Bijzonder smakelijke moderne thrashmetal, retestrak gespeeld en knalhard geproduceerd. Zoals bij meer thrashbands zijn ook hier de snelle songs stukken beter dan de midtempo, maar door de constant hoge spelkwaliteit blijft de plaat op de rails. Zanger Klaus Hansen is geweldig en geeft het geheel absoluut meerwaarde. Inhoudelijk kan er nog wel wat verbeterd worden aan de afzonderlijke songs, vooral qua tekst en dynamiek, maar dit is in ieder geval een veelbelovend debuut.

Beste album sinds Ultra uit 1997, wat mij betreft. De drie voorgaande platen, hoewel niet slecht, waren toch wat meer plichtmatig en enigzins geforceerd. Hier klinkt de band weer bevlogen, intens en doorleefd. Vooral de zang van Dave Gahan gaat ditmaal door merg en been, op een goede manier dan. De soms minimalistische electronische aanpak, in bijvoorbeeld My Little Universe, pakt ook goed uit. Niet alle songs zijn sterk, een song als Slow is... tja, traag en aan de saaie kant, maar het grootste deel van het album is prima.

Altijd fijn om weer eens iets te vernemen van deze britse electropop-pioniers. Memento Mori luistert prettig weg en ligt iets minder zwaar op de maag dan de vorige paar albums, al is er weinig opzwepend materiaal en blinken de songs vooral uit in melancholie en soberheid. Niettemin mooi, met Dave Gahan prima bij stem en een degelijke tracklist, zonder missers.

Degelijk maar weinig verrassend en niet bepaald vernieuwend. Zoals de vorige paar albums ook waren. De band blijft kwaliteit leveren maar verzandt meer dan eens in traag, stemmig maar nogal saai songmateriaal, dat de vaart flink uit het album haalt. De meer uptempo songs zijn dan ook het meest interessant. Echt memorabele tracks ontbreken echter helaas ook nu weer.

Prima verzamelaar, met 21 tracks verdeeld over twee schijfjes. Vrijwel alle goede songs uit die tijd zijn hier te vinden en eigenlijk staat er geen misser op. De toevoeging van Little 15 en een live-uitvoering van Everything Counts aan het einde van de tweede schijf is wel wat vreemd, aangezien de rest van de songs op chronologische volgorde staat. Hier en daar verder een aantal uitvoeringen die afwijken van de albumversies (met name de mix van In Your Room klinkt erg anders), maar dat maakt deze verzamelaar juist extra interessant.

Eén van de beste albums van Depeche Mode. Van de atypische dreigende opener Barrel Of A Gun tot het prachtige afsluitende Insight is het genieten geblazen. De band combineert hier kunstig de electronica van de beginjaren en de meer rock-georiënteerde aanpak van het latere werk. Dave Gahan is tevens uitstekend bij stem.

Afwisselende amerikaanse rock, soms op het randje van fout, maar net sterk genoeg om te blijven boeien. Bepaalde tracks zijn ook erg goed, zoals het aanstekelijke Right Now en het lekker zware Cut You Out. De band heeft duidelijk potentie en is vaardig in wat men doet, maar het blijkt moeilijk overleven binnen het overvolle genre. Depswa heeft het bijltje er dan ook inmiddels bij neergegooid, na slechts twee albums.

Modern geproduceerde death metal, dus met hier en daar wat electronische effecten en flink wat groove. Over het algemeen een prima plaat, al heb ik soms mijn bedenkingen bij de zang. Soms is deze aan de wat irritant krijserige kant, zoals in I Keep Returning. Sporadisch doet de zang zelfs wat denken aan Marilyn Manson. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. De songs zijn gelukkig energiek en bruut genoeg om dit minpuntje te compenseren.

Net als het debuut staat ook dit album vol met gladgestreken single-kandidaten. De songs zitten wederom vakkundig in elkaar en alles luistert lekker weg, maar het is ook zo weer uit je gedachten verdwenen. Zeer oppervlakkige powerpop dus, leuk zolang het duurt.

Hmmm, ik vind de term 'powerpop' juist de lading wel dekken. Omdat alle songs erg op elkaar lijken is het geen aanrader om het hele album achter elkaar te beluisteren, maar af en toe een liedje ervan opzetten is geen straf. Glad en gelikt in elkaar gezet zodat alle songs in feite singlekandidaten zijn. Niet slecht, maar ook niet bijzonder.

Ook dit album van het franse Destinity beukt weer genadeloos door, machinaal en bikkelhard. Het klinkt allemaal weer imposant en de songs zijn meeslepend genoeg, maar ook ditmaal treedt op gegeven moment 'metaalmoeheid' op. De songs lijken soms erg op elkaar en er is gewoonweg te weinig afwisseling om het album de volle lengte te laten boeien. Maar goed, de gestructureerde chaos is goed genoeg voor weer een dikke voldoende.

Oorverdovend en machinaal strak, deze mengeling van technische- en death metal. De electronische details en bombastische keyboardpartijen zorgen voor de broodnodige variatie, alsmede een futuristisch sfeertje. Het geluid van de band doet door alle bombast wel iets denken aan Dimmu Borgir. Wanneer naar het einde toe bepaalde death metal-elementen gaan overheersen wordt het album minder interessant, maar als geheel is dit toch wel een brok tomeloze energie, meeslepend en intens.

Deze franse band zet hier een imposante muur van geluid neer, melodieuze death metal met hier en daar wat electronische elementen. De brute riffs malen genadeloos door en de haast machinale ritmesectie zorgt ervoor dat alles strak op de rails blijft. Grootste nadeel van dit en andere albums van de band is dat de boel uiteindelijk wat eentonig wordt en verliest aan impact naar het einde toe. Neemt niet weg dat de plaat de moeite waard is, zeker voor liefhebbers van wat extremere metal.

Bikkelharde, genadeloze bak herrie, een mengeling van thrash en metalcore. Iets meer nuance binnen de songs had geen kwaad gekund en uiteindelijk slaat ook hier de eenvormigheid toe, maar al met al is het een bovengemiddelde beukplaat. De electronische details zijn leuk gedaan en het ontbreekt de band in ieder geval niet aan stootkracht en overtuiging.

De eerdere platen van de band kan ik wel waarderen, maar de sound die de band hier neerzet schiet toch behoorlijk in het verkeerde keelgat. Glamrock (je leest het goed) van de meest poppy soort valt de luisteraar ten deel. Wel stevig en energiek uitgevoerd, maar weg zijn de coole songs, vette riffs en het overweldigende geluid van de vorige albums. Uitwisselbare meezingers zijn ervoor in de plaats gekomen. Schande!

Alleen de eerste vier tracks zijn nieuw; de overige zeven waren ook al te vinden op het vorige album. Feitelijk is dit dus niet meer dan een EP, opgerekt tot albumlengte. Het doel ontgaat mij een beetje. De songs klinken productioneel iets anders (nog vetter), maar veel verschil is er niet. Maar goed, het blijven goede songs en dit blijft een goede band.

Fijne plaat, lekker bombastisch en meeslepend. Alle songs zijn sterk, vooral de meer uptempo en heavy tracks. De mengeling van rock, nu metal en metalcore werkt uitstekend, in ieder geval. Dit is het tweede album van de band; het eerste album, Chrysalis, stamt uit 2003. Een aantal songs op dit album zijn nieuwe versies van songs die op Chrysalis staan.

Degelijke, zij het weinig originele en nogal kaal geproduceerde groove-metal uit België. Het Machine Head-achtige songmateriaal is niet heel bijzonder maar de band weet er net genoeg kwaliteit tegenaan te gooien om iets boven het maaiveld uit te komen. Met een wat vollere en meer gedetailleerde productie had dit nog wel iets hoger kunnen scoren.

Prima emocore (of zoiets), vooral qua zang indrukwekkend. De muziek is ook goed te pruimen, al zijn de songs uiteindelijk een beetje eenvormig en had de produktie wel iets warmer gemogen. Meeslepend, verslavend plaatje in ieder geval.

Eerste teken van leven sinds het prima album I, Lucifer uit 2008. Geen idee waarom het allemaal zo lang heeft moeten duren, maar de metalcore van deze band uit San Diego staat in ieder geval nog steeds als een huis. Het behoorlijk dichtgesmeerde geluid kent door de sterke produktie gelukkig genoeg detail om interessant te blijven, geholpen door aanstekelijke, prima in het gehoor liggende songs. Vooral de eerste drie tracks zijn sterk. Daarna wordt het materiaal iets minder boeiend, maar al met al een geslaagde EP. Hopelijk blijft men nu niet meer zo lang weg.

Jammer van de futloze en vlakke produktie, want de muziek van deze zweden is nog steeds goed te pruimen. Het geluid doet wel een beetje denken aan een band als Corrosion Of Conformity. Ruige rock/ metal dus, met een amerikaanse inslag. Eenvormigheid doet het album op gegeven moment de das om, maar zoals gezegd is dat vooral de schuld van producenten Fred Estby en Tomas Skogsberg.

Beetje flauwe bedoening dit. Muzikaal is het nog wel oké (zeker met Gene Hoglan op drums), maar de songs zijn erg voorspelbaar en saai opgebouwd. De 'zang' is ook nogal dubieus; de teksten worden meer gesproken dan geschreeuwd. Hierdoor kun je alles wel goed verstaan, nogal een unicum binnen het death metal-genre, maar ja, of je deze teksten nu echt wil verstaan... Alles is opzettelijk onzinnig en dik aangezet, wat leuk is voor een paar tracks, maar een heel album met deze ongein, dat is teveel van het goede. De plaat klinkt als een (deth)klok, dat wel.

De zang van David Draiman is uit duizenden herkenbaar, zo ook op het debuutalbum van zijn industrial metal-project Device. Het geluid is wat logger en zwaarder, maar qua songopbouw en zanglijnen lijkt dit veelal als twee druppels water op het werk van Disturbed, Draiman's andere band. Is dat erg? Welnee. De songs zijn prima en de aanwezigheid van een imposante reeks gastartiesten zorgt voor flink wat variatie. Niet alle songs zijn even sterk, zo is War Of Lies een beetje een misser door de vervelende zanglijnen, maar het album is verplichte kost voor fans van Disturbed.

Lekkere amerikaans klinkende metalcore uit Duitsland. De band heeft duidelijk moeite gedaan om een grote reeks aanstekelijke songs bij elkaar te pennen, die precies de juiste mix van melodie en aggressie bevatten. Heel stevig wordt het nergens, maar het is net heavy genoeg om de volle lengte te blijven boeien.

Deze duitse metalcore-band heeft de zaakjes inmiddels goed voor elkaar. Het songmateriaal is bijzonder aanstekelijk; nergens te soft en precies stevig genoeg, en productioneel staat het album als een huis. Origineel is het geluid wederom niet en ik verwacht niet dat de band hier veel extra zieltjes mee zal winnen, maar binnen het genre steekt dit wat mij betreft boven het maaiveld uit.

Voormalig Killswitch Engage-zanger Howard Jones heeft het de afgelopen jaren behoorlijk moeilijk gehad, maar keert nu triomfantelijk terug aan het front met deze uitstekende nieuwe metalcore-band. Eigenlijk past zijn stem veel beter bij dit songmateriaal dan bij dat van Killswitch Engage, net zoals de naar Killswitch Engage teruggekeerde Jesse Leach beter bij die band past. Beide partijen winnen dus, al is Howard Jones wat mij betreft wel de grote winnaar, aangezien dit album heel wat beter is dan het meest recente werkstuk van zijn voormalig broodheer. Kolkende metalcore, energiek en furieus, zeer overtuigend gebracht. Het songmateriaal is unaniem sterk, met veel afwisseling en dynamiek. Hopelijk gaan we hier meer van horen.

Nu al een tweede album voor de metalcore-formatie Devil You Know, na het uitstekende debuut van vorig jaar. Helaas is het songmateriaal ditmaal wat minder indrukwekkend. Zanger Howard Jones keert zich binnenstebuiten en de energie spat van de plaat af, maar toch beklijven de songs zelden. Er duiken her en der wat oubollige elementen op en Jones vliegt herhaaldelijk uit de bocht. De boel wordt ruimschoots gered door de energie en bevlogenheid van de band, maar waar het debuut overdonderend was kan dit nieuwe album er slechts mee door.

De titel dekt de lading volledig: wat een beest van een plaat is dit, zeg. Het hardste album van de band tot nu toe. Luister maar eens naar de overrompelende opener Dead To Rights. Ik ken weinig ritmesecties die zo strak zijn als die van deze band. Net als op eerdere albums kakt helaas ook deze plaat halverwege wat in, om vervolgens sterk te eindigen. Het niveau is gelukkig overal hoog genoeg om te blijven boeien. De produktie is wederom bikkelhard maar glashelder. Al met al niet het beste album van de band, dat is wat mij betreft The Last Kind Words, maar zeker een sterke plaat.

Lichte tegenvaller van deze doorgaans toch zeer betrouwbare metalband. De iets meer melodieuze insteek pakt niet overal even goed uit en zorgt ervoor dat het songmateriaal geregeld niet zo fel en energiek klinkt als zou moeten. Productioneel heeft de band ook wel eens beter geklonken. Hier en daar een positieve uitschieter, zoals het furieuze titelnummer, maar de meeste tracks zijn degelijk doch weinig opzienbarend. Hopelijk is Vol. 2 een stuk beter.

Marginaal beter dan het eerste deel, wat vooral te danken is aan het iets sterkere songmateriaal. Toch is het wederom geen echt goede plaat geworden. De toevoeging van meer melodie zit de stootkracht van de nummers een beetje in de weg, net als het ontbreken van echt opgefokte tracks. Het is hier vooral midtempo werk wat de klok slaat, goed uitgevoerd maar net niet overtuigend genoeg. Productioneel valt het album ook ditmaal een beetje tegen.