Het geluid van de band verschuift steeds meer richting bombastische popmuziek, ware het niet dat het loodzware gitaarwerk nog steeds een metalen randje aan het songmateriaal geeft. Het resulteert in een uitstekend geproduceerd, makkelijk in het gehoor liggend maar nogal schizofreen album. Het klinkt allemaal erg bedacht en gelikt, hoe lekker vet bepaalde songs ook zijn, met zangpartijen van Charlotte Wessels die zo te horen flink door de autotune gehaald zijn.

Tot in de puntjes verzorgde gothic rock met uitsluitend mooie liedjes. Iets te glad geproduceerd wellicht en het had wel iets harder mogen rocken, maar het geheel klinkt zo fraai dat ik dit op de koop toeneem. Van de mannelijke gastoptredens was ik niet zo gecharmeerd (vooral niet in de hoge uithalen), maar de zangeres doet het uitstekend. Lekker bombastisch album met mooie melodielijnen en fraai ondersteunend gitaarwerk.

Met deze EP krijgt de fan wel heel veel waard voor zijn geld; twee nieuwe tracks, instrumentale versies van deze twee tracks, een paar herbewerkingen van oude nummers en maar liefst negen live-tracks. Met ruim een uur aan speelduur kun je dit dan ook bijna zien als volwaardig album. De nieuwe tracks zijn wellicht een beetje aan de gladde kant maar smaken uiteindelijk wel naar meer en het livemateriaal klinkt uitstekend.

Toen een paar jaar terug de meeste bandleden, inclusief zangeres Charlotte Wessels, opstapten, hing de toekomst van Delain aan een zijden draadje. Knap hoe de overgebleven Martijn Westerholt is teruggekrabbeld. Met een compleet nieuwe band om zich heen, inclusief de uitstekende zangeres Diana Leah, komt Delain hier zelfs sterker dan ooit voor de dag. Dit is wat mij betreft dan ook het beste album van de band tot nu toe, met een wat zwaarder, bombastischer geluid en unaniem sterke tracks. De vertrokken bandleden zullen zich wel even achter de oren krabben bij het horen van deze meeslepende plaat. Respect.

Leuk tussendoortje, met een paar nieuwe nummers, een paar nieuwe versies van bestaande songs, een paar covers en een reeks live-tracks. Vooral de twee nieuwe nummers zijn de moeite waard; deze hadden niet misstaan op het meest recente album We Are The Others. De covers zijn niet bijzonder, maar de live-tracks daarentegen klinken prima.

Sterk debuut van deze nederlandse metalband. Inmiddels is men in 2014 aan album nummer vier toe, The Human Contradiction, waarop de band een stuk gelikter en poppy voor de dag komt. Hier klinkt alles nog meer oorspronkelijk, alsmede lekker heavy en gothic. Fijn zwaar gitaarwerk en uitstekende zang van Charlotte Wessels. Het songmateriaal is ook van niveau. De latere albums zijn ook prima, maar toch is het jammer dat men het geluid van dit debuut snel heeft laten varen.

Aardige EP met enkele nieuwe songs en vier live-tracks. De nieuwe songs zijn wellicht wat aan de gladde kant maar klinken best lekker. De live-tracks zijn prima. Leuk tussendoortje dus voor de fans.

Er worden weinig risico's genomen op dit vijfde album, of het moet de loodzware opener Hands Of Gold zijn, die er direct lekker vet inhakt. De prima Queen-cover Scandal is dan ook nog wel opmerkelijk. Verder is het de gebruikelijke sfeervolle afwisseling van stevige en meer melodieuze songs, met uiteraard een hoofdrol voor zangeres Charlotte Wessels, hier uitstekend bij stem. Het gebrek aan verrassingen zorgt ervoor dat het album een beetje spanningsloos is. Het is allemaal degelijk genoeg, maar het blijft een beetje een herhaling van eerdere zetten.

Degelijk vierde album, dat voornamelijk of safe speelt. Vergeleken met het vorige album, We Are The Others, laat de band geen noemenswaardig ander geluid horen. De gitaarpartijen zijn hier wellicht wat steviger en alles klinkt wat zwaarder, maar verder blijft de formule, een aanstekelijke mengeling van poppy rock en gothic metal, ongewijzigd. En geef de band eens ongelijk. Het werkt namelijk wel. Het songmateriaal mag dan niet heel bijzonder zijn; door de krachtige produktie en verzorgde uitvoering klinkt alles optimaal goed en lekker bombastisch.

Prima derde album, wat mij betreft de beste plaat van deze nederlandse band tot nu toe. Gothic metal is het al lang niet meer; net als Within Temptation heeft Delain ditmaal gekozen voor een meer pop-gerichte aanpak, resulterend in meeslepende, lekker in het gehoor liggende songs. Vaste Rammstein-producent Jacob Hellner zorgt voor een geweldig klinkend geheel, voorzien van fijne electronische details, met als basis een heerlijk zware gitaarmuur. Door het prominente gitaarwerk en de bombastische sound blijft alles wel behoorlijk heavy, zodat het geheel niet al te zoet en licht wordt. Geen slechte song te bekennen ook. Zangeres Charlotte Wessels is uitstekend bij stem en tilt ieder nummer naar een hoger niveau. Het gastoptreden van Fear Factory-zanger Burton C. Bell op de song Where Is The Blood stelt helaas niet zoveel voor, maar goed, toch leuk.

Een flinke verbetering ten opzichte van de eerste twee albums van deze duitse band, die vooral saai en futloos waren. De melodieuze death metal klinkt hier een stuk overtuigender en vooral spannender, met sporadisch een lekker dreigend sfeertje. Hier en daar zijn bepaalde songstructuren en refreintjes aan de wat simpele kant (Insetopia), maar overwegend kan dit er zeker mee door. Benieuwd hoe de band zich hierna verder gaat ontwikkelen.

Futloze melodeath uit Duitsland. "Why am I here?" schreeuwt de zanger in één van de nummers. Goede vraag. De prestaties van de beste man zijn hier al even onbetekenend als die van de rest van de band. De logge songs zijn slecht opgebouwd en rommelig geproduceerd, zodat het een raadsel is waarom de band hierna nog een kans heeft gekregen. Sterker nog, inmiddels heeft men al drie albums uitgebracht. Die volgende twee mogen wel heel wat beter zijn dan dit debuut wil ik die nog een kans geven.

Prima album, duidelijk geïnspireerd door Machine Head. Niet verwonderlijk als je weet dat ex-Machine Head gitarist Logan Mader de plaat mede geproduceerd heeft. Sterke, afwisselende songs met hier en daar wat hardcore-invloeden en sporadisch een uitstapje richting Tool. Vooral de zang is zeer gevariëerd en opvallend goed. Goede produktie ook.

Mooi album, alleen jammer dat sommige songs wat langdradig ziijn en dat het album ongeveer op de helft verzandt in een reeks erg rustige tracks. Iedere song is op zich mooi, maar als geheel is het album een beetje onevenwichtig. Qua stijl muziek vind ik het een combinatie van Porcupine Tree (dynamiek) en Dream Theater (sfeer en bepaalde zanglijnen). Veelbelovend debuut, in ieder geval.

Het uptempo en stevige titelnummer komt direct heerlijk binnen, maar zet je als luisteraar wel enigszins op het verkeerde been. Het vervolg van het album is al snel meer stemmig en ingetogen. Niets mis mee, aangezien de songs stuk voor stuk best mooi zijn, maar persoonlijk hoor ik graag wat meer afwisseling tussen de verschillende tracks. Nu is alles wel erg rustig. Derhalve ook nu weer een ruime voldoende, net als de vorige twee albums, maar er had wederom meer ingezeten.

Ik vind het debuut net iets beter, maar deze plaat mag er best zijn. Veel variatie wederom (soms iets teveel), met veel aandacht voor de dynamiek tussen sfeervolle rustige songs en meer heavy passages. De stevige nummers hebben mijn voorkeur. Net als op het eerste album zeuren bepaalde songs te lang door. Ook worden de meeste songs mooi opgebouwd, maar eenmaal op stoom gaan ze niet echt ergens naar toe. Ik mis soms een climax. Blijft een knappe plaat, dat zeker, waarbij de verveling niet snel zal toeslaan. Een song als Tidal doet denken aan Queens Of The Stone Age, terwijl andere songs weer richting Porcupine Tree gaan. Afwisseling troef dus.

Vet debuutalbum van een van mijn favoriete moderne metalbands. Sterke composities met veel afwisseling, zeer sterke zang en een produktie die staat als een huis. En de albums hierna zijn nog beter!

Een onderhoudend album vol variatie- zo is opener Defense Mechanism een woeste industriële beuker à la Soulfly; Master een clean gezongen track met een Depeche Mode-vibe en Another Place een slepend nummer met Alice In Chains-invloeden. Toch is het niet meer dan een degelijk Demon Hunter-album geworden. Echt te gekke songs ontbreken en te vaak valt de band een beetje in herhaling. Goed is het zeer zeker, maar dit haalt het niet bij het vroege werk van de band. Daar is het allemaal iets te gezapig voor.

De titel is wat misleidend aangezien dit zeker geen extreem album is, maar deze zevende studioplaat van Demon Hunter is zoals altijd wel weer bijzonder fijn. De mix van vette gitaarriffs, subtiele electronische details, venijnig geschreeuwde coupletten en clean gezongen refreinen zorgt wederom voor een ijzersterk resultaat. Dat het songmateriaal bij vlagen doet denken aan eerder werk nemen we dan maar op de koop toe. Hier en daar zorgt de band wel voor wat nieuwe elementen binnen de songs, zoals een ballad-achtig refrein in een stevige uptempo beuker als In Time en een geschreeuwd refrein in een ballad als Gasoline. Uiteindelijk niet het beste album van de band, dat is wat mij betreft nog steeds Storm The Gates Of Hell, maar absoluut wel een topper.

Goed live-album, al mis ik wel een beetje de bombast van de studioplaten. Ook de clean gezongen refreintjes zijn niet altijd even geslaagd. Verder is het allemaal keurig gedaan: het geluid is helder en strak, de sfeer zit er goed in en qua songkeuze staan vrijwel alle favoriete tracks erop.

Het is even wennen aan de meer melodieuze en ingetogen stijl van dit nieuwe album. Bij bepaalde songs had het tempo ook wel flink omhoog geschroefd mogen worden. Vooral halverwege kakt de boel behoorlijk in. En toch blijft dit een geweldige band. Sporadisch wordt er ook ditmaal flink van leer getrokken, zoals in het felle en snelle Jesus Wept en het ruige One Less. Het beste wordt voor het laatst bewaard: afsluiters Patience en Slight The Odds zijn beiden geweldig en behoren tot het beste dat de band ooit heeft gemaakt.

Duidelijk het mindere deel van het tweeluik War & Peace. Alle tracks op dit album zijn midtempo en clean gezongen, resulterend in een nogal gezapig en ingetogen geheel. Een aantal songs klinken daarnaast echt als afdankertjes, zoals I Don't Believe You. Leuk als bonustrack wellicht, maar een prominente plek op een Demon Hunter-album verdient het gewoonweg niet. Het afsluitende Fear Is Not My Guide is dan wel erg mooi, maar al met al is dit het minste album van de band tot nu toe.

Het herbewerken van oude tracks is niet altijd een succes, dat is al vaker gebleken. Ook op dit album is het een beetje hit and miss. De grotendeels ingetogen en stemmige nieuwe versies van elf oude songs, aangevuld met één nieuwe, Praise The Void, klinken zonder uitzondering sfeervol en verzorgd, maar zo bij elkaar gegroepeerd op een album is het wel een beetje veel van het goede. Het wordt al snel erg somber en treurig. Daarnaast wordt eigenlijk nergens de originele versie overtroffen. Leuk voor de fan als aanvulling op het oeuvre, maar zeker niet onmisbaar.

Beste album van de band tot nu toe. Vakkundig uitgebalanceerde mengeling van brute en meer melodieuze metal. Uitsluitend sterke songs, voorzien van een heerlijke vette sound. Luister maar eens naar het knallende eerste nummer. Wat een binnenkomer. Demon Hunter blijft zich nog steeds met ieder album positief ontwikkelen.

Sterk tweede album, nog wat gevariëerder en steviger dan het debuut. Onbegrijpelijk dat deze band nog zo weinig bekend is. De stijl van de band vind ik echt helemaal te gek: licht industriële metal met loodzwaar gitaarwerk en afwisselend brute en melodieuze zang. Geen slechte song te bekennen. En de albums hierna zijn nog beter!

Ik vind de cover van Prong juist overbodig, omdat de band zelf genoeg sterke songs heeft om te overtuigen. Dit uitstekende derde album bevat iets meer rustige songs dan de voorgaande twee albums, maar deze horen wel tot het beste wat de band tot nu toe gedaan heeft. De zanger krijgt iets meer ruimte om zijn veelzijdigheid te tonen en de plaat is iets meer 'open' geproduceerd, waardoor het ditmaal iets minder zwaar klinkt. Iedere song is wederom de moeite waard, ook de later toegevoegde bonustracks mogen er zijn. Topband.

Met terugwerkende kracht toch één van de mindere albums van de band, alhoewel nog steeds bij vlagen imposant. Het probleem is dat veel songs, vooral in de tweede helft van de plaat, een beetje wegdrijven van het zo typerende Demon Hunter-geluid. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar deze songs zijn daarnaast ook niet zo memorabel. Het is hard en aggressief, maar het mist een beetje de finesse van de eerdere albums. Het is nog steeds een goede plaat, maar de band kan veel beter.

Weinig verrassingen ten opzichte van eerder werk, maar wel gewoon weer een degelijk album. Opener My Place In The Dirt is geweldig; het afsluitende titelnummer is aan de saaie kant. Alles daartussen beweegt zich hoofdzakelijk voort in midtempo, waardoor het songmateriaal op gegeven moment nogal eenvormig gaat klinken. Iets meer dynamiek had dus geen kwaad gekund. Productioneel gelukkig wel wat voller en steviger dan voorganger Exile.

Uitstekend zesde album van Demon Hunter, absoluut één van mijn favoriete bands. The World Is A Thorn uit 2010 stelde enigzins teleur, vooral omdat de meeste songs op die plaat, hoewel fel en aggressief, niet echt memorabel waren. Dit keer is er absoluut meer aandacht besteed aan het songmateriaal. De wisselwerking tussen brute kracht en meeslepende melodiëen werkt weer als vanouds en de band schudt de ene kraker na de andere uit de mouw. De inmiddels verplichte twee rustige songs op het album (Tomorrow Never Comes en Dead Flowers) behoren niet echt tot het beste werk van de band, maar daar tegenover staan een hele reeks uitstekende uptempo metalsongs. De twee bonustracks zijn ook de moeite waard, vooral het slechts door cello begeleide I Am A Stone. Topplaat van een topband.

Aangename verrassing, dit eerste deel van het tweeluik War & Peace. De meer melodieuze koers van het vorige album Outlive wordt gelukkig slechts gedeeltelijk doorgetrokken. Er zijn flink wat songs die ouderwets van leer trekken en, laten we wel wezen, dan is Demon Hunter toch op zijn best. Songs als The Negative en Lesser Gods hakken er als vanouds heerlijk in. Het meer ingetogen midtempo werk is overigens ook niet verkeerd op dit album. Jammer dat tegenhanger Peace zo gezapig is uitgevallen.