Practisch hetzelfde album als het eerder uitgebrachte Anxiety, met als enige toevoeging een drietal (overwegend akoestische) bonustracks.

Weinig opzienbarende rockplaat in het straatje van Silverchair en Lifehouse, met een kale produktie en doorsnee muzikanten. De teksten zijn iets feller en diepgravender dan we in dit genre gewend zijn. Absoluut hoogtepunt is de track This Is War, een prachtig nummer met geweldige tekst.

Beetje te laid back voor mij. Het mellow stemgeluid van Snoop Dogg kan ik nog wel hebben, maar veel van de tracks hebben te weinig om het lijf. Hier en daar wordt je wakkergeschud, maar het album is door het ontbreken van echt sterke songs een flinke zit. Te veel R&B, te weinig hip-hop.

Iets beter dan het vorige album, in mijn ogen, dat grotendeels nogal aan de saaie kant was. Net als de nieuwe Coldplay erg electronisch en poppy, maar wel boordevol lekkere songs.

Prima verzamelaar, met 30 tracks verdeeld over twee schijfjes. De meeste goede songs van de band zijn hierop terug te vinden, alsmede een aantal niet zo goede songs, zoals de cover van Beyonce's Crazy In Love en het oudje PPP. Het album biedt in ieder geval een degelijk overzicht van de muziek van de band door de jaren heen. Run blijft toch wel het mooiste nummer dat Snow Patrol ooit maakte, hier terug te vinden in twee versies.

Het eerste album zakte tegen het einde wat in; dit tweede wordt tegen het eind juist wat beter. Wel wederom aan de lange kant, met een reeks songs die niet slecht zijn maar ook niet heel bijzonder. De beats zijn aan de flauwe kant en er zit binnen de songs niet veel variatie, waardoor het geheel soms wat saai dreigt te worden. Jammer, want de overtuiging is er wel en de raps zijn van vrij hoog niveau.

Ik heb Snowgoons altijd wel een toffe hiphop-band gevonden en ook dit nieuwe album is goed te pruimen. Wel jammer dat na een sterke start de klad er al snel een beetje inkomt. Het songmateriaal is redelijk en de beats zijn oké, maar ik mis tracks die met kop en schouders boven het maaiveld uitsteken. Zoals opener This Is Goons Shit, die wel erg vet is.

Prima hip hop album, al zakt de schijf tegen het einde wel wat in. Echt hele sterke tracks ontbreken en het geheel is aan de (te) lange kant, maar er wordt wel constant kwaliteit geleverd.

Zevende album alweer van deze hiphop-formatie (negende wanneer je de twee duitstalige albums meetelt). Zoals altijd weer de moeite waard, al zakt de boel herhaaldelijk een beetje in. Qua beats en raps heeft het allemaal ook wel eens beter geklonken. Niettemin een degelijk hiphop-album, dat door de aanwezigheid van een grote variëteit aan rappers in ieder geval nergens saai wordt.

Prima vierde album alweer, wat mij betreft de beste plaat van deze duits/ amerikaanse hiphop-band tot nu toe. De songs zijn net wat interessanter dan voorheen, de beats net wat vetter, de sound net wat bombastischer. Niet alle tracks zijn even goed, maar over de hele linie genomen wordt er kwaliteit geleverd. De beste tracks zijn tevens de meest bombastische, waarin orkestpartijen (althans samples daarvan) de beats heerlijk zwaar ondersteunen. Voorbeelden daarvan zijn The Uncrushables en mijn persoonlijke favoriet, het dreigend voortdreunende Global Domination.

Gelukkig wat beter dan het vorige wapenfeit, Snowgoons Infantry uit 2019. Er zit weer wat meer pit in de beats en de raps en het album klinkt energiek. Bij vlagen dan, want men zit nog steeds niet op het oude niveau. Daar is het songmateriaal gewoonweg te doorsnee voor. Maar goed, laten we blij zijn met de stijgende lijn.

Een behoorlijke kluif, dit dubbelalbum met maar liefst 32 tracks. Het zijn zeker niet allemaal toppers; er is vooral veel middelmaat. Gelukkig is er ook een flinke reeks positieve uitschieters en ik moet zeggen dat er ook best wat afwisseling zit tussen de tracks onderling. Dit komt mede door de stortvloed aan gastrappers die over de luisteraar wordt uitgestort. De muzikale omlijsting en de beats laten sporadisch te wensen over, het had allemaal wel wat vetter en ruiger gekund, maar toch overheerst na afloop een gematigd positief gevoel.

Minste album dat ik gehoord heb van deze hiphop-formatie. De beats zijn aan de matte en saaie kant, net als de rappers. Er is daarnaast sprake van veel te veel herhaling binnen de tracks en er zijn heel weinig positieve uitschieters. Niet dat het slecht gedaan is, daar is het betrokken talent te vakkundig en ervaren voor, maar het geheel kabbelt maar een beetje voort.

Prima derde album, niet beter of minder dan het eerdere werk. Het blijft onwaarschijnlijk dat deze band uit Duitsland (!) komt; de stoere hiphop doet zeker niet onder voor het beste dat het genre in de VS te bieden heeft. Ook deze plaat is met zijn 19 tracks aan de lange kant, maar het geheel zakt eigenlijk nergens is. Echte uitschieters zijn er daarentegen ook niet en de beats hadden wel wat vetter gekund hier en daar.

Met bijna 80 minuten een hele zit, dit live-in-de-studio album met ingetogen herbewerkingen van eerder uitgebracht werk, aangevuld met een nieuwe track (Trials) en de cover Snuff van Slipknot. Sfeervol gedaan, met veel mooie details in het geluid en een absolute hoofdrol voor zanger Joel Ekelöf, hier uitstekend bij stem, maar ik hoor toch liever de originele versies. Uiteindelijk gaat alles een beetje op elkaar lijken in deze uitvoeringen.

De leden van deze band waren het wachten op een nieuw album van Tool zat, dus besloten ze dat nieuwe album zelf dan maar te maken. Voor de produktie wisten ze zelfs de vaste Tool producer David Bottrill te strikken. Het resultaat is een vrij schaamteloze kopie van eerdergenoemde band, maar toch... de songs zijn erg sfeervol en zitten kunstig in elkaar, vol fraai zangwerk en lekkere gitaarriffs. Alles is mooi opgebouwd en uitgewerkt. Wanneer je Tool niet zou kennen zou dit gewoon een prima album zijn. Nu ook natuurlijk, maar Soen weet net iets minder indruk te maken dan het grote voorbeeld.

Wat is dit weer mooi. En goed. Op de 70.000 Tons Of Metal-cruise begin vorig jaar heb ik de zanger even de hand mogen schudden (tijdens het ontbijt!). Ik zei hem toen dat ik tranen in mijn ogen had door zijn stem bij het optreden van de dag ervoor. Dat vond hij blijkbaar leuk om te horen, want hier doet hij er doodleuk nog een schepje bovenop. Wat een machtige, prachtige stem heeft die man. Binnen het songmateriaal krijgt hij ditmaal nog meer ruimte, en terecht. Alles is feitelijk rond zijn zangpartijen opgebouwd, resulterend in acht dynamische, meeslepende songs met een fraaie balans tussen lekker vette gitaarriffs en aanstekelijke melodielijnen. Het vorige album Lotus vind ik nog iets sterker, maar dit komt dicht in de buurt.

Erg mooi vierde album van deze uitstekende zweeds/ amerikaanse band, waarop de stijgende lijn die te horen was op het vorige album goed wordt vastgehouden. Ooit begonnen als Tool-kloon (maar wel een hele goede) heeft men inmiddels een fraai eigen geluid gevonden, dat melodieuze progressieve rock koppelt aan slepende metalriffs. Voornaamste pluspunt is dat de band prachtige songs weet te schrijven. Ook nu weer zijn er een aantal pareltjes te ontdekken en bevat de plaat geen enkele misser.

Derde en beste album van de band tot nu toe. De Tool-invloeden zijn in de verte nog wel hoorbaar, maar Soen heeft hier absoluut meer een eigen geluid gekregen, gekoppeld aan bijzonder sterke en meeslepende songs. De progressieve rock steekt fraai in elkaar en de overwegend lange nummers vervelen geen moment.

Wat ruiger en meer uptempo dan de vorige albums, met compacte songs die reeds bij de eerste luisterbeurt lekker in het gehoor liggen. De verrassing is er inmiddels wel een beetje af en door de identieke opbouw van de meeste tracks valt men regelmatig in herhaling, maar op dit album komt de band er wat mij betreft nog mee weg. Joel Ekelöf heeft zijn best gedaan zijn stem op iets andere wijze te gebruiken, met grotendeels positief resultaat. Alleen met het afsluitende Vitals kan ik niet zoveel. De sfeer van dat nummer ligt me gewoonweg wat minder.

Meer van hetzelfde maar toch wel weer erg mooi. De band weet inmiddels heel goed waar de sterke punten liggen en men heeft de formule geperfectioneerd. Soms levert dat een wat ongeïnspireerde herhaling van zetten op, luister maar eens naar het matte Mercenary, maar overwegend is het songmateriaal sterk genoeg om het hele album te blijven boeien. En de zang van Joel Ekelöf blijft prachtig.

Het geluid van deze band lijkt nog steeds erg op dat van Tool, al begint men langzaam wel iets af te wijken van het grote voorbeeld. Gelukkig maar, want Soen heeft kwaliteit genoeg om op eigen benen te kunnen staan. De zweedse band zet ook op dit tweede album een reeks sfeervolle, meeslepende songs neer die direct weten te overtuigen. Wanneer men zich op deze manier blijft ontwikkelen kan er wel eens een mooie toekomst voor Soen zijn weggelegd.

De rampestampers van Soil zijn terug, met originele zanger Ryan McCombs weer in de gelederen. Dat is natuurlijk goed nieuws, aangezien de albums na zijn vertrek niet meer dan degelijk waren. Jammergenoeg schiet het songmateriaal ook hier iets tekort. McCombs heeft er duidelijk weer zin in en geeft alles, maar hij kan de simpele en rechtlijnige songs niet naar een memorabel niveau tillen. Alles beukt fijn door en in het genre van de 'stoere mannen-rock' is dit zeker een topper, maar zelf luister ik dan liever naar een band als Five Finger Death Punch, die iets meer te melden hebben.

Avontuurlijke en zeer afwisselende EP, waarop de zweedse band wat losser en meer relaxed uit de hoek komt dan we van hen gewend zijn. Men neemt ook wat meer de tijd om de songs uit te werken, met als absoluut hoogtepunt het openende epische titelnummer, dat ruim 16 minuten klokt. De vijf songs zijn zonder uitzondering de moeite waard, maar behoren niet tot het meest heavy werk van de band. Dat geeft niet, want goed is het zeer zeker wel.

Uitstekende EP met vijf songs die het dubbelalbum The Living Infinite niet gehaald hebben in 2013. Er is echter absoluut geen sprake van afdankertjes; dit zijn stuk voor stuk bijzonder fijne songs die behoren tot het beste dat de band de afgelopen jaren heeft geproduceerd. Geweldig dat dit materiaal ons nu alsnog bereikt.

Een paar nieuwe songs, een paar opgepimpte versies van bestaande songs en een heleboel bonus tracks van voorgaande albums. Vrijwel alle songs zijn van hoog niveau en hadden niet misstaan op de betreffende albums, maar goed, het is leuk dat ze hier eindelijk verzameld zijn. De echte fans hebben de meeste tracks natuurlijk al in huis, maar toch is dit een bijzonder fijn tussendoortje.

IJzersterk album van deze zweden, absoluut één van hun beste. Meer melodieus dan de voorgaande albums, maar nog steeds spijkerhard en uptempo. Het klinkt allemaal zeer overweldigend, mede door de prima productie van Devin Townsend. Alle songs zijn de moeite waard. Mijn enige klacht is dat bepaalde songs een beetje op elkaar lijken.

Lichte tegenvaller, vooral door het overwegend luchtige songmateriaal, dat qua melodie- en zanglijnen meer dan eens nogal flauw uit de hoek komt. Bepaalde songs doen zelfs wel wat denken aan de retro poprock van The Night Flight Orchestra, die andere band van zanger Björn Strid. Zo is het lange en melige Nous Sommes La Guerre echt Soilwork-onwaardig. Gelukkig zijn er ook voldoende sterke tracks aanwezig, zodat de boel niet helemaal de soep in draait, maar al met al vind ik dit toch één van de minste albums van de band.

Inderdaad lekker, maar het moet niet nog gladder gaan klinken dan hier, anders gaat het de verkeerde kant op. Volgende plaat iets ruiger graag.

Degelijk Soilwork album, zonder verrassingen maar gelukkig ook zonder missers. Iets steviger dan het vorige album, maar de voorspelbare opbouw van de songs en de nadruk op melodieuze en soms wat zeikerige refreinen gaat op den duur vervelen. Toch luistert het lekker weg. Ook de bonustracks zijn prima.