Introductie: Een duik in de Psychedelische Geluiden van The Swell Fellas

The Swell Fellas, een Amerikaanse psychedelische rockband afkomstig uit Ocean City, heeft met hun derde album, Residuum Unknown, een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan hun muzikale repertoire. De band, bestaande uit Conner Poole (gitaar, zang), Chris Poole (drums, zang), en Mark Rohrer (bas, zang), heeft zichzelf gevestigd als een krachtige kracht in de hedendaagse psych-rockscene. Dit album, uitgebracht na hun eerdere werken in 2020 en 2022, getuigt van hun groei en experimenteerdrift. Terwijl ze trouw blijven aan hun kenmerkende stevige geluid, verkent Residuum Unknown nieuwe muzikale terreinen, waarbij bombastische geluidsmuren en melodische invloeden naadloos worden samengesmolten tot een meeslepende luisterervaring..

Unknown : Een niemendalletje
De opener Unknown is een niemendalletje dat nog niks verraadt van de sfeer van de nummers erna. Een heel ingetogen start die 40 seconden duurt

Chore to Bath: Stevig, Rafelig en Bombastisch
Het tweede nummer op het album, Chore to Bath, markeert een scherp contrast met de ingetogen opener. Dit nummer laat geen ruimte voor zachte melodieën, maar omarmt in plaats daarvan een stevige, rafelige structuur die de luisteraar direct in zijn greep houdt. De term “bombastisch” omschrijft deze track het beste, met lagen van geluid die zich opstapelen tot een indrukwekkend, bijna overweldigend geheel. Het nummer geeft de toon aan voor de rest van het album, waarin The Swell Fellas hun kracht en intensiteit volledig loslaten. (8)

The Drain: Agressieve Klanken met een Melodische Twist
The Drain is wellicht het meest agressieve nummer op Residuum Unknown, en roept bij momenten herinneringen op aan de rauwe energie van Sonic Youth. Het nummer wisselt moeiteloos tussen intense, indringende riffs en een meer melodisch intermezzo dat wordt gedomineerd door een strakke gitaarsolo. Deze wisselwerking tussen agressie en melodie maakt The Drain tot een van de meest overtuigende en opzwepende tracks op het album, een die de luisteraar vanaf de eerste noot meeneemt op een muzikale rollercoaster. (8,5)

Pawns Parade: Melodisch en Toch Stevig
Met Pawns Parade toont The Swell Fellas hun veelzijdigheid. Het nummer is minder agressief dan zijn voorgangers, maar behoudt toch een stevig karakter. De melodische elementen krijgen hier meer ruimte, vooral na een indrukwekkende tempowisseling die het nummer naar nieuwe hoogten tilt. De combinatie van een prachtige gitaarsolo en de bekende geluidsmuren zorgt ervoor dat dit nummer uitgroeit tot een van de hoogtepunten van het album. Het intieme einde biedt een aangename afsluiting van deze muzikale reis. (8)

Gateway Grand: Dromerig en Intiem
De overgang van Pawns Parade naar Gateway Grand voelt natuurlijk aan, alsof de intieme sfeer van het vorige nummer doorvloeit in dit nieuwe stuk. Gateway Grand heeft een dromerige ondertoon, versterkt door zwevende zang en subtiele melodieën. Het slot van het nummer, dat doet denken aan de ingetogen opener Unknown, biedt een welkome afwisseling binnen de doorgaans stevige en bombastische sfeer van het album. Deze track bewijst dat The Swell Fellas ook in staat zijn om een meer ingetogen, introspectieve kant van hun muziek te laten zien. Spreekt me iets minder aan. (7)

Give Roses: Een Psychedelisch Geluidsspektakel
Give Roses begint met een melancholische ondertoon, gedragen door zweverige zang en een ingetogen melodie. Dit nummer bouwt langzaam op naar een climax, waar de band alle remmen losgooit en zich volledig onderdompelt in een psychedelisch geluidsspektakel. Geluidsmuren zonder duidelijke melodie domineren het tweede deel van het nummer, wat zorgt voor een hypnotiserende, bijna trance-achtige ervaring. Deze overgang van ingetogen naar explosief maakt Give Roses een fascinerende toevoeging aan het album. (8,5)

Next Dawn: Een Opzwepende Finale
Het afsluitende nummer van het album, Next Dawn, begint waar Give Roses eindigde, met een gelaagde opbouw die uiteindelijk uitmondt in een melodieus hoogtepunt. De gruizige gitaren en dromerige zang komen samen om een sfeer te creëren die zowel aanstekelijk als opzwepend is. Vooral het tweede deel van deze track weet te imponeren met zijn energieke ritme en krachtige climax. Next Dawn is een imposante afsluiter die het album op een hoogtepunt beëindigt. (8)

Conclusie: Een Must-Listen voor Psych-Rock Liefhebbers

Residuum Unknown is een album dat vooral liefhebbers van stevige psychedelische muziek zal aanspreken. De band heeft een duidelijke groei doorgemaakt sinds hun eerdere albums, waarbij ze nu een volwassen geluid presenteren dat even bombastisch als melodisch is. Hoewel melodieën niet altijd de boventoon voeren, compenseren de bombastische geluidsmuren en de meeslepende energie van de tracks dit ruimschoots. The Swell Fellas hebben met dit album hun plaats in de psych-rock scene definitief verankerd, en Residuum Unknown is een indrukwekkende prestatie die zeker de moeite waard is om te beluisteren

Waardering: 8,0
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Tangent is een band die bekend staat om hun unieke mengeling van progressieve rock en jazzinvloeden, vergelijkbaar met de klanken van Caravan, maar met een eigen twist. Hun nieuwste album, To Follow Polaris, biedt een scala aan nummers die variëren in stijl en sfeer, en ik ga jullie meenemen door dit muzikale avontuur.

Het album opent met "The North Sky," een nummer dat direct indruk maakt met zijn complexe structuren en melodische wendingen. Het nummer is zowel avontuurlijk als toegankelijk, met een mix van dynamische ritmes en rustgevende passages. De variatie in dit nummer houd je constant geboeid en zorgt ervoor dat je steeds nieuwe elementen ontdekt bij elke luisterbeurt.

Vervolgens komen we bij "A Like in the Darkness," dat een wat ingetogener start kent. Het nummer bouwt langzaam op, maar bereikt nooit echt een hoogtepunt. Hoewel de instrumentatie verfijnd is en de productie kraakhelder, mist het nummer de spanning die je in de andere tracks wel vindt. Het is alsof het nummer net niet helemaal tot bloei komt.

"The Fine Line" biedt een kalmer moment op het album, met een ontspannen sfeer en vloeiende melodieën. Het is een nummer om bij weg te dromen, maar het blijft wel aan de tamme kant. De subtiele nuances en de warme klanken zorgen echter voor een aangename luisterervaring, ook al is het niet het meest opwindende nummer van de plaat.

Met "The Anachronism" krijgen we een frisse wind in de vorm van een energieke start en veel afwisseling in tempo en melodie. Dit nummer houd je op het puntje van je stoel met zijn verrassende wendingen en levendige uitvoering. Het is een perfecte demonstratie van de muzikale virtuositeit van The Tangent en toont hun vermogen om spanning en verrassing in hun muziek te brengen.

"The Single" begint met een duidelijke knipoog naar de band Yes, met zijn gelaagde harmonieën en progressieve structuren. De vele wisselingen in het nummer maken het een boeiende luisterervaring. Elk deel van het nummer brengt iets nieuws en houd je constant geboeid. Het is een hoogtepunt op het album en toont de veelzijdigheid van de band.

Het album sluit af met "The North Sky [Radio Edit]," wat in mijn ogen een beetje overbodig is. De ingekorte versie voegt weinig toe aan het origineel en mist de uitgebreide reis die de volledige versie biedt. Hoewel het begrijpelijk is dat een radiovriendelijke versie wenselijk is, had ik liever een compleet nieuw nummer als afsluiter gehad.

Al met al is To Follow Polaris een album dat de rijke muzikale landschappen van The Tangent mooi weergeeft. Elk nummer biedt iets unieks en laat zien dat de band in staat is om zowel ingetogen als energieke muziek te maken. Ondanks enkele mindere momenten, blijft het album een boeiende luisterervaring die fans van progressieve rock zeker zullen waarderen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In een oceaan van geluiden, waar de golven van de Britse muziekindustrie aan de kusten van het alternatieve genre breken, daar vindt men 'The Telescopes', een band wiens naam resoneert met een echo uit het verleden. Hun album uit 1992, eveneens getiteld 'The Telescopes' (ook wel #Untitled Second) , biedt een reis door het muzikale spectrum dat verder reikt dan de shoegaze horizonten waarvoor ze veelal bekend stonden. Voor mij is het eerder spacerock/noiserock album met een psychedelisch sausje. Hieronder ontrafel ik het web van klanken, nummer voor nummer, door de lens van persoonlijke interpretatie, gewapend met een taal die de monotonie trotseert.

De aanvang, 'Splashdown', manifesteert zich niet als de sterke stroming die men zou verwachten van een shoegaze band, maar eerder als een kabbelend beekje in de indiepop landschappen. Hoewel het de luisteraar niet volledig in zijn greep houdt, vormt het een aangename introductie. Vervolgens, 'High on Fire' dat ontvlamt met een zekere vurigheid, een passie die de voorganger ontbeerde. Dit nummer spreekt tot de ziel met een kracht die de essentie van muzikale toewijding belichaamt.

'You Set My Soul' lijkt een ballade te zijn, ver verwijderd van de shoegaze wortels, maar het slaagt erin de luisteraar te raken met zijn sierlijke melodie. 'Spaceships' daarentegen, neemt ons mee op een kosmische reis, zwevend op noten die de zwaartekracht tarten, terwijl 'The Presence of Your Grace' start in een serene stilte, die zich langzaam ontvouwt tot een melodie zo zoet dat het de lucht lijkt te parfumeren.

Zom komen we aan bij 'And,' lekker korte titel maar wel een diepgaand nummer, waarvan de bijzondere atmosfeer uitnodigt tot introspectie. 'Flying' markeert de eerste echte duik in shoegaze, een geluid dat herinnert aan de band Ride, een welkome terugkeer naar de fundamenten van het genre.. 'Yeah', mist de inspiratie die de voorgaande tracks kenmerkt, waardoor het een wat ongeïnspireerde indruk achterlaat.

'Ocean Drive' brengt beelden van Los Angeles naar voren, maar ondanks zijn geografische inspiratie, mist het de diepgang en blijft het achter bij de verwachtingen, hoewel het tegen het einde toch enigszins herstelt. 'Please Tell Mother' keert terug naar de shoegaze, maar overtuigt in eerste instantie niet volledig, hoewel het slotakkoord enige verlossing biedt.

'To the Shore' biedt een gematigde ervaring, die niet geheel teleurstelt noch imponeert. 'Dnaanb', daarentegen, lijkt een auditieve anomalie, een experiment dat eerder vervreemdt dan verrijkt. Afsluitend, 'Tornado', dat dient als een krachtige epiloog, die de luisteraar uiteindelijk weer terugbrengt naar de shoegaze oevers, als een herinnering aan de band's vermogen om te betoveren.

Zo ontvouwt zich 'The Telescopes', een album dat balanceert op de rand van shoegaze en indie rock, waarbij elk nummer een eigen verhaal vertelt. Een sonische reis die, ondanks zijn onregelmatigheden, bewijst dat muziek een veld is rijp met eindeloze mogelijkheden, klaar om verkend te worden door diegenen die durven te luisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Third Sound - Introductie

The Third Sound is een muziekgroep met leden uit Italië en IJsland, die samen muziek maken vanuit Berlijn. De band combineert verschillende muziekstijlen, zoals post-punk, rock en dromerige, donkere melodieën. Ze staan bekend om hun melancholische sfeer en diepgaande teksten die onderwerpen als eenzaamheid, verlangen en persoonlijke groei verkennen. De stem van zanger Hakon en de rustige instrumenten zorgen voor een mysterieuze, soms hypnotiserende sfeer die de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. Hun muziek spreekt vooral fans aan die houden van introspectieve en sfeervolle nummers met een donker randje.

Most Perfect Solitude (2024) - Album Introductie

Most Perfect Solitude is het album dat The Third Sound in 2024 uitbracht. Dit album neemt de luisteraar mee door gevoelens van melancholie, reflectie en verlangen. De muziek heeft een rustige, introspectieve toon en behandelt thema’s als verlies, herinneringen en het loslaten van het verleden. Elk nummer heeft een eigen sfeer, van dromerig tot intens en krachtig, waardoor het album verrassend en meeslepend blijft. De diepe zang en minimalistische instrumenten versterken de donkere sfeer. Most Perfect Solitude is ideaal voor luisteraars die graag wegdromen en houden van muziek met emotionele diepgang.

De nummers op het album

Opener See You on the Other Side gaat over afscheid nemen en de hoop elkaar in de toekomst weer te zien. De tekst is emotioneel en raakt thema’s als verlies en verlangen. De muziek is dromerig en rustig, wat uitnodigt om stil te staan bij deze gevoelens van afscheid. (8).

On Returning gaat over het terugkeren naar vertrouwde plekken en de herinneringen en emoties die dit oproept. De tekst reflecteert op het verleden en wat er veranderd is. De muziek is melancholisch en intiem, met een rustige melodie die uitnodigt om na te denken over persoonlijke ervaringen. (8)

Don’t Look Back gaat over het loslaten van het verleden en de moed vinden om vooruit te kijken. De tekst moedigt aan om fouten en gemiste kansen achter je te laten en positief naar de toekomst te kijken. De sfeer is melancholisch maar ook hoopvol en motiverend. (7,5)

Het vierde nummer Catch Fire vertelt over plotselinge, sterke emoties en passies die onverwachts opvlammen. De tekst beschrijft de intense gevoelens die soms moeilijk te beheersen zijn. De muziek is kalm maar krachtig, met een heerlijke melancholische ondertoon die deze emoties op een ingetogen en indrukwekkende manier overbrengt. (8)

Veiled gaat over verborgen waarheden en geheimen die mensen achter een “masker” verbergen. De tekst onderzoekt hoe mensen soms niet laten zien wie ze echt zijn, wat een gevoel van mysterie en onzekerheid oproept. De muziek is kalm en mysterieus, met een intieme, bijna geheimzinnige toon. (7)

Another Time, Another Place beschrijft het verlangen naar andere tijden of plekken, en de wens om te ontsnappen aan het heden. De tekst roept gevoelens van nostalgie en gemis op. De sfeer is dromerig en melancholisch, met een kalme melodie die ruimte biedt voor herinneringen en fantasie. (7,5)

Daarna Shooting Star dat handelt over korte momenten van inspiratie en helderheid die snel weer verdwijnen, zoals een vallende ster. De tekst benadrukt de vergankelijkheid van deze bijzondere momenten. De muziek is rustig en bijna hypnotiserend, met een dromerige melodie die een gevoel van vluchtigheid oproept. (8,5)

Dots gaat over het zoeken naar verbanden en betekenis in gebeurtenissen in het leven. De tekst moedigt aan om na te denken over patronen en keuzes. De sfeer is rustig en introspectief, met een zachte melodie die uitnodigt tot reflectie en het verbinden van persoonlijke ervaringen. (8)

Wasteland schildert een somber beeld van een wereld of stad in verval, waar hoop lijkt te ontbreken. De tekst beschrijft een omgeving vol wanhoop en leegte. De sfeer is donker en intens, met zware muziek die een gevoel van dreiging en verlatenheid oproept. (8,5)

De afsluiter met de toepasselijke titel Departure gaat over afscheid nemen van een vertrouwde plek en het aangaan van een nieuwe reis naar het onbekende. De tekst benadrukt gevoelens van verlies en verandering. De muziek is melancholisch en somber, met een kalme melodie die een gevoel van loslaten en onzekerheid oproept. (7,5)

Conclusie en aanbeveling

Most Perfect Solitude is een indrukwekkend album van The Third Sound dat je meeneemt op een persoonlijke en emotionele reis. Elk nummer verkent gevoelens van verlies, herinneringen en verlangen op een unieke manier, met diepe teksten en een melancholische sfeer. De combinatie van rustige melodieën en mysterieuze zang zorgt ervoor dat je helemaal in het album opgaat. Voor luisteraars die houden van muziek met emotionele diepgang, introspectieve thema's en een donker randje is Most Perfect Solitude zeker een aanrader. Dit album is perfect voor momenten van rust en reflectie, of wanneer je simpelweg wilt wegdromen.

Waardering: 7,9
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Unwinding Hours is een Schotse rockband die in 2008 werd opgericht door Craig B en Iain Cook, voormalige leden van de post-rockband Aereogramme. Na het uiteenvallen van Aereogramme besloten Craig en Iain hun muzikale reis voort te zetten onder een nieuwe naam en met een frisse benadering van hun geluid. Hun tweede album, Afterlives, uitgebracht in 2012, werd een weerspiegeling van hun groei als artiesten en de evolutie van hun geluid.

Afterlives is een album dat zich moeilijk laat categoriseren binnen één enkel genre. De muziek beweegt zich moeiteloos tussen alternatieve rock, post-rock, en zelfs elementen van ambient en shoegaze. De algehele sfeer van het album is melancholisch, met diepe, introspectieve teksten en dromerige melodieën. De combinatie van krachtige gitaarpartijen, subtiele elektronische invloeden, en emotioneel geladen zang zorgt voor een meeslepende luisterervaring die zowel intens als troostend is.

De productie van Afterlives is van hoog niveau. Iain Cook, die naast zijn rol als muzikant ook de productie voor zijn rekening nam, heeft gezorgd voor een helder en evenwichtig geluid waarin elk instrument goed tot zijn recht komt. De dynamiek van het album is zorgvuldig opgebouwd, met momenten van intense sonische explosies afgewisseld met rustiger, meer reflectieve passages. De geluidskwaliteit is consistent door het hele album, wat bijdraagt aan de cohesie en de algehele luisterervaring.

Break (4:11)
Het album opent met Break, een krachtige track die meteen de toon zet voor wat komen gaat. De opbouw van de song is indrukwekkend, met zowel ingetogen als uitbundige stukken. De tekst reflecteert thema's van verlies en veerkracht, wat wordt versterkt door de emotioneel geladen zang van Craig B.

I've Loved You for So Long (3:45)
Dit is een meer melodieus nummer, met een eenvoudige maar doeltreffende gitaarlijn die de basis vormt voor de zang. Het nummer ademt een gevoel van nostalgie uit, en de herhalende frase in het refrein blijft lang na het luisteren hangen. Dit nummer laat zien hoe The Unwinding Hours met minimale middelen maximale impact kan creëren. Een favoriet op het album.

The Right to Know (5:48)
Met dit nummer betreedt de band een donkerder en zwaarder muzikaal terrein. Het langzame tempo en de dreigende baslijnen creëren een onheilspellende sfeer, die wordt versterkt door de intense vocalen. De song bouwt op naar een cathartische climax, waarbij de emotionele lading bijna tastbaar is.

Saimaa (3:45)
Een kort ingetogen intermezzo dat fungeert als een rustpunt midden in het album. De ambient-achtige geluiden en de rustige melodie zorgen voor een bijna meditatieve sfeer. Dit nummer biedt een welkome adempauze voordat het album verdergaat met de volgende intensieve tracks.

The Promised Land (5:33)
Met The Promised Land keert de band terug naar hun meer epische, rock-georiënteerde geluid. Dit nummer heeft een sterk narratief, waarbij de teksten verwijzen naar thema's van hoop en desillusie. De gelaagde instrumentatie en de krachtige opbouw maken dit een van de hoogtepunten van het album. Ook dit nummer krijgt een hartje.

Wayward (4:00)
Wayward is een track die zich onderscheidt door zijn pakkende melodie. Het nummer heeft een bijna pop-achtige structuur, wat het toegankelijk maakt zonder in te boeten aan diepte. De zang is hier wat ingetogener, wat goed past bij de meer intieme sfeer van het nummer. Het nummer eindigt daarentegen vrij bombastisch.

Say My Name (5:45)
Say My Name is een van de langere tracks op het album. De combinatie van gitaar, bas, en drums creëert een volle, rijke sound, terwijl de tekstuele inhoud zich richt op thema's van identiteit en erkenning. Dit nummer laat zien hoe goed de band in staat is om emotie en kracht te balanceren.

The Dogs (3:31)
Met The Dogs schakelt het album over naar een zeer ingetogen stijl. Een akoestische gitaar en de zang,vormen de basis. De piano springt bij om de sfeer te verhogen Ondanks de kortere lengte weet dit nummer een sterke indruk achter te laten.

Skin on Skin (5:12)
Skin on Skin is een van de meer sensuele nummers op het album, met een dromerige sfeer en subtiele elektronica. De zang is zacht en soms bijna fluisterend, wat bijdraagt aan de intieme sfeer van het nummer. Dit is een track die zich uitstekend leent voor een rustige, introspectieve luisterervaring. Een nummer dat mij erg doet denken aan een vorig leven in Aereogramme.

Day by Day (3:43)
Het album sluit af met Day by Day, een nummer dat qua thematiek aansluit bij het begin van het album. De melancholie en hoop die in de teksten doorklinken, worden versterkt door de intieme instrumentatie en de oprechte zang. Het is een passende afsluiting van een album dat zowel muzikaal als emotioneel diepgaand is.

De teksten van Afterlives zijn een van de sterkste punten van het album. Craig B's teksten zijn introspectief en poëtisch, waarbij hij thema's van verlies, identiteit, en existentiële vragen onderzoekt. De melodieën zijn vaak eenvoudig maar effectief, wat bijdraagt aan de toegankelijkheid van het album. Wat betreft de instrumentatie, is er een mooie balans tussen traditionele rockinstrumenten en subtiele elektronische elementen, wat het geluid fris en eigentijds houdt.

Afterlives is een album dat mij echt heeft geraakt. De combinatie van melancholie, prachtige melodieën, en diepgaande teksten maakt het een album dat blijft hangen. Het is een album voor iedereen die houdt van introspectieve, emotioneel geladen muziek met een alternatieve inslag. Fans van bands als Mogwai, The Twilight Sad, en Explosions in the Sky zullen hier zeker van genieten. Het is geen album dat je zomaar op de achtergrond speelt; het verdient je volledige aandacht en beloning voor wie de tijd neemt om echt te luisteren.

Afterlives van The Unwinding Hours is een meesterwerk van emotie, muzikaliteit, en productie. Het is een album dat de tand des tijds zal doorstaan en een blijvende indruk zal achterlaten bij iedereen die het de kans geeft. Van de sterke opener Break tot de introspectieve afsluiter Day by Day, elk nummer draagt bij aan een coherente en meeslepende luisterervaring. Dit is een album dat ik ten zeerste zou aanraden aan iedereen die op zoek is naar muziek met diepgang en schoonheid

Eerder verschenen op www.joros-muziekkeuze.nl

Vandaag is het tijd voor een schat uit vervlogen tijden: 'At the Castle' door The Wailers, een ensemble dat als pionier van de garagebandbeweging kan worden beschouwd. Dit album, dat zijn wortels heeft in het jaar 1962, weerklinkt als een echo uit een tijdperk waarin de fundamenten van rock & roll nog in de kinderschoenen stonden.

De muziek op 'At the Castle', opgenomen tijdens een live optreden, verheft de conventionele grenzen van het genre door een fusie van ritmes en melodieën die de luisteraar zonder pardon terugvoert naar een tijdperk van ongebreidelde muzikale experimentatie. Met hun inventieve interpretaties en ongepolijste energie, brengen The Wailers de essentie van rock & roll tot leven, verpakt in een modern, swingend jasje dat zijn tijd ver vooruit was.

Deze schijf manifesteert zich niet slechts als een muzikaal document; het is een getuigenis van de grensverleggende geest van een tijdperk waarin muzikale structuren werden ontmanteld en heruitgevonden. Elk nummer, een verhaalop zich, nodigt uit tot een introspectieve reis door de annalen van rockgeschiedenis, waarbij elke noot, elk akkoord, getuigt van een ongetemde verbeeldingskracht.

Als liefhebber van zowel de historische context als de pure klank van muziek, vind ik 'At the Castle' een openbaring die de beproevingen van de tijd heeft doorstaan. Het dient als een monument voor de onverzettelijkheid en creativiteit van The Wailers, een band die ontegenzeggelijk een cruciale rol heeft gespeeld in de vormgeving van de muzikale landschappen die velen van ons vandaag de dag als vanzelfsprekend beschouwen. Het is, kortom, een essentieel hoofdstuk in de annalen van de rockgeschiedenis, belichaamd in een album dat zowel nostalgisch als tijdloos aanvoelt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Waning Moon - "A Dream or a Vision" (2023): Een Fascinerende Reis door Emotie en Geluid

The Waning Moon, een Amerikaanse formatie die bekend staat om hun donkere en introspectieve benadering van rockmuziek, bracht in 2023 hun album A Dream or a Vision uit. Dit album is een krachtige manifestatie van hun groei en muzikale diepgang. Het is een meeslepende mix van alternatieve rock, post-rock en een vleugje gotische invloeden, met teksten die dieper graven in het menselijke bewustzijn en de strijd tussen hoop en wanhoop verkennen.

Muzikale Stijl en Genres
A Dream or a Vision is een prachtig samenspel van verschillende muzikale stijlen. Het album mengt donkere, atmosferische rock met elementen van post-rock, waarbij de band moeiteloos schakelt tussen delicate, bijna etherische momenten en krachtige, robuuste passages. De muziek is doordrenkt met melancholie, maar er is ook een subtiele ondertoon van hoop en vastberadenheid te vinden. De gelaagde instrumentatie en de diepe, emotionele zang maken dit album tot een bijzonder luisteravontuur.

Productie en Geluidskwaliteit
De productie van A Dream or a Vision is van topniveau. De geluidskwaliteit is kristalhelder, wat de complexiteit van de muziek volledig tot zijn recht laat komen. Elk instrument, van de zwaar vervormde gitaren tot de subtiele toetsen, is perfect gepositioneerd in de mix. De dynamiek van het album is indrukwekkend, waarbij de stille, introspectieve momenten even krachtig aanvoelen als de meer bombastische passages. De productie draagt bij aan de algehele donkere sfeer van het album, zonder dat het ooit overweldigend wordt.

Track-by-Track Recensie
The Sill (3:00) The Sill opent het album op een duistere en bedachtzame toon. Het nummer voelt waarschuwend aan, met langzame, dreigende gitaarakkoorden en een ondertoon van onheil. De zang is somber en vol emotie, wat het gevoel van naderend onheil versterkt. Het is een introverte opening die je meteen in de wereld van A Dream or a Vision trekt.

Quiet Room (3:37) Quiet Room bouwt verder op de donkere sfeer, maar met een meer zelfverzekerde en robuuste aanpak. De gitaren zijn krachtiger, en de ritmesectie drijft het nummer vooruit met een onmiskenbare vastberadenheid. De zang is intens, bijna schreeuwend, wat de innerlijke strijd van het nummer perfect vastlegt.

Scars (4:16) In Scars sluipt een zekere negativiteit en pessimisme binnen. De teksten verkennen diepgewortelde pijn en verlies, terwijl de muziek een sombere sfeer behoudt. De melancholische melodie en het langzame tempo maken dit tot een zwaar en emotioneel beladen nummer. Het is een trieste, maar krachtige reflectie op persoonlijke wonden.

Another Bit, Another Bite (4:47) Dit nummer biedt een welkome verandering van toon met zijn optimistische en zelfverzekerde vibe. Another Bit, Another Bite heeft een opzwepende ritmiek en een melodie die hoop uitstraalt. De tekst moedigt aan om door te zetten, ondanks tegenslagen, en de krachtige instrumentatie versterkt deze boodschap.

Die Caroline (5:08) Die Caroline is een somber nummer dat je direct bij de keel grijpt. De zware riff geeft het een donkere ondertoon, terwijl de subtiele piano op de achtergrond een melancholische sfeer toevoegt. De combinatie van deze elementen maakt het nummer intens en diepgaand, met een melancholische schoonheid.

Annabel (2:55) Annabel is uitbundig en robuust, een van de meer energieke tracks op het album. De gitaren zijn hard en stevig, en de zang is krachtig en zelfverzekerd. Dit nummer brengt een energieke dynamiek in het album en voelt als een uitbarsting van emotie na de somberheid van de vorige tracks.

Shred My Wings (3:54) Dit nummer is melodieus en relaxed, met een zekere zachtheid in de zang en instrumentatie. Shred My Wings voelt aan als een moment van rust in het album, een reflectie op zelfverlies en de zoektocht naar bevrijding. De gitaarmelodie is eenvoudig maar effectief, wat het nummer een serene schoonheid geeft.

Towards the Night (4:48) Towards the Night is ingetogen, met een dreigende ondertoon die door het hele nummer sluimert. Er is een gevoel van onzekerheid, versterkt door de aarzelende zang en de donkere, langzaam opbouwende instrumentatie. Het nummer houdt je op het puntje van je stoel, wachtend op een ontlading die nooit helemaal komt.

Babel (3:48) Babel is overtuigend en krachtig, met een duidelijke richting en een gevoel van vastberadenheid. Het nummer bouwt op naar een intens crescendo, waarbij de gitaren en drums samensmelten tot een overweldigende muur van geluid. De zang is assertief, en de tekst spreekt van het doorbreken van barrières en het vinden van je eigen stem.

Nada (6:27) Het album sluit af met Nada, een zwaarmoedig en meeslepend nummer dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van intense reflectie. De langzame, slepende melodie en de diepe, sombere zang geven het nummer een bijna epische kwaliteit. Dit is het soort nummer dat je diep raakt en nog lang na het luisteren blijft resoneren.

Conclusie en Aanbeveling
A Dream or a Vision van The Waning Moon is een album dat je meeneemt op een emotionele reis door duisternis en hoop. De combinatie van rijke muzikale texturen, diepgaande teksten en een meeslepende productie maakt dit album tot een waar kunstwerk. Het is een aanrader voor liefhebbers van alternatieve rock, post-rock en iedereen die houdt van muziek die niet bang is om diep te graven in het menselijke bewustzijn. The Waning Moon heeft met dit album een krachtige indruk achtergelaten, en het is een must-listen voor iedereen die op zoek is naar muziek die zowel intellectueel als emotioneel bevredigend is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit album *Live Drugs Again* van The War on Drugs uit 2024 is een geweldige live-ervaring. Zelfs voor iemand die de band nooit echt gevolgd heeft zoals ik (tja, gewoon omdat een dag maar 24 uur heeft). Het laat goed horen waarom deze band zo geliefd is. Het is een vervolg op hun eerdere live-album dat ik zeker ook ga beluisteren binnenkort.

Voor mij is een van de sterkste punten van *Live Drugs Again* de energie die er vanaf spat. De band speelt strak en vol passie, en dat hoor je aan elke noot. Zo’n band die live beter tot zijn recht komt dan op een steriele cd.

De liedjes zijn vaak melancholisch, maar hebben ook een hoopvolle ondertoon. De zang van Adam Granduciel is geweldig en voegt veel emotie toe aan de muziek. Qua productie is het album ook sterk in elkaar gezet. Het voelt alsof je echt in de zaal staat, zonder dat het geluid te rommelig wordt. Alles klinkt helder en goed gebalanceerd.

Al met al is *Live Drugs Again* een fantastisch live-album dat de kracht van The War on Drugs laat horen. Het is een must-listen voor fans en een goede introductie voor wie de band nog niet kent zoals ik. Een echte aanrader en ik zal de studioalbums ook binnenkort proberen.

(Eerder verschenen op Jorros-muziekkeuze.nl)

The Warlocks zijn in 1998 opgericht in Los Angeles. Een band met veel personele wisselingen. Er zijn inmiddels 18 ex-leden. Alleen Bobby Hecksher (zang, gitaar, basgitaar en keyboards) stamt nog uit de originele bezetting . Dit is het zevende album van de band.

Op discogs wordt als stijl ook shoegaze genoemd. Ik vermoed dat de auteur daarvan de psychedelische effecten aanziet (aanhoort) voor shoegaze. De band omschrijft zichzelf ook als psychedelisch.

Only You zet direct de sfeer van het album neer. Ik vind het wat droefgeestig aandoende psychedelica. Dat komt vooral door de stem van de zanger. Het klinkt soms wat futloos. Of hij er eigenlijk geen zin in heeft. Ook de titels van de meeste songs stemmen niet tot vrolijkheid. Lonesome Bulldog, Easy to Forget, Dance Alone, We Took All The Acid, Love Is A Disease om er een paar te noemen. Treurigheid troef.

Wat ook jammer is, is dat de liedjes op den duur wat eentonig voorkomen. Alles liedjes in het zelfde tempo. Met diezelfde lijzige zang. Dat is best een lange zit. Geen album om al te vaak te beluisteren

The Who, ontstaan in de vroege jaren zestig, is een van de meest invloedrijke rockbands uit de Britse muziekscene. Met hun energieke optredens en grensverleggende muziek hebben ze een blijvende impact gehad op de muziekgeschiedenis. Hun unieke mix van rock, mod, en art rock maakte hen iconisch, en hun bijdrage aan conceptalbums en rockopera's heeft hen tot pioniers in het genre gemaakt. Met leden zoals Pete Townshend, Roger Daltrey, John Entwistle, en Keith Moon, hebben ze een blijvende impact gehad op de muziekwereld met hun energieke optredens en innovatieve geluid.

Ik heb onlangs weer naar A Quick One geluisterd, het tweede studioalbum van The Who, uitgebracht in 1966. Dit album is een perfecte weergave van hun vermogen om verschillende muzikale stijlen te combineren met krachtige teksten en innovatieve instrumentatie. Elk nummer op het album heeft zijn eigen unieke charme en draagt bij aan het geheel.

Het album opent met Run Run Run, een direct meezingbare track die je meteen in beweging brengt. De swingende, dansbare rock zet meteen de toon met zijn energieke gitaarakkoorden en dynamische ritmes. De rauwe vocalen en de gedrevenheid in het spel van de band zorgen voor een onweerstaanbare start van het album.

Boris the Spider, geschreven en gezongen door bassist John Entwistle, is een opvallend nummer dankzij zijn humoristische tekst en donkere, grommende baslijnen. Het heeft een speelse kwaliteit die een contrast vormt met de ernstigere nummers op het album.

I Need You geschreven en gezongen door drummer Keith Moon spreekt me bijzonder aan met zijn spitsvondige melodieën en teksten. Moon's onconventionele benadering van zowel zang als drummen maakt dit nummer tot een bijzonder stukje van het album. Het nummer toont de veelzijdigheid van The Who en hun vermogen om diepgaande emoties te combineren met pakkende muziek.

Whiskey Man, opnieuw een creatie van Entwistle, is een vrolijke, aanstekelijke song die een glimlach op je gezicht tovert. De speelse melodieën en de bijzondere teksten maken het een van de hoogtepunten van het album.

De cover van (Love Is Like a) Heat Wave is een stevige track die laat zien hoe The Who hun eigen draai geeft aan een klassiek geluid. De krachtige instrumentatie en energieke uitvoering maken het een memorabel nummer.

Cobwebs and Strange is een typisch Who-nummer: rommelig, chaotisch, en vol verrassingen, een showcase voor de wilde creativiteit van Keith Moon. Hoewel het niet mijn favoriet is, waardeer ik de experimentele benadering die de band hier laat zien.

Don't Look Away is een ingetogener nummer, maar tevens een avontuurlijke compositie wat de veelzijdigheid van de band laat zien. De harmonieën en melodieën zorgen voor een aangename afwisseling op het album.

In See My Way is de sound van de latere Who duidelijk aanwezig. De opvallende drums en de krachtige vocalen maken dit een track die de richting van de band in de komende jaren voorspelt.

So Sad About Us heeft een beatlesque inslag die het een mooi, melodieus nummer maakt. De harmonieën en de melancholische teksten vormen samen een ontroerende en prachtige track.

Het laatste nummer, A Quick One, While He's Away, is een mini-rockopera die verschillende muzikale thema's en verhalen verweeft. Dit nummer is een voorbode van wat later zou uitgroeien tot het epische werk van The Who, zoals "Tommy". In de Amerikaanse versie heet dit nummer net als het album 'Happy Jack'. Het waarom laat zich raden.

A Quick One is een album dat de veelzijdigheid en het innovatieve karakter van The Who benadrukt. Elk nummer draagt bij aan de rijke textuur van het album en laat zien waarom deze band een legendarische status heeft bereikt. Het is een album dat ik altijd met veel plezier beluister en telkens weer nieuwe nuances in ontdek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Verrast werd ik door het album "Live at Shea Stadium" (1982) door de iconische Britse rockformatie The Who, onthuld op de eerste dag van maart 2024. Een korte schets van The Who is op zijn plaats; een ensemble dat de rockmuziek onherroepelijk heeft getransformeerd met hun explosieve performances en vernieuwende muziek. Dit specifieke live opus, vastgelegd tijdens hun vaarwel tournee, vormt een brug tussen verleden glorie en het afscheid van een legende.

Het avontuur begint met "Substitute" en "I Can't Explain", twee anthems uit hun glorieuze repertoire, direct gevolgd door "Dangerous" met zijn aangename harmonieën. "Sister Disco" manifesteert zich als een archetypisch Who-nummer, waarna "The Quiet One" zijn kracht demonstreert door middel van muzikale furie. "It’s Hard" nestelt zich in mijn voorkeuren met zijn prachtige melodie en dynamische energie, terwijl "Eminence Front", hoewel minder bekend, een beetje de potentie mist om als typisch Who-werk te gelden.

"Baba O'Riley" betovert met zijn introductie en verzekert zijn positie als een 200% Who-creatie. Het intermezzo "I’m One" dient als de prelude voor "The Punk and the Godfather", onweerstaanbaar in zijn schoonheid. "Drowned" biedt een meeslepend tempo, verrijkt met mondharmonica, waarna "Cry If You Want" volgt, afkomstig van hun toen recente album "It’s Hard". Het emblematische "Who Are You" mag uiteraard niet ontbreken, gevolgd door de onvergetelijke sequentie van "Pinball Wizard/See Me, Feel Me", die onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift staat vanwege de clip in TopPop.

"Love Reign O’er Me", hoewel onbekend voor mij, lijkt te pop-georiënteerd voor The Who's gebruikelijke repertoire. "Long Live Rock" en het adembenemende "Won’t Get Fooled Again" met zijn imposante introductie, voegen zich bij de parade van favorieten. "Young Man Blues" brengt een robuuste energie, terwijl "Naked Eye" zich ontpopt als een prachtige ballade. De Beatles-cover "I Saw Her Standing There" en Eddie Cochran's "Summertime Blues" zijn subliem geïntegreerd in The Who's muzikale universum, waar "Twist and Shout" iets minder naadloos daarop aansluit.

Afsluitend kan worden gesteld dat, hoewel dit live album misschien niet het allerbeste is wat ooit is uitgebracht, het een cruciaal historisch document vormt. Een getuigenis van een tijdperk, een afscheid van een legendarische band die het landschap van de rockmuziek voorgoed heeft veranderd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Beste Chet en iggy Ik heb ook regelmatig dat ik een album 3* geef. En vervolgens een jaar later 4* en weer een jaar later weer 3*. Ik zal het omschrijven als een kwestie van goed of slecht in je vel zitten. Dat wil bij mij nog wel eens wisselend zijn. Perioden van meer depressieve aard geven een heel andere beleving dan een periode waarin je goed in je vel zit. Helaas weet ik daar alles van....

Hoewel ik ben opgegroeid met o.a. Thin Lizzy heb ik destijds alleen het Live Album Live and Dangerous in bezit gehad op cassette. Daarbij vergeleken vond ik dit in 2019 een erg tam album. Daarop waren mijn eerdere berichten gebaseerd. Nu zit ik inmiddels al een tijdje beter in mijn vel en dan is de beleving heel anders. Erik Scherder zal het denk ik precies kunnen uitleggen hoe dat werkt.

Het is altijd grappig om te zien dat van zowat elk live album wordt gezegd of geschreven dat het om het beste live album gaat dat er bestaat. Zo ook van dit album. In mijn berichtje hier ergens boven schrijf ik er ook al over. Ik heb zelf denk ik zo'n 20 live albums met dat predicaat. .

Daar is dit er dus één van. Thin Lizzy, opgericht in 1969 kwam wat laat met hun live album. In het begin van de jaren ’70 was er een hausse aan live albums uitgebracht. Ik vermoed dat het Woodstock album daar een belangrijke rol in heeft gespeeld. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Dit album is dus ‘pas’ van 1978 en staat als een huis. De zang (en bas) van de veel te jong (36) overleden frontman Philip (Parris) Lynott was de grote motor van de band. De bekendste nummers zijn de cover van Whiskey in the Jar (1972) en The Boys are Back in Town (1976). Het is jammer dat eerstgenoemde niet op dit album staat. Maar het album bevat veel ander moois. Wat te denken van opener Jailbreak en van Don’t Believe a Word of Are You Ready?

Bijzonder was het feit dat de band twee lead-gitaristen had. Ik kende dat toen alleen van Wishbone Ash (ook al met zo’n prachtig live album). Het geeft de muziek wel iets extra’s. Alleen jammer dat ook bij Thin Lizzy de drumsolo niet ontbreekt. Nou is de drummer wel degene die met Lynott aan de wieg van de band heeft gestaan. Hij verdient dus een ereplaats. En gelukkig is de drumsolo maar kort.

Het was een fijne beleving om het album vandaag weer eens te draaien. Het doet me terugdenken aan mijn tijd in mijn studentenkot in Groningen. Louter goede herinneringen.

Blood" is het derde en laatste album van de Britse muziekgroep This Mortal Coil, uitgebracht in april 1991. This Mortal Coil was een project geleid door Ivo Watts-Russell, oprichter van het platenlabel 4AD. Het project bracht verschillende artiesten samen om unieke muziek te creëren.

Het album bevat een mix van originele composities en covers van minder bekende nummers uit de jaren '60 en '70. Op "Blood" zijn bijdragen te horen van artiesten zoals Caroline Crawley, Deirdre Rutkowski en Alison Limerick. Een opvallend nummer is "You and Your Sister", een cover van Chris Bell, uitgevoerd door Kim Deal en Tanya Donelly.

De muziek op "Blood" wordt gekenmerkt door een dromerige en melancholische sfeer, met een combinatie van etherische zang en rijke instrumentatie. Het album opent met "The Lacemaker", een instrumentaal stuk dat de toon zet voor de rest van het album. Andere opmerkelijke nummers zijn "Mr. Somewhere" en "I Am the Cosmos". Samen met "Bitter" en "Late Night" mijn favorieten op het album.

"Blood" werd opgenomen in de Blackwing Studios in Londen en de Palladium Studios in Edinburgh, met productie door Ivo Watts-Russell en John Fryer. Het album werd goed ontvangen door critici en wordt beschouwd als een passend einde van de This Mortal Coil-trilogie.

In 2013 werd "Blood" gerangschikt op nummer 493 in de lijst van de 500 beste albums aller tijden door NME. Het album blijft een belangrijk werk binnen het 4AD-label en een getuigenis van de unieke artistieke visie van Watts-Russell.

Waardering: 8,8

Gewoon lekkere Rock met een hoofdletter R. Wat kan dat soms prettig zijn. Rechttoe Rechtaan en Recht voor zijn raap. Op Discogs staat dat het een hard hitting five piece rockband uit Wales is. En dat is het ook. Het is behoorlijk stevige muziek dit. Maar alles netjes binnen de lijntjes van ouderwetse hardrock

Fill the Void geeft direct het visitekaartje af. Een erg aanstekelijk nummer. De toon is gezet. Takedown met het fraaie refrein als opmaat naar Man on Fire en Wake Up (Sleepwalker) die beide strijden om de prijs voor het lekkerste nummer van het album.

This Time I’m Ready, de gebruikelijke ballad op een hardrockalbum. Terug naar de rock & roll met I Am. Met daarna de meezinger op het album, See You Again, of is dat misschien Find A Way.?

Tot slot Waiting For Me, het laatste restje energie wordt er uit geperst naar een fluisterend einde.

"A Deeper Kind of Slumber," uitgebracht in 1997 door de Zweedse band Tiamat, is een intrigerend en veelzijdig album dat een diepere, meer introspectieve kant van de band laat zien. Dit album markeert een significante verschuiving in hun muzikale stijl, weg van de death metal invloeden die hun eerdere werk kenmerkten, naar een meer atmosferische en experimentele sound. Als liefhebber van verschillende muziekgenres, vond ik dit album een fascinerende luisterervaring.

Het album opent sterk met "Cold Seed." De geweldige start met een fantastische riff grijpt meteen mijn aandacht. Het nummer is energiek en heeft een hypnotiserend ritme dat je meteen in de sfeer van het album trekt. De zang van Johan Edlund is diep en vol emotie, wat bijdraagt aan de intense opening. De productie is helder en gelaagd, met subtiele toetsen en strijkers die een spookachtige sfeer creëren.

"Teonanacatl," genoemd naar een hallucinogene paddenstoel, is het tweede nummer. Hoewel het interessante elementen bevat, is het toch wat minder overtuigend dan de start. Het lekkere tempo van "Cold Seed" is hier weg, en het nummer voelt iets trager aan. Ondanks dat is de psychedelische sfeer duidelijk aanwezig en zorgt voor een mystieke ervaring.

"Trillion Zillion Centipedes" fungeert als een onheilspellend klinkend intermezzo. Het nummer is kort en experimenteel, met vreemde geluiden en een duistere atmosfeer. Het draagt bij aan de overall sinistere toon van het album, maar is meer een overgang dan een op zichzelf staand hoogtepunt.

"The Desolate One" is een duister klinkend nummer dat mij wat minder raakt. Hoewel de productie en de sfeer goed zijn, mist het de pakkende melodie die sommige andere nummers wel hebben. Het voelt als een diepere duik in de melancholie, maar blijft voor mij iets minder memorabel.

"Atlantis as a Lover" biedt een mooi contrast met zijn aangrijpende melodische track. De melancholieke zang en de dromerige gitaarlijnen maken dit tot een van de hoogtepunten van het album. Het nummer is emotioneel geladen en blijft hangen.

"Alteration X 10" is traag maar wel steviger, en doet denken aan een fraaie ballad. Het nummer heeft een donkere, introspectieve sfeer en bouwt langzaam op naar een krachtig hoogtepunt. De dynamiek tussen de rustige passages en de intensere delen maakt het boeiend.

"Four Leary Biscuits" combineert darkwave met een folk geluid en etherische invloeden. Het is een mooi en intrigerend nummer dat verschillende muzikale stijlen mengt tot een uniek geheel. De sfeer is betoverend en het nummer blijft fascineren.

"Only in My Tears It Lasts" is dreigend, maar wel wat ingetogen. Het nummer heeft een sombere toon en de zang is vol melancholie. Hoewel het niet direct opvalt, draagt het bij aan de cohesie van het album.

"The Whores of Babylon" heeft een aardige melodie met een oosters tintje. Dit nummer brengt een interessante variatie in de muzikale texturen en blijft boeien door de exotische invloeden en de meeslepende melodie.

"Kite" is een oninteressant tussendoortje. Het mist de diepte en het onderscheidende karakter van de andere nummers en voelt meer als een vulnummer dan een essentieel onderdeel van het album.

"Phantasma de Luxe" is een van de betere nummers op het album. Het combineert een sterke melodie met complexe arrangementen en een meeslepende sfeer. Dit nummer laat de veelzijdigheid van Tiamat goed zien en is een absoluut hoogtepunt.

"Mount Marilyn" heeft een mooie donkere melodie en is ook een topper. De zang en de instrumentatie vullen elkaar perfect aan en creëren een intense luisterervaring. Het nummer is emotioneel geladen en blijft lang nazinderen.

Het album sluit af met het titelnummer "A Deeper Kind of Slumber." Dit is een fraai slot dat de thematische en muzikale elementen van het album mooi samenbrengt. Het is introspectief, melancholiek en biedt een passende afsluiting van een indrukwekkende muzikale reis.

In conclusie, "A Deeper Kind of Slumber" is een complex en veelzijdig album dat de evolutie van Tiamat als band laat zien. Hoewel sommige nummers mij minder overtuigen, zijn er genoeg hoogtepunten die het album de moeite waard maken. De mix van stijlen en de diepe emotionele lading zorgen voor een unieke luisterervaring die zowel fans van de band als nieuwkomers zal aanspreken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Laat ik beginnen met te zeggen dat het album ‘Aura’ van Tides From Nebula, dat in 2009 verscheen, een fascinerende reis is door een landschap vol emotionele dieptes en muzikale vernuftigheid. De Poolse band heeft met dit werk iets bijzonders neergezet. Ik wil mijn ervaringen en gedachten over elk nummer delen.

Shall We? - Dit openingsnummer zet direct de toon voor het album. Het is als het openen van een boek vol avonturen. Je voelt de anticipatie, de opwinding van wat komen gaat. De gitaarklanken zijn uitnodigend en zetten je gedachten in beweging.

Sleepmonster - Een nummer dat begint met een rustgevende sfeer maar langzaam opbouwt naar iets krachtigers. Het is als sluimeren aan de rand van een droom, om dan plotseling in een diepe, meeslepende slaap te vallen. De overgangen in dit nummer zijn subliem.

Higgs Boson - Hier voel ik echt de wetenschappelijke inspiratie. Het nummer heeft een soort experimentele energie, alsof het door de mysteries van het universum reist. Het brengt een gevoel van ontdekking en verwondering.

Svalbard - Dit nummer voelt als een reis naar een afgelegen, bevroren landschap. De muziek is weids en open, waardoor je je klein voelt in de grootsheid van de natuur. Het heeft een bepaalde kalmte maar ook een onmiskenbare kracht.

Tragedy of Joseph Merrick - Dit is een emotioneel beladen nummer, dat de tragische schoonheid van Joseph Merrick’s leven belicht. De muziek is zowel mooi als hartverscheurend, en laat je niet onberoerd.

Purr - Een nummer met een speelser karakter. Het heeft een soort lichtheid en speelsheid, als een kat die in het zonlicht speelt. Toch zit er een diepte in die je misschien pas bij meerdere keren luisteren opmerkt.

It Takes More Than One Kind of Telescope to See the Light - Een filosofisch nummer dat aanzet tot nadenken over hoe we naar de wereld kijken. Het herinnert ons eraan dat er vele perspectieven zijn, en dat we soms verder moeten kijken dan onze gebruikelijke kijkwijzen.

When There Were No Connections - Een reflectief nummer dat gaat over isolement en de zoektocht naar verbinding. De muziek is introspectief, met een onderliggende hoopvolheid.

Apricot - Dit slotnummer voelt als een zachte afsluiting van een intense reis. Het heeft een zoete, bijna melancholische klank, die de luisteraar achterlaat met een gevoel van voltooiing en tevredenheid.

Het album ‘Aura’ is een meesterwerk dat de luisteraar meeneemt op een reis door een scala aan emoties en landschappen. Elk nummer heeft zijn eigen karakter, maar samen vormen ze een coherente vertelling. Tides of Nebula heeft met dit album iets tijdloos neergezet, dat nog lang zal resoneren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie Tides from Nebula
Tides from Nebula is een instrumentale rockband uit Polen, opgericht in 2008. De band maakt muziek met een dromerige, atmosferische stijl die elementen van post-rock en ambient combineert. Hun nummers hebben geen zang, waardoor de focus ligt op krachtige melodieën en meeslepende opbouwen. Tides from Nebula wordt geprezen om hun emotionele composities en energieke live-optredens. Ze zijn internationaal bekend en hebben een sterke fanbase opgebouwd met hun unieke, instrumentale geluid.

Introductie album Earthshine (2011)
Earthshine is het tweede album van Tides from Nebula, uitgebracht in 2011. Het album is gevuld met sfeervolle, instrumentale nummers die balans vinden tussen rustige, introspectieve stukken en krachtige, opbouwende climaxen. Earthshine toont de veelzijdigheid van de band en neemt de luisteraar mee op een muzikale reis door emotie en sfeer.

1. These Days, Glory Days (
Een nummer met een fluisterdunne start en met een wat nostalgische toon toewerkt naar de climax die de gloriedagen van weleer verbeeldt. (7)
2. The Fall of Leviathan
Geïnspireerd door een verhaal uit de bijbel over het zeemonster uit de oertijd: Leviathan. Zijn kop werd verbrijzeld. In de mythologie door Atan, in de Hebreeuwse bijbel door God. Muzikaal een standaard post-rock nummer. (7)

3. Waiting for the World to Turn Back
Een zeer ingetogen nummer op piano. Niet helemaal mijn ding (5,5)
4. Caravans – Een nummer waarin in mijn beleving een reis door uitgestrekte landschappen het thema is. Het nummer roept daardoor beelden op van beweging, ontdekking en vrijheid (7)

5. White Gardens
Het nummer schept een beeld van een serene omgeving. Mooi is de rol van de drums naar het slot van het nummer. (7)
6. Hypothermia
Een kort intermezzo, maar nu op synths dat een ambient karakter heeft (6,5)

7. Siberia
De uitgestrekte natuur en de koude winters in gedachten ontstaat een gevoel van eenzaamheid. De muziek is ingetogen en traag en versterkt deze emotie perfect. Totdat het natuurgeweld uitbarst….(7)
8. Cemetery of Frozen Ships
heeft een mystieke en ijzige sfeer. Bevroren schepen staan in mijn beeld model voor kou en desolaatheid. Afgedankt wachten de schepen op hun definitieve lot. Elk met een eigen verleden. Een nummer dat wat te timide blijft (6)

Conclusie en aanbeveling:
Earthshine van Tides from Nebula is een sfeervol album dat de kracht van instrumentale post-rock benadrukt. Hoogtepunten zoals These Days, Glory Days en Siberia tonen de emotionele diepgang van de band. Hoewel sommige nummers ingetogener zijn en minder indruk maken, biedt het album een aangename muzikale reis door thema’s van natuur, nostalgie en mysterie. Een aanrader voor liefhebbers van dromerige, gelaagde muziek die beelden oproept zonder woorden.
Waardering: 6,6 

Over de band Time Spent Driving:
Time Spent Driving is een Amerikaanse rockband uit Californië. Ze maken emotionele muziek die een mix is van indie, rock en emo. De band begon in 1999 en kreeg snel een kleine maar trouwe groep fans. Hun liedjes gaan vaak over gevoelens, relaties en persoonlijke verhalen. Na een pauze van enkele jaren kwam de band terug om opnieuw muziek te maken. Hun geluid is eerlijk en vol passie, wat veel mensen aanspreekt. Time Spent Driving is perfect voor mensen die houden van muziek met een boodschap.

Over het album Estrangers:
Estrangers is het nieuwste album van Time Spent Driving, uitgebracht in 2023. Het album laat een volwassen en vernieuwde kant van de band horen, terwijl ze trouw blijven aan hun emotionele stijl. De liedjes op Estrangers gaan over verandering, vervreemding en de zoektocht naar verbinding. De muziek is melodieus en krachtig, met teksten die je raken. Fans van hun oude werk zullen de herkenbare sound waarderen, terwijl nieuwe luisteraars de diepgang van het album kunnen ontdekken. Estrangers bewijst dat Time Spent Driving nog steeds een unieke stem heeft in de rockscene.

Over de nummers op het album:
Het openingsnummer Trust No One gaat over wantrouwen en het gevoel dat je niemand echt kunt vertrouwen. De tekst beschrijft de pijn van bedrog en het verlangen om jezelf te beschermen. De muziek is donker en intens, met een mix van rustige momenten en krachtige uitbarstingen. Het is een emotioneel en meeslepend lied dat diep raakt. (8)

Intents and Purposes gaat over worstelen met misverstanden en de zoektocht naar duidelijkheid in relaties. De tekst reflecteert op hoe bedoelingen vaak anders worden opgevat dan bedoeld. De muziek is melancholisch maar hoopvol, met zachte melodieën die opbouwen naar krachtige emoties. Het nummer voelt introspectief aan en nodigt uit tot nadenken.(8)

Under the Weather vertelt over het gevoel van emotionele zwaarte, alsof je door een moeilijke periode gaat. De tekst beschrijft de strijd om sterker te worden ondanks sombere dagen. De muziek is introspectief en melancholisch, met een kalme opbouw naar intensere muzikale momenten. Het nummer geeft een mix van kwetsbaarheid en hoop.(7)

Polly Jean is een persoonlijk lied over verlies en herinneringen aan iemand die belangrijk was. De tekst gaat over het koesteren van mooie momenten, zelfs als iemand er niet meer is. De muziek is warm en nostalgisch, met een zachte prachtige melodie en emotionele zang. Het nummer voelt troostend aan en raakt de luisteraar diep. (8,5)

Halverwege Milligrams, dat gaat over afhankelijkheid en het zoeken naar manieren om met pijn of stress om te gaan. De tekst beschrijft een innerlijke strijd en de wens om los te breken uit deze patronen. De muziek is intens en enigszins donker, met een meeslepende mix van rustige en krachtige muzikale momenten die emotie oproepen. (8)

Closed Circuits handelt over het gevoel vast te zitten in herhalende patronen en het zoeken naar een uitweg. De tekst reflecteert op isolatie en de moeilijkheid om verbinding te maken met anderen. De muziek is somber maar energiek, met intense muziek die een gevoel van urgentie geeft. Het nummer combineert rauwe emotie met een krachtige boodschap. (8)

Gevoelens van eenzaamheid en het verdrinken in je eigen gedachten. Daarover gaat Deep Blue. De tekst beschrijft een diepe emotionele strijd en het verlangen om rust en helderheid te vinden. De muziek is kalm en dromerig, met melancholische melodieën die langzaam opbouwen naar intense momenten. Het nummer voelt introspectief en hoopvol tegelijk. (8,5)

False Fluff gaat over het doorzien van oppervlakkigheid en nepgedrag bij anderen. De tekst bekritiseert schijn en onechtheid, terwijl het oproept tot eerlijkheid en authenticiteit. De muziek is scherp en energiek, met een mix van stevige gitaarpartijen en een oprechte emotie in de zang. Het nummer voelt krachtig en uitdagend, met een duidelijke boodschap. (8)

Wake Up and Smell the Daisies gaat over het bewust worden van wat er echt toe doet in het leven. De tekst roept op om te stoppen met rennen en stil te staan bij de kleine, mooie dingen om je heen. De muziek is positief en reflecterend, met zware bijna bombastische tonen en oprechte emotie. (9)

Afsluiter Not Just Ink handelt over hoe woorden en beloften een diepe impact kunnen hebben. De tekst benadrukt dat wat we zeggen meer is dan alleen woorden op papier; het kan emoties en relaties vormen of breken. De muziek is intens en gevoelig, met krachtige zang en een melodie die de emotionele boodschap versterkt. (7)

Conclusie en aanbeveling:
Time Spent Driving laat met Estrangers zien dat ze na al die jaren nog steeds relevant en vernieuwend zijn. Het album zit vol emotie, prachtige teksten en afwisselende muziek die zowel oude als nieuwe fans zal aanspreken. Met nummers als Wake Up and Smell the Daisies en Polly Jean biedt de band een meeslepende luisterervaring.

Estrangers is een aanrader voor iedereen die houdt van indierock met een diepere laag. Het album nodigt uit om stil te staan bij emoties en de schoonheid van muziek die raakt. Zeker een waardevolle toevoeging aan je playlist!

Waardering: 8,0
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Op mijn eigen site www.jorros-muziekkeuze.nl heb ik inmiddels mijn bijdrage over dit album gewijzigd. Die luidt nu als volgt.

De ontdekkingstocht door 'A Curious Feeling', het solodebuutalbum van Tony Banks uit 1979, onthult een fascinerende mengeling van symfonische rock die het verdient om vanuit een kritische hoek bekeken te worden. Het album, geproduceerd tijdens een pauze van zijn hoofdband Genesis, toont Banks' vermogen om diepe, emotionele landschappen te scheppen met enkel zijn muzikale vocabulaire.

From the Undertow' initieert de luisterervaring met een delicate, bijna filmische introductie die het thematische en muzikale terrein voor het album zet. Dit instrumentale stuk, hoewel kort, bouwt een sfeer van introspectie en subtiele spanning. Ondanks de schoonheid, kan men argumenteren dat het niet volledig zijn potentieel bereikt, gezien de beperkte duur.

'Vervolgens ontvouwt 'Lucky Me' zich als een meer toegankelijke track, waar Banks' vocale werk en lyrische vaardigheden in het middelpunt staan. Het nummer, dat verhaalt over persoonlijke reflectie en een zekere melancholie, wordt soms echter gehinderd door een enigszins voorspelbare melodie die meer aan Genesis doet denken dan aan een ware solo-ontplooiing.

De verhalende structuur van 'The Lie' en 'After the Lie' introduceert een gelaagdheid die men kan waarderen voor de literaire poging, maar de overgang tussen beide stukken voelt enigszins geforceerd. De emotie achter de muziek blijft echter sterk, en toont Banks' bekwaamheid om complexe gevoelens te vertolken door middel van zijn arrangementen.

De titeltrack, 'A Curious Feeling', staat symbool voor het hoogtepunt van het album, waar de thematische diepte en het muzikale experiment samenkomen in een krachtig narratief. Desondanks kan niet ontkend worden dat het nummer soms worstelt om een consistente toon te behouden, wat afbreuk doet aan de algehele impact.

'Forever Morning' en 'You' tonen een opmerkelijke expansie van het geluidslandschap van Banks. Hier manifesteert zich een scherpere en meer onderscheidende stijl die echter in 'Somebody Else's Dream' en 'The Waters of Lethe' soms te wensen overlaat door een overmatig gebruik van synthesizers die de subtiele nuances van de muziek overstemmen.

De albumafsluiter, 'In the Dark', is een treffende epiloog die het introspectieve thema van het album samenvat, maar zijn korte duur en abrupte afsluiting laten de luisteraar mogelijk onvoldaan achter, verlangend naar een meer uitgewerkte conclusie.

In totaal biedt 'A Curious Feeling' een intrigerende blik op Tony Banks' solo-aspiraties, hoewel het soms lijdt onder een overmatige neiging om binnen de veilige grenzen van zijn Genesis-werk te blijven. Het album slaagt erin om momenten van ware muzikale inspiratie te bieden, maar wordt soms gehinderd door een gebrek aan muzikale diversiteit en een overmatige afhankelijkheid van bekende patronen. Deze retrospectieve analyse onthult dus een werk met zowel bewonderenswaardige ambities als merkbare beperkingen.

Hieronder mijn bevindingen betreffende het muziekalbum '10,000 Days' uit het jaar tweeduizend zes, vervaardigd door de Amerikaanse formatie Tool. Het is een opus dat ik wellicht frequenter ter hand zou moeten nemen, doch gezien de overvloed aan platen in mijn digitale verzameling...

De aanvang van dit album wordt gekenmerkt door het nummer 'Vicarious', een track met een ongepolijste charme die je onmiddellijk grijpt. Niet ver daarachter schuilt 'Jambi', een stuk dat evenmin teleurstelt. Met een krachtige aanvang zet het album de toon. Vervolgens treedt de sublieme, ingetogen gitaarriff van 'Wings for Marie (Pt. 1)' op de voorgrond, gevolgd door het titelstuk '10,000 Days (Wings Pt. 2)', waarin dezelfde melodie zich manifesteert, doch met een verhoogde intensiteit en een dreigender aura.

Het vijfde nummer, 'The Pot', openbaart zich ook met een onderscheidende riff, waarna een stevig einde de luisteraar tevreden stelt. Daaropvolgend duikt 'Lost Keys (Blame Hofman)' op, een track die evenmin geen climax bereikt, wat enigszins de luisterervaring bederft. 'Rosetta Stoned' breekt daarna met groot vertoon door en staat bij mij hoog in het vaandel als favoriet van dit album.

Het nummer 'Intension' blijft echter te lang hangen in een gedempte melodie, wat als een gemiste kans aanvoelt. De voorlaatste track 'Right in Two' kent een soortgelijk lot, maar vindt halverwege toch zijn kracht, wat een deel van de initiële teleurstelling opheft. Het afsluitende 'Viginti Tres' wordt ervaren als een ietwat overbodige finale, waardoor het uit mijn afspeellijst is verwijderd.

Deze audiovisuele reis met Tool levert een paradoxale ervaring: enerzijds de overweldigende start en de momenten van zuivere muzikale genialiteit, en anderzijds de sporadische momenten waar de betovering enigszins afneemt. Desalniettemin blijft '10,000 Days' een opus dat uitnodigt tot herhaalde luistersessies, teneinde de gelaagdheid en diepte volledig te bevatten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vanaf het eerste moment dat ik het album 'Torrey' beluisterde, werd ik gegrepen door de openingsklanken van "Rain". Deze track lanceert zich met een robuuste, ruwe energie en een licht melancholische melodie die meteen beklijft. Elk element in de compositie voelt zowel vertrouwd als vernieuwend, wat een uitnodigende atmosfeer schept voor het verdere verloop van het album.

Vervolgens duiken we dieper het album in met "No Matter How” dat de sterke start met eenzelfde passie en een heerlijke gruizige melodie voorzet. Een van de favorieten op het album.

Daarna "Moving". Hierin wordt een betoverende melodie gepresenteerd die de luisteraar meeneemt op een reis door sonische diepten. Het is een track waar je onmogelijk bij stil kunt blijven zitten; de gelaagdheid en diepte in het geluid zijn overweldigend.

"Bounce" brengt daarna een opgewekte verandering van tempo en toon. Het nummer is onweerstaanbaar dansbaar en heeft een aanstekelijke vibe die uitnodigt tot beweging. De overgangen binnen het nummer zijn soepel, waardoor het geheel een coherente maar ook spannende luisterervaring biedt.

De overgang naar "Hawai" markeert een sterkere, meer vastberaden benadering in stijl, hoewel deze track eigenlijk te kort is om echt impact te maken. Het lijkt bijna alsof het potentieel van het nummer niet volledig benut wordt, wat het een enigszins onvoltooid gevoel geeft.

De "Garage Intermission" volgt als een kort intermezzo dat helaas de opgebouwde sfeer enigszins onderbreekt. Deze anderhalve minuut durende track voelt als een gemiste kans om de luisterervaring te verrijken, in plaats daarvan veroorzaakt het een kleine dip in de algehele flow van het album.

Met "Slow Blues" keert het album terug naar een krachtigere expressie, vooral dankzij het onvergetelijke refrein dat zich onmiddellijk in je geheugen nestelt. De emotionele diepte en de welluidende harmonieën maken dit nummer tot een van de hoogtepunten van het album.

"Pop Song" en "Juli (And I’m)" volgen, beide tracks die helaas de scherpe randjes missen die eerdere nummers zo aantrekkelijk maakten. Hoewel de composities competent zijn, missen ze de unieke impact die de rest van het album zo boeiend maakt.

Gelukkig pakt "Happy You Exist" de krachtige energie van het album weer op, de sterke impact benaderend van de openingsnummers. De sfeer van dit nummer is aanstekelijk en brengt een hernieuwd gevoel van vreugde en verbinding.

"Really AM" herstelt de ruwe, gruizige kwaliteit die ik zo waardeer in dit album. De melodie is rijk en voldoening gevend, waardoor het een van de meer memorabele momenten is.

Het album sluit af met "We’re Dancing (End)", een passend slotakkoord dat de luisterervaring samenvat met een mix van gruizige ambientklanken en een prettige, uplifting melodie. Dit laatste nummer laat een blijvende indruk achter en nodigt uit om het album opnieuw te ervaren.

Samengevat, 'Torrey' van Torrey is een veelzijdige muzikale reis die bewijst dat de band een unieke plek inneemt binnen het shoegaze genre. Elk nummer biedt een andere kijk op hun muzikale capaciteiten, met genoeg variatie om de luisteraar geboeid te houden van begin tot eind.

Eerder verschenen op www.jorros.muziekkeuze.nl

Total Tommy, de artiestennaam van de Australische muzikante Jess Holt, bracht op 29 november 2024 haar debuutalbum Bruises uit.

Holt, afkomstig uit Sydney, creëert onder de naam Total Tommy een mix van dromerige pop en alternatieve rock. Haar muziek wordt gekenmerkt door pakkende melodieën, een energieke sfeer en een glasheldere zangstem.

Het album gaat over thema's als liefde, verlangen en vriendschap, en doet dit met een geluid dat zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt. In sommige nummers klinkt wat shoegaze door.

Het album werd geproduceerd door Mark Zito, ook bekend als Fractures, en gemixt door Dan Carey, die eerder samenwerkte met artiesten als Fontaines D.C. Deze samenwerking heeft geleid tot een helder en dynamisch geluid dat de emotionele diepgang van de nummers versterkt.

Enkele opvallende tracks op het album zijn "REAL" en "SODA", die de intensiteit van directe emoties perfect vastleggen. Het nummer "microdose" was de eerste single van het album en behandelt op zowel vierende als kritische wijze het fenomeen van snel in een nieuwe relatie duiken.

Met dit debuutalbum laat Total Tommy een sterke indruk achter in de alternatieve/indie muziekscene, en het belooft een veelbelovende toekomst voor deze getalenteerde artieste.

Een album dat volgens mij ook erwinz zou moeten aanspreken.

"Memory Morning", het album van de Britse electronica-artiest Tourist, net verschenen, is een levendige compilatie die de lente op een vrolijke wijze inluidt. Elk nummer brengt zijn eigen unieke sfeer, wat het geheel een heerlijk dansbaar karakter geeft. Na een aantal luisterbeurten was ik overtuigd van de diversiteit en kwaliteit, wat mij uiteindelijk deed besluiten om deze toe te voegen aan mijn playlist, vooral dankzij het krachtige slot van het album.

Het eerste nummer, "Lifted Out", voelt misschien niet als het krachtigste begin. Het mist enigszins de impact die ik gewoonlijk zoek in een openingsnummer. Echter, het volgende nummer, "A Little Bit Further", met zijn betoverende, dromerige introductie, trekt direct de aandacht en is onmiskenbaar geschikt voor een dansvloer.

"Valentine" volgt met een aangename melodie die makkelijk in het gehoor ligt, hoewel het niet echt uitblinkt qua originaliteit. Het voelt comfortabel, maar mist dat beetje extra om het memorabel te maken. "Siren" daarentegen, brengt een frisse wind met zijn dynamische variaties die een zekere spanning in het album brengen.

"Ithaca" is een absolute parel. De introductie is prachtig en de melodieën zijn dromerig en fascinerend, waardoor het nummer je meeneemt op een muzikale reis. "Blink" zorgt voor een ontspannen vibe die perfect is om bij te komen na de voorgaande emotionele achtbaan.

"EST" brengt het tempo weer terug met zijn uitstekende dansbaarheid en variatie, waardoor het onmogelijk is om stil te blijven zitten. "Second Nature" heeft een indrukwekkend intro en handhaaft de dansbare energie, wat bijdraagt aan de cohesie van het album.

"Crush" is ongetwijfeld het hoogtepunt van "Memory Morning". Het nummer is opzwepend en aanstekelijk, en heeft een unieke charme die het onderscheidt van de rest van het album. Tot slot, het titelnummer "Memory Morning" sluit het album af met een sterk slotakkoord dat zowel bevredigend als inspirerend is.

Samengevat is "Memory Morning" van Tourist een album dat veel vrolijkheid brengt, vooral passend bij het ontluikende seizoen. Het biedt een mix van dansbare nummers met enkele rustigere tracks om voor balans te zorgen. Een aanrader voor liefhebbers van elektronische muziek die op zoek zijn naar iets dat zowel verfrissend als vertrouwd is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Trap Girl is een punkband uit de Verenigde Staten, bekend om hun rauwe energie en krachtige optredens. De band mixt traditionele punk met moderne invloeden en staat bekend om hun scherpe teksten en sterke boodschap van inclusiviteit en strijd tegen onrecht. Trap Girl wordt geleid door de charismatische zangeres Chita, die met haar unieke stem en krachtige persoonlijkheid de band een eigen gezicht geeft. Ze hebben reeds een trouwe fanbase opgebouwd in de underground muziekscene
.
Introductie album The Savage Goddess (2024)
The Savage Goddess is het nieuwste album van Trap Girl, uitgebracht in 2024. Het is in 5 dagen opgenomen en zit vol met rauwe, energieke punknummers die ongetwijfeld thema’s als strijd, empowerment en zelfexpressie behandelen. De teksten zijn on-line nog niet beschikbaar maar de band staat bekend om hun uitgesproken vaak maatschappelijk geëngageerde teksten.
Met de energieke harde riffs blijft Trap Girl trouw aan hun krachtige stijl, terwijl ze een nieuwe, frisse kant laten zien.

Behalve de punknumers bevat het album twee items met gesproken woord. Opener Frank Hanky Show Pt.1 en Pt. 2 halverwege het album. Twee nummers om te skippen wat mij betreft. Jammer want het album biedt een ware flow van heerlijke opzwepende pinknummers die halverwege door Pt. 2 wat ruw wordt onderbroken

Een fijn album waarover later mogelijk meer informatie beschikbaar is.

Waardering: 7

Tribe, een Amerikaanse indierockband, ontstond in de bruisende muziekscène van Boston in de late jaren '80. De groep onderscheidde zich door hun unieke mix van melodische rock en alternatieve klanken, waardoor ze al snel een trouwe aanhang opbouwden. Hun muziek, gekenmerkt door introspectieve teksten en dynamische composities, weerspiegelde een tijdperk van experimentatie en artistieke vrijheid. Het album Abort uit 1991 markeerde een cruciale mijlpaal in hun carrière en liet zien hoe ze hun geluid verder ontwikkelden.

Het album Abort van Tribe, uitgebracht in 1991, biedt een fascinerende duik in de indierock van het vroege jaren '90. Als ik naar dit album luister, valt me direct de zorgvuldige balans tussen rauwe energie en melodische finesse op. De productie van het album is helder en krachtig, wat de dynamiek van de nummers ten goede komt. De instrumentatie is rijk en gevarieerd, met een perfecte balans tussen gitaar, bas en drums. Elk instrument krijgt de ruimte om te schitteren zonder de andere te overheersen, wat bijdraagt aan een rijke en gelaagde luisterervaring.

Het album opent met Here at the Home, een nummer dat een onweerstaanbare drive en vrolijkheid uitstraalt. De thema's draaien om het zoeken naar identiteit en zekerheid. De melodie is opzwepend, wat het een perfect begin van het album maakt. Easter Dinner contrasteert met een warme, melancholische toon, die hoop en verwachting uitstraalt. Het nummer nodigt uit tot het koesteren van momenten met geliefden, met een gelaagde instrumentatie die de emotie versterkt. Het titelnummer Abort is een krachtige emotionele rollercoaster. Het is intens en meeslepend, met een thema dat draait om moeilijke beslissingen en abrupt afgebroken paden. De passie in de zang en muziek is tastbaar, wat een diepe indruk achterlaat.

Rescue Me biedt een ingetogen, maar intense ervaring. Het nummer balanceert urgentie met een ontspannen sfeer, wat een interessante dynamiek creëert. Het is alsof je in een rustige rivier zwemt, maar de stroming je toch voortdurend vooruit duwt. Met een opzwepend tempo en energieke melodieën brengt Joyride (I Saw the Film) een frisse wind in het album. Het is meeslepend en zorgt voor een gevoel van onstuitbare beweging, bijna als een wervelwind die je meevoert.

Payphone keert terug naar een melancholische, ingetogen sfeer. Het nummer ademt een diep gevoel van verdriet en introspectie. De tekst en muziek werken samen om een bijna tastbare emotionele diepte te bereiken. Daddy's Home is een rustpunt op het album. Het heeft een ontspannen, melodisch karakter dat een welkome afwisseling biedt na de intensere nummers. De eenvoud en eerlijkheid in de melodie zijn verfrissend.

Jackpot brengt een dreigende, stevige energie met uitbundige en schreeuwende elementen. Het nummer is krachtig en zorgt voor een opzwepende ervaring, bijna als een explosie van geluid en emotie. De tekst reflecteert de onvoorspelbare aard van het leven. Met Serenade keert het album terug naar een ingetogen en bedachtzame toon, afgewisseld met opzwepende passages. Het nummer is een prachtige mix van rustige reflectie en plotselinge uitbarstingen van energie.

Tied biedt een ontspannen en bedachtzame sfeer, maar heeft ook beklemmende ondertonen. Het is alsof je langzaam door een mistige ochtend wandelt, waarbij elke stap een nieuw inzicht onthult. Outside is opzwepend en krachtig, met een uitbundige energie die bijna tastbaar is. Het nummer barst van de vitaliteit en geeft een gevoel van onstuitbare kracht. Het album sluit af met Vigil, een afwachtend en sfeervol nummer. De ontspannen, bijna dromerige melodie zorgt voor een perfecte afsluiting, alsof de laatste noot zachtjes wegsterft in de nacht.

Wat Tribe echt bijzonder maakt, is hun vermogen om emotie over te brengen zonder in clichés te vervallen. De teksten zijn poëtisch en veelzeggend, vaak open voor interpretatie, wat de luisteraar uitnodigt om zijn eigen betekenis te vinden. Dit album voelt persoonlijk en authentiek aan, iets wat zeldzaam is in de hedendaagse muziekwereld.

Hoewel Abort over het algemeen goed ontvangen werd, blijft het een ondergewaardeerd album in de indierock scene. Het verdient meer erkenning voor zijn innovatieve benadering en de gedurfde artistieke keuzes die de band heeft gemaakt. De mix van melancholie en hoop, verpakt in een muzikaal diverse verpakking, maakt het een tijdloos album dat zowel oude als nieuwe luisteraars kan aanspreken.

In conclusie, Abort is een album dat zowel muzikaal als emotioneel intrigeert. Het biedt een rijke luisterervaring vol variatie en diepgang. Tribe heeft met dit album een blijvende indruk achtergelaten, een die hopelijk in de toekomst meer erkenning zal krijgen. Voor liefhebbers van indierock en alternatieve muziek is Abort een absolute aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een wat eentonig album gevuld met zogenaamde EBM (Electronic Body Music). Volgens discogs een stroming die Industrial en Synth Punk combineert met Dance en Disco. Dat was vooral populair in België en Duitsland.

Die dance/disco dreun zit in elke song op rij 1 en daar heb je na een paar nummers wel genoeg van. Het is goede muziek om op te dansen, maar ook om op te sporten. Dat laatste ga ik maar eens mee beginnen. Bewegen werkt goed tegen depressie.

Muziek om eens voor te gaan zitten, nee. Daarvoor is het te oppervlakkig.

Tristesse De La Lune was een Duits project dat het tot dit ene album en wat EP's/singles heeft gebracht. Gini Martin en Kati Roloff waren de twee leden. Misschien zagen ze in dat nog een album vol met vergelijkbare liedjes geen hoge ogen zou gaan gooien. Project mislukt en misschien maar beter ook.

Over de band:
Een band met een albumnaam die ik niet zal onthouden. Een band ook die muziek maakt die ik niet te veel zal onthouden. En dat schrijf ik over een shoegaze band? Ja zeker want er bestaat ook minder prettige shoegaze.

De muziek van True Widow kenmerkt zich door een geduldige, afgeronde stijl die doet denken aan beelden van mistige ochtenden en uitgedroogde velden. Hun geluid wordt vaak omschreven als een mix tussen shoegaze, doom metal en indie, met een onderscheidende combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocalen.

De band bestaat uit bassiste Nicole Estill, drummer Timothy "Slim" Starks, en wordt geleid door hun artistieke visie. True Widow's zelf getitelde debuutalbum werd uitgebracht in 2008 op het kleine Texaanse label End Sounds. Dat klinkt niet slecht, maar het is allemaal wel errug traaaaaag en langdradig.

Over het album:
Ik heb het album As High as the Highest Heavens and From the Center to the Circumference of the Earth van True Widow na langer tijd vandaag weer beluisterd, en eerlijk gezegd ben ik nog steeds niet erg onder de indruk. Hoewel de band bekend staat om hun unieke mix van stoner-rock en shoegaze, vind ik de tracks op dit album stuk voor stuk te traag en gezapig.

Elke song lijkt zich voort te slepen, en na een tijdje werd dat voor mij niet echt aangenaam. Het hele album door deze trage, slepende sfeer aan te houden, heeft me teleurgesteld. Ik zie de potentie van de band, gezien de interessante geluidsmix en de atmosferische kwaliteiten van hun muziek. Maar helaas komt dat in dit album niet tot zijn recht zoals ik eerder wel had gehoopt.

Het bijzondere is dat de band wordt geroemd om hun liveoptredens. Ik ken de 3 andere albums van de band niet maar misschien dat de muziek daarop wel wat meer elan biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vandaag een beschouwing van 'AVVOLGERE', een album uitgebracht door de Amerikaanse band True Widow in 2016. Dit werk is een collectie van sonische texturen, waarbij elk nummer een uniek verhaal vertelt en de luisteraar meeneemt op een meeslepende reis.

Het openingsnummer, 'Back Shredder', zet direct de toon met zijn trage, slepende (bas)gitaren die zich langzaam ontvouwen tegen een achtergrond van doordringende drums. De zang, etherisch en bijna fluisterend, creëert een gevoel van mysterie dat je onmiddellijk grijpt.

Daarna volgt 'Theurgist', waarin de band een iets hoger tempo aanneemt zonder de hypnotiserende kwaliteit te verliezen. Hier wordt het kenmerkende geluid van True Widow, dat ergens zweeft tussen dromerige shoegaze en zware doom, volledig omarmd. Het nummer bouwt op naar een krachtige climax die zowel bevrijdend als overweldigend is.

'F.W.T.S: L.T.M' brengt een verandering van tempo en textuur. De baslijnen zijn nog prominenter en vormen een solide fundament voor de zwevende gitaarlijnen die erboven hangen. Het nummer heeft een bezwerende kwaliteit, met een repeterende melodie die zich diep in je bewustzijn nestelt.

Het vierde nummer, 'The Trapper and the Trapped', keert terug naar een trager ritme, waarbij elke noot en elk akkoord ruimte krijgt om te ademen. De sfeer is introspectief, bijna beschouwend, waardoor dit nummer een perfect moment van rust biedt in het midden van het album.

'O.O.T.P.V', met zijn grillige gitaarriffs en atmosferische zang, voelt als een duistere wolk die over het landschap trekt. Het is een krachtige uitdrukking van emotionele diepte en technische vaardigheid, die de luisteraar uitnodigt om dieper in de tekstuele thema's van het album te duiken.

'Entheogen' is een stuk minder grillig en laat een simpele riff op de luisteraar los. Net als het wat saai dreigt te worden maakt de riff een kleine ommezwaai. Maar spannend wordt het nooit, ook niet met de zang. Vervolgens 'To All That He Elong'. Een nummer met een mooie melodisch gezongen entree waarna een bescheiden gitaar het tot een snel einde breit.

'Sante' is een track die balanceert op de rand van melancholie en hoop. Het nummer begint met een zachte, melodieuze introductie die geleidelijk opbouwt tot een meer robuuste en resolute uitvoering. Dit is waar de band hun vermogen toont om dynamische contrasten te beheersen, waardoor elk moment van stilte even betekenisvol is als de uitbarstingen van geluid.

'Grey Erasure' is misschien wel het meest introspectieve nummer op het album, een meditatie over verlies en herinnering, uitgedrukt door langzame, bedachtzame muzikale passages die zich langzaam ontvouwen en je aandacht vasthouden.

Het album sluit af met 'What Finds Me', een epische afsluiter die alle elementen van True Widow's sound samenbrengt: van dromerige melodieën tot dreunende ritmes. Het nummer voelt als een natuurlijke conclusie van de reis die 'AVVOLGERE' biedt, en laat de luisteraar achter met een gevoel van voltooiing en reflectie.

'AVVOLGERE' van True Widow is een album dat niet alleen beluisterd, maar ervaren moet worden. Elk nummer draagt bij aan een rijk, samenhangend verhaal dat zowel sonisch als emotioneel diep resoneert. Het is een album dat mij steeds beter bevalt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Wat een prachtig album is dit. Verslavend mooi. Ik heb het inmiddels een paar keer beluisterd, maar ook dit gaat op de voorlopige jaarlijst. Het jaar is pas 3 maanden bezig en ik heb er al een aantal albums in staan. Ik vind de oogst eigenlijk nog wat tegenvallen.

Maar terug naar Turtle. Muziek voor de koptelefoon en je dan helemaal ontspannen. En onderga de spanning die in het titelnummer langzaam wordt opgebouwd naar een eind waarin het lijkt alsof je naar een symfonieorkest zit te luisteren.

Het bezwerende North en het spacey Promise. Op reis naar Mars of nog verder. Het Autumn Light waarbij je niet naar buiten durft zo dreigend klinkt het roepen in de duisternis.
En dan een ritmisch Afrikaans intermezzo. Terug op Aarde tussen de dansers uit Tanzania die de oude Afrikaanse stammen doen herleven. Een prachtig intermezzo van al het buitenaardse. Het prijsnummer van het album.

Fish Oil. Ze zeggen dat het gezond is. Een haring of een stuk zalm. Maar hier de smeerolie die vooral het tweede deel van het nummer laat voortsnellen. Een abrupt einde naar de grondtonen van Earth. Geluiden die je doen beseffen dat de Aarde haar hartslag wil behouden. Een nietig object in het heelal. Maar voor de mensheid het enige object waarop leven mogelijk is. Een Game met de aarde spelen is gevaarlijk en misschien is een andere planeet een beter alternatief.

Maar Mars is zo te horen niet te enthousiast. Een beetje een eentonige planeet. Op Moon staan onze voetsporen al. Heerlijk dat er zo weinig zwaartekracht is daar. Zweven is het devies.

So Many Gone. Een nummer dat bij mij herinneringen opwekt. Mooie, maar ook trieste. Het is deze week twee jaar geleden dat mijn beste vriend is overleden. A.s. weekend herdenken we dat. Hij had wat met vogels, ook met Pigeons. Een bizarre herinnering.

Fertile Ground, ook iets minder vruchtbaar dan gehoopt. Het haalt net een voldoende. Datzelfde geldt ook voor Elders. Beide zijn het net niet. En toch is er een einde dat ik Appreciate. Gelukkig maar.

Recentelijk ben ik bekend geraakt met het derde album van Tusks, een artieste uit Londen genaamd Emily Underhill, die haar nieuwste creatie 'Gold' heeft genoemd. Dit werk is tot leven gekomen in Londen en Devon en valt muzikaal onder Dreamrock en Artrock. Het was een prettige kennismaking, en het album heeft absoluut een blijvende indruk achtergelaten.

Het album opent met het nummer 'Wake', een meesterlijke introductie waarin de subtiele, doch krachtige zangcapaciteiten van Tusks de luisteraar meteen grijpen. Vervolgens verleidt het nummer 'Adore' met een jazzy ondertoon, waarbij de vocale pracht mooi tot zijn recht komt.

De derde track, 'Artificial Flame', is een oase van melodische rust met een refrein dat streelt langs de oren. 'Tainted Plates', het volgende nummer, doet denken aan het geluid van een engel; zo verheven en zuiver is de klank van Tusks’ stem, ondersteund door een fijne, subtiele begeleiding.

Bij het vijfde nummer 'The Way' transformeert het zingen af en toe haast naar spreken, wat zorgt voor een interessante dynamiek, afgerond met een prachtig refrein. Dan volgt 'Read the Room', waarschijnlijk het meest ingetogen stuk op het album, waarbij de serene zang harmonieus samengaat met de sobere instrumentale begeleiding.

'Strangers', het zevende nummer, toont een delicate gevoeligheid die breekt met een krachtig en energiek refrein, een schitterend contrast. Daarna komt 'Gold', het titelnummer, dat ondanks zijn naam de minste indruk op mij maakt – het doet denken aan een typisch songfestivalnummer.

'Body Ache' biedt vervolgens minder diepte, maar het album sluit af met 'Cold Storm', een track die schittert in zijn opbouw en een prachtige apotheose biedt van een zeer aangenaam album.

In 'Gold' etaleert Tusks een groot vermogen om gevoel en kracht te combineren in muziek die zowel dromerig als artistiek is. Het is een album dat zich niet snel laat vergeten en zeker aan te raden is voor liefhebbers van dit genre.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl