De band opereert hier een beetje op de automatische piloot, zowel muzikaal als tekstueel. Echt geweldig wil het dan ook niet worden. Vreemd genoeg zijn het juist de twee langzaamste tracks, The Berserker At Stamford Bridge en het afsluitende Into The Dark, die de meeste indruk maken. Voor de rest is het overwegend midtempo beukwerk, degelijk ingespeeld en geproduceerd, maar niet heel bijzonder. De inspiratie ontbrak duidelijk.

Tekstueel kan ik hier weinig mee; de lyrics over stoere vikingen en hun manse avonturen gaan mij de pet te boven, maar de muziek kan me wel bekoren. De band brengt een smakelijke mix van Iron Maiden en Slayer, die vooral in de uptempo songs bijzonder fijn in het gehoor ligt. Luister maar eens naar het prima openende titelnummer of het felle Blood Eagle. Wanneer het tempo lager ligt is het songmateriaal direct minder interessant, maar gelukkig gebeurt dat niet heel vaak. Live heb ik de band nu twee keer overtuigend aan het werk gezien, maar ook toen viel het kwartje slechts ten dele. Geweldige band, maar lang niet altijd mijn ding.

Wat minder uptempo dan we van zweedse vikingen gewend zijn, maar zeker niet minder goed. Unaniem sterke tracks, weliswaar zonder echte uitschieters, voorzien van lekker rauwe zang en fijn gitaarwerk. Qua productie had het wel wat voller en warmer mogen klinken, maar verder is er weinig mis met het album.

Qua thematiek en presentatie niet echt mijn ding, maar op Fortarock klonk de band zo vet en overtuigend dat ik toch wel eens een heel album wilde proberen. En dat valt helemaal niet tegen. Met de stoere teksten over het ruige vikingleven kan ik niet zoveel, maar de muziek staat als een huis en luistert verrassend lekker weg. De band klinkt als een soort opgevoerde versie van Iron Maiden, met een grommende beer als zanger. Ik ga de oudere albums ook maar eens proberen, denk ik zo.

Ik ga de discografie van de band in omgekeerde volgorde door, en dan merk je goed hoe het geluid steeds bruter wordt naarmate je dichter bij het debuut komt. Tegenwoordig zijn de scherpe randjes er vakkundig af gehaald, maar hier beukt de band nog lekker ruig door, als een soort opgevoerde kruising tussen Slayer en Iron Maiden. Luister maar eens naar het verpulverende Destroyer Of The Universe. De rest van het album mag er ook zijn.

Verpletteren doet dit album bepaald niet, deels door het matige songmateriaal en deels door de brakke productie. Het geluid mist detail en de plaat klinkt als een verzameling slecht opgenomen demo's. Ook de zang komt niet uit de verf en is hier vooral eentonig. Jammer, aangezien bepaalde tracks nog wel enige potentie hebben. Vooralsnog het minste album dat ik van de zweden heb gehoord.

Routineus, nogal ongeïnspireerd album dat bij vlagen tot leven komt. Zo is de track Saxons And Vikings, met een toepasselijke gastrol van Biff Byford, erg leuk. Een waardeloze meezinger als Heidrun drukt de pret dan helaas weer flink. De rest van het songmateriaal is degelijk maar weinig spectaculair, met te weinig uptempo beukers en vooral veel midtempo middelmaat.

Ik blijf bij deze band altijd wat moeite houden met de nogal simpele, veelal te letterlijke teksten over vikingen en aanverwante ongein, maar met de muziek is weinig mis. Vooral in de snellere tracks weten de zweden ook ditmaal te overtuigen. Men strooit met heerlijke riffs alsof het niets is. Een paar wat mindere tracks halen de vaart sporadisch uit het album, maar overwegend wordt het gaspedaal flink ingedrukt en ramt de boel fijn door.

Rauwer en minder uptempo dan later werk, maar zeker niet minder goed. Het meer uitgeklede geluid laat de band in topvorm horen, zonder de bombast en kitsch die de meer recente albums kenmerken. Het songmateriaal is aan de eenvormige kant en de schuurpapieren zang vrij monotoon, maar dit wordt goedgemaakt door de energieke en vooral overtuigende uitvoering.

Prima album waarop de band wijselijk het gaspedaal vrijwel continu intrapt. Dan komt het songmateriaal toch het beste uit de verf. Hier nog geen flauwe meezingers zoals op de meer recente albums maar gewoon lekker bot brulwerk, strak en heavy. Met de teksten kan ik nog steeds niets helaas.

Nog meer een herhaling van zetten dan de laatste paar albums van deze finse band, maar men heeft de formule wel zo geperfectioneerd dat feitelijk iedere track bijzonder meeslepend en aanstekelijk in elkaar steekt, met mooie melodielijnen en fraaie zangpartijen. Het had allemaal wel wat steviger gemogen en ik had graag wat meer grunts in het totaalgeluid gehoord, maar het album boeit van de eerste tot de laatste seconde. Vooral de wat ruigere tracks The Lantern en het afsluitende Despair zijn erg mooi.

De band heeft wat te bewijzen, denk je, wanneer de loodzware opener Shades Of Gray lomp met de deur in huis valt. Dik aangezette grunts, death metal-achtig gegrom, is dit Amorphis wel? Zodra het melodieuze refrein zich aandient is de sound echter weer uit duizenden te herkennen. Geweldige song, overigens. De rest van het album is wat meer voorspelbaar, maar al met al is deze plaat wel wat feller (en beter) dan voorganger The Beginning Of Times uit 2011. Dat album speelde wellicht iets teveel op safe. Amorphis klinkt hier weer energiek en overrompelend, met een mooie afwisseling tussen melodieuze en heavy passages. De folk-elementen zijn zoals altijd weer kunstig in de songstructuren verwerkt.

Gelukkiger wat steviger en minder kitscherig dan voorganger Queen Of Time. De bombast en de muzikale tierelantijnen zijn danig teruggeschroefd, met een wat robuuster album als resultaat. Het songmateriaal is over de hele linie sterk, met als enige nadeel dat alles wel een beetje inwisselbaar begint te worden. Amorphis heeft een formule gevonden die werkt, maar hier moet men niet al te lang mee doorgaan. Wat meer dynamiek en afwisseling tussen en binnen de tracks zou wonderen doen.

Een leuk idee, goed uitgevoerd: oude songs in een nieuw jasje steken en het uitbrengen als een verzamelaar. Ik blijf meer gecharmeerd van het nieuwere, meer melodieuze werk van de band, maar dit is een prima album. Goede productie ook. De mengeling van melancholische folk en beukende metal, voorzien van bruut brulwerk, blijft zeer aangenaam.

Ik kende het oude werk van deze band niet, dus ik duik in het verleden en beluister het allereerste wapenfeit. De loodzware death metal die hier op deze EP wordt gepresenteerd heeft weinig te maken met de melodieuze folk-metal die men tegenwoordig maakt, maar toch heeft het wel iets. Het gerochel dat voor zang moet doorgaan stemt niet echt vrolijk en is in de mix amper te onderscheiden, maar de muziek is niet slecht. Daarnaast klinkt alles door de volle produktie al redelijk krachtig. Aardige dreigende keyboard-partijen ook. Alleen dus jammer van die zang, en wat meer variatie had geen kwaad gekund.

Lichte tegenvaller van deze doorgaans zeer betrouwbare finse metalband. Ook ditmaal klinkt alles weer heerlijk bombastisch en tot in de kleinste details verzorgd, maar het is mij sporadisch iets te lieflijk en gekunsteld. Men is een beetje doorgeschoten in het melodieuze gedeelte, met allerlei vrolijke folkriedeltjes en de toevoeging van heel wat exotische instrumenten. Het kan te gek ook. De geweldige zangpartijen met veel lekkere grunts kunnen daar slechts ten dele tegengas aan geven. Daarnaast moet ik zeggen dat het songmateriaal ditmaal ook niet heel sterk is. Volgende keer graag weer iets stevigers, mannen!

Imposant, zeer gevariëerd album. Bruut beukende songs worden afgewisseld met meer ingetogen nummers, allemaal zeer de moeite waard. Hier en daar folk-elementen die mooi passen binnen de sfeer van het geheel. Vooral de zang is erg goed. De plaat is daarnaast ook uitstekend geproduceerd. Ik ga met terugwerkende kracht alle albums van deze band maar eens ontdekken, denk ik zo.

Geweldige band, maar ik kan niet zoveel met het oudere werk. Ook dit tweede album is niet bepaald mijn ding. Hier en daar duiken leuke details op binnen de songs, maar de eentonige grunts en de rommelige produktie zorgen niet bepaald voor een prettige luisterervaring. Waarschijnlijk had ik dit een stuk beter gevonden wanneer ik de plaat in 1994 had ontdekt, maar ja, ik kan nu eenmaal niet terugkeren in het verleden. Anno nu vind ik er in ieder geval weinig aan.

Dit album borduurt min of meer voort op het geluid van voorganger Skyforger. Het resultaat is overwegend positief, al beklijven de songs ditmaal wat minder. Het niveau van het materiaal ligt evenwel continu hoog en de plaat kent geen zwakke broeders. Het geheel is wel wat rustiger dan we van de band gewend zijn. Niets mis mee, maar volgende keer hoor ik de band toch liever weer van een wat ruigere kant.

Dit eerste volwaardige album van Amorphis is niet slecht, maar door een gebrek aan variatie is het songmateriaal wel aan de saaie kant. Alle songs lijken erg op elkaar en er zit geen positieve uitschieter tussen. Her en der duiken leuke details op, maar de eentonige brulzang en de rauwe produktie zorgen nu niet bepaald voor een enerverende luisterervaring. De death metal zou hierna snel plaats maken voor een subtieler en vooral interessanter geluid. Gelukkig maar.

Op dit vierde album begint de band definitief melodieuzer te worden; wat mij betreft een hele verbetering. De zang is nog niet overal even sterk, net als de songs zelf, maar over de hele linie genomen is dit een aangename plaat. Folk-elementen duiken her en der op, net als het inmiddels bekende Hammond-orgel. Dit blijft een interessante metalband, ook anno 2013, die een enorme ontwikkeling heeft doorgemaakt.

Wat is en blijft dit toch een goede band. De albums van deze finnen zijn altijd wel de moeite waard, maar ditmaal heeft men toch net dat beetje extra werk verricht om er iets bijzonders van te maken. De songs zijn stuk voor stuk uitstekend en alles zit prachtig verzorgd in elkaar. Het is tevens allemaal wat steviger dan op de vorige paar albums; zo zijn de grunts naast de fraaie cleane zang weer helemaal terug en is het songmateriaal overwegend aan de lekker heavy kant. De mengeling van metal en traditionele folk-elementen werkt in ieder geval nog optimaal.

Minste album tot nu toe, helaas. Het is allemaal sfeervol uitgevoerd en het vakmanschap druipt er weer van af, maar de plaat is wat mij betreft veel te ingetogen en langdradig. De songs worden zorgvuldig opgebouwd maar weten daarna niet echt te boeien. Echt rocken doet de band ditmaal ook niet. Het geluid is erg retro en doet regelmatig denken aan Pink Floyd en, qua meer recente bands, Porcupine Tree en Blackfield. Best mooi hoor, maar ook best saai.

Aardig tussendoortje, maar niet heel bijzonder. De eerste twee songs zijn prima, maar daarna wordt alles wel erg rustig en gezapig. Ik moest herhaaldelijk aan Pink Floyd denken. Niet verkeerd natuurlijk en kwalitatief van hoog niveau, maar ik hoor de band liever voluit rocken.

Leuk instrumentaal tussendoortje. Niet erg bijzonder qua songs, maar het is wel weer sfeervol en meeslepend uitgevoerd. Alles dat de band maakt is in ieder geval op zijn minst interessant, ook nu weer.

Dit blijft een ongrijpbare band. Door de continu veranderende muzikale stijl is het britse Amplifier moeilijk in een hokje te plaatsen. Ditmaal doet het ingetogen, vaak dromerige songmateriaal denken aan een band als Porcupine Tree, maar dan kwalitatief wel wat minder. De zes songs op het album zijn best aardig maar weten nergens echt te beklijven. De karige productie helpt ook niet mee. Ik heb meer met de stevige kant van de band.

Absoluut minder geslaagd dan het debuut, met weinig pakkende nummers. Ook lang niet zo subtiel en origineel. Nog wel de moeite waard door de sterke sound en de goede produktie.

Hier valt gelukkig weer wat meer te beleven dan bij het vorige album, Echo Street, dat uitblonk in langdradigheid. De songs zijn over het algemeen flink ingekort en de boel rockt tenminste weer. Bij de lekkere instrumentale opener Magic Carpet voel je direct dat het ditmaal goed zit. De plaat haalt het niet helemaal bij eerder werk, maar de band is in ieder geval weer op de goede weg. Fijne retro rock, doorspekt met leuke electronische details, en zoals altijd sfeervol uitgevoerd.

Eerste deel van een tweeluik, waarop Amplifier wat gas terugneemt en vrij ingetogen en nogal eentonig klinkt. In de beste momenten doet de retro-progressieve rock denken aan een band als Blackfield, maar overwegend kabbelen de vier songs naar mijn smaak maar en beetje door, zonder ergens echt boeiend te worden.

Samen met de eerste EP is dit eigenlijk een volwaardig album, althans qua speelduur, want inhoudelijk schieten de tracks herhaaldelijk tekort. Net als deel 1 kabbelt de boel maar een beetje voort. Sfeervol en overtuigend gebracht, dat wel, maar de band klinkt doorgaans heel wat energieker.