Inmiddels een MoV vinyl release hebbende en los van de cds staat die inmiddels ook hier. Het was genieten, het is genieten en dat zal ook wel zo blijven. Vergeten bandje, ten lande onbekend maar gewoon een fijn album ja. Staat weer bij herhaling op ja.

World Gone Crazy was destijds, hoe lang geleden ook, sterk. Welkom dan ook. Deze komt dan voor mij onverwacht. Ik houd het allemaal dan ook minder bij dan way back then. Opgegroeid met o.a. dan The Doobies kan deze band bij mij dan ook weinig verkeerd doen. Geen McDonald als full lid, live idd wel, voor mij geen bezwaar. De top, absolute top waren al die platen zonder hem. Ben ik wellicht bevooroordeeld nu?. Ja, kijk, wie niet. Maar deze is meer dan fijn ja. Don't cha mess with me met snerpende solo, de stem nog krachtig van Johnson, kortom yes. Enkel de vinyl liefhebber zal moeten wachten, de release daarvan staat voor begin 2022. Als de lange wachttijden daar tenminste geen roet in gooien ja, wat wel te verwachten ware, gegeven de situatie in platenland, al geruime tijd. Wie dem auch sei, degelijk album, mooie comeback, fris, zelfs op leeftijd en of course wetende dat de tijden van Captain and Me, What were once vices, Stampede, etc never meer terug komen. Kan ook niet. Das war einmal. Njoy deze...

Enkel I cheat the Hangman, Neil's Fandango en Texas Lullaby maken dit album iets om te hebben, te beluisteren. En ja, de rest ware ook prima maar deze nummers, man man, die komen bij mij nog altijd binnen hoor, dat is puur genieten hier ten huize. De hoes ademde al iets uit van freedom en zo, en doet mij deels terug verlangen naar tijden toen life was simple. En free ja, als opgroeiende puber destijds. Mooi mooi man.

Alhoewel de periode met Michael McDonald niet mijn favoriete Doobies periode is heeft dit album toch veel te bieden. Het typisch DB geluid compleet ingeruild voor een meer soul geluid als ik het zo mag benoemen ( of soulvol...). Maar met nummers als Takin' it to the Streets, 8th Avenue Shuffle, Rio, Wheels of Fortune en het fraaie Carry me away zitten er toch genoeg echt goede songs tussen. En merk ik nu nog dat ik er na al die jaren nog graag naar luister.

Prijsalbum uit hun oeuvre voor mij dan. En alweer stuiteren meningen alle kanten op. Moet kunnen. Maar dit album was, is briljant. Afwisselend met soms stevig werk dan weer meer ingetogen en meer melodieus. Hits hiet of course China Grove, wat een nummer, nog steeds en Long Train Runnin'. Verder het absurd goede Clear as the driven snow, wat een prachtige gitaarriedeltjes daar, volop afwisseling en tempowisselingen. Dark Eyed Cajun Woman en South City Midnight Lady nog steeds wonderbaarlijk goed. Dat de sound nu wat gedateert klinkt, tja, we zijn inmiddels een halve eeuw verder, tempus fugit kennelijk. En verder zijn ook de overige tracks prachtig. Een band welke ik volg sedert hun eerste album en nog steeds wel volg, zo ook hun laatste album hier op fraai vinyl, Liberté genaamd. Ga dan ook voor een max. van heus ☆☆☆☆☆ ja. Klassieker in mijn platenkast hier. Het oude ex. klinkt nog steeds okidoki, gelukkig maar. Voor mij zijn trouwens de Michael McDonald loze jaren hun beste met hun zeer herkenbare signature sound. En dat dan, hoor je weer deels terug op Liberté en daarmede komt de circel rond. Absoluut genieten ja.

Dat ook the Doobies anno 2025 niet meer zullen verrassen moge geen verrassing zijn, zoveel ware wel duidelijk. Edoch na het eigenlijk bijna ouderwetse Liberté dan dit album. Verschil ware dan MET Michael McDonald. De man beschikt nog altijd over een bijzondere stem ff eerlijk. Edoch waren de jaren met hem voor MIJ dan toch de wat mindere jaren. De sound duidelijk anders, andere invloeden...Takin' it to the Streets en Livin' on the Fault Line staan nog wel hier. Goede albums op her en der een song na. Nu dan dit album waarop eenieder vooruit kan met zijn eigen songs. Herkenbaar nog steeds ja. Gelukkig en niks fout aan...ik vind het zelf niet echt een coherent album daardoor. Maar ja, moet dat per sé. Muziek wil ik kunnen beluisteren en dat mag vrij zijn van ongeacht welke gedachte erbij. Een prima aanvulling voor mij en mag zo aansluiten hier bij al die andere Doobies albums. Morgen krijg ik het vinyl binnen dus dat wordt ongetwijfeld relaxen met the Doobies. Roll me another Doobie....en pour some bourbon. Lekker combi toch...

Na hun absolute magnum opus The Captain and Me komt dan dit album. Heb het idee dat het een beetje een ondergewaardeerd album is. Wat jammer ware want gewoon uitstekend. Eyes of Silver en Black Water, een song met een geheel eigen sfeer. Zie de boot al varen over de Missisippi river. Fraai nummer. Maar eigenlijk staat ook dit album vol met fraaie songs die gewoon sterk zijn. Een mening nietwaar. Daarbij kunnen the Doobies bij mij eigenlijk niks fout doen. Een band welke eigenlijk veel groter had moeten zijn dan dat wat ze waren. Bij hernieuwde beluistering denk ik toch tijdloze muziek. Hetgeen ook iets kan zeggen over mijn inmiddels redelijk gevorderde leeftijd en dan mijmeren over wat was and not will be anymore. Those were the days jabsoluut. Sterk album dus.

Waan debuut van The Dylans, 2 platen slechts, dat was het dan. Frisse Britpop met een lekker 60s sausje. Goede zang, lekker in het gehoor liggende songs. Geen succes. Kennelijk. Geen idee waarom, beter dan menig bandje destijds. Staat hier met enige regelmaat nog op, kan er nog zeer van genieten. Prijsnummers, She drops bombs, Planet love, I hope the weather stays fine, Mary Quant in blue. De rest mag er edoch ook zijn. Tweede plaat was minder, niet slecht maar mindere songs toch wel.

Inmiddels weer jaren verder, net de eerste dag van 2023. Zocht iets over de band en bedacht me ook MM eens te checken. Wat ik zo'n beetje lees hier volgt mijn eigen gedachten in deze. Ontzettend vergeten en ondergewaardeerde band, deze The Heart Throbs. Hun opvolger van deze had zelfs geen comments. Onbegrijpelijk, wellicht te verklaren door het feit dat vele Engelse bands destijds hier ten lande geen voet aan de grond kregen. Geen airplay, noppes, nada. Tja, dat maakt het er niet makkelijker op want hoe kom je bij bands terecht waarvan je niet eens weet of ze er zijn. Gelukkig heb ik hun muziek nog staan op welgeteld 3 cds waarvan de laatste de minste ware, m.i. dan. Deze en de opvolger boeiem van begin tot einde. Prijsnummers hier zijn Dreamtime, She's in a Trance and I wonder why, met de andere songs eigenlijk niet veel minder. De gitaarriedeltjes vind ik zeer fraai, de zangeres heeft een mooie stem, de songs kop en staart, melodieus, kortom welhaast perfecte popsongs. Een vinyl release ware op de plaats. Kom op MOV, doe je ding, net als bij Cranes en Boo Radleys. Fascinerende jaren nog immer. En was zangeres Rose niet de zus van Bunnymen De Freitas.....

Komt er ook weer aan op vinyl. Verplichte aanschaf hier dan ook.

Vinyl reprrss zou er moeten aankomen plus nog 2 titels. Ben benieuwd dus. Nog altijd waan plaat ja
Was goed. Is goed. Blijft goed. Genieten dus.

Setting Sons, het absolute meesterwerk van the Jam. Nou van Paul Weller dan. Zelfs zijn solo output, hoe goed deels ook, niks kon en kan tippen aan dit meesterlijke meesterwerk. Vanaf All Mod Cons zag, nou, hoorde...je dit al aankomen, daar lagen accenten in diverse songs, hier op S. S. dan alles dusdanig uitgekristalliseerd, teksten, muziek, melodie, instrumentaties, absoluut briljant. Single Eton Rifles of course huge in de UK. Hier helaas niet neen, sws heeft menig typisch Engels bandje m.i. moeite hier aan de bak te komen. Terwijl daar zo groot ja. Prijsnummer voor mij Thick as Thieves, nou nou, nog altijd, de drums, bas en dan de gitaar erover heen. Puik nummer hoor. En verder, ach ja, kan ze allen opnoemen, weinig verschil onderling. Machtige sound ook, mede dankzij de producer Vic Coppersmith-Heaven of zoiets dan, ben niet goed in namen helaas. Kortom, topplaat, topband, toptop.

Zoals wel vaker laat mij maar tegendraads zijn, een der beste The Kinks albums ever. Vanaf Sleepwalker kwam er een trits platen aan tot somewhere begin jaren 80 die er werkelijk zijn mochten. Sterke puntige songs, qua sound wat meer gericht op de Amerikaanse markt, soms met vrij stevig gitaarwerk maar immer songs met kop en staart ja. Ook deze. De Superman disco snelde al vooruit en waarom niet, als the Stones dat kunnen en mogen, well what the heck. De sound hier nog steviger en ruiger, zeker binnen het gitaarwerk. Ook deze staat hier ten huize nog geregeld op en blijft lekker luisteren dus. Catch me now I'm falling is en blijft gewoon een machtig nummer hoor. En ha ja, het was m.i. dan ook hun beste periode ever. En ja, ik weet wat ik schrijf dus.

Laat mij, als oudere Kinks adept, eens lekker vloeken in eigen huis. Hun jaren 70 periode, tweede helft dan, Sleepwalker, Misfits, Low Budget, waren en zijn nog puike platen. Velen geven af op de productie en zo, ja, kijk, tricky met de oren van nu. Misfits, daar hebben we het over nu, werkelijk een onvolprezen meesterwerk dus. Hun beste ooit. Los van productionele zaken, liedjes met kop en staart. Misfits en Rock 'n roll Fantasy absolute prijsnummers. Was juist bij mij de hernieuwde kennismaking met de band, had ze een beetje uit het oor verloren ja. Prachtige plaat dus, luistert als een eenheid van zeer goede songs weg. Hetgeen ik ook al had met Sleepwalker. Titelnummer daar met Juke Box Music. Consistente platen dus, de tand des tijds goed doorstaan, en nog immer op vinyl hier, eerste persingen zelfs.

Het begin van een sterke The Kinks periode waar m.i. Davies weer terug naar het liedje an sich ging. Bij opvolger Misfits, beste The Kinks album ever, al wat woorden ooit geschreven, hier dus nog niet. De lp destijds gekocht aan de overkant van de grote plas, waar ze destijds wat meer populair werden, zeker met hun Low Budget plaat. Hoe dan ook, ja, de sound klinkt zeker gedateerd maar kom op, 77 was het geloof ik. Singles Sleepwalker en Juke Box Music beide meer dan uitstekend hoor. En de rest eigenlijk ook. Typische Davies liedjes, welke ik nog immer graag beluister ja. Stevig gitaarwerk soms, ook in beide hier genoemde nummers, kortom een absoluut prima plaat van de heren destijds en der Anfang van een prima rij platen ja. Of de beloofde comeback er nog van gaat komen, heel benieuwd, ze worden er niet jonger op en wij, de luisteraars dus ook niet.

Zo'n beetje de laatste echt goede lp van de heren in een rij van meer dan verdienstelijke platen. Consistent album met fraaie liedjes. Living on a Thin Line nog immer een waan track van Dave, beste nummer hier dan ook.

We schrijven 1974. Bedenk en passant we're getting older. De MTN bracht na hun debuut hun 2e lp uit A New Life. Nou zeg dat was en is me er eentje ja. Grote sprong voorwaarts na hun debuut. Songs met kop en staart maar ook met de nodige diepgang. Wat eigenlijk binnen southern rock onbekend was. Meestal de gitaren inpluggen en hoppa. Maar hier is zoveel meer. Van ingetogen en zelfs sferische passages naar vuurwerk met die gitaar. Luister eens naar You ain't fooling me en men begrijpe me. Nummer met diepgang plus spannend intermezzo ergens in het midden. Tempo valt weg en de sound zeer sferisch daar. Pracht nummer met fraaie spanningsboog. Een aantal wat langere songs alsde titeltrack, Southern Woman en You ain't fooling me.

Daar dan weer nummers als het schitterend gedreven Another Cruel Love met swingende blazers. Fly Eagle Fly dan zeer ingetogen met ik dacht Toy op zang. Mooie tekst ook. Kortom muziek puur in vorm. Geen knopjes en pro tools en autotune en en...nada hiervan. The real stuff ja. Mooie zeer mooie jaren waren dat waar ik gaarne terugkeer middels o.a. deze plaat. Those were the days. En the music

Mijn eigenlijke kennismaking middels een schoolvriend destijds. De andere lps kwamen er right away achteraan. Long Hard Ride was het nummer to listen. Geweldig zeg. Gedreven. Gitaren. Banjo. Fiddle. Zweepslagen. Hoeven getrappel lijkt het wel. Waan zeg. Korte lp wel. Te... zelfs ja. Want wat ik daar destijds hoorde mocht wel uren doorgaan. Staat met hun andere Capricorn lps nog geregeld op en tovert dan weer een big smile op mijn ouder wordend gezicht. Mijmerende over wat was en hoe mooi het was. Those were the days. Perfect album van deze Tuckers. Gitaarspel Toy fenomenaal. Zoals de hele band hecht speelde en live waan kon improviseren. Chapeau dus.

Niet hun beste, das war einmal maar met Stay in the Country wel een van hun beste songs en dat in '90, waar alles anders was, klonk en ging. Onverwachte uitschieter en daarom welkome aanvulling. Favo bljjven hun eerste, pak 'm beet 6 of zo, nu ja, de Capricorn years dus, incluis de daarop volgende Running like the wind. Vervolgens ben ook ik ze uit mijn oren verloren, tot deze dan. Frits Spits draaide die dagen lang destijds. Mooi mooi

Je moet hier of course gaan voor het volledige pakket, niet enkel de standaard lp. Oki, duurder maar dan heb je ook wat. De missing link tussen.... en...., dat laat ik in het midden maar deze is ongelooflijk en onverwacht goed ja. Wat heet...waan zelfs, donker van toon en gotisch, hint wellicht, van hoesontwerp. Staan briljante nummers op en ja, niet zien aankomen dat ie zoooo goed zou worden. Om in aantallen sterren te denken, nou dan ga ik richting de ☆☆☆☆☆ ja, heus, wis en waarachtig. Prachtplaat destijds en nu nog veel op de draaitafel. Topper dus

Uitstekende 2e plaat van de band na een waan debuut. Het ligt deels in het verlengde. Ethereal. Dromerig. Her en der wat andere accenten. Helaas ook deze geruisloos verdwenen. Onbegrijpelijk. Voor mij tenminste. Wel echt mijn ding ja. De sound. De gitaren soms over elkaar. Prachtig ja. Bestaan al lang niet meer. Na deze kwam er nog een 3e album en ook dat verkocht niet neen. Einde oefening. Frayne als gitarist ging verder met Lanterna. Hetgeen ook hier staat of course. We mailen regelmatig met elkaar. Daar waar dat vroeger via snail mail verliep. Onbekend maakt onbemind. En zo moge het zijn. Helaas dan wel

Geweldig debuut van deze Amerikaanse band. Gitarist Henry Frayne, we corresponderen al eeuwen met elkaar, speelt prachtig op zn gitaar, de zang van Lyn Canfield memorabel. Das persoonlijk, ja ik weet. Hun dromerige ethereal sound bevalt me uitstekend. 3 platen helaas maar, toen viel het doek. Frayne ging verder onder de naam Lanterna, grotendeels instrumentaal maar ook weer zo fraai. Check maar. Denk dan ook aan voorloper, min of meer, Area. Geweldige muziek van ff terug.

Nu kan the Ocean hier niks fout doen, oftewel ik ben sterk bevooroordeeld maar na een eerste beluistering weet ik al weer, hier gaan we nog veel pleizier aan hebben. Er zitten her en der wat accent wijzigingen in, gebruik keys wat meer, welke diep in de nummers gaan, plus de toegevoegde blazers her en der, als xtra inkleuring maar het blijft the Ocean, overrompelend, magistraal, overdonderend en overtuigend. Alweer ja.. daarbij, ook de leden worden ouder en wellicht rustiger, bedachtzamer. Niks mis mee. Een waardige opvolger en toevoeging. Smaakt naar meer, jabsoluut.

Phanerozoic Live van Duits Berlijns collectief The Ocean. Wilde eigenlijk een heel verhaal schrijven hier, maar dat ware dan enkel een herhaling van het bovenstaande, ja, prima verwoord, fraai geschreven. Wie dem auch sei, een verbluffende band al sedert den beginne, en nu dan deze live 4lp, dvd, perfect opgenomen, uit op, idd, eigen Pelagic label, sws zeer interessant voor de liefhebber van het wat stevige genre maar dan wel met de nodige diepgang, muzikaal én tekstueel. En ja, of we, de mensheid, staan aan de vooravond van extinction of total annihilation, nu de tijd moge het uitwijzen. Ofschoon ondergetekende dat dan niet meer gaat meemaken, puur leeftijd technisch gesproken, ach, pardon, geschreven dan. Aanrade4 van de bovenste plank deze. Dompel U onder en laat U zich meevoeren op de woeste waterstromingen in deze The Ocean
Briljante opname in werkelijk alle opzichten

November, indien, als, etc, komt de live versie uit op o.a. een 3lp. Daar kijk ik dan ook echt naar uit. Eenmaal live gezien, waan ja. Hard ook trouwens. Deze Phanerozoic is fantastisch, echt. En of ie dat wat minder is dan een vorige, of juist beter , nou zeg, geniet er gewoon van. Geweldige Deutsche band the Ocean, echt, al hun releases hier, zelfs alles op vinyl. Constante progressie, degelijke avontuurlijke muziek die verder gaat dan menigeen in dit gebied. Thematisch gedurfd ook maar prima uitgevoerd. Pracht plaat welke smaakt naar, justement, ... meer.

Doet me genoegen dat ik hier reacties zie op deze UK band, soort spin off van Sad Lovers and Giants. Deze zelfs nog op eerste persing staan, Midnight label yes. Ooit gekocht bij Tower te London met nog wat andere Midnight releases, denk dus SLAG en The Essence. Tegenwoordig idd niet te vinden of aan de prijs, ofschoon Discogs hulp kan bieden. Fraai overzicht hier van zeer ondergewaardeerde band. Prijsnummer Colder than the Kiss, ook extended yes. De ouwe vinyl 12'' staat hier dus ook en nog met enige regelmaat op. Steviger dan SLAG, melodieus, lekkere gitaarpartijen, verantwoorde keys, kortom, het is me altijd onduidelijk geweest, en nog ja,...waarom dit soort goede bands niet wil landen. De wereld is niet altijd rechtvaardig, de muziekwereld da ook al niet. Trouwens, cds zijn er wel, beter, denkelijk, waren er wel, alles staat hier ja, blij toe en zal deze ook never verkopen. Te dierbaar en ook uit een mooie tijd, destijds. Tegenwoordig dus een heuse trip down memory lane.

Thnx lachende derde, was al voorbereid op de U2 fans welke over me heen zouden gaan rollen. Ofschoon die wellicht hier niet eens kijken. Well, wotever, it's only a matter of opinion.

Deze juist weer uit op 2lp dankzij MOV. Gekleurd ook nog eens, staat dan ook op ja. Je waant je einde jaren 60 deels weer, ofschoon de productie wel wat meer naar het NU neigt. Psychedelica, rock, fraaie gitaarlijnen, orgeltje, ja, wat een band, wat een plaat ook. Hun beste las ik ergens, nu geen idee, in die zin dat ik al hun platen meer dan prachtig vind. Helaas niet zo bekend, het grote en onrechtvaardige euvel van A goede muziek en B veelal muziek welke ik een warm hart toedraag. En ja, ook mij mogen zie hiervan xtra porties blijven geven, zeg maar voor, hoofd en nagerecht, met lunch, brunch erbij. Geweldige band, geweldige nummers, zeg het voort.

Juist vandaag op 2lp binnen gekregen. Welhaast vergeten Ijslands bandje uit het pre Björk tijdperk. En eerlijk is eerlijk, stukken beter dan Björk solo. Daar haakte ik al right away af. The Sugarcubes staan hier nog altijd de reguliere albums van,op cd dan wel.

Beluisterd meteen en ook meteen een trip down memory lane. Vergeten tijden, mooie tijden, jongere tijden. Deus, Hit, Birhday, Regina, Vitamin, afijn, just to name a few ja, fraaie nummers welke nog steeds overeind staan. En het aparte van Björk hoor je ook meteen terug, de zang, songstructuren, yep. Prima verzamelaar dan ook met 4☆☆☆☆ voor nu.

Na 7 lange jaren wachten, waarop eigenlijk was ongewis, de vraag meer zijnde, komt er nog wat, yes or no, maar zie eens, December 21, een oud jaar, bijna ten einde en hoppa daar komt de Tea Party met een geheel, nou ja, niet helemaal geheel, nieuw album, getiteld Blood Moon Rising. 11 Tracks komen voorbij in amper 40 minuten. De reacties wat gemengd, las en lees ik, da's of course altijd en overal wel zo ja, bij wie dan ook. Zelf ben ik er maar wat blij mee, een sign of life van Jeff Martin en kompanen. Herkenbaar uit duizenden, de stem, de composities, de sfeer, Tea Party ten voeten uit ja. Inmiddels al tig xx op gehad, gekozen voor de vinyl versie, bijgevoegd de cd met 3 xtra bonustracks klokkend op bijna 52 minuten dan. Afwisselende plaat waarbij mij persoonlijk, dat woord kun je eigenlijk ook weglaten, ook de energie opvalt. M.i. een urgente plaat binnen het rijke Tea Party universum. Prachtige gitaarlijnen, dito songstructuren en meeslepend gezongen. Ga nu niet elk nummer apart benoemen en of course is ook niet elke song even sterk, bij wie wel ja..., ahen, maar deze plaat bijzonder hoog scorend op de schaal van Richter, hetend the Tea Party. Puike plaat, absolutement.