Wisselvallig album, een flinke tegenvaller na de geweldige voorganger Superunknown. Sterke songs worden afgewisseld door onbegrijpelijke niemendalletjes. Spoedig hierna zou de band het bijltje erbij neergooien, tot de reunie in 2012. Songs als Pretty Noose, Blow Up The Outside World en Burden In My Hand blijven top, maar al met al is dit toch wel één van de mindere albums van Soundgarden.

Niet helemaal het comeback-album waar ik op hoopte, helaas. De band klinkt hier grotendeels vrij ingetogen en de meeste songs zijn nu niet bepaald geweldig. Het is allemaal acceptabel genoeg en Chris Cornell's zang is wederom prachtig, maar ik had de band graag wat feller en energieker willen horen.

Het commerciële en artistieke hoogtepunt van de band, dat helaas niet meer overtroffen zou worden. Vrijwel uitsluitend ijzersterke songs, uiteenlopend van toegankelijke, hitgevoelige tracks als Fell On Black Days en Black Hole Sun, tot loodzware, slepende nummers als Limo Wreck en 4th Of July. Voor een ieder wat wils dus, tot in de puntjes verzorgd en met overgave gebracht. Chris Cornell is hier ook uitzonderlijk goed bij stem. Met vijftien tracks en een speelduur van ruim zeventig minuten een hele kluif, maar het album boeit moeiteloos van begin tot eind.

Stevige hiphop-soundtrack, met een flinke dosis Eminem en verwante artiesten. In een eerder stadium zou Eminem tevens de hoofdrol spelen in deze film, maar klaarblijkelijk was Jake Gyllenhaal toch wat beter in vorm. Neemt niet weg dat Eminem hier een aantal vette tracks ten gehore brengt. Vooral Phenomenal is, tja, best goed. De overige tracks zijn grotendeels ook de moeite waard. Aangevuld met leuke stukjes score van James Horner is dit al met al niet verkeerd.

Na het debuut uit 2006 heeft deze amerikaanse band zes jaar zitten broeden op een vervolg. Aangezien er slechts vijf songs op deze tweede plaat staan heeft men dus gemiddeld nog niet eens een song per jaar geschreven! Oké, de songs variëren in lengte van 10 minuten tot een kwartier, maar toch. Gelukkig zijn alle vijf songs wel de moeite waard. De Dream Theater-achtige progressieve metal zit goed in elkaar en alles klinkt als de welbekende klok. Goede zanger en uitstekende muzikanten ook. Door de pittige lengte van de tracks en een veelal identieke opbouw gaat één en ander wel wat op elkaar lijken uiteindelijk en is het soms wat lastig de aandacht er de volle lengte bij te houden. Maar binnen het genre zeker een bovengemiddeld goed album.

De eerste paar tracks doen denken aan het werk van Kyuss en zijn dik in orde, al zijn de zangpartijen van meneer Spice beneden peil. Zijn dronkemansgelal irriteert vooral. De derde track, No One Told Me, is dan helaas een flauw rocknummer, vlak en ongeïnspireerd. En zo strompelt het album heen en weer tussen sterke en slappe tracks. Vaak doet het geluid denken aan Monster Magnet, al is dat veel te veel eer. Zo goed als die band wordt het hier nergens.

Onverwachts toch nog een nieuwe plaat van Spineshank, na negen jaar afwezigheid. Zanger Johnny Santos is ook teruggekeerd, na twee albums gemaakt te hebben met de band Silent Civilian. Het is een keiharde, rauwe plaat geworden, die vooral qua produktie afwijkt van de eerdere albums. De produktie is meer ongepolijst dan voorheen en schept een live-gevoel, iets dat niet altijd even goed uitpakt. Ik mis een beetje het warmere geluid van de vorige albums. Ook de electronische aspecten, die wat mij betreft de muziek van Spineshank extra kracht bijzetten, zijn ditmaal een stuk minder vertegenwoordigd. Afgezien daarvan zijn de songs wel overwegend de moeite waard, met vooral de snellere beukers als After The End, het titelnummer, Murder Suicide, I Am Damage en The Reckoning als positieve uitschieters. Zanger Santos is niet overal even goed bij stem helaas. Aan zijn overtuigingskracht ligt het niet, maar zijn stem is wat heser en hij lijkt niet meer zo hoog te komen.

Inderdaad, de zanger zit nu in het overigens ook geweldige Silent Civilian. De debuutplaat van die band, Rebirth Of The Temple, komt binnenkort uit. Deze laatste schijf van Spineshank is zeer goed, maar niet hun beste. Wederom zeer afwisselend en heel goed geproduceerd, maar het album haalt niet het niveau van The Height Of Callousness.

Goed debuut, maar de albums hierna zijn veel sterker. De songs op deze schijf kennen iets te weinig afwisseling en hebben overwegend een wat laag tempo.

Inderdaad gaat het niveau vanaf track 7 iets omlaag, maar het blijft een heerlijk album. Raast als een orkaan voorbij- wat een energie! Inmiddels alweer bijna 10 jaar oud, maar de sound is absoluut niet gedateerd. De wisselwerking tussen bruut beukende metal, melodieuze refreinen en keiharde techno werkt nog steeds prima.

De canadezen hebben hier nog niet helemaal het perfecte geluid gevonden, iets dat wel te horen is op het onlangs verschenen debuutalbum Eternal Blue, maar imposant en meeslepend klinkt het materiaal hier in ieder geval al wel. Zware djent-metal met afwisselend gezongen en geschreeuwde passages, waarbij zangeres Courtney LaPlante in positieve zin opvalt. Maar ook zij is hier nog niet zo overtuigend als op het volwaardige debuut.

Indrukwekkend debuut. Deze canadese band laat een smakelijk mengsel van lompe deathcore en zweverige popmuziek horen, met een hoofdrol voor zangeres Courtney LaPlante, die hier duidelijk volledig op haar plaats is. In de brute stukken blaast zij je moeiteloos van de sokken met haar intense grunts en in de melodieuze passages pakt zij je volledig in met haar zwoele zangstem. Het is overigens wel jammer dat het album voor ongeveer tweederde bestaat uit wat meer radiovriendelijk werk dat, hoewel tot in de puntjes verzorgd, de dynamiek een beetje verstoort. Hoe goed die tracks ook zijn, het is vooral het zwaardere beukwerk dat overtuigt. Niettemin een fijne plaat, die veel belooft voor de toekomst.

Aardige EP, waarop de canadese band wat meer ingetogen en vooral electronisch voor de dag komt. Dit neemt echter niet weg dat het geluid op bepaalde momenten nog steeds bikkelhard is. Met slechts drie tracks en een speelduur van nog geen 11 minuten aan de korte kant, maar al met al een leuke aanvulling op het oeuvre van de band.

Het geluid van de band begint hier sporadisch voorzichtig richting popmuziek te gaan, al is stevige djent-metal nog steeds duidelijk de hoofdmoot. Met de overtuigingskracht en energie van de band is niets mis, maar het songmateriaal weet nog niet echt te boeien. Het klinkt indrukwekkend zolang het duurt, maar de songs gaan het ene oor in en het andere uit.

Nogal schizofrene EP; zo is opener Cellar Door verpulverend bruut en een track als The Void haast te bestempelen als popmuziek. Qua sfeer schiet dit dus alle kanten op. De metalcore van de canadezen steekt wederom vakkundig in elkaar, maar het niveau van het voorgaande album wordt vooralsnog helaas niet gehaald.

De verrassing is er een beetje af op dit tweede album en het songmateriaal speelt wat meer op safe, maar niettemin is dit nog steeds een aangename mix van poppy rock en extreme metal. Courtney LaPlante kleurt wat meer binnen de lijntjes en zorgt met haar aangename cleane zangpartijen grotendeels voor een meer toegankelijk geluid, al komt ze sporadisch nog steeds behoorlijk bruut uit de hoek. Het album is verder verzorgd geproduceerd en beschikt over voldoende dynamiek om te blijven boeien. Een degelijke tweede worp derhalve.

Weer een fijn plaatje van deze retro-rockers uit Zweden. Produktie en uitvoering lijken zo weggelopen uit de jaren '70. Overwegend sterke songs; al met al vind ik dit album wel weer wat beter en energieker dan voorganger Return To Zero uit 2010. Vooral gitaarwerk en zang zijn prima.

Zeker niet het beste album van de band, maar ook geen tegenvaller. Een degelijke middenmoter, zullen we maar zeggen. Echt sterke songs ontbreken enigzins; alles is van een zeer acceptabel niveau maar echt meeslepend wil het maar niet worden. De nieuwe zanger klinkt wel overtuigend retro. Het gitaarwerk is zoals altijd weer om van te smullen. Al met al iets te laid back voor mijn smaak, mede door de wat gezapige ballads Spirit Of The Wind en The Road Less Travelled, maar goed, best een aangename plaat.

Beter goed gejat dan slecht bedacht, is nog steeds het credo van het zweedse Spiritual Beggars. Alsof je Deep Purple in de hoogtijdagen aan het beluisteren bent. Dat heeft natuurlijk voor- en nadelen. Voordeel is dat de muziek erg lekker klinkt en overtuigend wordt gebracht; nadeel is dat je het gevoel hebt het allemaal wel eens eerder gehoord te hebben. Daarnaast is het songmateriaal degelijk maar niet heel bijzonder. Derhalve een album dat hinkt op twee gedachten. Best oké, maar de band heeft in het verleden betere platen afgeleverd.

Beetje eentonig maar wel lekker, deze gestaag voortstampende metal uit de verenigde staten. De moderne, strak geproduceerde thrash doet denken aan meerdere hedendaagse bands, maar gelukkig klinkt één en ander niet al te bij elkaar gejat. De vele verwijzingen naar Slayer, vooral qua gitaarloopjes, zijn ook leuk. Het monotone gebrul van de zanger is een minpuntje; daar valt nog wel wat winst te behalen.

Prima tweede album, zelfverzekerd en to the point.. De mengeling van catchy zanglijnen en beukende riffs klinkt heel natuurlijk en soepel, maar zit feitelijk erg knap in elkaar. De band heeft duidelijk moeite gedaan om iedere song een eigen identiteit te geven en alles perfect af te werken. Het album klinkt dan ook zeer divers. De produktie is daarnaast ook eersteklas. Swingend, knalhard en verslavend.

Deze belgische metalcore-band blijft zich positief ontwikkelen, al stijgt het songmateriaal nergens tot grote hoogtes. Het lekker zware gitaarwerk en de beukende riffs maken gelukkig veel goed. Zangeres Iris Goessens schreeuwt en brult zich ook stoer door de tracks heen. De melodieuze refeintjes schieten hier en daar iets tekort, dan wordt het sporadisch wat simplistisch, maar overwegend staat dit als een huis. Afgelopen week heb ik de band live aanschouwd op de 70.000 Tons Of Metal-cruise en ook daar weerde men zich kranig.

Zeer sterk modern metalalbum, met elementen uit de zweedse metal en metalcore. Snelle, aggressieve songs, uitstekend gezongen en uitgevoerd. Geen enkel minder nummer te bekennen op de plaat. Ook nog eens geweldig geproduceerd. Dikke aanrader.

Weinig mis mee, al hoor ik deze belgische band toch liever met de voormalige zanger in plaats van de huidige zangeres. Het duurt ook wel even voordat het album op stoom komt. Eenmaal op volle sterkte is het geluid behoorlijk imposant en bruut, dat zeer zeker. Hier en daar vervalt het album in iets te simpele meebrullers, maar overwegend zijn de songs de moeite waard. Zangeres Iris Goessens stort zich vol overgave op het materiaal en komt zeer overtuigend uit de hoek. De hele band ook, maar zoals gezegd: vroeger was dit toch een tikkeltje beter.

Prima derde album van deze belgische metalband. Qua zang had het wel wat afwisselender en beter gekund (ik mis een beetje de melodieuze refreinen van de voorgaande albums), maar qua muziek zit dit uitstekend in elkaar. De songs zijn lekker fel en heavy, met heerlijk vet gitaarwerk en een retestrakke ritmesectie. Geen slechte track te bekennen ook, al zijn de snellere songs beter dan midtempo werk als bijvoorbeeld By Numbers.

Stevige amerikaanse christelijke metal, enigszins ontsierd door een iets te lichtgewicht zanger. De meeste tracks schreeuwen echt om een wat ruiger en zwaarder stemgeluid. Het songmateriaal is verder verrassend toegankelijk en aanstekelijk, soms iets te, maar het voordeel hiervan is dan wel weer dat het album lekker in het gehoor ligt. Gelukkig draagt men het christelijke geloof niet uit en hoefde ik me niet te storen aan de teksten. Op basis van deze plaat krijgt Spoken vooralsnog het voordeel van de twijfel, maar of ik de acht eerdere albums ga beluisteren betwijfel ik.

Ik heb deze christelijke amerikaanse band recent ontdekt door de samenwerking met Demon Hunter-zanger Ryan Clark op het nummer Sleeper van dit album. Het is direct het meest ruige en beste nummer van de plaat. De muziek van Spoken, een mengeling van nu metal en metalcore, steekt degelijk in elkaar en klinkt vaak erg lekker, maar ik blijf moeite houden met de vrij zoete, lichte zangpartijen, die soms wat flets afsteken tegen het zware gitaargeweld. Gelukkig weet de band dit probleem redelijk te ondervangen met een grote reeks aanstekelijke tracks.

Niet helemaal mijn ding, deze progressieve rock uit de Verenigde Staten, maar het album heeft zo zijn momenten. Het zijn er alleen te weinig. Sporadisch doet het zompige geluid wel wat denken aan de woestijnrock van Kyuss, maar vaak is het songmateriaal wat mij betreft iets te zweverig en onbestendig. De zang staat vaak ook te ver naar achteren in de mix, waardoor dit een beetje verzuipt in de muziek. Ik ben er al met al niet kapot van.

Duidelijk een geval van "dat klonk beter in de film". De combinatie van dubstep, hiphop en filmscore verliest flink aan kracht zonder de beelden erbij. In de film knalden de tracks van het scherm, ondersteund door geweldig camerawerk, maar buiten de context van de fim is alles wat gewoontjes en zelfs sporadisch aan de saaie kant.

Na ruim twintig jaar weer een teken van leven van deze uitstekende band. En gezegd moet worden dat het me absoluut niet tegenvalt. Het album begint sterk met drie fijne tracks die laten horen dat de band nog steeds tot de top binnen het genre behoort. En Christopher Hall is nog steeds uitstekend bij stem. Op bepaalde momenten zakt het album wel iets in, zo is het lange Push aan de zeurderige kant en sluit het saaie The End de plaat onwaardig af, maar afgezien daarvan is dit een feest der herkenning.