Het gat tussen de albums van deze toch al niet bepaald productieve amerikaanse pop/rockband begint steeds groter te worden- het vorige album stamt uit 2012! Voor de muziek maakt het gelukkig weinig uit. De band gaat rustig door waar men was gebleven en komt wederom op de proppen met een aangename mengeling van ballads en meer uptempo werk. Opener Friends is bijzonder flauw en doet het ergste vrezen, maar daarna herpakt de band zich snel.

Dit tweede album doet een aantal dingen beter dan het debuut, vooral op het gebied van groove en flow, maar toch is dit niet de gehoopte overtreffende trap geworden. De songs zijn meer op elkaar afgestemd en door de prima produktie klinkt alles optimaal goed, maar het materiaal is weinig verrassend en het zangwerk (vooral in de hogere regionen) werkt me nog steeds sporadisch op de zenuwen. De grunts kunnen er mee door, dat wel.

Uitstekend derde album van deze nederlandse symfonische death metal-band. Wie niet van bombast houdt kan dit beter links laten liggen, maar voor de liefhebber is dit een absolute topper binnen het genre. De razend knappe produktie houdt alles fraai in balans, zonder dat de mengeling van band en orkest in een brei van geluid verzandt. De vrouwelijke zangpartijen spreken me wat minder aan en neigen meer dan eens naar opera-achtige toestanden, maar gelukkig overheersen de grunts. Die dik in orde zijn.

Een bonte mix van stijlen, alhoewel de death metal-aspecten overheersen. Het is allemaal smaakvol gedaan, al heb ik ditmaal niet zoveel met de vrouwelijke vocalen. Die zijn me iets te dik aangezet. Wat ook opvalt is dat de songs over de hele linie genomen niet echt lekker lopen. Dit valt deels te wijten aan de vele tempowisselingen, maar het album mist duidelijk een lekkere groove. Jammer, want het geheel is bijzonder fraai verzorgd en kwalitatief is dit binnen het genre zeker een topper.

Ik kende deze britse progressieve metalband tot nu toe niet, maar dit blijkt reeds het tweede album te zijn. Maziac wisselt loodzware riffs en grunts af met melodieuze passages en cleane zang, verpakt in lekker in het gehoor liggende tracks. De dynamiek komt niet overal even goed uit de verf en vooral qua zang klinkt het soms iets te schizofreen, maar gezegd moet worden dat de band de zaakjes over het algemeen goed voor elkaar heeft en overtuigend uit de hoek komt.

Best aardige metalcore, uit Rusland, of all places. Zo goed als het titelnummer (met mooi Deftones-achtig refrein) wordt het album nergens meer, maar de plaat zit goed in elkaar en kent geen zwakke momenten. Lekker kort ook.

Oké, een lichte tegenvaller na het meesterlijke Rust In Peace, nog steeds mijn favoriete Megadeth-album, maar al met al wel één van de betere werkstukken van de band. De songs zijn hier meer compact en melodieus, maar het materiaal is unaniem sterk en lekker divers. De spartaanse produktie had evenwel wat krachtiger gekund en het album klinkt een beetje klinisch. Dat is jammer, maar de songs zijn dermate sterk dat dit album de tand des tijds met gemak heeft doorstaan.

Het album begint een beetje als voorganger Youthanasia, met een paar midtempo oké tracks, maar al snel blijkt de band wat verrassingen in petto te hebben voor de nietsvermoedende luisteraar. Mastermind roept herinneringen op aan Countdown To Extinction en het vlotte en felle The Disintegrators laat horen dat Mustaine en co. nog steeds kunnen vlammen. De rest van de plaat is lekker afwisselend en continu onderhoudend. Al met al behoort Cryptic Writings niet tot het betere werk van de band, maar het blijft wel een lekker album.

Sterk album; het venijn is terug, de band heeft er zo te horen weer zin in. De laatste paar albums kenden hier en daar wel wat sterke songs, maar waren overwegend aan de gezapige en enigszins futloze kant. Ditmaal is het geluid gelukkig weer fel, scherp en hard, met Mustaine goed bij stem en spetterend gitaarwerk. De maatschappijkritische teksten zijn ook weer van niveau.

Prima nieuw album, waarop de band qua energie en inzet als herboren klinkt. Dit vertaalt zich niet altijd naar echt bijzondere songs, maar het grootste gedeelte van de plaat is de moeite waard. Beste track is This Day We Fight, met zijn opgefokte ritme, gemene zang en voortdurend knallende gitaarsolo's. Deze track doet de hoogtijdagen van Rust In Peace herleven en is wat mij betreft één van de beste songs van de band ooit. Ook de titeltrack en Head Crusher zijn spetterende tracks. Jammer dat dat niveau geen album lang gehandhaafd kan worden.

Tegenvallend album; extra jammer omdat dit naar verluidt het laatste wapenfeit van de band zal zijn. Opener Tipping Point gaat erin als koek en smaakt naar meer, maar vervolgens bestookt Dave Mustaine ons met de ene na de andere flauwe track. En die teksten... dat moet toch beter kunnen, zou je zeggen. Het spetterende gitaarwerk, met veel lekkere riffs en geraffineerde solo's, is om u tegen te zeggen, maar afgezien daarvan is dit absoluut één van de minste albums van de band ooit.

Album nummer veertien alweer, en net als voorganger Th1rt3en geen hoogvlieger. Opener Kingmaker start de plaat prima, maar direct bij song twee, het flauwe titelnummer, zakt de boel al flink in. Pas bij track zes, het felle Dance In The Rain, wordt het oude niveau hervonden. Gelukkig blijft het album daarna wel vrij constant, zodat er toch nog een ruime voldoende toegekend kan worden. Van Megadeth verwacht ik echter wel wat meer dan men hier ten gehore brengt. De rek lijkt er zo langzamerhand wel uit te zijn.

Beetje wisselvallige plaat, vooral door het ontbreken van echte knallers. Opener Sudden Death (wat een gitaarwerk!) en het felle Never Dead zijn uitstekende songs, maar halen het niet bij eerder werk. Slechtste song is het futloze Guns, Drugs & Money, dat de band beter als B-kantje had kunnen gebruiken. En nu we het daar toch over hebben, een flink deel van het album bestaat uit songs die reeds eerder beschikbaar waren, oa als B-kantjes. Daar win je natuurlijk ook geen schoonheidsprijs mee. Al met al een redelijk album, maar dit had gewoonweg beter gemoeten.

Bovengemiddeld sterk album, bij vlagen ook lekker fel en uptempo. Dave Mustaine is goed bij stem (voor zover dat mogelijk is) en het album bevat weinig missers. Het slappe Célebutante staat me momenteel het meest tegen. Zo spannend als de voor de release van het album vrijgegeven tracks (We'll Be Back, Nightstalkers en Soldier On!) klonken wordt het helaas nergens, maar het songmateriaal is over de hele linie genomen dik in orde.

Sterk album dat de hoogtijdagen van Rust In Peace soms weer doet herleven. Prima songs, uitstekend geproduceerd. Heerlijk gitaarwerk en Mustaine is ook qua zang op dreef. Persoonlijk vind ik het vorige album (The System Has Failed) nog iets sterker qua songs, maar verder is hier weinig mis mee. Of het moet de overbodige remake van A Tout Le Monde zijn.

Jammer dat vrijwel alle songs zich in midtempo afspelen, waardoor het album een beetje log en eenvormig klinkt. Aan het songmateriaal ligt het in ieder geval niet; dat is hier meer dan degelijk. Halverwege kakt de plaat een beetje in met songs als Elysian Fields en Blood Of Heroes, maar ook die zijn eigenlijk best oké. Meest opvallende (en beste) songs zijn de fraaie powerballad A Tout Le Monde en het afsluitende Victory, waarvan de tekst is opgebouwd uit songtitels van alle voorgaande albums.

Indrukwekkend, veelbelovend debuut van deze nieuw-zeelandse metalband. Denk aan een deathcore-versie van Slipknot en je zit aardig in de richting. De woest kolkende tracks steken knap in elkaar en worden energiek en vooral intens uitgevoerd, daarbij geholpen door een uitstekende productie. Het album hierna, Random.Access.Misery, is ook top.

Een opgefokte mix van Slipknot en Cradle Of Filth, zo kun je deze metal uit Niew-Zeeland wellicht omschrijven. Opener All Is Rust doet me niet zoveel, vooral door het voortdurende hoge gekrijs, maar daarna wordt het snel interessanter. Het songmateriaal op dit tweede album is lekker zwaar en afwisselend, voorzien van fijne grooves en afwisselende, intense zangpartijen. De productie is ook eersteklas. Ik ga snel maar eens op zoek naar het debuut.

Zeer matige radiorock, inderdaad een beetje Keane-achtig, maar oneindig minder van kwaliteit. Hier en daar een aanvaardbare song, maar het album ademt een zeer oubollige, haast christelijke sfeer uit.

Wat experimenteler dan het debuut, met songs die wat minder lekker in het gehoor liggen, maar toch wel weer een sterke plaat. Meest opvallende track is zonder meer het opmerkelijke duet met Glenn Danzig, Father's Grave. Verder overwegend meeslepende rocksongs met een lekker duister sfeertje.

Met metalcore heeft dit weinig meer te maken, maar deze amerikaanse band weet wel lekker compacte, pakkende songs te schrijven. Het geluid verschuift steeds verder richting Linkin Park-achtige nu-metal, maar dan wel wat steviger en sneller. Men komt er vooralsnog mee weg, mede door de uitstekende uitvoering en de krachtige produktie, maar net zoals bij veel genregenoten het geval is moet men oppassen niet in de valkuil van te poppy en zoetsappig werk te belanden.

Derde en beste album van deze metalcore-band tot nu toe. De songs zijn beter, de teksten meer persoonlijk. De band heeft geleerd van het vorige nogal overgeproduceerde album en ditmaal gekozen voor een iets minder bombastisch en meer natuurlijk geluid, iets dat de plaat zeker ten goede komt. De moderne electronische effecten zijn nog wel aanwezig, maar zijn hier minder opvallend en beter geïntegreerd binnen het totaalgeluid. Het album is afwisselend opgebouwd en en met de ballad Miles Away en de instrumentale afsluiter Vessels heeft de band twee atypische maar wel sterke songs toegevoegd. Als de band doorgaat op deze manier ligt er absoluut een mooie toekomst in het verschiet.

Zevende album alweer voor deze amerikaanse metalband, die steevast wisselvallig werk uitbrengt. De vakkundig uitgewerkte kruisbestuiving tussen nu metal en metalcore ligt ook ditmaal lekker in het gehoor, maar na een paar sterke tracks aan het begin van de plaat wordt de boel al snel meer toegankelijk en glad. De band weet handig echt zoetsappig werk te vermijden en uiteindelijk is het songmateriaal goed genoeg voor een positief resultaat, maar ik blijf het gevoel houden dat men beter kan. Veel beter.

Opener Chaotic is erg poppy en doet een commerciële knieval vermoeden, maar tijdens deze eerste track blijkt wel dat de band in staat is om zeer aanstekelijke, knap in elkaar stekende songs te schrijven, die zich snel in je hoofd nestelen. Daarna wordt het album alleen maar sterker, met positieve uitschieters als het meeslepende Paralyzed en de bikkelharde titeltrack. De mix van nu metal en metalcore staat in ieder geval als een huis en klinkt heerlijk energiek en dynamisch. Na slechts dertig minuten is het feest voorbij, maar voordeel is dan wel dat er geen misser tussen staat.

Avontuurlijke en speelse metalcore, heavy maar tegelijkertijd lichtvoetig. Vooral de goede zanger valt op. In zowel de brute als de melodieuze stukken weet deze met gemak te overtuigen. De muziek is een beetje dertien in een dozijn, maar de band heeft net genoeg energie en talent om dit iets te laten uitstijgen boven de middelmaat. Inmiddels heeft de band nog twee albums ingeblikt.

Tweede album van deze amerikaanse metalcore-band. Qua stijl is de band hier eigenlijk niet meer te herkennen van het debuut. Dat komt vooral door de produktie. Het speelse en rauwe geluid van het eerste album heeft plaats moeten maken voor een loodzwaar, modern geluid, vol electronische effecten en bombast. Hierdoor klinkt de band wel een pak steviger, maar helaas tegelijkertijd een stuk anoniemer. De songs lijken onderling ook sterk op elkaar. Het ligt allemaal lekker in het gehoor en de plaat is vakkundig in elkaar gezet, maar fris en energiek is het zeker niet. Overgeproduceerd daarentegen wel. De titel is dan ook behoorlijk toepasselijk.

Helaas een lichte tegenvaller na een paar sterke voorgaande albums. Het materiaal is wat oppervlakkig, met hier en daar slappe refreintjes en een nogal voorspelbare opbouw van de songs. Vooral naar het einde toe zakt het album flink in. Jammer, want het titelnummer is bijvoorbeeld geweldig en zo zijn er nog wel een paar sterke tracks. Het geheel is echter te glad en gelikt.

Het vorige album, Challenger uit 2012, liet al een stijgende lijn horen en deze wordt vastgehouden op dit vierde album. De aanstekelijke metalcore, afwisselend poppy en bruut, zit wederom kunstig in elkaar, aangevuld met allerlei leuke electronische details. De songs zijn stuk voor stuk de moeite waard, al zakt de plaat wel enigzins in na track nummer 7, het opgefokte maar toch lekker in het gehoor liggende The Rose. Overigens de beste song op het album.

Licht futuristische death metal, goed uitgevoerd maar qua opbouw van de songs wat aan de saaie kant. Ik mis ook een beetje catchy refreintjes in de songs. Hier en daar wat cleane zang tussen al het gegrom had ook niet misstaan, wat mij betreft. Nu beukt alles een beetje simpelweg door naar het einde, met wel af en toe een rustig intermezzo, maar te weinig variatie om een heel album te blijven boeien. Maar goed, er zit zeker potentie in deze band.

Iets beter dan het debuut, dit tweede album van deze grieken. De moderne death metal kent ditmaal iets meer variatie en groove, en is daarnaast lekker vol geproduceerd. Minpuntjes blijven nog steeds de nogal eentonige zang en het ontbreken van echt sterke songs. Maar goed, de band toont wel enige vooruitgang. De plaat is daarnaast zo kort dat er geen tijd voor verveling is.