Hier laten Jeff Waters en co. eens horen waar zien wat ze in zich hebben. De wat 'softere' albums van hiervoor worden eigenlijk een beetje weggeblazen en dat al met de eerste drie nummers (en dan 'Awaken' even weggelaten). En wederom is ook hier de titeltrack het sterkste wat de plaat te bieden heeft. Technisch gezien is plaat heel erg sterk, leuke riffs en goeie solo's. De zang is nog steeds niet het geweldigste wat de band kent, al vind ik het wel een stuk beter dan het vorige album. Het rustige eruit, het hardere erin. Iets wat ik graag zie bij 'Annihilator'.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Refresh the Demon
04. Set the World on Fire
05. King of the Kill

Hier kon ik werklijkwaar helemaal niks mee. Het is echt veelste rustig, die slow-talking zang was na het eerste nummer al wel voldoende en de pit is er een beetje uit. Leuke riffs, dat is zeker waar maar het totaalplaatje klopte gewoon niet voor mij. Het schopte me inderdaad knetter hard tegen de scheenbenen aan want dit is niet de 'Annihilator' waar ik van hou. De hoes is ook al niet het beste wat ik ooit heb gezien, en Waters is hier duidelijk de mist mee ingegaan. Echt een hele saaie prent.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Refresh the Demon
04. Set the World on Fire
05. King of the Kill
06. Remains

Door het afgelopen concert van 'Annihilator' in Hedon Zwolle alweer bijna drie weken terug zat ik even tijdelijk in een banddipje, ik had even geen zin meer om naar de band te luisteren. Vandaag toch deze plaat maar aan geslingerd om zo mijn (tot nu toe) aardig succesvolle marathon te vervolgen en af te maken van deze heerlijke underdog thrashmetal band. Helaas wist deze plaat mij niet zo te pakken, er staan een paar leuke nummers op maar ik mis iets voor mijn gevoel. Maximum Satan is dan wel weer erg vet, en ook heel erg rauw en het klinkt allemaal zoals we van 'Annihilator' gewend zijn: veelal snel, rauw en erg schoon. Een band met leden die een super grote passie uiten, het maken van ritmische muziek en zo komt ook 'Shizo Deluxe' weer aan te pas van de nodige gitaarwerken.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Criteria for a Black Widow
04. Carnival Diablos
05. Refresh the Demon
06. All for You
07. Schizo Deluxe
08. Waking the Fury
09. Set the World on Fire
10. King of the Kill
11. Remains

Leuk derde album waar Annihilator inderdaad niet met de 'groten' mee loopt en gewoon heerlijk vandaan gaat. Een prima album hoor, leuke zang en lekkere riffs met goede solo's zoals we ze kennen van deze band. Maar toch val ik er een beetje over, de ballads waren wel héél erg aanwezig en misschien was het iets te veel van het goeie. Ik kwam daardoor soms het harde en snelle geluid van Annihilator een beetje zoek, wat ik erg jammer vind. Het begon wel leuk, maar na de derde ballad heb ik het wel een beetje gehad, en dat zo kort achter elkaar. Ze zijn niet slecht, maar één of twee vind ik vaak wel voldoende. Toch een aardig leuk albumpje verder, alleen inderdaad kan hij niet meer tippen aan zijn twee voorgangers.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Set the World on Fire

Weer erg standaard Annihilator zoals we dat gewend zijn en niks meer. De zang van Jeff is prima, leuk om te horen en technisch is het wel weer een leuk kunstje het is alleen vrij standaard. En ik heb dat nu wel een beetje gehoord, 'Annihilator' zal altijd wel een band zijn die ik graag draai alleen heb ik dat nu een beetje te veel gedaan en is de sound vrij standaard. Het eerste nummer is voor mij de uitschieter voor de rest vrij clichématig materiaal. Ze spelen op safe, prima, maar geen meesterwerk van de heren.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Criteria for a Black Widow
04. Annihilator
05. Carnival Diablos
06. Feast
07. Refresh the Demon
08. All for You
09. Schizo Deluxe
10. Waking the Fury
11. Set the World on Fire
12. King of the Kill
13. Suicide Society
14. Metal
15. Remains

Zeker een sterke opvolger op het goede Carnival Diablos. Vooral technisch is de plaat weer zoals gewoonlijk weg te snoepen, wat een prachtige muzikant blijft Jeff Waters. Ik mag de band aanstaande donderdag bewonderen in Hedon Zwolle waar ze een optreden geven dus ik heb er veel zin in. De plaat kent goede nummers maar de zang vond ik niet héél geweldig persoonlijk. De plaat duurt nergens te lang en kent een leuke dosering aan nummers. Vooral het begin van de plaat met de eerste vier nummers vond ik erg sterk, daarna zwakte het wat af naar mijn mening.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Criteria for a Black Widow
04. Carnival Diablos
05. Refresh the Demon
06. Waking the Fury
07. Set the World on Fire
08. King of the Kill
09. Remains

Het derde album van Anthrax laat zich ook niet kennen en is zoals zijn voorgangers weer knetter hard. Hoewel ik hem niet zozeer beter vond als de andere twee (wel dan het debuut maar de gene hiervoor vond ik net een tikkeltje beter), heb ik er wel weer van genoten. Geziene de scores het laatste 'goeie' werk van de heren die boven de 3.80* uit komt dus ik ben dan benieuwd wat de toekomst mij te brengen heeft.

De productie is niet veel beter, hoewel je de basgitaar nu wel wat er op uit kan merken klinkt het nog steeds wat goedkoper maar of me dit nou echt dwars zat, dan zeg ik nee. Het album is gewoon weer lekker grauw en ramt lekker door. Hoewel het album hiervoor mij wat meer kon bekoren (leukere nummers na mijn mening) was ook 'Among the Living' zeker niet slecht.

Voor de rest kende dit album ook een leuk aantal tracks met o.a. 'Caught In A Mosh', 'I Am The Law' en 'Indians' deden het erg leuk. De begin track is wennen en daar was ik niet zozeer een groot fan van. Toch wist geen nummer mij net zo goed te raken als 'Medusa' dat deed op het album hier voor, 'Indians' komt trouwens wel in de buurt. Voor de rest klonk het allemaal prima, leuke riffs en en solo's en wederom een perfecte zang. Een zanger die ik 'vroeger' nooit echt kan waarderen maar ik nu langer nu hun muziek luisteren hem wel steeds fijner begin te vinden.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Among the Living
03. Fistful of Metal

Dit is één van de vier bands die met Slayer mee tourt voor hun afscheidstournéé, en één van de vier bands waar ik opzich wel op zit te wachten. Samen met 'Lamb of God' en 'Obituary' mag 'Anthrax' de grote band vergezellen bij een (en ik hoop het echt) super vette avond.

Dit debuut deed het ontzettend goed, lekkere trashmetal met toch een prima zang. Instrumentaal klinkt het prima, lekkere riffs en solo's klinken door de speakers die aardig hard door denderen alleen, zoals inderdaad hier boven al word gezegd lijkt het wel alsof na een goeie solo de andere gitaar weggedrukt word. Ook klinkt het geluid wat schel. De zang is echt niks mis mee, en word ook niet vervelend na een tijdje luisteren! De productie laat soms op zich kijken, en is niet altijd even goed.

Maar met 'Deathrider' opent het debuut goed, en hard. Met nummers als 'Metal Thrashing Mad' en 'Across the River' knalt het album stevig door. En dan is dit debuut echt niet om te klagen, en zet ik hem waarschijnlijk nog wel vaker op. Lekker!

Aardige plaat die alweer de betere kant op gaat. Met 'For All Kings' weet de band mij toch weer meer te overtuigen dan het album hiervoor, en ik denk dat het niet aan Belladonna ligt dit keer want ik vind deze zanger persoonlijk niet héél interessant, behalve de eerste albums van 'Anthrax', daar kon ik echt genieten van de beste man maar het was echt deze laatste twee waarmee hij me niet kon overtuigen. Maar, qua gitaarwerk, drumwerk en noem maar op is deze plaat weer geweldig.

Met nummers 'You Gotta Believe', 'Breathing Lightning', 'For All Kings' en 'Monster At The End' wist de band mij wel weer omver te blazen, en zelfs de zangkunsten van Belladonna vond ik hier nog wel tof. Echter vanaf 'Breathing Lightning' vond ik het niet meer interessant worden en dan licht 'Evil Twin' nog wel een beetje uit maar is de rest toch niet meer dan standaard.

En zo eindig ik mijn marathon toch aardig positief. 'Anthrax' is altijd al een band geweest waarvan ik veel, maar dan ook echt veel gemengde gevoelens bij had en dat lieten ze ook echt zien in de marathon. Ik kan niet wachten tot ik de heren live mag gaan zien, aankomende 15 november als ze touren met het afscheidstournéé van 'Slayer'.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. For All Kings
07. Worship Music
08. State of Euphoria
09. We've Come for You All
10. Stomp 442
11. Volume 8: The Threat Is Real

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Anthrax 3.59*
05. Motörhead 3.59*
06. Breaking Benjamin 3.5*
07. Obituary 3.25*
08. Slayer 3.21*
09. Twisted Sister 3.00*
10. Mötley Crüe 2.94*

Totaal onverwachts vermaakt. Ik had dit eigenlijk niet meer aanzien komen, zeker niet dat ik altijd veel negativiteit hoor over de band en mijn herinneringen aan 'Anthrax' ook niet goed waren heb ik het album weer voor het eerst sinds een paar jaar weer aangeraakt. Ja, dit album heeft me zeker vermaakt en werd nergens echt saai maar het beste wat de heren uitgebracht hebben dat was dit album in mijn ogen niet.

Dit was het laatste album voordat Belladonna bij 'Anthrax' vertrok en misschien was dit wel een goeie zet aangezien ik zeker in het vorige album de beste man erg naar vond zingen. Nu is dat in dit album echt wel anders en heb ik weer genoten van de zanger. Ik ben benieuwd hoe John Bush het gaat doen. De riffs waren prima en ik heb me weer uitstekend vermaakt met dit album, drums is ook prima en ik hoor de basgitaar eindelijk ook weer eens zuiver bij Anthrax.

Het album kent zijn nummers, zeker het leuke 'Got the Time' kwam me weer bekend voor. Ook de rest van de songs zijn prima hoor, zo vond ik 'Time', 'Keep It in the Family', 'Belly of the Beast', 'In My World' en 'Blood' ook erg gave tracks en heb ik me er uitstekend mee vermaakt! De lengte zat me alleen een beetje tegen, ik moet nog een beetje wennen aan de lange albums (dertig / veertig minuten zitten mij het fijnst).

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. State of Euphoria

Ik ging hier eigenlijk in eerste instantie niet zo positief in, ook al stond Belladonna bij 'State of Euphoria' mij niet aan ik durfde eigenlijk de switch van zanger niet te luisteren aangezien ik bij veel bands mee gemaakt heb dat het dankzij deze switch wat minder deed. Maar, vooral na de lovende woorden van Eddie deed het me wat meer hopen en deze hoop heeft voor geluk gezorgd want Bush doet het helemaal zo slecht nog niet. Hoewel het nu niet helemaal naar 'Anthrax' klinkt, daar mis ik dan toch echt Belladonna voor, vond ik het album goed in een positieve zin.

Toch is het niet mijn favoriete album, er zijn genoeg riffs en solo's waar ik van genoot maar daar blijft het bij. De zang is goed en het drumwerk weer prima, al raakte het me niet zo goed als de vorige albums. Ik ben klaar voor de 'Bush' tijdperk maar Belladonna word ergens toch gemist en zeker om hier een 'Anthrax' kaartje aan te hangen of, daar ken ik de 'Bush' tijd te slecht voor.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria

Heerlijk tweede album van de heren bij Anthrax, en dat zeker na een erg sterk debuut. Dit album knalt lekker door, prima riffs en solos en een heerlijke zang. Thrashmetal op zijn beste, zeker onder de naam van 'Anthrax'.

De album haalt in mijn ogen nét de volle vijf sterren niet, en dit komt inderdaad door de onderdrukte productie waar ook ik de basgitaar maar niet kon opmerken, hier was een mooi voorbeeld voor en dan moet je het nummer 'Lone Justice' pakken die opent met een solotje van Frank Bello en daarna word de rest opgepakt en ben ik al vrij snel het basgeluid kwijt. Voor de rest klinkt het prima, de zang is goed en inderdaad nergens op een échte constante schreeuw niveau wat je wel vaker mee maakt bij sommige zangers, Joey Belladonna is zeker een goeie!

Er zaten aardig wat toffe nummers op, het album begint erg hard met 'A.I.R.', 'Lone Justice' en 'Madhouse' waarna het album goed door knalt door onder andere 'Aftershock' en één van mijn persoonlijke favorieten 'Medusa'. Ook 'Gung-Ho' is zeker niet verkeerd en zo heb je al gauw een ijzersterk album neergelegd. Yes, dit was zeker een héél tof album! Hij haalt nu nog een 4.5* maar met een betere productie was dit gewoon vijf volle sterren geweest.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Fistful of Metal

Ik ben persoonlijk ook niet echt onder de indruk van dit werkje. 'Anthrax' heb ik al jaren een aparter gevoel bij, en tot mijn verbazing vond ik de vorige drie albums best geweldig. Ik kon niet echt wennen aan de zang van Belladonna die ik gelukkig nu wel wat meer kan waarderen als een paar jaar geleden, waar ik 'Anthrax' eerder verafschuwde heb ik er nu meer plezier in maar, 'State of Euphoria' is niet mijn favoriet.

Zoals Eddie ook al zegt, er staan echt geen verkeerde nummers op. Ik zelf ben best te spreken over de nummers 'Be all, End all', 'Antisocial', 'Schism' en 'Finale'. De rest van de tracks daar heb ik persoonlijk wat minder mee, niet slecht zijn ze zeker niet maar naar mijn mening hoef ik ze ook niet meer alledaags op te zetten.

En dan geeft het album toch net onvoldoende weg dan wat ik gehoopt had. Ik zelf vind de hoes niet verschrikkelijk maar het is ook niet hun mooiste. Het gitaarwerk is weer prima en ik ben ook verkocht aan het drumwerk van Benante. De productie gaat steeds beter, en dan is (zoals ik al zei) helaas dit album niet geworden als wat ik gehoopt had.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Among the Living
03. Fistful of Metal
04. State of Euphoria

Aangezien ik vandaag al naar Barcelona vertrek voor een welverdiende vakantie (al ga ik maar 5 dagen) was mijn doel om Anthrax eigenlijk voor de vakantie helemaal klaar te hebben. Helaas bleef ik steken bij 'Stomp 442' en dat niet omdat ik maar weinig muziek geluisterd heb de afgelopen dagen dat zeker niet, ik bleef haken bij 'Stomp 442' omdat het album mij maar niet wist te overtuigen.

Verschrikkelijk mag wel op de eerste plaats denk ik, en vanaf het begin nummer 'Random Acts of Senseless Violence' voelde je de bui al hangen, en na 'Fueled' wist ik het wel zeker: dit was niet mijn album. Om maar te zwijgen over 'Bare' en 'American Pompeii' welke ik echt verschrikkelijk vind. Ik ben totaal het 'Anthrax' gevoel kwijt, de zang vond ik nou ook niet echt bepaald bijzonder en was stukken beter op 'Sound of White noise'. Het album bevatte nou niet echt nummers waarvan ik kon gaan juichen laat staan genieten, het gitaar werk was niet om van op te kijken en ik blijf wel nog een kleine fan van Benante op dit album maar dan ben ik er wel door heen en vond ik 'Stomp 442' eigenlijk gene bal aan.


Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria
07. Stomp 442

Het had veel erger gekund, echt veel erger maar met deze plaat laat 'Anthrax' zien dat ze meer en deels best ongeïnspireerd door spelen. Vooral tijdens het nummer 'Cupajoe' had ik echt even het gevoel waar ik nu naar het luisteren was, een goeie thrashmetalband die wereldwijd bekend is of een plaatselijk boeren bandje die met wat bier de nodige herrie zit te maken. Ik was er in ieder geval niet van onder de indruk.

Ik heb dit album de afgelopen vijf dagen tijdens mijn vakantie in Barcelona eens goed beluisterd, 's avonds na een lekker dagje weg even wat muziek op zetten daar heb ik wel oor naar en aangezien ik toch de marathon wat in leven wil houden heb ik ook wat Anthrax albums aan geslingerd. En dan moet ik toch ook van mij kant bekennen dat ik het album best wisselvallig vind, het werd nergens slecht maar, soms wat was het ook echt wel om te janken.

'Inside Out' klonk bijvoorbeeld erg leuk, en was met een paar anderen ook prima om naar te luisteren. Toch blijf ik het gevoel hebben dat het album gewoonweg te lang is en dat merkte ik ook wel aan sommige nummers die gewoon verschrikkelijk waren. 'Alpha Male' is bijvoorbeeld ook zo'n nummer waarvan ik nou totaal niet onder in de indruk was. En dan is ook dit album wel een tegenvaller.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria
07. Stomp 442
08. Volume 8: The Threat Is Real

Toch wel bijzonder dat 'Anthrax' zo wisselvallig overkomt, zeker na de komst van Bush. Het eerste album met deze zanger klonk leuk maar was even wennen, en als je hoopt dat je gewend bent aan de zanger lijkt de band wel een stap te ver terug te nemen en klinkt 'Anthrax' niet meer zoals het hoort, soms wat te chaotisch en te slordig en dat was zeker wel te merken met de voorgaande twee albums. Toch laat Bush ook wat nummers achter waarbij je toch even op je achterhoofd gaat krabben of de beste zanger toch niet beter bij de band past dan Belladonna, één ding is zeker: zo goed als de oudere albums gaat Anthrax niet halen met Bush, en ook niet met dit album.

En dan start dit album sterk, en denk je toch echt dat het album eindelijk weer omhoog stijgt naar het niveau dat ik gewend ben bij deze band. En met het nummer 'What Doesn't Die' laat de Anthrax met Bush zijn visitekaartje erg goed achter. Na mate het album wat door dendert blijft deze hoop toch in een stijgende lijn hangen, en ben ik aangenaam verrast door de nummers 'Any Place But Here' volgend door 'Nobody Knows Anything'. Als de band dit niveau vast houd kan dit album nog héél wat worden, zo klonk Anthrax met Bush gewoon erg goed en strak. Toch houd dit gevoel nog één nummer vast met 'Strap it On' en gebeurd toch het gene waar ik al bang voor was, en word het album op alle kanten verkloot door het waardeloze nummer 'Black Dahlia', waarom? Waar was in godsnaam dit nummer goed voor, bah! En om dan het album weer op een gewenste positie te krijgen is moeilijk, door het nummer 'Cadillac Rock Box' stijgt hij wel weer wat omhoog maar dan gooien ze 'Crash' er tussendoor en dan kakt het toch weer in en lijkt het album na 'Cadillac Rock Box' wel weer vergaande glorie, en had het naar mijn mening ook wel mogen stoppen. Toch moet ik de solo in 'We've Come for You All' niet vergeten, alleen helpt het niet echt meer.

Wisselvallig is dit album echt wel te noemen, en ik weet niet echt wat ik er mee aan moet. Het vorige album vond ik al totale bagger en met de (goeie) opgenoemde nummers haalt dit album zo'n label niet. Toch als ze wat nummers er uit gehaald hadden, zoals de twee opgenoemde slechte nummers dan was dit album totaal anders naar buiten gekomen en kan ik het wel gewoon het beste album met Bush aan zang noemen. Ik ben er nou nog totaal niet van onder de indruk, en buiten twee nummers zal ik het album waarschijnlijk niet snel meer aanraken en dat is zonde. De tijdsduur is dit keer net echt een pijnlijke plek alleen heeft 'Anthrax' mij nog nooit weten te vermaken met zo'n lange tijdsduur op één album en lukt dat nu ook weer niet.

En dan vind ik 'We've Come for You All' toch een beetje een lastige plaat, het heeft zijn up en downs en blijf ik redelijk neutraal met mijn stem, ik weet niet echt wat ik er mee aan moet alleen wil ik het album niet afstraffen op de paar missers, en voel ik me toch bij dit cijfer het beste.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria
07. We've Come for You All
08. Stomp 442
09. Volume 8: The Threat Is Real

Het was even schrikken toen de band na hun intro (wat voor mij al niet had gehoeven) begon met het spelen van 'Earth on Hell' en het kippenvel schoot me gelijk weer omhoog aangezien ik nare herinneringen kreeg aan het voorgaande album. Gelukkig weet de band daarna de draad weer een beetje op te pakken en word na 'The Devil You Know' het album weer zoals ik gehoopt had. Echter haalt het band zijn niveau niet meer, en nu had Belladonna voor mij ook wel weg mogen blijven aangezien ik net aan Bush gewend raakte.

En met nummers als 'Fight 'Em 'Til You Can't', 'I'm Alive', 'In The End' en 'Revolution Screams' brengt 'Anthrax' weer leuke nummers met zich mee. Echter vond ik het nergens héél bijzonder worden en raak ik het ook eens met Lau, die hierboven al een enige discussie voerde. Het is een leuk album om te luisteren maar, de nummers zijn nergens bijzonder te noemen en ik zou niet snel dit album weer willen op zetten. Te standaard misschien?

En dan vond ik de terugkeer van Belladonna toch minder interessant als dat ik gehoopt had, en dat is balen! Voor de rest een geinig album, leuk om geluisterd te hebben en zeker van betere klasse dan sommige albums met Bush als zang maar dat wisten we al, zo diep zinkt Belladonna hopelijk niet.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. Worship Music
07. State of Euphoria
08. We've Come for You All
09. Stomp 442
10. Volume 8: The Threat Is Real

Prachtig album. Ik denk dat iedereen het nummer 'Reckoning Song' wel kent, over-populair lied maar, toen ik hem vandaag weer eens hoorde en het tekstueel nog eens tot me liet bezinken snap ik de pracht van dit lied. Eigenlijk heeft het mij doen besluiten om maar eens het hele album op te zetten, zo tijdens het wandelen. Het is nog steeds vrij koud, al was het vandaag een prachtig weertje, en dit is het typische weer waar muziek zoals dit toch meer tot zijn recht komt bij me. Eigenlijk tijdens het horen kwam ik weer terecht bij het nummer 'Her Lies', die ik nog wel herkende van vroeger maar, waar ik nooit meer op was gekomen. Zo ook dus 'Reckoning Song' die ik terug in mijn begin tienerjaren voor het eerst hoorden, alleen waar ik dus niks mee kon. Te jong denk ik.

Een paar prachtige nieuwe tracks die ik heb ontdekt, hoorde er ook zeker bij. Devil's Dance, Over You Blues zijn ook stuk voor stuk prachtige nummers. Het stemgeluid is iets waar ik nooit echt achter ben gekomen, en vandaag weer eens heb herontdekt. Ik denk dat deze wandeling prachtig was, Asaf neemt je mee in een reis en raakt echt je gevoel, en dat loev ik wel. Héél tof album, en wellicht tijd om alles van zijn hand eens te beluisteren.

Deze plaat kwam voorbij via het YouTube kanaal Heavy Metal Philosophy, deze beste man geeft elke zaterdag ons een video met voor hem de top vijf beste nieuwe releases, vaak zijn dit hele erg underground bandjes en dus onwijs leuk om naar te kijken en nieuwe muziek te ontdekken. Ook Entfesselt kwam langs maar, dan in de rubriek met de beste metal cover van die week, en ik geef eerlijk toe: de cover is onwijs gaaf, de muziek is dat helaas niet.

Ik heb voor deze plaat eigenlijk een ouder werkje van hun opgezet. Wat doe boer niet kent vreet hij niet zullen we maar zeggen: ik wil altijd wel even horen wat de band nou precies maakt. Pagan Black Metal, is zeker iets waar je mij voor wakker kunt maken, en mijn interesse was gewekt. Hoewel ik niet de grootste fan van hun ouder werkjes ben, ik ken het ook niet zo goed om direct te oordelen. Dit soort nieuwe platen komen allemaal vanzelf aan de beurt, en zo ook deze plaat.

Maar er was één probleem, ik heb denk ik wel meermaals deze plaat aan gedrukt, en dacht telkens dat ik Amon Amarth aan het luisteren was. Beter goed geleend dan slecht gejat zeggen ze dan, deze band maakt helaas gebruik van het tweede. Dit is gewoon een Temu variant van Amon Amarth, de zang is verschrikkelijk (zelfs soms vals) maar, als je ook nog eens het ritmische, melodische en de onderwerpen van Amon Amarth er bij haalt ben je gewoon een goede na-aper. En nee; er is niks slecht met bands of artiesten die hun invloeden halen uit andere muziek, er zijn onwijs veel goede en leuke bands ontstaan uit invloeden binnen de muziekgenre, daar mag je echt niet over twijfelen; dit is gewoon een kopie.

Jammer, dat houdt gewoon in dat Asenblut totaal niet boeiend genoeg is. Ze hadden het in mijn ogen gewoon lekker bij die pagan black moeten houden, dit is gewoon jammer. Gemiste kans, wel een vette cover!

De mensen die mij volgen weten wel een beetje wat mijn muzieksmaak is, denk ik. En daar hoort deze deze tweede plaat van Asenblut zeker bij. Pagan Black Metal is namelijk een genre wat ik best wel waardeer en ook veel luister (ik heb het echt heel veel geluisterd in de COVID-19 tijdperk), ken ik niet alle bands. Dit is dan ook wel een vrij onbekende band maar, doet eigenlijk alles wel goed.

De zang is dan misschien niet héél interessant, en met vlagen soms wat vals, het is en blijft Black Metal, dus vaak ben ik daar helemaal niet mee bezig. En zo heel erg is het niet. Maar, het album weet mij gewoon in het algemeen niet echt te boeien. Ik weet natuurlijk niet of het aan deze band ligt, maar de muziek kon me niet altijd even boeien, ik miste to het melodische of het ritmische, het is allemaal volgens het boekje en dat is natuurlijk niet erg, echt spannend wordt het dan ook niet.

Asking Alexandria - Reckless & Relentless

Heerlijke album voor de metal liefhebbers (hier is er ook eentje), de songs zijn heerlijk om te luisteren en ik krijg er eigenlijk geen genoeg van, heeft zeker een plekje in mijn Spotify lijstje verdiend! Super album!

3.5*

Heerlijk album die de zweedse melodieuze-Deathmetal weer naar voren laat komen en ik heb er echt van genoten met natuurlijk de súper topper 'Slaughter of the Soul' oef wat ene heerlijk nummer. Ik ben benieuwd naar het nieuwe album die de mannen aan het produceren/uitbrengen zijn want ik kan daar dus echt niet op wachten en hopelijk is hij net zo gaaf als deze. Heerlijke zang en prima gitaar riff's maken dit album van 'At the gates' meer dan waar!

De eerste plaat vanuit de metal top 100 lijst van Kronos. Eigenlijk perongeluk in zijn geheel opzet gisteren tijdens het gymmen maar het pakte me echt heel erg. Zo erg zelfs dat ik hem in de avond nog eens ben gaan luisteren.

Vette plaat dit man. Als ik dit in 2019 had geluisterd dan had ik er bij gekwijld denk ik, toen zat ik echt in mijn thrash tijd. Toch waardeer ik een goeie plaat als dit nog altijd. Heerlijke zang trouwens, strakke riffs en eigenlijk alles wat je mag verwachten..

Leuke ontdekking, ga het zeker vaker op zetten en de andere twee platen ook ff checken.

Nadat Chris is komen te overlijden heb ik mijn gedachten eens volledig gericht naar Soundgarden en Audioslave. Ik kende de bands al wel en begon ze wat meer te luisteren (ik luister veel meer dan dat ik genoteerd heb hier op MusicMeter) en was erg geschokt van het nieuws. Dit eerste album en naar mijn mening ook gelijk het sterkste album kent zijn hits, meezingers en is gewoon super gaaf om keihard te draaien in de auto. De stem van Cornell en de band afkomsitg van Rage Against the Machine is een te gekke combinatie met een super album tot gevolg, heerlijk!

Vandaag was een heerlijke herfstdag. Op het moment kampen we nog met nazomerse tempraturen wat er voor zorgde dat ik vanmorgen een fantastische wandeling kon maken in de natuur. Voor mijn dagelijkse tienduizend stappen doel weeg ik vaak mijn ochtend work-out af zowel buiten als binnen (in de gym op de loopband) maar, vandaag was het prachtig weer om buiten te blijven. De tempratuur is niet te warm én ook niet te koud, de zon straalde helder aan de hemel en er stond een lekker windje. Ook omdat de herfst is begonnen begint de natuur zich klaar te maken op de koude en depressieve tijd van het jaar. De bladeren zijn langzamerhand aan het verkleuren en de grond is gezaaid met eikels en ander compost.

Voor mij was het vandaag dus even afwegen welk album ik zou opzetten, normaliter greep ik heel makkelijk naar 'Agalloch' voor dit soort tijden van het jaar alleen wou ik het vandaag eens wat anders, wat vernieuwends. Ik kwam eerder deze dag op deze plaat uit, hoe weet ik niet meer zo goed maar, het gemiddelde en de lovende woorden boven mij en op het internet hebben me overgehaald.

En ik werd echt mee gesleurd in het album. Deze depressieve atmosferische black metal plaat komt volledig tot zijn recht. Met fijne en goede riffs, goede grunts, al is het krijsen wat vooral de depressieve voor mag stellen maar, een hele fijne afwisseling in deze plaat is voor mij toch wel de cleane vocalen die voorbij razen. Dit zorgt voor een leuke wisseling en past perfect bij het album. De minuten vlogen voorbij, en zo ook mijn wandeling, waar de plaat een genot was om te horen.

De enige smet die deze plaat kent is het laatste nummer, 'Coma II'. Dit doet niet eer aan zijn voorgaande songs, en word op een gegeven moment misschien zelfs saai. Twintig minuten naar de zelfde toon luisteren is dan ook wel iets te veel van het goede, en weerhoudt mij er overigens ook van om deze plaat met de volle stemmen te beoordelen, zonde, terwijl het zo onwijs goed ging bij de voorgaande vijf nummers.

In mijn ogen heeft Avenged Sevenfold aan dit album hun ware kracht laten zien. Hun live optreden was uitstekend en zo laten ze met Avenged Sevenfold - Avenged Sevenfold zeker zien dat ze ook nu hedendaags als het live concert destijds uitstekende muziek kunnen maken en toch wel de betere muzikanten zijn in een toch wel jongere klasse (midden 30). Dit album is altijd al een pracht geweest waar we nog gelukkig de kwaliteit van 'The Rev' nog mee mogen maken en de klasse straalt er hierdoor af. Top album en echt het genieten waard!

Met liedjes als 'Hail to the King', 'This Means War' en 'Shepherd of Fire' is de band weer verder uitgegroeid en hebben ze zeker een groter publiek gekregen en ook mij hebben ze gestrikt na dit album. Heerlijke lyrics, gitaar solo's en zang zo zet Avenged Sevenfold weer een prachtig album neer en laat de band ook met volle teugen weten dat ze zeker niet stil gaan zitten na het overlijden van The Rev of dat ze het rustiger aan gaan doen, wat ik wel erg sterk voelde bij Avenged Sevenfold - Nightmare (2010) die natuurlijk centraal stond om het overlijden van The Rev.

Vandaag uitgebracht op Spotify en ik heb weer heerlijk genoten van A7X. Ze zijn weer terug als vanouds en ik heb prima genoten van dit album. Heb uiteraard ook erg veel zin in het concert in de Ziggo Dome. Fijna riffs, prima zang en leuke liederen maken dit album weer toppie, next!

Een totaal nieuw soort A7X voor mij maar na toch een paar keer geluisterd te hebben is dit wel echt een heel gaaf album, niet hun beste dat voor mij altijd Avenged Sevenfold - Avenged Sevenfold (2007) zal blijven ze laten hier wel één van hun doorbraken horen en het publiek waaronder ik vond het te gek. We zien natuurlijk de oude A7X hier uit hun plaat gaan en met nummers als 'And All Things Will End' slaan ze echt wel hun plaat en heb ik weer een lekker album gevonden om in de auto te draaien op een lekker hoge volume.