Een Italiaans duo die beweert Shoegaze te maken... dit klinkt eerder als een donkere Elektronische versie daarvan die bovendien licht dansbaar is. Verder goed verteerbaar, wel veel in galm verdronken zang zoals in Shoegaze.

The Call en Juno Beach vind ik net iets beter maar is vrij consistent toegankelijk.

Op hun eigen website beschrijven zij hun muziek als "Pop / Folk / Opera / Avant-garde / Cumbia" en zichzelf als "explosive, eccentric and theatrical act"

Op dit album is dat alles van toepassing voor deze all-female group. Het zouden allemaal eigen geschreven nummers moeten zijn maar enkele zoals Pescador klinken als een cover van iets wat ik ken. In elk geval doet hun versie niet onder voor Mexicaanse versie's.

Mooiste / origineelste hoes van het jaar wat mij betreft.

Waarschijnlijk een leuke act om live te zien.

Via 3voor12 geïntroduceerd aan dit Belgische duo, na 10 seconde beluisteren van eerste nummer besloten hele album aan te horen via de Luisterpaal.

Op Last.fm als Electroclash bestempeld, en ben het daar mee eens. Dansbaar maar wel een beetje braaf. Synths die me doen denken aan vroege albums van Depeche Mode, ook het geluid van The Knife en Metronomy klinken een beetje door. Het nummer "94" is mijn inziens het beste, het laatste nummer heeft een verborgen bonus track, "let me in your arms tonight"? De 'onzin' van sommige verborgen bonustracks op sommige albums ontgaat me, zeker als het geen demo, spielerei/studio ongein of remix gaat. In dit geval past het nummer prima tussen de andere nummers. Klinkt misschien als iets wat je op de dansvloer verwacht, zeg maar de Club remix van een bestaand nummer.

Heb het 3,5 sterren gegeven, eigenlijk vind ik dat het iets meer verdient maar 4 vind ik (nog) te veel. Nog een paar keer luisteren, als ze in de buurt zijn ga ik ze zeker een keer live bekijken.

Vaag kan ik me herinneren ooit een paar Solex nummers mooi te hebben gevonden maar kan ze niet meer terugvinden noch herinneren. Ik meen toen electroclash net populair was geworden.

Ik heb dit album al een keer beluisteren en ik vind het muzikaal wel lekker klinken maar al dat gewauwel er tussendoor vind ik maar niks. Te Nederlands, maar ja dat is vast de bedoeling. Alhoewel ik de muziek meer als Americana vind klinken, maar ik ben geen expert. Dit album laat ik na twee keer luisteren links liggen en ga opzoek naar ouder werk of dat meer bevalt.

Sonora Santanera is één van de langst bestaande Salsa / Tropische (big) bands uit Mexico, opgericht in 1955 mochten ze dit jaar hun 60 jarig bestaan vieren met een speciaal album met gast-artiesten. De meeste oorspronkelijke musici en zangers zijn ondertussen overleden maar de legende wordt voorgezet door een nieuwe lichting.

De nummers werden gemaakt met veel humor en het plezier spat er vanaf. Prachtige Salsa met piano, percussie / bongo's , trompetten en prima teksten vol onschuld gebracht door goede zangers, dames en heren. Aan dit album werkt Sonia López mee, voor wie dit een springplank was voor een solo-carrière. De meeste Salsa kan me niet zo boeien maar deze oude Salsa helden zijn de uitzondering,

De oorsprong van de legende ligt zo ver ik weet in een bloeiperiode die begon in 1961 en enkel albums duurde. Deze ken ik van kinds af aan en heeft 2 van hun bekendste hits en persoonlijke favorieten El Ladrón en Pena Negra. Vandaar dat ik dit album maar als eerst toe liet voegen aan MuMe.

Daar is die dan, de nieuwe van Sophie Ellis-Bextor, een album geïnspireerd door een reis in Latijns-Amerika.

Voor West-Europese normen zou je dit een latin album kunnen nummer maar ik niet. Daarvoor luister ik te veel naar artiesten uit die continenten. Er zijn wat trompetten te horen maar niet dat je denkt, aan Mariachi's of dat het tropisch is. Ook de nodige violen op diverse nummers klinken eerder als Country fiddles of kamerorkest dan als Mariachi's. Nee, dit album mag dan elders inspiratie opgedaan hebben, ik vermoed dat alle participanten in het VK wonen en waarschijnlijk niet eens Latino's zijn.

Daardoor voel ik wel het enthousiasme wegebben. Ik ben een groot fan van haar vorige album Wonderlust en niet van de rest, dat is leuk om te horen maar minder boeiend. Eigenlijk ligt dit album halverwege die albums en de laatste. Da's jammer voor mij, een stapje terug dus.

De single Come with Us is een heerlijk up en funky nummer en vertegenwoordigd het beste van de jonge dansbare Sophie. Afsluiter Don't Shy Away haakt daarentegen eerder aan bij het vorige album, en voorlopig mijn tweede favoriet, maar eerder Country dan Latin invloeden.

Opener Wild Forever, met The Who-ish referentie, klinkt als een leuke mix van Synthpop / indie pop/rock, geen latin te bekennen, net als de opvolger Death of Love, indie Synthpop? Crystallise schroeft het tempo terug met een piano en neigingen naar een popballad met micro-gitaarsolo van een gitarist die fan is van U2. Pas op slaapliedje Hush Little Voices zijn dan latin invloeden echt waarneembaar maar klinkt als iets dat erbij gesleept wordt, plus een banjo... een banjo? Welke Latino gebruikt die? beetje een mis-match van stijlen. Geen bedreiging voor Calexico dus! Ook in Here Comes The Rapture klinkt het kamerorkest niet als Latino's, verder wel aardig mid-tempo nummer.

Het is geen slecht album alleen verkeerd aangeprezen, wat bij mij de verkeerde verwachtingen oproept. De hoes is mijn ogen dan ook één van de foute zaken aan dit album. Eenmaal de eerste teleurstellingen te boven, ben ik wel blij met dit nieuwe werk. We moeten blij zijn dat Sophie geen echt Latin album heeft gemaakt, de meeste Europese artiesten die dat deden maakte slechte kopieën waarvan hier en daar echo's op dit album te vinden zijn. De bron van de titel Familia weet ik niet, lijkt niet te verwijzen naar de teksten van de nummers, waarschijnlijk alleen bedoelt om het Latin gehalte op te krikken. Na 4x luisteren gewaardeerd op 4*, meer zit er denk ik niet in maar er is wel meer dat bevalt zoals My Puppet Heart en Cassandra

Ik wordt wel vrolijk van dit album.

Na 22 reguliere albums, een aantal verzamel- en remix albums uitgebracht sinds 1969 werd het eindelijk eens tijd voor een live album. Niet zo maar live maar in principe semi-akoestisch (of electro-akoestisch). Zoals de titel al verklapt enerzijds de twee handen van Ron Mael op één keyboard/piano/synth en anderzijds de stem van broer Russell. Een dwarsdoorsnede van hun werk ontdaan van alle franje en teruggebracht tot de essentie van elk nummer. De opnames zijn gemaakt tijdens het Europese deel van de Two Hands One Mouth Tour van 2012 vandaar de subtitel Live in Europe. Sparks hebben zich beperkt tot werk van 10 albums plus twee nummers die speciaal voor deze tour geschreven zijn. Hieronder het instrumentale openingsnummer die een medley is van hun bekende en minder bekende nummers en het slotnummer waarin hun dank verwoord wordt. Vooral de laatste 4 albums sinds 2002 zijn goed vertegenwoordigd en de fanfavoriete albums met de hits. Zoals de meeste live albums is dit werk vooral interessant voor de echte fan. Ik vergelijk dit album vooral met Plagiarism (1997) waarbij Sparks er voor koos om hun bekende en minder bekende nummers te bewerken met meer orkestraal arrangement in een moderner jasje te steken. Op dit live album kiest men dus voor het omgekeerde, minder is meer. Persoonlijk vind ik dat dit concept goed uitpakt. Doordat Russells stem 'kaal' op de voorgrond staat is duidelijk dat het hem enige moeite kost om die hoge falsetto noten te halen en soms ook net niet. Afgezien daarvan blijven de composities zeer herkenbaar en prima overeind staan.

Gezien de leeftijd van de gebroeders Mael en die van hun fans is het de vraag of er nog wel nieuwe albums of tournees zullen volgen. Dus goed dat men dit album uitbracht om enigszins het gevoel te krijgen dat men daarbij is geweest. Ook voor degene die niet fan is, is dit een prima introductie in het oeuvre van dit opmerkelijke duo die intelligente pop weet te combineren met innuendo en humor. Ik geef het album vier sterren, vooral de nummers van Lil' Beethoven en No. 1 In Heaven komen goed uit de verf.

Het enige nummer dat nog niet beschikbaar was als single, Puffer [Open Mike Eagle Remix], is ook het minste. De vraag is dan waarom 3 singles uitbrengen van een 4-track album?

De nieuwe nummers Emma O en Death Note zijn de beste en hadden gemakkelijk ook op het vorige reguliere album "Foiled" kunnen staan. Wellicht niet op tijd af?

Tribal House Electro Hip Hop uit Zuid-Afrika, zeer dansbaar zoals op Black Rose. Ondanks de drumcomputer beats klinkt dit toch wel organisch, met af en toe een saxofoon erbij. Doet wel een beetje 90s aan maar dat denk en zeg ik van alles waar Techno of House in doorklinkt.

Een duidelijk Afrikaans geluid : Township Techno? zo noemt hij het in elk geval zelf. Zeer genietbaar bij de eerste kennismaking en de eerste helft van het album. Een uur van dit is best wel veel voor iemand die noch veel Techno noch Hip Hop noch Afrikaanse muziek luistert. Ik hou het bij één beluistering, Maar wellicht zet ik een nummer of twee plaats in mijn playlist overzicht van 2017 muziek.

Grappig, stukje Mexico over de Popocatepetl vulkaan in Spaans op Volcan (feat. Ceci Bastida & Fantasma), natuurlijk de inbreng van Ceci. Hij doet dan weer mee op een nummer van haar laatste album.

St. Vincent ken en kende ik nauwelijks maar omdat ze 2 jaar geleden vaak genoemd werd heb ik ook maar een paar nummers beluisterd (van Actor) en dat beviel genoeg om ook eens een optreden van de dame bij te wonen. Dat maakt meer indruk maar nog steeds was ik nog niet om. Ook het album dat ze hiervoor samen met David Byrne maakte klinkt interessant maar ligt net als de rest van Byrne's werk aan de rand van wat mij aanspreekt. Onlangs kon zij de Paradiso bijna geheel vullen en dat is een behoorlijke groei in populariteit t.o.v. Tivoli de Heling nauwelijks 1,5 jaar eerder. Ik was daar ook bij want de 3 singles van het nieuwe album, spijtig genoeg toen nog niet te koop, klonken pittiger.

Toch kan ik het album nog steeds moeilijk plaatsen, zelfs na 10 keer luisteren met dank aan de Luisterpaal. Dit album heeft de nodige pop, rock en funk elementen die gevoelsmatig het dichtst in de buurt komt van werk van Prince aan het eind van de jaren 80, zeg maar omstreeks Lovesexy. Toch zit daar een flinke scheut avant-garde bij, ingevuld door elektronica. Het klinkt allemaal erg lekker maar meezingen zit er niet bij en ook het aantal hooks zijn schaars dan wel ongewoon. Ik vermoed dat ik dit album eerst 20 keer gehoord moet hebben om enkele nummers mee te zingen. Wat betreft stem vind ik die enigszins klinken als die van Jill Jones, die andere Prince protegé. En wanneer de fuzzy klanken van de gitaar domineren dan moet ik weer denken aan Wendy Melvoin (van Wendy & Lisa). Ook het thema God komt in een paar nummers naar boven zoals je dat ook van de Purple Rain maker gewend bent. Voor mij geen enkel bezwaar, juist het tegenovergestelde maar ben benieuwd of dat haar ook 'mainstream' zal maken.

Mijn favorieten: Prince Johnny en I Prever Your Love, na 1x luisteren maar 3,5 sterren, na 10x is dat nu 4 maar het album bevalt me steeds meer dus mogelijk nog wat erbij.

Weinig stemmen en weinig waardering voor dit album. Ik was op zoek naar Emily Haines (Metric) nummers en werd naar dit album verwezen. Doet me denken aan haar solo albums en het lijkt me dat ze hier en daar ideetjes hervormde voor nummers van Metric.

Ik vind het eigenlijk gewoon lekker om naar te luisteren. Ja, die oude drumcomputer / sequencer is inderdaad wat te nadrukkelijk aanwezig op een aantal nummers. Maar dit werd gemaakt ten tijde van de opkomst van Electroclash dus wel representatief voor de jaren rond het millennium. Het is eigenlijk een soort introverte Electroclash, ik vind het wel lekker. De overgang van ene nummer naar het andere is soms wat hoekig maar gebeurt gelukkig niet te vaak.

Ongeveer 10-15 jaar geleden werd dit album gepromote op een MP3-website waar acts hun eigen waar aan de man konden brengen. Daar heb ik toen circa 10 nummers weggeplukt van dit album en de volgende. Pas een paar jaar geleden eindelijk kennis kunnen maken met de complete albums.

In die tijd luister ik nog regelmatig Shoegaze en ook al is dit dat niet, het schuurt er dicht tegenaan. Het is lekker stemmig donker / doet soms wat denken aan Faith en Pornography van The Cure maar dan met een zangeres en ook iets minder donker. Het heeft wat van de sfeer die ik met die iconische album van The Cure associeer... maar dan met een zangeres ...en okay een zanger in de achtergrondzang.

De betere nummers: Silver Memories, Sallow en Million, verder goed te pruimen is de moeilijk herkenbare cover van Born To Be Wild en Julie Loves Her Toys

Wellicht voor fans van Ofeliadorme - Secret Fires (2017)

Altijd lastig voor me om te beoordelen, Stevie Nicks. Loop eigenlijk mijn pik achterna en denk dat ik haar werk mooi moet vinden omdat ik diverse Fleetwood Mac albums geweldig vind. Maar het is eigenlijk vooral Lindsey Buckingham die ik geweldig vind naast de som van de leden in die band. Nicks is daar maar een stukje van ook al is/was ze wel de meest in het oog springende bandlid.

De muziek op dit album is goed te pruimen, de teksten weten niet tot me door te dringen omdat ik tegen een muur op loop van haar stem. Nog altijd zeer herkenbaar maar ook klinken de jaren op de stembanden en doet me aan Bob Dylan denken. Verder klinkt die stem op veel plekken geforceerd als er getracht is om het tempo iets omhoog te gooien. Eigenlijk ervaar ik dezelfde moeite om positief te zijn als het nieuwe werk van Marianne Faithfull en Leonard Cohen. Maar ook heerst het gevoel dat ik ze tenminste 1 keer zou moeten hebben gehoord omdat ze nu eenmaal ooit iets hebben gemaakt wat ik machtig mooi vind/vond. Zodoende nu na een tweede luisterbeurt dit relaas. Bewust een week er tussen gegooid om het te laten bezinken en toch met een vers oor te luisteren. Die methode pakte beter uit voor Marianne Faithfull maar nog niet voor Leonard. Stevie valt er een beetje tussen in. Ik verwacht nog steeds dat haar bijdrage aan het volgende Mac album niet de kers op de taart zal zijn en heb mijn verwachtingen dus naar beneden bijgesteld.

Dit album klinkt muzikaal wel goed alhoewel het iets te veel country / folk aanvoelt en dat is niet helemaal mijn stijl. De teksten dringen nog niet tot me door vanwege die stem die gelukkig in de rustigere nummers natuurlijker klinkt. Zodra het nieuwe Mac album aanstaande is zal ik het nog eens beluisteren, samen met het vorige album en ook dat van Lindsey. Maar nu laat ik het album even berusten. 3,5 sterren vind ik meer dan genoeg alhoewel ik haar graag meer had gegund.

De oud-agent is terug met een nieuw album, don't call it a comeback! Nee, want om de pak-en-beet drie jaar is er een album van zijn hand. En zowaar is in het openingsnummer de energie terug van zijn stint bij de Politie. De eerste twee solo-albums bevielen enorm en daarna niet meer zo, na Mercury Rising ben ik afgehaakt.

Leuk zinnetje "my woman is 25 below", het openingsnummer heeft duidelijk de meest interessante tekst voor mij. Heerlijk begin. Het type nummer waarvan Sting ooit riep dat hij er geen nieuwe nummers van zou schrijven, dat was zijn verleden. Verder dan dit nummer gaat het ook niet echt.

Sting's stem is herkenbaar als vanouds maar wel met iets meer rasp op de stembanden, maar klinkt nog niet (overal) als een oude man. Al vind ik dat de jonge Sting solo vaker ouder klinkt dan zijn leeftijd aangaf, vooral door de wereldse maatschappij observatie in de onderwerpen waarover hij zong. Hier is dat niet anders, ook als ik bij de tweede beluistering nog niet heel veel let op de tekst en meer op het geheel. Het album valt als geheel dan ook niet tegen, als is die voor mij mogelijk wel een groeier want echt wild enthousiast wordt ik er niet van na drie luisterbeurten.

In 50,000 wordt het energieniveau teruggeschroefd maar is de stijl nog wel in het verlengde van zijn oude werk, het latere werk bij de Politie. Zijn we bezig aan een trip down memorylane? Down, Down, Down Ook hier nog vage herinneringen aan die bloeiperiode in het bekende trio. One Fine Day [new version] heeft een drive die me bevalt maar de tekst raakt me verder niet.

Pretty Young Soldiers beetje rommelig nummer, lijkt alsof deze in een paar sessies opgenomen is. Petrol Head doet grotendeels denken aan Money For Nothing en zijn samenwerking met Dire Straits. Inshallah als de jonge Sting het had gezongen had het minder als een melancholisch oude man geklonken. Het album lijkt een dwarsdoorsnede van al zijn werk over de jaren ook al ken ik maar een viertal solo-albums plus The Police periode. Met The Empty Chair neemt Sting een beetje stilletjes afscheid in het slotnummer, nodigt bij mij niet meteen uit om het album opnieuw te luisteren maar eerder om weer onder de dekens te kruipen.

Heb de afgelopen 20 jaar weinig Sting geluisterd dus één en ander is lastiger te vergelijk de herinneringen moeten van ver komen. Voorlopig zeg ik voor mij na de eerste twee solo albums is dit zijn beste werk. Er lijkt bewust gekozen te zijn voor een snel en energierijk begin, dat in stappen af te bouwen en dan slaapwandelend te eindigen. Voorlopig begin ik met 3,5* maar er zit groei in al zal die de twee eerder genoemde albums niet evenaren laat staan overstijgen.

De band naam is gelijk aan een voormalig oprichter en broer van August Darnell, beter bekend als Kid Creole (and the Coconuts) en samen stonden ze aan de wieg van de voorloper van die band Dr. Buzzard's Original Savannah Band midden van de 70s. In deze band zitten dan ook twee neven van de voorgenoemde broers.

De muziek is geïnspireerd door de muziek die hun vaders/ooms maakten in die band; alleen zonder de Disco, maar wel Funk, Soul, Rock en Pop met Latin en Cariben invloeden. Eigenlijk moderne versies van de die 70s/80s acts en dat doen ze prima. Helaas niet zo catchy als het werk van hun vaders maar misschien door het ontbreken van de Disco dat het beter gewaardeerd zal worden onder een breder publiek. Ook zat er meer humor in de nummers van Kid Creole en Dr. Buzzard en die mis ik hier ook als ze in Joannabelle en Winter in Paradise wel een poging daartoe doen.

De muziek zit prima in elkaar, groovende Rock zoals ze zelf stellen. De teksten en stemmen zijn zeer onderhoudend. Puntje van kritiek, sommige geluiden uit de synth hadden eigenlijk door echte instrumenten moeten worden gespeeld zoals echte violen of steeldrums, ook mis ik blazers / koperwerk om het nog iets meer Latin / Caribisch te maken. Vanzelfsprekend een persoonlijke voorkeur.

Favoriete nummer: Winter in Paradise met subtiel gitaar en piano werk en veel ruimte voor bas en percussie.

Twee weken geleden werd mij op Deezer de nieuwe EP Distance gesuggereerd van de Franse/Italianen van Rendez-Vous en dat was een gouden greep.

Deze week wordt me deze aangeboden. Discogs zegt Post-Punk/ Industrial / Darkwave, dat is goed genoeg voor mij om het eens te luisteren. Dat is het ook precies; donker muziek van een Fransman, Vleugje Tuxedomoon. Minder opzwepend dan Rendez-Vous maar wel interessant/spannend genoeg.

Terug naar de grotten van de Gothic/Alternatieve dansavonden.

Metal is niet aan mij besteed maar als er een zangeres in de band zit dan wil ik die wel een luisterbeurt gegeven. Als die zangeres ook nog eens Mexicaans is dan hoop ik natuurlijk dat ze een beetje als wijlen Rita Guerrero (RIP) klinkt van Santa Sabina, die alternatieve rockers uit Mexico met een vleugje Gothic.

Dat is er inderdaad wel in terug te vinden maar het is me net iets te veel Metal en ook al ligt dat niet ver van Gothic Rock het is met net een brug te ver. Voorlopig maar 3 sterren misschien als ik het nog eens hoor dat het beter bevalt...

Lastig album. Hou van de Franse muziek alleen druppelt daarvan maar weinig de Nederlandse grens over. Okay er zijn een aantal Belgen die de eer hoog houden maar echt Franse acts zijn schaars; M83 en Yelle zijn de enige die me zo even te binnenschieten. Stomae komt op mij meer Frans over dan Belg wellicht door de West Afrikaanse invloeden en bandoneon alsmede zijn uiterlijk. De eerste keer dat ik het hoorde kon ik de hype niet begrijpen vandaan dat ik het na 1 luisterbeurt terzijde schoof. Maar omdat de hype aanhoud dan toch nog maar eens opgezet.

Het bevalt nu veel beter al blijf ik bepaalde bezwaren houden tegen de algeheel onnatuurlijke geluiden van het koper en soms als een plakwerk van samples klinkt met een synthesizer met matige geluiden. Ik spreek geen Frans, maar versta wel een paar honderd woorden als het niet te snel gezongen wordt. Dat is lastig met dit heerschap die aardig rap van de tong is in diverse nummers. De structuur van de nummers is aardig al neigt het naar 90s house waar ik niet echt een fan van ben. Hou meer van Elektroclash of oude analoge synths met rock of zelfs elektropop en minder van de hip hop invloeden die hier te horen zijn. Het is wel origineler dan veel andere muziek die nu te horen is en dat is wel zo fijn. Daarom toch nog opgehoogd van 3,5 naar 4 sterren.

Ben nooit echt een Suede fan geweest behalve van een paar singles die iedereen van ze kent. Maar ik had van de week al Bowie's nieuwe beluisterd en dan is het wel interessant om deze ook in elk geval één keer gehoord te hebben. Brett Anderson heeft een lekker herkenbare stem die tevens retro aandoet op meerder niveau of liever tijdsperken. Niet alleen herinnerd aan vergane glorie van de meester maar ook aan hun eigen toptijd in de 90s.

Het openingsnummer is, voor mij met beperkte Suede kennis, onherkenbaar als een Suede nummer maar niet slecht. Daarna volgt een brij van nummers die wel als zodanig te herkennen zijn maar er niet uit springen. De laatste 3-4 nummers maken veel goed en geven het album een 'gezicht'. Vanwege die voorgaande brij aan nummers zal ik dit album niet veel draaien, maar het krijgt wel 3,5 sterren.

Een nieuwe EP met oude nummers dat wil zeggen met covers van The Modern Lovers, Neil Young, Spiritualized en T-Rex (in die volgorde).

Vooral de cover van Neil Young (Harvest Moon) vind ik het fijnst om te horen omdat ik het origineel ken en heel goed vind, Sunflower Bean's versie is wat mij betreft niet mooier maar wel een interessante versie.

Op de wilde intro na, is Shine a Light van Spiritualized ook fijn om te horen. De andere nummers zijn zeker niet slecht maar de originelen ken ik nauwelijks en ik hoor liever een origineel nummer van Sunflower Bean dan hun covers.

Grappig, heb ik net Gemma Ray's nieuwe Down Baby Down beluisterd om dan die even zo donkere stemming op dit album te vinden met een vergelijkbaar soort gitaar. Maar daar waar Gemma's nummers dromerig en filmisch klinken en samen een geheel vormen gaat het hier meer de experimentele kant op. Het gitaargeluid doet net als bij Gemma denken aan de sixties en seventies maar het gebruik van synths doet dit dan weer teniet. Eigenlijk doet het mij denken aan een album van Radiohead vooral door de stem die aan Thom Yorke herinnert alsmede het experimentele karakter van de nummers.

Ik ken deze band niet eerder dus wist niet wat te verwachten anders dan wat de 3voor12 website als steekwoorden gebruikte om dit album te beschrijven: bezwerend, psychedelisch, grooves, elektronica, rock, Montreal. Nu heb ik een zwak voor Canadese artiesten, kwam ik vorig jaar achter nadat ik eens goed door mij collectie ging spitten. Dus nu en dan beproef ik dat of ik inderdaad Canadese acts vaker wel dan niet goed vind. Vandaar dat ik me aan het beluisteren van dit album waagde.

Zo op de eerste beluistering zou ik willen zeggen dat ik het moeilijke toegankelijk vind dan dan Gemma's Down Baby Down. Er zitten een aantal nummers bij die lekker klinken maar wel wat aparte elementen bevatten. Zeg maar alsof iemand een tomaat in de erwtensoep heeft gedaan of een snufje chili in de champignonsoep. Soms doet dat vreemd aan. Het enige echt stabiele in alle nummers lijkt de stem van de zanger en de sixties aandoende gitaar. Holocene City doet me een beetje aan The Beatles denken ten tijde van the white album, en dit is voorlopig voor mij het beste op het album. Maar ik denk inderdaad ook meer dan een paar keer dit album moeten beluisteren om het goed te kunnen plaatsen. Het grijpt me niet naar de keel na één keer luisteren. Twijfel tussen 3 en 3.5 ster.

Het Colombiaanse Systema Solar heeft weer een nieuw album vol met Latin, Afro-Cariben, Hip Hop, Dance, Cumbia en zijn niet vies om ook Electronic invloeden gebruiken, zodat je er in da club ook nog op kan dansen.

Zetten zich in voor een milieuvriendelijke wereld afgaande op de teksten van de diverse nummers: Somos la tierra = Wij zijn de aarde. Maar doet dat wel terwijl ze een vrolijk feestje geven, waar de hele nacht door gedanst kan worden. Bezorgd maar met een glimlach en vooral niet te serieus.

Ze hebben al wat bekendheid in de wereld vergaard ook mede door toedoen van Blondie's Deborah 'Debbie' Harry die een fan van de band is.

Een prima zomers album om de aanstaande Blue Monday (dag) (16 januari) mee weg te dansen. Bijvoorbeeld met Qué Pasó