Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Haroula Rose - Catch The Light - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Haroula Rose - Catch The Light
De Amerikaanse muzikante Haroula Rose heeft samen met een aantal topmuzikanten een mooi en ingetogen album gemaakt dat flink wordt opgetild door alle subtiele details in de zang, instrumentatie en songs

Haroula Rose wist tot dusver nog geen onuitwisbare indruk op me te maken, maar haar nieuwe album Catch The Light doet dat, na enig aandringen, wel. De Amerikaanse muzikante heeft een album gemaakt met vooral intieme en fluisterzachte folksongs met een snufje country. Het zijn ingetogen songs met mooi akoestisch gitaarspel en een hele mooie stem, maar het zijn ook songs die worden opgetild door de subtiele accenten die worden aangebracht door een aantal topmuzikanten, onder wie pedal steel virtuoos Greg Leisz. Het kabbelt allemaal aangenaam voort op de achtergrond, maar de schoonheid van de songs van Haroula Rose komt pas aan de oppervlakte bij aandachtige beluistering.

Haroula Rose (Spyropoulos) is een in Chicago geboren singer-songwriter, die inmiddels alweer flink wat jaren vanuit Los Angeles opereert. Dat leverde tot dusver drie albums en twee EP’s af en die krijgen deze week gezelschap van een nieuw album, Catch The Light. Van de vorige releases heb ik het uit 2020 stammende Songs For Beginnings zeker beluisterd, maar veel indruk maakte het album volgens mij niet, al kan ik me er niet veel van herinneren.

Ook het deze week verschenen Catch The Light vond ik op het eerste gehoor wat braafjes. Op het eerste gehoor hoorde ik sfeervolle folky songs met een vleugje country en hoorde ik vooral songs die netjes binnen de lijnen kleuren. Gecombineerd met de mooie stem van Haroula Rose klonk het bij vluchtige beluistering zeker aangenaam, maar niet heel bijzonder. Ik ben om onduidelijke redenen wel blijven luisteren naar het album en dat was een goede zet, want Catch The Light van Haroula Rose beviel me bij herhaalde beluistering een stuk beter dan bij de eerste kennismaking.

De Amerikaanse singer-songwriter schrijft vooral intiem klinkende songs met mooi akoestisch gitaarspel of een piano als basis. Het zijn voornamelijk zeer ingetogen en akoestische klanken en die kleuren fraai bij de fluisterzachte maar ook mooie stem van Haroula Rose. Zeker bij vluchtige beluistering valt de rest van de instrumentatie niet heel erg op, maar zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je fraaie bijdragen van andere instrumenten, met een hoofdrol voor de pedal steel en een bijrol voor onder andere de viool, keyboards en orgels en de accordeon.

Met name de wolken van de pedal steel zijn van een bijzondere schoonheid en dat kan ook haast niet anders, want niemand minder dan pedal steel virtuoos en grootheid Greg Leisz tekent voor de bijdragen van het bijzondere instrument. Met Benjamin Lazar Davis, Will Graefe en Joachim Cooder heeft Haroula Rose nog een aantal prima muzikanten gerekruteerd, terwijl Molly Parden tekent voor mooie achtergrondzang.

De folky songs van Haroula Rose zijn zoals gezegd uiterst ingetogen van karakter en intiem van aard, maar er valt desondanks veel te ontdekken in haar songs. Het is deels de verdienste van de gevarieerde instrumentatie (waarbij de variatie vooral komt van de accenten, al is ook het prachtige akoestische gitaarspel zeer de moeite waard), maar ook de songs van de Amerikaanse muzikante hebben meer te bieden dan je bij hele vluchtige beluistering zult concluderen.

Haroula Rose vertolkt haar persoonlijke songs vooral fluisterzacht, maar ze zingt ook met veel gevoel, wat de schoonheid van haar nieuwe album verder vergroot. Catch The Light komt op bepaalde momenten van de dag het best tot zijn recht, maar inmiddels is dit voor mij een album van alle momenten.

Ik heb ook de oude muziek van de muzikante uit Los Angeles nog eens beluisterd, maar ik vind Catch The Light echt een stuk beter dan zijn voorgangers. Het is een zeer talentvolle dame deze Haroula Rose, want inmiddels heeft ze ook haar debuut gemaakt als filmmaker en regisseur met het uitvoerig geprezen Once Upon a River als resultaat. Gelukkig is ze ook muziek blijven maken, want het uitstekende Catch The Light had ik niet graag gemist. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Harp - Albion - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Harp - Albion
Tien jaar geleden verliet Tim Smith zijn band Midlake, maar deze week keert hij eindelijk terug met zijn nieuwe project Harp, dat met Albion een prachtig klinkend en zeer sfeervol debuutalbum aflevert

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat Tim Smith aan de weg timmerde met zijn band Midlake. Het was lang stil rond de Texaanse muzikant, maar vanuit North Carolina keert hij nu dan eindelijk terug als Harp. Het debuutalbum van de band die hij samen met zijn vrouw vormt is hoorbaar met veel zorg gemaakt. De instrumentatie op het album klinkt zeer sfeervol en heeft hier en daar een wat dromerig karakter. Het past prachtig bij de bijzondere stem van Tim Smith, die de vroege albums van Midlake een flink stuk optilde. Ik moest heel even wennen aan de bijzondere combinatie van invloeden en de soms wat symfonisch aandoende klanken, maar inmiddels vind ik Albion van Harp een prachtalbum.

De Amerikaanse muzikant Tim Smith formeerde aan het begin van dit millennium de band Midlake. De band uit Denton, Texas, leverde na een heel behoorlijk debuutalbum met The Trials Of Van Occupanther uit 2006 en The Courage Of Others uit 2010 twee uitstekende albums af, waarop invloeden uit de Laurel Canyon folk centraal stonden. Tijdens de opnamen van het vierde album hield Tim Smith het voor gezien en werd het stil rond de Amerikaanse muzikant.

Na een wat weifelende herstart leverde Midlake vorig jaar met For The Sake Of Bethel Woods een prima album af, maar deze week laat ook Tim Smith eindelijk weer van zich horen. De Amerikaanse muzikant heeft Denton, Texas, inmiddels verruild voor Durham, North Carolina, en heeft daar de tijd genomen voor het debuutalbum van zijn project Harp. Met Albion heeft de Amerikaanse muzikant een uitstekend album afgeleverd, dat in bepaalde opzichten aan de vroege albums van Midlake doet denken, maar in een heleboel andere opzichten niet.

Albion opent met atmosferische synths, sfeervol fluitspel en fraaie gitaarlijnen. De instrumentale openingstrack schuurt wat tegen de progrock aan, maar bevat ook folky invloeden. Het is een mix van invloeden die terugkeert in veel tracks op het album. In de openingstrack moeten we het doen zonder de stem van Tim Smith, maar in de tweede track is er dan eindelijk weer die stem die de eerste albums van Midlake zo memorabel maakte. Het is een stem die nog mooier klinkt dan in mijn herinnering en die prachtig tot zijn recht komt in combinatie met de mooie en sfeervolle klanken.

Tim Smith vormt Harp samen met zijn vrouw Kathi Zung en de twee zoeken hun inspiratie wat mij betreft grotendeels in hetzelfde decennium als Midlake deed op haar meest succesvolle albums. Albion citeert niet of nauwelijks uit de archieven van de Laurel Canyon folk, maar heeft wat mij betreft ook niet vaak de 80s vibe die anderen er in horen (Tim Smith noemt Faith van The Cure overigens wel als belangrijke inspiratiebron).

Ik hoor vooral flarden van de progrock waar ik in de jaren 70 en 80 naar luisterde, herken af en toe wel wat van de softrock uit de jaren 70 en hoor ook absoluut invloeden uit de folkrock in de met veel zorg gemaakte en prachtig ingekleurde songs op het album. Door het laidback karakter van de muziek van Harp, de wat melancholische sfeer en de bijzonder mooie stem van Tim Smith doet Albion het wat later op de avond uitstekend, maar het debuutalbum van Harp verdient het om met volledige aandacht te worden beluisterd. Albion is met heel veel zorg gemaakt en dat hoor je vooral wanneer je het album met de koptelefoon beluistert en alle lagen in de muziek van Harp prachtig samenvloeien.

Tim Smith heeft zijn comeback wat onhandig gepland, want een album uitbrengen in de laatste weken van het jaar is bijna vragen om ondersneeuwen, maar Albion van Harp is echt veel te mooi om onder te sneeuwen. Na de eerste keer horen was ik, na heel even wennen, diep onder de indruk van het debuutalbum van Harp, hierna was ik even bang dat ik snel zou zijn uitgekeken op de sfeervolle klanken, maar inmiddels heb ik alle songs op het album omarmd en is de comeback van Tim Smith er een die ik koester. Meer dan tien jaar geleden maakte hij met Midlake twee grootse albums, maar hij kan het nog steeds. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Harry Nilsson - Losst And Founnd - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Harry Nilsson - Losst And Founnd
Harry Nilsson maakte zijn beste werk in de jaren 60 en 70, maar was het schrijven van songs ook in zijn nadagen nog niet verleerd, zoals blijkt uit het nu verschenen Losst And Founnd

Harry Nilsson behoort absoluut tot de grote singer-songwriters uit de jaren 70, maar is onbekend bij generaties met een recenter bouwjaar. Zijn beste werk stamt uit een inmiddels ver verleden en wordt nu aangevuld met het in de jaren voor zijn dood in 1994 gemaakte Losst And Founnd. Het is een album dat zeker niet zo goed is als zijn beste albums, al is het maar omdat de stem van de Amerikaanse muzikant flink versleten was, maar het schrijven van memorabele popsongs was Harry Nilsson ook in zijn laatste jaren niet verleerd. Het levert een onverwacht slotakkoord op dat veel beter is dan menigeen had verwacht.

Harry Nilsson is al ruim 25 jaar niet meer onder ons en er zijn inmiddels generaties die nog nooit van de man gehoord hebben. Als er al eens een Harry Nilsson song voorbij komt op radio of tv, is het meestal een honingzoete versie van Without You; waarschijnlijk de bekendste song van de Amerikaanse muzikant.

Dat Harry Nilsson niet in één adem wordt genoemd met de grote singer-songwriters uit de geschiedenis van de popmuziek, heeft hij vooral aan zichzelf te danken. Harry Nilsson debuteerde in 1966 en begon al snel met het in razend tempo afleveren van goede albums.

Pandemonium Shadow Show (1967), Aerial Ballet (1968), Harry (1969), Nilsson Sings Newman (1970), The Point! (1971), Aerial Pandemonium Ballet (1971), Nilsson Schmilsson (1971) en Son of Schmilsson (1972) zijn allemaal uitstekende albums en de laatstgenoemde twee mogen best klassiekers genoemd worden. Harry Nilsson kon in de late jaren 60 en vroege jaren 70 niet alleen rekenen op de steun van de critici, maar kon ook grote muzikanten tot zijn fans rekenen, met John Lennon als bekendste voorbeeld.

John Lennon werd zelfs het drinkmaatje van Harry Nilsson, die niet vies was van een borrel. Het deed zijn gezondheid en zijn stem geen goed, waardoor de zo kenmerkende hogere noten van zijn vroege albums langzaam maar zeker verdwenen. In 1974 leverde Harry Nilsson zijn laatste fatsoenlijke album af. Het album werd gemaakt met John Lennon als producer, maar Harry Nilsson was zijn goede vorm al kwijt.

Toen hij in 1994 overleed op slechts 52-jarige leeftijd, was hij al een tijd niet meer actief in de muziek en was zijn laatste album al heel wat jaren oud. Harry Nilsson werkte in de laatste jaren van zijn leven echter nog wel aan een nieuw album, maar dit zou het levenslicht nooit zien. Tot nu dan, want mede door de inspanningen van toenmalig producer Mark Hudson is het album nu alsnog verschenen.

Bij beluistering van Losst And Founnd is direct duidelijk dat de mooie stem van Harry Nilsson in de nadagen van zijn carrière was verdwenen. Losst And Founnd klinkt rauw en rasperig en doet in bijna niets denken aan de zang op zijn beste albums. Losst And Founnd laat echter ook horen dat Harry Nilsson het schrijven van geweldige popsongs nog niet was verleerd.

Harry Nilsson kon in de studio een beroep doen op een aantal uitstekende muzikanten, onder wie grootheden als Jim Keltner, Klaus Voormann, Jimmy Webb, Van Dyke Parks, Jim Cox en Randy Kerber en werkte bovendien met de gelouterde producer Mark Hudson, die de opnames uit het einde van de jaren 80 fraai heeft opgepoetst.

Losst And Founnd klinkt zeker niet als een verzameling restjes van de plank, maar als een compleet Harry Nilsson album, dat beter is dan alles dat de Amerikaanse singer-songwriter na de eerste helft van de jaren 70 maakte. Het is een album dat Rufus Wainwright integraal kan uitvoeren om zijn beste album sinds zijn eerste twee albums te maken, maar het is ook een album dat laat horen hoe groot Harry Nilsson was als songwriter.

Losst And Founnd is een waardevolle aanvulling op het oeuvre van Harry Nilsson, maar hopelijk ook een aanzet om de albums die hij in de late jaren 60 en vroege jaren 70 maakte te herontdekken. Die albums zijn immers nog veel beter dan Losst And Founnd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hatchie - Liquorice - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hatchie - Liquorice
De Australische muzikante Hatchie leek op haar vorige album nog vooral te kiezen voor de pop, maar slaat op haar nieuwe album Liquorice weer net wat andere wegen in met een fraai album als resultaat

Er zijn popzangeressen die me met iedere nieuwe song moeiteloos inpakken, maar er zijn er ook waarvoor ik veel meer tijd nodig heb. Hatchie valt in de laatste categorie. De Australische muzikante maakte twee prima albums die me op een of andere manier maar niet wisten te overtuigen en met Liquorice leek hetzelfde te gebeuren. Gelukkig draaide het op het juiste moment om, want het derde album van de Australische muzikante is echt een uitstekend album. Het is een album met een mix van invloeden uit de jaren 80 en 90 en invloeden uit het heden en het is een album vol aansprekende songs. Het duurde even voor ik het door had, maar Hatchie kan absoluut wat.

Het was de afgelopen vier weken steeds hetzelfde album dat als allerlaatste afviel voor een plekje op de krenten uit de pop. Het gaat om Liquorice van de Australische popster Hatchie, dat deze week dan alsnog mijn selectie haalde en zeker niet met de hakken over de sloot. Het was niet de eerste keer dat ik lang twijfelde over de muziek van de Australische muzikante, want ruim drie jaar geleden twijfelde ik ook al weken over Giving The World Away, het tweede album van Hatchie.

Op dat album twijfelde Hatchie misschien net wat teveel tussen pop en dreampop met een vleugje shoegaze, al was er niet veel aan te merken op de productie van de van Olivia Rodrigo en Chappell Roan bekende Daniel Nigro en Jorge Elbrecht, die onder andere werkte met Caroline Polachek, Japanese Breakfast en Sky Ferreira. Ook de songs en de zang van Hatchie waren op Giving The World Away overigens dik in orde.

Ik begrijp wel nog steeds waarom ik twijfelde over het vorige album van Hatchie, overigens het alter ego van Harriette Pilbeam, maar ik begrijp niet zo goed waarom haar nieuwe album de afgelopen weken steeds buiten de boot viel. Ook op Liquorice verwerkt de muzikante uit Melbourne invloeden uit de pop en invloeden uit de dreampop en shoegaze, maar het nieuwe album van Hatchie hinkt wat mij betreft niet op twee gedachten en is in muzikaal opzicht een stuk interessanter dan het vorige album.

De Australische muzikante koos dit keer voor Melina Duterte, beter bekend onder de naam Jay Som, als producer. Het zorgt er voor dat invloeden uit de pop wat aan terrein hebben verloren, maar Liquorice klinkt ook zeker niet als een doorsnee dreampop album.

Het overigens door Alex Farrar (Wednesday) gemixte album sluit hier en daar aan bij de indiepop en indierock van het moment, maar ik hoor ook flarden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt en het album heeft af en toe ook een bijzondere jaren 80 vibe, waarin onder andere invloeden van Cocteau Twins zijn te horen.

Hatchie probeerde met haar vorige album nog aansluiting te vinden bij de grote popsterren van dat moment, maar kiest op Liquorice voor een andere en wat eigenzinnigere weg. Op hetzelfde moment maakt Hatchie ook op haar nieuwe album lekker in het gehoor liggende popsongs, die een breed publiek moeten kunnen aanspreken.

Ik probeer nog steeds te achterhalen waarom ik in eerste instantie toch wat twijfelde over het album, maar kom daar niet goed achter. Het heerlijk volle geluid op het album spreekt me absoluut aan, zeker wanneer het lekker galmt, en ook de invloeden die Hatchie verwerkt passen goed in mijn muzikale straatje. De muzikante uit Melbourne is bovendien een prima zangeres en heeft in Jay Som een interessante muzikale metgezel gevonden.

Het album slaat ook nog eens op fraaie wijze een brug tussen enerzijds muziek uit de jaren 80 en 90 en anderzijds muziek uit het heden. Het is hierdoor misschien wat minder makkelijk om de muziek van Hatchie te plaatsen, maar voor liefhebbers van alle genoemde genres is Liquorice een aangename en interessante cocktail, die maar moeilijk is te weerstaan. En het is ook nog eens een album dat steeds beter wordt, waardoor mijn oorspronkelijke twijfel echt als sneeuw voor de zon is verdwenen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hater - Siesta - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Zweedse band bedwelmt met veel melancholie en betovert met songs die steeds meer geheimen prijs geven
Siesta van Hater wordt op de eigen bandcamp pagina misschien nog wel het mooist omschreven: “Siesta is the perfect soundtrack for that summer romance and the inevitable break up. Heartbreak has never sounded so sweet!”. Siesta loopt inderdaad over van melancholie, maar wat zijn de popliedjes van de Zweedse band ook mooi en veelzijdig ingekleurd, iets dat je vooral hoort wanneer je de tijd neemt om naar Siesta te luisteren. Siesta geeft vervolgens steeds meer geheimen prijs, sleept er steeds meer invloeden bij en betovert bijna een uur lang met popliedjes die groeien en groeien. Laat die donkere dagen maar komen, de soundtrack ligt klaar.



Wanneer de blaadjes gaan vallen duiken er direct ook meer platen op die overlopen van melancholie. Platen als Siesta van de Zweedse band Hater bijvoorbeeld. Vanwege de lange en donkere Scandinavische winter is melancholie de gemiddelde Zweedse band zeker niet vreemd, maar Hater doet er nog een schepje bovenop.

Allmusic.com omschrijft het mooi wanneer het de zang van frontvrouw Caroline Landahl probeert te typeren: “the band has a singer who can go beyond bittersweet and into real sadness when the need arises.” Het is een treffende omschrijving, want Siesta van Hater is een plaat die tijdelijk donkere wolken voor de zon schuift en je gemoedstoestand even een duw naar beneden geeft. Daar moet je tegen kunnen, maar voor een ieder die niet al te somber wordt van vallende blaadjes, valt er op de tweede plaat van Hater veel te genieten. Heel veel zelfs.

Iedereen zal zijn of haar eigen associaties hebben bij beluistering van de tweede plaat van de Zweedse band (het debuut werd twee jaar geleden in eigen beheer uitgebracht), maar zelf hoor ik vooral veel van The Sundays en van landgenoten The Concretes. Net als The Sundays maakt Hater subtiele georkestreerde popliedjes met bijzonder mooie gitaarlijnen en zang vol weemoed. De Zweedse band pint zich echter niet vast op een genre en experimenteert ook nadrukkelijk met invloeden uit onder andere de dreampop, de postpunk en de noiserock.

Vergeleken met de meeste van haar soortgenoten neemt Hater de tijd voor haar songs (de meeste songs op de plaat duren langer dan vier minuten) en bovendien levert de Zweedse band bijna een uur muziek af. Dit vond ik bij eerste beluistering nog wat veel van het goede, al is het maar omdat de variatie in de muziek van Hater bij eerste beluistering niet heel groot lijkt, maar inmiddels kan Siesta me niet lang genoeg duren.

Zeker wanneer je wat langer luistert naar de muziek van Hater is het een plaat om lekker bij weg te dromen, waarbij zonnige lentedagen voor de afwisseling eens zijn verruild voor donkere herfstdagen. Wanneer je ook nog wat beter luistert naar Siesta, hoor je hoe knap het allemaal in elkaar steekt en hoe Hater met kleine stapjes stiekem de grenzen naar andere genres overschrijdt. Siesta bevat talloze fraaie accenten (bijvoorbeeld van een stemmige saxofoon, donkere bassen en 80s synths), die de songs niet alleen flink boven het maaiveld uit tillen, maar er bovendien voor zorgen dat de muziek van de band uit Malmö blijft verrassen en betoveren.

Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de wat sombere vocalen van Caroline Landahl, maar mij heeft ze steeds steviger te pakken met haar fluisterzachte zang vol weemoed en melancholie. In de wat zweverige songs hoor ik af en toe echo’s van The Cocteau Twins, maar wanneer Hater het tempo wat opvoert en de gitaren nog net wat gruiziger klinken, hoor ik ook wel wat van Lush; de band die wat mij betreft kleur gaf aan de dreampop, terwijl de rijker georkestreerde songs raken aan de Schotse melancholie van Belle And Sebastian. Het maakt beluistering van Siesta steeds boeiender en zo langzamerhand ben ik er wel van overtuigd dat Hater een prachtplaat heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hater - Sincere - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hater - Sincere
De Zweedse band Hater maakte in 2018 indruk met het dromerige Siesta, maar het nu verschenen en wat stevigere Sincere is nog een aantal klassen beter en moet de band uit Malmö definitief op de kaart gaan zetten

Het is alweer bijna vier jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van de Zweedse band Hater, die op Siesta herinnerde aan de hoogtijdagen van The Sundays. Op Sincere heeft de band rond zangeres Caroline Landahl twee nieuwe leden verwelkomd en deze hebben de muziek van de Zweedse band een stevige impuls gegeven. De muziek van Hater klinkt op Sincere wat zwaarder en steviger, maar het is niet ten koste gegaan van het melodieuze karakter van de muziek van de band. Het gitaarwerk op het album is schitterend en ook de ritmesectie maakt indruk, maar de ster van de band blijft Caroline Landahl. Siesta was een fantastisch album, maar Sincere is nog veel beter.

In de herfst van 2018 verscheen Siesta, het tweede album van de Zweedse band Hater. Het is een album dat me destijds inspireerde tot een zeer positieve recensie, maar het album zou me pas een half jaar later, toen ik eindelijk het vinyl van Siesta in handen kreeg, echt dierbaar worden. Inmiddels schaar ik het album onder de allermooiste albums van 2018, waardoor ik heel nieuwsgierig was naar het nieuwe album van de band, dat na wat uitstel nu gelukkig dan eindelijk is verschenen.

De samenstelling van de band is sinds het vorige album wat gewijzigd, maar nog altijd draait veel om zangeres en frontvrouw Caroline Landahl, die Siesta met haar zang naar een hoger plan tilde. Ook voor Sincere werd een beroep gedaan op producer Joakim Lindberg, maar desondanks klinkt het nieuwe album van de Zweedse band flink anders dan zijn voorganger.

Siesta vergeleek ik drie jaar geleden met de muziek van onder andere The Concretes, Belle And Sebastian, The Cocteau Twins en vooral The Sundays. Op Sincere klinkt de muziek van Hater wat steviger en hebben de invloeden uit de postpunk, die op het vorige album ook af en toe te horen waren, flink aan terrein gewonnen.

Sincere opent met lekker diepe postpunk bassen en opvallend ruimtelijke gitaarloopjes, waarna Caroline Landahl invalt met haar geweldige stem. Het is een stem die drieënhalf jaar geleden gemaakt leek voor lome en wat zweverige popliedjes, maar ook in de wat steviger aangezette openingstrack van Sincere kan de Zweedse zangeres uitstekend uit de voeten.

Sincere schuurt in de openingstrack tegen de postpunk, shoegaze en dreampop aan en dat zijn invloeden die vaker terugkeren op het derde album van de band uit Malmö, die dit keer ook nadrukkelijk put uit de archieven van de vrouwelijke indierock uit de jaren 90, maar ook het goede gevoel voor melodieuze pop heeft behouden.

Het geluid van de band is een stuk zwaarder aangezet dan op het vorige album, maar het is nog altijd een ruimtelijk geluid, waarin voldoende ruimte is gereserveerd voor de stem van Caroline Landahl. Zeker wanneer de gitaarmuren hoger en gruiziger worden loopt Hater het risico dat de zang van haar frontvrouw wat onder sneeuwt, maar echt ontsporen doet het gitaarwerk op het album niet.

Zeker in de meest melodieuze songs op het album hoor ik nog wel wat van de invloeden die bij beluistering van het vorige album in het oor sprongen, maar door het net wat stevigere karakter van de songs op Sincere klinkt Hater op haar nieuwe album wel wat eigentijdser en origineler.

Zoals gezegd werd Siesta me een half jaar na de release zo dierbaar dat ik het album nog altijd met grote regelmaat beluister. Sincere klinkt anders en dat is even wennen, maar nu ik het album een aantal weken in mijn bezit heb, durf ik al wel te zeggen dat het derde album van de Zweedse band me minstens net zo dierbaar is als zijn voorganger.

Sincere laat vergeleken met Siesta een wat consistenter geluid horen en het is bovendien een meer eigen geluid vol prachtig gitaarwerk. Zweden heeft vooral patent op meedogenloos aanstekelijke popmuziek, maar Hater laat horen dat het land ook in de rockmuziek uitstekend uit de voeten kan. Sincere krijgt helaas nog niet heel veel aandacht door al het releasegeweld van deze week, maar wat is het een fantastisch album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hattie Briggs - Half Me Half You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hattie Briggs - Half Me Half You
Het is heel lang stil geweest rond de Britse singer-songwriter Hattie Briggs, maar op het deze week verschenen Half Me Half You maakt ze indruk met wat voller klinkende songs en prachtige vocalen

Bij Hattie Briggs dacht ik tot voor kort in eerste instantie vooral aan typisch Britse folk, maar invloeden uit dit genre zijn op het deze week verschenen Half Me Half You veel minder dominant aanwezig dan op haar vorige twee albums. Het derde album van Hattie Briggs is wat voller ingekleurd dan deze voorgangers en schuwt invloeden uit de pop en de rock niet. De instrumentatie op het album is wat rijker, maar zeer smaakvol. Het is een instrumentatie die nog altijd alle ruimte biedt aan de prachtige stem van de Britse muzikante, die ook op Half Me Half You weer indruk maakt als zangeres en songwriter. Bij het grote publiek is Hattie Briggs helaas nog onbekend, maar ook Half Me Half You is weer een topalbum.

De Britse singer-songwriter Hattie Briggs heeft met Red & Gold uit 2015 en Young Runaway uit 2016 al twee uitstekende albums op haar naam staan. Het zijn albums die diep zijn geworteld in de wat traditionelere Britse folk uit met name de jaren 60 en 70, maar met name Young Runaway liet ook uitstapjes richting Americana horen.

De eerste twee albums van de muzikante, die oorspronkelijk uit West-Sussex komt maar momenteel vanuit Londen opereert, vielen op door sterke songs en misschien nog wel meer door de bijzonder mooie stem van Hattie Briggs, die afwisselend deed denken aan een aantal gerenommeerde Britse folkies en aan de Amerikaanse zangeres Eva Cassidy.

Deze week is dan eindelijk het derde album van Hattie Briggs verschenen en ook Half Me Half You laat weer horen dat Hattie Briggs bulkt van het talent. Er is hoorbaar lang en met veel precisie gewerkt aan het nieuwe album, dat met afstand het meest ambitieuze album van Hattie Briggs tot dusver is.

Op de vorige albums van de Britse muzikant hoorde je met enige regelmaat nog flarden van haar verleden als straatmuzikant, maar Half Me Half You is voorzien van een mooi vol en fraai geproduceerd geluid. Het is een geluid dat minder goed past in het hokje van de traditionele Britse folk, maar dat invloeden uit de folk en pop fraai laat samenvloeien met hier en daar een vleugje rock.

Half Me Half You zal waarschijnlijk minder in de smaak vallen bij muziekliefhebbers die leven op een streng dieet van traditionele Britse folk uit de jaren 60 en 70, maar ik ben zelf zeer gecharmeerd van het warme en verzorgde geluid op het album. Het is een geluid waarin de gitaren domineren en deze zijn dit keer vaker elektrisch dan akoestisch. Naast gitaren vallen vooral de fraaie bijdragen van de cello en de subtiele piano akkoorden op, maar ook op Half Me Half You draait veel om de stem van Hattie Briggs.

Die stem excelleert in de wat soberder ingekleurde songs en in de songs waarin de piano centraal staat, maar ook in de wat rijker ingekleurde songs maakt de Britse singer-songwriter veel indruk met haar zang. Hattie Briggs klonk op haar vorige albums vaak als een typisch Britse folkie, maar nu ze in muzikaal opzicht wat meer afstand neemt van de traditionele Britse folk, herinnert ze ook in vocaal opzicht veel minder aan de folkzangeressen van weleer, zonder dat dit ten koste gaat van de pracht van de vocalen.

Hattie Briggs laat zowel in vocaal als in muzikaal opzicht een wat meer eigen geluid horen en het is een geluid van een bijzondere schoonheid. Ik had altijd al een zwak voor de songs en zeker ook voor de stem van de Britse muzikante, maar op Half Me Half You zet Hattie Briggs in alle opzichte grote stappen. De songs op het nieuwe album zijn mooi, veelzijdig en tijdloos en de zang is bij mij talloze keren goed voor kippenvel.

Het is wat mij betreft wel de vraag of Hattie Briggs zich met dit album vervreemdt van de folk puristen die met haar vorige twee albums nog redelijk goed uit de voeten konden, maar als dit zo is verdient ze alle aandacht van muziekliefhebbers die zowel met folk als met pop uit de voeten kunnen. Ook voor folk puristen is er wat mij betreft genoeg te genieten op het album, want het laagje pop is over het algemeen dun. Bijna zes jaar zijn verstreken sinds het tweede album van Hattie Briggs, maar Half Me Half You is als je het mij vraagt een voltreffer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hattie Briggs - Red & Gold - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik hou erg van Britse folk, maar ben op de één of andere manier niet heel erg thuis in de hedendaagse Britse folkmuziek en al helemaal niet in de wat meer traditionele Britse folkmuziek.

Voor het vinden van de krenten in de Britse folk vertrouw ik dan ook op een aantal tipgevers, van wie er onlangs meerdere hebben geroepen dat ik echt naar Red & Gold van Hattie Briggs moest luisteren. Dat ze gelijk hadden wist ik al na enkele noten.

Hattie Briggs is een Britse singer-songwriter, die in eigen land inmiddels wordt geschaard onder de grote beloften in het folk segment, wat onder andere blijkt uit haar nominatie voor de prestigieuze BBC Radio 2 Young Folk Award vorig jaar.

Hattie Briggs speelt zowel piano als gitaar en gebruikt deze afwisselend in haar songs, waarbij ze gezelschap krijgen van vaak sober maar altijd bijzonder smaakvol ingezette strijkers. De mooie instrumentatie staat in vrijwel alle tracks volledig in dienst van de stem van Hattie Briggs en dat is een verstandig besluit.

De jonge Britse singer-songwriter beschikt immers over een prachtig helder stemgeluid. Het is een stemgeluid dat herinnert aan groten uit de Britse folk als Sandy Denny, maar vanwege de opvallend heldere klanken en de fraaie timing moest ik ook direct aan Eva Cassidy denken. Dat is geen toeval, want Eva Cassidy is de favoriete zangeres van Hattie Briggs en vormde de belangrijkste inspiratiebron voor Red & Gold.

Hiermee legt Hattie Briggs de lat direct bijzonder hoog voor zichzelf. Eva Cassidy werd sinds haar trieste dood vrijwel continue de hemel in geprezen en staat op een voetstuk waar maar weinig zangeressen bij in de buurt mogen komen.

Wanneer Hattie Briggs op Red & Gold ook nog eens aan de haal gaat met het door Sting geschreven, maar door Eva Cassidy onsterfelijk gemaakte Fields Of Gold en zich hierbij laat begeleiden door Eva’s broer Dan, lijkt ze de goden te verzoeken om keihard onderuit te gaan, maar dankzij een prachtige versie, die goed aansluit op die van Eva Cassidy, komt Hattie Briggs er nog mee weg ook.

Dat lukt veel minder goed wanneer Hattie Briggs zicht vergrijpt aan To Build A Home van The Cinematic Orchestra, maar deze song is gelukkig een stuk minder beladen. De rest van Red & Gold bestaat uit eigen songs en dat zijn stuk voor stuk mooie folksongs.

Op Red & Gold put Hattie Briggs inspiratie uit de traditionele Britse folk, maar ze heeft vervolgens gekozen voor een betrekkelijk lichtvoetig en hierdoor behoorlijk toegankelijk geluid, waardoor Red & Gold ook liefhebbers van aangename folkpop aan moet kunnen spreken.

Red & Gold is een plaat die het uitstekend doet in de kleine uurtjes of in de vroege ochtend. Traditionele Britse folk kan bij mij wel eens zwaar op de maag liggen, maar het debuut van Hattie Briggs streelt steeds weer het oor. Het levert een fraai debuut op dat het verdient om in brede kring gehoord te worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hattie Briggs - Young Runaway - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Net iets meer dan een jaar geleden debuteerde de jonge Britse singer-songwriter Hattie Briggs met het bijzonder fraaie Red & Gold. Het bleek een debuut dat bol stond van de potentie en belofte.

Hattie Briggs maakte op haar debuut indruk met haar prachtige stem en haar afwisselende songs vol mooie verhalen. De Britse muzikante wist hiernaast te imponeren met een fraaie instrumentatie vol invloeden uit de traditionele Britse folk, maar ook voldoende uitstapjes buiten de gebaande paden van deze Britse folk.

Hattie Briggs ging na de release Red & Gold uitgebreid de boer op met haar eerste plaat, maar komt desondanks relatief snel met een tweede plaat op de proppen. Het uitbrengen van een tweede plaat na een goed ontvangen debuut is over het algemeen geen eenvoudige taak, maar Hattie Briggs lijkt er weinig moeite mee te hebben.

Young Runaway maakt direct vanaf de eerste noten een onuitwisbare indruk en houdt het hoge niveau moeiteloos 11 tracks en 39 minuten vol. Alle ingrediënten die het debuut van Hattie Briggs zo mooi en bijzonder maakten zijn ook op Young Runaway van de partij en hebben alleen maar aan kracht gewonnen.

Zo vertelt Hattie Briggs ook op haar tweede plaat weer mooie verhalen. Het zijn verhalen die geïnspireerd kunnen zijn door mooie vakantieherinneringen of herinneringen aan haar jeugd op het Engelse platteland, maar ook een oude koffer, het besluit om de universiteit vaarwel te zeggen en te kiezen voor een onzeker bestaan in de muziek en de strijd van het opgroeien hebben Hattie Briggs geïnspireerd tot songs die iets te vertellen hebben.

Net als op haar debuut is goed te horen dat Hattie Briggs de traditionele Britse folk met de paplepel ingegoten heeft gekregen, maar ook Young Runaway beperkt zicht niet tot de Britse folk en maakt ook uitstapjes richting pop of Americana (met een hoofdrol voor country). Het wordt allemaal fraai ingekleurd met de gitaar en de piano van Hattie Briggs, maar net als op haar debuut duiken af en toe prachtige cello klanken op.

Het mooiste is nog niet eens benoemd, want dat is ook dit keer de stem van Hattie Briggs. De Britse singer-songwriter beschikt over een prachtige heldere stem en het is een stem met een bijzonder eigen geluid, dat nog wat wordt versterkt door de fraaie wijze waarop Hattie Briggs emotie in haar songs weet te leggen.

Red & Gold stond iets meer dan een jaar geleden zoals gezegd bol van de potentie en belofte, maar met deze razend knappe tweede plaat is Hattie Briggs de belofte ver voorbij. Young Runaway is een prachtplaat van een van de meest getalenteerde singer-songwriters die het Verenigd Koninkrijk momenteel rijk is. Ga dat horen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hayes Carll - We're Only Human - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hayes Carll - We're Only Human
De Amerikaanse singer-songwriter Hayes Carll draait inmiddels al een jaar of twintig mee, maar lijkt alleen maar beter te worden, zoals ook weer is te horen op het in alle opzichten uitstekende We’re Ony Human

Door mijn focus op vrouwelijke singer-songwriters duurde het even voor ik de Texaanse muzikant Hayes Carll op het netvlies kreeg. Uiteindelijk lukte dit door zijn huwelijk met de door mij zeer geliefde Allison Moorer, maar Hayes Carll is meer dan de man van. Zijn vorige twee albums waren uitstekend en ook op het deze week verschenen We’re Only Human steekt de Amerikaanse muzikant weer in een goede vorm. Het nieuwe album van Hayes Carll is een zeer persoonlijk en voornamelijk ingetogen album, waarop zeer smaakvol wordt gemusiceerd en waarop de muzikant uit Nashville uitstekend bij stem is. De zeer aansprekende songs maken van ook We’re Only Human weer een topalbum in het genre.

De Amerikaanse singer-songwriter Hayes Carll kende ik een tijd lang alleen van naam (al dacht ik toen dat hij Carl Hayes heette) en vervolgens als de echtgenoot van Allison Moorer, die ik reken tot mijn favoriete zangeressen binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Toen ik voor het eerst luisterde naar de muziek van Hayes Carll kwam ik er echter snel achter dat hij, net als zijn echtgenote, in muzikaal opzicht heel veel te bieden heeft.

Ik was zeer gecharmeerd van What It Is uit 2019 en You Get It All uit 2021, twee uitstekende en wat mij betreft bovengemiddeld goede rootsalbums. Sindsdien was het helaas stil rond Hayes Carll en helaas ook rond Allison Moorer, wiens geweldige en zeer persoonlijke en indringende Blood in 2019 de onbetwiste nummer 1 in mijn jaarlijstje was, maar vooralsnog ook haar laatste album.

Deze week keert Hayes Carll in ieder geval terug en ook met We’re Only Human heeft de Amerikaanse muzikant weer een prima album afgeleverd. Bij het lezen van de eerste recensies van het album kwam ik er achter dat het sinds 2021 niet helemaal stil is geweest rond Hayes Carll. Vorig jaar toerde hij met de Amerikaanse band The Band Of Heathens, wat onder de naam Hayes & Heathens ook nog een lekker klinkend album opleverde.

Volgens mij zijn Hayes Carll en Allison Moorer nog steeds bij elkaar, maar in tegenstelling tot op de vorige twee albums, die ze produceerde, speelt Allison Moorer geen enkele rol op We’re Only Human. Hayes Carll produceerde zijn nieuwe album samen met Gordy Quist, de voorman van The Band Of Heathens, en nodigde voor zijn nieuwe album flink wat gastmuzikanten uit.

Het zorgt voor een mooi geluid waarin de snareninstrumenten domineren en de pedal steel een voorname rol speelt. Hayes Carll heeft met We’re Only Human een introspectief album gemaakt met grotendeels ingetogen songs. In die ingetogen songs hoor je dat de van oorsprong Texaanse maar inmiddels in Nashville neergestreken muzikant beschikt over een uitstekende stem. Wanneer het geluid op het nieuwe album van Hayes Carll wat voller klinkt en de piano of het orgel een voorname rol speelt hoor je bijna een rootsy Bruce Springsteen op We’re Only Human en dat is wat mij betreft een compliment.

Ik was zoals gezegd behoorlijk onder de indruk van de vorige twee albums van Hayes Carll, die ik niet alleen in muzikaal en vocaal opzicht bovengemiddeld goed vond, maar die wat mij betreft ook vol stonden met songs die er uit springen in het genre. Het is niet anders op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant, die wederom een serie zeer aansprekende songs heeft geschreven.

Ik beluister het album bij voorkeur met de koptelefoon, want dan hoor je pas goed hoeveel zorg er is besteed aan het veelkleurige geluid op We’re Only Human. Het album is gemaakt met een flink aantal muzikanten, maar er is genoeg open ruimte in de muziek op het album, ook als Hayes Carll zijn stem heeft toegevoegd, maar er is ook ruimte voor een incidentele solo.

Ook qua stijlen is het nieuwe album van de muzikant uit Nashville een veelzijdig album, want Hayes Carll kan overweg met songs die de grenzen van de Amerikaanse rootsmuziek opzoeken, maar kan ook traditioneel klinkende rootsmuziek maken. Het album is negen tracks prachtig, maar doet er nog een schepje bovenop in de slottrack waarin invloeden uit de gospel hoorbaar zijn en flink wat geweldige gastvocalisten Hayes Carll bijstaan. Het is een fraai slotakkoord van een uitstekend album. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hayes Carll - What It Is - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hayes Carll - What It Is
Hayes Carll is in Nederland niet zo heel bekend, maar de echtgenoot van Allison Moorer maakte eerder dit jaar een prachtig rootsalbum vol mooie verhalen

Hayes Carll draait inmiddels al een kleine twintig jaar mee binnen de Amerikaanse rootsmuziek en leverde zes, door de critici uitstekend ontvangen, albums af. Het dit jaar verschenen What It Is laat goed horen wat de Texaanse muzikant te bieden heeft. Het door echtgenote Allison Moorer geproduceerde album valt op door een mooi verzorgd geluid, door uitstekende zang en door mooie en indringende verhalen die zowel persoonlijk als maatschappijkritisch zijn. What It Is is eerder dit jaar wat ondergesneeuwd, maar het is een uitstekend rootsalbum, dat in 2019 moet worden gerekend tot de smaakmakers in het genre.

Ik ken Hayes Carll eigenlijk alleen als de kersverse echtgenoot van Allison Moorer, die wat mij betreft met Blood het meest indringende en meest ontroerende en bovendien het mooiste en krachtigste album van 2019 maakte. Vorige week zag ik de Amerikaanse muzikant, die ik tot voor kort overigens Carll Hayes noemde, zelf ook opduiken in een jaarlijstje met rootsalbums en ben ik toch maar eens gaan luisteren naar het eerder dit jaar verschenen What It is.

Hayes Carll draait al flink wat jaren mee binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Na het afronden van zijn opleiding verruilde hij rond de eeuwwisseling op jonge leeftijd zijn geboortedorp in de buurt van Houston, Texas, voor het eveneens Texaanse Austin, waar hij een bestaan als muzikant op probeerde te bouwen. Dat lukte in eerste instantie maar matig, waardoor de jonge Hayes Carll zijn brood moest verdienen met het aan de deur verkopen van stofzuigers.

Inmiddels maakt de Amerikaanse muzikant al zo’n 18 jaar platen, wat eerder dit jaar What It Is opleverde. What It Is, het zesde album van Hayes Carll, werd, net als zijn vijf voorgangers, uitstekend ontvangen in de Verenigde Staten en daar valt niets op af te dingen. Het album werd geproduceerd door zijn echtgenote Allison Moorer, die inmiddels uitstekend weet hoe een goede rootsplaat moet klinken en in bassist en engineer Brad Jones een uitstekende co-producer vond.

Allison Moorer en Brad Jones hebben What It Is voorzien van een mooi open geluid, waarin de stem van Hayes Carll centraal staat. Het is een geluid waarin invloeden uit de folk en country worden gecombineerd met hier en daar een uitbarsting richting rootsrock. Het pakt allemaal prachtig uit.

Hayes Carll is een prima zanger, die herinnert aan groten in het genre als Townes van Zandt en Guy Clark, maar ik hoor ook flarden John Prine en Johnny Cash in zijn stem, die hier en daar fraai gezelschap krijgt van de achtergrondzang van Allison Moorer. De Texaanse muzikant is niet alleen een prima zanger, maar ook een uitstekend verhalenverteller. What It Is staat vol met mooie verhalen, waarin de humor niet ontbreekt, maar waarin ook misstanden genadeloos aan de kaak worden gesteld en de president van zijn vaderland gelukkig niet wordt ontzien.

De mooie verhalen op What It Is zijn vervolgens mooi ingekleurd met een warm en wat traditioneel aandoend rootsgeluid. Het is een rootsgeluid waarin bas, drums en gitaren de basis leggen en diezelfde gitaren (onder andere van meestergitarist Will Kimbrough) en vooral violen zorgen voor de verdere inkleuring. Hier en daar duiken ook nog wat andere instrumenten op, waardoor het rootsgeluid van Hayes Carll lekker gevarieerd klinkt.

Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar het past ook uitstekend bij de songs van Hayes Carll en bij zijn mooie en doorleefde stem. What It Is is een vrij ingetogen album, maar door hier en daar het tempo op te voeren blijft het album sprankelen en groeien.

Ik heb het zesde album van Hayes Carll eerder dit jaar heel makkelijk op de stapel gelegd en denk dat het album er zonder de link met Allison Moorer waarschijnlijk nooit meer van af was gekomen. What It Is van Hayes Carll is echter een prima rootsalbum dat, net als het meesterwerk van zijn echtgenote, meer aandacht verdient dan het gekregen heeft. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hayes Carll - You Get It All - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hayes Carll - You Get It All
Hayes Carll kreeg niet altijd de aandacht die hij verdiende met zijn muziek, maar met het uitstekende You Get It All dwingt hij definitief zijn plek af tussen de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek

Na het uitstekende What It Is uit 2019, keert de Amerikaanse muzikant Hayes Carll terug met een nieuw album, dat minstens even goed is. Het wederom door echtgenote Alison Moorer geproduceerde album klinkt fantastisch en laat horen dat Hayes Carll binnen de Amerikaanse rootsmuziek alle kanten op kan. Het album kan uit de voeten met wat stevige uptempo songs, maar bevat ook een aantal zich wat langzamer voortslepende songs, die prachtig zijn ingekleurd. Hayes Carll is ook nog eens een getalenteerd songwriter en verhalenverteller en vertolkt zijn verhalen op fraaie en overtuigende wijze. Het levert een mooi en veelzijdig rootsalbum op.

De Amerikaanse muzikant Hayes Carll debuteerde helemaal aan het begin van het nieuwe millennium, maar ik kreeg zijn muziek pas op het netvlies nadat hij in 2019 de echtgenoot van Alison Moorer werd. Twee jaar geleden luisterde ik voor het eerst goed naar de muziek van Hayes Carll, die ik op dat moment zelf overigens nog Carl Hayes noemde, en What It Is bleek een prachtig album.

Hayes Carll greep vorig jaar de leegte van de corona lockdowns aan om op Alone Together Sessions oud werk in een nieuws jasje te steken, maar deze week keert hij terug met een nieuw album. Ook op You Get It All laat de van oorsprong Texaanse muzikant horen dat hij binnen de Amerikaanse rootsmuziek inmiddels met de besten mee kan.

You Get It All is een album dat vol staat met mooie verhalen en Hayes Carll weet deze verhalen op overtuigende wijze te vertellen. De stem van de Amerikaanse muzikant is krachtig, maar klinkt twee decennia na zijn debuutalbum ook wat gruiziger en doorleefder, wat de zeggingskracht van zijn muziek overigens alleen maar ten goede komt.

Ik hou binnen de Amerikaanse rootsmuziek vooral van vrouwenstemmen, die er, in ieder geval bij mij, over het algemeen toch wat makkelijker in slagen om meerdere kleuren aan te spreken en emotie over te brengen, maar de stem van Hayes Carll overtuigt voor mij een album lang. Dat doet ook de inkleuring van You Get It All, die authentiek en smaakvol is.

Hayes Carll laat ook op zijn nieuwe album weer horen dat hij binnen de Amerikaanse rootsmuziek een breed palet kan bestrijken. De Amerikaanse muzikant heeft op zijn nieuwe album een voorkeur voor folk en country, maar kan ook heerlijk bluesy klinken. De instrumentatie op het album is mooi verzorgd en bestrijkt het hele spectrum tussen rauw en gruizig en stemmig en sfeervol.

Het is een instrumentatie waarin het prima gitaarwerk op het album makkelijk de aandacht trekt en de stem van Hayes Carll alle ruimte krijgt. Van mij had Hayes Carll overigens het gitaarwerk nog wat meer ruimte mogen geven, zoals in het broeierige en bluesy Different Boats, dat wat afwijkt van de meeste andere tracks op het album, maar voor mij de beste track op het album is.

Net als op het vorige album tekent ook dit keer Alison Moorer voor de fraaie productie van het album, die ze samen met Kenny Greenberg voor haar rekening nam. Ik hoop stiekem nog op een gezamenlijk album van Alison Moorer en Hayes Carll, maar het duet laat ze dit keer over aan de zeer getalenteerde Brandy Clark, die laat horen dat de combinatie van een mannen- en een vrouwenstem, in de Amerikaanse rootsmuziek nog altijd goed is voor kippenvel.

Hayes Carll trok de afgelopen twee decennia niet altijd even veel aandacht met zijn muziek, maar met albums als What It Is en You Get It All kunnen liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek wat mij betreft niet om de muziek van de Amerikaanse muzikant heen. You Get It All is, zeker bij eerste beluistering, vooral een degelijk rootsalbum, maar het is ook een rootsalbum dat nog wel even door kan groeien en eigenlijk alleen maar lekkerder en beter gaat klinken.

Hayes Carll heeft een album gemaakt waar het speelplezier van af spat, maar het is ook een album met een serie uitstekende songs die zowel in muzikaal als in vocaal opzicht makkelijk en ook flink boven het maaiveld uit steken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hayley Williams - Ego Death At A Bachelorette Party - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hayley Williams - Ego Death At A Bachelorette Party
Het album dat geen album mocht heten en dat er volgens Hayley Williams ook absoluut geen was is er inmiddels toch en het is een prima album, maar dat wisten we al

In de week waarin Chappell Roan met The Subway één briljante single uitbracht, gooide Paramore frontvrouw Hayley Williams er maar liefst zeventien online. De Amerikaanse muzikante benadrukte dat het ging om zeventien losse en op geen enkele manier met elkaar samenhangende tracks. Ze benadrukte bovendien dat de door haar fans EGO genoemde verzameling songs zeker niet moest worden gezien als een album. In twee weken kan er veel veranderen in de wereld en dat is in de muziekwereld niet anders, want de 17 singles hebben gezelschap gekregen van een extra track en zijn nu wel opeens een album. Maakt het uit? Nee, want Ego Death At A Bachelorette Party is net als EGO een verzameling prima popsongs.

Hayley Williams is vooral bekend als de frontvrouw van de Amerikaanse band Paramore, die al meer dan twintig jaar bestaat en inmiddels ook al een kleine twintig jaar met veel succes aan de weg timmert. Ik had nooit zo heel veel met de muziek van Paramore, maar het in 2023 na een stilte van zes jaar verschenen This Is Why vind ik echt een geweldig album. Het is een album waarop Paramore haar veelzijdigheid laat horen, indruk maakt met aansprekende songs en dan is er ook nog eens het enorme talent van frontvrouw Hayley Williams.

In de jaren waarin Paramore wat minder actief was leverde Hayley Williams ook haar eerste soloalbum af. Het in 2020 verschenen Petals For Armor liet een wat meer pop georiënteerd geluid horen, dat bij mij associaties opriep met de muziek van Billie Eilish, die een jaar eerder haar debuutalbum had afgeleverd, maar je hoorde ook absoluut het eigenzinnige talent van Hayley Williams. Petals For Armor kreeg flink wat aandacht, maar het nog geen jaar later vanuit het niets uitgebrachte en meer singer-songwriter achtige Flowers for Vases/descansos vond ik persoonlijk nog een stuk indrukwekkender, al kwam ik daar pas veel later achter.

Ook twee weken geleden kwam Hayley Williams met een verrassing op de proppen, maar dit keer zaten de media er wel bovenop. In de week waarin Chappell Roan slechts één, weliswaar briljante, single afleverde bracht Hayley Williams maar liefst 17 nieuwe songs uit. Het was volgens de Amerikaanse muzikante een serie singles en geen album, maar dat is voor liefhebbers van albums zoals ik een verwarrende boodschap. Kennelijk niet alleen voor mij, want op het Internet doken al snel flink wat recensies op van het ‘album’ EGO. Twee weken later blijkt Ego Death At A Bachelorette Party toch een gewoon album.

De nieuwe worp singles van Hayley Williams roept, net als bij de release van haar eerdere solowerk, vragen op over het voortbestaan van Paramore, maar Ego Death At A Bachelorette Party roept meer vragen op. Veel van de nieuwe singles van Hayley Williams lijken persoonlijk van aard en lijken te gaan over een relatiebreuk. Hayley Williams zou dus wel eens een breakup album gemaakt kunnen hebben, zij het in een net wat andere vorm. Het einde van een liefdesrelatie is echter zeker niet het enige thema op het album, want Hayley Williams kijkt op allerlei manieren naar de persoon die ze de afgelopen 37 jaar is geweest en maakt dus ook een soort ‘coming of age’ album.

Of Ego Death At A Bachelorette Party een album is of niet deed er uiteindelijk niet zoveel toe en doet er nu helemaal niet meer toe, want het gaat om de muziek en die is prima. Ego Death At A Bachelorette Party bevat een serie songs die meerdere kanten van Hayley Williams laten horen. Soms is het wat meer indierock met een vleugje jaren 90 en soms is het wat meer pop, soms klinkt het lekker uitbundig, soms uiterst ingetogen. Gemene deler is aan de ene kant de aangename stem van de Amerikaanse muzikante en aan de andere kant haar vermogen om aansprekende songs te schrijven.

Zeker in de wat meer ingetogen en singer-songwriter achtige songs hoor ik toch weer een andere kant van Hayley Williams en het is een kant die me zeer goed bevalt. Niet alle songs op Ego Death At A Bachelorette Party zijn even goed, maar er valt best wat te kiezen uit inmiddels 18 songs. Het zijn songs die laten horen dat Hayley Williams zich kan meten met de betere popzangeressen van het moment, die in de meeste gevallen een stuk jonger zijn dan zij inmiddels is en zich in meerdere gevallen hebben laten beïnvloeden door Hayley Williams. Ego Death At A Bachelorette Party is misschien wat teveel van het goede, maar het is toch ook een groots popalbum. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hayley Williams - Petals For Armor - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hayley Williams - Petals For Armor
Paramore zangeres Hayley Williams komt op de proppen met een persoonlijk soloalbum dat alle kanten op schiet en een groot deel van de tijd overtuigt

Hayley Williams trad al op jonge leeftijd toe tot de band Paramore en heeft 15 jaren met hoge pieken en diepe dalen achter de rug. Het krijgt allemaal een plekje op haar eerste soloalbum, dat vol kiest voor de pop, maar het avontuur zeker niet schuwt. Petals For Armor is voorzien van een overvolle maar mooie productie. Hayley Williams heeft haar songs niet alleen volgestopt met persoonlijke overpeinzingen, maar ook met heel veel goede ideeën. Het is soms wat teveel van het goede en het album overtuigt zeker niet de hele speelduur, maar de sterke momenten overheersen op een album dat het echt verdient om beluisterd te worden.

De naam Hayley Williams klonk mij niet direct bekend in de oren, waardoor ik onbevangen begon aan haar deze week verschenen album Petals For Armor. Het is voor de vele fans van de Amerikaanse band Paramore vast anders, want Hayley Williams is al jaren het boegbeeld van de zeer populaire band, waaraan ze toe trad toen ze pas 15 was.

Paramore wist de afgelopen jaren een groot publiek aan zich te binden en vulde ook in Nederland met gemak grote zalen. Het is voor een belangrijk deel langs me heen gegaan. Ik heb de muziek van Paramore de afgelopen jaren zeker beluisterd, maar het was nooit echt mijn ding. Het eerste soloalbum van Hayley Williams vind ik veel en veel beter.

De muzikante die werd geboren in Meridian, Mississippi, maar opgroeide in Franklin, Tennessee, kreeg de afgelopen jaren te maken met pieken en dalen. Zo trouwde ze, zag ze haar huwelijk waarin misbruik centraal stond ook weer snel op de klippen lopen en werd haar geliefde oma getroffen door een ernstig ongeluk, wat zeker zijn sporen heeft nagelaten op haar eerste soloalbum, net als de dynamische jaren die ze met Paramore heeft doorgemaakt. Hayley Williams vecht op haar soloalbum met nogal wat demomen, maar uiteindelijk krijgt ze de meesten er wel onder.

Hayley Williams maakte Petals For Armor samen met Paramore gitarist Taylor York, die het album ook produceerde. Ook Paramore bassist Joey Howard was van de partij tijdens de opnamen van het album en schreef mee aan een groot deel van de songs. Petals For Armor van Hayley Williams heeft op papier daarom een flink Paramore gehalte, maar dat hoor je niet direct terug in de muziek op het album, al is de afstand met het laatste Paramore album minder groot dan de afstand met de eerste Paramore albums waarop de band vooral aanstekelijke rocksongs met een hoog emo gehalte maakte.

Het eerste soloalbum van Hayley Williams is een modern popalbum met hier en daar een vleugje singer-songwriter muziek en wat flirts met R&B (denk aan Solange). Het is bovendien een zeer persoonlijk album waarop Hayley Williams een aantal zeer bewogen jaren in haar leven probeert te verwerken. Hayley Williams bracht tweederde van het album al uit via twee EP’s en heeft nu het resterende deel toegevoegd. Het levert een enerverend uur muziek op.

Het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter begeeft zich met enige regelmaat op het pad dat het afgelopen jaar is geplaveid door Billie Eilish, maar kan ook uit de voeten met wat experimentelere singer-songwriter muziek (ik hoor vaak wat van Björk), die stemmig wordt ondersteund door strijkers of juist met uitbundige electropop die niet vies is van de dansvloer. Hayley Williams zoekt op haar soloalbum vrijwel continu het avontuur en speelt met bijzondere ritmes, tempowisselingen, arrangementen en geluiden.

Het doet me zoals gezegd meer dan eens denken aan het uitstekende album van Billie Eilish van vorig jaar, maar Hayley Williams heeft op haar eerste soloalbum ook met succes gewerkt aan een eigen geluid. Het is een geluid vol verwijzingen naar een aantal decennia popmuziek, maar de Amerikaanse singer-songwriter durft ook stevig te experimenteren, waardoor er van alles gebeurt op het album.

Zonder liefde voor goed geproduceerde popmuziek wordt het niks met het soloalbum van de zangeres van Paramore, maar ik vind het persoonlijk een interessant album dat laat horen dat Hayley Williams veel in haar mars heeft. Ruim een uur muziek is misschien wat veel van het goede, maar verder alleen maar lof voor dit dappere album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Head On Stone - Stony Beds - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Head On Stone - Stony Beds
Van de rauwe rockmuziek van de Belgische band Peuk naar de donkere en verstilde pianoklanken van Head On Stone is een reuzenstap, maar in beide gevallen speelt de stem van Nele Janssen een indrukwekkende hoofdrol

Stony Beds van Head On Stone krijgt in België goede recensies en ik begrijp inmiddels waarom. Het soloproject van Peuk zangeres Nele Janssen is heel ver verwijderd van de muziek van haar band en zal voor de fans van Peuk even wennen zijn. Dat was het voor mij ook, want Stony Beds is een donker en intens album. Het is een album met bijzonder pianospel, dat neoklassiek aan doet en dat vervolgens wordt gecombineerd met de emotievolle zang van Nele Janssen. De Belgische muzikante heeft er een persoonlijk album van gemaakt en het is een album dat het goed zal doen tijdens de donkere wintermaanden. Het moet allemaal even op zijn plek vallen, maar vervolgens is het bijzonder indrukwekkend.

Ik had nog nooit van de band Peuk gehoord, maar de band uit Belgisch Limburg heeft twee in eigen land zeer goed ontvangen albums op haar naam staan. Het zijn behoorlijk rauwe albums waarop Peuk invloeden uit onder andere de punk, indierock en grunge verwerkt. In de muziek van de Belgische band speelt de rauwe strot van zangeres Nele Janssen een belangrijke rol.

Deze Nele Janssen speelt ook de hoofdrol op het album Stony Beds van Head On Stone. Head On Stone is een soloproject van de Belgische zangeres en het is een project dat mijlenver is verwijderd van de muziek die ze maakt met Peuk. Het is dat ik weet dat het gaat om dezelfde Nele Janssen want anders zou ik Head On Stone en Peuk nooit aan elkaar hebben gelinkt.

De ruwe gitaarmuziek van Peuk maakt op Stony Beds van Head On Stone plaats voor klassiek aandoende pianoklanken, terwijl de krachtige en rauwe zang op de albums van Peuk is verruild voor meer ingehouden zang vol gevoel, al zit er nog steeds een aangenaam ruw randje op de stembanden van de Belgische zangeres.

Nele Janssen geeft haar gitaar er aardig van langs in de muziek van Peuk, maar het pianospel op Stony Beds is verrassend teder. Het pianospel geeft het album een neoklassiek karakter, maar door de toegevoegde zang zijn de songs van Head On Stone ook enigszins toegankelijke popsongs.

Ik moest er behoorlijk aan wennen, want met alleen piano en zang is het een behoorlijk sober album en een album van een soort waar ik niet vaak naar luister. Ik heb het album van Head On Stone daarom ook een paar keer weggelegd, maar de songs van de Belgische muzikante bleven me intrigeren. Inmiddels ben ik behoorlijk onder de indruk van het album.

Ondanks het beperkte instrumentarium klinkt Stony Beds verrassend afwisselend. Nele Janssen varieert met haar pianospel, dat af en toe net wat zwaarder is aangezet dan de andere keer en dat variëren doet ze ook net haar stem, die heel af en toe net wat ruwer klinkt.

Het debuutalbum van Head On Stone is door de pianoklanken en de zang al een wat melancholisch klinkend album en dat wordt versterkt door de zeer persoonlijke en behoorlijk donkere teksten op het album. Nele Janssen geeft zichzelf bloot in haar songs en maakt van haar hart geen moordkuil. Het voorziet de bijzondere songs op het album van heel veel extra lading.

Het knappe van Stony Beds is dat het eigenlijk niet lijkt op andere albums. De muziek van Head On Stone heeft iets van de albums zoals bijvoorbeeld Tori Amos die maakt, maar de songs van de Belgische muzikante zijn minder conventioneel. Aan de andere kant van het spectrum zijn muzikanten in het hokje neoklassieke muziek relevant vergelijkingsmateriaal, maar die zijn weer verder verwijderd van de songs met een kop en een staart die Nele Janssen zeker maakt.

Ik ben lang niet altijd in de smaak voor Stony Beds. Het is geen album dat je op de achtergrond kan laten voortkabbelen, want daarvoor zijn de songs van de Belgische muzikante te intens. Het is ook geen album voor een zorgeloze zondagochtend, want daarvoor zijn de songs op Stony Beds weer wat te donker.

Er blijven echter volop geschikte momenten over voor het genieten van dit bijzondere project van Nel Janssen, die in eigen lang inmiddels terecht kan rekenen op zeer positieve recensies. Nu Nederland nog. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Heartworms - Glutton For Punishment - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Heartworms - Glutton For Punishment
Met name de Britse muziekpers is deze week volkomen terecht razend enthousiast over het debuutalbum van Heartworms, dat een brug slaat tussen meerdere genres op een donker en intens album vol gevoel

Heartworms, het project van de Britse muzikante Jojo Orme, leverde de afgelopen drie jaar al een aantal geweldige tracks af, waardoor de verwachtingen met betrekking tot het debuutalbum op zijn minst hooggespannen waren. Jojo Orme maakt deze verwachtingen waar met Glutton For Punishment, want wat is het een indrukwekkend debuutalbum geworden. Vergeleken met de eerste singles is het wat minder postpunk en wat meer pop, maar het is wel donkere en dreigende pop met fraaie spanningsbogen en de nodige emotie. In muzikaal opzicht klinkt het redelijk bekend, maar de zang en de bijzondere teksten zorgen er voor dat Heartworms zich makkelijk staande houdt.

De Britse muzikante Jojo Orme had zeker geen makkelijke jeugd. Ze worstelde met het zeer strenge regime van haar ouders en werd gediscrimineerd vanwege haar Pakistaanse, Afghaanse, Chinese en Deense wortels. Ze vond troost in de muziek van onder andere Siouxsie & The Banshees, PJ Harvey en The Shins en liet op 14-jarige leeftijd het ouderlijk huis achter zich om haar dromen in de muziek na te kunnen jagen.

Ook in de muziek kreeg ze het zeker niet voor niets, maar met haar project Heartworms, waarvan de naam werd ontleend aan een album van The Shins, lijkt Jojo Orme nu haar plek te hebben gevonden. Deze week is het debuutalbum van Heartworms verschenen en Glutton For Punishment is wat mij betreft een indrukwekkend debuut. Dat is op zich geen verrassing want de singles en de EP die aan het album vooraf gingen lieten al horen dat Jojo Orme beschikt over het nodige talent.

Op Glutton For Punishment maakt Heartworms behoorlijk donkere muziek, waardoor het album wordt voorzien van etiketten als postpunk en gothrock. Dat zijn geen onzinnige labels, want ingrediënten uit deze genres hebben zeker hun weg gevonden naar het debuutalbum van het project van Jojo Orme, maar deze twee genres vertellen zeker niet het hele verhaal van het album.

Op het debuutalbum van Heartworms wordt gruizig en wat staccato gitaarwerk gecombineerd met stevig aangezette synths. De ritmesectie speelt strak en wordt extra ondersteund door beats en loops die de muziek van Heartworms een opzwepend karakter geven en die de songs hier en daar richting de dansvloer duwen.

In vrijwel alle tracks op het album wordt de spanning langzaam maar zeer zeker opgebouwd, wat eindigt in behoorlijk overweldigende muziek. De muziek van Heartworms klinkt af en toe wat industrieel, maar Jojo Orme heeft ook een aantal net wat minder zware tracks toegevoegd aan het debuutalbum van haar project, dat ook op kan schuiven richting pop.

In muzikaal opzicht klinkt het redelijk vertrouwd en misschien ook niet heel opzienbarend, maar er is ook nog de zang van Jojo Orme, die het debuutalbum van Heartworms wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit tilt. De jonge Britse muzikante zingt met veel gevoel en kan makkelijk variëren tussen lieflijke en gevoelige en gedreven en meer uitgesproken zang, wat veel dynamiek toevoegt aan de muziek van Heartworms. Hier en daar is het bijna gesproken woord, waar ik niet gek op ben, maar in het geval van Jojo Orme kan ik het hebben, al is het maar omdat ze altijd blijft zingen.

De Britse muzikante schrijft ook nog eens aansprekende songs en interessante teksten waarin haar fascinatie voor militaire geschiedenis met enige regelmaat naar boven komt. Glutton For Punishment blijft daarom bij mij steeds terug komen en het album wordt alleen maar beter.

Het is een album dat ook zeker profiteert van de productie van Dan Carey, die eerder de albums van onder andere Fontaines D.C., Wet Leg, Squid en Honeyglaze voorzag van een aansprekend geluid. Jojo Orme maakt op het debuutalbum van Heartworms geen geheim van haar inspiratiebronnen, maar Glutton For Punishment heeft uiteindelijk een eigen karakter. Het levert een sterk debuutalbum op dat me sterkt in mijn overtuiging dat we nog veel van de Britse muzikante gaan horen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Little - By Now - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Heather Little - By Now
De Texaanse singer-songwriter Heather Little schreef tot dusver vooral songs voor anderen, maar laat op haar album By Now horen dat ze deze songs zelf nog veel mooier en indringender kan vertolken

By Now van de Amerikaanse singer-songwriter Heather Little is een wat bescheiden release binnen het aanbod van deze week, maar het is een album dat je genadeloos bij de strot grijpt. Heather Little maakt Amerikaanse rootsmuziek zonder opsmuk, maar heeft zich wel omringd met een aantal fantastische muzikanten die tekenen voor een puur en gloedvol geluid. Het past prachtig bij de mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die met heel veel gevoel zingt. Dat kan ook haast niet anders, want de songs op By Now zijn getekend door zeer persoonlijke verhalen over pieken en dalen in het leven van Heather Little. Het levert een album op dat goed is voor flink wat kippenvel.

Op Facebook verscheen deze week het volgende bericht van de Amerikaanse singer-songwriter Heather Little. “In less than 24 hours, the whole wide world will have unlimited access to my account of some of my deepest, most personally traumatic, and life shaping events, family dynamics, and personal tragedies. Much of the hard facts are just sad and embarrassing on paper, but the overwhelming love in the current chapter of my life is testament to the incredible friends and family, and chosen family in particular, who have afforded me the support it has taken to find the courage to share such things with the world outside the small rooms I’ve played for 20 years. I hope you’ll find something in it that assures you you’re not alone in your story, even if you aren’t ready to tell it”.

Het ontroerende bericht werd vergezeld door een foto van Heather Little als dreumes op schoot bij haar vader, getekend door een forse wijnvlek in haar gezicht. Een dag later maakte ik kennis met de muziek van Heather Little, die met By Now een bijzonder indrukwekkend album heeft afgeleverd. De singer-songwriter uit Texas schrijft al heel wat jaren songs voor anderen, onder wie bijvoorbeeld Miranda Lambert, maar op By Now laat ze horen dat ze haar songs zelf nog veel mooier en indrukwekkender kan vertolken.

By Now werd gemaakt met een aantal geweldige muzikanten, die in een Californische studio tekenden voor heel veel prachtig gitaarwerk en fraaie bijdragen van onder andere banjo, cello, viool, accordeon, piano en pedal steel. De songs van Heather Little bevinden zich op het snijvlak van folk en country en het zijn songs die wat traditioneel aan doen, overigens zonder gedateerd of oubollig te klinken.

Door de variatie in de gebruikte instrumenten zijn het songs die verrassend veelzijdig klinken, maar de fraaie en sfeervolle instrumentatie staat in alle tracks volledig in dienst van de vocalen. Heather Little beschikt over een stem die gemaakt is voor de vaak behoorlijk melancholische folk- en countrysongs die ze maakt en ze vertolkt haar songs met hart en ziel. Er komt de nodige persoonlijke ellende voorbij op By Now en deze wordt bijna tastbaar gemaakt door de emotievolle zang van Heather Little.

De prachtige stem van Heather Little voorziet de songs op haar album van een enorme impact, die bij mij song na song goed is voor kippenvel. Het is kippenvel dat alleen maar wordt versterkt door de zeer fraaie klanken op het album en als dan ook de karakteristieke stem van Patty Griffin opduikt op de achtergrond grijpt By Now van Heather Little je nog wat genadelozer bij de strot.

De impact van de persoonlijke songs van de Texaanse singer-songwriter en haar hartverscheurend mooie zang zijn alleen maar toegenomen sinds mijn eerste kennismaking met de muziek van Heather Little, die in deze drukke releaseweken helaas moet concurreren met stapels andere nieuwe albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Het zijn albums die stuk voor stuk worden verpletterd door de geweldige songs van Heather Little, die met By Now zomaar een van de meest indrukwekkende rootsalbums van het jaar heeft afgeleverd. Het is een album dat vooralsnog bescheiden aandacht krijgt, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die dit album laten liggen, missen een onbetwist en echt wonderschoon jaarlijstjesalbum. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Maloney - Making Me Break - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was iets meer dan twee jaar geleden zeer positief over de titelloze (derde) plaat van Heather Maloney.

De singer-songwriter uit Northampton, Massachusetts, verraste op deze plaat vooral met lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar schuwde af en toe ook een uitstapje richting meer authentiek klinkende folk niet.

Haar nieuwe plaat Making me Break werd in Nashville opgenomen met producer Bill Reynolds (Band Of Horses, Calexico) achter de knoppen. Het levert wederom een plaat op die niet kiest tussen verantwoorde rootsmuziek en lekker in het gehoor liggende pop- en rockmuziek.

Bill Reynolds heeft Making Me Break bij vlagen voorzien van een gloedvol rootsrock geluid. Het is een mooi vol geluid dat uitstekend past bij de krachtige stem van Heather Maloney en het is bovendien een geluid dat bijzonder aangenaam voortkabbelt. Hiertegenover staan meer ingetogen songs met vooral invloeden uit de folk.

Omdat Heather Maloney niet kiest tussen pure rootsmuziek en radiovriendelijke popmuziek, viel ze met haar vorige plaat wat tussen wal en schip en dat dreigt ook met Making me Break weer te gebeuren. Een Amerikaanse producent noemde het nieuwe album van Heather Maloney zelfs schizofreen; ik hou het liever op veelzijdig.

Het zou overigens zonde zijn als ook de nieuwe plaat van Heather Maloney weer tussen wal en schip valt, want Making Me Break is in meerdere opzichten een uitstekende plaat. Heather Maloney beschikt over een krachtig, maar ook veelzijdig stemgeluid dat in meerdere genres uit de voeten kan (wat ook wel blijkt uit het feit dat lekker in het gehoor liggende rocksongs worden afgewisseld met uit de tenen komende folksongs) en heeft haar nieuwe plaat voorzien van een zeer aangenaam en al even veelzijdig geluid. Ook met de songs van de Amerikaanse singer-songwriter is helemaal niets mis en haar meer ingetogen songs zijn zelfs van grote klasse.

Making Me Break is uiteindelijk nog net iets beter dan zijn ook al uitstekende voorganger en verdient echt veel meer aandacht dan de plaat tot dusver krijgt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Heather Nova - Breath And Air - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Heather Nova - Breath And Air
Heather Nova maakte haar beste albums in de jaren 90, maar 31 jaar na haar meesterwerk Oyster komt ze op de proppen met het prachtige Breath And Air dat echt niet onder doet voor het album uit 1994

Een nieuw album van Heather Nova vind ik altijd interessant, maar ik had eerlijk gezegd geen hele hoge verwachtingen bij het verschijnen van Breath & Air. De Amerikaanse muzikante maakte de afgelopen jaren prima albums, maar het was lang niet zo goed als in de beste dagen van Heather Nova. Verwachtingen komen gelukkig niet altijd uit, want met Breath And Air heeft de Amerikaanse muzikante een wonderschoon album gemaakt. Breath And Air valt op door een fraaie productie en hele mooie klanken, door persoonlijke en aansprekende songs en zeker ook door de stem van Heather Nova, die echt prachtig zingt. Oyster blijft een meesterwerk, maar het nieuwe album van Heather Nova is minstens even goed.

Bij Heather Nova denk ik nog altijd direct aan haar album Oyster uit 1994. Het tweede album van de op Bermuda geboren singer-songwriter is voor mij een van de betere albums uit de jaren 90. Het is een album dat is verbonden met allerlei herinneringen, zo denk ik bij Walk This World en Throwing Fire At The Sun onmiddellijk aan een woeste taxirit door Vietnam, maar het is ook een album waarop Heather Nova ver boven zichzelf uit steeg.

Oyster is een album met geweldige songs en prachtige muziek, maar het is vooral een album waarop de stem van Heather Nova zorgde voor de ultieme verleiding en betovering. Oyster is het enige album van Heather Nova waar ik nog met enige regelmaat naar luister, want de Amerikaanse muzikante heeft ook flink wat mindere albums gemaakt.

De afgelopen jaren is Heather Nova echter weer in betere doen, al kwamen prima albums als Pearl en Other Shores wat mij betreft nog niet echt in de buurt van Oyster. Dat mag je misschien ook niet meer verwachten van een muzikante die inmiddels meer dan 30 jaar muziek maakt, maar het deze week verschenen Breath And Air vind ik echt een enorme verrassing. Het is een album dat ik direct bij eerste beluistering al schaarde onder de beste Heather Nova albums en nadat ik het album meerdere keren heb beluisterd ben ik nog veel positiever over Breath And Air.

Heather Nova nam haar nieuwe album op in het Zuid-Engelse Devon, waarbij ze samen werkte met producer Chris Bond, die vooral bekend is van zijn werk voor Ben Howard. De twee namen de tijd voor Breath And Air en dat hoor je, want wat klinkt het album prachtig. Heather Nova heeft met Breath And Air een redelijk ingetogen album gemaakt, maar de instrumentatie is lang niet altijd ingetogen.

Een deel van de songs klinkt akoestisch, terwijl een ander deel vertrouwt op synths. Het klinkt af en toe behoorlijk vol, maar de instrumentatie op het album is zeer smaakvol, zeker als ook nog eens prachtige cello klanken opduiken. Hoe mooi het allemaal in elkaar zit hoor je wanneer je het album met de koptelefoon beluistert en je kunt verbazen over de vele prachtige details.

Ik vond met name de songs van Heather Nova tegenvallen op haar wat mindere album, maar de songs op Breath And Air zijn niet alleen mooi ingekleurd maar ook zeer aansprekend. Het zijn persoonlijke songs die niet onder doen voor de beste songs die Heather Nova in het verleden schreef en dat zegt wat.

Het mooiste heb ik nog niet eens genoemd, want dat is de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is nog altijd de engelachtige stem die in 1994 zoveel indruk maakte, maar de zang van Heather Nova klinkt ook rijper en doorleefder, waardoor ik de zang op Breath And Air misschien nog wel mooier vind dan op Oyster en de andere vroege albums. Alle onderdelen op het album zijn mooi, maar ze weten elkaar ook nog eens op indrukwekkende wijze te versterken. De muziek op het album zorgt voor een warme en intieme sfeer en het is een sfeer waarin de zang van Heather Nova uitstekend gedijt.

Als je mij een paar weken geleden had gevraagd of Heather Nova ooit nog eens het niveau van Oyster zou halen zou ik onmiddellijk nee hebben gezegd, maar hoe vaker ik naar Breath And Air luister hoe meer ik er van overtuigd raak dat Oyster wel eens overtroffen kan zijn door dit prachtige nieuwe album. Wat een aangename en wat mij betreft sensationele verrassing. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Nova - Other Shores / Valerie June - Under Cover - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Heather Nova - Other Shores / Valerie June - Under Cover
Heather Nova en Valerie June wagen zich aan een album met uitsluitend covers en slagen er in om hun eigen songs te maken van songs die absoluut tot de platgetreden paden moeten worden gerekend

Albums met uitsluitend covers, vrijwel iedere muzikant maakt ze met enige regelmaat en het is lang niet altijd een waardevolle aanvulling op het oeuvre van deze muzikant. Albums met uitsluitend covers worden meestal tussendoortjes genoemd en dat is een vlag die de lading over het algemeen prima dekt. Heel af en toe duikt er een album met covers op dat iets toevoegt aan de originelen en dat veel meer is dan een tussendoortje, maar meestal valt het gewoon vies tegen, zeker als al veel te vaak gecoverde songs voorbij komen. Heather Nova en Valerie June maken zich absoluut schuldig aan het laatste, maar beiden hebben een album met covers afgeleverd dat minstens in de categorie aangenaam tussendoortje valt, al moet je wel houden van het herkenbare Heather Nova of Valerie June sausje. Beide sausjes vallen bij mij in de smaak, waardoor beide albums en vooral dat van Heather Nova met enige regelmaat voorbij blijven komen en vooralsnog zeker niet vervelen. Integendeel zelfs.

Een paar weken geleden trok ik Oyster van Heather Nova na heel veel jaren weer eens uit de kast en sindsdien komt mijn favoriete Heather Nova album weer met grote regelmaat voorbij, maar hierover binnenkort meer. Deze week dook de Amerikaanse muzikante op met een nieuw album, Other Shores. Het is een album dat is gevuld met songs van anderen, wat meestal kan worden gezien als een tussendoortje. Heather Nova maakte haar twee beste albums wat mij betreft in de jaren 90, maar ook op haar latere albums wist ze een heel behoorlijk niveau vast te houden, waardoor ik toch wel nieuwsgierig was naar Other Shores.

Albums met louter covers heb je in vele soorten en maten, maar mijn favoriete albums met covers zijn wat mij betreft die albums waarop een muzikant er in slaagt om zijn of haar eigen songs te maken van de songs van anderen, waarbij ik een voorkeur heb voor albums met een selectie van wat obscuurdere songs.

Heather Nova kiest zeker niet voor de wat obscuurdere songs, want er komen nogal wat grote hits voorbij op Other Shores. Met onder andere Waiting For A Girl Like You (Foreigner), Jealous Guy (John Lennon), Stayin’ Alive (Bee Gees), Never Gonna Give You Up (Rick Astley), Don’t Stop Believing (Journey), Fragile (Sting), Like A Hurricane (Neil Young) en Sailing (Rod Stewart) betreedt Heather Nova op haar covers album vooral de gebaande paden, waarbij ze zich ook nog eens vergrijpt aan songs waarvan de meeste muzikanten maar beter af kunnen blijven. Songs van The National, Pixies, Michael Kiwanuka, The Buzzcocks en Françoise Hardy maken het album compleet.

Met een keuze voor hele bekende songs ligt een uitglijder op de loer, maar Heather Nova houdt zich wat mij betreft een album lang vrij makkelijk staande en slaagt er absoluut in om haar eigen songs te maken van de songs van anderen. Dit doet ze door alle songs te overgieten met een uit duizenden herkenbaar Heather Nova sausje.

Other Shores is een volledig akoestisch en betrekkelijk sober ingekleurd album. Heather Nova heeft voor haar bewerkingen van de songs van anderen meestal genoeg aan een akoestische gitaar of een piano en hier en daar een strijker. Ze heeft bovendien van de meeste songs het tempo wat verlaagt en natuurlijk is er de zo karakteristieke stem van de Amerikaanse muzikante, die de meeste songs op het album zacht en met veel gevoel vertolkt. Het herkenbare Heather Nova sausje bevalt me wel, al kan ik me goed voorstellen dat dit niet aan iedereen is besteed.

Ik had zoals gezegd persoonlijk liever een wat obscuurdere serie songs gezien, maar de meeste songs op Other Shores overtuigen me en in een aantal gevallen vind ik de versie van Heather Nova beter dan het origineel. Het album bevat ook een aantal songs waar je als muzikant normaal gesproken beter van af kunt blijven, maar de versies van Heather Nova staan me niet tegen en hebben in de meeste gevallen wel wat. Al met al een zeer geslaagd tussendoortje van Heather Nova en bovendien een tussendoortje dat doet uitzien naar nieuw werk van de Amerikaanse muzikante. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Nova - Oyster (1994) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Heather Nova - Oyster (1994)
Heather Nova brak in 1994 door met Oyster, dat ik nog altijd haar beste album vind en dat de tand des tijds niet alleen verrassend goed heeft doorstaan, maar ook nog veel beter was dan in mijn herinnering

Heather Nova trok door haar hippiejeugd en haar aangename fluisterstem in 1993 makkelijk de aandacht, maar een jaar later imponeerde ze voor het eerst op Oyster, dat wat mij betreft haar beste album is. Oyster bevat de fluisterzachte en verleidelijke folksongs die we nog altijd kennen van de Amerikaanse muzikante, maar het album is ook verrassend dynamisch en bevat ook een aantal stevigere tracks met invloeden uit de psychedelica en rock. De uitstekende songs op Oyster zijn in muzikaal opzicht fraai opgebouwd, maar ook in de zang trekt Heather Nova hier en daar alle registers open, waarna het vredelievende hippiemeisje verandert in een demonische heks. Prachtig album van Heather Nova.

Heather Nova dook vorige week met een heel aardig album met covers, waarop ze haar eigen songs maakte van de behoorlijk bekende songs van anderen. Toevallig kwam de Amerikaanse muzikante de weken voor de release van haar laatste album al met grote regelmaat uit de speakers, want een paar weken geleden herontdekte ik haar tweede album Oyster uit 1994.

Het is een album dat mooie herinneringen naar boven brengt. Direct bij de eerste noten zit ik weer in de stokoude Amerikaanse auto die door het prachtige landschap van Vietnam rijdt. De taxichauffeur had nog wat vreemd omgekeken bij de muziek van The Cranberries, maar het tweede album van Heather Nova kleurde prachtig bij de omgeving.

Oyster is ook buiten de mooie herinneringen een geweldig album. Heather Nova dook in 1993 op met haar debuut Glow Stars, waarna de op Bermuda geboren muzikante direct werd omarmd door de critici. Het verhaal dat ze met haar hippie ouders opgroeide op een boot deed het natuurlijk goed, maar de mooie songs van Heather Nova verdienden alle aandacht absoluut.

Glow Stars was vooral een album vol belofte en die belofte kwam er uit op het in 1994 verschenen Oyster. Het is samen met het in 1998 verschenen Siren het beste werk van Heather Nova, maar vanwege de eerste kennismaking en alle mooie herinneringen is Oyster mijn onbetwiste favoriet in het oeuvre van de Amerikaanse muzikante.

Heather Nova is vooral bekend van mooi ingekleurde folky songs, waarin haar fluisterzachte stem goed uit komt, maar op Oyster laat ze horen dat ze meer kan dan verleiden met ingetogen folksongs. Oyster bevat ook een aantal wat stevigere tracks en bevat bovendien wat meer dynamiek dan de meeste andere albums van Heather Nova.

Die dynamiek hoor je in de instrumentatie, die subtiel kan zijn met akoestische gitaren en wat strijkers, maar ook voorzichtig teken de rock kan aanleunen en hier en daar bovendien een psychedelisch tintje heeft, wat weer goed aansluit op het hippie verleden van de Amerikaanse muzikante.

De dynamiek hoor je ook in de zang van Heather Nova, die op Oyster kan schakelen tussen zwoele verleiding en lichte hysterie. Het is allemaal goed te horen in wat mij betreft de prijsnummers Throwing Fire At The Sun, Maybe An Angel en Light Years, waarin we een kant van Heather Nova horen die op haar latere albums vaak ontbreekt.

Nu moet ik zeggen dat de Amerikaanse muzikante in haar oeuvre tot op de dag van vandaag een heel behoorlijk niveau weet vast te houden, maar Oyster vind ik, samen met Siren, nog net wat beter. Waar de muziek van Heather Nova vaak bijzonder aangenaam voortkabbelt, klinken de net wat stevigere en dynamischere songs op Oyster vooral een stuk urgenter.

Heather Nova heeft voor Oyster een serie geweldige songs geschreven en het zijn songs die ook bijna dertig jaar later nog fris en eigentijds klinken. Oyster kan de concurrentie met alle jonge vrouwelijke singer-songwriters van het moment makkelijk aan. Het album klinkt fantastisch, de songs zijn stuk voor stuk mooi en dynamisch en Heather Nova zingt op Oyster op de toppen van haar kunnen. Ik had er de afgelopen vijfentwintig jaar nauwelijks meer naar geluisterd, maar de oude liefde voor Oyster is de afgelopen weken weer volledig opgelaaid. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Nova - Pearl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Heather Nova - Pearl
Heather Nova maakte 25 jaar geleden een ware klassieker, was hierna lang hopeloos uit vorm, maar heeft de goede vorm weer gevonden op het uitstekende Pearl

Ik heb vanaf haar eerste EP een zwak voor de muziek van Heather Nova, maar moet ook concluderen dat ze lang heeft aangehikt tegen haar tweede album en bescheiden meesterwerk Oyster uit 1994. Vier jaar geleden kwam de Amerikaanse singer-songwriter opeens dicht bij haar oude niveau en deze lijn trekt ze door op het eveneens uitstekende Pearl. Pearl laat het uit duizenden herkenbare Heather Nova geluid horen, maar voegt ook wat toe aan alles dat Heather Nova al eerder maakte. Na een paar keer luisteren kan ik alleen maar concluderen dat de Amerikaanse een van haar beste albums heeft afgeleverd (maar natuurlijk niet haar beste).

Bij Heather Nova denk ik in eerste instantie aan Oyster uit 1994. Haar tweede album, dat later dit jaar zijn 25e verjaardag viert, is niet alleen het beste album van Heather Nova, maar het is voor mij ook een album vol bijzondere beelden, met als uitschieter de Vietnamese taxichauffeur die een cassettebandje met onder andere een aantal tracks van het net verschenen Oyster keihard door de stereo van zijn oude Amerikaan liet schallen, terwijl langs de weg serene landschappen voorbij trokken.

Het niveau van Oyster heeft Heather Nova wat mij betreft nooit meer gehaald, maar de laatste jaren lijkt de op Bermuda geboren singer-songwriter haar oude vorm weer wat hervonden te hebben. Het resulteerde vier jaar geleden in het uitstekende The Way It Feels, dat misschien niet zo goed was als Oyster, maar flink wat andere albums van Heather Nova het nakijken gaf.

Ook het deze week verschenen Pearl, dat met de titel natuurlijk verwijst naar de roemruchte voorganger van 25 jaar geleden, is niet zo goed als Oyster, maar wederom heeft Heather Nova een prima album afgeleverd. De Amerikaanse singer-songwriter is inmiddels de 50 gepasseerd, maar ziet er op de cover van haar nieuwe album goed geconserveerd uit. Ook het zo typische Heather Nova geluid, dat inmiddels al meer dan 25 jaar mee gaat, heeft de tand des tijds verrassend goed doorstaan.

Pearl klinkt als een typisch Heather Nova album en het is album dat niet misstaat in 2019. Heather Nova heeft haar nieuwe album voorzien van een mooi ruimtelijk geluid. Het is een geluid dat flink is ingekleurd, maar dat ook alle ruimte biedt aan de stem van Heather Nova. De Amerikaanse singer-songwriter beschikt nog altijd over een uit duizenden herkenbaar stemgeluid. Het is een stemgeluid waarin een enkeling net wat teveel drama hoort, maar ik hoor bij Heather Nova nog altijd oprechte emotie.

Heather Nova kreeg in haar jongere jaren vaak het predicaat indie opgeplakt, maar wat mij betreft was ze altijd vooral goed in het maken van tijdloze popliedjes. Hiervan staan er ook een flink aantal op Pearl, dat hierdoor bijzonder makkelijk weet te verleiden.

Heather Nova groeide op in een hippiegezin en bracht haar eerste jaren op een zeilboot door. Het heeft invloed gehad op haar muzikale genen, want de Amerikaanse singer-songwriter heeft nog altijd een voorkeur voor ruimtelijke klanken, dit keert vooral vormgegeven door mooie gitaarlijnen, en is ook niet vies van een zweverig tintje in haar muziek.

Vrijwel alle albums die Heather Nova na Oyster maakte leverden bij mij een gevoel van teleurstelling op, maar net als het vier jaar geleden The Way It Feels wist Pearl me onmiddellijk te overtuigen. Pearl is een album vol prima popsongs met het stempel van Heather Nova. Het is een album dat me stiekem toch weer even mee terugneemt naar die Vietnamese taxi in 1994, maar ook de zomer van 2019 zal het prima doen met een onder andere door Heather Nova gemaakte soundtrack. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Nova - The Way It Feels - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Heather Nova maakte in 1994 een onuitwisbare indruk met haar tweede plaat Oyster, maar in de jaren die volgden liep het hippiemeisje uit Bermuda helaas altijd wat achter de feiten aan.

Door haar mooie stem en haar gevoel voor heerlijk toegankelijke popliedjes waren de platen die Heather Nova na Oyster maakte altijd wel enigszins de moeite waard, maar zo imponeren als Oyster deden ze eigenlijk nooit meer.

Een paar jaar geleden had ik Heather Nova na een aantal zwakke platen wel min of meer afgeschreven, maar het in 2011 verschenen 300 Days At Sea bleek, toch wel tegen de verwachting in, een flinke stap in de goede richting. Natuurlijk lang niet zo goed als Oyster, maar veel beter dan de platen die Heather Nova in de 10 jaar ervoor had gemaakt.

Dat het nog veel beter kan laat Heather Nova horen op haar nieuwe plaat The Way It Feels. Het is een plaat die meerdere nieuwe wegen in slaat en dat is op zijn minst verrassend te noemen, want zo avontuurlijk was Heather Nova de afgelopen twintig jaar niet.

The Way It Feels bevat een aantal typische Heather Nova popliedjes, maar bevat ook een aantal songs met duidelijke invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en een aantal songs die opvallen door een donker en atmosferisch geluid, wat wordt gecombineerd met meer pop georiënteerde of juist meer roots georiënteerde songs.

Ik was altijd zeer gecharmeerd van de lichtvoetige en toegankelijke popliedjes van Heather Nova, maar de net wat donkerder gekleurde songs maken minstens net zoveel of misschien zelfs wel meer indruk.

The Way It Feels klinkt gevarieerder dan alle vorige platen van Heather Nova en klinkt bovendien doorleefder en geïnspireerder. De emotievolle stem van Heather Nova kleurt prachtig bij de instrumenten (waaronder een banjo) die een aantal songs de kant van de Amerikaanse rootsmuziek opduwen en ook in de songs met ruimtelijke elektronische klanken overtuigt de Amerikaanse singer-songwriter als in haar beste dagen.

Omdat de songs van Heather Nova op The Way It Feels net wat dieper graven dan we van haar gewend zijn en ook afwisselender worden ingekleurd, is de nieuwe plaat van Heather Nova een plaat die je makkelijker vaak achter elkaar kunt horen dan de meeste voorgangers.

Zeker bij aandachtige beluistering is goed te horen hoe knap de plaat is geproduceerd. Voor deze productie tekenden Josh Kaler en Jay Clifford, die Heather Nova min of meer opsloten in hun studio in Charleston, South Carolina; iets wat ze overigens eerder deden met onder andere Colbie Caillat en Father John Misty.

Het heeft Heather Nova geïnspireerd tot een serie songs die behoren tot de beste songs die ze tot dusver schreef, wat The Way It Feels schaart onder de beste platen die de Amerikaanse tot dusver heeft gemaakt. Aan kunnen haken bij het niveau van Oyster leek me op voorhand onmogelijk, maar zo langzamerhand denk ik toch dat Heather Nova hier met The Way It Feels in is geslaagd en Oyster zelfs heeft gepasseerd. Misschien wel de beste plaat dus van Heather Nova en absoluut één van de parels en aangename verrassingen in het aanbod van het moment. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Woods Broderick - Glider - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Heather Woods Broderick is de zus van Peter Broderick en tot dusver vooral bekend als muzikant in onder andere de band van Sharon Van Etten, Efterklang en Horse Feathers.

Dat Heather Woods Broderick ook prima op eigen benen kan staan laat ze horen op Glider.

Glider valt op door mooie heldere vocalen die rondzweven in een dromerig en atmosferisch muzikaal landschap.

Het is een landschap dat vaak herinnert aan de muziek van The Cocteau Twins (en heel af en toe aan Enya), al is de muziek op Glider wel net wat aardser. Dit geldt overigens ook voor de stem van Heather Woods Broderick, die onderkoeld maar ook zwoel kan klinken.

Glider is een heerlijk dromerige plaat die het prima doet op de achtergrond, maar het is ook een spannende plaat die je noot voor noot wilt ontdekken. Het knappe van Glider vind ik persoonlijk de balans tussen zweverige en ongrijpbare klanken en redelijk toegankelijke popliedjes. Het is niet voor niets dat haar platenmaatschappij de muziek van Heather Woods Broderick aanprijst met zowel de hypnotiserende kracht van Cocteau Twins zangeres Elizabeth Fraser of Grouper als met de sensualiteit van Stevie Nicks.

Glider is door de zweverige klanken wel een plaat die tijd vraagt, maar als je deze tijd er eenmaal in hebt geïnvesteerd is het alleen maar genieten en hoor je bovendien iedere keer weer iets nieuws in het bijzondere klankentapijt op de plaat, dat varieert van uiterst ingetogen tot zwaar aangezet, waarbij afwisselend piano, gitaren en breed uitwaaiende elektronica wordt ingezet.

Glider van Heather Woods Broderick is de perfecte soundtrack voor het nieuwe seizoen van Twin Peaks, maar het is wanneer de gitaren aanzwellen ook een mooi alternatief voor de muziek van Mazzy Star. En zo heeft Glider nog veel meer gezichten. Heather Woods Broderick heeft een veelzijdige plaat afgeleverd die overloopt van ruwe schoonheid. Veel te mooi om te laten liggen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Woods Broderick - Invitation - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Heather Woods Broderick - Invitation
Heather Woods Broderick klinkt op haar nieuwe album wat aardser, al heeft ze haar geluid ook dit keer flink volgestopt met allerlei moois

Heather Woods Broderick maakte alweer bijna vier jaar geleden indruk met het ongrijpbare Glide. Invitation klinkt net wat toegankelijker, al is dat in het geval van de Amerikaanse muzikante een relatief begrip. Op haar nieuwe album staan pianoklanken centraal, maar talloze andere lagen zorgen voor een sprookjesachtig geluid, dat uitstekend past bij de mooie stem van Heather Woods Broderick. Het is levert een album op waar je je heerlijk in kunt onderdompelen en dat bij iedere beluistering aan kracht blijft winnen. Heather staat wat in de schaduw van haar broer Peter, maar moet met dit bijzondere album toch minstens evenveel respect afdwingen.

Heather Woods Broderick neemt tot dusver de tijd voor haar albums. Haar debuut From The Ground verscheen in 2009, opvolger Glide in 2015 en deze week is haar derde album Invitation verschenen. Nu doet de Amerikaanse muzikante meer dan soloalbums maken. Ze droeg het afgelopen decennium bij aan albums van onder andere Laura Gibson en Damien Jurado en werkte zeer intensief samen met Sharon Van Etten.

Ik was bijna vier jaar geleden behoorlijk onder de indruk van het uitstekende Glide en daarom heel nieuwsgierig naar de nieuwe muziek van Heather Woods Broderick. Voor haar nieuwe album keerde de in Maine geboren, maar tegenwoordig vanuit Brooklyn, New York, opererende singer-songwriter terug naar Pacific City, Oregon, een plek waaraan ze hele goede herinneringen had.

Het is de plek waar de Brodericks en dus ook Heather’s broer en collega muzikant Peter de zomer doorbrachten en die nu inspireerde tot een serie nieuwe songs. Heather Woods Broderick schreef de songs voor haar nieuwe album vooral achter de piano en de piano speelt daarom een belangrijke rol op Invitation.

De pianoklanken zorgen ervoor dat het derde album van de Amerikaanse singer-songwriter wat aardser klinkt dan het zo goed ontvangen Glide, maar de verschillen tussen beide albums moeten niet overdreven worden. Pianoklanken en akoestische gitaarakkoorden vormen de basis voor de meeste songs van Heather Woods Broderick, maar ook dit keer heeft ze haar songs flink ingekleurd en versierd. Ook Invitation klinkt hierdoor zweverig en sprookjesachtig, al geven de aardse accenten in haar muziek net wat meer houvast dan een paar jaar geleden.

De songs op het derde album van de singer-songwriter uit Brooklyn klinken ook net wat toegankelijker dan op Glide, waardoor Invitation een grotere groep muziekliefhebbers moet kunnen aanspreken. Veel songs op het album klinken in de basis folky, maar liefhebbers van pure folk zullen alle versiersels waarschijnlijk wat veel van het goede vinden. Persoonlijk vind ik de instrumentatie op Invitation echter prachtig.

Zeker wanneer de piano domineert klinkt Invitation net zo aangenaam als een kabbelend stroompje in de bergen. Het is een stroompje dat harder gaat stromen wanneer Heather Woods Broderick flink wat extra lagen aan haar muziek toevoegt. Strijkers, pedal steel, drums, lagen vocalen, gitaren, fluit en elektronica voegen allemaal wat extra diepte toe aan het bijzondere geluid op Invitation. Het is een geluid dat in eerste instantie als overvol zal worden ervaren, maar Heather en haar broer Peter weten als geen ander hoe je een geluid als dit opbouwt en zorgen voor een klankentapijt waarin ieder accent hoorbaar is.

Het past allemaal prachtig bij de dromerige stem van Heather Woods Broderick, die nog wat extra diepte toevoegt aan het zo bijzondere geluid op Invitation, dat me af en toe wel wat aan de door mij bewonderde Fiona Apple doet denken. Invitation is een album dat zich als een warme deken om je heen slaat en het is een album dat bij herhaalde beluistering mooier en mooier wordt. Glide was hier en daar nog wat ongrijpbaar, maar het derde album van Heather Woods Broderick is er een vol verleiding en toverkracht. Ik raak er persoonlijk steeds meer aan verslaafd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Woods Broderick - Labyrinth - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Heather Woods Broderick - Labyrinth
Vier jaar na het bijzondere Invitation keert de Amerikaanse muzikante Heather Woods Broderick terug met het fascinerende Labyrinth, dat constant dingen doet die je niet verwacht, maar altijd het oor streelt

Het is een bijzonder stapeltje albums dat Heather Woods Broderick inmiddels op haar naam heeft staan. Het zijn albums vol invloeden uit de folk en neoklassieke muziek, maar de Amerikaanse muzikant schuwt het experiment zeker niet en maakt intensief gebruik van elektronica. Na het vier jaar geleden verschenen Invitation lag de lat hoog, maar met Labyrinth voegt Heather Woods Broderick weer een bijzonder album toe aan haar oeuvre. De songs op het album zijn stuk voor stuk bijzonder mooi ingekleurd, maar het zijn ook songs die knap in elkaar steken en niet makkelijk te doorgronden zijn. Je moet er even wat energie in steken, maar die wordt dubbel en dwars terugbetaald.

Heather Woods Broderick, de zus van muzikant Peter Broderick, maakte in 2009 haar eerste album. From The Ground heb ik destijds helaas niet opgemerkt, maar het is een mooi album met een mix van neoklassieke en folky klanken. Het album werd pas zes jaar later gevolgd door Glider, dat ik wel opmerkte en een fascinerend album vond. Ook op haar tweede album maakte Heather Woods Broderick muziek met flink wat invloeden uit de folk, maar in de instrumentatie was ook een belangrijke rol weggelegd voor elektronica. Het zorgde voor spannende maar ook aangenaam dromerige songs, die prima hadden gepast in een seizoen van Twin Peaks.

Glider werd in 2019 gevolgd door Invitation, dat ik echt een wonderschoon album vond. Op haar derde album koos de Amerikaanse muzikante voor een meer organische basis die bestond uit akoestische gitaar en piano, waar vervolgens strijkers en uiteindelijk ook nog wat elektronica aan werden toegevoegd. Het leverde een betoverend mooi album op, dat bij herhaalde beluistering alleen maar indrukwekkender werd. Vreemd genoeg was ik het album, dat ik in mijn recensie vergeleek met de eerste albums van Fiona Apple, aan het eind van het jaar alweer vergeten en ik was niet de enige, want achteraf bezien een van de mooiste albums van het jaar ontbrak in vrijwel alle jaarlijstjes.

Vorig jaar keerde Heather Woods Broderick terug met Domes, dat kan worden gezien als een instrumentaal en neoklassiek tussendoortje. Het is een soort albums waar ik persoonlijk niet zoveel kan. Dat ligt gelukkig anders met het deze week verschenen Labyrinth, dat ik zie als de echte opvolger van het precies vier jaar oude Invitation.

Labyrinth opent met subtiele pianoakkoorden en de stem van de Amerikaanse muzikante, die hier en daar in meerdere lagen door de speakers komt. Het klinkt een stuk soberder dan de vorige albums van Heather Woods Broderick, maar daar komt verandering in wanneer de tweede track begint. In deze track worden mooie vocalen gecombineerd met een subtiel ritme en vervormde elektronica. Het klinkt behoorlijk experimenteel, ook al omdat het song vol verrassende wendingen is, ook wanneer de instrumentatie voller en melodieuzer wordt.

Heather Woods Broderick gaat op Labyrinth verder waar Invitation ophield, maar voegt flink wat invloeden en het nodige experiment toe aan haar muziek. Labyrinth is hierdoor een album dat je even op je in moet laten werken, maar na enige gewenning blijkt ook het nieuwe album van Heather Woods Broderick een bijzonder kunstwerk.

De Amerikaanse muzikante maakte het album samen met muzikant D. James Goodwin en de twee trokken hiervoor een heel arsenaal aan instrumenten uit de kast. Op Labyrinth heeft elektronica weer aan terrein gewonnen, maar het is desondanks een aards en vaak organisch klinkend album. De songs zijn over het algemeen complex en soms lijkt het wel of er twee songs door elkaar worden afgespeeld, maar desondanks is Labyrinth geen heel ontoegankelijk album.

Invitation wist ik vier jaar geleden pas na vele maanden op de juiste waarde te schatten en dat is vast niet anders bij het nieuwe album van Heather Woods Broderick, dat ik echter ook na een paar keer horen al een buitengewoon fascinerend en wonderschoon album vind. Ga dat horen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Heir Of The Cursed - Heir Of The Cursed - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Heir Of The Cursed - Heir Of The Cursed
Deze week verscheen het debuutalbum van Heir Of The Cursed, een project van Beldina Odenyo, dat je ruim een uur lang op indringende wijze bij de strot grijpt, maar dat helaas ook de zwanenzang van deze bijzondere muzikante blijkt

Er is tot dusver weinig aandacht besteed aan het titelloze debuutalbum van Heir of The Cursed, terwijl het een album van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid is. Het is helaas het eerste maar direct ook het laatste album van Heir Of The Cursed, want Beldina Odenyo, de vrouw achter het project, maakte een einde aan haar leven voor ze haar eerste album kon maken. Het album is er gelukkig toch gekomen en het is een uniek album. Het is een aardedonker album, maar het is ook een album met prachtige muziek en minstens even indrukwekkende zang. Het is een album dat je niet kunt beluisteren zonder een brok in de keel, maar hoe vaker ik de muziek van Heir Of The Cursed hoor, hoe mooier en indrukwekkender het wordt.

Er gebeurt helaas nog niet al te veel op het social media platform Bluesky, dat een alternatief biedt voor Elon Musk’s steeds extremer wordende platform X, maar eerder deze week kreeg ik op het nieuwe platform voor het eerst een hele mooie muziektip. Het betreft het debuutalbum van Heir Of The Cursed, een project van Beldina Odenyo, die werd geboren in Kenia, maar opgroeide in Schotland.

Het is een debuutalbum waar een heel triest verhaal aan vast zit, want Beldina Odenyo maakte in 2021 een einde aan haar leven. Ze deed dit toen ze op het punt van doorbreken stond, want haar bijzondere muziek begon in het Verenigd Koninkrijk rond de tijd van haar zelfverkozen dood net flink de aandacht te trekken, onder andere na een optreden waar iedereen stil van werd.

Haar zus heeft zich de afgelopen jaren ontfermd over de muzikale erfenis van Beldina Odenyo, waardoor afgelopen week, op wat de vijfendertigste van de Keniaans-Schotse muzikante had moeten zijn, toch nog een debuutalbum van Heir Of The Cursed verscheen.

Het is een debuutalbum dat is gemaakt op basis van de thuisopnamen die Beldina Odenyo heeft nagelaten. Of het debuutalbum van Heir Of The Cursed klinkt zoals Beldina Odenyo dat voor ogen had weten we dus niet, maar het is een bijzonder en wat mij betreft erg mooi album geworden.

Bij een op basis van demo’s gemaakt album verwacht je in een muzikaal opzicht wat eenvoudiger album, maar dat is het debuutalbum van Heir Of The Cursed zeker niet. De songs op het album zijn bijzonder mooi ingekleurd met vooral zeer karakteristiek gitaarwerk, dat de muziek van Heir Of The Cursed een geheel eigen karakter geeft. De muziek op het album is behoorlijk sober, maar kaal klinkt het zeker niet.

Het debuutalbum van Heir Of The Cursed is in muzikaal opzicht lastig te duiden. In de muziek hoor ik vooral invloeden uit de folk en de jazz, maar de songs van Beldina Odenyo hebben een behoorlijk eigenzinnig of zelfs uniek geluid. Het is een geluid dat vaak behoorlijk donker of bijna beklemmend klinkt en door de repeterende elementen in het gitaarwerk en de soms behoorlijk lange songs heeft de muziek op het album ook zeker iets bezwerends.

Het bijzondere gitaarspel is bijna alles dat Beldina Odenyo nodig heeft voor haar songs, waaraan incidenteel percussie en wat toetsen zijn toegevoegd. Het wat ruimtelijke en elementaire maar o zo trefzekere gitaarspel vormt de perfecte basis voor de stem van de Keniaans-Schotse muzikante.

De stem van Beldina Odenyo is minstens net zo bijzonder als de muziek op haar debuutalbum. Het is een mooie maar ook zeer expressieve en emotievolle stem, die het wat donkere of beklemmende karakter van de songs van Heir of The Cursed verder versterkt. Ook in de stem van Beldina Odenyo hoor je invloeden uit de folk en de jazz, maar haar stem heeft ook het unieke en intense dat bijvoorbeeld ook de stem van Sinéad O’Connor had.

Hier en daar duiken wat Afrikaanse invloeden op in de muziek, maar heel prominent zijn ze niet. Naast de muziek en de zang zijn ook de teksten op het debuutalbum van Heir Of The Cursed behoorlijk donker. Het ontheemd opgroeien in een Schots dorp heeft Beldina Odenyo getekend en er waren wel meer demonen op haar pad. Het voorziet haar al zo bijzondere songs van nog wat meer lading. Het is doodzonde dat het eerste album van Heir Of The Cursed ook direct de laatste is, maar gelukkig is dit album er gekomen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Helen Ganya - Share Your Care - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Helen Ganya - Share Your Care
Helen Ganya heeft Schotse en Thaise wortels en beiden komen terug op een fascinerend album waarop Aziatische klanken prachtig samenvloeien met Westerse klanken in songs die overlopen van avontuur

Helen Ganya maakt inmiddels al een aantal jaren bijzondere muziek. Met haar vorige album had ze al de aandacht van een breed publiek verdiend en dat geldt in nog veel sterkere mate voor haar nieuwe album, het deze week verschenen Share Your Care. Het is een album waarop de vanuit Brighton opererende muzikante eigenzinnige Westerse popmuziek maakt, maar het is ook een album waarop de Thaise wortels van Helen Ganya alle ruimte krijgen. Share Your Care klinkt daarom als geen enkel ander album van dit moment, maar de combinatie van hele verschillende klanken klinkt verrassend mooi. Het levert een avontuurlijk album op dat groeit en groeit.

Eind 2022 verscheen polish the machine, het tweede album van de vanuit het Britse Brighton opererende Helen Ganya. Het is een album dat ik destijds niet heb beluisterd en hetzelfde geldt voor het debuutalbum van de muzikante met Schotse en Thaise wortels, die ook een tijdje muziek maakte onder de naam Dog In The Snow.

Als ik polish the machine aan het eind van 2022 wel had opgepakt had het album ongetwijfeld mijn jaarlijstje gehaald, want het vorige album van Helen Ganya is niet alleen een heel goed album, maar ook een album dat anders klinkt dan alle andere albums van dat moment.

De muzikante uit Brighton dook vorige week op met een nieuw album en ook Share Your Care had ik zomaar kunnen missen, want heel veel aandacht heeft het album helaas niet gekregen. Dat is jammer, want ook het derde album van Helen Ganya is een heel goed en ook heel origineel klinkend album.

Het album opent met bijzondere klanken, want de al een tijdje in het Verenigd Koninkrijk woonachtige muzikante verloochent haar Thaise wortels zeker niet. Share Your Care werd opgenomen na de dood van de Thaise grootmoeder van Helen Ganya, die vervolgens op zoek ging naar haar wortels.

De muziek op Share Your Care werd deels opgenomen in een Boeddhistische tempel in Wimbledon met Thaise muzikanten, die een aantal bijzondere instrumenten meenamen. Het zorgt er voor dat de tracks op het nieuwe album van Helen Ganya deels zijn gevuld met hele bijzondere klanken, die zorgen voor een bijzondere Aziatische sfeer.

Het knappe van Share Your Care is dat deze klanken van Thaise instrumenten prachtig samenvloeien met de klanken uit de Westerse popmuziek die de andere kant van Helen Ganya laten horen. De soms best stevig aangezette klanken van gitaren en synths contrasteren behoorlijk met de wat zweverige Aziatische klanken op het album, maar op een of andere manier versterken de bijna tegengestelde klanken elkaar ook.

Ook de songs van Helen Ganya zitten vol tegenstrijdigheden. Aan de ene kant maakt de muzikante uit Brighton toegankelijke en wat folky aandoende songs, maar het zijn ook songs die overlopen van avontuur. De soms Westerse en soms Aziatische klanken passen prachtig bij de stem van Helen Ganya, die de veelzijdigheid van de muziek terug laat komen in haar stem.

De combinatie van muziek en zang is op zich al fascinerend, maar het wordt allemaal nog wat mooier en knapper door de songs van Helen Ganya. Het zijn songs waarin je maar nieuwe dingen blijft horen en het zijn bovendien songs die grenzeloos vernieuwen en tegelijkertijd ook vertrouwd in de oren klinken.

Bij beluistering van Share Your Care moet ik met grote regelmaat denken aan de muziek die Kate Bush een aantal decennia geleden maakte. Niet omdat de zang van Helen Ganya heel erg lijkt op die van Kate Bush en ook niet omdat Share Your Care in muzikaal opzicht aansluit bij de muziek van Kate Bush, maar wel omdat Helen Ganya steeds dingen doet die je niet verwacht, maar ook muziek maakt waarvan je eigenlijk direct onder de indruk bent en die bovendien direct aangenaam klinkt.

Helen Ganya heeft een album gemaakt dat je een ander muzikaal universum in sleept en het is een universum waarin het bijzonder goed toeven is. Echt een heel bijzonder album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Helena Deland - Goodnight Summerland - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Helena Deland - Goodnight Summerland
Helena Deland maakte drie jaar geleden indruk met haar debuutalbum en laat op het misschien nog wel mooiere en wat meer ingetogen en folky klinkende Goodnight Summerland horen dat dit geen toevalstreffer was

Terwijl de herfst buiten zijn intrede doet in het land verwarmt de Canadese muzikante Helena Deland binnen de ruimte met haar nieuwe album Goodnight Summerland. Ze doet dit met een betrekkelijk sober ingekleurd, maar prachtig klinkend en fraai geproduceerd album. De akoestische gitaar domineert op het tweede album van Helena Deland en dit past prachtig bij haar mooie maar ook karakteristieke stem, die herinnert aan folkies uit het verleden, maar die ook behoort tot de mooiste stemmen uit de indiefolk van dit moment. Goodnight Summerland klinkt sober, maar zet de koptelefoon op en je hoort flink wat prachtige details. Prachtig album weer van deze Canadese muzikante.

Het blijft bijzonder hoe het weer en muziekvoorkeuren met elkaar samen kunnen hangen. De nazomer van een paar weken geleden wakkerde bij mij onmiddellijk het verlangen naar zonnige albums aan, maar nu de regen af en toe met bakken uit de hemel komt en de verwarming voor het eerst in lange tijd weer aan is gesprongen, heb ik vooral behoefte aan stemmige herfstalbums.

Gelukkig verschijnen die deze week in grote aantallen, waarbij vooral de stemmige albums van vrouwelijke singer-songwriters opvallen. Met dit soort albums had ik de hele week kunnen vullen, maar ik moest kiezen. Het album dat ik zonder eerst te luisteren opschreef is het nieuwe album van de Canadese muzikante Helena Deland. De muzikante uit Montreal kleurde de herfst van 2020 immers prachtig in met haar debuutalbum Someone New.

Het is een album waar ik destijds heel enthousiast over was, maar dat pas maanden later uitgroeide tot een persoonlijke favoriet, die nog altijd met enige regelmaat terug komt. Helena Deland maakte in 2020 indruk met een fraaie mix van indiepop, indierock en indiefolk, met hier en daar een klein vleugje postpunk en verder vooral wat donkere klanken die prachtig contrasteerden met de mooie stem van de Canadese muzikante.

Haar nieuwe album Goodnight Summerland opent met een intro met stemmige pianoklanken, waarna we het in de tweede track moeten doen met de akoestische gitaar en de stem van Helena Deland, die in meerdere lagen is opgenomen. Het klinkt een stuk soberder en wat meer folky dan de songs op Someone New, maar wat is het mooi. De akoestische gitaar vult prachtig de ruimte en met haar stem betovert Helena Deland nog wat meer dan op haar debuutalbum. Het past allemaal prachtig bij de herfsttinten en temperaturen buiten, wat de kracht van de songs van Helena Deland versterkt.

Het bijzonder mooie geluid en de wijze waarop de muziek en de vocalen elkaar versterken verraden de hand van een gerenommeerde producer en dat klopt, want Helena Deland wist producer en muzikant Sam Evian te strikken voor haar nieuwe album. De Amerikaanse muzikant deed recent mooie dingen voor Johanna Samuels en Widowspeak, maar speelde ook een voorname rol op het briljante Loose Future van Courtney Marie Andrews.

Helena Deland heeft een aantal songs op haar nieuwe album net wat voller ingekleurd, maar op Goodnight Summerland domineren de wat meer ingetogen en behoorlijk sober ingekleurde songs. Het is een keuze die goed uitpakt, want de mooie, heldere en warme stem van de Canadese muzikante is haar sterkste wapen en past misschien nog wel beter bij het folky repertoire dan bij de songs op haar debuutalbum.

Ik ben zoals gezegd de afgelopen jaren zeer gehecht geraakt aan het debuutalbum van de muzikante uit Montreal en dat album gaat de komende tijd gezelschap krijgen van Goodnight Summerland, dat ik zeker niet minder vind. Met haar debuutalbum schaarde Helena Deland zich nog niet onmiddellijk onder de grote namen binnen de indiepop, indierock en indiefolk, maar met het net wat meer op folk gerichte nieuwe album kan ze in de laatste categorie absoluut met de besten mee. Goodnight Summerland van Helena Deland is vooralsnog mijn favoriete herfstsoundtrack van 2023, maar net als zijn voorganger is ook dit een album dat in alle seizoenen tot grootse daden in staat moet worden geacht. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
https://dekrentenuitdepop.blogspot.com/2020/10/helena-deland-someone-new.html

Helena Deland - Someone New
Het valt niet mee om je als jonge vrouwelijke singer-songwriter in de indierock nog te onderscheiden van de talloze concurrenten, maar Helena Deland doet het met speels gemak

Het overkomt me niet zo heel vaak dat een debuutalbum direct bij eerste beluistering een verpletterende indruk maakt, maar het debuutalbum van de Canadese singer-songwriter Helena Deland deed het de afgelopen week. De muzikante uit Montreal slaagt er in om een bijzonder geluid neer te zetten dat onmiddellijk betovert en intrigeert en dat doet Helena Deland ook met haar stem en met haar songs. Het zijn songs die overlopen van avontuur en eigenzinnigheid, wat fraai combineert met de donkere klanken op het album en met de expressieve zang, die overigens ook prachtig en fluisterzacht kan zijn. Wat een talent deze Helena Deland en wat een goed debuut.

Helena Deland is een singer-songwriter uit het Canadese Montreal, die deze week debuteert met Someone Now. Het is een debuutalbum dat indruk maakt door direct in de openingstrack al een paar keer flink van kleur te verschieten.

De openingstrack en titeltrack van het debuut van Helena Deland opent met wat unheimische elektronische klanken en even opvallende en wat donker aanvoelende vocalen. Wanneer de gitaar invalt klinkt het opeens een stuk zonniger en ook de zang van de Canadese singer-songwriter klinkt opeens wat lichtvoetiger. Helena Deland laat het hier niet bij, want in de openingstrack van haar debuut verschiet ook het tempo nog een paar keer en wordt het gitaarwerk uiteindelijk nog een stuk steviger. Het was al bijna genoeg om me te overtuigen van de kwaliteiten van Helena Deland, maar ook de rest van het debuut van de muzikante uit Montreal heeft veel te bieden.

We worden de afgelopen jaren overspoeld door jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indierock segment, waardoor enige onderscheidend vermogen gewenst is. Helena Deland beschikt hier in ruime mate over. In de songs op Someone Now gebeurt van alles. De Canadese muzikante experimenteert subtiel met donkere elektronica en al even donker gitaarwerk, dat weer wordt gecontrasteerd met bijzondere ritmes.

Ook de stem van Helena Deland zorgt voor flink wat contrast in haar songs. Helena Deland kan fluisterzacht en bijna lieflijk zingen, maar ze beschikt ook over een expressieve stem, die net zo van kleur kan verschieten als de instrumentatie op haar debuutalbum. Het is een instrumentatie die soms geïnspireerd lijkt door postpunk uit vervlogen tijden, maar het geluid op Someone New sluit ook naadloos aan op de indierock van het moment.

En net als je denkt te weten wat voor vlees je in de kuip hebt, kiest Helena Deland opeens weer voor een meer ingetogen song met een beetje folk en wat sprookjesachtige of juist klassiek aandoende klanken.

De muziek van Helena Deland laat zich vergelijken met die van de meer eigenzinnige jonge vrouwelijke singer-songwriters die de afgelopen jaren zijn opgedoken, al kan ik niet direct een naam noemen die echt relevant vergelijkingsmateriaal oplevert. Wanneer Helena Deland wat hoger en soms wat onvaster zingt hoor ik misschien nog wel het meest van Big Thief, wat na een jaar met twee jaarlijstjesalbum en een soloalbum van frontvrouw Adrianne Lenker op komst een groot compliment is.

Helena Deland heeft een serie songs opgenomen die de fantasie prikkelen en die opvallen door een bijzonder eigen geluid, dat op Someone New echt alle kanten op schiet. Het is een geluid met diepe bassen, dat ik met name door de koptelefoon geweldig vind klinken. Lagen die je door de diepe bassen ontgaan bij beluistering met een niet al te hoog volume komen bij beluistering met de koptelefoon op fraaie wijze tot leven en maken het debuut van Helena Deland nog wat mooier en indrukwekkender.

Het is momenteel dringen in de vijver met jonge vrouwelijke singer-songwriters met een voorliefde voor indierock, maar het debuut van Helena Deland maakt direct bij eerste beluistering al indruk en wordt vervolgens alleen maar mooier en bijzonderder. Helena Deland schaart zich met dit prachtdebuut direct onder de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman