In 1978 richtte Robert Forster samen met de betreurde Grant Lennan de cultgroep The Go-Betweens op. Ze waren afkomstig uit het Australische Brisbane en waren beïnvloed door The Velvet Underground, Creedence Clearwater Revival en Bob Dylan. Een aantal prachtige albums leverden helaas niet de erkenning op die ze eigenlijk wel verdienden. De groep hield op te bestaan in 2006 na de dood van Grant Lennan.

Hierna kon Forster zich compleet richten op zijn reeds in 1990 gestartte solocarrière. Tot op heden vormt The Evangelist uit 2008 het hoogtepunt uit zijn oeuvre. Een album waarop de fans wel 18 jaar hadden moeten wachten. Deze keer duurde het “slechts” zeven jaar voordat de opvolger Songs To Play verscheen. Die zeven jaar werden overigens zeer nuttig besteed. Hij produceerde platen van twee bands uit Brisbane, The John Steel Singers en Halfway. Daarnaast was hij muziekcriticus en samensteller van een verzamelbox over The Go-Betweens.

Het was oorspronkelijk de bedoeling om na vijf jaar met een nieuw album op de proppen te komen. Hij moest echter een nieuwe band samenstellen, omdat 2 leden van zijn band verhuisd waren naar Sydney. Hij vroeg multi-instrumentalisten Scott Bromley en Luke McDonald van The John Steel Singers, drummer Matt Piele en zijn eigen vrouw Karin Baumler, die violiste en zangeres is. Ook mocht zijn 17-jarige zoon Louis een gastbijdrage leveren. Songs To Play werd analoog opgenomen in een afgelegen streek op de top van Mount Nebo.

De liedjes op de nieuwe cd grijpen terug naar de stijl van de vroege The Go-Betweens en de kleine liedjes van Jonathan Richman’s Modern Lovers. Daarnaast is ook onmiskenbaar de invloed van The Velvet Underground te horen. Het was zijn bedoeling meer uptempo nummers schrijven. Bij Peter Milton Walsh, kortstondig lid van The Go-Betweens, informeerde ik wat hij vond van Robert’s nieuwe cd. Hij omschreef het kort en bondig: “I really like the freshness & happiness of the new album“.

Daarmee slaat hij volgens mij de spijker op zijn kop. Tintelfris en vrolijk is dit album. Niet voor niets zei Peter Milton Walsh ooit over Robert Forster dat het altijd lente voor hem is. Overigens verscheen van Peter Milton Walsh enige maanden terug het prachtige No Song, No Spell, No Madrigal. Robert Forster is een echte familieman, vandaar dat dochter Loretta op de voorkant van de hoes staat afgebeeld, zodat ook zij een bijdrage aan Songs To Play kon leveren.

9 december aanstaande zal Robert Forster in de Amstelkerk te zien zijn. Uncut koos de cd onlangs tot album van de maand en voor die keuze is zeker wat te zeggen.

In ongeveer een decennia tijd is Robert Jon & The Wreck uitgegroeid tot een van de belangrijkste southern rockbands. Shine a Light on Me Brother bevestigt op overtuigende wijze die status. Sterker nog, misschien is het wel hun mooiste album tot nu toe. Het album bevat de energieke sfeer van hun spetterende live optredens. Ze zijn graag geziene gasten op blues- en roots festivals als Moulin Blues Ospel. Grote blikvanger van de band is door zijn altijd passievolle zang Robert Jon Burrison. Hij schreef de songs, op twee na, samen met Ian Cullen. De swingende opener en titelsong brengt de luisteraar meteen in de juiste stemming, dankzij het stevige gitaar- en toetsenspel. Regelmatig word het kwintet ondersteund door lekkere, soulvolle achtergrondzang van drie zeer getalenteerde Australische zangeressen, zoals in het ijzersterke Everyday. De luisteraar wordt overigens niet constant overdonderd, Hurricane wordt prachtig, ingetogen gebracht. De songs weten me stuk voor stuk te overtuigen. Favoriet is de aanstekelijke afsluiter Radio. Gelukkig zal binnenkort het energieke en gedreven Shine a Light on Me Brother live te horen zijn. Gaat dat zien!

Robert Jon & the Wreck live:

28-09 VERVIERS : Spirit of 66
30-09 ALKMAAR : Victorie
01-10 OSS : Groene Engel
02-10 MALDEGEM : CC Den Hoogen Pad
03-10 ENSCHEDE : Nix

De bekendheid van de Osse singer-songwriter Robin Borneman is in Nederland tot op heden niet zo groot als je op basis van zijn muzikale kwaliteiten zou mogen verwachten. Bovendien, geen enkele andere Nederlandse muzikant of act bereikt jaarlijks live een kleine miljoen bezoekers bij zijn concerten.

In 2013 plaatste hij een cover van Tom Waits op Youtube, die meteen de aandacht trok van het Amerikaanse (hard)rock-orkest Trans Siberian Orchestra. Deze band was er als de kippen bij om hem aan te trekken als zanger. Kort na de toetreding tot die band ontstond het ambitieuze idee voor de Folklore trilogie.

Folklore is een folk/roots-project met veel symboliek. Het vertelt het verhaal van een reiziger zonder naam, een vagebond die op zoek is naar zijn identiteit en daarbij onderweg de nodige beproevingen ondergaat. In dit muzikale sprookje zijn volgens mij veel autobiografische elementen verwerkt.

Het derde deel The Cradle Tree is lichter van toon en voor mij toegankelijker dan de twee voorgaande delen. In I’ve Been Around hoor je zijn grote inspiratiebron Tom Waits terug. Zijn fraaie stem komt vooral volledig tot zijn recht in de ingetogen passages, zoals aan het begin van The Boatman, waarin hij alleen begeleid wordt door de piano.

Sleutelsong vormt The Road dat eindigt in een climax. Bornemans eindconclusie is uiteindelijk simpelweg carpe diem, oftewel pluk de dag. Afsluiter The Cradle Tree bevat een muzikale samenvatting van deel I en II en eindigt met gesproken tekst, wat het slotverhaal vormt van deze imposante trilogie.

Net als de eerste twee delen verschijnt het derde deel weer op het Nederlandse Kroese label, dat terecht veel vertrouwen bleef houden in Borneman. Hopelijk is het driemaal scheepsrecht wat zijn populariteit betreft, want Borneman is een muzikant van internationale allure.

Robin Borneman live:

22-02 NIJMEGEN: Doornroosje (album release show) UITVERKOCHT
23-02 NISTELRODE: Nesterlé Theater
29-03 DEN BOSCH: Willem Twee
30-03 ULFT: DRU Cultuurfabriek
25-05 UTRECHT: TivoliVredenburg
20-09 ARNHEM: Luxor Live
04-10 EINDHOVEN: Effenaar
05-10 ROTTERDAM: Rotown
06-10 AMSTERDAM: Paradiso

Singer-songwriter Rod Picott ontdekte ik aan het begin van het millennium dankzij Joop van Gool van Roots Mail Music in Breda. Vooral zijn tweede album Stray Dogs van hem draaide ik in die periode grijs en behoort nog steeds samen met Out Past the Wires tot mijn favoriete albums van hem. Laatstgenoemde is trouwens ook de titel van het boek met korte verhalen wat verscheen bij Working Title Farm.

Sinds het begin van zijn solocarrière is de sympathieke Rod een graag geziene gast op de Nederlandse podia, zo stond hij bijvoorbeeld al in 2005 op TakeRoot. De laatste jaren is Rod ongekend productief, Paper Hearts & Broken Arrows is alweer zijn veertiende album, maar de kwaliteit lijdt er zeker niet onder.

Rod is net als wijn, naarmate die ouder wordt, des te beter die wordt. Bovendien krijg ik steeds meer een zwak voor zijn steeds meer doorleefd, breekbaarder en heser wordende stem. Hierdoor worden zijn prachtige verhalende liedjes steeds geloofwaardiger voor mij. En dan maak het niet uit of ze over hem zelf gaan of over het tragische leven van de bekende bokser Sonny Liston.

De meeste liedjes schreef Rod alleen, daarnaast schreef hij enkele liedjes met Jennifer Tortorici, Mark Erelli en levenslange vriend Slaid Cleaves. Het album werd uitstekend geproduceerd door Neilson Hubbard (oa John Prine, Lucinda Williams, Amy Speace) ook verantwoordelijk voor het prachtige, afgelopen vrijdag verschenen Dark Enough to See the Stars van Mary Gauthier.

Het goede nieuws is dat Rod volgende week naar Europa komt voor concerten komt, het slechte nieuws is dat die optredens allemaal in het Verenigd Koninkrijk zijn. Maar gelukkig hebben we Paper Hearts & Broken Arrows om ons voorlopig mee zoet te houden.

In de eerste regel van opener Ghost zingt Rod Picott “I lost a couple of high notes from the top of my voice”. Bovendien klinkt zijn stem een stuk breekbaarder, wat ook nog eens versterkt wordt door de sobere inkleuring van de liedjes. Tell the Truth & Shame the Devil is zijn meest intieme plaat ooit, alleen zang, gitaar en mondharmonica.

Afgelopen winter werd Picott getroffen door gezondheidsproblemen waarbij hij even de dood in de ogen keek. Gelukkig herstelde hij snel, maar hij was zich meer dan ooit bewust van zijn sterfelijkheid. Uiteraard had deze ingrijpende gebeurtenis grote invloed op de liedjes die hij schreef.

Eerder genoemde opener Ghost gaat over sterfelijkheid. De eerste keer dat hij met sterfelijkheid te maken kreeg was op de middelbare school, toen een klasgenoot zichzelf van het leven beroofde. Hij beschrijft die gebeurtenis in het liedje Mark. Uit eigen ervaring weet ik trouwens hoe zo’n ervaring erin hakt, op de lagere school verloor ik tweemaal een klasgenootje, een door verdrinking en een door een verkeersongeluk.

Een van de hoogtepunten vormt voor mij het samen met de jonge singer-songwriter Ben de la Cour geschreven A Beautiful Light. Mama’s Boy schreef hij met zijn oude vriend Slaid Cleaves en 80 John Wallace met Stacey Dean Campbell, de overigen alleen.

Het liedje Spartan Hotel dateert van zo’n twee decennia geleden, maar belandde nooit eerder op een album. Lang geleden trad Picott op in het Spartan Hotel met een coverband, net als Slaid Cleaves met zijn coverband. Alle liedjes zijn voorzien van uitgebreide achtergrondinformatie, maar het voert te ver om die allemaal hier te bespreken.

Rod Picott bracht al de nodige prachtalbums uit, waaronder mijn persoonlijke favoriet Stray Dogs. Daar voeg ik nu Tell the Truth & Shame the Devil aan toe, het is zijn meest eerlijke en meest rauwe album geworden.

Rod Picott live:

18-10 BORGER: Van Slag
19-10 UTRECHT: Ramblin’ Roots Festival

In het verleden produceerde Rodney Crowell regelmatig zelf. Hij ziet zichzelf echter in de eerste plaats meer als een performer en denkt dat anderen veel beter die producersrol kunnen invullen. Hij koos voor topproducer Jeff Tweedy. Tweedy wilde heel graag samenwerken met Crowell : “De manier waarop Rodney schrijft, is nauw verbonden met een klassiek tijdperk van country-songwriters waar ik altijd van heb gehouden. Naar mijn mening komt het zo dicht mogelijk bij het werken met Townes Van Zandt of Felice en Boudleaux Bryant - mensen die liedjes maakten met een heel specifieke gevoeligheid. En daar ben ik graag bij in de buurt.”.

Op verzoek van Tweedy coverde Crowell dan ook No Place to Fall van Van Zandt. Voor het overige eigen songs, waarvan enkele cowrites zijn, waaronder het duet Everything at Once met Tweedy. De manier van werken deed Crowell terug denken aan zijn legendarische debuutalbum Ain't Living Long Like This uit 1977. Op verzoek van dochter Chelsea koos hij voor zijn nieuwe album The Chicago Sessions dezelfde simpele layout als voor zijn debuut. “There’s something very simple, very innocent about it. It’s just me and the band in a room together, loose and live and having fun.”, aldus Crowell. Die spelvreugde is dit album dan absoluut ten goede gekomen en daardoor kan The Chicago Sessions gerekend worden tot Crowell’s betere albums.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Een van de meest gevraagde freelance rootsmuzikanten van Nederland, zowel live als in de studio, is al bijna drie decennia toetsenist/accordeonist Roel Spanjers. De lijst van artiesten met wie hij samenwerkte is erg lang, o.a. JW Roy, Malford Milligan, Shiner Twins, Ralph de Jongh tot aan Normaal. Tegenwoordig speelt Roel in de band Sunset Travelers en de vorig jaar opgerichte bluesband Big Dave & The Dutchmen, die trouwens aanstaande zondag in Dongen te zien zal zijn.

Zijn solocarrière stond achttien jaar op een laag pitje, het obscure meesterwerk Birdcatcher verscheen in 2006, maar kreeg destijds niet de aandacht dat het verdiende. Hopelijk is de fraaie opvolger Birdcatcher II een gunstiger lot beschoren. Overigens kwam het pas tot stand na de nodige aansporingen van Frédérique Spigt en Eric van Dijsseldonk. “Tijdens corona was er even wat minder werk in het live-circuit en toen ben ik eraan begonnen. Eerst bij Eric in de studio achter zijn huis. Gewoon wat demo’s opnemen. Als ik mezelf er eenmaal voor openstel komen de ideeën als een lawine. Het is de kunst om daar hele songs van te maken met een kop en een staart. De rol van Eric is niet te onderschatten. Hij zette mij op het goede spoor en tekende voor alle gitaarpartijen.”, aldus Roel in een recent interview in Heaven.

Net als het debuut mede geproduceerd door Gabriël Peeters. In zijn songs hoor je invloeden uit de blues, New Orleans, country en soul, die verweven worden tot een behoorlijk eigen geluid. Overigens had het album enige tijd nodig om bij mij onder de huid te kruipen. Hij krijgt trouwens hulp van niet de minsten. Malford Milligan zingt mee op Your Pain Is My Pain, iemand met wie Roel al meer dan twintig jaar samenwerkt. Alle nummers schreef Roel zelf, alleen Birdcatcher’s Lament schreef hij samen met Eric. Soms wordt er wat meer uitgepakt met behulp van blazers (See Them Off). Favoriete track is voor mij de sobere afsluiter Right Road, waarop alleen Roel en Eric te horen zijn. Hierin komt Roels zang het beste tot zijn recht. Ooit studeerde Roel geschiedenis, logisch dat hij ook in muziekgeschiedenis is geïnteresseerd, met name die van New Orleans. Een song, The Ballad of Peetie Wheatstraw (Devil's Son-In-Law) is gewijd aan de pianist William Bunch. Fijn om Roel zelf eens volledig in de middelpunt van de belangstelling te zien, al zal hij zich binnenkort ongetwijfeld weer net zo eenvoudig in de rol van uitstekend begeleider verplaatsen.

Roel Spanjers/Birdcatcher live :

26-09 EINDHOVEN : Café ’t Rozenknopje
28-09 ROTTERDAM : Theater Walhalla
29-09 HAARLEM : Theater De Liefde
19-10 UTRECHT : Ramblin Roots

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Roger Chapman is naast van de R&B Band Streetwalkers nog meer bekend van de legendarische rockband Family. Beide bands formeerde Chapman samen met Charlie Whitney, die hij al kende van de band The Farinas. Met zijn rauwe, doorleefde stem was Chapman tussen 1967 en 1973 het boegbeeld van de groep. Van hun zeven uitgebrachte albums hebben Music in a Doll’s House, Family Entertainment, Fearless en Bandstand de tand des tijds doorstaan. Hun muziek bestond uit een unieke mix van blues en artrock. In 1979 startte Chapman een succesvolle solocarrière en bracht zo’n dertig albums uit, de laatste dateert al van zo’n tien jaar geleden. Sinds de jaren tachtig verblijft Chapman heel vaak in Duitsland en treedt er geregeld op. Niet zo vreemd dus dat zijn nieuwste album Life in the Pond op Ruf Records verschijnt. In de loop der jaren werd Chapman door nogal wat muziekstijlen beïnvloed. Van Amerikaanse rock uit de jaren vijftig, Britse R&B uit de zestiger jaren, maar ook folk, blues, Motown soul, Blue Note jazz, Americana tot aan klassiek. Tekstueel wordt hij vooral geïnspireerd door zijn verbolgenheid over politici, die hij in Green As Guacamole “two faced hypocrites” noemt. Maar ook onderwerpen als dagelijkse gebeurtenissen, wereldnieuws, mensen in zijn algemeenheid en over bekenden. Op het nieuwe album wordt hij herenigd met Family oudgediende John “Poli” Palmer. Palmer is niet alleen producer, maar speelde mee op en schreef mee aan de songs. Hierdoor hoor je regelmatig de Family sound terug in het repertoire. Afwijkend en verrassend is het ingetogen en tedere On Lavender Heights, waarop hij prachtig begeleid wordt door keyboard en strijkers. Kippenvel. Het vliegt muzikaal gezien alle kanten op, zo is bijvoorbeeld Rabbit Got the Gun een soulfunk nummer. In Having Us A Honeymoon speelt hij even leentjebuur bij de Hochzeitsmarsch van Mendelssohn en eindigt het in een door een honkytonk piano begeleide meezinger. Chapman kreeg ook nog wat hulp op gitaar van Procol Harum's Geoff Whitehorn. Met recht is de negenenzeventigjarige Chapman trots op de door hem en Palmer geleverde prestatie, want Life in the Pond is een opmerkelijk sterk album geworden.

Roger Roger is een sympathiek duo uit Winnipeg, Canada, bestaande uit de tweeling Madeleine en Lucas Roger. Lucas had al de nodige muzikale ervaring opgedaan in de rock ‘n’ roll band Modern Man. Madeleine heeft een stuk minder routine. Zij was zowel op het toneel als achter de schermen werkzaam in het theater.

Broer en zus zongen altijd al op familiebijeenkomsten, maar daar bleef het bij. Dat veranderde toen Roger zijn zus een paar eigen liedjes hoorde spelen en zingen. Overigens op een gitaar, die hijzelf bouwde. Naast muzikant verdient hij ook de kost door gitaren te vervaardigen en oude auto’s op te knappen. Uiteindelijk besloten ze samen een duo te gaan vormen.

Bij beluistering van Fairweather valt direct de fraaie, natuurlijke samenzang op. Beiden schrijven apart songs, die later samen onder de loep genomen worden. Over het algemeen zorgt Lucas, voor de meer rockkant van het repertoire, Mad Trapper is hier een geweldig voorbeeld van.

De melodieuzere en ingetogenere songs zijn van Madeleine. Absolute uitschieters zijn het zeer aanstekelijke Think of Me, O Rainy Day en absolute prijsnummer is Scott Free. Laatstgenoemde had absoluut niet misstaan op Blue van Joni Mitchell. Een liedje wat mij kippenvel bezorgt. Fraaiste bijdrage van Lucas is ongetwijfeld de fraaie, ingetogen titelsong.

Door de afwisseling van een aantal rocksongs met ingetogen liedjes zal Fairweather niet gauw gaan vervelen. De hoes en het overige artwork is van de hand van Madeleine. De liedteksten in het boekje zijn met de hand geschreven, wat alles nog wat persoonlijker maakt.

Fairweather kwam in Canada al in januari uit, maar zoals wel vaker duurt het wat langer, voordat het dan Europa uitkomt. Bovendien staat er een toer voor 2017 gepland door Europa, een zeer mooi vooruitzicht als je het mij vraagt.

Roger Roger - O Rainy Day [LIVE] - YouTube

Vijftien was ik toen het iconische Dark Side of the Moon van Pink Floyd uitkwam. Net als op vele andere leeftijdsgenoten maakte het album toen erg veel indruk op mij en behoort het sindsdien tot mijn muziekDNA. Niet alleen behoort het tot de fraaiste albums uit de popmuziek, het album werd tevens een enorm commercieel succes.

Vijftig jaar later besloot Roger Waters, die de meeste muziek voor het album schreef, het album nog een keer op te nemen. De eerste reacties op het forum Musicmeter waren niet al te positief, vooral was er daar nogal wat commentaar op de zang. Zelf probeer ik wat meer objectief te zijn. De nieuwe uitvoeringen zijn een stuk soberder dan de originelen. Ook een stuk minder indringend. Met name in The Great Gig in the Sky mis ik de fenomenale zang van Claire Torry, een zelf verzonnen melodielijn opgenomen tijdens een enkele sessie. Het was trouwens geluidstechnicus Alan Parsons die haar voorstelde om die zangpartij te zingen.

Waters beperkt zich slechts tot zingen/spreken en speelt slechts op een nummer bas. Ook bemoeide hij zich amper met de productie, die praktisch in zijn geheel in handen van Gus Seyffert was. Onder de begeleiders bevindt zich Jonathan Wilson, die gitaar, orgel en synthesizer speelt. Voor de overige credits zie eventueel hier.

De hier en daar aangepaste teksten zijn wel van zijn hand. Het artwork van de klaphoes van de lp is trouwens prachtig, vooral de achterzijde. De teksten en credits zijn afgebeeld in de vorm van driehoeken. De vinylversie bevat een extra track. Waar vijftig jaar geleden de originele DSOTM mij snel volledig wist te overrompelen is Dark Side of the Moon Redux toch meer een album dat wat meer tijd nodig heeft om te groeien.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Eigenlijk heet hij Edward Panes. Zijn bijnaam Roo kreeg hij, nadat hij als kind, net als het Winnie-the-Pooh personage, in een rivier was gevallen. Het was vooral zijn oma, naast andere familieleden, die hem enthousiast voor muziek maakte.

Zijn oma was een klassiek pianiste, stappen in een gelijkaardige richting werden in de kiem gesmoord. Hij had niet alleen moeite met het notenschrift, maar zijn creativiteit liet het ook niet toe, hij wilde zelf liedjes schrijven.

Na een korte periode trompet en elektrische gitaar gespeeld te hebben, stapte hij over op de akoestische 6 en 12 snarige gitaar en begon reeds rond zijn dertiende liedjes te schrijven.

Twee jaar geleden debuteerde hij heel succesvol met Little Giant, die vooraf werd gegaan door drie EP’s. Het leverde hem al een grote schare fans op. Het bracht hem vorig jaar ook naar Nederland voor optredens.

Paperweights werd vooraf gegaan door de sterke single The Original, welke de nodige airplay op BBC-radio kreeg. Het is wederom een album met persoonlijke teksten geworden, of zoals hij het zelf omschrijft “My music comes to me from situations I find myself in”.

Het zijn liedjes in het klassieke folk- en popidioom, waarin regelmatig viool en cello een belangrijke rol spelen. Maar het eerste wat je aandacht trekt als je zijn muziek beluistert, is zijn donkere, ietwat hese stem. Heel soms maakt hij gebruik van de kopstem, zoals in Corner of My Eye.

Hij behoort tot de ouderwetse liedjesschrijvers, schrijft dus liedjes met mooie melodieën en sterke refreinen. Teksten die je al heel gauw bijblijven. Een van de beste voorbeelden hoe goede songschrijver hij is, is misschien wel Summer Thunder. Op meesterlijke wijze wordt hier met dynamiek gespeeld, bovendien is het refrein ijzersterk en vooral de bijdrage op trompet buitengewoon fraai.

Ter afwisseling van de meer ingetogen stukken zijn ook Water Over Fire en I Was Here te vinden, twee songs waarin ritme de leidende rol heeft. Overigens is er als extraatje een hidden track te vinden. Paperweights is niet alleen een grote stap voorwaarts als songschrijver, maar zal zeker ook gaan leiden naar een nog grotere populariteit van Roo.

Twee jaar terug werd het debuutalbum Why Don’t We Give It a Try? van de Haagse singer-songwriter Roos Meijer dat jaar mijn favoriete album. De releaseshow met medewerking van het Residentie Orkest zou toen plaatsgevonden hebben in Paard ware het niet dat Corona roet in het eten gooide. Roos besloot daarop in samenspraak met Sven Arne Tepl, de leider van het Residentie Orkest, het album live zonder publiek op te nemen.

De samenwerking met het Residentie Orkest lag voor de hand, daar beide ouders van Roos erin spelen. Een orkest trouwens met een rijk verleden, ooit maakte in 1947 de pas 29-jarige Leonard Bernstein er zijn Nederlands orkestdebuut. Stories of Change bevat naast een negental composities van haar debuut ook de composities Stuck in the Night, Dream in the Downpour en Brother van haar debuut EP Maktub.

Het was voor mij even schakelen naar deze orkestrale versies. Dat had te maken met het feit dat ik haar debuut erg veel gedraaid heb. Voor dat debuut gebruikte Roos per nummer andere muzikanten en hield ze de inkleuring zo sober mogelijk. Met een orkest is die invulling een stuk rijker. Toch treedt het orkest niet te nadrukkelijk op de voorgrond.

Roos liet zich voor de liedjes op dit album inspireren door gesprekken met changemakers; mensen die zich actief inzetten voor de maatschappij op het gebied van klimaat, antiracisme, feminisme, mensenrechten, wezen, LGBTQ -jongeren en dakloosheid. Meer informatie per nummer is eventueel op haar website terug te vinden.

Roos probeert een duidelijke, positieve boodschap op de luisteraar over te brengen, zonder opdringerig te worden. Het titelnummer Stories of Change, een van de mooiste songs die ik ken, somt het mooi op. De eindconclusie van Roos is dat ze goede hoop voor de toekomst heeft. Prachtplaat, die veel aandacht zou mogen krijgen, zowel van liefhebbers uit de populaire als uit de klassieke hoek.

Momenteel heeft de Haagse singer-songwriter Roos Meijer twee ijzers in het vuur. Twee weken terug verscheen de nieuwste single Every Day Is Blue van Maida Rose. Dit is een dream-pop duo wat ze samen vormt met Javier den Leeuw (denk aan Beach House en Cigarettes After Sex). De afgelopen twee maanden heeft ze het druk gehad met haar deelname aan de Popronde.

In het verleden heeft Roos podiumervaring opgedaan als achtergrondzangeres van Pitou Nicolaes, nog zo’n megatalent. Van Pitou recenseerde ik in het verleden haar twee fraaie ep’s. Ook Roos debuteerde in 2018 op fraaie wijze met een ep, Maktuk. De songs hierop waren geïnspireerd door de verhalen van vluchtelingen die ze ontmoet had.

Voor haar debuutalbum Why Don’t We Give It a Try? interviewde ze een aantal changemakers ; Julia Jouwe, Zaïre Krieger, William Amanzuru, Alaeddin Janid, Emma Milburn, Lydia Langebent en Caroline van Dijk. Mensen die zich allemaal op hun eigen manier inzetten voor diverse maatschappelijke vraagstukken.

Roos wil niet alleen de luisteraar raken met haar muziek, ze wil hen ook aanzetten tot nadenken. Zelf kan ze zich regelmatig overweldigd voelen door al het leed en onrecht in de wereld, maar de verhalen van de changemakers hebben haar hoop gegeven voor de toekomst. Ze hoopt dat haar album hetzelfde effect zal hebben op de luisteraar.

Het album opent met een kort geluidsfragment, waarin je op het eind Donald Trump op dwingende wijze “Build that wall, build that wall” hoort roepen. Trump, de meest controversiële Amerikaanse president ooit. Ook degene die voor de grootste verdeeldheid ooit onder de Amerikaanse bevolking zorgde. In de prachtige opener en titelsong Why Don’t We Give It a Try? probeert Roos aan te tonen hoe belachelijk diens desastreuze plan was :

“Isn’t it strange, building a wall for our freedom?
Isn’t it strange, to only care for our own?
Isn’t it strange
That we keep on fighting?
Do bullets really save lives?
Isn’t it strange
That we keep ignoring
The cries of the ones who survived? “

Het album staat bol van interessante verhalen, zoals bijvoorbeeld To Be Free, de favoriete song van Roos zelf. Het is geïnspireerd op een gesprek met Alaeddin Janid, oprichter van Child Houses. Hij is een aantal jaar geleden vanuit Syrië naar Nederland gevlucht en heeft in 2019 een tehuis opgericht voor straatkinderen in zijn geboorteland. “Wat mij heel erg is bijgebleven is dat Alaeddin zei dat als je een kind in de ogen kijkt die op straat heeft geleefd, het net lijkt alsof je in de ogen van een volwassene kijkt. Doordat deze kinderen moesten overleven op straat, was het voor hen onmogelijk om het vrije gevoel van kind zijn te ervaren”, aldus Roos over haar ontmoeting met Alaeddin.

Muzikaal gezien valt er volop te genieten, allereerst door de wonderschone zang van Roos. Ze maakt fijnbesnaarde alt folk met wat invloeden uit de indie-rock, klassieke en Arabische muziek. Soms is de zang wat dromerig (All That We Have). De inkleuring is vaak subtiel en soms niet alledaags (gebruik van een doedoek). Bij het arrangeren kreeg Roos hulp van haar vader Roelof, die ook meespeelt op het album. Belangrijk was de inbreng van coproducer Doris Veldman, bij wie thuis voor een groot deel de opnames plaatsvonden. Maar ook veel bij muzikanten thuis.

Het gebruik van veel verschillende muzikanten had een reden. Roos hierover: “Omdat elk nummer het verhaal van een ander persoon vertelde, wilde ik dit idee ook versterken in de instrumentatie. Daarom heb ik voor elk nummer verschillende muzikanten gevraagd.”. Mijn persoonlijke favorieten zijn het ritmisch interessante I Dream of a World, In My Name en de magnifieke afsluiter Stories of Change.

Roos Meijer is een singer-songwriter naar mijn hart, wil met haar muziek proberen mensen nader tot elkaar te brengen. En doet dat ook nog eens met haar droomdebuut Why Don’t We Give It a Try?

Roos Meijer live :

29-11 DEN HAAG : PAARD album releaseshow mmv Het Residentie Orkest

Al haar halve leven maakt Roos Rebergen (36) onder de artiestennaam Roosbeef muziek. Ze bracht onder die naam twee EP’s en vijf cd’s uit. Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra heet haar nieuwe album, de eerste onder haar eigen naam samen met het gerenommeerde, door Tim Vandenbergh geleide, Belgische SunSunSun Orchestra. Hun groepsnaam is net zo flexibel als hun bezetting. Het gezelschap werkte al samen met uiteenlopende acts als Eriksson & Delcroix, Hannelore Bedert, Triggerfinger, Zita Swoon Group, Stef Bos, tot aan Belle & Sebastian en Einstürzende Neubauten.

Een belangrijke rol is weggelegd voor arrangeur Tim Vandenbergh, die de songs absoluut meerwaarde geeft. Ook zijn vrouw, celliste Seraphine Stragier, maakt trouwens deel uit van SunSunSun Orchestra. De inventieve strijkers geven de muziek van Roos een spannende, nieuwe dimensie. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het opzwepende Rodeo, een herbewerking van de versie op het album Lucky. Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra behoort voor mij tot de meest interessante releases van dit jaar. Het album zal uiteraard gepromoot worden met concerten door Nederland en België, voor kaarten zie hier.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Zangeres Rosa Spruit (23) komt uit een gezin waar cultuur hoog in het vaandel staat. Moeder Marlies van Inzen werkt bij Theater De Schalm en vader Kees runt al dertig jaar Monkeyman, een managementbureau voor muzikanten. Hieronder bevinden zich bijvoorbeeld JW Roy, Iris Penning, Jeroen Kant en Ruud van den Bogaard. Alle vier leverden tekstueel en/of muzikaal bijdrages aan Tussen Stad en Platteland.

Het album vol covers opent met het fraaie, zelfgeschreven titelnummer. Tot haar zevende woonde Rosa in hartje Utrecht, waarna het gezin verhuisde naar een oude boerderij in het verre buitengebied van het Brabantse Bergeijk, pal aan de Belgische grens. Na de middelbare school vertrok ze al weer snel naar de stad en woont ze nu het merendeel van haar tijd in Maastricht, waar ze Gezondheidswetenschappen studeerde aan de universiteit. Het lied gaat over het verdelen van haar tijd tussen stad en platteland.

Een van de fraaiste Nederlandstalige liedjes, dat ik ken is Als Ge Ooit, geschreven door JW Roy samen met Gerard van Maasakkers. Het staat op de klassieker Laagstraat 443, vernoemd naar het woonadres van Ruud van den Bogaard, waar het werd opgenomen. Naar Stad, een liedje van Jan Henk de Groot, lijkt me qua tekst van toepassing op Rosa. Het moeilijk kunnen loslaten van ouders als kinderen buitenshuis gaan studeren.

Het ritmisch aan Tom Waits herinnerende Stront in Mijn Kop van Jeroen Kant is een aanklacht tegen asociale types, die met anderen geen rekening houden en in de natuur hun rotzooi achterlaten. Het is geschreven vanuit de gedachtegangen van dit soort types. Een verrassende keuze vind ik In Liverpool van Suzanne Vega, ooit vertaald door Klaas Delrue naar het Nederlands.

Ruud van den Bogaard en Björn van der Doelen vertaalden op uitstekende wijze Girls From Texas naar de hit Vrouwen Uit Brabant. Ook maakt Rosa tot mijn grote genoegen een bezoekje aan Drenthe, ze vertolkt Als de Liefde Mar Blef Winnen van Daniël Lohues. Lohues maakte geen enkel slecht album, maar Allennig II mag zeker tot zijn betere gerekend worden. Een nostalgisch gevoel bezorgt mij Er Zijn Geen Pleinen Meer van Jeroen van Merwijk. Het werpt me terug naar de jaren zestig, toen ik bijna dagelijks als kind op straat of op het schoolplein aan het voetballen was.

Zeer aanstekelijk is Duutse Grens van Erik Neimeijer. Het mooiste bewaart Rosa misschien wel voor het laatst, de sobere vertolking van Iris Penning’s Zaternacht. Een liedje geschreven over de Corona tijd en niet te vinden op een regulier album van Iris. Rosa wordt hier alleen begeleid door Gabriël Peeters. Deze topproducer weet precies wat de liedjes nodig hebben. Het tweetal krijgt op zeven van de liedjes de hulp van de inventieve celliste Mirthe de Jonge. Peeters en de Jonge werkten al vaker samen, ondermeer op albums van Björn van der Doelen en het doorbraakalbum van Iris Penning, Liever Vieze Voeten.

De pure stem van Rosa weet mij vooral te raken in ingetogen liedjes als Mijn Hoofd Weer op je Schouders en Als Ge Ooit. Rosa heeft blijkbaar de smaak van albums maken te pakken, volgend jaar zal een album gaan verschijnen met eigen nummers. Voor de geïnteresseerden in het vinylalbum inclusief cd kunnen via e-mailadres [email protected] contact opnemen. Het fraaie Tussen Stad en Platteland zou een aanrader kunnen zijn voor liefhebbers van eerder genoemde Iris Penning en Maaike Ouboter.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De verwachtingen waren hooggespannen na haar sublieme voorganger No Medium, wat ik toen een meesterwerk noemde. No Medium ontstond destijds in een periode waarin ze veel tijd over had, doordat een geplande tournee niet doorging. Het grootste deel van opvolger Bite Down begon Rosali Middleman te schrijven nadat ze in de herfst van 2021 North Carolina was verhuisd. Het album beschrijft twee reizen door het hele land, waaronder het afscheid nemen van mijn oude huis in Philadelphia. Muzikaal gezien ligt het Bite Down duidelijk in het verlengde van de voorganger. Ook nu weer is het gitaarspel dikwijls weer om je vingers bij af te likken. Ook de gevoelige, de regelmatig meanderende zang eist vaak de volledige aandacht van de luisteraar. Dat het album in het verlengde van No Medium ligt is niet zo vreemd. Ook nu weer deed Rosali een beroep op David Nance (bas, gitaar), James Schroeder (gitaar, synth), Kevin Donahue (drums, percussie). In de stu-dio kreeg men ook nog hulp van Destroyer-bandlid Ted Bois (toetsen). Ook deze keer had Rosali me meteen vanaf opener On Tonight bij de kladden.

Ook frontman Dan Bejar van Destroyer is fan van Rosali, wier muziek hij soms vergelijkt met Fairport Convention en The Velvet Underground. Zijn poëtische omschrijving van Bite Down wil ik je niet onthouden :

“Bite Down makes me think about singers and bands that throw themselves hard into the storm, the way the Rosali quartet does. The calm of her voice over top of the band’s raging—it is the emblem of songs that live to put themselves in harm’s way. But it’s not harm. It’s just that you have to play hard to get at these goods. The calm of Rosali’s voice, the straight talk of her inner search vs. the wildness of the band, the sonic storm she rides in on. That’s their sound.

The Mowed Sound. It’s hard to talk about these last couple Rosali albums without talking about them. They play free and wild and relentlessly melodious. They rip and create space and fill it up with what seems like reckless abandon, but listen carefully or listen for a while and you’ll find them paying real close attention to each other and exactly what the song demands.

Breezier songs like “On Tonight” and “Rewind” sound like they’ve fought their way to get to that sense of ease. Maybe that’s the Mowed Sound “sound”—hard-won ease. Then add to that Ted Bois’ patented Rhodes sleaze (see sinuous title track “Bite Down”) steering the record into late-night corners; the incredible “Hills on Fire” (maybe the centerpiece of the album), the guitar-ripping and the singing taking turns in reaching new levels of intimacy. It feels listened-in on, exposed and invented on the spot. It is also simply a staggeringly beautiful song. There are a few of those on the album. In contrast, “My Kind” is a raucous, hand-delivered classic; the band throws tables over. For the most part, this is a moodier record than No Medium. It has the same sound of “I’ve traveled through fire to deliver you these songs,” but it is also quieter, more nocturnal. The quiet dread of staring down an open road, and the excitement of that.”

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De vraag zal altijd onbeantwoord blijven. Zou het meesterwerk No Medium het levenslicht gezien hebben als de Engelse tournee van Rosali Middleman met J Mascis begin 2019 niet verschoven zou zijn naar een latere datum? In ieder geval niet in de huidige hoedanigheid.

Door die gewijzigde planning had ze plotseling een maagdelijke agenda voor de maand januari dat jaar. Ze besloot een vriend van een vriend te bellen, die een landelijk gelegen boerderij in de heuvels van South Carolina spotgoedkoop verhuurt aan muzikanten. Naast de nodige wandelingen door de heuvels daar schreef ze nieuwe songs voor haar intussen derde soloalbum.

Haar eerste twee albums gingen geruisloos voorbij aan Nederlandse recensenten. Alleen Erwin Zijleman van Krenten uit de pop ontdekte heel toevallig op de valreep van 2018 haar tweede album Trouble Away. Het repertoire op dit album is heel gevarieerd en ze wordt erop omringd door uitsluitend rasmuzikanten.

Op No Medium kiest Rosali echter bijna uitsluitend voor rock ballads. Haar grote voorliefde voor het rockgenre is niet vreemd. Haar ouders hadden een rock ‘n’ rollband. Samen met haar ouders en oudere broers en zussen werd er thuis zeer frequent gemusiceerd. Op haar twaalfde kreeg ze van een oudere zus een walkman met enkele Nirvana tapes, waarvan vooral MTV Unplugged in New York veel indruk maakte. Haar moeder leerde haar ooit I’ll be your Mirror zingen. Sindsdien behoren The Velvet Underground en Lou Reed tot haar grote invloeden.

Tijdens haar verblijf in grote eenzaamheid werd ze geconfronteerd met haar eigen demonen. Vandaar dat het repertoire vooral beheerst wordt door donkere thema’s als verdriet, dood en verslaving. Tijdens het schrijven moest ze geregeld denken aan een vriend, die op zijn zestiende overleed. Ze legde het vast in Your Shadow.

Op haar website wordt uitgebreid uitgelegd waarom het album de titel No Medium kreeg : “While writing the album, Rosali was inspired by harmonographs—swinging pendulums that create beautiful illustrations of the mathematics of music—considering how the mind, too, creates images through song. She imagined herself as the swinging pendulum—“a body suspended from a fixed point” (Encyclopedia Britannica), governed by the forces surrounding her. She thought about the pendulum’s relationship to time, movement, and even its use in divination practices. The album’s title, lifted from Charlotte Brontë’s, Jane Eyre, resonated with this vision: “I know no medium: I never in my life have known any medium in my dealings with positive, hard characters, antagonistic to my own, between absolute submission and determined revolt. I have always faithfully observed the one, up to the very moment of bursting, sometimes with volcanic vehemence, into the other.” With the multiple meanings of “medium”—as middle ground, a term for psychics, and as the material of artistic expression—No Medium felt like the appropriate name, describing how the self is shaped by the patterns of life.”.

Ze had bij terugkomst thuis nog geen enkel idee hoe het album moest gaan klinken. Dat kwam pas toen ze met het trio Long Hots, waarvan ze deel uitmaakt, op tournee ging met de David Nance Group. Ze vroeg deze band om mee te werken, een gouden greep. Het grote verschil met de voorgaande twee albums is dat deze bandleden al een grote chemie onderling hebben. Dat tilt de reeds, zonder uitzondering, ijzersterke songs naar een nog hoger niveau.

Invloeden op het gekozen geluid waren ; “The influences for the sound of No Medium reflect this pairing of assured vulnerability, in the stylistic coherence of Bob Dylan’s Desire, the tender delivery in Iain Matthews’ Journey From Gospel Oak, the strut and swagger of Bowie’s Hunky Dory, the ambition and beauty of Gene Clark’s No Other, and the playful catharsis of Harry Nilsson’s Nilsson Schmilsson. The Richard and Linda Thompson-esque album opener Mouth, places Rosali within both a physical and emotional space. “East of the river I was travelling on / watch me lie, undone / rest me in a forest, overgrown / until I am free of all that I’ve known,” she sings. There is movement, both within a cityscape, and in her outlook on love. Speaking of her thought process when writing the song, she says, “I imagine confidently walking away from the past, toward a new approach to love and intimacy to achieve a closer relationship with myself.”. Met al deze invloeden heeft No Medium toch een eigen signatuur gekregen.

Door de nodige oorwurmen heeft No Medium al snel een verslavende uitwerking op de luisteraar. Daarnaast wordt men bijna constant getrakteerd op subliem en regelmatig stevig gitaarspel. Slechts eenmaal eerder gebruikte ik de term meesterwerk (Honest Life van Courtney Marie Andrews). Dit is de tweede keer.

Toch langer dan verwacht verschijnt na vier jaar het vervolg op het overtuigende debuutalbum Trails van de Schotse singer-songwriter Roseanne Reid. Dat album werd geproduceerd door Teddy Thompson in Brooklyn in slechts vijf dagen tijd. Daarop was onder andere het prachtige duet Sweet Annie te horen met Steve Earle, die ze al sinds 2014 kent.

Voor opvolger Lawside werd meer de tijd genomen en dat is duidelijk terug te horen, het album is een stuk consistenter en beter opgenomen. Verantwoordelijk daarvoor is producer Dave Macfarlane. Het album werd dicht bij huis vastgelegd in Perth. Lawside is vernoemd naar het Dundee district, waar de meeste liedjes geschreven zijn.

Doordat men meer tijd had om op te nemen, kon men de liedjes beter uitwerken en dingen uitproberen. Daardoor klinkt het ook een stuk zelfverzekerder dan het debuut. Overigens waren er de afgelopen vier jaar nog al wat veranderingen in het leven van Roseanne, waaronder dat haar gezinsleven werd verrijkt met de geboorte van een kind.

Trails was prachtig, maar Lawside is weer een grote stap voorwaarts. Vandaag en morgen is Roseanne met Steve Earle te zien in Nederland en zal ze ongetwijfeld de nodige nieuwe songs ten gehore brengen.

Roseanne Reid live (supporting Steve Earle) :

03-06 GRONINGEN : De Oosterpoort
04-06 TILBURG : Poppodium 013
07-06 BORGERHOUT : De Roma

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Zesentwintig is ze nu de oudste dochter van Greg Reid uit Leith, die bekend geworden is als de helft van het eeneiige duo The Proclaimers. Hun grootste hit in Nederland was ruim twintig jaar geleden Letter from America, maar het best herinnerd is I'm Gonna Be (500 Miles), wat afgelopen jaar nog de 280ste positie in de Top 2000 haalde. Het refrein ervan wordt overigens nog steeds gezongen bij een doelpunt van de Schotse voetbalclub Hibernian FC, waarvan de broers hartstochtelijk fan zijn.

Dochter Roseanne kreeg de liefde voor de Hibs trouwens met de paplepel ingegoten, net als de liefde voor muziek. Maar nog veel belangrijker, ze erfde zijn muzikale genen. De eerste drie gitaarakkoorden leerde ze echter van haar moeder. In haar prille tienerjaren zag ze Martha Wainwright optreden, wat grote indruk maakte en begon ze zelf liedjes te schrijven.

Haar muzikale ontwikkeling begon serieuze vormen aan te nemen, nadat Steve Earle zich over haar ontfermde. In 2014 bezocht Roseanne voor het eerst Earles songschrijvers workshop Camp Copperhead, gehouden in New York’s Catskill Mountains. Hier overwon ze ook haar verlegenheid voor optreden in het openbaar door daar voor een groep ambitieuze liedjesschrijvers het liedje Amy te zingen.

Een liedje dat al snel op erkenning kon rekenen, het won in de Lyrics Only category in een internationale liedjescompetitie, gekozen uit maar liefst 160.000 inzendingen. Ook in eigen land bleef ze niet onopgemerkt, een live versie van What I’ve Done is terug te vinden op het album BBC Radio 2 Folk Awards 2015.

Echter de laatste tijd begint het balletje echt te rollen, vorige maand was Roseanne te horen in het radioprogramma van Jools Holland. Haar debuutalbum Trails kan in het muziekblad Country Music Magazine al rekenen op de eerste vijfsterren beoordeling. Mijns inziens volkomen terecht.

Roseanne verzamelde voor Trails zorgvuldig de juiste mensen om zich heen, te beginnen bij producer Teddy Thompson, die ook de nodige instrumenten voor zijn rekening nam. Thompson voelde perfect aan wat de pure, authentieke liedjes van Reid nodig hadden.

Alle liedjes werden sober ingekleurd. Veelal zijn het ingetogen verhalende liedjes. Gevraagd naar hoe autobiografisch haar liedjes zijn, kreeg ik als antwoord “Yes they are absolutely personal - to be honest it's the only way I know how to write!”.

Muzikaal gezien omschrijft Roseanne haar muziek als een mix van folk, country en roots. Prachtig ingetogen liedjes worden af en toe afgewisseld met aanstekelijke uptempoliedjes. Een paar liedjes worden opgesierd met blazers. Uiteraard ontbreekt Steve Earle niet met wie ze een fraai duet zingt in Sweet Annie.

Opvallend vind ik het gemak waarmee ze zingt, een geboren zangeres. Trails bestaat uit twaalf pareltjes die me allemaal even dierbaar zijn. Overigens speelt ze op het moment live veel nieuwe nummers, ze heeft namelijk de liedjes voor haar volgende album al klaar. Ik kijk er erg naar uit om deze jongedame live te zien.

Trails is hier eventueel al te bestellen : Roseanne Reid: Trails, CD - Cherry Red Records - cherryred.co.uk Voor mij is Roseanne Reid een regelrechte revelatie.

“And Now for Something Completely Different” dan bedoel ik niet de eerste Monty Pythonfilm, maar heb ik het over het tweede, aparte album van Roselit Bone, getiteld Blister Steel. Het begint al met de opvallende hoes van Violet Aveline.

Roselit Bone is een tienkoppige band onder aanvoering van Joshua Charles McCaslin. Dit unieke heerschap is afkomstig uit Zuid-Californië. Hij formeerde de band in 2013 in Portland, Oregon. Het debuutalbum Blacken & Curl verscheen al een jaar later. Het laat horen dat de band veel potentie heeft.

Voor het nieuwe album schreef McCaslin alle nummers en is hij tevens geluidstechnicus en de mixer. Naast een geweldig liedjesschrijver met macabere teksten is zijn manier van zingen tamelijk uniek. Hij wordt regelmatig vergeleken met Nick Cave, maar soms ook met een crooner als Marty Robbins.

Muzikaal gezien bedient hij zich van allerhande genres, variërend van Tex-Mex, rockabilly, post-punk, surfmuziek tot aan de spaghettiwesterns van Ennio Morricone. En in By the Glint of Your Horns zit zelfs een Latin baslijn verstopt.

Bij meerdere beluistering hoor je hoe ingenieus de liedjes gearrangeerd zijn, je komt geregeld oren te kort. Waarschijnlijk zijn die gezamenlijk door de band gemaakt.

Men deinst er ook regelmatig niet voor terug om de muziek te laten schuren. Zo ontspoort Leech Child in het tweede gedeelte in een kakofonie van geluid. Vooral de eerste helft zijn spannende songs, de andere helft zijn wat “gewoner”. Dit album werd me overigens getipt door Gerard Muijs (nogmaals bedankt).

Wie op zoek is naar een country album buiten de gebaande paden, kan niet om Blister Steel heen.

Roselit Bone - "Blister Steel" - YouTube

Meer dan tien jaar geleden fietste Anne van den Hoogen met haar discman door de polder naar school vaak luisterend naar haar lievelingsalbum uit die tijd, Parachutes van Coldplay. Ze kon toen nog niet bevroeden dat ze recent samen met Dolf Smolenaers als het duo Rosemary & Garlic bij hetzelfde label als Coldplay terecht zou komen.

Precies drie jaar geleden brachten ze in eigen beheer hun EP The Kingfisher uit. De titel is een verwijzing naar de op de hoes afgebeelde ijsvogel. De natuur speelt een belangrijke rol in hun liedjes op deze EP. Vooral het nummer Old Now is erg populair op Spotify, intussen meer dan negen miljoen keer gestreamd.

Van het debuutalbum Rosemary & Garlic zijn de eerste twee nummers intussen reeds opgenomen in de bekende playlist van Spotify, The most beautiful songs in the world. De songs kwamen in alle rust tot stand in hun Utrechtse studio.

Net als op hun EP speelt ook nu weer de natuur een belangrijke rol. De muziek doet niet alleen vaak dromerig aan, maar is tevens een ode aan de dromers. “Het gaat ook over eenzaamheid en authenticiteit, het zet de vreemde ziel, de outsider, voorop en omarmt hem in zijn eigenheid”.

De hemelse, heldere stem van Anne wordt vaak door fraaie piano- of elektronicabijdragen van Dolf begeleid. Soms hoor je wat invloeden terug, zoals de subtiele verandering van akkoorden (Nick Drake), vervreemdende ritmes (Patrick Watson) en soms de invloed van Sufjan Stevens.

Rosemary & Garlic is sprankelend, lichtvoetig, maar heeft daarnaast diepgang en zal daarom een zeer grote groep muziekliefhebbers gaan aanspreken.

Rosemary & Garlic - I'm Here (Official video) - YouTube

Roufaida Aboutaleb is de dochter van de Rotterdamse burgemeester, van wie ze uiteraard veel meekreeg van diens cultuur. In de zomer ging ze vaak bepakt en bezakt met haar familie op vakantie naar Marokko. Tijdens die ritten werd de nodige Riffijnse en Arabische muziek gedraaid. Acht jaar terug debuteerde Roufaida onder de artiestennaam Southbound met een EP die ze maakte tijdens haar verblijf in Kopenhagen. Ze studeerde daar toen aan het Rytmisk Musik Konservatoriet. Hierna volgden diverse samenwerkingen met anderen, totdat ze besloot in 2021 solo te gaan.

Sindsdien creëert ze in haar eentje in haar thuisstudio in de Rotterdamse wijk Crooswijk haar liedjes. De thematiek van haar teksten gaat over hoop en kansen. “Zo verschillend als we lijken, zo gelijk zijn we in ons verdriet, onze liefde en eenzaamheid.”. Met muzikale invloeden van Björk, Fairuz en Nilüfer Yanya produceert ze indiepop met gitaar, guembri, vintage Riffijnse casette samples en beats in het Engels en Arabisch, en creëert ze een alternatief popuniversum met Noord-Afrikaanse elementen.

Ook vind Roufaida veel inspiratie bij Arabische dichters. “Het lied Kalimat op de plaat is gebaseerd op het gelijknamige gedicht van de Syrische dichter Nizar Qabbani. Een grootheid, bekend om zijn werk dat dicht op “de gewone man” stond. De tekst werd voor het eerst op muziek uitgevoerd door Libanese zangeres Majida El Rumi! Prachtig orkestraal werk. Ik schreef er nieuwe muziek bij en maakte er een popliedje van.”, aldus Roufaida.

Het eindresultaat Roufaida is bijzonder intrigerend, denk aan iemand als Tamino, die iets vergelijkbaars doet met Egyptische muziek. De releaseparty is zeer toepasselijk in Bird, een levendige locatie met live muziek en gerechten uit de internationale keuken. De EP verschijnt volgens mij alleen op vinyl.

Roufaida live :

15-04 GENK : Little Waves, C-Mine
20-04 ROTTERDAM : Bird, EP Release
22-04 DORDRECHT : Velvet 11:30 uur Instore
22-04 DELFT : Sounds 14:00 uur Instore
22-04 DEN HAAG : Paagman 15:30 uur Instore
05-05 DEN BOSCH : Bevrijdingsfestival
11-05 HERENT : h’Arena 3020 (Support Gabriel Rios)
12-05 HOLSBEEK : Kampvuurconcerten (Samen met Absynthe Minded)
13-05 HOLSBEEK : Kampvuurconcerten (Samen met Absynthe Minded)
14-05 EINDHOVEN : Birdge Festival
25-05 AMSTERDAM : Africadelic, Tolhuistuin
27-05 DUFFEL : Cinema Plaza (Samen met Absynthe Minded)
08-06 OPWIJK : Nijdrop (Samen met Absynthe Minded)
09-06 VOSSELAAR : Biebob (Samen met Absynthe Minded)
10-06 DRANOUTER : Muziekcentrum (Samen met Absynthe Minded)
18-06 EEKLO : Provinciaal Streekcentrum Huysmanhoeve (Samen met Absynthe Minded)

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In augustus 1972 zag ik als veertienjarige Roxy Music op de buis hun single Virginia Plain vertolken, vernoemd naar een speciaal soort tabak. Dat nummer en hun performance maakte op mij grote indruk en kort erna bezocht ik een platenzaak op zoek naar hun muziek.

Hun debuutalbum was toen al op 16 juni verschenen, echter zonder de single Virginia Plain, maar het repertoire op hun debuut blies mij volledig van mijn sokken.

Voormalig Bond girl Kari-Ann Muller kreeg slechts 20 pond betaald voor het poseren op de beroemd geworden klaphoes. De klaphoes was in die tijd erg populair.

Reclame maken ging toen heel anders. Het label Island had de gewoonte op de binnenhoezen, afbeeldingen van andere albums te plaatsen. Aangezien ik toen nog geen muziekbladen las, raakte ik zo toch op de hoogte van recente releases. Het aantal albums van het Island label was hierdoor erg groot in mijn groeiende platencollectie.

In 1972 schreef de distributeur van Island in Nederland een recensiewedstrijd uit. Men had de keuze uit zestien verschillende te recenseren albums.

Bert van de Kamp deed ook mee met een recensie over het debuut van Roxy Music en hoopte de tweede prijs te winnen, namelijk de zestien albums. Hij won echter de eerste prijs, een geheel verzorgde reis van een week naar Londen.

Een van de juryleden was de redacteur van Oor, die vroeg of hij tijdens die week misschien Pete Townshend kon interviewen, het werd uiteindelijk John Entwistle. Het was het begin voor Bert van een mooie carrière bij Muziekkrant Oor, het blad wat ik rond 1975 begon te lezen. Bert werd toen voor mij een soort leidsman voor goede muziek. Overigens heb ik vele jaren later eens een middag tegenover hem plaatsgenomen, niet om hem te interviewen, maar tijdens een schaakwedstrijd tegen zijn vereniging HMC uit Den Bosch.

Wat ik me afvraag is, wat zou er gebeurd zijn als van de Kamp de tweede plaats had gewonnen, zou hij dan toch muziekjournalist geworden zijn? En hoe zou dan mijn muzieksmaak verder ontwikkeld zijn? Wellicht heel anders, maar hoe dan ook, het debuutalbum van Roxy Music blijft voor mij het begin van echt serieuze interesse in muziek.

Achter de artiestennaam Rozi Plain gaat de Britse singer-songwriter Rosalind Leyden schuil. Ze bracht al eerder een viertal albums uit op interessante labels als onder anderen Talitres en King Creosote’s Fence label. Ze werkt ook samen met de nodige avontuurlijke artiesten, zo speelde ze recent bas op een van mijn favoriete albums van 2022, Theatre van Anna Mieke. Prize is intussen haar vijfde reguliere album en zou in Nederland weleens voor een doorbraak kunnen gaan zorgen. Haar relaxte, ingetogen zang wordt op subtiele en organische wijze ondersteund door de nodige elektronica. Normaal gesproken ben ik niet zo’n liefhebber van elektronica, maar hier lust ik er wel pap van. Aan een drietal songs werkte Alabaster DePlume mee. Pas na regelmatige beluistering komt Prize volledig tot zijn recht.

Jammer dat hij zich aan het eind vertild aan een drietal traditionals, vooral zijn versie van Arthur McBride vind ik tenenkrommend slecht.

Cotton Eyed Joe werd ooit geweldig vertolkt door Terry Callier.

De ultieme versie van Arthur McBride is voor mij die van Andy Irvine en Paul Brady.

De liveversie van Wild Mountain Thyme (AKA Go Lassie Go) door Jim McCann is mijn favoriet.

De opvallende titel Hey Mathematician ontleende de drieëndertigjarige Londense singer-songwriter Russell Joslin aan de novelle “We” van Yevgeny Zamyatin, een soort voorloper van Orwell’s “1984”.

Hey Politician had eventueel ook een goede titel geweest voor zijn vierde album, vanwege de regelmatige verwijzingen naar de politiek. Daarnaast zijn er liefdesliedjes terug te vinden. Maar gelukkig ook wat minder voor de handliggende onderwerpen. Zo handelt een van de fraaiste nummers Billy’s Funeral vooral over dankbaarheid, over iemand, die op een eerlijke en tevreden manier terugkijkt op zijn leven.

Shipwreck kwam voort uit een droom over een groot industrieel spookschip. Russell omschrijft de tekst ervan als volgt : “The lyrics are just anxiety building, learning more about how the world is operating at the moment - how the worst parts of human nature are driving the way the world is organised - feeling like a bad ending is inevitable if we keep following this path. I tried to inject some hope in the end of the song, which I genuinely think is there, but I guess that makes the song a little contrived.”.

Russell heeft een verleden in de rock- en punkmuziek, wat je af en toe terughoort in zijn muziek, zoals in het stevige en urgente We Are 40 Now.

Een belangrijke rol is weggelegd voor zijn Australische vriendin Sarah McCaig, die hij toevallig leerde kennen, door middel van het delen van een flat. Niet alleen gaan enkele liedjes over haar, daarnaast beschikt Sarah over een bijzondere fraaie stem. Die komt vooral tot zijn recht op de pas uitgekomen single Shackles. In Elevate Me (Smoke) en Mother riep de intense samenzang van Russell en Sarah direct associaties bij mij op met het album A Fire in New Town van Annie Golden en Frank Carillo.

Naast de uitstekende teksten valt er ook muzikaal veel te genieten. Met name de bijdragen van Anna Scott (cello) en Georgina Leach (viool) tillen het repertoire naar een hoger niveau. Regelmatig maakt Russell op slimme wijze gebruik van dynamiek (Water for Blood). De liedjes zijn een mooie mix van folk- en meer rockgeoriënteerde songs.

Als extraatje is er nog een hidden track te vinden, het live opgenomen Pittsburgh It Is. Het geeft een goed beeld hoe Russell en Sarah live klinken. Dank zij de nodige hulp van Ad van Meurs toerden Sarah en Russell in maart al door Nederland om het komende album te promoten. Het album is te bestellen via Russell’s Bandcamppagina. Het was overigens mijn eerste, buitengewoon aangename kennismaking met zijn muziek.

Russell Joslin & Sarah McCaig - Shackles (official video) - YouTube

De Canadese singer-songwriter Ruth Moody maakt sinds 2002 deel uit van folktrio The Wailin’ Jennys. Ze kreeg vooral grote bekendheid door haar samenwerking met Mark Knopfler op diens albums Privateering en Tracker en mocht ze daardoor in 2015 onder andere in de legendarische Royal Albert Hall optreden. Ze groeide trouwens op, net als de gisteren besproken Beth Gibbons, op een boerderij.

Naast The Wailin’ Jennys heeft Moody ook een succesvolle solocarrière. Haar eerste twee fraaie soloalbums verschenen op het kwaliteitslabel Red House Records. Op de laatste werkten, naast eerder genoemde Knopfler, grote namen als zangeressen Dawn Landes & Aoife O’Donovan en dobrospeler Jerry Douglas mee.

Op haar nieuwste soloalbum Wanderer is Joey Landreth de meest bekende begeleider. Hij zingt met Moody een duet in The Spell of the Lilac Bloom en speelt op een nummer gitaar. Deze keer nodigde ze haar favoriete begeleiders uit. De muzikanten spelen volledig in dienst van de liedjes. Wanderer is voor het overgrote deel akoestisch, de songs over het algemeen zeer ingetogen en organisch. Moody ziet het album als een verslag van haar leven van de laatste decennium.

Als niet creatief persoon vind ik het ontstaansproces van songs altijd bijzonder interessant. Opener Already Free was de laatste song, die ze voltooide. De coupletten ervan schreef ze al tijdens de pandemie, waarbij ze een melancholische rol zag weggelegd voor de piano, maar het voelde echter te somber aan. Januari vorig jaar was ze op een songschrijversretraite in Texas en begon ze opnieuw aan de song te werken op haar nieuwe gitaar, dit keer echter met een nieuwe, veel hoopvollere melodie.

De kers op de taart in de songs is als altijd de mooie sopraan van Moody. Ze produceerde het fraaie Wanderer samen met Dan Knobler (Allison Russell, Lake Street Drive) en de mix werd verzorgd door de welbekende Tucker Martine (My Morning Jacket, First Ais Kit, The Decemberists). Het album zal te koop zijn bij de betere platenzaken en bij de webshop van Lucky Dice.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De grote passie van Ruud van den Boogaard is muziek, waarmee hij grotendeels zijn geld mee verdient. Die grote passie voor muziek deelt hij al sinds de basisschool in Knegsel met singer-songwriter JW Roy. Samen begonnen ze al snel dagelijks samen muziek te maken en te schrijven en droomden van een muzikale carrière. JW Roy beschreef die periode op prachtige wijze in het liedje Building a Dream op zijn album Dry Goods & Groceries.

De standvastigheid van Roy bleek groter en kreeg hij een grotere bekendheid. De twee werkten samen op de albums Keep It Coming, Kitchen Table Blues en Laagstraat 443 van Roy. Laatstgenoemde album en Nederlandstalige klassieker kreeg die naam, omdat het in huis van Ruud werd opgenomen.

In 2009 nam Ruud uiteindelijk zelf een sprong in het diepe en bracht Open Hart uit. Songs als Marionneke Sanders bewezen dat hij niet alleen een fantastisch gitarist is, maar ook een uitstekend songschrijver. Ondanks dat een groot aantal van de liedjes voor Eindelijk al snel klaar waren, duurde het toch nog een decennium voordat het gaat verschijnen.

De vriendschap met boezemvriend Roy blijkt nog steeds te bestaan, getuige Liefde Blijft Bestaan en natuurlijk de vrolijke opener Op de Fiets, wat de twee samen zingen. Een andere goede vriend van Ruud is Björn van der Doelen, op wiens platen hij vanaf diens debuut D'n Duvel Die Slaapt Nooit zijn niet geringe kwaliteiten etaleert. Samen met Björn zingt hij de ode Vrouwen Uit Brabant, een cover van een nummer van de Texaanse countryzanger Pat Green.

Collega Huursoldaten Mirthe de Jonge (cello) en Alex Akela (viool) leveren, zoals we van hen kennen, hoogstaande bijdrages af. Ruud weet met zijn liedjes de luisteraar zowel te ontroeren als een glimlach op het gezicht te toveren. Ronduit prachtig is Mooie Getrouwde Vrouw over een verhouding, die gedoemd is om te mislukken :

“Steeds meer en meer vuul ik voor jou maar ik wil niet verder met een vrouw
Die nie kiezen kan voor ene man ja ook ik heb een geweten
Dus ik beslis nou maar voor jou jij moeilijke getrouwde vrouw
Het is gedaan ik wil het echt niemir ja ge belt maar as ge vrij bent.”

Vergezeld van subtiele akoestische gitaar en cello bezingt Ruud zijn verdriet over een overleden dierbare in Slaap Zacht. Een keer laat hij zijn fantasie en zijn donkere kant de vrije loop in Slecht Lied, een onvervalste murder ballad. Hierin vermoordt de hoofdpersoon zijn vriendin alleen vanwege haar juwelen.

Grappig is afsluiter La France, over een eenmalige vakantie in Frankrijk, die ontsierd werd door plotselinge buikloop. Net als alle platen van Björn werd Eindelijk op vakkundige wijze geproduceerd door Gabriël Peeters. Eindelijk is een album, dat de luisteraar op diverse manieren weet te emotioneren. Ruud hoort wat mij betreft thuis in het rijtje Gerard van Maasakkers, JW Roy en Björn van der Doelen.

Ruud van den Boogaard live:

05-04 BERGEIJK: Club Aquino cd-presentatie, toegang gratis