recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hugh Christopher Brown - Pacem - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Pacem van Hugh Christopher Brown verscheen eind november al, maar raakte helaas wat ondergesneeuwd door het grote aantal releases van dat moment.

De naam Hugh Christopher Brown deed bij mij overigens niet direct een belletje rinkelen, maar de Canadese muzikant produceerde de afgelopen jaren onder andere de debuten van Suzanne Jarvie en David Corley en dat zijn platen die ik hoog heb zitten.

Als Chris Brown heeft de Canadees bovendien een flinke staat van dienst als (sessie)muzikant, als lid van de band Bourbon Tabernacle Choir en als gastmuzikant bij onder andere The Barenaked Ladies en The Tragically Hip. Zeker geen groentje dus.

Pacem is uitgebracht onder de naam Hugh Christopher Brown om verwarring met de Amerikaanse R&B ster Chris Brown te voorkomen en is een mooie en bijzondere plaat. De plaat opent helaas atypisch met het door klassiek zangeres Sherry Zbrovsky gezongen en wat plechtig aandoende Prayer of St. Ignatius. Een bijzondere en wat mij betreft ongelukkige keuze die flink wat snelle luisteraars mogelijk zal afschrikken, maar vanaf de tweede track treedt Hugh Christopher Brown zelf in de spotlights.

De Canadese muzikant verrast dan met heerlijk warme klanken en een al even warm stemgeluid. Pacem sluit nadrukkelijk aan bij singer-songwriter platen van enkele decennia geleden en deed mij in eerste instantie vooral denken aan de klassiekers van Van Morrison. Uiteindelijk weet de Canadees zich echter met gemak te ontworstelen aan het verleden en maakt hij muziek die er in 2018 volop toe doet.

Pacem laat goed horen dat Hugh Christopher Brown ook als producer actief is, want de plaat klinkt werkelijk geweldig. De warme en sfeervolle instrumentatie op de plaat is opgebouwd uit meerdere lagen die op fraaie wijze tegen elkaar aan schuren. De akoestische gitaar, de warm klinkende piano, de broeierige orgels, de subtiele ritmesectie en de bijdragen van onder andere strijkers, blazers en de pedal steel komen loepzuiver uit de speakers en vallen op door hun subtiliteit en trefzekerheid.

Alle instrumenten komen bovendien loepzuiver uit de speakers en vullen de hele ruimte, waardoor het lijkt of Hugh Christopher Brown en zijn muzikanten de plaat bij je in de woonkamer zijn komen spelen. De warme en stemmige klanken passen prachtig bij de bijzondere stem van Hugh Christopher Brown, die zeer overtuigt als zanger.

Kennelijk heeft de Canadees zelf wat minder vertrouwen in zijn zang, want in meerdere tracks op de plaat is een voorname rol weggelegd voor de vocalen van bevriende muzikanten als Kate Fenner, Sarah McDermott, Lloyd Ingraham en de al eerder genoemde David Corley en Suzanne Jarvie. Het draagt alleen maar bij aan de schoonheid, intensiteit en veelzijdigheid van Pacem, maar ook in zijn uppie zou Hugh Christopher Brown zich waarschijnlijk prima hebben gered.

Toen ik eenmaal was begonnen aan Pacem (en bij de tweede track was aangekomen) veroverde de plaat razendsnel mijn hart. Pacem verwarmt je op koude winterdagen met muziek die aanvoelt als een warm haardvuur. Het is bovendien muziek die overloopt van gevoel en talent.

Hugh Christopher Brown draait al geruime tijd mee, maar als solomuzikant vocht hij afgelopen november als veronderstelde debutant tegen een bijna onwerkelijke hoeveelheid releases. Pacem zal daarom voor menigeen zijn ondergesneeuwd, maar deze knappe en bij herhaling wonderschone plaat is echt veel te mooi om over het hoofd te zien. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Humbird - Pharmakon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Humbird - Pharmakon
Humbird levert een wonderschoon debuut af dat het hart verwarmt met mooie folky songs en de fantasie prikkelt met een hele bijzondere instrumentatie

Direct toen de eerste noten van het debuut van de Amerikaanse band Humbird uit de speakers kwamen was ik overtuigd van de kwaliteiten van het album en sindsdien is Pharmakon alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. De band rond singer-songwriter Siri Undlin maakt aan de ene kant sobere folk, maar maakt op hetzelfde moment ook avontuurlijke en soms experimentele muziek vol verrassende wendingen. De beide kanten van de muziek van de band uit Minneapolis versterken elkaar op fascinerende wijze. Het ene moment hoor je met veel gevoel vertolkte songs, het volgende moment word je betoverd door de vele bijzondere accenten die de songs van de band onderscheiden van alles dat er al is. Razendknap album.

Een tijdje geleden kreeg ik de tip om eens naar het debuut van Humbird te luisteren. Toen ik dat niet veel later deed, wist ik direct dat ik een gouden tip had gekregen.

Humbird is een band uit Minneapolis, Minnesota, met singer-songwriter Siri Undlin als belangrijkste lid. Pharmakon is het debuut van de band en het is een bijzonder fraai debuut. Het is een debuut dat vooral in het hokje folk zal worden geduwd, maar Humbird maakt zeker geen alledaagse folk.

De meeste songs op Pharmakon zijn uiterst ingetogen en worden gedragen door de mooie en warme stem van Siri Undlin. De Amerikaanse singer-songwriter heeft zich absoluut laten inspireren door Joni Mitchell en een aantal folkies uit vervlogen tijden, maar ze heeft het debuut van haar band ook absoluut voorzien van een eigentijds geluid, dat me ook meer dan eens doet denken aan de briljante albums van Aimee Mann.

De instrumentatie op het debuut van Humbird is over het algemeen ingetogen, maar het is ook een instrumentatie die buiten de gebaande paden probeert te treden wanneer dat mogelijk is. De klanken van de akoestische gitaar worden dan tijdelijk verlaten en maken plaats voor wonderschone uitstapjes van onder andere bas, pedal steel, viool, elektrische gitaar en keyboards. Het voorziet de aardse folky klanken hier en daar van een donkere wolk en incidenteel van uitbundige zonnestralen.

De prachtige stem van Siri Undlin cirkelt fraai om alle bijzondere accenten in de instrumentatie heen en bezweert zoals de beste folkies in de jaren 70 dat konden. Pharmakon bevat negen songs en duurt helaas slechts net wat meer dan een half uur, maar het is een half uur dat doet uitzien naar veel meer. Er gebeurt overigens zoveel op het album dat het veel langer lijkt te duren dan die schamele 30 minuten.

Het is knap hoe Humbird muziek maakt die uiterst sober aanvoelt, maar ondertussen ook behoorlijk complex in elkaar steekt. Invloeden uit de folk domineren op het album, maar Siri Undlin en haar bandleden maken ook een aantal uitstapjes richting jazz, wat warme toevoegt aan de muziek van de Amerikaanse band.

Pharmakon is een album vol songs die zich onmiddellijk als een warme deken om je heen slaan, maar het zijn ook songs die je blijven betoveren en verbazen met uiterst subtiele en zonder uitzondering betoverend mooie details. In iedere song op het album voegt Humbird weer een bijzondere extra dimensie toe aan haar muziek en met iedere song onderscheidt de band uit Minneapolis zich weer wat meer van de vele soortgenoten in het genre.

Hiermee ben ik er nog niet. Sir Undlin beschikt niet alleen over een prachtige stem, maar schrijft ook mooie teksten, die ze vol gevoel voordraagt. “A beautifully complex album” las ik op een Amerikaanse website en dat is een mooie omschrijving van een album dat zich steeds nadrukkelijk opdringt en steeds weer wat mooier wordt.

Ondanks alle complexiteit is Pharmakon overigens zeker geen ontoegankelijk album; het experimentele karakter van een deel van de instrumentatie staat volledig in dienst van de songs op het album. Heel veel aandacht trekt Humbird helaas nog niet met dit mooie debuut, maar ik durf Pharmakon wel alvast te scharen onder de meest bijzondere debuten van het jaar. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Humbird - Right On - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Humbird - Right On
Right On van Humbird viel dit voorjaar wat tussen wal en schip, maar de band rond Siri Undlin maakt op haar derde album flink wat indruk met mooie zang, een veelkleurig geluid en een serie fantasierijke songs

Humbird debuteerde een jaar of vijf geleden veelbelovend, maar de twee albums die volgden kregen helaas niet de aandacht die het debuutalbum Pharmakon kreeg. Ten onrechte, want het dit voorjaar verschenen derde album van de band is echt prachtig. Right On is een album dat op een of andere manier bekend klinkt, maar als je wat beter luistert blijven Siri Undlin en haar medemuzikanten je verbazen. Right On staat bol van de invloeden, bevat een serie aansprekende songs en laat horen dat Siri Undlin een uitstekende zangeres is. Het duurt maar een half uurtje, maar hierna zet je Right On gewoon nog een keer op. En nog een keer. En nog een keer.

In de herfst van 2019 besprak ik Pharmakon, het debuutalbum van Humbird. De Amerikaanse band rond singer-songwriter Siri Undlin maakte op dit album indruk met mooie folky songs, fraaie invloeden uit andere genres en de mooie stem van de frontvrouw van de band. De naam Humbird is kennelijk niet echt blijven hangen, want de in 2021 verschenen opvolger van Pharmakon, Still Life, heb ik compleet gemist en ook het dit voorjaar verschenen Right On herinnerde me niet direct aan het zo goede debuutalbum van de band uit Minneapolis, Minnesota.

Gelukkig viel het kwartje uiteindelijk toch nog, want het derde album van Humbird bevalt me zeer. Het is een album dat met dertig minuten helaas wat aan de korte kant is, maar in die dertig minuten doen Siri Undlin en haar medemuzikanten veel mooie dingen. Omdat Pharmakon inmiddels al bijna vijf jaar oud is heb ik ook dit album nog eens beluisterd en vergeleken met Right On verwerkt het debuutalbum van Humbird wat meer invloeden uit de traditioneel aandoende folk. Die invloeden zijn ook zeker te horen op Right On, maar het derde album van de band uit Minneapolis klinkt ook warmer en moderner.

Dat laatste moet ik ook weer direct relativeren, want in muzikaal opzicht heeft het album af en toe ook een aangename jaren 70 vibe. De tijdloze ingrediënten in het geluid van Humbird worden gecombineerd met invloeden uit het heden, wat een aangenaam maar ook eigenzinnig geluid oplevert. Het is een geluid dat nog altijd meerdere invloeden verwerkt, waarbij Humbird put uit de archieven van meerdere soorten Amerikaanse rootsmuziek, maar ook niet vies is van pop en rock.

Right On klinkt direct aangenaam, maar nu ik het album wat vaker heb gehoord ben ik steeds meer onder de indruk van het deels bekend klinkende en deels eigenzinnige geluid van Humbird, dat overigens prachtig is geproduceerd door Shane Leonard, die ik ken van Anna Tivel en Mipso. Het is een geluid dat wat steviger en ruwere klinkt dan het geluid op het debuutalbum van de band en dat in heel veel tracks flirt met psychedelica. Het wat meer uitgesproken en vaak wat broeierige geluid op Right On vraagt ook wat van de zang van Siri Undlin, die krachtiger en met meer expressie zingt dan op het debuutalbum van haar band.

Right On is afgelopen voorjaar helaas wat ondergesneeuwd en heeft hierdoor nauwelijks aandacht gekregen, maar Humbird heeft zeker wat te bieden. De band klinkt door het verwerken van uiteenlopende invloeden anders dan de meeste andere bands van het moment en ook de stem van Siri Undlin beschikt wat mij betreft over voldoende onderscheidend vermogen. Ook de negen songs op Right On zijn stuk voor stuk aansprekend, waardoor het half uur muziek op het derde album van Humbird voorbij vliegt.

Het blijft jammer dat Humbird het heeft gelaten bij een half uur muziek, maar dat biedt wel de mogelijkheid om wat dieper in de songs van de Amerikaanse band te duiken. Dat is niet onverstandig, want vooral bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoeveel bijzonders er gebeurt in de muziek op het album en hoe veelkleurig de muziek is. Het past allemaal prachtig bij de stem van Siri Undlin, die ik na beluistering van Right On echt bovengemiddeld goed vind. Ik was Humbird na haar debuutalbum helemaal vergeten, maar krijg er met Right On een andere en wat mij betreft betere band voor terug. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hurray For The Riff Raff - LIFE ON EARTH - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hurray For The Riff Raff - LIFE ON EARTH
Net als je denkt dat je weet wat je hebt aan Hurray For The Riff Raff, slaat de band uit New Orleans weer een andere weg in, waaraan je zeker even moet wennen, tot alles opeens op zijn plek valt

Op het geweldige The Navigator deed Hurray For The Riff Raff al voorzichtig afstand van de Amerikaanse rootsmuziek die het omarmde op haar eerste paar albums. Op het deze week verschenen Life On Earth doet de band rond Alynda Segarra dit nog wat nadrukkelijker en flirt het voor het eerst met elektronica. Life On Earth is vooral een rockalbum, maar het is absoluut een bijzonder rockalbum, waarop ook ruimte is voor ingetogen momenten. In muzikaal opzicht schiet het alle kanten op, maar vaste waarde is ook dit keer de geweldige stem van Alynda Segarra en haar gepassioneerde voordracht. Een verrassende wending in het oeuvre van de band, maar het is weer goed.

De Amerikaanse band Hurray For The Riff Raff debuteerde vijftien jaar geleden, maar ik ontdekte de band rond het charismatische boegbeeld Alynda Segarra zelf pas tien jaar geleden, toen het opvallende Look Out Mama, het vierde album van de band uit New Orleans, verscheen. Op Look Out Mama imponeerde Hurray For The Riff Raff met een bijzondere mix van folk, country, blues, bluegrass, cajun, honky tonk, soul, rock en pop.

Ik omschreef de band destijds als 10,000 Maniacs met een New Orleans injectie en dat is een omschrijving die ook op ging voor het in 2014 verschenen Small Town Heroes, waarop de band het geluid van het vorige album perfectioneerde. Op het in 2017 verschenen The Navigator keerde Alynda Segarra nog een keer terug naar haar jeugd in New York, waarin ze opgroeide in de Puerto Ricaanse gemeenschap in The Bronx.

Op het voorlopige meesterwerk van Hurray For The Riff Raff werd de Amerikaanse rootsmuziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten vermengd met de rockmuziek zoals die in de jaren 60 en met name de jaren 70 in New York werd gemaakt, wat een onbetwist jaarlijstjesalbum opleverde.

Het is een lange tijd stil geweest rond de band, maar deze week keert Hurray For The Riff Raff terug met een nieuw album. Life On Earth (het schijnt allemaal weer met hoofdletters te moeten) is gestoken in een foeilelijke hoes en de hoes is niet het enige waarvan ik als liefhebber van de vorige albums van de band schrok.

Direct vanaf de eerste noten van het album komen wolken synths je tegemoet en is weinig over van het zo karakteristieke geluid van Hurray For The Riff Raff. Gelukkig is de bijzondere stem van Alynda Segarra niet verdwenen, waardoor het toch weer mooi is. Life On Earth bevat meer songs waarin elektronica een zeer voorname rol speelt, maar hier tegenover staan songs met vooral gitaren, die weer niet zo gek ver verwijderd zijn van de met name door David Bowie en Patti Smith geïnspireerde muziek op The Navigator.

Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek zijn alleen met een vergrootglas te vinden dit keer, maar ze zijn er wel. Hoewel ik het geluid waarmee Hurray For The Riff Raff een jaar of tien geleden opdook absoluut mis, vind ik ook dat de band respect verdient voor het steeds weer zoeken naar nieuwe wegen en ik moet zeggen dat na enige gewenning ook dit keer bijna alles op zijn plek valt. Life On Earth verdient ook respect voor de teksten, die kritische noten plaatsen bij de wijze waarop we omgaan met onze planeet en met onze medemens.

Hurray For The Riff Raff maakte in het verleden albums die als rootsalbums geclassificeerd konden worden. Life On Earth is vooral een rockalbum en dat is mede de verdienste van producer Brad Cook (Waxahatchee, Snail Mail, Big Red Machine), die het album heeft voorzien van een bij vlagen lekker rauw geluid.

Ik kan niet ontkennen dat ik flink heb moeten wennen aan Life On Earth dat ik in eerste instantie niet eens had geselecteerd voor een plekje op deze BLOG. Nu ik het album een paar keer gehoord heb, beginnen de puzzelstukjes echter op hun plek te vallen en raak ik langzaam maar zeer zeker overtuigd van de kwaliteit van het nieuwe album van de band uit New Orleans, die net als op het geweldige The Navigator uit 2017 vooral in New York is blijven hangen. Blijft toch een uniek talent die Alynda Segarra. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hurray For The Riff Raff - Small Town Heroes - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het uit New Orleans afkomstige Hurray For The Riff Raff maakte twee jaar geleden een onuitwisbare indruk met het geweldige Look Out Mama. Op deze plaat imponeerde de band rond het overweldigende boegbeeld Alynda Lee Segarra met een opwindende mix van traditionele folk en country. Deze mix werd op smaak gebracht met zo ongeveer alle muzikale invloeden die New Orleans de afgelopen decennia heeft omarmd en schuwde ook uitstapjes richting pop en rock niet. Vorig jaar verscheen het aardige, vooral met covers gevulde en als tussendoortje bedoelde, My Dearest Darkest Neighbor, maar met Small Town Heroes ligt de een paar maanden geleden al in de VS verschenen echte opvolger van Look Out Mama dan ook eindelijk in Nederland in de winkel. Small Town Heroes blijkt al snel nog vele malen beter dan de wereldwijd bejubelde voorganger. Gebleven is de focus op traditionele folk en country. Gebleven zijn ook de accenten uit de rijke muzikale historie van The Big Easy. Wat opvalt bij beluistering van Small Town Heroes is dat Hurray For The Riff Raff haar geluid heeft geperfectioneerd. Small Town Heroes is, zeker vergeleken met zijn voorganger, een behoorlijk ingetogen plaat, maar het is ook een plaat die bestaat uit meerdere lagen, waardoor de plaat voor een ingetogen plaat verrassend vol klinkt. De traditioneel aandoende instrumentatie zit razend knap in elkaar en kleurt bijzonder fraai bij de unieke stem van Alynda Lee Segarra. De zangeres van Puerto Ricaanse afkomst klonk op Look Out Mama al als een volleerd countryzangeres, maar legt op Small Town Heroes nog wat meer emotie en doorleving in haar stem. Wanneer Alynda Lee Segarra zich vergrijpt aan een murder ballad staat het angstzweet in je handen, wanneer ze een verbroken relatie bezingt treur je intens met haar mee. Natuurlijk zijn er veel meer bands en zangeressen die hun inspiratie halen uit het rijke verleden van de Amerikaanse country en folkmuziek, maar Hurray For The Riff Raff klonk op Look Out Mama al uniek en heeft haar unieke positie in het muzikale landschap van het moment op Small Town Heroes alleen maar versterkt. Small Town Heroes is een plaat met vele geluiden. Dit is deels het resultaat van het gebruik van uiteenlopende elektrische en akoestische instrumenten, maar Hurray For The Riff Raff is ook niet vies van het verwerken van invloeden uit uiteenlopende genres. Het ene moment waan je je in de Appalachen van de vroege 20e eeuw, het volgende moment wandel je door Nashville, zit je op een veranda in het diepe zuiden van de Verenigde Staten of snuif je de muzikale erfenis van New Orleans op. Van Gillian Welch tot The Carter Sisters. Van Lucinda Williams tot The Cowboy Junkies from Nashiville. Desondanks voelt Small Town Heroes aan als een geheel. Het is een geheel dat de leefwereld van Alynda Lee Segarra op muziek zet. Small Town Heroes maakt je deel van deze leefwereld en als je er eenmaal in zit kun je niet meer zonder. Small Town Heroes is een fascinerende plaat van een nog wat groter gegroeide band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hurray For The Riff Raff - The Navigator - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hurray For The Riff Raff is de band rond frontvrouw Alynda Lee Segarra.

Alynda heeft Puerto Ricaanse wortels, maar groeide op in de Bronx in New York. Op haar 17e verruilde ze het zware leven in een wat minder florissante wijk in New York voor een bestaan als muzikant in New Orleans en dit begint zo langzamerhand zijn vruchten af te werpen.

De platen van Hurray For The Riff Raff zijn sinds het uit 2008 stammende debuut alleen maar beter geworden en ook The Navigator is weer beter dan zijn voorganger.

The Navigator is een opvallend ambitieuze plaat, waarop Alynda Lee Segarra een verhaal vertelt dat lijkt op haar levensverhaal. Het is een levensverhaal dat voor een belangrijk deel wordt ingekleurd door de muziek waarmee de frontvrouw van Hurray For The Riff Raff opgroeide in New York.

Op Spotify heeft Alynda Lee Segarra een lijstje geplaatst met de songs die haar hebben geïnspireerd tot het maken van The Navigator en dat is een interessant lijstje. Het is een lijstje dat wordt gekleurd door haar Puerto Ricaanse afkomst en de muziekgeschiedenis van The Big Apple, maar het belangrijkst was naar eigen zeggen de eerste beluistering van David Bowie's The Rise & Fall of Ziggy Stardust. Persoonlijk hoor ik overigens veel meer van Patti Smith, die ook vertegenwoordigd is in de playlist op Spotify.

Hurray For The Riff Raff opereerde tot dusver binnen de kaders van de Americana (in de breedste zin van het woord), maar op The Navigator slaat de band haar vleugels uit. In een aantal songs raakt de muziek van de band aan de Americana die het in het verleden omarmde, maar de plaat biedt ook volop ruimte aan de rockmuziek uit de grote stad.

Invloeden uit de rockmuziek uit de jaren 60 en 70 staan centraal op The Navigator, maar Hurray For The Riff Raff vermengt deze invloeden op bijzonder knappe wijze met uiteenlopende andere invloeden.

Het ene moment sluit Alynda Lee Segarra nadrukkelijk aan bij de muziek die Patti Smith in de jaren 70 maakte, maar The Navigator sluit ook net zo makkelijk aan bij de emotievolle folk van Natalie Merchant of bij de Latin die op zijn beurt weer aansluit bij de roots van de zangeres van Hurray For The Riff Raff.

Dit alles wordt vermengd met donkere klanken, Surf gitaren, hier en daar melancholische strijkers en altijd heel veel passie. Het levert een plaat op die zich met geen enkele andere plaat laat vergelijken. Het levert ook een plaat op die ondanks de zeer uiteenlopende invloeden klinkt als een geheel en wat is het een indrukwekkend geheel.

In muzikaal opzicht schiet het alle kanten op, maar in vocaal opzicht is The Navigator verrassend consistent. Alynda Lee Segarra zingt op de nieuwe plaat van Hurray For The Riff Raff met hart en ziel en maakt indruk met vocalen die haar songs tot leven brengen.

Bij mijn eerste beluistering van The Navigator had ik 12 songs en 40 minuten lang kippenvel en dat keert bij iedere volgende beluistering terug. Hurray For The Riff Raff heeft een hele moedige plaat gemaakt en wat is het een verschrikkelijk goede plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hurray For The Riff Raff - The Past Is Still Alive - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hurray For The Riff Raff - The Past Is Still Alive
Hurray For The Riff Raff keert op The Past Is Still Alive terug naar de Amerikaanse rootsmuziek, maar boegbeeld Alynda Segarra is de uitstapjes buiten de gebaande paden van de vorige albums niet helemaal vergeten

Bij Hurray For The Riff Raff weet je nooit precies waar je aan toe bent en juist dat maakt de albums van de band uit New Orleans zo fascinerend. Op deze albums speelde de Amerikaanse rootsmuziek altijd een grote rol, maar het genre deed een stap terug op de vorige twee albums. Op The Past Is Still Alive staan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek weer centraal, maar de muziek van Hurray For The Riff Raff kan ook nog altijd ruw klinken. Het is een combinatie van invloeden die maar moeilijk is te weerstaan, wat nog eens wordt versterkt door de bijzondere stem van Alynda Segarra. The Past Is Still Alive bevalt me een stuk beter dan zijn voorganger en is wat mij betreft het sterkste album van de band tot dusver.

Met het titelloze derde album uit 2011 (dat feitelijk een compilatie was van de twee eerder in eigen beheer uitgebrachte albums) trok de Amerikaanse band Hurray For The Riff Raff voor het eerst de aandacht en sindsdien heeft de band rond boegbeeld Alynda Segarra zich ontwikkeld tot een van de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Alynda Segarra, die zichzelf ziet als non-binair persoon, groeide als kind van Puerto Ricaanse migranten in armoede op in The Bronx in New York, maar trok uiteindelijk naar New Orleans, waar de Amerikaanse rootsmuziek werd ontdekt. Deze Amerikaanse rootsmuziek stond centraal op de eerste albums van de band en zoals het een band uit New Orleans betaamt werd binnen het genre een zo breed mogelijk palet bestreken.

Op het in 2017 verschenen The Navigator keerde Hurray For The Riff Raff in muzikaal opzicht terug naar het New York waarin Alynda Segarra opgroeide en werden invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek vermengd met de rockmuziek die in de jaren 70 in de stad werd gemaakt. Het leverde een geweldig album op, dat in 2022 werd gevolgd door het op het eerste gehoor wat of zelfs flink tegenvallende Life On Earth, waarop Hurray For The Riff Raff zich omringde met een batterij elektronica en de Amerikaanse rootsmuziek bijna volledig uit beeld was verdwenen.

Dat Hurray For The Riff Raff het verleden van de band niet helemaal vergeten is blijkt dat deze week op het toepasselijk getitelde The Past Is Still Alive. Op het nieuwe album werkt de band wederom samen met producer Brad Cook, maar The Past Is Still Alive is nauwelijks te vergelijken met Life On Earth. Op het nieuwe album heeft Alynda Segarra de Amerikaanse rootsmuziek weer volledig omarmd.

Dat hoor je het beste in de ingetogen countrysongs op het album, die herinneringen oproepen aan de muziek die Hurray For The Riff Raff maakte ten tijde van Small Town Heroes uit 2014, voor mij tot voor kort het beste album van de band uit New Orleans. De elektronica die zo nadrukkelijk aanwezig was op het vorige album is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een warm door gitaren gedomineerd geluid. Het is een geluid dat wat mij betreft beter past bij de karakteristieke stem van Alynda Segarra, die wederom indruk maakt.

The Past Is Still Alive bevat naast een aantal ingetogen songs ook een aantal wat gruiziger klinkende songs. Het zijn songs die wel wat doen denken aan de muziek van Big Thief, al is Alynda Segarra een andere (en wat mij betreft betere) vocalist dan Adrianne Lenker. The Past Is Still Alive is overigens gemaakt met een aantal gastmuzikanten, onder wie Libby Rodenbough, Meg Duffy (Hand Habits), Brad en Phil Cook, Mike Mogis en Conor Oberst (Bright Eyes), die opdraaft voor een fraai duet.

Het is wat mij betreft goed nieuws dat Hurray For The Riff Raff op haar nieuwe album de Amerikaanse rootsmuziek weer heeft omarmd, maar het is ook goed nieuws dat de band rond Alynda Segarra de ruwe randjes en scherpe kantjes van de vorige twee albums heeft behouden. Ik vind The Past Is Still Alive persoonlijk een stuk beter dan Life On Earth, waar ik nauwelijks meer naar heb geluisterd de afgelopen jaren, en sluit niet uit dat het nieuwe album van de Amerikaanse band snel zal uitgroeien tot het beste album van Hurray For The Riff Raff tot dusver. Voor mij is dat het al. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hurry - Don't Look Back - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hurry - Don't Look Back
De Amerikaanse band Hurry verleidt op haar nieuwe album Don’t Look Back meedogenloos met bijzonder aangenaam klinkende powerpop vol echo’s uit het verleden, maar ook zeker een eigentijdse twist

Ik hoor de laatste tijd niet veel powerpop meer, maar na Diners verrast ook Hurry met een album waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden. De Amerikaanse band put uit de archieven van de powerpop, maar geeft ook een eigenzinnige draai aan de invloeden van weleer, bijvoorbeeld door blazers in te zetten. De zang is aangenaam, het gitaarwerk is keer op keer prachtig, maar het zijn vooral de heerlijk melodieuze songs op het album die keer op keer indruk maken en die je in ieder geval deze zomer niet meer los wilt laten. Of dit de start is van een powerpop revival weet ik niet, maar albums als Don’t Look Back van Hurry zijn wat mij betreft zeer welkom.

Voor Don’t Look Back van Hurry geldt ongeveer hetzelfde als voor het album van Diners dat ik gisteren besprak. Het is een album dat zeer positief is besproken door de Amerikaanse muziekpers en dat is direct bij eerste beluistering goed te begrijpen. Hier houden de overeenkomsten tussen Diners en Hurry niet op, want ook Hurry is een band die al een handvol albums op haar naam heeft staan, maar die ik nog niet eerder tegen was gekomen.

Een volgende overeenkomst tussen beide albums is dat ze vol staan met songs waarvan je alleen maar heel erg vrolijk kunt worden, die strooien met zonnestralen en die zich vooral hebben laten inspireren door popmuziek uit het verleden, maar desondanks fris en urgent klinken. Het zijn tenslotte allebei albums waarop het etiket powerpop niet misstaat, maar ondanks alle overeenkomsten klinkt het album van Hurry anders dan dat van Diners.

Hurry is een band uit Philadelphia, Pennsylvania, en heeft Matthew Scottoline als belangrijkste lid. De Amerikaanse muzikant begon Don’t Look Back als een breakup album, maar halverwege het album duikt een nieuwe liefde op en verdwijnt de liefdesbreuk langzaam maar zeker naar de achtergrond. Als je niet naar de teksten luistert maakt het overigens niet zoveel uit of Matthew Scottoline een verloren liefde betreurt of een nieuwe liefde viert, want in alle songs hoor je vooral zonnestralen.

Die zonnestralen komen vooral van het heerlijke gitaarwerk op het album, dat zich niet alleen beperkt tot de powerpop, maar ook flirt met janglepop en Westcoast pop. Don’t Look Back doet meer dan eens denken aan de albums van Teenage Fanclub, terwijl uit een verder verleden wat invloeden van The Byrds worden verwerkt. De band uit Philadelphia geeft echter ook een eigen draai aan haar powerpop door hier en daar blazers in te zetten.

Voor het overgrote deel klinkt het nieuwe album van Hurry echter precies zoals een album in dit genre moet klinken. Het gitaarwerk laat de zon schijnen, de dromerige zang versterkt het lome zomergevoel nog wat meer, waarna de bijzonder melodieuze songs en de aanstekelijke refreinen er voor zorgen dat het ultieme zomergevoel voorlopig niet meer te verdrijven is. Don’t Look Back van Hurry is een album dat je in eerste instantie mee terugneemt naar de jaren 70, maar ik hoor toch ook wel wat The Lemonheads in hun beste dagen op het album en hier en daar hoor ik ook wel wat echo’s van R.E.M., maar dan zonder Michael Stipe.

Ik moet stapels albums hebben met het soort muziek dat op Don’t Look Back van Hurry is te horen, maar het is muziek die ik de laatste jaren nauwelijks meer tegen kom. Hurry vult deze leegte op doeltreffende wijze, want Don’t Look Back beschikt niet alleen over veel verleidingskracht, maar is ook gewoon een erg goed album.

In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis, met nogmaals een eervolle vermelding voor het gitaarwerk van Justin Fox, maar ook de zang van Matthew Scottoline is erg goed, zeker wanneer deze in meerdere lagen door de speakers komt. En ondanks het feit dat de Amerikaanse band tien songs lang uit hetzelfde vaatje tapt, houdt Don’t Look Back moeiteloos de aandacht vast en blijft het dit ook doen wanneer je het album vaker hoort. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Husky - Ruckers Hill - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was de Australische band Husky eerlijk gezegd al lang weer vergeten. Nog geen drie jaar geleden bejubelde ik het debuut van de band, maar hoe vaak is Forever So daarna nog terug gekeerd in de cd-speler? Niet al te vaak vrees ik.

Het heeft overigens weinig te maken met de kwaliteit van het debuut van Husky, maar alles met het destijds enorme aanbod in het genre waarin Husky opereerde. Inmiddels is de vijver met op de jaren 60 en 70 teruggrijpende folk vol mooie harmonieën een stuk minder vol, zodat de nieuwe plaat van Husky mogelijk wel een vis is die wat langer mee kan dan slechts de waan van de dag.

Ruckers Hill is er in ieder geval goed genoeg voor. Husky kent haar sterke wapens inmiddels zelf ook en opent haar nieuwe plaat daarom met harmonieën om van te watertanden. Het lijkt zo af en toe wel of je de broers Don en Phil Everly aan het werk hoort, al is de muziek van Husky een stuk moderner dan die van de broertjes Everly.

In vocaal opzicht grijpt Husky nadrukkelijk terug op muziek uit een ver verleden, maar in muzikaal opzicht sluit de band aan bij veel hippere hedendaagse rockbands, wat Ruckers Hill een bijzonder en vooral ook eigen geluid geeft.

Husky werd een paar jaar geleden nog vooral vergeleken met Fleet Foxes, maar dat is een vergelijking die op het moment nauwelijks relevant meer is. Omdat er toch nog wel wat over moet zijn van de enorme status die Fleet Foxes hooguit een paar jaar geleden had, is er alle reden om Husky een mooie toekomst te voorspellen, al geeft het feit dat het maanden heeft geduurd voordat de plaat ook Europa heeft weten te bereiken natuurlijk te denken.

Nu de plaat er eenmaal is kan het volgens mij niet meer mis gaan met Husky, want wat is Ruckers Hill een heerlijke plaat. Zeker nu de zon weer wat frequenter gaat schijnen en de zonnestralen ook aan kracht winnen, is de muziek van Husky 100% feelgood muziek. En op hetzelfde moment is het ook nog eens bloedmooie muziek.

Dat heeft alles te maken met de oorstrelende harmonieën, die niet alleen herinneren aan The Everly Brothers, maar ook aan Crosby, Stills & Nash, aan The Beach Boys en aan Simon & Garfunkel. Nu zijn er platen vol met mooie harmonieën, maar die van Husky behoren tot het soort dat onmiddellijk zorgt voor kippenvel.

Husky heeft echter meer te bieden dan betoverend mooie harmonieën. In vocaal opzicht is Ruckers Hill overtuigender dan zijn voorganger, maar de grootste stappen zet Husky in muzikaal opzicht. Net als bijvoorbeeld een band als Frontier Ruckus (hun laatste plaat schaar ik onder de grootste verrassingen van 2014) en in mindere mate The Avett Brothers, slaagt Husky er in om de invloeden uit de folk van weleer te combineren met invloeden uit de hedendaagse rockmuziek, waarbij de werkelijk prachtige gitaarlijnen centraal staan. Ruckers Hill doet in muzikaal opzicht meer dan eens aan een band als Travis denken en dat is wat mij betreft een groot compliment.

De combinatie van nogal uiteenlopende invloeden uit een periode die decennia bestrijkt is er een die uitstekend werkt en die de meeslepende songs van Husky voorziet van extra zeggingskracht en urgentie.

Husky wist zich twee jaar nog niet volledig te onderscheiden van de moordende concurrentie, maar is deze, inmiddels grotendeels onzichtbare, concurrentie inmiddels mijlenver voor met deze even mooie als bijzondere plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hyd - CLEARING - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hyd - CLEARING
CLEARING van Hyd is vooralsnog wat ondergesneeuwd, maar dit bijzonder aangename maar ook buitengewoon interessante album verdient alle aandacht van liefhebbers van in artistiek opzicht hoogstaande elektropop

Ik heb vorige maand vrijwel niets gelezen over CLEARING van Hyd, dat ik vervolgens wel in een enkel jaarlijstje tegen kwam. Ik begrijp waarom, want het debuutalbum van de Amerikaanse muzikant Hyd is een album vol mooie verrassingen. Het elektronische klankentapijt op het album klinkt hier en daar hitgevoelig, maar de songs van Hyd zitten ook vol diepgang en avontuur. Dat hoor je in de veelkleurige klanken op het album, maar ook in de zang en in de persoonlijke teksten van de muzikant uit New York. CLEARING van Hyd leek me bij eerste beluistering niet echt mijn ding, maar inmiddels ben ik diep onder de indruk van dit bijzondere album, dat alleen maar mooier wordt.

CLEARING van Hyd verscheen pas medio november, maar wist desondanks nog een enkel jaarlijstje te halen. Daar is wel wat voor te zeggen, want hoewel het debuutalbum van Hyd zich net wat buiten mijn muzikale comfort zone begeeft, vind ik het een sensationeel goed en absoluut jaarlijstjeswaardig album. Het verbaast me dan ook dat CLEARING tot dusver relatief weinig aandacht heeft gekregen.

Hyd is het alter ego van de Amerikaanse muzikant Hayden Dunham, die zichzelf identificeert als non-binair persoon. De muzikant uit New York heeft meerdere jaren gewerkt aan het eind 2022 verschenen debuutalbum, waarop Hyd onder andere samenwerkt met de begin 2021 overleden producer en muzikante SOPHIE en met eigenzinnige muzikanten als A. G. Cook, Jónsi en Caroline Polachek.

Over het nieuwe album van Caroline Polachek, dat medio februari zal verschijnen, wordt inmiddels al een aantal weken heel erg druk gedaan, maar iedereen die met hoge verwachtingen uitkijkt naar dit album, moet ook zeker eens naar CLEARING van Hyd luisteren.

Het debuutalbum van Hyd staat vol met songs die zijn ingekleurd met flink wat elektronica. Het album zal daarom snel het etiket elektropop opgeplakt krijgen en dat is een genre dat ik over het algemeen maar matig kan waarderen. Het debuutalbum van Hyd had me echter direct genadeloos te pakken. Het is een album dat me wel wat doet denken aan Cult Survivor van de Oostenrijkse muzikante Sofie (niet te verwarren met de eerder genoemde SOPHIE en inmiddels bekend als Sofie Royer).

CLEARING van Hyd is ingekleurd met vooral donker getinte elektronica. Het is elektronica die af en toe stevig is aangezet en hier en daar vervormd uit de speakers komt, maar de batterij elektronica die is ingezet voor het debuutalbum van Hyd kan ook verrassend mooi en subtiel klinken. De muzikant uit New York heeft een goed gevoel voor lekker in het gehoor liggende popsongs, die hier en daar zeker over hitpotentie beschikken, maar CLEARING is ook een spannend album vol betoverend mooie klanken en bijzondere wendingen.

Hyd schrijft niet alleen lekker in het gehoor liggende songs, maar het zijn ook songs vol diepgang, wat is doorgezet in de persoonlijke teksten op het album, die een inkijkje geven in de ziel van de Amerikaanse muzikant. De persoonlijke teksten worden ook nog eens vertolkt met een bijzonder mooie en interessante stem, wat het album nog wat specialer maakt.

Ik was vrijwel onmiddellijk onder de indruk van het debuutalbum van Hyd, maar CLEARING is ook een album dat je vaker moet horen voor je alle geheimen van de muziek van Hayden Dunham hebt ontdekt. CLEARING begon voor mij als een aardig album net buiten mijn comfort zone, maar als ik vandaag mijn jaarlijstje zou maken zou het album er zeker in staan.

Het debuutalbum van Hyd is door de stevige productionele bijdrage van de door een noodlottig overval overleden SOPHIE een fraai eerbetoon aan de eigenzinnige Schotse muzikante en producer, maar CLEARING onderstreept ook nadrukkelijk de talenten van Hyd. Ik begrijp dan ook niets van de relatieve stilte rond dit album, maar ben blij dat ik het zelf wel heb opgepakt. De fysieke release van het album komt overigens pas later dit jaar en hopelijk is dat een goed moment om dit uitstekende en zeer interessante album nog eens stevig onder de aandacht te brengen. Erwin Zijleman