Bij een dubbelalbum denk je al snel aan een pretentieuze conceptplaat, maar dat is hier gelukkig niet het geval. Soilwork klinkt hier weliswaar meer avontuurlijk en divers dan ooit, maar het is nog steeds hoofdzakelijk beuken geblazen. De twintig songs, waaronder twee prima instrumentale tracks, zijn eigenlijk allemaal de moeite waard, ook het meer melodieuze werk met hoofdzakelijk cleane zang. De band heeft zijn zaakjes goed voor elkaar en klinkt energiek en bevlogen, iets dat in het recente verleden wel eens anders is geweest. Vooral drummer Dirk Verbeuren (wat een beest!) is meesterlijk op dreef en zanger Bjorn Strid heeft ook nog niet eerder zo goed gezongen (en geschreeuwd) als hij hier doet. De snellere, aggressieve songs hebben mijn voorkeur, maar het album bevat eigenlijk geen missers.

Sterke plaat, een stuk beter dan het wat wisselvallige Sworn To A Great Divide. De woeste opener doet oude tijden herleven, maar verwacht geen terugkeer naar de eerste paar albums. De songs zijn overwegend nog steeds vrij melodieus en midtempo. Beste song is wat mij betreft de loodzware afsluiter Enter Dog Of Pavlov. Sterke bonustracks ook.

Net als voorganger The Living Infinite een uitstekend Soilwork-album, vol variatie. Ditmaal qua songs zelfs nog wat steviger en sneller. De band klinkt zeer overtuigend, iets dat dubbel geldt voor zanger Bjorn Strid, die hier beter en veelzijdiger klinkt dan ooit. Knap hoe de band vaak extreem van leer trekt, zoals in het overweldigende The Phantom, waarbij de zeer melodieuze zanglijnen tegelijkertijd zorgen voor prachtig contrast met het brute geweld. Een paar jaar geleden leek de band nog zoekende en was men het spoor vaak bijster, maar inmiddels kunnen we rustig stellen dat Soilwork de perfecte formule gevonden heeft.

De gebruikelijke zweedse degelijkheid van deze altijd betrouwbare metalband. Iets meer ruimte voor melodie dit keer, wat zich vooral uit in makkelijk meezingbare refreintjes. Daar tegenover staat heel wat bruut geweld, wat een smakelijke en contrastrijke cocktail oplevert. Soilwork is één van die zeldzame bands die ruig beukwerk overtuigend kunnen combineren met meer melodieus werk, waardoor de boel mooi in balans blijft. Hoogtepunten zijn voor mij het opgefokte When The Universe Spoke en het aanstekelijke The Wolves Are Back In Town. Maar het hele album is fijn.

Aangename maar uiteindelijk vrij eentonige techno uit Zweden. Ondanks de aanwezigheid van een stevige beat in de meeste songs is dit geen dancealbum. De sfeer gaat meer richting ambient, al voorkomt het uptempo karakter van de songs dat de boel te zweverig en abstract wordt. Het is aan te bevelen om hier af en toe een track van te luisteren; het hele album in één ruk uitzitten is iets teveel van het goede.

Oké, de muziek van deze rockband uit Nieuw-Zeeland mag dan niet erg origineel zijn, vakkundig uitgevoerd en goed in het gehoor liggend is het in ieder geval wel. Het lekkere gitaarwerk en de prima zanger maken het geheel in stijl af. Het songmateriaal is niet opzienbarend, maar de songs zijn energiek en afwisselend genoeg om de boel het hele album interessant te houden.

Ex-Scar Symmetry zanger Christian Alvestam duikt weer op in een melodieuze death metalband die sterk doet denken aan... Scar Symmetry. Maar goed, beter goed gejat dan slecht bedacht, zeggen we dan maar weer. Het album bevat uitsluitend sterke songs, met als absolute uitschieter het fraaie Clandestinity Now, dat ruim een kwartier klokt. Alvestam blijft een uitzonderlijk goede zanger; binnen deze band komt hij goed tot zijn recht. Sterke plaat, melodieus en toch lekker bruut.

We hebben er vijf jaar op moeten wachten, maar eindelijk is het tweede album van Solution .45 een feit. De afwisselend melodieuze en furieuze metal staat nog steeds als een huis, met een absolute hoofdrol voor de fenomenale zanger Christian Alvestam. Die man kan echt alles aan. Hij schakelt net zo makkelijk terug naar een sfeervolle ballad als In Moments Of Despair als dat hij helemaal losgaat in een moordend brute track als Second To None. Hier en daar dreigt het songmateriaal iets te zoet te worden, vooral in de refreintjes, maar gelukkig pakt de band steeds net op tijd stevig door. Op naar deel twee, dat hopelijk snel zal volgen.

Net als het eerste deel een modern en meeslepend metalalbum, met uiteraard weer een hoofdrol voor de geweldige zanger Christian Alvestam. Wat heeft die vent toch een vette stem. Zowel de brulstukken als de melodieuze passages gaan hem bijzonder goed af. De songs liggen daarnaast lekker in het gehoor en het album weet eigenlijk over de hele linie wel te boeien.

Prima metalplaat, jammer alleen van de eenvormigheid. Geen enkele song springt er echt uit, maar dat neemt niet weg dat de kwaliteit constant vrij hoog ligt. De melodieuze refreinen zijn hier nog niet zo goed ontwikkeld als op de latere albums, maar de overwegend brute schreeuwzang is wel overtuigend. Lekker vet gitaarwerk en aangename electronische details. Geslaagde debuutplaat, uitstekend geproduceerd.

Net als het vorige album boordevol lekkere songs, akelig clean en poppy in elkaar gezet. Zeer eenvormig allemaal en de twee 'ballads' zijn niet al te best, maar het geheel luistert wederom zo lekker weg dat ik er toch een ruime voldoende aan moet toekennen.

Heel lekker klinkend metalalbum, maar net als het vergelijkbare album van Engel iets te gladjes en commerciëel in elkaar gezet. Op den duur gaat alles ook een beetje op elkaar lijken. Niettemin sterke songs, uitstekend uitgevoerd en geproduceerd.

Het vorige album, We Rule The Night, was behoorlijk belabberd en veel te geforceerd commercieel; met deze nieuwe plaat wordt gelukkig weer wat verloren terrein teruggewonnen. Slappe refreintjes duiken her en der nog op, zoals in opener Day Of The Dead, en aan ballads moet de band zich al helemaal niet wagen, maar de meeste songs zijn lekker stevig en beuken fijn door. Productioneel heeft de band wel eens beter geklonken, maar het klinkt allemaal net overtuigend genoeg. Men zit in ieder geval weer op de juiste koers.

Akelig commerciëel klinkende plaat, te gelikt en te bedacht in elkaar gezet. De eerste twee songs gaan nog wel, maar bij Turn It Up gaat het album reeds de mist in. Wat is dit? Een stakkerig house-intro leidt tot poppy punkrock al la Good Charlotte, voorzien van abominabel slechte lyrics. De volgende track, de ballad My Own Life, is ook bar slecht. Hierna komt het niet meer goed. De laatste twee songs zijn acceptabel, maar dan is het al veel te laat om het nog goed te maken. De band klonk altijd al gladjes, maar hier slaan ze echt door. Niet meer serieus te nemen als metalband, in ieder geval. Een double bill met Tokio Hotel ligt in het verschiet.

Aangename progressieve metal, niet echt spectaculair binnen het genre maar wel doortimmerd in elkaar gezet en overtuigend uitgevoerd. De vergelijking met Dream Theater is snel gemaakt gezien de aanwezigheid van twee ex-leden, maar grotendeels gaat dit qua sfeer en melodielijnen toch wel een andere kant op. De stem van zanger Jeff Scott Soto past ook goed bij het materiaal. Geen echte uitschieters, maar het album is wel continu de moeite waard. Het debuut heb ik destijds gemist maar ga ik zeker nog beluisteren.

Wanneer het album opent met het stevige Never Bury The Hatchet denk je aanvankelijk met een Pantera-kloon te maken te hebben, maar al snel blijkt dat de stijl van de band meer richting Sevendust en Stone Sour gaat. En dan nog wat melodieuzer. Het is zeker niet slecht en de plaat heeft zeker zijn momenten, maar originaliteit is ver te zoeken en het is duidelijk een geval van been there, done that. Het songmateriaal is gewoonweg niet sterk genoeg om echt indruk te maken. Voor een debuut evenwel best oké.

Net zo degelijk als het debuut, met dezelfde schizofrene mengeling van stijlen. Opener Buy In To Sell Out is puur Pantera; Feed The Need is Sevendust-achtig, en zo verder. Wederom volop afwisseling dus, al zijn het wat mij betreft de ruige tracks die de kar moeten trekken. Het titelnummer bijvoorbeeld is een lekker vet metalnummer. Het resterende songmateriaal is oké maar niet zo heel bijzonder. De band heeft feitelijk een beetje last van een permanente identiteitscrisis.

Max Cavalera maakt de afgelopen jaren albums in een tempo alsof zijn leven ervan afhangt. Met Soulfly brengt hij minimaal eens in de twee jaar een nieuwe plaat uit en hij is tevens actief in de bands Cavalera Conspiracy en Killer Be Killed. Respect voor de man. Het gevaar dreigt natuurlijk dat op gegeven moment kwaliteit moet wijken voor kwantiteit, iets dat helaas wel een beetje opgaat voor de meer recente output van Soulfly. Ook dit album doet een beetje aan als een haastklus, zowel qua songs als qua productie. De boel ramt ongenadig door en je hebt amper tijd om je te vervelen, maar iets meer detail en afwisseling was welkom geweest. Neemt gelukkig niet weg dat dit album toch wel weer de moeite waard is. De sfeer is lekker donker en dreigend, iets dat goed past bij de duistere thematiek. De songs zijn stuk voor stuk prima. De wow-factor ontbreekt, maar puur op inzet en overtuigingskracht scoort meneer Cavalera nog steeds voldoende punten.

Iets minder agressief en opgefokt dan de laatste paar albums, maar helaas ook wel iets minder goed. De eerste paar tracks zijn prima, maar vanaf het rommelige en onsamenhangende Black Hole Scum gaat de kwaliteit langzaam achteruit. Een aantal instrumentale niemendalletjes helpen ook niet bepaald mee. Kort en krachtig met nog geen 33 minuten, maar echt indruk maakt het songmateriaal slechts sporadisch.

Achtste album alweer; wat mij betreft niet minder of beter dan eerder werk. De songs zijn ditmaal wat langer, met meer ruimte voor solo's en allerlei intermezzo's, waardoor het album in vergelijking met voorganger Omen meer een echte Soulfly-vibe ademt. Dat betekent niet dat de plaat minder heavy is, juist integendeel. Alle songs rammen er flink op los en doen regelmatig denken aan de hoogtijdagen van Sepultura. In afsluiter Reveangeance komt zelfs een hele riff van Refuse/Resist voorbij. Origineel is het dus allemaal niet en het recyclen van oude song-elementen duidt niet op al te veel creativiteit, maar de stevige en uptempo thrash-metal is toch wel weer erg fijn.

Rauw, to the point album, ontdaan van alle franje en overbodige elementen. Korte, thrashmetal-achtige songs, zonder veel poespas uitgevoerd. Van de tribal-elementen uit het verleden is ditmaal geen spoor meer te bekennen. Het album is vrij kort en beukt in een hoge versnelling naar het einde toe. Iets meer variatie in de songs onderling had geen kwaad gekund, maar ik vind het wel weer een sterke plaat, net als alle voorgaande eigenlijk.

De band blijft wat mij betreft interessant werk afleveren, met minimale kwaliteitsverschillen tussen de albums onderling. Eigenlijk kan ik alle albums wel waarderen. Deze Ritual is iets strakker en minder chaotisch dan de voorganger, met een betere produktie ook. Cavalera's zoon, inmiddels al weer een tijdje de drummer van de band, is er ook flink op vooruit gegaan. De tweede helft van de plaat kent enkele wat minder boeiende songs, maar over de hele linie genomen is dit wederom een prima album.

Negende album alweer; de band maakt echt overuren de laatste jaren en levert bijna ieder jaar een plaat af. Leuk voor de fans natuurlijk, maar de hoge productiviteit staat sporadisch de kwaliteit wel in de weg. Niet dat dit een slecht album is, zeker niet, maar de verrassing is er toch wel behoorlijk af inmiddels. Max Cavalera weet echter nog steeds te overtuigen, zowel als zanger als componist. Ditmaal heeft hij zijn zoon Zyon ingelijfd als drummer en deze doet het helemaal niet onverdienstelijk. De gebruikelijke stoet van ruige beukers trekt compromisloos voorbij. Love it or hate it, maar je krijgt bij Cavalera en co. wel altijd waar voor je geld.

De nu metal- en tribal-elementen van de eerste paar albums liggen inmiddels ver in het verleden; ook ditmaal is het hoofdzakelijk een woeste mengeling van thrash- en death metal dat hier de klok slaat. Sporadisch doet het songmateriaal me ook wel een beetje denken aan Slayer's Reign In Blood. Veel afwisseling is er niet tussen en binnen de overwegend korte tracks, maar gelukkig is de plaat voorbij voordat de verveling toeslaat. Het afsluitende Spirit Animal zeurt dan helaas wel een paar minuten te lang door.

Fijn om weer eens een volwaardig Soulwax-album te hebben, maar aan het songmateriaal schort wel het één en ander. Zo zijn de meeste tracks aan de langdradige en repetitieve kant en wordt de gitaar node gemist. Pas tegen het einde van het album doet die zijn intrede en dat zijn dan ook direct de beste songs.

Ik heb niets tegen electronica, maar hier levert het in combinatie met de nogal saaie en langdradige songs vol computerbliepjes een weinig bijzonder album op. Ik hoor Soulwax toch heel wat liever met gitaarwerk. Op de beste momenten klinkt men hier een beetje als Depeche Mode (met enige fantasie), maar hoofdzakelijk is het songmateriaal klinisch en erg abstract. En waar zijn de mooie melodielijnen die we van Soulwax gewend zijn?

Leuke verzamelaar met remixen die de gebroeders door de jaren heen voor andere artiesten hebben gemaakt. Veel grote namen, maar ook de meer obcure artiesten krijgen aardige tracks toebedeeld. Het typische Soulwax geluid is overal onmiskenbaar aanwezig en in veel gevallen zijn deze remixen superieur ten opzichte van de originele versies, al gaat alles op gegeven moment wel wat op elkaar lijken. De tweede disc, met daarop een megamix van de remixen (plus een paar extra) is overigens ook zeer de moeite waard.

Fijne, zeer aanstekelijke pop/ rock met electronische elementen uit België. Soulwax heeft een vrij uniek geluid (het heeft met terugwerkende kracht wel een beetje weg van Foo Fighters) en de band tovert met gemak sterke, compacte songs uit de hoge hoed die direct blijven hangen. Productioneel staat dit album ook nog steeds als een huis. Jammer dat de band na 2005 geen albums meer heeft gemaakt. Dit is overigens wel verreweg hun beste plaat.

De soundtrack van de gelijknamige documentaire van Dave Grohl, die ik nog niet gezien heb maar waar ik, mede door de muziek, alvast wel zin in krijg. Grohl omringt zich met een indrukwekkende groep muzikanten en zangers/ zangeressen, resulterend in overwegend sterke songs. Hier en daar een niemendalletje, zoals Your Wife Is Calling, maar het grootste gedeelte van de plaat is de moeite waard. From Can To Can't, met zang van Corey Taylor (Slipknot/ Stone Sour), is één van de hoogtepunten.

Het album dat de band definitief op de kaart heeft gezet. De balans tussen rock en metal is hier kunstig getroffen; op de volgende albums zou het geluid steeds meer richting gangbare rock verschuiven. Krakers als opener Rusty Cage, Outshined en vooral Jesus Christ Pose staan nog steeds als een huis. Het album kent ook wat mindere broeders, maar voor het grootste gedeelte is dit toch wel een kraker van jewelste.