Beetje rommelige songs; er had wat mij betreft ook wat minder zang op het album mogen staan. Het vorige album was meer sfeervol en spannend.

Cult Of Luna zal mijn ding wel nooit helemaal worden, vrees ik, daar doet de muziek van deze zweden me gewoonweg te weinig voor, maar bij vlagen is dit album best indrukwekkend. De lange songs hebben absoluut sfeer en zijn knap opgebouwd. Hier en daar ook een aantal lekker ruige gitaarriffs. De zang voegt weinig toe, wat mij betreft. Uiteindelijk kost het me ook wel de nodige moeite om mijn aandacht er de volle lengte bij te houden.

Slepend, hypnotiserend album. Sfeer en kwaliteit genoeg, maar wie op zoek gaat naar songs met een kop en een staart komt uiteraard bij deze band bedrogen uit. Niet helemaal mijn ding, maar ik kan het wel waarderen.

Ik ben het wat oudere werk van de band aan het ontdekken en dat is wat dit album betreft zeker geen straf. Heerlijk log voortstuwende, dreigend klinkende metal met lang uitgesponnen, haast hypnotiserende tracks. Door de lengte van de afzonderlijke tracks en het album als geheel is het soms wat lastig de aandacht erbij te houden, vooral wanneer het tempo nog verder omlaag gaat, maar al met al behoorlijk indrukwekkend.

Een lichte tegenvaller na de prima EP The Raging River, waar de band op haar best was. Hier neemt men ruim de tijd om de negen aanwezige tracks op te bouwen, maar het materiaal is vervolgens net niet spannend of meeslepend genoeg. Ik mis ook memorabele melodielijnen. Het is allemaal wel weer lekker zwaar en lomp, met hier en daar een sfeervol rustmomentje, maar binnen het oeuvre van de band is dit niet meer dan een aardige middenmoter.

Zo zwaar, log en meeslepend als op deze prima EP heb ik de band nog niet eerder gehoord. De vier tracks, aangevuld met het korte, clean gezongen rustpuntje Inside Of A Dream, zijn zonder uitzondering uitstekend en behoren wat mij betreft tot het beste werk van de band. Het klinkt allemaal heerlijk overweldigend, duister en mysterieus.

Ik blijf het proberen met deze band. Voorganger Eternal Kingdom uit 2008 vond ik aan de matige kant en ook andere albums van de band zijn niet helemaal mijn ding, maar toch intrigeert de muziek van deze zweden me wel. Deze plaat, losjes gebaseerd op de film Metropolis van Fritz Lang uit 1927, is in ieder geval meeslepend en intrigerend, hoewel sporadisch best saai. Een song als Synchronicity is bijvoorbeeld langdradig en vervelend. Gelukkig staan daar meesterlijke songs als I The Weapon en In Awe Of tegenover.

Leuke aanvulling op het eerder dit jaar uitgekomen album Vertikal. Verwacht echter niet al te veel van deze EP, want de vier aanwezige songs zijn aan de langdradige en eentonige kant. Lekker dreigend van sfeer, dat wel, en de afsluitende remix van Vicarious Redemption mag er zijn.

Een meer geslaagde samenwerking dan, pak 'm beet, Metallica en Lou Reed, al zegt dat natuurlijk niet veel. De stem van mevrouw Christmas is typisch zo'n geval van love it or hate it. Ik val helaas wel in de laatste categorie en kan niet zoveel met haar kinderlijke zang en hysterische gekrijs. De songs waarop mannelijk gebrul is te horen zijn dan ook een stuk interessanter. De band zelf is gelukkig goed op dreef en de songs zijn overwegend lekker zwaar en neerslachtig, alsmede meeslepend en intens. Een instrumentale versie (of eentje met slechts mannelijke zang) zou dus welkom zijn.

Fijne EP met vijf tracks, die vooral naar meer doet verlangen. Alle songs zijn de moeite waard, met vooral het afsluitende Rise & Fall heerlijk bruut. Sowieso begint de amerikaanse band steeds meer deathcore-elementen in het totaalgeluid op te nemen, met positief resultaat. Productioneel heeft men ook nog nooit zo goed geklonken als hier.

Fijne EP, maar minder goed dan de albums van deze amerikaanse metalcore-band. De vijf tracks kunnen er zeker mee door maar zijn minder beklijvend dan we van Currents gewend zijn. Het songmateriaal is wat gewoontjes, hoe goed uitgevoerd en geproduceerd de EP ook is.

Geweldige debuut EP, met 8 ijzersterke, afwisselende songs. De loodzware en supervet uitgevoerde metalcore veegt de vloer aan met de meeste genregenoten. Productioneel steekt dit ook knap in elkaar. Met amper dertig minuten aan de korte kant (alhoewel voor een EP best lang), maar na dat half uur ben je ook wel murw gebeukt.

Vierde uitstekende album op rij voor deze amerikaanse metalcore-band. Men zoekt hier de uitersten nog wat meer op dan voorheen: de brute passages (inclusief grunts) zijn monsterlijk zwaar en de melodieuze meer toegankelijk dan ooit. Het knappe is dat Currents alles zo weet te combineren dat het resulteert in onweerstaanbaar en meeslepend songmateriaal dat zich direct in je hoofd weet te nestelen. Alle tracks zijn de moeite waard, maar voorlopig is Living In Tragedy, voorzien van fijne electronische details, mijn favoriet.

Zeer aangename kennismaking met deze amerikaanse moderne metalcore-formatie. Het eerste album (eigenlijk meer een EP) ken ik niet, maar ga ik nu zeker ook beluisteren. Wat een geluid zet de band hier neer zeg. Behoorlijk imposant. Dit komt voor een deel door de grootse produktie, maar de songs staan tevens als een huis en de muzikanten hebben er duidelijk zin in. De prima (en blijkbaar nieuwe) zanger, die zowel clean als brullend weet te overtuigen, maakt het geheel in stijl af.

Uitstekend album, waarop de band een dynamische en knap gebalanceerde mix van agressie en melodie laat horen. De ruige en cleane zangpartijen vloeien op natuurlijke wijze in elkaar over en het songmateriaal is overwegend van hoog niveau. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het woeste Poverty Of Self of het heerlijk opzwepende Origin. Met nog geen 40 minuten aan de korte kant, maar hierdoor kent het album in ieder geval geen zwakke tracks.

Debuut-EP van deze amerikaanse metalcore-band. Men is hier duidelijk nog zoekende naar het juiste geluid en slaagt er niet in om de benodigde indruk te maken. Het songmateriaal is hard en intens, maar tegelijkertijd dertien-in-een-dozijn en nogal eentonig. Productioneel is het ook een beetje aan de brakke kant. Gelukkig zou de band hierna flinke stappen maken.

Energiek, rauw album van de hand van de ex-bassist van Black Label Society, John J.D. DeServios. Hij heeft een band geformeerd die ruige southern rock mixt met Korn-achtige metal. Het resultaat is overwegend geslaagd te noemen, mede dankzij de diversiteit van de songs en de vele gastoptredens van onder meer Zakk Wylde, Sen Dog, Burton C. Bell en Russell Allen. Hier en daar duiken ook elementen op uit de funk en hip hop. De produktie is krachtig maar wat aan de kale en soms schelle kant, waardoor het album wat mij betreft niet helemaal optimaal uit de verf komt. Neemt niet weg dat het een lekker plaatje is. Beste song is het ruige titelnummer.

Stevige amerikaanse rock met hier en daar een uitstapje richting metal. Het doet qua geluid wel wat denken aan een band als Alter Bridge, maar dan wel met een mindere zanger en mindere muzikanten. Het songmateriaal is degelijk genoeg maar lang niet overal even goed. De uptempo, meer stevige tracks zijn goed te doen, maar de meer ballad-achtige songs zijn een beetje zeurderig, op een Creed-achtige manier.

Relaxte, zij het nogal oppervlakkige hip-hop, met lome beats en een paar aangename maar tegelijkertijd vrij anoniem klinkende rappers. Nogal fragmentarisch qua opzet, met veel intermezzo's en korte tracks, waardoor ik helaas nooit echt lekker in de flow van het album geraakte. Daarnaast is het voor mij ook allemaal iets te ingetogen en laidback.