Imposante blackened deathcore uit Duitsland, bombastisch en overweldigend. De nadruk ligt wat mij betreft iets teveel op black metal, een genre dat mij wat minder ligt, maar het geheel wordt zo intens en meeslepend gebracht dat het album me toch weet te overtuigen. Binnen het genre absoluut een topper.

Tweede en direct laatste album van deze destijds best veelbelovende zweedse band. Het geluid is steviger dan dat van het debuut, en de songs een stuk beter. Hier en daar doet één en ander flink denken aan Soundgarden, vooral door de zangpartijen, maar van een echte rip-off is gelukkig geen sprake. Daar is het songmateriaal dan toch weer te sterk en vooral te oorspronkelijk voor. De tweede helft van het album zakt soms wat in, maar dit is al met al nog steeds een lekkere rock/ metalplaat.

Leuk om na 31 (!) jaar nieuw werk van deze zweedse rockband te horen, maar na een dermate lange tijd mag je toch wel iets meer verwachten dan de middelmatige deuntjes die men ons hier voorschotelt. Ook tekstueel en productioneel is het allemaal erg karig. De Soundgarden-achtige rock klinkt, hoewel degelijk uitgevoerd en sterk ingezongen, behoorlijk gedateerd.

Op dit derde album heeft de deense band de juiste stijl te pakken: melodieuze maar tegelijkertijd loodzware en aggressieve metal, voorzien van zowel cleane zang als grunts. De machtige bombastische produktie zorgt er voor dat de songs optimaal uit de verf komen. Minpuntjes zijn er helaas ook. De meeste songs zijn aan de langdradige kant en de zangpartijen werken soms wat op de zenuwen, vooral die in de hogere regionen. Dan bevallen de meer recente albums van de band me toch beter, zeker qua zang. En ik had best kunnen leven zonder die cover van Kent's Music Non Stop.

Fraai album, een stuk heavier dan het vorige. Mooie balans tussen brute metal en meer melodieus werk. De zang is zeer afwisselend en de songs zijn stuk voor stuk uitstekend. Blijft een erg goede band.

Geslaagd debuutalbum, vol afwisselend brute en melodieuze metal. De dubbele zang is zeer gevariëerd, met gierend hoge uithalen en een ruige death metal brombeer. Sterke songs en spetterend gitaarwerk. De albums hierna zijn nog een stuk beter.

Dit debuut van het deense Mercenary laat nog niet de kenmerkende melodieuze en licht progressieve death metal horen waar men tegenwoordig bekend om staat. Hier klinkt de band een stuk logger en rauwer. Helaas ook veel saaier en simplistischer. Vooral de schreeuwzang is erg eentonig. Hier en daar doen de songs, vooral door het ruige gitaarwerk, wel wat denken aan een band als Pantera, maar dan een stuk minder goed. Gelukkig ging de band hierna direct over op een ander, meer interessant geluid.

Inderdaad weer een prima album van deze energieke denen. Alle songs zitten erg fraai in elkaar en door de sublieme produktie klinkt alles optimaal goed. Wellicht een beetje te glad en te bedacht in elkaar gezet, maar wanneer de lat zo hoog ligt hoor je mij niet klagen. Heerlijk gitaarwerk, een beestachtige dumsound en mooie zanglijnen.

Afgaande op de titel zou je wellicht een duister, loodzwaar album verwachten, maar wie het deense Mercenary een beetje kent weet dat dat uiteindelijk wel mee zal vallen. Hier en daar komt men weliswaar behoorlijk heavy en agressief uit de hoek (luister maar eens naar het heerlijk opgefokte en brute Through This Blackened Hatred), maar overwegend is dit vrij melodieuze, toegankelijke moderne metal. Veel afwisseling tussen en binnen het songmateriaal, met sporadisch iets te zoetsappige zangpartijen, maar zodra het gaspedaal wordt ingetrapt en de brute grunts van stal worden gehaald is dit genieten geblazen. En productioneel staat het album (het eerste in tien jaar) wederom als een huis.

Prima album van deze altijd betrouwbare deense metalband. Geen grunts dit keer, maar de sterke cleane zang en de sporadische screams bieden voldoende afwisseling zodat dit niet echt een gemis is. De vocale gastbijdragen van Soilwork's Bjorn Strid en Heaven Shall Burn's Marcus Bischoff zijn ook fijn. Niet één van de beste albums van de band, daar is het songmateriaal net niet sterk genoeg voor (en echte uitschieters ontbreken), maar zeker een goede plaat.

Zevende album alweer van deze uitstekende deense metalband, en wederom een voltreffer. Oké, het songmateriaal is wellicht niet erg verrassend en iets meer venijn was op zijn plaats geweest, maar de songs steken stuk voor stuk kunstig in elkaar en door de machtige produktie van Jacob Hansen klinkt alles heerlijk vet en overweldigend. Precies, eigenlijk net als het geval was bij de voorgaande albums.

Acceptabel comeback-album van deze denen, maar niet zo goed als de twee eerste platen. Opener Egypt is een feest der herkenning en belooft veel goeds. De songs die volgen zijn echter slechts sporadisch indrukwekkend. Het is allemaal niet slecht en er zijn veel geïnspireerde momenten, maar veel songs hangen een beetje als los zand aan elkaar. Het materiaal had in ieder geval wel wat strakker (en korter) ingespeeld mogen worden.

Prima album, dat een mooie mengeling biedt van rock en poppy techno. De band heeft zijn best gedaan: alle songs zijn net iets meer catchy en meer uitgebalanceerd dan eerder werk, dat al niet bepaald misselijk was. Korte electronische intermezzo's zorgen daarnaast voor wat aanvullende variatie. De Depeche Mode-invloeden blijven duidelijk hoorbaar, maar inmiddels heeft Mesh een eigen geluid ontwikkeld, dat tegelijkertijd zowel commerciëel als enigzins alternatief weet te klinken. Een knappe prestatie; dit is dan ook het beste album van de band tot nu toe.

Voor de mensen die het originele album A P3rfect 5olut1on uit 2009 te rock-achtig vonden, met te veel gitaar, is hier de herkansing in remix-vorm. Twintig tracks, waaronder een paar nieuwe songs, zoals Save Everyone. De uptempo remixen, met lekker stuwende dancebeats, zijn de betere tracks. Niet alles is even geslaagd gezien de aanwezigheid van een paar nogal vlakke en saaie remixen, maar al met al een leuke aanwinst binnen het oeuvre van Mesh.

Deze engelse techno/ rockband is niet heel erg productief, het vorige album dateert bijvoorbeeld van 2009, maar wanneer men iets uitbrengt is het altijd wel de moeite waard. De overwegend electronische sound is nog steeds zwaar beïnvloed door Depeche Mode, maar Mesh kan inmiddels met gemak op eigen benen staan. De band is heel goed in het schrijven van pakkende songs met fraaie melodielijnen en meeslepende geprogrammeerde beats, ook nu weer. Er is eigenlijk geen slechte song te ontdekken. De speciale editie, met daarop acht fijne bonustracks, verdient aanbeveling.

Interessant maar nogal wisselvallig en fragiel (haha) debuut van deze engelse techno/ rockband. Het geluid is hier nog wat dunnetjes, de songs zijn aardig maar niet opmerkelijk. Het zou nog een paar albums duren voordat de band echt zijn draai zou vinden. Feitelijk worden de albums hierna steeds beter, met als voorlopig hoogtepunt het geweldige Automation Baby uit 2013.

Iets sterker dan het debuut, maar de band heeft nog een lange weg te gaan. De songs worden weliswaar (zij het mondjesmaat) steeds beter, maar het geluid is nog steeds aan de kale en simpele kant. De vergelijking met Depeche Mode begint zich aan te dienen, maar Mesh heeft hier nog niet de kwaliteit in huis om dat helemaal te rechtvaardigen. Dat zou wel anders worden met de hierop volgende albums.

Solide, prima album van één van mijn favoriete bands. De aanstekelijke electronische pop/ rock roept nog steeds herinneringen op aan Depeche Mode, maar wat mij betreft is Mesh de afgelopen jaren de betere band. De songs zijn ook ditmaal dik in orde; tracks als Tactile en The Fixer nestelen zich direct in je hoofd en zijn behoorlijk verslavend. Unaniem sterke plaat.

Met dit derde album maakt deze Depeche Mode-achtige band een paar flinke sprongen vooruit. De songs zijn overwegend de moeite waard, vooral die in de eerste helft van de plaat, en het geluid begint steeds meer solide en overtuigend te worden. Mesh is er echter nog niet helemaal; pas vanaf het hierop volgende album, Who Watches Over Me?, zou men op volle sterkte gaan presteren.

Zeker een goed album, al is er weinig progressie gemaakt sinds het vorige. Goed in het gehoor liggende songs, perfect uitgevoerd. Lijkt nog steeds wel heel erg op Depeche Mode; daar mogen ze de volgende keer wel iets aan doen.

Eerste album van de band dat volledig de moeite waard is. Zowel productioneel als qua songmateriaal is dit genieten geblazen. De Depeche Mode-achtige synthpop ligt bijzonder lekker in het gehoor en er is een grote reeks sterke songs aanwezig. Vooral krakers als Leave You Nothing en Little Missile zijn zeer de moeite waard. En de albums hierna zouden alleen nog maar beter worden!

Bijzonder fijn debuutalbum van deze australische metalband, bestaande uit leden van oa Teramaze en 4Arm. Het geluid is een mengeling van old school thrashmetal en meer moderne varianten, resulterend in een bijzonder smakelijk en geweldig geproduceerd geheel. Het songmateriaal is daarnaast ijzersterk, met veel tempowisselingen en variatie. De afzonderlijke songs hebben ieder een eigen identiteit en lijken vrijwel nergens op elkaar. Tel daarbij op een prima zanger en uitstekende muzikanten en je hebt één van de betere albums van het jaar te pakken.

Het is wel even wennen aan het meer melodieuze en ingetogen geluid op dit tweede album. De eerste paar songs zijn ook niet bepaald geweldig. Gelukkig wordt het materiaal gaandeweg wel steeds sterker en eindigt het album met twee geweldige tracks. Uiteindelijk wordt het niveau van het ijzersterke debuut lang niet gehaald, maar dit blijkt wel een echte groeiplaat te zijn. Meshiaak bewijst in ieder geval van meerdere markten thuis te zijn.

Langdradig, eenvormig, eentonig, repetitief... check. Maar ook bruut, intens en bijna hypnotiserend. Kortom, een beetje zoals alle eerdere albums van Meshuggah. Ik mis ditmaal wel wat afwisseling, dynamiek en avontuur binnen het songmateriaal. Het is allemaal nogal op veilig spelend en de band lijkt grotendeels op de automatische piloot te functioneren. Zelfs dan weet men nog indruk te maken, maar echte inspiratie ontbreekt.

Degelijke beukplaat, typisch Meshuggah, dus dat betekent: monotoon voortdreunende riffs, zwaar brulwerk en weinig onderlinge variatie tussen de songs. Toch is het ook nu weer overtuigend en meeslepend. De band weet binnen enkele seconden een intense sfeer te creëren die nog steeds vrij uniek is, ondanks de inmiddels ontelbare klonen. Niet het beste werk van de mannen uit Zweden, daar is het materiaal toch wel iets te eentonig en voorspelbaar voor, maar wel een prima aanvulling op het oeuvre van deze eigenzinnige band.

Prima terugkeer naar het geluid dat de band de laatste paar albums was kwijtgeraakt. Er zijn weer goede songs met kop en staart, vol vette riffs en tempowisselingen. Prima warme produktie ook.

Overwegend log en vrij monotoon, maar toch weten de zweden er weer iets moois van te maken. De intense, bijna hallucinant slepende metal klinkt even duister en onheilspellend als altijd, met maximale overtuigingskracht gebracht. Je moet er voor in de stemming zijn, het is wederom geen licht verteerbare kost, maar het album steekt productioneel vernuftig in elkaar en maalt ongenadig door.

Best oké project van een aantal muzikanten uit metalbands als Anthrax, Testament, Exodus en Machine Head, voor de gelegenheid aangevuld door een reeks gastzangers. Deze gastzangers maken het album extra interessant, want het zijn niet bepaald de minsten der aarde. Zo draven oa Philip Anselmo (ex-Pantera), Troy Sanders (Mastodon) en Matt Heafy (Trivium) op, om de overwegend naar klassieke metal neigende songs nog wat extra kracht mee te geven. Het songmateriaal is niet overal even boeiend en bepaalde tracks duren te lang, maar het enthousiasme spat van de songs en je hoort gewoonweg de spelvreugde. Dat compenseert dan weer de enigszins rommelige produktie van het geheel en de nogal uiteenlopende kwaliteiten van de overige zangers en zangeressen.

Niet echt beter of minder dan het debuut, met ook ditmaal wat saaie passages, vooral in het midtempo-werk. Daar klinkt één en ander behoorlijk ongeïnspireerd. Gelukkig trapt men overwegend het gaspedaal in, waarbij het dan direct flink genieten is. De keur aan gastzangers- en zangeressen zorgt voor de nodige afwisseling, al past niet iedereen even goed bij het songmateriaal. Maar John Bush en Max Cavalera zorgen in ieder geval voor een paar hoogtepunten.

Mijn eerste kennismaking met dit metal-instituut en direct een aangename. Het album heeft de tand des tijds redelijk goed doorstaan en bevat veel relatief lange maar overwegend sterke tracks. In de hogere regionen haak ik een beetje af bij de zanger, maar afgezien daarvan valt er weinig op de plaat af te dingen. Tracks als Date With Poverty en Flee From Reality kunnen tegenwoordig nog goed meekomen.