Imposante technische death metal, subliem uitgevoerd en geproduceerd. De band zet een retestrakke en bombastische muur van geluid neer, waarbij men gelukkig goed oppast dat het geen audiobrei wordt. De overwegend lange songs zijn vrij progressief, met veel ruimte voor fantastisch gitaarwerk en allerlei rustige intro's en jazzy intermezzo's. De zanger is ook erg goed; het is vooral fijn dat hij goed verstaanbaar blijft, ondanks de voortdurende grunt (er zijn geen cleane vocalen). Al met al een indrukwekkend tweede album. Ik ga op zoek naar het debuut.

Het onlangs uitgekomen tweede album, Formshifter, is geweldig, maar ook dit debuut mag er zeker zijn. De moordend strak uitgevoerde death metal is hier nog iets meer rechttoe rechtaan, met slechts een akoestisch rustpuntje aan het einde van track 5, Biomech-Vals No. 666. Voor de rest is het beuken geblazen, van begin tot eind. Door het gebrek aan variatie en afwisseling is het geheel wat eenvormig, maar dat is eigenlijk geen probleem omdat alle songs uitstekend in elkaar zitten en bijzonder meeslepend zijn.

Superieur uitgevoerde technische death metal, bruut maar tegelijkertijd melodieus. De toevoeging van allerlei flamenco-intermezzo's komt de afwisseling ten goede. De cleane zang die in de laatste paar tracks wordt ingezet had van mij feitelijk niet gehoeven; dit doet alleen maar afbreuk aan het betere gruntwerk. Al met al een geweldig vierde album.

Ezra Haynes, zanger van het eerste uur, is hier terug op het nest. Dat betekent een veel minder melodieuze aanpak, met slechts sporadisch een clean gezongen passage. De muziek is ook terug bij af, wat tegelijkertijd positief en negatief is. De brute technische metal is even overtuigend en indrukwekkend als altijd, maar ik mis een beetje het avontuur en de meeslepende songstructuren van de afgelopen paar albums. Dynamiek en afwisseling voldoende, dat wel.

Prima album, beter dan het debuut door de meer zelfverzekerde sound en gewoonweg betere songs. Productioneel ook dik in orde. De band bewijst dat nu metal nog steeds geen gepasseerd station is, mits goed uitgevoerd, zoals hier het geval is.

Aangename maar wel wat anonieme nu-metal. De songs zijn allemaal best lekker en liggen prima in het gehoor, met een goede produktie. Het album is gelukkig ook te kort om je erbij te gaan vervelen. Degelijk gedaan allemaal, maar echte inspiratie ontbreekt. De band lijkt erg op het ter ziele gegane Trust Company; niet vreemd wanneer je beseft dat dit de reïncarnatie van die band is.

Logge, loodzware EP met vier botte tracks die ongenadig bruut op de luisteraar inhakken. Het afsluitende titelnummer is wat meer ingetogen, maar tot die tijd is het verpulverende deathcore dat de klok slaat. Niet zo goed als het voorgaande album van deze amerikanen, maar inmiddels kan deze band met gemak tot de top binnen het genre gerekend worden.

Zeer sterke, vrij technische death metal uit de Verenigde Staten, superieur uitgevoerd en geproduceerd. Volop variatie tussen en binnen de tien tracks, met zelfs de nodige ruimte voor melodieze zangpartijen en ingetogen passages, maar het is toch het betere beuk- en brulwerk dat overheerst. Luister maar eens naar de geweldige opener Ulysses of het uptempo The Putrid Sunrise. Veel beter dan dit wordt het niet binnen het genre wat mij betreft. Het geluid van de band doet me wel wat denken aan een band als Allegaeon, ook al zo'n topper.

Instrumentale progressieve technische death metal. Is dat leuk? Meh, niet echt in dit geval. De muzikale krachtpatserij klinkt aanvankelijk best bruut en overrompelend, vooral in de spaarzame uptempo passages, maar al snel gaat alles erg op elkaar lijken en blijken de meeste tracks erg lang en vooral saai te zijn. Meer dynamiek had zeker geen kwaad gekund. Nee, dan doet de band het op het superieure tweede album Sarcoma (2021) een stuk beter, met kortere en vooral sterkere tracks en... een zanger.

Zoals zo vaak het geval is bij dit soort verzamelaars is de kwaliteit van de aanwezige songs nogal wisselend. Sterke songs worden afgewisseld door een aantal matige, waarbij het gelukkig nergens echt triest wordt. Alhoewel, van het kinderachtige Follow Me Down van 3OH!3 word ik niet bepaald vrolijk.

Verrassend sterke moderne death metal, met genoeg melodieuze aspecten om de boel draaglijk te houden. De songs zijn unaniem sterk, met vooral opvallend goed gitaarspel en een zeer strakke ritmesectie. Met de produktie zit het ook wel snor. Enige minpuntje is de sporadisch storende cleane zang, die sommige refreintjes danig weet te verpesten. Deze zang wordt dan te hoog ingezet, met chipmunks-achtig resultaat. Dat kan en moet natuurlijk beter de volgende keer.

Iets minder dan voorganger Blackbird, het songmateriaal is hier niet overal even sterk en tegen het einde zakt het allemaal wat in, maar nog steeds een ijzersterk album. Qua geluid is de plaat nog iets harder geworden, vooral door het ruige gitaarwerk, waardoor de stevige amerikaanse rock soms dicht in de buurt van metal komt. Myles Kennedy zingt in ieder geval weer de sterren van de hemel en het gitaarwerk van Mark Tremonti is om de vingers bij af te likken. Wat een heerlijke band is dit toch. Uitschieters wat mij betreft zijn opener Slip To The Void en Still Remains.

Prima achtste album van deze altijd betrouwbare amerikaanse rockband. Het geluid is ditmaal nog wat steviger en neigt meer dan eens naar metal, met name door de lekker zware gitaarriffs. Het overwegend uptempo songmateriaal is daarnaast energiek en meeslepend. Er zijn slechts weinig momenten dat de band wat gas terugneemt en de ene na de andere kraker komt langs. Myles Kennedy is in topvorm, net als gitarist Mark Tremonti.

Maar weer eens uit de denkbeeldige platenkast gehaald. Wat een geweldige band is dit toch, wat mij betreft één van de beste rockbands van de afgelopen jaren. Uitstekend tweede album, nog iets beter dan het toch al sterke debuut. Geweldige zang, spetterend gitaarwerk en overwegend goede songs. Het machtige titelnummer is inderdaad een uitschieter (kippenvel!), maar ook opener Ties That Bind en het ruige White Knuckles zijn toppers. De bonustracks zijn ook zeer de moeite waard. Moderne klassieker, al met al.

Prima vierde album, waarop de band het geluid van de vorige platen vakkundig verder uitkristalliseert. Het album is hierdoor wel wat aan de geforceerde kant, aangezien de bandleden inmiddels zo goed weten hoe ze moeten klinken dat de songs weinig spontaan zijn. Alles is tot in de puntjes uitgedacht. Neemt niet weg dat de plaat monsterlijk goed klinkt en dat alle songs bijzonder sterk zijn. Wat een heerlijk vet gitaarwerk weer, geweldig. Door het loodzware geluid en de veelal naar metal neigende riffs is dit het meest stevige album tot nu toe geworden. Zanger Myles Kennedy zingt alles naar een nog grotere hoogte. Wat een machtige strot heeft die man toch. Het recente soloalbum van gitarist Mark Tremonti klinkt ook overduidelijk door in deze nieuwe songs. Inmiddels kunnen beide bands wel samengevoegd worden, zeker wanneer Tremonti ook nog eens de lead vocals voor zijn rekening neemt in Waters Rising.

Prima debuut, al vind ik de twee albums hierna nog wel iets beter. Dit eerste album bevat wellicht iets teveel ballads om echt van A tot Z te kunnen boeien. Niettemin een sterke plaat, met uitsluitend mooie songs. Mijn favoriete tracks zijn die waarin de band lekker heavy en loodzwaar klinkt, zoals Metalingus en Watch Your Words. Het gitaarwerk van Mark Tremonti is om je vingers bij af te likken en de geweldige strot van Myles Kennedy is imposant. Het afsluitende End Is Here is overigens ook prachtig.

Beste album sinds Fortress, vooral door de zwaardere riffs en het meer epische songmateriaal. Die stijl ligt de band gewoonweg erg goed. Hier en daar nog wel een conventioneel niemendalletje, maar de meeste tracks zijn lekker donker en slepend, zoals ik het graag hoor. Veel positieve uitschieters, met de drie langste songs ook de beste: het heavy Sin After Sin, het fraai opgebouwde Fable Of The Silent Son en het prachtige afsluitende titelnummer.

Lichte tegenvaller na het uitstekende Fortress en de laatste twee prima albums van Tremonti. Songs en teksten zijn soms wat aan de voorspelbare en wel erg toegankelijke kant, waardoor het album soms wat afvlakt. Gelukkig worden de songs gaandeweg wel steeds sterker, waardoor de boel uiteindelijk toch stevig op de rails blijft. De band kan echter veel beter.

Zesde album van deze amerikaanse rockband en wederom een schot in de roos. Alsof het de mannen geen enkele moeite kost om keer op keer een uitstekende plaat in elkaar te zetten. Het is sporadisch even wennen aan een wat melodieuzer geluid hier en daar, ondersteund door toetsen, maar overwegend klinkt Alter Bridge zoals we van hen gewend zijn: meeslepend, zwaar en lekker bombastisch.

Niet mijn tak van sport, deze technisch vaardig uitgevoerde, maar amper boeiende death metal. Ik mis vooral interessante opbouw en gave riffs. Alles dendert maar een beetje door in de hoogste versnelling, zonder daarbij de benodigde indruk te maken. Van de voortdurend als een speenvarken krijsende zanger word ik ook niet bepaald vrolijk. Goed geproduceerd en verzorgd in elkaar gezet, maar ik kan er niet zoveel mee.

Niet best, deze plaat. Platvloerse, stoere dertien-in-een-dozijn amerikaanse rock, saai en log. De band vist in dezelfde vijver als bijvoorbeeld Godsmack en Drowning Pool, maar is kwalitatief wel stukken minder. Geen enkele song maakt indruk; slechts de laatste twee nummers zijn nog enigzins de moeite waard. Voorspelbare beukers (met veel 'fucks', want dat is stoer) worden afgewisseld door nog meer voorspelbare ballads. Tegenvallertje.

Tja, weer zo'n zangeresje met een beperkt bereik, die probeert een graantje mee te pikken van het succes van andere, betere artiesten. Hier en daar een lekker nummertje, maar ze zijn op één hand te tellen. Hopelijk is haar tweede album, Happyland, wat beter...

Zeer verzorgd in elkaar gezette plaat, een mengeling van Soilwork-achtige metal met Within Temptation-achtig zangwerk. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, mede door de uitstekende productie, maar het is allemaal wel erg gladjes gedaan en de meeste songs lijken behoorlijk op elkaar. Sommige te zoete zanglijntjes en refreinen werken ook een beetje op de zenuwen. De meer agressieve songs als It's All About Me (Rain) en Call Out My Name vallen in positieve zin op. Volgende keer graag iets meer afwisseling en passie, dan moet het helemaal goedkomen.

Zo op het eerste gehoor klinken de songs iets meer geïnspireerd dan op het vorige album, maar het scheelt niet bijster veel. Het blijft een beetje behelpen met deze band. Aan de ene kant zit alles fantastisch in elkaar en luistert de plaat lekker weg, maar aan de andere kant is het allemaal wel erg bedacht en glad. Een kruisbestuiving dus tussen pop en metal, al werkt die combinatie vele malen beter bij een band als Raunchy.

Wanneer ik de berichten hierboven lees vraag ik mij af of we hetzelfde album hebben beluisterd. Ik vind dit namelijk niet best. De toenemende dance-invloeden zijn tot daaraantoe, maar allemachtig, wat een knulligheid qua songstructuur en teksten! Het is werkelijk van kleuterschool-niveau. Het klinkt door de gladde produktie allemaal best lekker, met catchy refreintjes en soepel gitaarwerk, maar de band glijdt steeds verder af richting bedenkelijk songfestival-niveau. Ik heb Amaranthe overigens onlangs aan het werk gezien op het Into The Grave-festival in Leeuwarden; live klonk het allemaal nog een stuk beroerder.

De formule begint reeds slijtageplekken te vertonen op dit tweede album. Deze opgepimpte versie van Nightwish klinkt in de eerste paar songs lekker vet en energiek, maar al snel is de lol er af en worden de songs vrij simplistisch en erg voorspelbaar. De kitscherige refreintjes zijn tevens een nadeel. Wat de plaat draaglijk maakt is de heerlijk bombastische produktie en het vakmanschap van de muzikanten. De vette gitaarriffs vliegen je om de oren en het drumwerk is eersteklas. Hierdoor steekt het geheel net iets boven het maaiveld uit, al blijft het songmateriaal behoorlijk achter.

Eindelijk weer een teken van leven van deze band. Laatste wapenfeit was een weinig opzienbarende(gedeeltelijk) live EP uit 2007, Can't Stop The Machine. Het laatste feitelijke album, The Feeding, stamt uit 2005. Ook die plaat was niet bijzonder. Jammer, want het debuut, The War Of Art uit 2001, is te gek. Maar goed, Shoot dus. Vier nieuwe songs en een cover. Het geluid doet hier en daar wel wat denken aan Faith No More, maar dan wat steviger. Writhe is een uitstekende opener, maar de overige songs zijn niet meer dan redelijk. Het is me allemaal net iets te log en eenvormig. Geen verkeerde EP, maar de band kan en moet beter.

Prima comeback-album van deze amerikaanse metalband. De Faith No More-achtige zanglijnen, ondersteund door het betere loodzware beukwerk, zijn nog steeds van de partij. Niet alle songs zijn even sterk en halverwege zakt het album wel wat in, maar tracks als de woeste opener Let All The World Believe en het felle uptempo Suffer Elegantly maken veel goed.

Destijds een veelbelovende band, mede door dit prima tweede album, geproduceerd door Rick Rubin. Sindsdien is er helaas weinig meer van de mannen vernomen, al schijnt de band nog steeds te bestaan en komt er zelfs een nieuw album aan. De onstuimige, heftige en lekker energieke metal doet in de melodieuze refreinen sterk denken aan Faith No More, maar de muziek zelf is een stuk ruiger en harder. Met 16 tracks een behoorlijke maaltijd, maar de songs zijn stuk voor stuk de moeite waard.

Direct bij opener Drown You Out valt op hoe identiek het totaalgeluid is aan de rockband Trust Company. Wanneer je je in de band verdiept is dit duidelijk geen toeval: de zanger en bassist van Trust Company blijken deel uit te maken van Amity Lane. Eén probleem echter: de sterke songs is men vergeten over te hevelen. De eerste paar tracks gaan nog wel, maar al snel slaat de eenvormigheid en daarmee de verveling toe. Geen enkele song springt er op positieve wijze uit, iets dat bij Trust Company nooit een probleem is geweest. Geen wonder dan ook dat het vooralsnog bij dit enige wapenfeit is gebleven.