Toen ik hoorde dat dit een album zou worden met uitsluitend covers van countrysongs had ik weinig hoop voor dit project, maar damn, wat een vette plaat is dit geworden! DevilDriver past zich hier niet aan de songs aan, de songs passen zich aan DevilDriver aan. Het materiaal klinkt ongelooflijk bruut en intens, zonder uit de bocht te vliegen. Wanneer je niet beter zou weten zou je simpelweg aannemen dat dit een volwaardig nieuw album van de band is. De fijne gastoptredens maken het geheel in stijl af. Hopelijk gaat Vol. 2 snel het levenslicht zien. Beste track is wat mij betreft het heerlijk botte The Man Comes Around.

Niet zo sterk als de voorganger, The Last Kind Words, maar wel een heerlijk vet album vol meedogenloze beukers. Het titelnummer en vooral afsluiter I See Belief zijn echt klassesongs. Hier en daar helaas ook wat simpele songs, zoals het voorspelbare Back With A Vengeance, maar over het algemeen ligt het niveau wederom vrij hoog. De produktie is ook meer dan uitstekend- vooral de drums knallen heerlijk uit de speakers.

Een verbetering ten opzichte van het op zich prima maar wat eenvoudige debuut. Iets meer melodie, nog betere produktie en betere songs. Vooral het titelnummer is te gek.

Prima derde album, bijzonder vet geproduceerd. Uitsluitend sterke songs, geen enkele misser. De songs gaan misschien uiteindelijk allemaal wat op elkaar lijken en er zijn weinig echte uitschieters, maar wanneer het niveau van de songs zo hoog ligt maakt me dit weinig uit.

Gelukkig wat melodieuzer dan voorganger Winter Kills, die zo genadeloos bruut was dat eenvormigheid meer dan eens de kop opstak. Hier is gezorgd voor meer variatie binnen en tussen de songs, wat het album beter te verhapstukken maakt. Zanger Dez Fafara is in ieder geval in topvorm en keert zich ook hier weer binnenstebuiten. Aanraders zijn het aanstekelijke titelnummer en de epische afsluiter For What It's Worth.

Genadeloze beukplaat, met als enige nadeel dat het sporadisch iets teveel van het goede is. Eenvormigheid steekt nu meer dan eens de kop op. Iets meer melodie had ook geen kwaad gekund. Voorganger Beast had hier ook al last van. Afgezien daarvan een moordend bruut album, vreselijk vet geproduceerd, met vooral de drummer in topvorm. Wat een beest is die vent, niet normaal.

Ik ben doorgaans geen fan van live-albums en al helemaal niet van akoestische uitvoeringen van songs, dus ben ik bij dit album dubbel aan het verkeerde adres. Devin Townsend is op dreef en goed bij stem, maar hoe imposant dit ook klinkt voor iemand die in zijn eentje, ondersteund door slechts wat sfeervolle electronica op de achtergrond, een heel concert bij elkaar zingt en tokkelt, het doet het voor mij uiteindelijk niet. De songs die superieur klinken in de studioversies worden hier nogal saai en eentonig uitgevoerd, alle goede bedoelingen ten spijt. Devin is een held en zijn voortdurende gebabbel tussen en zelfs binnen de songs is best grappig, maar deze plaat is duidelijk niet mijn ding.

Wazige soundscapes van deze geniale gek. Normaal gesproken vind ik alles wat Devin Townsend voortbrengt te gek, maar hier kan ik niets mee. Zelfs niet te genieten op de achtergrond. Niet alles wat hij in elkaar knutselt is dus de moeite van het uitbrengen waard...

In een sombere bui zag Townsend dit album ooit voor zich als een collectie van toegankelijke popliedjes, maar uiteindelijk is dit één van zijn meest experimentele werkstukken geworden. Geen makkelijke liedjes maar uitgesponnen, schizofrene tracks die heen en weer stuiteren tussen soundtrack-achtige soundscapes en bombastische opgefokte metal. Het steekt allemaal uiteraard weer fraai in elkaar en het album klinkt zeer verzorgd, al moet gezegd worden dat ik met een deel van het materiaal niet zo veel kan. Ik mis ook een beetje de meeslepende zanglijnen en songstructuren van eerder werk.

Ik was één van de gelukkigen die Devin Townsend live heeft mogen aanschouwen op de 70.000 Tons Of Metal-cruise in januari 2020. Het eerste optreden wat hij daar gaf was het beste dat ik ooit heb ervaren (het tweede deed er overigens niet veel voor onder). Kippevel, rillingen over de rug en tranen in de ogen. Zo ongenadig strak en intens als die set is dit quarantaine-livealbum niet, maar het komt wel aardig in de buurt. Knap overigens hoe men dit in elkaar heeft weten te zetten, met iedere muzikant optredend in een andere stad en het totaalgeluid kunstig samenvoegd. Geen live publiek derhalve, wat natuurlijk wel raar is. Veel Strapping Young lad-krakers komen langs, aangevuld met andere stevige songs uit Townsend's omvangrijke oeuvre, uitstekend gezongen en ingespeeld, maar ik mis een beetje de tomeloze rauwe energie van het optreden op de boot. Maar ja, lightning in a bottle valt nu eenmaal niet te reproduceren. Niettemin een fijn album.

Het songmateriaal mag dan iets meer ingetogen en poppy zijn dan we van meneer Townsend gewend zijn, maar dit is verder even inventief en experimenteel als altijd. Coherente, duidelijk gestructureerde tracks als Moonpeople en Call Of The Void gaan erin als koek; voor andere songs moet iets meer moeite gedaan worden alvorens ze op waarde geschat kunnen worden. De tweede disc, Nightwork, met daarop zwaar afwijkende versies van het materiaal, schiet helemaal alle kanten op. Zo neigt Carry Me Home naar country en het opgefokte Factions zelfs naar Strapping Young Lad. Geen zee te hoog.

Vrij lichtgewicht maar wel lekker album van deze alleskunner. Vooral in de grootse refreinen komt het album goed tot zijn recht. Niet alle tracks zijn even sterk en hier en daar is het songmateriaal wat mij betreft iets te toegankelijk, maar een positief gevoel overheerst. En het prettig gestoorde Ruby Quaker is een grappige afsluiter.

Ik heb veel met Devin Townsend maar helaas niets met ambient muziek, waardoor dit album niet aan mij besteed is. Het kabbelt op de achtergrond door zonder enige indruk te maken. Van echte songs is geen sprake en van zang al helemaal niet; hier en daar wordt er wat gemompeld, meer niet. Het album begint en eindigt een kleine 40 minuten later. Kan ik me er iets van herinneren? Nee...

Maar weer eens uit de platenkast getrokken. De echte dit keer, niet de virtuele. Terria blijft één van de betere werkstukken van meneer Townsend. Het is een bij vlagen imposant en altijd boeiend album, avontuurlijk en zeer divers. En de machtige geluidsmuur die zoals altijd wordt neergezet is geweldig. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit, vooral wanneer de flauwe afsluiter Humble zich aandient, maar tot die tijd valt er veel te beleven.

En na Devlab nog meer zweverig geneuzel van de beste man. Misschien de moeite waard om bij te mediteren of gewoon te relaxen, maar aan mij is het wederom niet besteed.

Een onsamenhangend en vrij vervelend rommeltje, deze mix van ambient en experimentele, grotendeels instrumentale muziek. Doorgaans kan ik het werk van meneer Townsend wel waarderen, maar hier kan ik gewoonweg niets mee. Bij vlagen werkt de kakafonie van geluid ook behoorlijk op mijn zenuwen. Hier en daar lijkt de boel kortstondig tot leven te komen, vooral in de spaarzame stevige momenten, maar dan gaat de boel weer uit als een nachtkaars. Een flinke misser derhalve.

Leuk album dat muzikale elementen bevat van alle projecten van Townsend (Ocean Machine, SYL, Devin Townsend Band). Niet zo sterk als de meeste van zijn albums, maar lang niet zo flauw en melig als het concept aanvankelijk overkomt. Vooral halverwege het album bevinden zich een reeks sterke, intense songs. De twist aan het einde is grappig en toepasselijk.

Onderhoudend, mooi in elkaar gezet album, dat structureel heel wat meer samenhang heeft dan de meeste albums van onze Hevy Devy. De songs zijn voor zijn doen vrij catchy, ondanks de loodzware gitaarsound en de gebruikelijke massieve produktie Een fraaie hoofdrol is weggelegd voor Anneke Van Giersbergen, wiens stem perfect binnen het totaalbeeld past. Het album bevat geen missers; zelfs de ballad In-Ah is de moeite waard. Ik kijk nu al enorm uit naar deel drie van het project, aangezien ik vooral fan ben van Strapping Young Lad.

Wat geniale gek/ geluidskunstenaar Townsend de nietsvermoedende luisteraar hier voorscholtelt is haast niet te beschrijven. Zijn schizofrene karakter komt hier volledig tot zijn recht. Bizarre, haast geschifte tracks als The Mighty Masturbator en het titelnummer bestaan naast keiharde, meedogenloze beukers als Pandemic en Poltergeist. Deze laatste twee doen wel wat denken aan het meesterwerk City van Strapping Young Lad. Verder is deze plaat te zien als een soort bloemlezing uit het werk van Townsend, een dollemansrit door allerlei stijlen van extreme muziek. Wat de boel drijvende houdt is de wederom geweldige produktie, niemand zet een muur van geluid zo mooi neer als Townsend, en de strakheid van alles, waardoor de boel nog net niet ontspoort. Townsend zelf is in topvorm en zingt, schreeuwt, gilt en krijst de boel bij elkaar.

De schizofrene alleskunner Townsend flikt het weer: Epicloud is zijn zoveelste pareltje. Weliswaar iets meer 'poppy' dan voorheen, maar laat dat je niet afschrikken: de befaamde geluidsmuur is nog steeds alom aanwezig en het album is bij vlagen behoorlijk heavy. Hier en daar ook wat ingetogen momenten en de fraaie stem van Anneke van Giersbergen geeft het geheel wat meer kleur mee. De bonusdisc Epiclouder maakt het feest compleet- daar staan tien aanvullende demotracks op die slechts qua produktie wat onderdoen voor het eerste schijfje.

Na het drukke Deconstruction kan de luisteraar lekker chillen bij dit album. Het album is heel erg rustig en kent wat mij betreft te weinig variatie, maar de geschepte sfeer is best aangenaam. Van het gevormde vierluik vind ik dit verreweg de minste plaat, maar vooruit, slecht is het wederom niet.

Wederom een fraai bombastisch album van manische alleskunner Devin Townsend. De opgetrokken massieve muur van geluid is even sfeervol en meeslepend als altijd, met ditmaal een wat kleinere rol voor 'onze' Anneke van Giersbergen. Erg fijn is tevens de bonusdisc Holding Patterns, met daarop elf extra tracks in demovorm, die bij vlagen nog beter zijn dan het album Transcendence zelf. En een stuk feller.

De manische workaholic Devin Townsend blijft maar omvangrijke werkstukken toevoegen aan zijn toch al reeds omvangrijke oeuvre. Dit vervolg op Ziltoid The Omniscient is niet één van zijn betere albums, net zomin als het origineel dat was, maar er valt hier en daar toch wel weer flink te genieten, ondanks alle flauwiteiten en over de top bombast. Mede ook omdat de sfeer sporadisch richting Strapping Young Lad afbuigt, een richting die ik graag hoor. Luister maar eens naar het lekker vette Ziltoid Goes Home. Maar goed, het vervolg op Ziltoid, Dark Matters genaamd, is slechts de helft van de pret, aangezien dit album bestaat uit twee delen. De andere plaat is Sky Blue, een melodieus rockalbum, waarin wederom een hoofdrol is weggelegd voor Anneke Van Giersbergen. Vooral de song Fallout is geweldig. Niet alle tracks zijn even geslaagd, dat moet gezegd worden, maar alles klinkt weer even overweldigend als altijd.

Recent hoorde ik het nieuwe album Momentum, dat prima is. Dit voorlaatste album is van hetzelfde laken een pak, dus uptempo progressieve metal met veel ruimte voor gitaar- en keyboardsolo's. Hier en daar komen we wat mindere songs tegen, zoals het matige Not In Need, maar de meeste songs zijn de moeite waard. De zang blijft ook hier een klein minpuntje (wat is dat toch met die italianen?). Sporadisch is die aan de wat vlakke en zeurderige kant, hoewel overwegend best oké. Afgezien daarvan weinig te klagen.

De muziek van deze italiaanse licht progressieve metalband is mij nog steeds te 'vrolijk', maar dit neemt niet weg dat er opnieuw veel te genieten valt. Vooral het spetterende gitaarwerk is van bijzonder hoog niveau. Over de zang ben ik wat minder te spreken, maar vooruit, het kan er mee door. Al met al een lekker en aangenaam uptempo album.

Vlotte progressieve metal uit Italië. Nu ben ik meestal niet zo gecharmeerd van italiaanse metalbands, maar dit klinkt prima. Natuurlijk doet alles sporadisch denken aan grote voorbeelden Dream Theater en Symphony X (waarvan zanger Russell Allen zelfs meedoet op opener Reason), maar de songs van DGM zijn lekker uptempo en bijzonder energiek, waardoor er toch een redelijk eigen geluid ontstaat. Qua zang had het wel iets ruiger gekund, maar verder valt er weinig op aan te merken. Spetterend gitaarspel ook, met veel lekkere riffs en solo's, al dan niet in duel met de keyboardspeler. Na verloop van tijd wordt alles wel een beetje eenvormig, maar ik ben toch aangenaam verrast.

Subliem uitgevoerde melodieuze powermetal uit Italië. Een beetje fout, je krijgt er sporadisch een beeld bij van wapperende geföhnde haren, maar overwegend zeer onderhoudend en bijzonder lekker. Het hoge tempo van de meeste songs houdt de vaart er ook bijzonder goed in. Normaalgesproken doet dit subgenre me niet zoveel, maar voor deze band maak ik graag een uitzondering.

Opener Flesh And Blood gaat er direct stevig tegenaan en is een fijn staaltje van muzikale krachtpatserij, voorzien van heerlijk scheurende gitaarriffs. Jammergenoeg houdt het album dat niveau niet vast. De melodieuze metal klinkt top door de eersteklas productie en de band is duidelijk op dreef, maar het songmateriaal is wat mij betreft herhaaldelijk aan de flauwe en oubollige kant. Jammer, want dat de band het in de vingers heeft is wel duidelijk. Een paar extra tracks in het straatje van het snelle en heavy Turn Back Time hadden wonderen gedaan.

Inmiddels reeds het vijfde album van deze grotendeels onbekende (en dus helaas onbeminde) band uit Finland. Wederom een uitstekende moderne metalplaat, met invloeden van bands als Machine Head, oude Metallica en Nevermore. Geen slechte song te bespeuren en de produktie staat ook als een huis. Dikke aanrader!

Wat een tegenvaller zeg, dit comeback-album van het finse Diablo. De vijf voorgaande albums vond ik allemaal uitstekend, maar hier gaat men flink de mist in. Feitelijk is de band van weleer amper meer te herkennen. De stijl is aangepast naar stevige progressieve metal, met continu uit de bocht vliegende zang en aritmisch gebeuk op een pot- en pannenset die voor drums door moeten gaan. Het songmateriaal is eigenlijk zo slecht nog niet, maar zanger en drummer trekken zo erg de aandacht naar zich toe dat de rest van de band een bij voorbaat verloren wedstrijd speelt.