"He called me a dyke, I called him an ambulance". Mevrouw Otep Shamaya is nog steeds boos en aggressief, dat mag duidelijk zijn. Deze metal-versie van P!nk gaat volledig los in een reeks zware en stevige metalsongs die, hoewel niet bijster origineel en sporadisch wat eentonig, wel weten te overtuigen door de knallende produktie en de inzet van mevrouw Shamaya. Wat mij betreft zijn het wel de meer 'rustige' tracks als In Cold Blood en On The Shore die het meest interessant zijn. Daar weet de band een aangename balans te bereiken tussen bikkelharde metal en slepende powerballads.

Hmmm, toch wat minder dan het voorgaande album, vooral door de minder geïnspireerde songs en de terugkeer van een paar hoorspel-achtige zeiknummers. Deze variant op Slipknot ragt er nog volop op los, maar het album maakt als geheel weinig indruk. De meeste songs blijven ook niet hangen.

Een aangename verrassing na het wat taaie House Of Secrets. De hoorspel-achtige stukken zijn grotendeels verdwenen; slechts afsluiter Andrenochrome Dreams is nog een onduidelijk bizar stuk geluid met daarover een galmende vrouwenstem. In het vervolg ga ik die zeker skippen. De overige 12 songs zijn prima, afwisselend aggressief en melodieus. De zangeres is zeer op dreef, net als de ritmesectie. Op naar de nieuwe, die net uit is, zie ik.

De amerikaanse rockband heeft hier een aanstekelijke formule gevonden, waarbij poppy coupletjes en stevige refreintjes elkaar op vakkundige wijze afwisselen. In de stevige passages lijkt het geluid sterk op dat van genregenoten Shinedown. Otherwise weet al net zulke pakkende liedjes te schrijven. De korte, compacte tracks steken vakkundig in elkaar en het hele album luistert bijzonder aangenaam weg.

Aangename amerikaanse rock in het straatje van Shinedown, maar dan wel wat feller en steviger. En zonder plichtmatige ballads. Niet alle tracks zijn even sterk, zo is het titelnummer aan de flauwe kant en is het afsluitende No Rain een beetje een niemendalletje, maar overwegend maakt men hier een positieve indruk. Ik had nog niet eerder van de band gehoord, maar dit blijkt reeds het zesde album te zijn. Met terugwerkende kracht maar eens in de discografie duiken dus.

Verdienstelijke amerikaanse rock in het straatje van een band als Shinedown, niet bepaald origineel maar best lekker. Het gaat een beetje fout tegen het einde van het album, wanneer de band afsluit met vier nogal saaie ingetogen tracks. Dat is echt teveel van het goede. Tot die tijd is dit een aangename plaat.

Deze band heeft momenteel een hit te pakken in de VS met het lekkere meezing-nummer Soldiers. De rest van dit debuut is al even pakkend en energiek. Origineel is de stevige radiorock niet, maar de band gaat er vol tegenaan en de zanger heeft een apart en aanstekelijk stemgeluid. Gaan we wellicht meer van horen.

Geen wereldschokkend sterk album, maar degelijk genoeg. De plaat ligt in het verlengde van het succesvolle Gravity- wat meer toegankelijke songs dus, met iets meer hitpotentie. De stem van de zanger blijft een 'acquired taste', maar ik vind hem altijd wel oké. Prettig album, staan geen slechte songs op. De twee bonustracks zijn ook de moeite waard.

Teleurstellend album van deze canadese rockband, wat mij betreft hun minste tot nu toe. De veelal ingetogen songs missen aanstekelijke melodielijnen en refreinen en zeuren maar een beetje door. Slechts het nummer Heavyweight is de moeite waard en doet oude tijden herleven; de overige songs zorgen overwegend slechts voor schouderophalen.

Het enige album van de band dat ik nog niet kende. Duidelijk een overgangsplaat; hiervoor maakte men het meer commerciële Gravity, waarvan het toegankelijke geluid en de goed in het gehoor liggende pop/rock-liedjes hier nog enigzins doorklinken. Daarnaast keert de band voorzichtig terug naar iets minder voor de hand liggende composities. Het resulteert in een aangename plaat, één van de betere van de band, wat mij betreft.

De canadezen herpakken zich na het fletse Curve uit 2012. Ditmaal is het songmateriaal een stuk beter, met negen lekkere rocksongs die goed in het gehoor liggen. Zo goed als in de beginjaren wordt het nergens en de stem van zanger Raine Maida begint hoorbaar te slijten, maar dit album kan er al met al nog prima mee door. Wel wat aan de korte kant.

Ik kan me weinig meer herinneren van het album Spiritual Machines uit 2000; het is in ieder geval niet de meest memorabele plaat uit het oeuvre van de band. 22 jaar later is deel twee dat ook niet. Het geluid is meer electronisch, iets dat past bij het futuristische sfeertje, maar het songmateriaal is ook ditmaal niet meer dan degelijk, met weinig tot geen positieve uitschieters. De stem van Raine Maida is daarnaast inmiddels duidelijk aan verval onderhevig.

Verzorgde, meeslepende en sporadisch bombastische amerikaanse rock met een metalen randje. Niet alle songs zijn even geslaagd, maar de getroffen sfeer is bijzonder aangenaam en de zanger is prima. Daarnaast voegt het lekker stevige gitaarwerk een welkom rauw randje toe, dat het songmateriaal net dat beetje extra kracht geeft. Het geluid doet af en toe denken aan het werk van Tool en vooral A Perfect Circle, maar dan wel wat meer toegankelijk. Overtuigend debuut.

Uitstekende moderne metal uit Frankrijk, technisch vrij complex maar goed te behappen. Minpuntjes zijn wat mij betreft de nogal eentonige 'zang' en de niet bepaald memorabele songstructuren. Alles beukt lekker weg en het album staat bol van de brute riffs en fijne gitaarsolo's, maar er is niet echt sprake van songs met een kop en een staart. Alles is vrij inwisselbaar en dat is best jammer. Afgezien daarvan een prima plaat.

Dik in orde, dit debuut van het rapduo Planetary en Crypt The Warchild. Vage namen inderdaad, maar beide heren leveren hier wel een dijk van een hiphop album af, vol vette beats en stoere raps. De gastroptredens, van oa Vinnie Paz en Immortal Technique, mogen er ook zijn. De songs zijn uitstekend geproduceerd en er is geen slechte track te bekennen. Sterker nog, het album wordt alleen maar beter naar het einde toe. Snel de latere albums van de mannen maar eens gaan beluisteren.

Degelijk tweede album, wel iets minder dan het debuut. De beats en raps zijn gewoonweg minder interessant. De hele sfeer van het album is wat meer laidback, minder opgefokt. Niettemin aangename hiphop, zonder slechte tracks.

Net als voorganger Blood Brothers uit 2006 geen topper, maar ook dit derde album van rapduo Outerspace is dik in orde. Voornaamste probleem is dat echt sterke songs ontbreken, maar over de hele linie genomen is dit wel een degelijke plaat. De meer aggressieve songs vind ik de beste, zoals Gods And Generals 2, Anointing Of The Sick en The Killing Fields. Op die laatste duikt Vinnie Paz ook nog even op, iets dat nooit verkeerd is.

Beste album van het rapduo sinds het debuut, wat mij betreft. De sfeer is lekker dreigend en de beats zijn erg vet. Qua raps is het ook dik in orde. De meer bombastisch aangezette muzikale ondersteuning en de slim gekozen samples passen ook goed bij het geheel. Vierde album inmiddels; men mag op deze manier echter nog wel even doorgaan.

Leuk, afwisselend hiphop-album dat helaas wel flink te lang doorzeurt. Na Gangsta Shit is het gedaan met de pret; vervolgens krijg je nog drie lange en vooral saaie tracks voor de kiezen waar amper doorheen te komen is. Maar goed, voor die tijd valt er gelukkig flink wat te beleven, met een aangename mengeling van mid- en uptempo tracks, waarbij de hits Ms. Jackson en B.O.B. natuurlijk wel de aandacht opeisen maar zeker niet de enige hoogtepunten zijn.

In de jaren '90 gewortelde rock/ metal, voorzien van de machtige strot van Tony Jelencovich, een zanger die ik altijd graag mag horen. Hier klinkt hij weliswaar meer ingetogen dan we van hem gewend zijn, maar ook met dit meer melodieuze werk komt hij goed weg. Het melancholische songmateriaal doet denken aan bands als Type O Negative, Life Of Agony en Tiamat, maar dan voorzien van een wat moderner geluid. Erg sterk zijn de songs helaas niet en er had wel wat meer pit in mogen zitten. Maar de zang van Jelencovich maakt het dan toch wel weer de moeite waard.

Geslaagd debuut van deze amerikaanse rockband, met een fris en energiek geluid dat regelmatig richting metal gaat. Men weet vlotte en lekker in het gehoor liggende liedjes te schrijven, die tevens uitstekend geproduceerd zijn. Het gitaargeweld wordt aangevuld door een flinke dosis electronica, die het totaalgeluid net dat beetje extra meegeeft. Veelbelovende band, derhalve. Alleen het akoestische, Incubus-achtige Awaken Me is nogal anoniem.

De blackened deathcore van deze amerikaanse band staat ook op dit tweede album als een huis, maar men vond het blijkbaar nodig twee radicaal afwijkende tracks op te nemen, die de boel nogal ontsieren. De clean gezongen ballads Wither en het afsluitende Endless//Loveless passen gewoonweg niet tussen het botte geweld. Een half puntje aftrek derhalve.

Deze amerikaanse band maakt een behoorlijk verpletterende indruk met deze vijf tracks (en een intro)- tellende debuut-EP. De stijl, een verwoestende mix van black metal en deathcore, is niet echt mijn ding, maar wordt hier zo overtuigend en vet gebracht dat tegenstribbelen zinloos is. De EP vormt de opmaak voor het in 2022 uitgebracht eerste volwaardige album, dat ook de moeite waard is.

Deze amerikaanse band levert met dit album een indrukwekkend visitekaartje af. De kruising tussen black metal en deathcore klinkt overweldigend en overtuigt vanaf de eerste seconden, mede geholpen door de massieve productie. Met een beest van een zanger in de gelederen (wat een monsterlijk lage en diepe grunt heeft die man in huis, niet te geloven) en een reeks sterke tracks op zak schiet de band wat mij betreft direct door naar de top binnen het genre.

Jammer van de wat gebrekkige produktie, want de stevige moderne metal van deze spaanse band mag er best zijn. Meshuggah-achtige riffs, bruut brulwerk en sporadisch ingezette cleane refreinen; u kent het wel. Niet al te origineel dus, maar de meeste songs zijn wel de moeite waard. Meest opvallende track is de dreigende, instrumentale soundtrack-achtige afsluiter Gliese581c. Ergens doet ook de zanger van Threat Signal nog mee, maar ik heb hem tussen al het geschreeuw zo snel niet kunnen ontdekken.

Aangename mengeling van techno en hiphop. Een aantal tracks doen sterk denken aan het werk van The Prodigy, zoals Stompbox, Supermoves en Velocity Shift, maar nergens wordt dit storend. De band is namelijk zo slim geweest om veel variatie tussen de tracks onderling toe te passen, waardoor je hen niet direct in een hokje kunt plaatsen. Zo gaat de song Sparks richting het werk van Massive Attack en Portishead en zo zijn er nog een paar minder voor de hand liggende tracks aanwezig. Het resultaat is in ieder geval een zeer afwisselend album, waarbij veel genres worden aangedaan. Jammer dat dit het enige wapenfeit van Overseer is.

Iets meer afwisseling tussen en binnen de tracks was welkom geweest, maar deze stevige mengeling van techno, dance en synthwave is desondanks de moeite waard. Het beste nummer op dit slechts 27 minuten tellende album is het afsluitende Warhogz. De plaat is in ieder geval interessant genoeg om het eerdere werk van deze zweedse eenmansformatie ook op te gaan sporen.

Nogal doorsnee album van meneer Osbourne, niet slecht maar bepaald geen hoogvlieger. Het is allemaal vakkundig in elkaar gezet en het album is prima geproduceerd, maar het songmateriaal ligt nogal voor de hand, met teveel simpele meestampers en te weinig variatie. De plichtmatige ballads zijn ook niet bijzonder. Het titelnummer is evenwel prima, net als het felle en meeslepende The Almighty Dollar.

Aangenaam genoeg maar weinig verrassend, afgezien dan van het feit dat dit album überhaupt nog tot stand is gekomen, gezien alle gezondheidsproblemen van meneer Osbourne. Opener Straight To Hell is vintage Ozzy en doet veel goeds vermoeden, maar uiteindelijk is het album niet meer dan een degelijke mengeling van stevige rock, lauwe ballads en hier en daar zelfs moderne popmuziek (de afsluitende track met Post Malone vind ik overigens helemaal niet beroerd). Het titelnummer springt er direct positief uit, vooral qua fraaie autobiografische tekst, maar verder is het voorspelbaar vakwerk.

Op de albumcover is Ozzy flink door de photoshop gehaald en op het songmateriaal herhaaldelijk door de autotune... maar vooruit, dit is best een goede plaat geworden. Het titelnummer is vintage Ozzy en zo zijn er wel meer van die fijne herkenbare rampestampers. De keur aan gastartiesten kan overigens ook geen kwaad. Er zit duidelijk nog leven in het lijk!

Een wat moderner, bombastisch geluid, met behoorlijk wat lekker zware metalriffs. Ja hoor, ik kan er wel wat mee. Na een sterke opening met een reeks prima tracks zakt de boel af en toe wel wat weg in middelmatig songmateriaal, maar het album blijft over de hele linie toch best oké. Ik heb Ozzy wel eens minder goed uit de hoek horen komen, in ieder geval.