recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Halsey - If I Can't Have Love, I Want Power - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Halsey - If I Can't Have Love, I Want Power
Het is momenteel dringen in het land van de popprinsessen, maar Halsey schaart zich met het fascinerende If I Can't Have Love, I Want Power moeiteloos onder de betere popalbums van het moment

If I Can't Have Love, I Want Power van Halsey is een soundtrack bij een horrorfilm, maar het is ook de soundtrack van deze tijd. Het is bovendien een van de meest fascinerende popalbums van het moment. Het door Trent Reznor en Atticus Ross (Nine Inch Nails) geproduceerde If I Can't Have Love, I Want Power schakelt moeiteloos tussen aardedonkere en vaak overweldigende klanken en lekker in het gehoor liggende popsongs. Zowel de instrumentatie als de productie zijn kunststukjes, maar Halsey overtuigt ook als zangeres. Liefde voor pop is absoluut noodzakelijk, maar als die er is, is het nieuwe album van Halsey er zeker een om te proberen.

Halsey, het alter ego van de Amerikaanse muzikante Ashley Nicolette Frangipane, bracht tussen 2015 en 2020 al drie albums uit. Het zijn albums die met name in de Verenigde Staten konden rekenen op positieve kritieken, maar zelf was ik nog niet ondersteboven van de muziek van Halsey, al lieten alle drie de albums die ze tot dusver uitbracht zeker interessante dingen horen.

Het deze week verschenen vierde album van Halsey, If I Can't Have Love, I Want Power, is inmiddels meerdere malen overladen met superlatieven, wat me op zijn minst nieuwsgierig maakte naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante.

De Amerikaanse popprinses heeft met Trent Reznor en Atticus Ross, beiden bekend van de band Nine Inch Nails, in ieder geval gekozen voor opvallende producers. Het zorgt er voor dat het nieuwe album van Halsey anders klinkt dan die van alle andere popprinsessen op het moment, maar op hetzelfde moment is de concurrentie in het genre moordend en zijn er bovendien al een aantal geweldige albums in het genre verschenen.

Ondanks de productie van Trent Reznor en Atticus Ross is Halsey nog altijd een popprinses, maar inmiddels wel een hele interessante popprinses. If I Can't Have Love, I Want Power opent met een donkere pianoballad, waarin Halsey in vocaal opzicht haar visitekaartje afgeeft. Het is een wat donkere track waarin de spanning prachtig wordt opgebouwd en die laat horen dat de productie op het album alle kanten op kan.

De instrumentatie varieert van ingetogen en spaarzaam tot donker en dreigend en het is een instrumentatie die de muziek van Halsey voorziet van een bijzondere sfeer. Het is er ook een vol hoogstandjes, waarvoor nogal wat muzikanten van naam en faam werden ingeschakeld.

Zeker de zich in een wat langzamer tempo voortslepende songs vallen op door prima vocalen, een zeer fraaie instrumentatie en een geweldige productie, maar ook in de wat meer uptempo songs heeft Halsey een wat duidelijker eigen geluid dan voorheen.

Ik zat de afgelopen weken wat aan mijn taks wanneer het ging om popalbums en dacht genoeg te hebben aan de albums van Billie Eilish en Lorde, maar die van Halsey wil ik niet laten liggen. Zeker wanneer Trent Reznor en Atticus Ross stevig hun stempel drukken op het album is If I Can't Have Love, I Want Power immers een fascinerend album.

Het is knap hoe Halsey in een paar noten van een popprinses kan veranderen in een duistere poppriesteres en zoete verleiding plaats maakt voor een paar mokerslagen en dat doet ze ook nog eens aan de lopende band. ‘A Muscular Pop Statement’ noemt de Britse kwaliteitskrant The Guardian het en dat is het.

If I Can't Have Love, I Want Power is vaak een overweldigend album, maar Halsey kan ook prachtig gas terug nemen. Ik ben zeker niet altijd in de mood voor pure popalbums en er kwamen er de afgelopen weken nogal wat voorbij, maar Halsey heeft zeker een van de ruwste en spannendste popalbums van het moment gemaakt.

Het knappe is dat het ondanks de donkere klanken en soms duistere sfeer ook een album is dat vol hitgevoelige popliedjes staat. If I Can't Have Love, I Want Power is de soundtrack van Halsey’s horrorfilm, maar het is ook de soundtrack van deze tijd. De lat lag zoals gezegd hoog, maar ook dit is een van de betere en interessantere popalbums van 2021. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Halsey - The Great Impersonator - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Halsey - The Great Impersonator
Halsey maakte haar nieuwe album The Great Impersonator alsof het haar laatste album is en eert op steeds weer net wat andere wijze een groot aantal van haar helden uit de geschiedenis van de popmuziek

Ik laat albums van Halsey meestal liggen of pak ze laat op. Met The Great Impersonator ben ik gelukkig redelijk op tijd, want dit is een bijzonder album. Nieuwsgierig geworden door een aantal recensies waarin de achtergronden van het album worden beschreven begon ik aan de 70 minuten muziek op het album. Het zijn 70 minuten die alle kanten op kunnen, wat van The Great Impersonator soms een wat ongrijpbaar album maakt, maar het zijn ook 70 minuten die laten horen wat een groot talent Halsey is. The Great Impersonator lijkt in conceptueel opzicht niet op de grote popalbums van het moment en ook in muzikaal opzicht klinkt het album anders, maar een groot popalbum is het absoluut.

Op een of andere manier moest ik bij de naam Halsey direct denken aan het soort pompeuze en eenvormige elektronische popmuziek waar ik helemaal niet gek op ben. Het zorgde ervoor dat ik haar nieuwe album The Great Impersonator vorige week niet eens op de stapel met te beluisteren albums heb gelegd.

Ik was kennelijk alweer vergeten dat ik in de herfst van 2021 heel enthousiast was over het vorige album van de Amerikaanse muzikante. If I Can't Have Love, I Want Power noemde ik mijn recensie zelfs een van de beste popalbums van het betreffende jaar, al was ik dat een paar maanden later alweer vergeten toen ik mijn jaarlijstje samenstelde.

Ik heb tot dusver sowieso een wat ongelukkige relatie met de muziek van Halsey, want de drie albums die vooraf gingen aan If I Can't Have Love, I Want Power ontsnapten volledig aan mijn aandacht, terwijl ze die achteraf bezien wel hadden verdiend. Gelukkig zijn er ook mensen die wel opletten, want The Great Impersonator van Halsey wordt in een groeiend aantal recensies stevig geprezen.

Dat is volkomen terecht, want het alter ego van Ashley Frangipane (soms ligt een artiestennaam voor de hand) heeft een uitstekend en in meerdere opzichten bijzonder album gemaakt, dat de aandacht verdient van liefhebbers van goed gemaakte maar ook eigenzinnige popalbums. En het is een album dat ver weg blijft van pompeuze en eenvormige elektronische popmuziek die ik verafschuw.

Halsey kampt al sinds haar tienerjaren met mentale problemen en kreeg ook nog eens een miskraam, maar haar fysieke gezondheid kreeg de afgelopen twee jaar een verdere knauw, die zo ernstig was dat Halsey begon na te denken over haar eigen sterfelijkheid. Bij het maken van The Impersonator ging ze er van uit dat het wel eens haar laatste album zou kunnen zijn, wat de Amerikaanse muzikante heeft geïnspireerd tot het maken van een zeer persoonlijk en ook zeer ambitieus album.

The Impersonator bevat 19 songs en bevat bijna 70 minuten muziek. In elk van deze 19 songs eert Halsey een van haar muzikale helden en probeert ze in muzikaal opzicht aan te sluiten bij deze helden. Het levert een album op dat AllMusic.com terecht beschrijft als het album van een popkameleon. Halsey schakelde voor haar nieuwe albums meerdere producers in koos in haar songs voor nogal uiteenlopende muzikale helden.

De uitverkorenen zijn Dolly Parton, PJ Harvey, Kate Bush, Cher, David Bowie, Amy Lee (Evanescence), Dolores O'Riordan (The Cranberries), Stevie Nicks, Bruce Springsteen, Linda Ronstadt, Britney Spears, Aaliyah, Joni Mitchell, Fiona Apple, Tori Amos, Björk, Marilyn Monroe en Halsey zelf. Wie in de bonustrack wordt geëerd mogen we zelf bedenken (Avril Lavigne wordt het meest genoemd).

Dat is een bont gezelschap, maar luister met alle aandacht naar de songs op The Impersonator en je begrijpt wat Halsey wilde bereiken en hoe ze dit steeds weer op net wat andere wijze doet. Het levert een album op dat steeds weer net wat anders klinkt, maar alle songs op het album klinken ook als Halsey, wat The Great Impersonator nog wat knapper maakt.

Of dit persoonlijke en bijzondere album Halsey terecht gaat scharen onder de allergrootste popsterren van het moment durf ik niet te voorspellen (als ik het doe heb ik mijn twijfels), maar in kwalitatief en eigenzinnig opzicht is ze de meeste concurrenten met afstand de baas op het intrigerende The Great Impersonator. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hamilton Leithauser - The Loves Of Your Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hamilton Leithauser - The Loves Of Your Life
Huisvlijt van de Amerikaanse muzikant Hamilton Leithauser levert een sprankelend en uiterst veelzijdig album op, dat alleen maar leuker wordt

Ik heb het solowerk van The Walkmen zanger Hamilton Leithauser tot dusver niet echt gevolgd, maar zijn nieuwe album bevat me zeer. The Loves Of Your Life is een verrassend veelzijdig album, dat opvalt door de expressieve zang, de bijzonder klinkende instrumentatie en de aansprekende songs, die stuk voor stuk verhalen vertellen. Het is een album dat begint in de jaren 50 en via de jaren 70 en 80 uitkomt bij muziek zoals die ook door topbands als The Lone Bellow en The Lumineers wordt gemaakt. Niet iedereen zal hier vrolijk van worden, maar ik kan er persoonlijk geen genoeg van krijgen.

Hamilton Leithauser ken ik vooral als zanger van de Amerikaanse band The Walkmen. Het is een band die ik jarenlang genegeerd heb, maar de laatste twee albums van de band, Lisbon uit 2010 en Heaven uit 2012, vond ik erg goed.

Sinds 2012 is van The Walkmen niets meer vernomen en dat heeft alles te maken met de solocarrière die Hamilton Leithauser na het laatste album van The Walkmen is gestart. Het is een solocarrière waar ik tot voor kort niets van had meegekregen, tot de man’s nieuwe album The Loves Of Your Life mijn aandacht trok.

Het derde soloalbum van Hamilton Leithauser opent met een track die de helft van de luisteraars de gordijnen in zal jaren, maar ik vind het prachtig. De instrumentatie is bombastisch, maar ook weemoedig en is bovendien zowel nostalgisch als eigentijds. Hamilton Leithauser zingt vervolgens de longen uit zijn lijf en zorgt voor een openingstrack die hoe dan ook binnen komt.

Het doet me wel wat denken aan de muziek van The Lumineers en The Lone Bellow; twee bands die niet door iedereen gewaardeerd worden, maar steeds weer opduiken in mijn jaarlijstjes. Of het nieuwe soloalbum van Hamilton Leithauser dat ook gaat doen zal de tijd leren, maar vooralsnog ben ik erg onder de indruk van The Loves Of Your Life.

De muzikant uit New York maakte zijn nieuwe album grotendeels in zijn uppie en dat hoor je. Het geluid op The Loves Of Your Life klinkt af en toe wat rommelig en de songs op het album schieten alle kanten op. Een producer van naam en faam had de muziek van Hamilton Leithauser ongetwijfeld wat kunnen stroomlijnen, maar ik hou persoonlijk wel van dit soort huisvlijt.

Wat bij beluistering direct opvalt is dat Hamilton Leithauser een opvallend veelzijdig zanger is. Hier en daar klinkt hij als een crooner uit lang vervlogen tijden, maar de Amerikaanse muzikant kan ook uit de voeten als 70s countryzanger of als eigenzinnige singer-songwriter uit het heden. The Loves Of Your Life roept bij mij hetzelfde gevoel op als het vooral verguisde maar door mij gekoesterde derde album van The Lumineers. Ook Hamilton Leithauser brengt verhalen met muziek tot leven.

Het is muziek die zoals gezegd alle kanten op schiet, want hoe vaak hoor je een album dat binnen een paar minuten associaties oproept met doo-wop helden en crooners uit de jaren 50, de muziek van The Police en Sting uit de jaren 80 en de eerder genoemde bands uit het heden, met hier en daar een vleugje Coldplay.

Al die associaties roept Hamilton Leithauser vooral met zijn stem op, maar ook in muzikaal opzicht weet de muzikant uit New York je steeds weer te verrassen. The Loves Of Your Life loopt met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de popmuziek. Van 70s singer-songwriter muziek, soul en country tot de indie-rock van dit moment. Hamilton Leithauser blijft je verrassen op zijn nieuwe album en overtuigt keer op keer met nieuwe invalshoeken en vooral met aansprekende songs en uitstekende zang (hier en daar ondersteunt door zijn vrouw en dochters).

Hoewel de klanken soms wat weemoedig zijn is The Loves Of Your Life een album dat vooral passie en plezier uitstraalt. Het levert het soort album dat vrijwel geen enkele muzikant meer durft te maken, maar wat ben ik blij dat Hamilton Leithauser het wel heeft gedaan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hamish Hawk - A Firmer Hand - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hamish Hawk - A Firmer Hand
A Firmer Hand van de Schotse muzikant Hamish Hawk doet het goed in met name een aantal Britse jaarlijstjes en daar valt niets op af te dingen, want wat is dit een mooi en aansprekend album

De uit Edinburgh afkomstige Hamish Hawk draait inmiddels een aantal jaren mee en is inmiddels ontdekt door de critici, die in steeds positieve woorden schrijven over de muziek van de Schotse muzikant. Met A Firmer Hand verdient Hamish Hawk een veel breder publiek, want zijn nieuwe album is een album dat Morrissey inmiddels al flink wat jaren niet meer gemaakt heeft. In muzikaal opzicht klinkt de muziek van Hamish Hawk tijdloos, maar wat zijn de songs van de Schot goed. Het zijn songs die verder worden opgetild door zijn stem, die niet onder doet voor die van de beste Britse crooners van de afgelopen decennia. Voor mij een zeer aangename ontdekking deze Hamish Hawk.

De naam Hamish Hawk ben ik de afgelopen twee jaar vaker tegen gekomen, onder andere in de jaarlijstjes over 2023, waarin zijn album Angel Numbers met enige regelmaat opdook, maar ik had tot voor kort nog nooit naar zijn muziek geluisterd. Dat is pas veranderd nadat ik de naam van Hamish Hawk ook weer tegen kwam in de jaarlijstjes over 2024. Met name in de Britse jaarlijstjes doet het afgelopen zomer verschenen A Firmer Hand het behoorlijk goed. Dat vind ik inmiddels geen verrassing meer, want A Firmer Hand van Hamish Hawk is een ijzersterk album.

De uit het Schotse Edinburgh afkomstige muzikant maakte voor A Firmer Hand al drie albums en een goed gevulde EP, maar zijn nieuwe album vind ik zijn meest overtuigende werk tot dusver. Ook op zijn nieuwe album werkt Hamish Hawk samen met songwriter en gitarist Andrew Pearson, wiens naam zeker vermeld moet worden, want het gitaarwerk op A Firmer Hand is prachtig en voorziet de songs van de magie waarop in het verleden ook gitaristen als Johnny Marr en Bernard Butler het patent hadden (en deze gitaristen noem ik niet voor niets).

Het album is voorzien van een wat donker geluid, met flarden postpunk en new wave en de bravoure van de Britpop. Het is een geluid dat herinneringen oproept aan heel veel goede Britse popmuziek uit de jaren 80 en 90. Ik heb zelf vooral associaties met de muziek van The Smiths, Suede en Pulp, maar bij beluistering van het nieuwe album van Hamish Hawk komen veel meer namen op (variërend van Marc Almond tot Scott Walker).

Het gitaarwerk van Andrew Pearson is sfeerbepalend in de songs van Hamish Hawk, maar ook de rest van de muziek op het album klinkt prachtig, waarbij de donkere synths zeker vermeld moeten worden. De muzikant uit Edinburgh schrijft zelf aansprekende songs, die aanstekelijkheid koppelen aan het nodige gevoel voor drama en behoorlijk expliciete teksten.

Het zijn songs die een zanger met crooner aspiraties vereisen en dat is een kwalificatie die zeker past op de zang van Hamish Hawk. De drie muzikale inspiraties die ik eerder noemde zijn ook in vocaal opzicht relevant, want de zang van Hamish Hawk past zeker in het rijtje Morrissey, Brett Anderson en Jarvis Cocker.

De stem van de Schotse muzikant klinkt anders dan die van Morrissey, maar A Firmer Hand zou in meerdere opzichten een album van Morrissey kunnen zijn. Het is wel een album van een niveau dat Morrissey zelf de afgelopen jaren niet heeft benaderd, want het vuur dat op de laatste paar albums van de voormalige voorman van The Smiths wat gedoofd lijkt, brandt op het nieuwe album van Hamish Hawk nog in alle hevigheid.

A Firmer Hand heeft door de overeenkomsten met het werk van Morrissey vaak een jaren 80 en 90 vibe, maar het is ook zeker een album van deze tijd. Ik was direct onder de indruk van de stem van Hamish Hawk en het gitaarwerk van Andrew Pearson, maar ook de songs op het album vond ik direct aansprekend. Met name die songs worden steeds memorabeler, waarbij de kwaliteit van de muziek en de zang zeker helpt.

Het levert een groeialbum op, dat wat mij betreft volkomen terecht opduikt in aansprekende jaarlijstjes. A Firmer Hand bevat een dozijn songs en ze zijn echt alle twaalf goed. Hamish Hawk is vooralsnog vooral een cultheld, maar verdient echt veel meer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hana Vu - Public Storage - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hana Vu - Public Storage
Hanna Vu is nog piepjong, maar heeft met Public Storage een verrassend sterk debuut afgeleverd, dat in muzikaal en vocaal opzicht overtuigt, echt alle kanten op kan en ook nog wat te melden heeft

De Amerikaanse muzikante Hana Vu met op jonge leeftijd al indruk met haar muziek, maar geeft met haar debuutalbum Public Storage haar officiële visitekaartje af. De muzikante uit Los Angeles laat op haar debuut horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan, dat ze muziek maakt die knap in elkaar steekt, dat ze beschikt over een bijzonder stemgeluid, dat ze teksten schrijft die ergens over gaan en dat ze songs schrijft die zowel aanstekelijk als avontuurlijk zijn. De concurrentie is moordend in het genre waarin Hana Vu opereert, maar met haar razend knappe debuutalbum steekt de jonge Amerikaanse muzikante flink boven het maaiveld uit.

Hana Vu is een Amerikaanse muzikante met Vietnamese wortels, die al op de basisschool begon met het schrijven van songs. Vanaf haar veertiende maakt ze haar muziek ook beschikbaar via de diverse sociale media kanalen en op haar achttiende bracht ze in eigen beheer haar eerste EP uit, die werd gevolgd door de geweldige EP Nicole Kidman/Anne Hathaway, die haar naam toevoegde aan nagenoeg alle lijstjes met grote muziekbeloften voor de toekomst.

Hana Vu is inmiddels eenentwintig en brengt deze week haar debuutalbum Public Storage uit. Het debuutalbum van Hana Vu komt in een week met een bijna eindeloze stroom aan nieuwe releases en komt bovendien in een week waarin ik merkte dat ik wat verzadigd begin te raken wanneer het gaat om jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indiesegment. Public Storage verschijnt hierdoor in een week waarin ik de lat voor deze jonge vrouwelijke singer-songwriters een stukje hoger heb gelegd. Het is geen enkel probleem voor Hana Vu, want de jonge muzikante uit Los Angeles laat op haar debuutalbum horen dat ze bulkt van het talent.

Hana Vu deed tot voor kort alles zelf, maar op haar debuutalbum werkt ze samen met producer Jackson Phillips, die ik volgens mij nog niet eerder ben tegengekomen. Het is een samenwerking die heel goed uitpakt, want Public Storage is in alle opzichten een uitstekend album.

Bij beluistering van het album valt direct op dat Hana Vu in zeer uiteenlopende genres uit de voeten kan. Public Storage bevat een aantal vrij stevig aangezette rocksongs, maar Hana Vu sleept je net zo makkelijk de dansvloer op met een song vol invloeden uit de disco. Public Storage bevat hiernaast een aantal bijna folky songs, een aantal donker getinte popsongs en een aantal nog donkerdere songs met een vleugje postpunk.

Het debuut van Hana Vu is over het algemeen genomen een album vol donkere tinten, die prachtig passen bij haar bijzondere stem, die ouder klinkt dan Hana Vu is, en bij haar teksten waarin het nodige wereldleed en persoonlijk leed voorbij komt, maar waarin ook ruimte is voor dromen.

In een aantal songs op Public Storage domineert de eenvoud, maar hier tegenover staan flink wat songs die uit flink wat lagen bestaan en die in al die lagen indruk maken met mooie klanken en verrassende accenten. Public Storage laat horen dat Jackson Phillips een getalenteerd producer is, maar Hana Vu steelt op haar debuutalbum vooral zelf de show met een serie geweldige songs en een bijzonder eigen geluid.

Het knappe van de songs van de muzikante uit Los Angeles is dat het aan de kant songs zijn die in de hokjes hitgevoelig en aanstekelijk passen, maar de muziek van Hana Vu is op hetzelfde moment eigenzinnig en avontuurlijk. Met Public Storage vindt Hana Vu op indrukwekkende wijze haar plek tussen de smaakmakers binnen de indiescene van het moment.

In deze scene zijn meer muzikanten te vinden die uit de voeten kunnen met pop en rock, maar bij Hana Vu liggen de uitersten net wat verder uit elkaar. Dat levert vaak wat onsamenhangende albums op, maar de songs op Public Storage vormen op bijzondere wijze een geheel.

Hana Vu is nog altijd pas 21 jaar oud en heeft nog alle tijd om zich verder te ontwikkelen, maar op haar debuutalbum slaagt ze er wat mij betreft in om een verrassend hoog niveau vast te houden. Er zijn dit jaar al flink wat topplaten verschenen in het genre, maar dit debuut hoort daar zeker bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hana Vu - Romanticism - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hana Vu - Romanticism
Hana Vu trok de aandacht met haar vorige album Public Storage, maar schaart zich met het uitstekende Romanticism met overtuiging onder de smaakmakers binnen de indiepop en indierock van het moment

De Amerikaanse muzikante Hana Vu bracht al op haar veertiende haar eerste muziek uit, maar liet op het eind 2021 verschenen Public Storage horen dat het een goed idee was om haar vanaf dat moment in de gaten te houden. De belofte van het vorige album komt er uit op het deze week verschenen Romanticism dat in alle opzichten stappen zet. De zang van Hana Vu is mooier en melodieuzer en dat geldt ook voor haar songs, die nog altijd vrij donker gekleurd zijn, maar bijzonder lekker in het gehoor liggen. Het is dringen binnen de indiepop en indierock, maar Hana Vu laat op Romanticism een aantrekkelijk eigen geluid horen dat niet onder doet voor dat van de beteren in het genre.

Hana Vu dook aan het eind van 2021 op met het album Public Storage, dat volgde op een aantal (mini-)albums die ze als tiener maakte. Het als het officiële debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter met Vietnamese wortels gepresenteerde Public Storage trok in eerste instantie vooral de aandacht met de wat onsmakelijke cover, maar bleek vervolgens ook in muzikaal opzicht interessant.

Hana Vu slaagde er in om aanstekelijke indie popsongs te combineren met het nodige muzikale lef en een bijzondere stem, waardoor ik liefhebbers van het genre adviseerde om het album van Hana Vu uit de overvolle vijver met jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment te vissen. Public Storage was niet over de hele linie goed, maar de pieken waren wat mij betreft hoog genoeg om de muzikante uit Los Angeles uit te roepen tot belofte.

Die belofte moet worden waargemaakt met het deze week verschenen Romanticism, dat in ieder geval is voorzien van een wat aansprekendere cover. Ook in muzikaal opzicht heeft Hana Vu stappen gezet. Romanticism is voorzien van een verzorgder en wat consistenter geluid, maar klinkt gelukkig nog altijd anders dan de meeste andere albums in het genre.

Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de stem van Hana Vu. De Amerikaanse muzikante trok op Public Storage al de aandacht met een bijzonder stemgeluid, maar is op haar nieuwe album beter gaan zingen. De zang op het album klinkt krachtiger en donkerder dan de fluisterzang die domineert in het genre, maar Hana Vu zingt op haar nieuwe album zeer melodieus.

Dat melodieuze hoor je ook terug in de songs op het album, die van een consistentere kwaliteit zijn dan op het vorige album. Het zijn songs die aansluiten bij de indiepop en indierock van het moment, maar de songs van Hana Vu hebben nog altijd iets eigenzinnigs. Het zijn nog altijd wat donker getinte songs, die vooral gaan over het proces van volwassen worden, dat Hana Vu inmiddels heeft doorgemaakt.

Romanticism is, net als zoveel andere albums in het genre, een ‘coming of age’ album, maar de muzikante uit Los Angeles kiest wel haar eigen weg. Net als op haar vorige album slaagt Hana Vu er in om aanstekelijke songs met een ruw en eigenzinnig randje te schrijven. Veel songs neigen meer naar indierock dan naar indiepop, maar Romanticism heeft wel de zoete verleiding van indiepop en het pure en oprechte van indiefolk.

De Amerikaanse muzikante deed net als op haar vorige album heel veel zelf, maar trok wel de mij niet bekende Jackson Phillips aan als co-producer van het album. Het levert een fraai geluid op, waarin de gitaren en de synths nadrukkelijk aanwezig zijn, maar de bijzondere stem van Hana Vu steeds vooraan staat. Romanticism is een album dat makkelijk de aandacht trekt met aantrekkelijke songs, maar deze songs winnen ook nog een tijd aan kracht.

Hana Vu moet concurreren met een heel legioen jonge vrouwelijke singer-songwriters met een voorliefde voor indie en een niet heel zonnige kijk op het leven, maar met de kwaliteit van het uitstekende Romanticism moet ze een eind kunnen komen. Public Storage vond ik aan het eind van 2021 vooral een charmant en beloftevol album, maar met Romanticism laat Hana Vu horen dat ze een album kan maken dat in kwalitatief opzicht met de besten mee kan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hand Habits - Blue Reminder - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hand Habits - Blue Reminder
Hand Habits, het alter ego van de Amerikaanse muzikant Meg Duffy, is nog niet heel bekend, maar maakte al drie prima albums, die deze week gezelschap krijgen van het wat mij betreft nog veel betere Blue Reminder

De albums van Hand Habits zijn tot dusver helaas wat ondergewaardeerd, maar met name het derde album van het project van Meg Duffy was echt heel goed. De verdiende doorbraak moet haast wel gaan komen met het deze week verschenen Blue Reminder, want het vierde album van Hand Habits is nog een stuk beter dan zijn voorgangers. Het is een album dat wat zelfverzekerder klinkt, wat je hoort in de songs, de muziek, de zang en de teksten. Blue Reminder bevat een serie prachtig gearrangeerde en vakkundig geproduceerde popsongs en het zijn avontuurlijke popsongs die me steeds dierbaarder worden. Met Blue Reminder heeft Hand Habits echt een prachtplaat afgeleverd.

De eerste twee albums van Hand Habits vielen me in het enorme aanbod van dat moment niet op, maar het in 2021 uitgebrachte Fun House vond ik echt een uitstekend album. Op dit album maakte het alter ego van de Amerikaanse muzikant Meg Duffy, die zichzelf ziet als non-binair persoon, indruk met intieme maar ook bijzonder fraai klinkende popsongs, die afwisselend in de hokjes indiepop en indiefolk pasten.

Na mijn ontdekking van Fun House kreeg ik ook de eerste twee albums van de Amerikaanse muzikant in het vizier, waardoor ik na drie uitstekende albums behoorlijk nieuwsgierig was naar nieuw werk van de muzikant uit Los Angeles, California. Dat nieuwe werk is deze week verschenen.

Meg Duffy profiteerde op Fun House flink van de productionele vaardigheden van Sasami Ashworth, die we ook kennen als de singer-songwriter SASAMI, en van de vakkundige mix van ervaren krachten die eerder albums van Beach House voorzagen van een mooi en opvallend geluid. Meg Duffy produceerde het nieuwe album van Hand Habits samen met studiotechnicus Joseph Lorge, die dit jaar ook muziek van onder andere Japanese Breakfast, Perfume Genius en The Weather Station onder handen nam, en ook niemand minder dan Blake Mills schoof aan.

Blue Reminder van Hand Habits klinkt, nog meer dan zijn voorganger, echt prachtig en laat een geluid horen dat deels bekend klinkt, maar dat ook duidelijk andere wegen in slaat. Ook dit keer maakt Meg Duffy vooral lekker in het gehoor liggende (indie)pop, maar zeker wanneer de gitaren net wat steviger klinken schuift de muziek van Hand Habits ook op richting indierock, terwijl andere songs juist aansluiten bij tijdloze singer-songwriter muziek.

De songs van de Amerikaanse muzikant zijn wel een stuk complexer dan in het verleden en bevatten ook absoluut invloeden uit de jazz(rock). De muziek op Blue Reminder klinkt wat meer uitgesproken dan we van Hand Habits gewend zijn en ook de zang op het album klinkt wat expressiever en krachtiger. Het maakt de muziek van Meg Duffy alleen maar mooier en interessanter.

Blue Reminder werd gemaakt met een aantal gastmuzikanten en klinkt niet alleen complexer en rijker, maar ook wat voller dan we van Hand Habits gewend zijn. Meg Duffy speelt ook in de band van Perfume Genius en een aantal van de leden van deze band duiken ook op het nieuwe album van Hand Habits op. Zeker het gitaarwerk op het album, dat vooral van Meg Duffy komt, incidenteel van Greg Uhlmann en eenmaal van Blake Mills, valt direct op en wat mij betreft in zeer positieve zin, maar ook de rest van de instrumenten neemt geen genoegen met een bescheiden rol.

Het klinkt fascinerend, zeker als ook nog blazers worden ingezet, wat met enige regelmaat gebeurt en de muziek een verdere jazzy impuls geeft. Hand Habits maakte, zeker op de eerste albums, behoorlijk intieme muziek, maar op Blue Reminder is het geluid meer naar buiten gekeerd en hebben relatief sobere songs plaats gemaakt voor songs met fascinerende arrangementen en bijzondere impulsen, die er voor zorgen dat je nieuwe dingen blijft horen op het album.

Ik vind de muziek op het album echt bijzonder mooi, maar ook de stem van Meg Duffy maakt meer indruk dan in het verleden, zeker als ook nog koortjes worden ingezet. Met een album als Blue Reminder kan de Amerikaanse muzikant zich zomaar scharen onder de smaakmakers binnen de indiepop en de indierock maar ook tussen de interessantere singer-songwriters van het moment en dat had ik op voorhand niet voorzien.

Blue Reminder is ook een persoonlijk album, waarop Meg Duffy worstelt met gender en identiteit. Het voorziet het album van een bijzondere lading, maar Blue Reminder is ook een album met een aantal goed gemaakte popsongs, die in de meeste gevallen door Meg Duffy en flink wat gastcomponisten werden geschreven. Ik had hoge verwachtingen van Blue Reminder en deze worden meer dan waar gemaakt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hand Habits - Fun House - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hand Habits - Fun House
Hand Habits trad nog niet erg op de voorgrond, maar maakt flink wat indruk met het fraaie Fun House, dat een voller, warmer, avontuurlijker en gevarieerde geluid laat horen met wat meer invloeden uit de pop

Meg Duffy maakt inmiddels al een aantal jaren muziek als Hand Habits, maar maakte nog niet zoveel indruk als met het deze week verschenen derde album dat wat voller en ook wat lichtvoetiger klinkt. Fun House leunt hier en daar wat meer tegen de pop aan , maar het is wel zeer smaakvolle pop en het is pop vol avontuur. Het levert een album op dat warmer en zelfverzekerder klinkt dan de vorige albums van de band van Meg Duffy en het is een album dat aan de ene kant makkelijk vermaakt en aan de andere kant de fantasie stevig prikkelt. Ook na vele keren horen komen weer nieuwe dingen voorbij en Fun House wordt alleen maar leuker en mooier.

Placeholder, het in 2019 verschenen tweede album van Hand Habits, kwam ten tijde van de release niet door mijn selectie, maar het afgelopen jaar ben ik alsnog onder de indruk geraakt van de muziek van de band rond Meg Duffy. Deze Meg Duffy, die zichzelf ziet als een non-binair persoon, keert deze week terug met een nieuw album van Hand Habits.

Het tweede album van de muzikant uit Los Angeles, die overigens werd geboren in de stad Amsterdam in de staat New York, overtuigde me in 2019 in eerste instantie niet direct, maar het deze week verschenen Fun House is zeker geen twijfelgeval. Het is een album waarmee Hand Habits zich schaart onder de smaakmakers binnen de vooral vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment.

Vergeleken met het vorige album van Hand Habits is Fun House voller en ook een stuk avontuurlijker en gevarieerder ingekleurd en bovendien klinkt het album warmer. Voor de productie deed Meg Duffy een beroep op Sasami Ashworth, die we ook kennen als de singer-songwriter SASAMI, terwijl de mix werd overgelaten aan topkrachten Kyle Thomas en Chris Coady, van wie laatstgenoemde mooie dingen deed voor Beach House.

Fun House klinkt fantastisch (zeker bij beluistering met mijn gloednieuwe koptelefoon), maar het is ook een album dat je in muzikaal opzicht constant weet te verrassen en dat flink anders klinkt dan de albums van de meeste muzikale soortgenoten van Hand Habits.

Het geluid op Fun House is volgestopt met elektronica, strijkers en bijzondere ritmes, maar ook de basis van het album klinkt geweldig. Meg Duffy varieert er in muzikaal opzicht flink op los en slaagt er in om alle songs anders te laten klinken, waarbij de barrières tussen verschillende genres makkelijk worden overbrugd.

Ik had geen hele duidelijke herinneringen aan de zang op het vorige album van Hand Habits, maar deze zang springt er op Fun House flink uit. Meg Duffy zingt met veel meer zelfvertrouwen en maakt een album lang indruk.

Ik schaarde Hand Habits hierboven onder de nieuwe smaakmakers in het indie segment, maar Meg Duffy flirt op Fun House ook veelvuldig met lekker in het gehoor liggende popmuziek, die meer dan eens herinnert aan het muzikale verleden van Los Angeles. Het verklaart voor een deel waarom het nieuwe album van Hand Habits zo warm klinkt, wat er voor zorgt dat de verwarming best een paar graden lager mag wanneer de muziek van Hand Habits uit de speakers komt.

Het is knap hoe Fun House naadloos kan schakelen tussen uitbundige popsongs vol elektronica en behoorlijk sobere folksongs die vooral organisch worden ingekleurd en wat meer rock georiënteerd gitaarsongs en het is nog knapper dat alles bij elkaar lijkt te passen, waardoor Fun House ondanks alle variatie klinkt als een geheel.

De instrumentatie en de zang heb ik al genoemd, maar ook de songs op Fun House zijn van een hoog niveau. Het zijn songs die je aangenaam vermaken, maar die je ook nieuwsgierig maken. Meg Duffy schrijft ook nog eens persoonlijke teksten, die wat extra lading kregen door de periode vol lockdowns waarin het album werd gemaakt. Er verschijnen nogal wat albums in het moment en zeker in dit genre is het dringen, maar het nieuwe album van Hand Habits springt er wat mij betreft makkelijk uit. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hania Rani - Home - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hania Rani - Home
De Poolse muzikante Hania Rani sleept je op haar album Home een uur lang mee naar een andere wereld vol prachtige klanken die garant staan voor ontspanning, bezwering en betovering

Hania Rani is een Poolse muzikante die over het algemeen in het hokje neoklassiek wordt geduwd. Op Home zoekt ze echter wel de grenzen op van het genre, door ook elektronica en vocalen aan haar muziek toe te voegen. Het levert een beeldend album op dat het perfect zou doen als filmsoundtrack of als muziek bij modern ballet, maar het is ook een album waarbij je je eigen beelden mag bedenken. De pianoklanken van Hania Rani zijn wonderschoon en ruimtelijk, waarna wat elektronica en incidenteel wat zang er voor zorgen dat Home zich makkelijk onderscheidt van andere albums in het genre. Prachtig.

In de jaren dat ik mijn eerste LP’s kocht, vond ik een mooie hoes misschien niet net zo belangrijk als de muziek op de LP, maar een LP met een spuuglelijke hoes liet ik absoluut staan. Het is tegenwoordig een stuk minder belangrijk, al is het maar omdat je de meeste covers slechts op postzegelformaat ziet in Spotify of Apple Music.

Ik ben mijn liefde voor mooie covers echter nooit kwijtgeraakt en hetzelfde geldt voor mijn afschuw van covers waaraan zichtbaar onvoldoende aandacht is besteed. Nog niet bekomen van de spuuglelijke cover van de nieuwe Paul Weller, werd mijn aandacht getrokken door de cover van Home van Hania Rani. De naam zei me eerlijk gezegd niets, maar op een of andere manier maakte de cover van haar album me nieuwsgierig naar de muziek. Deze muziek bleek vervolgens al even mooi en fantasierijk als de cover van haar album.

Hania Rani werd geboren in het Poolse Gdansk, maar heeft haar thuis tegenwoordig in Berlijn en Warschau. Home werd opgenomen in Amsterdam, Berlijn en Warschau en is de opvolger van het vorig jaar verschenen Esja. Het album werd naar verluidt begeerd door makers van films en documentaires en daar kan ik me iets bij voorstellen. Het album bevat uitsluitend pianoklanken en staat vol beeldende klanken, die zich nergens al te zeer opdringen. Esja werd vorig jaar vooral in het hokje neoklassiek geduwd en dat is ook het hokje waarin opvolger Home meestal terecht zal komen. Toch is Home een wat ander album dan zijn voorganger.

Ook op Home staat het mooie pianospel van Hania Rani centraal, maar de Poolse muzikante verrijkt haar muziek dit keer ook met elektronica en hier en daar wat vocalen. Het is wat mij betreft net wat spannender dan de muziek op haar vorige album, maar het beeldende karakter van haar muziek is gebleven.

Wanneer Hania Rani in de openingstrack van haar album begint te zingen moet ik nog steeds wat aan Kate Bush denken, maar vocalen spelen geen hele belangrijke rol op het album. Het is nog altijd het pianospel van Hania Rani dat de meeste aandacht trekt. Het is bijzonder fraai pianospel vol repeterende noten dat wel wat doet denken aan het pianospel op de soundtracks van Philip Glass en vooral Michael Nyman. Het is pianospel dat breed uitwaaiert, wat de muziek van Hania Rani een ruimtelijk karakter geeft. Elektronische accenten maken het geluid op Home nog wat spannender.

Het is nog altijd muziek die het goed doet ter ondersteuning van beelden, maar ook modern ballet zou er best mee uit de voeten kunnen. De muziek van Hania Rani is absoluut niet vies van experiment, maar desondanks is Home een album waarbij het heerlijk ontspannen is. De mooie en ruimtelijke klanken op het album nemen je mee naar surrealistische landschappen, waarna de vele bijzondere wendingen in de muziek van de Poolse muzikante je definitief wegslepen uit het leven van alledag.

Ik ben normaal gesproken niet zo gek op dit genre en ben er ook niet heel goed in thuis, maar bij eerste beluistering van Home was ik direct verkocht en sindsdien hoor ik alleen maar meer moois in de even rustgevende als geestverruimende klanken van Hania Rani. Een prachtig album om de dag mee te beginnen of juist af te sluiten, maar ook de rest van de dag is Home een album vol verleiding en betovering. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hank Woji - Highways, Gamblers, Devils & Dreams - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hank Woji - Highways, Gamblers, Devils & Dreams
Hank Woji heeft de tijd genomen voor zijn zesde album, maar het bijna twee uur durende Highways, Gamblers, Devils & Dreams laat horen dat de Amerikaanse muzikant alleen maar beter is geworden

De uit Terlingua, Texas, afkomstige singer-songwriter Hank Woji trok tien jaar geleden de aandacht met zijn vierde album. Een jaar later volgde een vijfde album, maar sindsdien was het stil. Tot nu dan, want met een heus dubbelalbum laat de Amerikaanse muzikant nadrukkelijk van zich horen. Hank Woji maakt tijdloos klinkende Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de folk en de country en hij vertolkt zijn songs met veel gevoel. Heel vernieuwend is het misschien niet, maar wat vertelt Hank Woji mooie verhalen, wat schrijft hij goede songs en wat worden ze mooi uitgevoerd. Wordt het niet eens tijd voor de doorbraak van deze uitstekende singer-songwriter?

In 2013 en 2014 besprak ik twee albums van de Amerikaanse muzikant Hank Woji. Holy Ghost Town uit 2013 en The Working Life uit 2014 waren al het vierde en het vijfde album van de muzikant uit Terlingua, Texas, vlak bij de Mexicaanse grens. De muziek van Hank Woji werd in 2013 aangeprezen met de vergelijking met een groot aantal singer-songwriters van naam en faam, maar desondanks viel zijn muziek me zeker niet tegen.

De Texaanse muzikant liet op deze albums horen dat hij een uitstekend songwriter was, vertelde prachtige verhalen, vertolkte zijn songs met hart en ziel, kon binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten en liet zich ook nog eens begeleiden door een aantal geweldige muzikanten, die tekenden voor een vooral door snareninstrumenten gedomineerd geluid.

Sinds 2014 was het helaas stil rond Hank Woji, maar drie maanden geleden dook hij weer op. Dat was me in eerste instantie ontgaan, want het van een weinig aansprekende cover voorziene Highways, Gamblers, Devils & Dreams had mijn brievenbus weliswaar weten te vinden, maar was onder op de stapel terecht gekomen. Dankzij een reminder op MusicMeter kwam het album gelukkig toch nog van deze stapel af, want Hank Woji is de kunst van het schrijven en vertolken van geweldige songs zeker niet verleerd.

Het is lang stil geweest rond de Texaanse muzikant, maar hij keert terug met maar liefst 23 songs en een kleine twee uur muziek. Het dubbelalbum Highways, Gamblers, Devils & Dreams ligt in het verlengde van de twee voorgangers, die ik in 2013 en 2014 zo goed vond, maar Hank Woji is alleen maar beter geworden.

Ook op zijn nieuwe album maakt de Amerikaanse muzikant indruk met een serie geweldige songs, waarin hij ook dit keer mooie verhalen vertelt. Het zijn songs die ook een aantal decennia geleden gemaakt hadden kunnen worden, want Hank Woji heeft een voorliefde voor authentiek kllinkende songs. Het zijn songs met invloeden uit vooral de country en de folk, maar ook invloeden uit de blues, bluegrass, rock ‘n roll en jazz hebben hun weg gevonden naar het album.

Highways, Gamblers, Devils & Dreams werd gedurende een langere periode overal en nergens opgenomen en klinkt fantastisch. Hank Woji laat zich steeds weer begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten die een gloedvol en veelzijdig geluid laten horen. Het is een geluid waarin de snareninstrumenten nog altijd domineren, maar het geluid op Highways, Gamblers, Devils & Dreams is nog wat gevarieerder dan op de albums uit het verleden.

Hank Woji is een verdienstelijk zanger, maar hij maakt ook op zijn nieuwe album weer vooral indruk als songwriter, al kan hij ook prima uit de voeten met de songs van anderen. Voor muzikale vernieuwing moet je niet bij Hank Woji zijn, maar liefhebbers van tijdloze en met veel passie gespeelde Amerikaanse rootsmuziek zullen smullen van Highways, Gamblers, Devils & Dreams, dat de aandacht verrassend makkelijk een uur en vijftig minuten lang vast weet te houden.

Hank Woji begon in 2014 net wat aandacht te trekken met zijn muziek, maar is door de lange stilte helaas weer wat uit beeld verdwenen. Met Highways, Gamblers, Devils & Dreams verdient de Amerikaanse muzikant echter weer met onmiddellijke ingang zijn plekje in de spotlights. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hank Woji - The Working Life - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Nog geen jaar geleden stond op de zaterdag editie van deze BLOG een plaat van de uit Terlingua, Texas, afkomstige Hank Woji in de spotlights.

Holy Ghost Town werd in het e-mail bericht dat ik een paar weken eerder van Hank Woji ontving aangeprezen met de volgende mooie woorden: “Sounds like Woody & Arlo Guthrie, acoustic Bruce Springsteen, Pete Seeger, early Bob Dylan, Townes Van Zandt, Butch Hancock, Steve Earle, Guy Clarke, John Prine, Steve Forbert, early Eric Andersen, Lyle Lovett & Cat Stevens”. Er bleek werkelijk geen woord van gelogen.

Holy Ghost Town bleek immers een verbluffend mooie plaat, die bij mij Springsteen’s Nebraska uit de cd speler wist te verdringen. Een prestatie van formaat.

Hank Woji is helaas niet wereldberoemd geworden met het nog altijd werkelijk prachtige en bijzonder indrukwekkende Holy Ghost Town, maar duikt gelukkig al weer op met een nieuwe plaat, die dankzij crowdfunding tot stand kwam.

The Working Life is een conceptplaat over de werkende klasse in de Verenigde Staten en een stevige aanklacht tegen groeiende inkomensverschillen en verslechterende arbeidsomstandigheden in de Verenigde Staten na de financiële crisis.

Net als op Holy Ghost Town heeft Hank Woji ook op zijn nieuwe plaat weer de strijdlust van de protestzangers uit het verre verleden en koppelt hij deze strijdlust aan het schrijven van songs die zich kunnen meten met die van de allergrootsten.

The Working Life bevat een negental eigen songs en een viertal covers, waaronder Tracy Chapman’s Talkin’ Bout A Revolution”, een song van de Chileense protestzanger Victor Jara en Factory van Bruce Springsteen (afkomstig van Darkness Of The Edge Of Town).

Het zal niet de enige keer zijn dat de naam van Bruce Springsteen opduikt bij beluistering van The Working Life van Hank Woji, want ook de vijfde plaat van de singer-songwriter uit Terlingua, Texas, doet weer nadrukkelijk denken aan Springsteen’s meesterwerk Nebraska uit 1982.

The Working Life heeft een net wat soberder geluid dan het bij vlagen vol klinkende Holy Ghost Town, maar ook op de nieuwe plaat van Hank Woji klinkt de instrumentatie verzorgd en is deze uitermate trefzeker.

De authentiek klinkende instrumentatie wordt ook dit keer gecombineerd met vocalen die zich zeer nadrukkelijk opdringen en de geëngageerde boodschap van de plaat naar binnen rammen. Hank Woji klinkt als een rauwe versie van Springsteen, maar is op hetzelfde moment een subtiel zanger die ieder woord van zijn prachtige teksten het juiste gewicht weet mee te geven.

Ik heb The Working Life inmiddels een week of drie in huis en ben inmiddels net zo gehecht aan de plaat als aan Holy Ghost Town dat ik, zeker achteraf bezien, schaar onder de meest indrukwekkende rootsplaten van 2013.

Zeker in de Verenigde Staten is het aanbod van singer-songwriters in het rootsgenre ontzettend groot en is het aantal kansen voor ‘nieuwelingen’ beperkt. Hank Woji slaagt er voor de tweede keer op rij in om een plaat af te leveren die kan concurreren met het allerbeste dat momenteel in het genre wordt gemaakt en dat is ontzettend knap.

The Working Life is een fantastisch klinkende plaat met prima muzikanten, een geweldig zanger en songs van hoog niveau. Dat de plaat ook nog eens prachtige en behoorlijk indringende verhalen vertelt over het leven van de arbeidersklasse in de Verenigde Staten is een mooie bonus. Verplichte kost dus voor iedere liefhebber van dit genre. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Aldridge - Dream Of America - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Aldridge - Dream Of America
Hannah Aldridge is een flinke tijd uit beeld geweest, maar ze dwingt haar plek in de spotlights op indrukwekkende wijze af met het prachtige Dream Of America, dat echt in alle opzichten indruk maakt

Muziekveteraan Walt Aldridge zag zijn dochter het liefst klassiek pianiste worden, maar uiteindelijk koos ook Hannah Aldridge voor de Amerikaanse rootsmuziek. Na een veelbelovend debuutalbum en een net wat mindere opvolger verdween de muzikante uit Nashville uit het zicht, maar het deze week verschenen Dream Of America komt aan als een mokerslag. Hannah Aldridge zingt op Dream Of America prachtig, heeft haar album voorzien van sfeervolle maar ook fantasierijke klanken, tekent voor een aantal geweldige songs en maakt ook in tekstueel opzicht flink wat indruk. Zomaar een van de beste (roots)albums van het jaar. Ga dat vooral horen.

Hannah Aldridge kreeg de Amerikaanse rootsmuziek thuis met de paplepel ingegoten van haar vader Walt, een gerenommeerde producer in Nashville en Muscle Shoals, en dat hoorde je op haar debuutalbum Razor Wire uit 2014, waarop de jonge Amerikaanse muzikante verrassend rauw en doorleefd klonk. De ‘dark Americana’ van Hannah Aldridge was wat mij betreft goed genoeg om haar te scharen onder de beloften van de Amerikaanse rootsmuziek van dat moment, maar het uitstekende debuutalbum van de muzikante uit Nashville, Tennessee, kreeg, zeker in Nederland, helaas maar weinig aandacht.

Het in 2017 verschenen Gold Rush, dat in een aantal tracks wat opschoof richting wat rechttoe rechtaan rockmuziek, vond ik vervolgens een stuk minder aansprekend, waardoor ik Hannah Aldridge eerlijk gezegd al weer was vergeten toen een paar weken geleden haar derde album op de mat plofte. Het is lang stil geweest rond de Amerikaanse muzikante, maar met Dream Of America slaat Hannah Aldridge keihard terug.

Op haar derde album heeft ze de ‘dark Americana’ van haar debuutalbum geperfectioneerd en laat ze horen dat dit debuut zeker geen toevalstreffer was. Dream Of America is nog veel beter dan Razor Wire en 2014 en is een album dat zomaar kan uitgroeien tot de beste rootsalbums van 2023.

Hannah Aldridge maakte op haar debuutalbum indruk met haar krachtige stem en doorleefde voordracht en de zang van de Amerikaanse muzikante is alleen maar beter geworden. Hannah Aldridge laat op Dream Of America horen dat ze niet alleen een uitstekende, maar ook een verrassend veelzijdige zangeres is. De muzikante uit Nashville kan stevig uithalen, met veel gevoel zingen of haar teksten met veel expressie voordragen en alles komt even hard binnen.

Ook in muzikaal opzicht is Dream Of America een veelzijdig album. Hannah Aldridge kan betrekkelijk netjes binnen de lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek kleuren met sfeervolle pedal steel klanken, maar kan ook voorzichtig experimenteren met bijzondere klanken en texturen, waaronder wat atypische elektronica of jazzy accenten. Ik vind de muziek op het album het mooist wanneer Hannah Aldridge kiest voor weidse klanken met een donkere maar ook sfeervolle ondertoon, die wordt versterkt door de pedal steel.

De fraaie arrangementen passen in deze songs perfect bij haar mooie stem, die in een aantal tracks gezelschap krijgt van mannenstemmen, waaronder die van Ben Glover. Hannah Aldridge zingt prachtig, maar ook met veel gevoel, wat de teksten over het opgroeien in de aartsconservatieve Bible Belt van de Verenigde Staten voorziet van extra lading.

De opvallendste track op het album is Hannah Aldridge’s versie van Psycho Killer van Talking Heads. Het is een versie waar ik aan moest wennen, maar inmiddels kruipt ook deze track op het album onder de huid. De eigen songs van de Amerikaanse muzikante zijn overigens van een even hoog niveau, want wat heeft Hannah Aldridge veel moois verstopt in haar aansprekende songs.

Dream Of America noemde ik eerder in deze recensie een album dat zomaar kan uitgroeien tot de beste rootsalbums van 2023, maar het is een album dat ook buiten het eigen genre de competitie met de concurrentie met gemak aan kan. Wat een geweldige comeback van de Amerikaanse muzikante. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Aldridge - Razor Wire - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hannah Aldridge kreeg de Amerikaanse rootsmuziek met de paplepel ingegoten. Haar vader Walt pendelde tijdens haar jeugd tussen Muscle Shoals en Nashville, waar hij werkte als songwriter, muzikant en producer. Het leverde een lijst credits met de omvang van een telefoonboek op.

Walt Aldridge kende de verleidingen en gevaren van de muziekscene en had daarom voor dochter Hannah een carrière als klassiek pianiste in gedachten. Het is er niet van gekomen, want met Razor Wire treedt Hannah Aldridge in de voetsporen van haar vader.

Hannah Aldridge is pas 26, maar klinkt op haar debuut opvallend rauw en doorleefd. Het is een debuut dat aansluit op de muziek die ze als kind met de paplepel kreeg ingegoten al hebben invloeden uit de folk, country en rootsrock het uiteindelijk gewonnen van de invloeden uit de Southern soul.

Op Razor Wire wordt Hannah Aldridge bijgestaan door een solide spelende band, die zowel een stevig rockgeluid als een traditioneler akoestisch geluid neer kan zetten. Het zijn twee geluiden die allebei uitstekend passen bij de krachtige stem van Hannah Aldridge, die zeker in de wat stevige tracks doet denken aan power zangeressen als Maria McKee en Tift Merritt, maar ook verrassend ingetogen kan klinken wanneer ze zich slechts laat begeleiden door een akoestische gitaar.

Hannah Aldridge noemt haar muziek zelf Dark Americana en dat is geen gekke omschrijving. Het donkere hoor je niet direct terug in haar muziek, maar moet vooral gezocht worden in de teksten van de songs op Razor Wire. Hannah Aldridge is pas 26, maar heeft al het nodige persoonlijke leed achter de kiezen of kan overtuigend doen alsof. Het geeft haar muziek een bijzondere lading, waarmee Razor Wire zich weet te onderscheiden van de 1001 andere platen die het afgelopen jaar in dit genre zijn verschenen.

Razor Wire bevat voornamelijk eigen songs en covert hiernaast Jason Isbell’s Try, waarvoor ze voor de afwisseling Isbell’s band The 400 Unit leende. De songs van Hannah Aldridge zitten knap in elkaar bouwen de spanning in de meeste gevallen mooi op, zodat de Amerikaanse singer-songwriter haar songs ingetogen kan openen en langzaam maar zeker los kan gaan.

Zeker in vocaal opzicht maakt Hannah Aldridge op Razor Wire heel veel indruk, maar omdat het ook in muzikaal opzicht smullen is (let vooral op het fraaie gitaarwerk) en Hannah Aldridge ook nog eens indringende verhalen vertelt, stijgt Razor Wire uiteindelijk vrij makkelijk boven debuten van de soortgenoten van Hannah Aldridge uit.

Razor Wire is in de Verenigde Staten inmiddels een half jaar uit en heeft niet heel veel gedaan, mogelijk omdat Hannah Aldridge zich niet makkelijk in een van de bravere hokjes van de Amerikaanse rootsmuziek laat duwen. Daar houden we in Europa wel van, dus laten wij deze getalenteerde dame met zijn allen omarmen. Razor Wire is er zeker goed genoeg voor. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Cameron - Holding Pattern - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Cameron - Holding Pattern
Het is al tijden flink dringen binnen de vrouwelijke indierock, maar de Australische muzikante Hannah Cameron heeft met Holding Pattern een album gemaakt dat mee kan met de beste albums in het genre

Hannah Cameron maakte al twee ingetogen en folky albums, maar geeft op haar nieuwe album Holding Pattern alle ruimte aan haar elektrische gitaar. De mooie en wat donker klinkende gitaarakkoorden staan centraal in de instrumentatie, die hier en daar is verrijkt met subtiele accenten en maar af en toe voller klinkt. De subtiele klanken passen perfect bij de mooie, warme en heldere stem van Hannah Cameron, die een album heeft gemaakt dat beter is dan de meeste andere albums die in dit genre verschijnen. Hier en daar klinkt ze nog als het tweelingzusje van Phoebe Bridgers, maar op het grootste deel van het album laat ze horen dat ze beschikt over een bijzonder eigen geluid.

Holding Pattern van Hannah Cameron liet ik vorige week nog even liggen, omdat ik de laatste tijd toch wat verzadigd ben geraakt wanneer het gaat om vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment, waarin het aanbod overigens erg groot blijft. Het bleef echter toch knagen rond dit album, want de Australische muzikante heeft een album gemaakt dat zeker niet doorsnee klinkt en dat ook in kwalitatief opzicht flink boven het maaiveld uitsteekt.

Holding Pattern blijkt al het derde album van de muzikante uit Melbourne, maar ik was haar naam nog niet eerder tegengekomen. Ook rond Holding Pattern blijft het vooralsnog behoorlijk stil en dat is jammer. Hannah Cameron laat op haar derde album immers horen dat ze beschikt over een geluid dat enerzijds aansluit bij dat van bijvoorbeeld Phoebe Bridgers, de onbetwiste aanvoerder van het genre, maar dat aan de andere kant eigenzinnig genoeg klinkt om een eigen plekje in de spotlights zeker te stellen.

Ik heb ook nog even naar de eerste twee albums van de Australische muzikante geluisterd en hierop tapt Hannah Cameron uit een ander vaatje dan op haar nieuwe album. Op de albums uit 2015 en 2018 klinkt de muzikante uit Melbourne vooral als een folkie, al zijn de voornamelijk akoestische songs bij vlagen wat voller ingekleurd. Op Holding Pattern laat Hannah Cameron de folk achter zich en kiest ze voor de rock.

De meeste songs op het derde album worden gedomineerd door de elektrische gitaar, een Gretsch Baritone om precies te zijn, en de stem van Hannah Cameron. Het levert een bijzonder geluid op, dat eigenlijk direct aanspreekt. Dat is deels de verdienste van de stem van de Australische muzikant, die beschikt over een mooi helder geluid, maar ook over een opvallende klankleur. De stem van Hannah Cameron is mooier dan die van de meeste van haar concurrenten en is het eerste ingrediënt dat Holding Pattern een flink stuk optilt. Hiernaast zijn er de stevig aangezette gitaarakkoorden, die het derde album van Hannah Cameron niet alleen de kant van de rock op duwen, maar die er bovendien voor zorgen dat haar songs anders klinken dan al die andere indierock albums van vrouwelijke muzikanten.

Producer Matt Redlich heeft er voor gezorgd dat het bij vlagen stevige gitaarwerk en de mooie stem van Hannah Cameron mooi in balans zijn, maar heeft bovendien smaakvolle accenten toegevoegd aan het album. Hannah Cameron wordt het hele album subtiel ondersteund door bas en drums, maar af en toe duiken ook synths, een saxofoon, strijkers en een pedal steel op. Dat kan zomaar een vol of zelfs bijna overdadig ingekleurde song opleveren, maar in de meeste songs zijn het de mooie gitaarakkoorden en de fraaie zang die domineren.

In muzikaal en vocaal opzicht beschikt de muzikante uit Melbourne wat mij betreft over voldoende onderscheidend vermogen in het overvolle genre, maar ook qua songs springt Holding Pattern er makkelijk uit. Toen ik het album vorige week niet selecteerde voor een plekje op de krenten uit de pop had ik daar vrijwel onmiddellijk spijt van, waarna al snel duidelijk was dat het album een nieuwe kans moest krijgen. Inmiddels ben ik nog een stuk enthousiaster over het album dat absoluut over de potentie beschikt om uit te groeien tot een jaarlijstjesalbum. Hoogste tijd dus dat dit album wereldwijd de aandacht krijgt die het verdient. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hannah Cohen - Earthstar Mountain - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hannah Cohen - Earthstar Mountain
Hannah Cohen was de afgelopen jaren vooral te horen op albums van anderen, maar met Earthstar Mountain heeft ze zelf weer eens een album gemaakt en het is een bijzonder aangenaam album geworden

Luister naar Earthstar Mountain van Hannah Cohen in de lentezon van het moment en je bent direct verkocht. De Amerikaanse muzikante heeft een ontspannen klinkend album gemaakt waarop de zonnestralen zeker niet ontbreken. Het is een album waarop Hannah Cohen zich vooral heeft laten beïnvloeden door muziek uit de jaren 70. Veel songs op het album hebben een zeer aangename jaren 70 vibe en herinneren aan zonnige en zorgeloze tijden. Hannah Cohen en haar partner Sam Evian hebben lang gewerkt aan het album, want alles op Earthstar Mountain klinkt even mooi. Het geldt voor de warme klanken op het album en het geldt ook zeker voor de mooie en bijzondere stem van Hannah Cohen.

Ik was deze week eigenlijk direct enthousiast over het nieuwe album van de Amerikaanse singer-songwriter Hannah Cohen en ging er eerlijk gezegd van uit dat dit in het verleden ook zo was wanneer ze een nieuw album uitbracht. Dat blijkt echter flink tegen te vallen, want ik besprak tot dusver alleen het debuutalbum van de oorspronkelijk uit California afkomstige muzikante.

Child Bride, het in 2012 verschenen debuutalbum van Hannah Cohen, werd door haarzelf in het hokje “sad unicorn music” geduwd, maar ik hoorde zelf vooral folky songs die waren voorzien van opvallende muzikale accenten, een mooie engelenstem en een avontuurlijke productie van Thomas Bartlett.

Hannah Cohen maakte vervolgens met het wederom door Thomas Bartlett geproduceerde Pleasure Boy uit 2015 en met Welcome Home uit 2019 nog twee albums. Het zijn albums die ik ongetwijfeld heb beluisterd, maar ik selecteerde ze niet voor een plekje op de krenten uit de pop. Ik had ook geen enkele herinnering aan het tweede en derde album van Hannah Cohen, maar toen ik ze een paar dagen geleden beluisterde vielen ze me zeker niet tegen.

Het zijn albums die iets elektronischer klinken dan het debuutalbum van Hannah Cohen, maar die ook zeker in het verlengde liggen van Child Bride. Kortom, albums die ik best had kunnen bespreken. Hannah Cohen dook deze week op met haar vierde album en Earthstar Mountain beviel me zoals gezegd wel direct.

Het vierde album van Hannah Cohen werd net als voorganger Welcome Home gemaakt met haar partner Sam Owens, die we ook kennen als de singer-songwriter Sam Evian. De twee verhuisden tijdens de coronapandemie naar de Catskill Mountains in de staat New York, waar ze van hun huis een studio maakten. In deze studio is flink geknutseld aan Earthstar Mountain, dat uiteindelijk bijna zes jaar na het vorige album van Hannah Cohen is verschenen.

Hannah Cohen en Sam Evian deden het meeste zelf op Earthstar Mountain, maar uiteindelijk werden hier en daar fraaie strijkers en percussie toegevoegd en doken onder andere Sufjan Stevens en Clairo op voor wat vocale ondersteuning. Hannah Cohen experimenteerde op haar tweede en derde album met een wat moderner klinkend geluid en subtiele impulsen van elektronica, maar met Earthstar Mountain heeft ze een vooral nostalgisch klinkend album gemaakt.

Op haar nieuwe album ademt de muziek van Hannah Cohen de sfeer van de jaren 70 met hier en daar een vleugje Fleetwood Mac of invloeden uit de singer-songwriter muziek en de radiovriendelijke pop uit dit decennium, maar iedere keer als ik naar het album luister hoor ik weer nieuwe invloeden.

Hannah Cohen betuigt op haar nieuwe album de liefde aan de Catskill Mountains en heeft een album gemaakt dat ontspannen en heerlijk zonnig en zorgeloos kan klinken. De instrumentatie is relatief sober maar ook zeer sfeervol en Hannah Cohen maakt op mij makkelijk indruk met haar mooie en ook karakteristieke stem. Het is een stem die niet iedereen mooi zal vinden, maar als je vatbaar bent voor het geluid van Hannah Cohen tilt de zang op het album de songs nog wat verder op.

Op een of andere manier willen de albums van Hannah Cohen bij mij niet altijd direct landen, maar Earthstar Mountain wist me direct te overtuigen en is sindsdien alleen maar mooier en zeker ook aangenamer geworden. Het is ook nog eens een album dat het perfect doet tijdens de lentedagen van het moment, die nog wat mooier worden met Hannah Cohen door de speakers. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Ellis - That Girl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Ellis - That Girl
Hannah Ellis levert met haar misschien niet heel verrassende, maar wel buitengewoon goed gemaakte debuutalbum That Girl het eerste aansprekende countrypop album van het muziekjaar 2024 op

De Amerikaanse muzikante Hannah Ellis draait al even mee als songwriter voor anderen, maar met de release van haar debuutalbum That Girl is het tijd geworden voor haar eigen plekje in de spotlights. De muzikante uit Nashville, Tennessee, heeft een countrypop album gemaakt dat de liefhebbers van het genre precies geeft wat ze willen horen. That Girl vermengt een authentiek rootsgeluid met een aangenaam laagje pop, wat perfect past bij de mooie stem van Hannah Ellis, die is gemaakt voor het genre. De songs van de Amerikaanse muzikante zijn aanstekelijk en licht verteerbaar, maar zijn ook van hoog niveau. Hannah Ellis levert met haar debuutalbum een in kwalitatief opzicht uitstekend album af, dat de lat in het genre direct behoorlijk hoog legt.

Met topalbums van Megan Moroney, Alana Springsteen, Caitlyn Smith, Elle King, Morgan Wade en Ashley Cooke was 2023 een uitzonderlijk goed jaar voor de Nashville countrypop. Mijn liefde voor het genre bloeide vorig jaar dan ook flink op en deze liefde blijkt in het nieuwe jaar niet verdwenen. Met That Girl van Hannah Ellis is, een week voordat Lucky van Megan Moroney dan eindelijk fysiek verkrijgbaar is in Nederland, het eerste countrypop album van 2024 verschenen en het is een prima album.

Het is een album dat zich geen moment ontworstelt aan het strakke keurslijf van de Nashville countrypop, waardoor liefhebbers van pure en traditionele Amerikaanse rootsmuziek maar het beste met een flinke boog om dit album heen kunnen lopen. Voor liefhebbers van een goed gemixte cocktail van country en pop valt er echter veel te genieten op het debuutalbum van Hannah Ellis.

Dat de Amerikaanse muzikante geen moeite doet om zich buiten de gebaande paden van de Nashville countrypop te begeven is zowel de zwakte als de kracht van het album. De criticus zal beweren dat de muzikante uit Campbellsville, Kentucky, geen enkele poging doet om iets nieuws te laten horen, terwijl de liefhebber van countrypop alleen maar kan concluderen dat Hannah Ellis een prima rapportcijfer verdient voor de uitvoering. Ik vind het zelf geen enkel probleem dat Hannah Ellis in muzikaal, vocaal, compositorisch en tekstueel opzicht niet buiten de lijntjes kleurt van de countrypop zoals deze momenteel in Nashville wordt gemaakt. Als je zin hebt in countrypop is That Girl precies wat je nodig hebt.

Hannah Ellis timmert al een tijdje aan de weg, ze verruilde Kentucky ruim tien jaar geleden al voor Nashville, en werd vorig jaar al genoemd als een van de beloften in het genre. De Amerikaanse muzikante heeft zich hierdoor kunnen omringen met prima muzikanten, wat een prima klinkend album oplevert. Net als de hierboven genoemde countrypop zangeressen kiest Hannah Ellis voor een smaakvol rootsgeluid met een subtiel laagje pop. Countrypop klonk een jaar of tien geleden nogal plastic, maar ook That Girl is weer een warm en authentiek klinkend album.

Het is een geluid waarin de stem van Hannah Ellis uitstekend tot zijn recht komt. Ze beschikt over een stem die is gemaakt voor countrypop, maar ze doet het als zangeres bovengemiddeld goed. Ook in tekstueel en compositorisch opzicht past That Girl prima binnen de kaders van de countrypop, maar luister een keer extra naar het debuutalbum van Hannah Ellis en je hoort dat ze ook de persoonlijke thema’s niet schuwt in haar teksten en je hoort bovendien dat ze een zeer getalenteerd songwriter is.

That Girl staat vol met songs die zich, mede dankzij het laagje pop, een vleugje rock en de catchy refreinen, makkelijk opdringen, maar het zijn ook songs die goed blijven hangen, waardoor het debuutalbum van Hannah Ellis mij in ieder geval snel dierbaar is geworden. De Nashville countrypop fabriek draait momenteel op volle toeren, wat ongetwijfeld heel veel albums in het genre gaat opleveren, maar Hannah Ellis zorgt er met haar debuutalbum That Girl wat mij betreft voor dat de lat in het genre direct op respectabele hoogte ligt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Epperson - Upsweep - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Upsweep van Hannah Epperson heeft het me de laatste weken zeker niet makkelijk gemaakt, maar wanneer je eenmaal bent gegrepen door de bijzondere songs van de muzikante uit Vancouver, wil je alle geheimen in haar muziek ontrafelen.

Upsweep is een plaat die bestaat uit twee delen, die allebei uit vijf songs bestaan. Het zijn twee keer dezelfde vijf songs, maar daar kwam ik eerlijk gezegd pas achter toen ik het hoesje na afloop bestudeerde.

Het eerste deel van de plaat is gekoppeld aan de naam Amelia en is het toegankelijke en meer pop-georiënteerde deel van de plaat. Het woord toegankelijk moet je direct met een flinke korrel zout nemen, want Hannah Epperson maakt op Upsweep muziek die verre van alledaags en hierdoor ook zeker niet altijd even toegankelijk is.

Het eerste deel van de plaat valt op door mooie fluisterzachte vocalen, die worden omgeven door een opvallend speelse en avontuurlijke instrumentatie. Het is een instrumentatie waarin bijzondere ritmes domineren. De ruimte die wordt opengelaten door de vaak triphop achtige ritmes, wordt sober of zelfs bijna minimalistisch ingekleurd door elektronica, strijkers en allerlei bijzondere geluiden.

Het geeft de songs van Hannah Epperson een bijzonder geluid, dat in eerste instantie vooral intrigeert, maar dat na enige gewenning ook steeds meer vermaakt en betovert. Heel af en toe zijn de songs van Hannah Epperson bijna hitgevoelig, maar het experiment is nooit ver weg.

Door de bijzondere klanken en dit experiment lijkt Hannah Epperson in eerste instantie wat van de hak op de tak te springen, maar wanneer je de plaat wat vaker hebt gehoord valt er veel op zijn plek.

Na 5 songs zit het deel van Amelia er op en is het, na een kort gesproken intermezzo, de beurt aan Iris. Vervolgens komen de eerste vijf songs nog eens voorbij, maar dan in een totaal ander jasje. De instrumentatie doet dit keer zeer klassiek aan met een hoofdrol voor violen, terwijl de opvallende ritmes ontbreken. Het maakt de songs van Hannah Epperson breekbaarder en indringender.

Het tweede deel van de plaat wist mij direct te verleiden en is me nog steeds dierbaarder dan het eerste deel, al ga ik dit eerste deel wel steeds meer waarderen en lijkt het er op dat de dynamiek en het avontuur op het eerste deel van de plaat bijdragen aan de schoonheid van het tweede deel.

Hannah Epperson heeft met Upsweep een hele mooie en bijzondere plaat gemaakt en het is helaas een plaat die tot dusver veel te weinig aandacht heeft gekregen. Een ieder die de moeite neemt om deze plaat te beluisteren zal echter snel met me eens zijn dat Hannah Epperson een plaat heeft gemaakt die echt alle aandacht verdient. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Everingham - Siempre Tiene Flores - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Everingham - Siempre Tiene Flores
Nieuw-Zeeland staat bekend om muziek die net wat anders klinkt, wat ook weer duidelijk is te horen op Siempre Tiene Flores van Hannah Everingham, die verrast met bijzondere klanken en imponeert als zangeres

Tips van Flying Out Records uit het Nieuw-Zeelandse Auckland neem ik heel serieus en het album van de maand van de muziekwinkel is bijna altijd verplichte kost. Het geldt ook weer voor Siempre Tiene Flores van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Hannah Everingham. De muzikante uit Christchurch maakt vooral folky songs, maar het zijn songs die op afwijkende maar bijzonder wijze worden ingekleurd. Het zijn bovendien songs die uiteenlopende invloeden verwerken, waaronder invloeden uit de wereldmuziek. In muzikaal opzicht klinkt het fris en origineel, maar Hannah Everingham maakt de meeste indruk met haar geweldige zang en haar gepassioneerde voordracht.

De nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse platenzaak Flying Out Records maakte me deze week weer eens heel nieuwsgierig naar een album dat ik zonder deze nieuwsbrief echt nooit zou hebben ontdekt. Het gaat om Siempre Tiene Flores van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Hannah Everingham. Het is een songwriter die volgens Flying Out Records afkomstig is uit Ōtautahi, wat de Maori naam voor Christchurch is.

Ik weet niet heel veel over Hannah Everingham buiten het feit dat Siempre Tiene Flores haar tweede album is en dat ze voorafgaand aan de release van haar nieuwe album speelde als support act van de crème de la crème van de Nieuw-Zeelandse muziekscene en bovendien haar vaderland een tijdje verruilde voor Brooklyn, New York. Het zijn ervaringen die ze meeneemt op Siempre Tiene Flores dat een eigenzinnig maar ook bijzonder knap album is.

Siempre Tiene Flores opent redelijk conventioneel met de folksong Mercury, die wel direct laat horen dat Hannah Everingham beschikt over een hele mooie stem, die ze op bijzondere wijze gebruikt. Naarmate de track vordert voegt de muzikante uit Christchurch opvallende klanken van de vibrafoon toe, waardoor het een steeds minder conventionele folksong wordt. Door de verrassende instrumentatie, die uit gitaar, vibrafoon, keyboards, bas en percussie bestaat, maar vooral door de sterke zang van Hannah Everingham was mijn aandacht direct getrokken.

Die houdt Siempre Tiene Flores makkelijk vast met de zwoele en bijna tropische klanken en de Spaanse tekst van Maria, dat definitief duidelijk maakt dat Hannah Everingham zeker geen dertien in een dozijn singer-songwriter is. Halverwege de track schakelt de Nieuw-Zeelandse muzikante over naar het Engels en wordt de track wat theatraler. Bij eerste beluistering moest ik er vooral om glimlachen, maar ook de tweede track op het album heb ik inmiddels omarmd.

Dat ging overigens een stuk makkelijker met de meeste andere tracks op het album, want de Engelstalige songs dringen zich een stuk makkelijker op. In deze songs hoor ik flarden Britse folk en flarden Amerikaanse folk en het is vooral folk van een aantal decennia geleden met zeker Leonard Cohen als inspiratiebron. Het zijn echo’s uit het verleden die worden gecombineerd met meer hedendaagse accenten en met de geweldige zang, die me echt steeds dierbaarder wordt.

Hannah Everingham kan de concurrentie met haar folky collega’s uit de VS en het VK makkelijk aan door haar songs veel origineler in te kleuren en door te imponeren met haar zang. Siempre Tiene Flores lijkt echt geen moment op andere albums van vrouwelijke singer-songwriters van het moment en combineert op bijzondere wijze invloeden uit uiteenlopende genres, waaronder met name invloeden uit de folk en de jazz.

Iedere song op het album klinkt weer anders en in iedere song zit je op het puntje van de stoel door de spannende klanken en luister je ademloos naar de bijzondere zang van Hannah Everingham, die in de Spaanstalige track verandert van een psychedelische folkie in een gloedvolle vertolkster van zwoele wereldmuziek.

Je moet het maar durven maken als startende singer-songwriter en je moet het maar durven uitbrengen als platenmaatschappij. Op basis van de bovenstaande beschrijving klinkt Siempre Tiene Flores waarschijnlijk als een heel vreemd album, maar dat valt reuze mee en op een of andere manier werkt alles op dit bijzondere maar o zo overtuigende album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Frances - Keeper Of The Shepherd - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Frances - Keeper Of The Shepherd
De Amerikaanse muzikante Hannah Frances heeft met Keeper Of The Shepherd een eigenzinnig album gemaakt, dat zowel qua instrumentatie als qua zang afwijkt van wat gangbaar is, maar dat na een tijdje begint te overtuigen

Ik had Keeper Of The Shepherd van Hannah Frances eigenlijk al terzijde geschoven, toen de alternatieve Amerikaanse muziekpers op de proppen kwam met jubelrecensies. Ik hoorde het er niet direct aan af, maar het nieuwe album van Hannah Frances is ook geen makkelijk album. De muzikante uit Chicago heeft een bijzondere manier van zingen, wat in combinatie met de eveneens afwijkende instrumentatie een nogal heftig album oplevert. Ik vond het in eerste instantie wat te veel van alles, maar op een gegeven moment begon ik te houden van de intense muziek van Hannah Frances, die zich voor de afwisseling eens niet conformeert aan het stramien van de indiefolk en indierock van het moment.

Keeper Of The Shepherd van Hannah Frances verscheen een kleine twee weken geleden, maar kwam in eerste instantie niet door mijn selectie, mede omdat het aanbod van albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indie hoek momenteel wel erg groot is. De Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork schaart het album deze week echter onder de beste albums van het moment en is ook in haar recensie, die uiteindelijk een ruime 8 als rapportcijfer oplevert, behoorlijk enthousiast over de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter.

Ik was de naam van Hannah Frances zelf nog niet eerder tegen gekomen, maar ze loopt al even mee en bracht de afgelopen jaren al twee albums en twee mini-albums uit, waaronder een live-album. Het is me allemaal ontgaan, waar ik overigens niet alleen in sta, en ook Keeper Of The Shepherd maakte zoals gezegd niet onmiddellijk een onuitwisbare indruk.

Dat lag vooral aan de stem van Hannah Frances, die weliswaar bijzonder is, maar op het eerste gehoor ook wat onvast klinkt. Nu zijn onvaste vocalen de afgelopen jaren, onder andere door Big Thief’s Adrianne Lenker, tot kunst verheven, maar ik moet er nog altijd op zijn minst aan wennen. Nu ik gewend ben aan de stem van Hannah Frances vind ik de zang op Keeper Of The Shepherd niet zozeer onvast maar vooral eigenzinnig.

De muzikante uit Chicago, Illinois, zingt met heel veel expressie, kracht, emotie en dynamiek en heeft bovendien een bijzondere manier van zingen. Ze rekt de meeste noten lang uit en stopt ook nog eens heel veel woorden in haar songs, waardoor de zang vrijwel continu aanwezig is in de ook nog eens behoorlijk lange songs. Er zitten daarom weinig rustpunten in de songs op Keeper Of The Shepherd, waardoor ze wat vermoeiend overkomen.

Dat volle karakter van de songs op het album wordt versterkt door het gitaarspel van de Amerikaanse muzikante. Het is fraai folky gitaarspel, dat vooral herinnert aan de Amerikaanse psychedelische folk uit de jaren 60, maar Hannah Frances kan ook kiezen voor steviger gitaarspel en dan opschuiven van indiefolk naar indierock. Het soms behoorlijk volle geluid op Keeper Of The Shepherd wordt verder verrijkt met bijdragen van pedal steel, cello en houtblazers, die over het algemeen subtiele bijdragen toevoegen aan de songs van Hannah Frances. Ook als de instrumentatie behoorlijk sober is, klinkt het door de zang nog op een of andere manier vol.

Bij beluistering van Keeper Of The Shepherd heb ik af en toe associaties met Grace van Jeff Buckley. Niet vanwege de stem, niet vanwege de muziek en ook niet vanwege het genre, maar wel door het volle of zelfs overweldigende karakter van de meeste songs van Hannah Frances. Ik ben nog niet zo enthousiast als Pitchfork (of PopMatters dat het album zelfs een 9 geeft), maar hoor inmiddels wel wat de Amerikaanse muziekwebsite zo goed vindt aan het album.

Hannah Frances doet op Keeper Of The Shepherd nadrukkelijk haar eigen ding en doet dat met veel gevoel. Het levert een heftig album op door de zeer persoonlijke teksten en de eigenzinnige zang en instrumentatie, maar als je het album een paar keer op je in hebt laten werken valt er veel op zijn plek. Hannah Frances begint bij de eigenzinnige Amerikaanse folk uit de jaren 60, voegt wat Joni Mitchell toe en sleept haar songs vervolgens op fascinerende wijze het heden in. Keeper Of The Shepherd is geen album om lekker voort te laten kabbelen op de achtergrond, maar het is een intens album dat je moet ondergaan. Ik ben inmiddels overtuigd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hannah Frances - Nested In Tangles - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hannah Frances - Nested In Tangles
Hannah Frances maakte indruk met haar vorige album Keeper Of The Shepherd, maar heeft haar geluid op haar deze week verschenen nieuwe album Nested In Tangles nog wat verder verrijkt en geperfectioneerd

Bij beluistering van Nested In Tangles van Hannah Frances vallen direct de bijzondere blazersarrangementen op. Het zijn arrangementen die haar folky songs voorzien van een geheel eigen geluid. Het is een geluid dat herinnert aan Amerikaanse folk uit vervlogen tijden, maar het is ook een geluid dat is voorzien van een zeer eigenzinnige touch. Bij eerste beluistering komt het misschien wat vreemd of zelfs overweldigend over, maar als de Amerikaanse muzikante je te pakken heeft wordt Nested In Tangles een steeds fascinerender album. Het is een album dat ik uiteindelijk nog wat hoger aan sla dan het in 2014 al terecht zo bejubelde Nested In Tangles en dat zegt wat.

Met name de Amerikaanse muziekpers was aan het begin van 2024 heel erg enthousiast over het album Keeper Of The Shepherd van Hannah Frances. Alternatieve muziekwebsites als Pitchfork deelden extreem hoge rapportcijfers uit aan het album, maar het was voor mij een album dat ik wel even op me in moest laten werken en waarop ik het hoge rapportcijfer in eerste instantie niet terug hoorde.

De muziek van Hannah Frances bleek bij vlagen immers behoorlijk experimenteel en zowel in muzikaal als in vocaal opzicht vond ik Keeper Of The Shepherd een complex en bij vlagen zelfs overweldigend album. Ik heb het album eerder deze week nog eens beluisterd en hoorde muziek die in veel gevallen begint bij de alternatieve en psychedelische folk uit de jaren 60 en 70, maar vervolgens in alle richtingen de grenzen opzoekt.

Het is een omschrijving die ook van toepassing is op het deze week verschenen Nested In Tangles. Ook op haar nieuwe album laat Hannah Frances zich inspireren door de folk zoals deze in de jaren 60 en 70 met name in en rond San Francisco werd gemaakt. Je hoort het met name in het bijzondere akoestische gitaarspel op het album en af en toe ook in de zang. Vergeleken met Keeper Of The Shepherd zoekt de muzikante uit Chicago, Illinois, wel veel eerder het experiment, waardoor de vergelijking met folk uit het verleden al snel minder zinnig wordt.

Nested In Tangles heeft meer raakvlakken met het vorige album van de Amerikaanse muzikante. Ook op het nieuwe album van Hannah Frances zijn zowel de zang als de muziek vrijwel nooit alledaags. De Amerikaanse muzikante heeft een bijzondere manier van zingen en het is een manier die niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Ik moest er net als in 2024 enorm aan wennen, maar het streek niet meer zo tegen de haren in als bij beluistering van het vorige album van Hannah Frances.

Het doet me af en toe wel wat denken aan Joni Mitchell en ook dat is geen zangeres waarvoor ik altijd in de stemming ben. Ik twijfel overigens niet aan de zangkwaliteiten van de Amerikaanse muzikante, want met name in een aantal wat meer ingetogen en net wat toegankelijkere songs zingt Hannah Frances echt prachtig.

In muzikaal opzicht is Nested In Tangles nog wat indrukwekkender dan zijn voorganger. Het folky akoestische gitaarspel is wederom prachtig, maar hier en daar hoor ik ook weergaloos elektrisch gitaarspel voorbij komen. Incidenteel zijn er fraaie bijdragen van strijkers en de pedal steel, maar naast het bijzondere gitaarspel springen vooral de fascinerende blazersarrangementen in het oor.

Met name de blazers voorzien het nieuwe album van Hannah Frances van een eigenzinnig maar ook mooi en interessant geluid. Het is een geluid dat ik in 2024 vergeleek met de muziek van Jeff Buckley, maar dat hoor ik dit keer minder goed. Nested In Tangles schuift toch wat dichter tegen folk uit het verleden aan, al is het wel folk met een bij vlagen hele eigenzinnige twist.

Hannah Frances heeft wederom een album gemaakt waarover je niet te snel moet oordelen, want de songs op het album vragen absoluut tijd. Wanneer je Nested In Tangles deze tijd geeft wordt het album echter steeds mooier en wordt de muziek van Hannah Frances je steeds iets dierbaarder. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Georgas - All That Emotion - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Georgas - All That Emotion
De Canadese singer-songwriter Hannah Georgas heeft topproducer Aaron Dessner gestrikt voor haar nieuwe album en levert haar meest veelzijdige en ook beste album tot dusver af

Hannah Georgas vond ik tot dusver altijd een twijfelgeval. Een mooie stem, degelijke songs en een aangenaam geluid, maar het was me vaak net niet onderscheidend genoeg. Aan de hand van The National voorman Aaron Dessner, die deze zomer ook al mooie dingen deed met Taylor Swift, heeft Hannah Georgas een flinke stap gezet en komt ze op de proppen met een album dat zich wel makkelijk weet te onderscheiden. De instrumentatie met zowel elektronische als organische accenten is een stuk spannender en het kleurt prachtig bij de aangenaam dromerige stem van de Canadese singer-songwriter. Het lijkt even wat eenvormig, maar vervolgens komt er alleen maar moois aan de oppervlakte.

De Canadese singer-songwriter Hannah Georgas bracht de afgelopen jaren al drie albums uit, maar wist tot dusver nog geen plekje af te dwingen op deze BLOG. Dat is op zich best gek. Ik heb immers niet alleen een enorm zwak voor vrouwelijke singer-songwriters, maar hou normaal gesproken ook zeer van het soort muziek dat Hannah Georgas maakt en ook haar dromerige stem valt bij mij absoluut in de smaak. Het is ook nog eens muziek die in haar vaderland hoog wordt gewaardeerd, wat inmiddels meerdere Juno nominaties heeft opgeleverd en die krijg je niet zomaar. Laten we het er maar op houden dat Hannah Georgas in Nederland tot dusver nog geen potten wist te breken, wat natuurlijk ook zo is.

Dat zou best eens kunnen veranderen met All That Emotion, het vierde album van de singer-songwriter, die tegenwoordig opereert vanuit het Canadese Toronto. All That Emotion trekt immers nadrukkelijk de aandacht en dat is in eerste instantie vooral dankzij het feit Hannah Georgas niemand minder dan The National’s Aaron Dessner heeft weten te strikken als producer. Belangrijkste reden om aandacht te besteden aan het vierde album van Hannah Georgas is echter de constatering dat All That Emotion een uitstekend album is geworden.

Je moet met de keuze voor een producer altijd maar afwachten of het klikt, maar Aaron Dessner heeft goede papieren. Dat maakte hij afgelopen zomer nog eens waar met het verrassend sterke lockdown-album van Taylor Swift en dat doet de Amerikaanse muzikant en producer nu opnieuw met het nieuwe album van Hannah Georgas.

De Canadese muzikante was op haar vorige albums niet vies van pop en klonk hierdoor zo nu en dan net wat te gewoontjes, wat met het enorme aanbod van het moment geen pré is. Aaron Dessner geeft Hannah Georgas op All That Emotion een klein zetje richting indiepop en het is wat mij betreft een flinke zet in de goede richting.

All That Emotion is voorzien van een zeer smaakvolle en ook spannende instrumentatie, waarin organische klanken, met een hoofdrol voor prachtige gitaarlijnen en elektronica prachtig samenvloeien. Het is een ruimtelijk of zelfs atmosferisch geluid dat vaak wat broeierig aan doet. De net wat spannendere instrumentatie geeft de muziek van Hannah Georgas een positieve impuls en het is ook nog eens een instrumentatie die uitstekend past bij haar stem.

De Canadese muzikante is voorzien van een wat lijzig en dromerig stemgeluid, maar dankzij de fraaie accenten in de instrumentatie is All That Emotion zeker geen slaperig of slaapverwekkend album, al vond ik het bij eerste beluistering nog wel een wat lange zit. Wanneer je wat vaker naar het nieuwe album van Hannah Georgas luistert, eisen alle subtiele accenten in de instrumentatie op het album steeds wat nadrukkelijker de aandacht op en worden de songs op het album steeds interessanter en aantrekkelijker. En dat gaat inmiddels al een tijdje zo door.

Het is duidelijk dat Aaron Dessner, na zijn werk voor Taylor Swift, ook voor Hannah Georgas vakwerk heeft afgeleverd, maar de Canadese muzikante laat zelf ook horen dat ze nog veel meer kan dan op haar eerste drie albums. Ik ga haar vanaf nu zeker in de gaten houden, maar de lat ligt nu hoog. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Georgas - I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Georgas - I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care
Door de samenwerking met Aaron Dessner op haar vorige album, waren de verwachtingen dit keer hooggespannen, maar Hannah Georgas laat horen dat ze ook zonder topproducer een uitstekend album kan maken

Iedere keer dat ik luister naar I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care van de Canadese muzikante Hannah Georgas vind ik het album weer wat beter en zijn de songs me net wat dierbaarder. Dat had ik niet verwacht toen ik zag dat de muzikante uit Toronto er na de zo geslaagde samenwerking met Aaron Dessner op haar vorige album voor heeft gekozen om haar nieuwe album zelf te produceren. Dat is echter zeker niet ten koste gegaan van de kwaliteit, want Hannah Georgas heeft een prima album afgeleverd, dat een stuk gevarieerder is dan haar vorige album en dat me uiteindelijk beter bevalt dan de met superlatieven overladen voorganger. Echt een heel leuk album dit.

De Canadese muzikante Hannah Georgas was de afgelopen dertien jaar zeker geen vaste waarde op de krenten uit de pop, want van haar eerste vier albums besprak ik alleen het in 2020 verschenen All That Emotion. Dat ik desondanks direct enthousiast opveerde toen ik haar naam tegen kwam in de lijst met de nieuwe albums van deze week, heeft alles te maken met de kwaliteit van haar vorige album, dat ik hoger inschat dan zijn drie voorgangers. Op All That Emotion werkte Hannah Georgas samen met producer en The National voorman Aaron Dessner, die na de samenwerking met Taylor Swift ook prachtig werk leverde voor de muzikante uit Toronto.

In eigen land timmerde Hannah Georgas al veel langer met succes aan de weg, wat haar een aantal JUNO awards opleverde, maar met All That Emotion trok ze, mede vanwege de samenwerking met Aaron Dessner, ook buiten haar eigen vaderland nadrukkelijk de aandacht. Het heeft de lat hoog gelegd voor het nieuwe album van de Canadese muzikante en dat is zoals gezegd deze week verschenen.

Ik had eerlijk gezegd verwacht, en stiekem misschien ook wel gehoopt, dat Hannah Georgas ook voor haar nieuwe album een producer van naam en faam en misschien zelfs wederom Aaron Dessner zou proberen te strikken, maar ze produceerde I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care zelf, bijgestaan door haar partner Sean Sroka. Het is een risicovolle stap, maar het pakt wat mij betreft goed uit.

Aaron Dessner drukte bijna drie jaar geleden nadrukkelijk zijn stempel op All That Emotion, met een consistent geluid waarin elektronische en organische klanken fraai samenvloeiden, wat een bijzonder fraaie serie songs opleverde. I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care klinkt wat minder consistent dan zijn voorganger, maar laat wel meer van Hannah Georgas horen, wat een verrassend goed album oplevert.

Het album opent met een vol ingekleurde track met een bijzonder randje postpunk. In muzikaal opzicht is het wat eigenzinniger dan de tracks op het vorige album en ook de zang van Hannah Georgas valt me meer op. Op I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care laat Hannah Georgas horen dat ze meerdere kanten op kan. In een aantal tracks stort ze zich vol op de elektronica, maar het album bevat ook meer folky tracks.

De muzikante uit Toronto heeft op haar vijfde album het heft weer in eigen handen genomen en ze profiteert flink van de verkregen ruimte. Bij eerste beluistering vond ik het jammer dat het productionele keurslijf van een topkracht als Aaron Dessner ontbrak, maar de vrije geest en experimenteerdrang van Hannah Georgas tillen I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care al snel een stuk op.

Het nieuwe album van de Canadese muzikante is een fraai zoekplaatje met invloeden uit meerdere genres en meerdere decennia popmuziek met verrassend vaak een randje postpunk als kers op de taart. Het is een veelzijdig album, maar Hannah Georgas heeft er zeker geen rommeltje van gemaakt. Ze grossiert op haar vijfde album in geweldige popsongs en ze zingt ze met veel overtuiging.

I’d Be Lying If I Said I Didn’t Care is een album waar ik direct vrolijk van werd, maar zeker nu ik het album een paar keer met de koptelefoon heb beluisterd hoor ik steeds meer mooie en bijzondere dingen en durf ik zo langzamerhand wel te beweren dat het nieuwe album van Hannah Georgas zeker niet minder is dan de terecht zo geprezen voorganger. Ik denk zelfs dat ik het nieuwe album beter vind en het. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Jadagu - Aperture - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Jadagu - Aperture
Hannah Jadagu is de zoveelste jonge vrouwelijke singer-songwriter in het indiesegment, maar haar debuutalbum Aperture laat voldoende kwaliteit en eigenzinnigheid horen om op te vallen binnen dit overvolle genre

Met haar met behulp van een iPhone 7 opgenomen debuut EP had Hannah Jadagu twee jaar geleden niet alleen een mooi verhaal, maar slaagde ze er ook in om de aandacht te trekken met op zijn minst veelbelovende songs. De belofte komt er uit op het deze week verschenen debuutalbum Aperture. Aperture werd opgenomen in een professionele studio en klinkt echt veel beter dan de EP uit 2021. Ook in alle andere opzichten laat Hannah Jadagu flinke groei horen. Aperture bevat een serie ijzersterke songs, die fraai worden uitgevoerd. Het zijn songs die doen denken aan veel muziek die er al is in het genre, maar het debuut van Hannah Jadagu is absoluut interessant genoeg voor een eigen plekje in de spotlights.

Hannah Jadagu is een jonge Amerikaanse muzikante die werd geboren in Mesquite, Texas, maar inmiddels New York als uitvalsbasis heeft. Ze trok twee jaar geleden de aandacht met haar eerste EP, die met behulp van een stokoude iPhone 7 werd opgenomen, maar desondanks verscheen op het gerenommeerde Sub Pop label. Op dit label verschijnt deze week ook het debuutalbum van Hannah Jadagu, Aperture. Het is een album waar de jonge muzikante lang aan heeft gewerkt en waarop ze samenwerkt met producer en multi-instrumentalist Max Robert Baby.

Hannah Jadagu maakte op haar debuut EP het soort bedroom pop dat in het verleden ook werd gemaakt door muzikanten als Clairo, Soccer Mommy, beabadoobee en noem ze maar op, maar net als de genoemde muzikanten zet Hannah Jadagu serieuze stappen op haar eerste album. Ook op Aperture horen we hier en daar nog dromerige bedroom pop, maar de muzikante uit New York kan ook overweg met de indiepop en indierock zoals die op het moment zoveel wordt gemaakt. Bij beluistering van Aperture heb ik meer dan eens associaties met de muziek van de toppers in het genre als Phoebe Bridgers, Lucy Dacus en Frankie Cosmos en dat zijn associaties die ik de afgelopen jaren wel erg vaak heb en misschien zelfs wel te vaak. Toch wil ik het debuutalbum van Hannah Jadagu niet laten liggen, want dit album heeft wat.

Vergeleken met de meeste albums van haar concurrenten heeft Aperture een wat veelzijdiger geluid. Hannah Jadagu verwerkt ook invloeden uit de indierock uit de jaren 90 en is ook niet vies van invloeden uit andere genres, waaronder hier en daar wat flirts met de zwarte muziek en met name de hiphop en R&B waarmee ze opgroeide. In muzikaal en vocaal opzicht scoort de Amerikaanse muzikante een prima rapportcijfer, want zowel de instrumentatie als de zang op Aperture zijn zeer aangenaam.

Het zijn echter vooral de songs waarmee Hannah Jadagu zich weet te onderscheiden. De muzikante uit New York kan niet alleen uit de voeten met invloeden uit verschillende genres, maar heeft bovendien songs geschreven die bijzonder lekker in het gehoor liggen, maar die ook de fantasie prikkelen. Hannah Jadagu heeft de wat eendimensionale songs van haar eerste EP uitgebouwd tot songs die bestaan uit meerdere lagen, die op fraaie wijze aan elkaar zijn gesmeed.

Aperture klinkt als een mix van alles dat de afgelopen jaren interessant was in het genre, maar Hannah Jadagu heeft wat mij betreft ook een eigen geluid en het is een geluid dat overloopt van de belofte en dat naar veel en veel meer smaakt. Ik kan me goed voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die zo langzamerhand flink moe worden van de enorme aanwas van jonge vrouwelijke singer-songwriters in het indiesegment, want ook bij mij dreigt verzadiging, maar het debuutalbum van Hannah Jadagu springt er voor mij voldoende uit en tikt hier en daar een niveau aan dat niet al te veel afwijkt van het niveau van de smaakmakers in het genre. Hannah Jadagu kan in de Verenigde Staten en in het Verenigd Koninkrijk inmiddels rekenen op zeer positieve recensies voor haar debuutalbum, maar die verdient ze met het uitstekende Aperture ook zeker in Nederland. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hannah Jadagu - Describe - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hannah Jadagu - Describe
De Amerikaanse muzikante Hannah Jadagu maakte indruk met haar gitaar georiënteerde debuutalbum Aperture en gooit het nu over een andere maar ook interessante boeg met het vooral met elektronica ingekleurde Describe

Hannah Jadagu maakte een album dat in het voorjaar van 2023 prima paste in de hokjes indiepop en indierock, maar het album klonk ook origineel. Dat geldt ook weer voor het deze week verschenen Describe, maar de twee albums verschillen flink van elkaar. Het debuutalbum van de muzikante uit New York had gitaren als basis, maar op haar tweede album kiest Hannah Jadagu vol voor de elektronica. Het album schuift hierdoor op van indierock naar indiepop, maar het is wel een album dat zich breed laat beïnvloeden en duidelijk anders klinkt dan de meeste andere albums in het genre. Het sluit misschien minder goed aan op mijn smaak dan het vorige album, maar ik ben zeker gecharmeerd van Describe.

De afgelopen week was een goede week voor de liefhebbers van indiepop en indierock. Het zijn genres waarin het al tijden flink dringen is, al heeft dat ook alles te maken met de brede definities van de genres. Ik was de afgelopen week al positief over een aantal albums die passen in de hokjes indiepop en indierock, maar gaf ook aan dat het steeds lastiger wordt om je als muzikant te onderscheiden in deze genres. Dat geldt vooral voor jonge vrouwelijke muzikanten, want die zijn, in ieder geval in mijn bubbel, oververtegenwoordigd in de indiepop en indierock van het moment.

Toch voeg ik nog een indiepop en indierock album toe aan mijn selectie van deze week. Het gaat om Describe van de Amerikaanse muzikante Hannah Jadagu. Het is voor mij een bekende naam, want de muzikante, die een paar jaar geleden Texas verruilde voor New York, liet in het voorjaar van 2023 een uitstekende indruk achter met haar debuutalbum Aperture . Het is een album dat volgde op een met een stokoude iPhone opgenomen EP waarop Hannah Jadagu nog vooral bedroom pop maakte , maar op Aperture zette de Amerikaanse muzikante een flinke stap met een rijker en interessanter geluid.

Met Describe zet Hannah Jadagu een volgende stap en het is wederom een boeiende stap. Ik noemde het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante een indiepop en indierock album, maar als ik haar tweede album in een hokje moet stoppen, laat ik het label indierock achterwege. Het debuutalbum van Hannah Jadagu was nog grotendeels een gitaar georiënteerd album met meerdere uitstapjes richting indierock, maar op Describe is ze de rock vergeten.

Op Describe zijn de gitaren vervangen door een flinke batterij analoge synths en een aantal drummachines. Het zorgt voor een totaal ander geluid, maar het is een geluid dat me wel bevalt. De ritmes zijn in een aantal tracks op Describe wat zwaarder aangezet, maar het album bevat ook flink wat dromeriger klinkende tracks. Hier en daar hoor ik wat flirts met muziek uit de jaren 80, wat vast komt door het gebruik van analoge synths, maar het tweede album van Hannah Jadagu is ook absoluut een album van deze tijd.

In de tracks waarin de elektronica het zwaarst is aangezet wordt ook de stem van de Amerikaanse muzikante vervormt. Daar ben ik normaal gesproken helemaal niet gek op, maar de stemvervormingen op Describe zijn subtiel en dragen bij aan de bijzondere sfeer op het album. Het is een album dat best een indiepop album genoemd mag worden, maar Hannah Jadagu flirt ook op subtiele wijze met hiphop en R&B en heeft een aantal van haar songs voorzien van een wat psychedelisch sfeertje.

Het zijn invloeden die ook te horen waren op het debuutalbum, maar ze pakken op Describe echt anders uit dan op Aperture. Het is een moedige stap die Hannah Jadagu heeft gezet, want kiezen voor een totaal ander geluid is een stap die niet zonder risico is, maar ik kan me best voorstellen dat het tweede album van Hannah Jadagu in staat is om een breder publiek aan te spreken dan haar debuutalbum.

Dan moet het album overigens wel meer aandacht krijgen dan het vooralsnog krijgt. Het zou wat mij betreft zeer terecht zijn, want binnen het enorme aanbod van indiepop albums klinkt Describe van Hannah Jadagu beter en interessanter dan de meeste andere albums. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Juanita - Tennessee Songbird - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Juanita - Tennessee Songbird
Tennessee Songbird van Hannah Juanita ademt in alle opzichten de countrymuziek uit een ver verleden, maar ook in het heden spreken de songs van de Amerikaanse muzikante zeer tot de verbeelding

Tot een paar jaar geleden moest ik er niet veel van hebben, maar tegenwoordig kan ik met allerlei soorten countrymuziek uit de voeten en dus ook met de wat traditioneler klinkende variant van het genre. Deze variant is in uitstekende handen bij de Amerikaanse muzikante Hannah Juanita. Dat hoor je vooral in haar zang, maar ook in haar teksten en in haar songs en zeker ook in de muziek die is te horen op het album. Het klinkt allemaal heerlijk authentiek en zelfs wat nostalgisch, maar naast de wat ruwere alternatieve country en de blinkende countrypop mag ook dit soort countrymuziek er zeker zijn. En Tennessee Songbird wordt eigenlijk alleen maar leuker.

Hannah Juanita draagt op de cover van haar album Tennessee Songbird een cowboyhoed. Daarmee is bijna zeker dat de Amerikaanse muzikante een countryalbum heeft afgeleverd, maar het is nog niet duidelijk of het een modern klinkend countrypop album of een traditioneler klinkend countryalbum is. Dat wordt direct duidelijk bij de eerste noten van Tennessee Songbird, want het album van Hannah Juanita ademt zowel in muzikaal, vocaal als tekstueel opzicht countrymuziek uit een ver verleden.

Hannah Juanita is een muzikante uit Nashville, Tennessee, die een paar jaar geleden debuteerde met het album Hardliner. Dat album vond ik destijds echt veel te traditioneel, maar sindsdien heb ik zowel de modernere countrypop als de traditionelere variant van het genre leren waarderen.

Binnen de traditionelere hoek van de countrymuziek heeft Hannah Juanita wat mij betreft veel te bieden. Zo beschikt ze over een stem die aansluit bij een aantal grote countryzangeressen uit het verleden. Het is een stem die onmiddellijk country, gevoel en melancholie toevoegt aan de songs op Tennessee Songbird. Het is een stem die direct opvalt en in eerste instantie misschien wat schel klinkt, maar hoe vaker ik naar het album van Hannah Juanita luister, hoe meer ik gecharmeerd raak van haar stem.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de muziek op Tennessee Songbird. Hannah Juanita wordt op haar nieuwe album bijgestaan door een uit de kluiten gewassen groep muzikanten. Snareninstrumenten spelen een belangrijke rol op het album, want naast flink wat gitaren is er een voorname rol voor de dobro, de pedal steel en de viool. Hier blijft het niet bij, want ook de accordeon wordt veelvuldig ingezet op het album en versterkt het wat traditionele geluid op het album.

Zeker in de uptempo tracks is het geluid op Tennessee Songbird lekker vol en voorzien van veel twang, maar Hannah Juanita neemt hier en daar ook gas terug in haar songs. In de wat meer ingehouden songs vind ik haar zang misschien nog wel mooier en warmer, al kan de Amerikaanse muzikante ook het wat meer uptempo en steviger werk makkelijk aan. Wanneer een bak strijkers wordt opengetrokken dreigt het wat zoetsappig te worden, maar de stem van Hannah Juanita verricht ook in deze setting wonderen.

Traditioneel klinkende countrymuziek, zoals te horen op het nieuwe album van Hannah Juanita, is momenteel wat minder in trek dat de fraai geproduceerde en veel moderner klinkende countrypop van het moment. Ik word zelf ook net wat makkelijk overtuigd door de country met flink wat invloeden uit het heden, maar het fraaie retro geluid op Tennessee Songbird is wat mij betreft ook niet te weerstaan en de country clichés in de teksten zijn wat mij betreft niet storend, maar juistde kers op de taart.

De muzikanten op het album gaan af en toe heerlijk los en laten horen dat ze stuk voor stuk precies weten hoe de country van weleer moet klinken, maar het is de heerlijke stem van Hannah Juanita die van een degelijk countryalbum een heel erg goed countryalbum maken. Hannah Juanita is in Nederland een grote onbekende, maar ik weet zeker dat er ook hier voldoende liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek rondlopen die uitstekend uit de voeten kunnen met Tennessee Songbird. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah White - Sweet Revolution - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah White - Sweet Revolution
De Britse muzikante Hannah White laat op haar uitstekende nieuwe album Sweet Revolution horen dat goede Americana niet alleen in Nashville wordt gemaakt en steekt haar Amerikaanse concurrenten naar de kroon

In het Verenigd Koninkrijk wordt de muziek van de Britse muzikante Hannah White al langer op de juiste waarde geschat, maar in Nederland trok ze vooral aandacht met het album dat ze in 2020 maakte met de Noorse band The Nordic Connections. Dat ze het in het Verenigd Koninkrijk bij het juiste eind hebben laat Hannah White horen op haar nieuwe album Sweet Revolution, dat moet worden gerekend tot de beste Americana albums van 2023. Het is een album dat opvalt door een zeer smaakvolle instrumentatie met vooral invloeden uit de countrymuziek, door een serie uitstekende songs en zeker ook door de stem van Hannah White, die zich kan meten met de beste countryzangeressen. Prachtig.

Hannah White ken ik alleen van het in de zomer van 2020 verschenen titelloze album dat ze maakte met de band The Nordic Connections. Het is een album dat klonk alsof het in het diepe zuiden van de Verenigde Staten was gemaakt, maar het album werd opgenomen in het Noorse Bergen, de thuisbasis van The Nordic Connections. Ook de wieg van Hannah White stond niet in het zuiden van de Verenigde staten, maar in het Verenigd Koninkrijk, maar de Britse zangeres en de Noorse band maakten wat mij betreft een van de mooiste Amerikaanse rootsalbums van 2020.

Het vrijwel live opgenomen album liet zich vooral beïnvloeden door de Amerikaanse countrymuziek, maar liet zich zeker niet in het keurslijf van de Nashville country persen. Ik heb het album van de week weer eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de prachtige klanken van The Nordic Connections en de geweldige stem van Hannah White.

De Britse zangeres dook deze week op met een nieuw album, nadat ze vorig jaar ook al een album uitbracht. Dat album (About Time) heb ik, ondanks de lovende woorden van de Britse muziekpers en ondanks het in de wacht slepen van een UK Americana award, gemist, maar Sweet Revolution trok deze week onmiddellijk mijn aandacht. Op Sweet Revolution doet Hannah White het zonder The Nordic Connections, maar het nieuwe album van de muzikante uit Londen ligt voor een belangrijk deel in het verlengde van het uitstekende album uit 2020.

De Britse muzikante maakt nog steeds Amerikaanse rootsmuziek die niet onder doet voor het beste dat momenteel in de Verenigde Staten wordt gemaakt. Ook dit keer laat Hannah White zich vooral beïnvloeden door de countrymuziek, maar ze staat zeker open voor andere invloeden, die hier en daar aan de oppervlakte komen. Een aantal tracks klinkt bluesy, een aantal tracks flirt voorzichtig met pop en hier en daar duiken wat Keltische invloeden op, maar Sweet Revolution is uiteindelijk toch vooral een countryalbum.

Hannah White profiteerde de vorig keer van een subliem spelende band, maar ook op Sweet Revolution heeft ze zich omringd met een aantal uitstekende muzikanten. Het album is voorzien van een warm en zeer sfeervol geluid, dat vol zit met fraaie individuele bijdragen, maar dat ook klinkt als een geheel. Met name de bijdragen van de viool, de pedal steel en het Hammond orgel zijn prachtig, maar ook de subtielere klanken van andere instrumenten zorgen voor een fraai geluid, dat ruimtelijk en open klinkt. Het is een geluid waarin de geweldige stem van Hannah White uitstekend tot zijn recht komt.

De muzikante uit Londen klonk drie jaar geleden als een grote countryzangeres uit het verleden en dat doet ze ook weer op Sweet Revolution, waarop ze ook niet onder doet voor de grote countryzangeressen uit het heden. Hannah White kan flink uitpakken met haar stem, maar ze zingt ook prachtig ingetogen en doet dat met veel gevoel, waardoor de songs op het album zich makkelijk opdringen.

Ook Sweet Revolution klinkt weer als een album dat ook heel veel jaren geleden gemaakt had kunnen zijn in het diepe zuiden van de Verenigde Staten of, beter gezegd, als een stapel albums uit dit verleden, want Sweet Revolution klinkt nog een stuk veelzijdiger dan het album met The Nordic Connections. Het levert een geweldig rootsalbum op dat voor de afwisseling eens niet uit Nashville komt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah White & The Nordic Connections - Hannah White & The Nordic Connections - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah White & The Nordic Connections - Hannah White & The Nordic Connections
De Britse Hannah White werkt samen met de Noorse band The Nordic Connections en het blijkt een gouden combinatie, goed voor een meer dan uitstekend rootsalbum

Je hebt af en toe zangeressen die je met hun eerste noten al genadeloos verleiden, maar vervolgens steeds meer indruk maken. De Britse Hannah White is zo’n zangeres. Desondanks is ze me nooit zo opgevallen, maar op het eerste album dat ze heeft gemaakt met de uit Noorse muzikanten bestaande band The Nordic Connections valt alles op zijn plek. Het titelloze debuut van Hannah White en haar band is een authentiek klinkend rootsalbum met een voorliefde voor tijdloze countrymuziek vol gevoel. Met name de countryballads zijn onweerstaanbaar, terwijl de muzikale uitstapjes buiten de country zorgen voor de broodnodige variatie. Fraai album.

Toen ik voor het eerst luisterde naar het titelloze debuutalbum van Hannah White & The Nordic Connections, was ik er van overtuigd dat het een album betrof van Amerikaanse muzikanten en dat het een in Nashville gemaakt album was.

Dat blijkt niet het geval. Hannah White komt uit Londen en maakte al eerder twee soloalbums onder haar eigen naam, terwijl haar band The Nordic Connections bestaat uit Noorse muzikanten. Het titelloze debuut van Hannah White en haar band werd dan ook niet opgenomen in Nashville, maar in het Noorse Bergen, alwaar het album vrijwel live werd opgenomen in een broodfabriek (!).

Dat de muziek van Hannah White en The Nordic Connections me in gedachten al naar Nashville bracht is overigens niet zo gek, want het is muziek die voornamelijk invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek bevat. Het is Amerikaanse rootsmuziek die wat traditioneler aanvoelt dan de meeste muziek die nu wordt gemaakt in Nashville en het is ook nog eens rootsmuziek die zich niet beperkt tot de countrymuziek, al vormen invloeden uit de country wel de hoofdmoot op het album.

Bij beluistering van het eerste album van Hannah White & The Nordic Connections valt direct op dat Hannah White is voorzien van een bijzonder aangename en hele mooie stem. Het is een stem die prachtig zacht kan klinken, maar die ook stevig kan uithalen, die hier en daar voorzien is van de onmisbare countrysnik, maar die ook heerlijk warm en soulvol klinkt. Het is een stem die makkelijk indruk maakt, maar pas toen ik het album met de koptelefoon beluisterde, hoorde ik pas goed hoe bijzonder de zang op het album is.

De stem van Hannah White is het eerste sterke wapen van haar debuutalbum, maar er is meer. Zo bestaat haar band The Nordic Connections uit een aantal zeer competente Noorse muzikanten, die prachtig ingetogen maar zeer gloedvol spelen. Je hoort hierbij goed dat het album nagenoeg live is opgenomen, want de zang en de instrumentatie spelen steeds prachtig op elkaar in en tillen elkaar regelmatig naar grote hoogten.

Zeker wanneer Hannah White en haar band kiezen voor countryballads vol warme pedal steel klanken en de van melancholie overlopende stem van Hannah White is de betovering meedogenloos, maar ook in de wat meer uptempo songs maken de Britse zangeres en haar Noorse band makkelijk indruk en spelen de Noorse muzikanten heerlijk avontuurlijk, waarbij niet alleen de pedal steel maar ook de gitaren, banjo, keyboards en ritmesectie een hoofdrol opeisen.

In de wat meer ingetogen countrysongs op het album herinnert Hanah White aan een aantal grote countryzangeressen uit een inmiddels ver verleden (afwisselend Emmylou Harris en Dolly Parton) en schaart ze zich moeiteloos onder de smaakmakers in het genre, maar ook als de Britse muzikante en haar Noorse band buiten de lijntjes van de country kleuren, maakt het titelloze debuutalbum makkelijk indruk met ook bluesy, jazzy en soul-accenten.

Waar in de meeste genres wat rustiger aan wordt gedaan wanneer het gaat om het uitbrengen van nieuwe albums, is het nog steeds dringen binnen de rootsmuziek in het algemeen en de countrymuziek in het bijzonder. Het aanbod is niet alleen groot maar ook van hoge kwaliteit, want wat verschijnen er de laatste weken mooie rootsalbums. Het debuutalbum van Hannah White & The Nordic Connections hoort hier zeker bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hans Vandenburg - Dig It Yourself - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Toen onlangs het bericht naar buiten kwam dat Rihanna momenteel veel moeite heeft met het maken van hits, grapte Hans Vandenburg op zijn Facebook pagina vrijwel onmiddellijk dat het hem nog altijd geen enkele moeite kost. Alle reden dus om een nieuwe plaat, uiteraard vol met hits, uit te brengen.

Dig It Yourself kwam er overigens niet vanzelf, want zoals de titel van de plaat al aangeeft moet de voormalige voorman van Gruppo Sportivo tegenwoordig alles zelf doen en hoeft hij niet te rekenen op de steun van de platenmaatschappijen die ooit zo profiteerden van zijn muzikaliteit.

Er was uiteindelijk een crowdfunding campagne nodig om Dig It Yourself te kunnen realiseren, maar inmiddels is de plaat er dan. En het is een plaat waar zowel de crowdfunders als Hans Vandenburg zelf heel trots op kunnen zijn.

Hans Vandenburg heeft waarschijnlijk geen verdere introductie nodig, al weet je het tegenwoordig maar nooit. Daarom voor de zekerheid. Als voorman van Gruppo Sportivo stond hij in de tweede helft van de jaren 70 aan de basis van de Nederlandse New Wave. Gruppo Sportivo maakte met 10 Mistakes uit 1977 en Back To ’78 in ieder geval twee Nederpop klassiekers en het zijn klassiekers die bijna 40 jaar later nog altijd opvallend fris en origineel klinken (de eerste is overigens nog verkrijgbaar via de webshop van Hans Vandenburg).

Hoewel Gruppo Sportivo de populariteit van de eerste jaren niet heel lang wist vast te houden, bleef de band nog lang hele leuke muziek maken. Hans Vandenburg deed dit ook nog in een aantal andere gedaanten (waaronder Ouwe Hans Dierenpark, later bekend als Dierenpark) en doet dit nog steeds als soloartiest.

Het op groen (!) vinyl uitgebrachte Dig It Yourself laat horen dat Hans Vandenburg de hits inderdaad makkelijker uit zijn mouw schudt dan Rihanna, al vertrouwt hij voor één song op de teksten van Herman Brood en gaat hij in een andere op bijzondere wijze aan de haal met Various Methods Of Escape van Nine Inch Nails. Dig It Yourself is verder zo’n plaat die direct bij eerste beluistering overtuigt en na een paar keer horen zitten de meeste songs voor een belangrijk deel in het geheugen, wat een prestatie van formaat is.

Dig It Yourself grijpt een aantal keren terug op de New Wave van Gruppo Sportivo, maar de plaat bevat ook een aantal meer funky tracks en een aantal tracks die in de categorie ‘perfecte pop’ vallen. Hans Vandenburg knutselde alles zelf in elkaar, maar heeft dit op zeer vakkundige wijze gedaan. Alle tracks op Dig It Yourself klinken even aanstekelijk en sprankelend, maar zoals we van Hans Vandeburg gewend zijn, zijn het ook tracks vol verrassingen.

Hans Vandenburg voorziet zijn nieuwe songs uiteraard van de nodige humor, kwinkslagen en fraaie verwijzingen naar klassiekers uit de popmuziek, maar ook in muzikaal opzicht weet de nieuwe plaat van één van de iconen uit de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek keer op keer te verrassen. Vergeleken met de vrij elementaire muziek van Gruppo Sportivo klinkt Dig It Yourself bij vlagen verrassend vol en groots, maar dat pakt uitstekend uit, terwijl de meer funky tracks wat mij betreft de kers op de taart zijn.

Dig It Yourself van Hans Vandenburg zal niet in dezelfde aantallen over de toonbank gaan als de nog te verschijnen nieuwe plaat van Rihanna, maar liefhebbers van lekker in het gehoor liggende maar ook buitengewoon creatieve popliedjes kunnen als je het mij vraagt niet om Dig It Yourself heen.

Hans Vandenburg behoort inmiddels een aantal decennia tot de kroonjuwelen van de Nederlandse popmuziek, maar moet het allemaal zelf voor elkaar zien te boksen. Dat is aan de ene kant triest, maar zo lang het platen van het niveau van Dig It Yourself oplevert hoeven we er niet al teveel over te mopperen. Crowdfunding werkt immers altijd wanneer het zoiets moois oplevert als Dig It Yourself. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Happy Camper - The Both Of Us - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Happy Camper - The Both Of Us
Happy Camper maakt de wereld op The Both Of Us weer een beetje mooier met onweerstaanbaar lekkere popsongs, betoverende klanken, geweldige stemmen en zonnestralen met een flinke rand melancholie

The Both Of Us, het vierde album van de Nederlandse band Happy Camper, had in september zomaar de soundtrack van de nazomer kunnen worden, maar het album kreeg minder aandacht dan het album verdient. The Both Of Us is een album waarop de zon af en toe uitbundig schijnt, maar ook wanneer donkere wolken overdrijven is het vierde album van Happy Camper een album waarvan je alleen maar zielsveel kunt houden. Het is voor een belangrijk deel de verdienste van de geweldige zang van Leine, maar ook Job Roggeveen laat horen dat hij prima kan zingen en tekent bovendien voor een aantal geweldige en ook nog eens prachtig klinkende songs. Absoluut een van de beste albums van eigen bodem dit jaar.

In september, toen de temperaturen nog makkelijk opliepen tot dertig graden, verscheen The Both Of Us van Happy Camper. Ik denk dat ik het album destijds niet eens heb beluisterd, maar toen ik het album deze week tegen kwam bij het opruimen van de fysieke en digitale stapels met nieuwe albums, viel ik direct als een blok voor de muziek van de Nederlandse band.

The Both Of Us is al het vierde album van Happy Camper, wat in eerste instantie een project van de Nederlandse muzikant Job Roggeveen was. De muziek van Happy Camper is voor mij al jaren een blinde vlek en dat is best bijzonder. De muziek van de band wordt immers al sinds het prille begin uitgebracht op het Excelsior label, wat vrijwel altijd een keurmerk voor kwaliteit is.

Job Roggeveen vertrouwde op de eerste albums van Happy Camper niet op zijn eigen stem en koos voor het inschakelen van gastzanger en gastzangeressen, wat uitstekend uitpakte, al ging het bonte palet aan stemmen wel wat ten koste van de consistentie. Op The Both Of Us heeft Job Roggeveen zijn stem weer gevonden en doet hij verder alleen een beroep op de prachtige stem van Leine, die al sinds het eerste album van Happy Camper van de partij is.

The Both Of Us opent met de zonnestralen die we momenteel zo missen en herinnert aan de vrolijkste dagen van Belle And Sebastian, maar op een op andere manier heb ik ook associaties met de beste Franse zuchtmeisjes pop. De stemmen van Job Roggeveen en Leine passen prachtig bij elkaar en worden versterkt door de opgewekte klanken, waar vaak fraaie strijkers aan zijn toegevoegd.

Na het beluisteren van de openingstrack van het vierde album van Happy Camper heb je direct de zomer in je bol en dat voelt echt heerlijk. The Both Of Us opent met zonnestralen, maar het is uiteindelijk een behoorlijk melancholisch album, waarop Job Roggeveen het einde van zijn huwelijk verwerkt. Toch is The Both Of Us zeker geen standaard breakup album, al is het maar omdat Happy Camper een album lang goed is voor onweerstaanbaar lekkere popsongs, die eventuele winterdepressies direct verdrijven.

Ook wanneer de zonnestralen worden verruild voor wat donkerdere wolken kan ik alleen maar heel blij worden van de songs van Happy Camper. Het zijn songs die bijzonder smaakvol zijn ingekleurd met vaak de piano als basis en strijkers als extra laag versiering. Het zijn songs die direct bij eerste beluistering memorabel zijn, want Job Roggeveen beheerst de kunst van het schrijven van geweldige popsongs net zo goed als zo veel van zijn collega’s op het Excelsior label.

De Nederlandse muzikant vertrouwde in het verleden vooral op de stemmen van anderen, maar ik vind de zang op The Both Of Us echt geweldig. Leine, die ooit de Grote Prijs van Nederland won (tweemaal zelfs) en vervolgens een prachtig solodebuut afleverde, laat met haar prachtige stem nog maar eens horen dat het doodzonde is dat haar solocarrière destijds niet echt van de grond kwam, maar ook de zang van Job Roggeveen draagt bij aan de hoge kwaliteit van The Both Of Us.

Sinds mijn eerste kennismaking met het vierde album van Happy Camper kan ik niet stoppen met luisteren naar dit onweerstaanbaar lekkere en tegelijkertijd wonderschone album, dat in september helaas wat ondersneeuwde (en niet alleen bij mij). In het rijtje geweldige albums van eigen bodem dit jaar mag The Both Of Us wat mij betreft zeker niet ontbreken. Erwin Zijleman

volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Harmony Woods - Graceful Rage - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Harmony Woods - Graceful Rage
Het derde album van de Amerikaanse band Harmony Woods kreeg vorige maand niet heel veel aandacht, maar het is een buitengewoon krachtig indie-rock album dat in meerdere opzichten indruk maakt

Vorige maand ontsnapte Graceful Rage nog aan mijn aandacht, maar na een lijstje met de hoogtepunten van de afgelopen maand volgens Paste Magazine was ik direct bij de les. Harmony Woods heeft een indie-rock album vol dynamiek afgeleverd. Het is een album vol geweldig gitaarwerk, maar het is ook een album vol bijzondere accenten, waardoor de Amerikaanse band blijft boeien. Dat doet de band uit Philadelphia ook met de uitstekende zang van frontvrouw Sofia Verbilla, die uit de voeten kan als rockchick, maar die ook vol gevoel kan zingen. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar de songs van de Amerikaanse band zijn bovendien knap en gaan ook nog eens ergens over.