The KVB is een postpunk/darkwave band die inmiddels 10 albums heeft uitgebracht (RYM). Voor mij een hernieuwde kennismaking met de band en die valt me niet tegen. De groep is afkomstig uit de weelderige contreien van het Verenigd Koninkrijk. Deze formatie, bestaande uit het duo Nicholas Wood en Kat Day, heeft zich meesterlijk geweven door de complexe texturen van de muziekindustrie met hun unieke vermenging van shoegaze, post-punk, en elektronische resonanties. Hun sonische landschappen zijn zowel hypnotiserend als beeldend, een testament aan hun bekwaamheid om diepe emotionele verbindingen te smeden met hun luisteraars. The KVB staat bekend om hun vermogen om duisternis en licht naadloos te integreren, een spiegelbeeld van de menselijke ervaring, verpakt in lagen van echoënde gitaren en synthetische melodieën

In het labyrinth van hedendaagse muzikale ontdekkingen, waar echo's van vervlogen tijden soms verrassend resoneren, presenteert het Britse ensemble The KVB hun nieuwste auditieve tableau, 'Tremors', uitgebracht in 2024. Dit album, een weefsel van duistere melodieën en lichtflitsen van hoop, nodigt uit tot een diepgaande exploratie van de schaduwen die dansen op de muren van onze geest.

Het avontuur vangt aan met 'Negative Drive', een compositie badend in een atmosfeer van ingetogen onrust, zoekend naar een uitlaat in de schemerige verte. De tocht vervolgt haar pad met 'Words', een opvallend positiever, haast opgeruimd stuk, dat echter in de menigte enigszins zijn opvallendheid verliest. Het titelnummer 'Tremors' onthult zich in twee aktes; de eerste betovert met zijn aanstekelijke ritme, terwijl de reprise met beknopte doch krachtige tonen de luisteraar opnieuw in zijn greep krijgt.

Labyrinths', met zijn dreigende doch bekoorlijke klanken, betovert en bindt, terwijl 'In the Silence', met zijn neiging naar het populaire zonder ware diepgang, als minst overtuigend wordt ervaren. Een contrast dat het middenstuk van het album markeert met een palet van emoties.

De reis verdiept zich met 'Overload', een nummer dat, ondanks zijn tempo, een dromerige sensatie oproept door de etherische vocalen. 'Dead of Night' verrijkt het geheel met sublieme harmonieën, ingebed in een prachtige melodie. 'A Thirst', als de donkerste noot binnen het scala, doet de ziel dorsten naar meer, terwijl 'Deep End' de odyssee afrondt in ware darkwave-traditie, badend in een melodieuze duisternis.

Zo, als schaduwen die zich terugtrekken bij het ochtendgloren, laat 'Tremors' van The KVB een indruk achter die zowel verontrustend als verfrissend is; een muzikaal fresco dat zowel de diepte van de nacht als de eerste stralen van de dageraad omvat. Het is een exploratie die, zoals de titel suggereert, de aardse vastigheid onder onze voeten doet trillen en ons uitnodigt tot reflectie over de echo's die we achterlaten in de fluisterende tijd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Lens is een Britse progrockformatie die eind jaren '70 het levenslicht zag. Ze staan bekend om hun complexe muzikale composities en diepgaande thematiek, waarmee ze een unieke plek binnen de progressieve rock hebben veroverd. De bandleden, met hun virtuoze beheersing van instrumenten en innovatieve benadering van muziek, hebben een blijvende indruk achtergelaten in de wereld van progrock. Hun muziek wordt gekenmerkt door intrigerende melodieën, rijke harmonieën en een weergaloze sfeer, wat resulteert in een meeslepende luisterervaring.

A World in Your Eye van The Lens, uitgebracht in 2002, is een meesterwerk dat elke luisteraar meeneemt op een muzikale reis vol emotie en technische virtuositeit. Het album opent met Sleep Until You Wake, een nummer dat onmiddellijk de toon zet met zijn dromerige, complexe structuur. De sfeer is zowel ontspannend als boeiend, en het thema van bewustzijn bij het ontwaken wordt op sublieme wijze verkend. De muziek slingert de luisteraar heen en weer tussen de dromerige slaap en het ontwaken, wat een fascinerend effect heeft.

Vervolgens is er Choosing a Farmer (Part One), dat begint met een folky intro dat geleidelijk overgaat in een complex en meeslepend muzikaal verhaal. Het nummer behandelt het maken van belangrijke levenskeuzes, en de muziek weerspiegelt deze thematiek door verschillende muzikale richtingen te verkennen, net zoals men verschillende wegen in het leven verkent.

On Stephen's Castle Down is een sereen en majestueus stuk dat rust en contemplatie oproept. De akoestische elementen brengen de schilderachtige uitzichten van Stephen's Castle Down tot leven, een prachtige locatie in Bishops Waltham, Hampshire. De muziek is als een adempauze, een moment van reflectie en bewondering voor de natuurlijke schoonheid.

Shafts of Light biedt een etherische, lichte en kwetsbare klank. Het thema van hoop, inzicht en verlichting wordt door de muzieknoten gedragen, die als lichtstralen door de duisternis breken. Dit nummer is als een balsem voor de ziel, een moment van pure muzikale schoonheid.

Childhood's End brengt een jazzy sfeer, die voor mij persoonlijk minder aanspreekt. Wel is dit het eerste en enige nummer met zang. Toch weet het nummer op treffende wijze het thema van verloren onschuld en zorgeloosheid over te brengen, wat voor veel luisteraars herkenbaar en aangrijpend kan zijn.

Frost and Fire begint ingetogen en koud, als een ijzige wind, maar ontvlamt in het tweede deel tot een uitbundig vuur. Het contrast tussen verlangen en haat wordt muzikaal verkend, en de wisselingen in tempo en intensiteit maken dit nummer tot een opwindende luisterervaring.

Of Tide and Change doet denken aan de muziek van Genesis met zijn snelle maat- en tempowisselingen. Het thema van onvermijdelijke veranderingen in het leven wordt krachtig neergezet, en de complexe muzikale structuren houden de luisteraar continu geboeid.

From the Sublime start spannend en groeit uit tot een sprankelend tweede deel, dat doet denken aan Jean Michel Jarre. Het thema van het sublieme, ervaringen van grootse schoonheid en ontzag, wordt perfect belichaamd door de weelderige muzikale landschappen die worden gecreëerd.

Het album sluit af met Choosing a Farmer (Part Three), een dynamisch nummer met wisselende ritmes en maten. De complexiteit en het thema van het maken van belangrijke levenskeuzes worden opnieuw verkend, wat een bevredigend einde aan dit muzikale avontuur markeert.

Wat A World in Your Eye echt onderscheidt, is de manier waarop The Lens erin slaagt om complexe muzikale ideeën toegankelijk en meeslepend te maken. Elk nummer is een zorgvuldig geconstrueerd kunstwerk dat de luisteraar uitnodigt om steeds weer nieuwe lagen en details te ontdekken. Kortom, A World in Your Eye is een schitterende prestatie van The Lens. Het album toont hun vermogen om diepgaande muzikale ervaringen te creëren die zowel intellectueel uitdagend als emotioneel resonant zijn. Voor liefhebbers van progrock is dit album een onmisbare toevoeging aan hun collectie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Luisterend naar het album Asphodel van de Amerikaanse formatie The Machine in the Garden uit 2002, openbaart zich een auditieve ervaring rijkelijk ingebed in de schaduwen van darkwave en etherische muzieklandschappen.

Dit introspectieve relaas vangt aan met "Masks," een compositie gehuld in een slepend, dreigend tempo en zang, geweven met een sluier van mysterie die als een dichte nevel om de luisteraar heen hangt. De zang vraagt enige gewenning.

Voortschrijdend naar "Outside," bevindt men zich in een auditief domein waar de buitenwereld onheilspellend en onbegaanbaar lijkt. Een gevoel van desolaatheid omarmt de luisteraar, een memento dat veiligheid slechts een fragiel concept is. "Time," dat hierop volgt, voert ons mee op een odyssee met Afrikaanse ritmes die de geest benevelen en de ziel naar verre horizonten leiden.

Bij aankomst in "Wonderland," klinkt er een verrassend vriendelijkere toon door, die echter een weemoedige nasmaak achterlaat, want juist de schaduwrijke facetten verlenen het album zijn karakter. Summer Bowman’s scherpe vocalen hebben zich inmiddels verankerd in het bewustzijn, als een gids door deze schimmige passage.

"Icarus" daalt neer met een verhaal zo oud als de tijd zelf, echter mist het de scherpte die men wellicht verwachtte; een sentiment dat zich voortzet in "Ghost," waarbij de kenmerkende bite en melodie niet volledig tot hun recht komen. "Open" daarentegen, belichaamt een latent potentieel, smachtend naar een dynamiek die slechts gedeeltelijk wordt verkend.

"Clarity" verschijnt als een baken in de mist, met helderheid die zich voornamelijk in de zang manifesteert. De dageraad breekt met "Dawn," een nummer dat opvalt door zijn aardigheid, maar juist daardoor een vreemde eend in de bijt is binnen dit donkere tableau. "Echo" brengt weer vaart in de reis, hoewel het etiket darkwave hier ter discussie staat.

Voortschrijdend naar de finale, ademen "Cry" en "Seek" nieuw leven in met een hernieuwde melodie die de eerdere monotonie doorbreekt. "One" echter, blijft hangen in een al te bekende resonantie, terwijl "Photographic" zich ontpopt als een glansrijke afsluiter, mogelijkerwijs het juweel van het album.

Ter afsluiting kan men stellen dat "Asphodel" aanvangt als een beloftevol darkwave epos, maar gaandeweg verstrikt raakt in een web van eentonigheid. Dit neemt niet weg dat het album momenten van sonische pracht bevat, die de luisteraar meenemen op een onvergetelijke tocht door duistere, maar betoverende muzikale landschappen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een diepgaande beschouwing van "69 Love Songs" door The Magnetic Fields onthult een schat aan muzikale vernuftigheid, geweven in een kleed van auditieve schoonheid die zowel de ervaren luisteraar als de toevallige voorbijganger betovert. Dit magnum opus, dat de grenzen van het conceptalbum verkent, is een sonische odyssee door de vele facetten van liefde, met elke track als een unieke afdruk van het hart.

Bij de eerste luisterbeurt openbaart "69 Love Songs" zich als een eclectische verzameling van genres, van indiepop tot country, van jazz tot synth-pop, een getuigenis van de veelzijdigheid en de diepgewortelde muzikaliteit van Stephin Merritt en co. Deze muzikale kameleons navigeren met gemak door een labyrint van stijlen, elk nummer vormgevend met een eigen, onmiskenbare identiteit.

Wat onmiddellijk in het oor springt, is de lyrical finesse waarmee Merritt de complexiteit van liefde articuleert; van de euforische hoogten tot de onvermijdelijke dieptepunten. De teksten variëren van hartverscheurend tot humoristisch, soms binnen hetzelfde lied, een bewijs van Merritt's scherpzinnige observatievermogen en zijn vermogen om de menselijke conditie te vangen in zijn meest rauwe vorm.

Een aspect dat dit album onderscheidt, is de oprechte authenticiteit en de emotionele resonantie die elk nummer draagt. Of het nu gaat om de zoete melancholie van "The Book of Love" of de speelse ironie van "Papa Was a Rodeo," "69 Love Songs" slaagt erin om de luisteraar mee te nemen op een reis door de complexe emotionele landschappen van liefde, verlies, verlangen, en alles daartussenin.

In essentie is "69 Love Songs" niet alleen een muzikaal meesterwerk maar ook een diep ontroerende verkenning van de liefde in al haar verschijningsvormen. Het is een album dat, ondanks de omvang, nooit overweldigend voelt, maar eerder uitnodigt tot introspectie en ontdekking. Het is een herinnering aan de eindeloze nuances van het hart, vastgelegd in een verzameling liederen die zowel tijdloos als grenzeloos zijn.

Afsluitend, "69 Love Songs" van The Magnetic Fields is een monumentaal eerbetoon aan de liefde, een album dat blijft resoneren met luisteraars over de hele wereld, ongeacht hun muzikale voorkeur. Het is een werk dat niet alleen gehoord maar ervaren moet worden, een rijke tapestrie van geluiden en emoties die getuigt van de buitengewone kracht van muziek om te verbinden, te troosten, en te inspireren.

Er is echter één groot nnadeel verbonden aan dit album en dat is de lengte van bijna drie uur. Teneinde vermoeidheid of verlies van aandacht te vermijden beluister ik het album nooit in één sessie. Aldus is het album door mij verdeeld over drie playlists zoals het ook in een 3 cd box is uitgeracht. En uiteraard is niet elke song op dit album verheven tot de status van een topper. Er staan wel degelijk missers op het album, althans gerelateerd aan de muzikale voorkeur die ik normaliter hanteer. Daarenboven is de stemmming van de luisterende geest niet elke dag in dezelfde golflengte. Er zijn, anders geformuleerd, dagen waarop ik dit album min of meer verafschuw. Vandaar een toch wat bescheiden score, Het kan verkeren!

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Maureens is een typisch Nederlandse band die bekend staat om hun harmonieuze popmuziek, diepgeworteld in de rijke tradities van de jaren '60 en '70 West Coast sound, gecombineerd met invloeden uit de powerpop en indie muziek. Sinds hun oprichting hebben The Maureens een frisse benadering van popmuziek gebracht, gekenmerkt door meerstemmige zangharmonieën, pakkende melodieën en een heldere instrumentatie. Ook is het een band die de traditie van bands als Johan en Daryll-Ann voortzet. Waarom de band niet op het Excelsior label zit is me dan ook een raadsel.

Stijl en Muzikale Invloeden: De muziek van The Maureens haalt inspiratie uit de melodische en harmonische stijlen van bands zoals The Beach Boys, The Byrds en Big Star, maar ook van recentere indiebands. Hun geluid is een mix van jangly gitaren, warme keyboardklanken en meeslepende vocalen, wat resulteert in een nostalgisch, maar toch tijdloos geluid.

Discografie en Releases: The Maureens hebben meerdere albums en singles uitgebracht sinds hun debuut. Hun zelf getitelde debuutalbum "The Maureens" kwam uit in 2013, gevolgd door verdere releases zoals "Bang the Drum" (2015) en "Something in the Air" (2019), waarbij ze consistent hun kenmerkende sound verfijnden en uitbreidden. Deze albums tonen hun vermogen om pakkende popnummers te schrijven met een diepte en gelaagdheid die luisteraars blijven boeien.

Live Optredens: The Maureens staan ook bekend om hun energieke en harmonie-rijke liveoptredens. Ze hebben een reputatie opgebouwd als een boeiende live band, in staat om hun studio-opnames tot leven te brengen op het podium. Hun optredens worden vaak geprezen om de chemie tussen de bandleden en de manier waarop ze hun muzikale vakmanschap demonstreren.

Recente Activiteiten en Toekomst: De band is actief in de Nederlandse muziekscene, met optredens, nieuwe releases en de voortdurende ontwikkeling van hun muziek. Ze hebben een loyale fanbase opgebouwd en blijven nieuwe luisteraars aantrekken met hun benadering van melodische popmuziek.

Dit album: staat vol met frisse en fruitige indiepop. Ik kan geen nummer aanwijzen dat er positief boven uitsteekt, maar ook geen nummer dat de prettige sfeer van het album verstoort. Dertien songs in bijna 36 minuten en dat past wel bij de retrogevoelens die het album bij mij oproept. In feite geeft de albumtitel goed weer welk gevoel ik bij het album krijg.

Conclusie: The Maureens vertegenwoordigen een boeiend facet van de Nederlandse muziekscene, waarbij ze klassieke popharmonieën en songwriting combineren met een moderne indie sensibiliteit. Voor liefhebbers van melodieuze popmuziek die zowel diepgeworteld is in de traditie als fris en hedendaags klinkt, biedt The Maureens een rijk en bevredigend muzikaal universum om te verkennen.

Een album dat regelmatig door mij gestreamd wordt. Ook de verzamelaar This Is The Moody Blues passeert hier regelmatig. In mijn jeugdjaren had ik alleen This Is als dubbelaar in huis. Dat was toen voldoende. Pas later ben ik het hele repertoire van de Moody Blues gaan waarderen en aanschaffen. Heerlijk ontspannende progrock. Raakvlakken met klassiek door de strijkjes en mooie melodielijnen en prima zang. De glorietijd van de band heb ik ook niet bewust meegemaakt. De band is in 1964 gestart en dit is (al) het zevende album en toen moest ik nog 12 jaar worden.

The Moody Blues, een iconische Britse rockband, vormde zich in de vroege jaren '60. Met hun unieke mix van progressieve rock en symfonische invloeden wisten zij al snel een eigen geluid te creëren. Hun muziek wordt gekenmerkt door rijke, melodieuze arrangementen en diepzinnige teksten. De bandleden, waaronder Justin Hayward, John Lodge, en Mike Pinder, creëerden een unieke muzikale ervaring die fans over de hele wereld wist te betoveren.De band verwierf wereldwijde erkenning met hun baanbrekende album "Days of Future Passed," en zette deze trend voort met hun latere werk.

Het album "A Question of Balance" van The Moody Blues, uitgebracht in 1970, is een meesterwerk dat de tand des tijds heeft doorstaan. Dit album weerspiegelt de complexe maatschappelijke vraagstukken van zijn tijd en doet dit op een manier die zowel muzikaal als lyrisch indrukwekkend is. Toch blijven de melodieën en arrangementen uitnodigend en meeslepend, wat het album toegankelijk maakt voor een breed publiek.De combinatie van dromerige melodieën, meeslepende harmonieën, en filosofische teksten maken dit album een blijvende favoriet in mijn muziekcollectie.

De diversiteit in muzikale stijlen op dit album is opmerkelijk. Van de rockachtige intensiteit van "It's Up to You" tot de etherische schoonheid van "Melancholy Man," biedt het album een breed spectrum aan geluiden en emoties. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, maar samen vormen ze een coherent geheel dat de luisteraar meeneemt op een vloeiende muzikale reis.

De productie van het album is ook van topklasse. Elk instrument klinkt helder en goed uitgebalanceerd, wat bijdraagt aan de algehele luisterervaring. De vocalen zijn emotioneel geladen en perfect afgestemd op de muzikale begeleiding, waardoor de teksten nog meer impact hebben.

Het album opent met Question. Dit nummer, dat ik vroeger onophoudelijk draaide, blijft een krachtig stuk muziek. De combinatie van energieke gitaren en reflectieve teksten maakt het een tijdloze klassieker. Vervolgens How Is It (We Are Here). Dit fraai, ietwat dreigend klinkend nummer, schetst een somber beeld van de menselijke conditie. De zware instrumentatie en diepe zang voegen een laag van mysterie toe die het nummer bijzonder intrigerend maakt.

Het derde nummer is And the Tide Rushes In. Dit is zonder twijfel een van mijn absolute favorieten. De melodie is betoverend en de zang is zo prachtig uitgevoerd dat het me altijd kippenvel bezorgt. Het roept talloze mooie herinneringen aan mijn jeugd op. Daarna Don't You Feel Small. Dit nummer doet qua intensiteit niet onder voor de rest van het album. De meeslepende melodie en de introspectieve teksten zorgen ervoor dat ik telkens opnieuw geraakt word.

Tortoise and the Hare is een bijzonder nummer met een even bijzondere titel. Het verschil tussen de langzame, bedachtzame delen en de snellere stukken maakt het tot een fascinerend geheel. Gevolgd door It's Up to You. Een opwekkend nummer dat de luisteraar meteen bij de keel grijpt. De fijne melodie en de hoopvolle boodschap maken het tot een opbeurend liedje.

Het vrolijke Minstrel’s Song is een echte meezinger Dawning Is the Day is een wonderschone track die door zijn afwisselende tempo en melodie blijft boeien. Dit nummer begint met een rustige, bijna meditatieve intro, die langzaam opbouwt naar een krachtig en emotioneel climax. De harmonieën en instrumentale arrangementen zijn werkelijk prachtig, en het nummer laat een blijvende indruk achter. Het is een nummer dat je steeds weer opnieuw wilt beluisteren.

Melancholy Man is een heerlijke, dromerige melodie met geweldige meerstemmige zang. Het melancholische karakter van het nummer zorgt voor een intense luisterervaring. The Balance met het prachtige refrein alleen al maakt dit nummer fantastisch. De boodschap van evenwicht en harmonie is krachtig en relevant, zelfs decennia na de eerste release.

In "A Question of Balance" laten The Moody Blues zien dat ze meesters zijn in het creëren van muziek die zowel intellectueel stimulerend als emotioneel bevredigend is. Het album biedt een perfecte balans tussen diepgaande teksten en betoverende melodieën, en toont de band op het hoogtepunt van hun creatieve kunnen.

Kortom, "A Question of Balance" is een meesterwerk dat zowel oude fans als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Het is een album dat je keer op keer kunt beluisteren, en telkens nieuwe nuances en details kunt ontdekken. The Moody Blues hebben met dit album een tijdloos kunstwerk afgeleverd dat nog vele jaren relevant zal blijven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In het hart van de jaren negentig, te midden van de bloeiperiode van de dreampop, lanceerde The Moon Seven Times hun tweede opus, "7=49". Dit album, geëtst in de annalen van de muziekgeschiedenis, biedt een auditieve reis die zowel de kenner als de toevallige luisteraar zal betoveren.

Het album opent met "Knock Intro", een schijnbaar triviaal voorspel dat de luisteraar zachtjes meevoert naar "Knock", de eerste echte parel van de verzameling. Hierin vinden we een verrassend stevige compositie die, hoewel stevig verankerd in de dreampop, flirt met de rauwe energie van indie.

Voortschrijdend naar "Guppy", worden we getrakteerd op een subtielere klank, die, ondanks de schijnbaar willekeurige titel, een diepere laag van dromerigheid aan het album toevoegt. "Crybaby" volgt, een nummer dat met zijn pure indierock-vibe en luidruchtige uithalen de stilte doorbreekt en onstuimigheid brengt.

Met "Let the Other One Stay" keert de droomachtige sfeer terug, gekenmerkt door een fluisterende zang die net boven een ingetogener instrumentale begeleiding zweeft. De rust wordt echter kortstondig verstoord in "My Game", waar een dominante gitaar de leiding neemt en de luisteraar uitnodigt tot introspectie.

"Desert Vineyards" leidt ons verder door dit muzikale landschap met een titel die het bestaan van woestijnwijngaarden suggereert, terwijl "John Intro" een voorspel vormt tot "John", een nummer dat, ondanks zijn stevige aanpak, een ontspannen beluistering faciliteert.

"The Pavement Shines" zet de toon voort, maar het is "On a Limb" dat met zijn ingetogenheid een moment van reflectie biedt. "Curling Wall" omarmt de luisteraar vervolgens met zijn dromerige klanken.

"Anyway", mijn persoonlijke favoriet, betovert met echoënde gitaren en terughoudende zang, geweven in een rijke melodie. Afsluitend biedt "I’ll Gather Flowers" een prachtig duet van begeleiding en zang, die, elk hun eigen pad bewandelend, toch een harmonieuze eenheid vormen.

Zo eindigt "7=49" van The Moon Seven Times, een album dat zich onderscheidt door zijn diversiteit en diepte, een ware trip door het landschap van de dreampop. Met elke noot en elk woord voegt het een rijke laag toe aan het muzikale mozaïek van de jaren negentig, een onuitwisbare indruk achterlatend op het canvas van de tijd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie van The Mountain Goats
The Mountain Goats is een Amerikaanse band die bekendstaat om hun bijzondere teksten en eenvoudige, maar krachtige muziek. De band werd in de jaren ’90 opgericht door John Darnielle, die vaak solo optrad met alleen een gitaar. De muziek van The Mountain Goats gaat vaak over levenservaringen, persoonlijke worstelingen en bijzondere verhalen. Door de jaren heen heeft de band verschillende muzikanten verwelkomd en een unieke, meeslepende stijl ontwikkeld. Fans waarderen vooral de emotionele kracht en eerlijkheid in de muziek. The Mountain Goats heeft inmiddels 25 albums uitgebracht en blijft populair bij mensen die houden van diepgaande, verhalende liedjes.

Introductie van het album Jenny from Thebes (2023)
Jenny from Thebes is een album van The Mountain Goats, uitgebracht in 2023. Het album vertelt een verhaal over een personage genaamd Jenny, die eerder in andere nummers van de band verscheen. Op Jenny from Thebes wordt haar leven verder verkend: ze is een onafhankelijke, mysterieuze vrouw met een bewogen verleden.

Het album is gevuld met liedjes die spannende en emotionele momenten in Jenny’s leven belichten, en de muziek is afwisselend krachtig en gevoelig. Fans van de band waarderen het album omdat het oude thema’s verder uitdiept en nieuwe, fascinerende verhalen vertelt.

Over de nummers
Opener Clean Slate gaat over opnieuw beginnen en oude lasten achterlaten. De tekst straalt hoop uit en een verlangen naar een frisse start. De sfeer is speels en positief, met een gevoel van bevrijding en vernieuwing. (8)

Vervolgens Ground Level dat handelt over het gevoel van ergens aan willen ontsnappen, het verleden loslaten en een nieuwe start maken. De sfeer is zowel hoopvol als melancholisch, met een ondertoon van avontuur en de kracht om verder te gaan. Niet helemaal mijn ding. (6)

Only One Way gaat over een vastberaden keuze maken, ondanks risico’s en onzekerheden. Het nummer straalt moed en wilskracht uit, met een sfeer van doorzettingsvermogen. Het benadrukt de kracht van geloven in je eigen weg, wat er ook gebeurt. Overtuigend nummer ook al houd ik niet van saxofoon. (8)

Fresh Tattoo gaat over het verwerken van pijn en herinneringen die diep zitten, zoals littekens. Het nummer voelt intiem en emotioneel aan, met een sfeer van kwetsbaarheid. Het benadrukt de kracht van genezing, zelfs na moeilijke ervaringen. Een nummer met een fijn tempo. (7)

Cleaning Crew beschrijft het opruimen van het verleden en proberen schoon te beginnen, zelfs als oude sporen blijven. De sfeer is reflectief en licht melancholisch, met een gevoel van loslaten en de kracht om door te gaan. Een nummer dat mij niet overtuigt (6)

In Murder at the 18th St. Garage vertelt de band over een schokkende gebeurtenis vol spanning en mysterie. Het nummer heeft een donkere, dreigende sfeer, met een gevoel van gevaar en geheimen. Het roept vragen op over wat er echt gebeurd is. Het tempo ligt hoog en het volume ook. (8)

From the Nebraska Plant gaat over iemand die ver weg werkt, ver van huis en geliefden, en de eenzaamheid en vervreemding die daarbij komen kijken. De sfeer is melancholisch en mistroostig, met een gevoel van verlangen naar verbondenheid. Ook deze track is erg sober en overtuigt mij maar deels. (6)

In Same as Cash komt de wereld van snelle beslissingen en het nemen van risico’s zonder nadenken over de gevolgen aan de orde. Het nummer heeft een energieke, impulsieve sfeer, met een gevoel van spanning en het gevaar dat soms komt met roekeloze keuzes. En ja dit nummer met meer wat meer bite bevalt me wel. (8)

Water Tower beschrijft een plek vol herinneringen en emoties, een soort toevluchtsoord waar iemand nadenkt over het verleden. De sfeer is nostalgisch en een beetje melancholisch, met een gevoel van verbondenheid en het belang van vertrouwde, oude plekken. Een fijne ingetogen song, (7)

Wier kent Jenny III niet? Het personage Jenny die krachtig en vastberaden is, zelfs in moeilijke tijden. Het nummer heeft een sfeer van veerkracht en zelfvertrouwen, met een gevoel van avontuur en het verlangen om haar eigen weg te volgen. Mooi strijkje maakt het een goed te verteren song, (7)

Going to Dallas gaat over een reis naar een nieuwe plek met hoop op verandering en een frisse start. De sfeer is optimistisch en vol verwachting, met een gevoel van avontuur en het idee dat iets nieuws begint. Aardig maar geen top (6)

Afsluiter Great Pirates handelt over rebellie en vrijheidsdrang, vergelijkbaar met het avontuurlijke leven van piraten. Het nummer heeft een sfeer van opstand en durf, met een gevoel van ontsnappen aan regels en het verkennen van onbekende mogelijkheden. Een bijzonder nummer (7)

Conclusie en aanbeveling
Jenny from Thebes van The Mountain Goats is een album dat op subtiele, maar diepgaande wijze het verhaal van het mysterieuze personage Jenny verder uitwerkt. De band weet met eenvoudige melodieën en krachtige teksten emoties als hoop, moed en melancholie over te brengen. Hoewel niet elk nummer even sterk aanslaat, bieden de variatie en de unieke sfeer een boeiende luisterervaring. Dit album zal vooral geliefd zijn bij fans van verhalende en emotionele muziek. Voor wie houdt van nummers die je meenemen in een verhaal en een intieme sfeer creëren, is dit album zeker een aanrader.

Waardering: 7,0 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ruim 3 jaar en een aantal keren luisteren verder heb ik toch meer waardering voor het album opgebouwd. Ik heb daaropvolgend mijn review op www.jorros-muziekkeuze.nl behoorlijk op de schop genomen met het volgende relaas als resultaat:

Toen ik voor het eerst luisterde naar het album "(Turn On) The Music Machine" van de Amerikaanse groep The Music Machine, uitgebracht in het roemrijke jaar 1966, was ik direct geïntrigeerd door de energieke samenklank van garagerock. Dit album, dat zich manifesteert als een krachtig artefact uit de muziekgeschiedenis, is doordrenkt van rauwe gitaarriffs en doortastende vocalen die typerend zijn voor die tijd.

Wat mij bijzonder aanspreekt in dit album, is de uitgesproken muzikale structuur die elke track lijkt te volgen. Vanaf het eerste nummer, "Talk Talk", word je als luisteraar meegesleept in een wervelwind van geluiden die zowel opstandig als innovatief zijn. De stem van de leadzanger, Sean Bonniwell, klinkt met een rauwheid die perfect de rebelse jeugd van de zestiger jaren weerspiegelt.

Ontdekken van het album "(Turn On) The Music Machine" van The Music Machine, uitgebracht in 1966, is als een reis terug in de tijd naar de wortels van de garagerock. Dit album staat vol met ruwe energie en kenmerkende geluiden die typerend zijn voor het tijdperk.

De instrumentatie op het album is zonder meer indrukwekkend. De elektrische gitaren zijn scherp en de baslijnen zijn doordringend. In combinatie met de strakke drumritmes creëren ze een geluid dat zowel tijdloos als typerend is voor de era van de garagerock.

Wat betreft de productie, ondanks de beperkingen van de technologie van die tijd, heeft het album een verrassend heldere en directe klank. Dit draagt bij aan de algehele ervaring van urgentie en authenticiteit, die de luisteraar bijna transporteert naar een live concert uit de jaren zestig.

En op een album met zoveel covers mag een korte verhandeling over de songs niet ontbreken

Talk Talk - Deze openingstrack zet meteen de toon met zijn korte duur en directe benadering. De krachtige, assertieve zang en de minimalistische instrumentatie maken dit een memorabel en invloedrijk nummer.

Trouble - Trouble laat een donkerder, meer introspectieve kant van de band zien. De zware baslijnen en de sombere tekst weerspiegelen de strijd en frustratie van de zanger.

Cherry, Cherry - Een cover die recht doet aan het origineel van Neil Diamond, maar met een rauwer randje. De band maakt het nummer eigen door toevoeging van hun kenmerkende agressieve gitaarwerk.

Taxman - Deze cover van The Beatles' klassieker krijgt een eigen draai door de band. Ze slagen erin om de fiscale frustratie van het nummer te behouden terwijl ze hun eigen unieke sound toevoegen.

Some Other Drum - Dit nummer toont de experimentele kant van de band met zijn ongewone ritmes en psychedelische invloeden. Het is een boeiend nummer dat blijft hangen.

Masculine Intuition - Met een titel die tot nadenken aanzet, biedt dit nummer een mix van krachtige gitaarriffs en provocerende teksten die de luisteraar uitdagen.

The People in Me - Dit nummer heeft een dieper emotioneel bereik, met een reflectie op persoonlijke identiteit en de externe invloeden die ons vormen.

See See Rider - Een energieke cover die de bluesy wortels van de band tentoonspreidt. De uitvoering is zowel rauw als emotioneel geladen.

Wrong - Een kort, scherp nummer dat zich focust op thema's van misverstanden en relationele miscommunicatie, uitgevoerd met kenmerkende directheid.

96 Tears - Een cover van ? and the Mysterians die de emotionele pijn en het verdriet van het origineel behoudt, maar toegevoegd met een typische Music Machine twist.

Come on In - Dit nummer nodigt de luisteraar uit in de wereld van de band, met een gastvrije, bijna feestelijke sfeer.

Hey Joe - De afsluiter van het album is een dramatische en krachtige uitvoering van deze klassieker, waarin het verhaal van verraad en wraak op een meeslepende manier wordt verteld.

Elk nummer op "Turn On The Music Machine" is een getuigenis van de tijd waarin het werd gemaakt, maar het blijft vandaag de dag verrassend relevant en fris. De directheid, de energie en het unieke geluid van de band maken dit album een essentiële luisterervaring voor liefhebbers van rockmuziek.

Concluderend is "(Turn On) The Music Machine" een album dat niet alleen een tijdscapsule is van een bewogen decennium, maar ook een getuigenis van muzikaal vakmanschap. Het biedt een rijke luisterervaring die zowel de kenner als de nieuwe luisteraar zal boeien en inspireren. Het is duidelijk waarom dit werk gerekend wordt tot de klassiekers van het genre.

Het album Boxer van The National is een prachtig, melancholisch album. Hoewel het al jaren uit is, had ik er nog niet eerder op gestemd. Dit verbaast me, want Boxer hoort samen met de albums ervoor en erna tot hun beste werk. The National zat in deze periode echt op hun hoogtepunt. Van de recentere albums vind ik I’m Easy to Find en Laugh Track minder indrukwekkend, maar Boxer blijft een album waar ik steeds naar terugkeer.

Favorieten op het album
Van alle nummers op Boxer vind ik vooral Apartment Story heel fijn om te luisteren. Het klinkt iets minder somber dan de rest van het album en heeft een iets energieker ritme. Ook Guest Room is om dezelfde reden een van mijn favorieten. De combinatie van melancholie en iets lichtere melodieën maakt deze tracks wat luchtiger en toegankelijker.

Nummers en Betekenis
1. Fake Empire
Dit is de opener van het album. De repeterende pianomelodie zorgt voor een kalme, bijna hypnotiserende sfeer. Tegen het einde dragen blazers subtiel een steentje bij, wat het nummer nog rijker maakt. De tekst beschrijft een gevoel van vervreemding en het leven in een wereld die aanvoelt als een ‘nep-imperium’. Dit lijkt te verwijzen naar hoe oppervlakkig de samenleving soms aanvoelt. Het nummer roept op tot bewustwording en doorbreken van illusies.

2. Mistaken for Strangers
Dit nummer heeft een donkere, meeslepende sfeer. De krachtige drums en melancholische gitaarlijnen creëren een intens gevoel. De tekst gaat over het gevoel een buitenstaander te zijn, zelfs onder vrienden. De afstand tussen mensen en het worstelen om verbinding te maken staat centraal. Het benadrukt hoe je je soms verloren kunt voelen in sociale situaties.

3. Brainy
Brainy heeft een repetitieve melodie en diepe, sombere zang. De tekst gaat over obsessieve liefde en de behoefte om begrepen te worden. De zin I keep your fingerprints in a pink folder symboliseert een bijna dwangmatige gehechtheid. Het nummer voelt intiem, maar ook een beetje beklemmend.

4. Squalor Victoria
Dit nummer valt op door de sterke ritmische drums en sobere zang. Het roept een gevoel van urgentie en innerlijke onrust op. De tekst laat de strijd zien van iemand die professioneel probeert over te komen, terwijl hij innerlijk worstelt met onzekerheden en demonen. De zin I'm a professional in my beloved white shirt laat deze tegenstrijdigheid goed zien.

5. Green Gloves
Green Gloves heeft een rustige, melancholische sfeer. De zachte instrumentatie en introspectieve zang maken het een gevoelig nummer. De tekst beschrijft het verlangen om dichter bij vrienden te komen, maar benadrukt tegelijkertijd de afstand die je voelt. De groene handschoenen symboliseren het proberen om op een subtiele, beschermde manier contact te maken.

6. Slow Show
De sfeer van Slow Show is kwetsbaar en intiem. De muziek is subtiel en wordt gedragen door de diepe stem van Berninger. De tekst beschrijft onzekerheid en het verlangen om een diepe verbinding aan te gaan met een geliefde. Sociale situaties voelen echter ongemakkelijk aan en de verteller hunkert naar de geborgenheid van thuis.

7. Apartment Story
Dit nummer heeft een iets meer opzwepend ritme, waardoor het wat lichter aanvoelt. De tekst gaat over een stel dat zich terugtrekt in hun appartement om te ontsnappen aan de chaos van de buitenwereld. Ze vinden troost bij elkaar, ondanks vermoeidheid en vervreemding. Het verkent thema’s van isolatie en de zoektocht naar comfort in een hectische wereld.

8. Start a War
Start a War is rustig en meeslepend. De subtiele instrumentatie en kalme melodie zorgen voor een kwetsbare sfeer. De tekst gaat over hoe het verlaten van iemand, zonder dingen uit te praten, kan leiden tot onrust of ‘oorlog’. Het nummer laat de fragiele kant van relaties zien.

9. Guest Room
Dit is een van de meer melancholische nummers. De tekst draait om oppervlakkige relaties en het verlangen naar meer verbinding. De gastenkamer staat symbool voor tijdelijke, niet-intieme interacties. De muziek heeft een rustige, meeslepende melodie die de tekst perfect ondersteunt.

10. Racing Like a Pro
In dit nummer gaat het over opgroeien en het verlies van jeugdige onschuld. De zachte instrumentatie en rustige zang geven het nummer een weemoedige sfeer. Het beschrijft de druk om te presteren en de gevoelens van vervreemding die daarmee gepaard gaan.

11. Ada
Ada heeft een zachte, intieme toon. De tekst vertelt over Ada, iemand die worstelt met communicatie en verbinding. De gevolgen van stilte en het verlangen naar echte interactie vormen de kern van dit nummer. De instrumentatie is rustig, maar emotioneel geladen.

12. Gospel
Het afsluitende nummer, Gospel, heeft een subtiele en weemoedige sfeer. De zachte piano en gitaarmelodieën klinken bijna als een verre kerkklok. De tekst gaat over escapisme en het omgaan met persoonlijke demonen. Het benadrukt hoe belangrijk gezelschap en steun zijn in moeilijke tijden.

Conclusie
Boxer is een album dat je niet snel loslaat. De melancholische sfeer en de eerlijke, introspectieve teksten maken het tot een intense luisterervaring. Voor liefhebbers van rustige, diepgaande indie rock is dit album een echte aanrader.

Over de band:
De Amerikaanse band The National is een populaire indierockgroep die in 1999 is opgericht in Cincinnati, Ohio. De band bestaat uit vijf leden: zanger Matt Berninger, de broers Aaron en Bryce Dessner, en de broers Scott en Bryan Devendorf. Hun muziek is bekend om de diepe stem van Matt, emotionele teksten en sfeervolle arrangementen. Ze hebben veel fans over de hele wereld en zijn geliefd om hun unieke geluid dat melancholisch en krachtig tegelijk is.

Over het album:
Het album Laugh Track van The National uit 2023 is een intiem en melancholisch werk dat veel indruk maakt. Het bevat nummers vol emoties en diepgang, met teksten die draaien om liefde, verlies en menselijke relaties. Dit album is gemaakt tijdens dezelfde periode als hun vorige album First Two Pages of Frankenstein, maar het heeft een donkerder en experimenteler geluid. Het is een aanrader voor liefhebbers van indierock met betekenisvolle teksten.

De nummers op het album
Opener Alphabet City is een melancholisch nummer dat gevoelens van verlangen en afstand uitdrukt. De tekst gaat over het missen van iemand en het wachten op zijn/haar terugkeer. Met zachte gitaarmelodieën en de kenmerkende diepe stem van de zanger creëert het lied een introspectieve sfeer, waarbij de luisteraar wordt meegenomen in een wereld van emotie en reflectie. Helaas krijg ik geen click met deze track. Het wordt gewoon niet spannend. (6)

Het daaropvolgende Deep End (Paul’s in Pieces) is een nummer dat gevoelens van emotionele verwarring en kwetsbaarheid uitdrukt. De tekst beschrijft iemand die zich overweldigd voelt en moeite heeft om gedachten en gevoelens te verwerken. Met zachte melodieën en introspectieve zang roept het lied een sfeer op van innerlijke strijd en het verlangen naar verbinding. Ook geen nummer waar ik wakker van lig maar aantrekkelijker als de opening. (6,5)

Weird Goodbyes met Bon Iver, gaat over het verdriet en de verwarring na een afscheid. De zanger reflecteert op een relatiebreuk en twijfelt of het de juiste beslissing was. Met melancholische melodieën en emotionele zang roept het nummer een sfeer op van spijt en verlangen naar wat verloren is. Het lukt ook deze track niet mijn gemoed positief te stammen, het is gewoon saai (5,5)

Turn Off the House is een term die het verlangen om te ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven beschrijft . De tekst beschrijft iemand die alles achterlaat en zoekt naar rust en stilte. Met zachte melodieën en introspectieve zang creëert het nummer een sfeer van reflectie en de behoefte aan een pauze van de wereld. Gelukkig toch een nummer wat me in elk geval goed doet (7,5)

Dreaming bevalt ook wat beter. Het nummer gaat over het verlangen naar vrijheid en ontsnapping aan de dagelijkse sleur. De tekst beschrijft iemand die droomt van een beter leven en reflecteert op persoonlijke groei. Met zachte melodieën en introspectieve zang roept het nummer een sfeer op van hoop en zelfontdekking. (7)

Laugh Track met Phoebe Bridgers gaat over onzekerheid en innerlijke strijd in een relatie. De tekst beschrijft gevoelens van twijfel en het zoeken naar geluk, terwijl men zich afvraagt of de huidige situatie het beste is wat ze ooit hebben gehad. Met melancholische melodieën en emotionele zang roept het nummer een sfeer op van introspectie en kwetsbaarheid. Phoebe Bridgers geeft gelukkig wat charme aan deze track. (7,5)

Daarna Space Invader dat vertelt over het gevoel van vervreemding en het zoeken naar verbinding in een wereld vol afleidingen. De tekst is introspectief en nodigt de luisteraar uit in de innerlijke wereld van de verteller. Probleem is dat de muziek op het album steeds dezelfde lijzige toon heeft en dat de bepaald niet uitblinkende zang daar weinig positiefs aan toevoegt. (6)

Hornets gaat over de complexiteit van relaties en innerlijke conflicten. De tekst beschrijft gevoelens van verwarring, onzekerheid en de moeite om emoties te uiten. Met een melancholische sfeer en introspectieve melodieën roept het nummer een gevoel op van emotionele worsteling en het zoeken naar begrip binnen een relatie. De melodie is hier een fijne gangmaker en helpt ook de zang naar meer kracht. (7,5)

Coat on a Hook handelt over gevoelens van verlatenheid en onbegrip in een relatie. De zanger voelt zich genegeerd, alsof hij op een feestje is achtergelaten als een jas aan een haak. De tekst benadrukt de afstand tussen twee mensen en de pijn van emotionele verwaarlozing. Aardig, vooral de muziek. De zang is redelijk. (7)

Tour Manager gaat over de druk en chaos van het leven onderweg tijdens tournees. De zanger vraagt om hulp om aan plannen te ontsnappen en zoekt naar een moment van rust. Met een kalme melodie en introspectieve tekst roept het nummer een sfeer op van vermoeidheid en het verlangen naar ontsnapping. Een sfeer van vermoeidheid rust sowieso op de zang van Matt Berninger in mijn beleving. (6)

Crumble met Rosanne Cash vertelt over de kwetsbaarheid in relaties. De tekst beschrijft hoe woorden pijn kunnen doen en iemand kunnen laten 'verbrokkelen'. Met zachte melodieën en emotionele zang roept het nummer een sfeer op van introspectie en de complexiteit van liefde. Rosanne Cash op de achtergrond redt ook hier het nummer. (7)

Slotakkoord Smoke Detector is (alweer) een introspectief nummer dat thema's als bescherming, herinnering en liefde verkent. De herhaalde zin "Smoke detector, smoke detector, all you need to do is protect her" kan zowel letterlijk als figuurlijk worden opgevat, waarbij het verlangen om iemand te beschermen centraal staat. (6)

Conclusie en Aanbeveling:
Het album Laugh Track van The National biedt een melancholische en introspectieve reis met thema’s zoals liefde, verlies en innerlijke strijd. Hoewel de muziek consistent van toon is, mist het vaak variatie en spanning, wat het moeilijk maakt om volledig mee te worden gesleept. Toch zorgen nummers zoals Turn Off the House, Dreaming en Laugh Track voor lichtpuntjes, mede door de bijdragen van gastartiesten.

Dit album is geschikt voor luisteraars die houden van sfeervolle, rustige muziek met diepe teksten. Voor fans van The National is het een aanrader, maar voor nieuwe luisteraars mist het wellicht genoeg afwisseling om echt te blijven boeien.

Waardering: 6,6
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bij deze mijn ervaring met het luisteren naar het album "24 Days at Catastrofe Cafe" van de Nederlandse formatie The Nightblooms, uit het jaar 1993. Dit specifieke werk reflecteert een voorafgaande ambitieuze poging om zich een weg te banen naar de noise/shoegaze beweging van de negentiger jaren, een ambitie die echter in de kiem gesmoord werd. Dus werd het over een wat andere boeg gegooid

De initiële track, een bescheiden opener van anderhalve minuut, ontvouwt zich meer als een hymne van een authentieke Nederlandse indie-band, resonerend met de distinctieve klanken van het Excelsior-label. Echter, deze inleiding mist overtuigingskracht. De opvolger, "Kiss and Spell", is eveneens kort, en ook daarin ontbreekt, naar mijn smaak, eveneens een betekenis, een opening die teleurstellend is in de ware zin van het woord.

Een lichte kentering wordt merkbaar bij de derde song "Hold On", waar de ruwe klanken van de gitaren enigszins tot leven komen, een reminiscentie van het noise-genre achterlatend in hun kielzog. "Hope for It Fast, Count on It Slow" manifesteert zich als een adequate compositie, passend gemarkeerd door een wisseling tussen snelheid en traagheid in zijn melodische passages.

In "Make it Rain", ervaar ik voor het eerst een oprecht gevoel van appreciatie voor het album; een nummer gekenmerkt door een aangename melodie. "Never Dream at All" bevindt zich in een vergelijkbare sfeer van muzikale bevrediging. Terwijl "Double Speed" zich manifesteert als acceptabel, schiet het toch tekort om een diepe indruk achter te laten.

Het tij keert echter volledig ten goede met "Everyone Loves You", waarin ik eindelijk een positieve verbondenheid voel; het is een krachtig stuk met voortreffelijk gitaarspel en een zanglijn die eindelijk zijn ware potentieel bereikt, doordrenkt van een smaakvolle gruizigheid. "Shatterhand" treedt in de voetsporen van zijn voorganger, en etaleert zichzelf eveneens als een uitermate aangenaam stuk.

Ten slotte leidt "Sweet Rescue" ons naar een serene afsluiting, een track die de luisteraar terugbrengt naar een staat van rust na de tumultueuze reis.

Mijn overpeinzingen over dit album zijn dus gemengd; hoewel het begint met een gebrek aan overtuigingskracht, vindt het uiteindelijk zijn voet aan de grond in een meer gedefinieerde artistieke expressie. Dit is een ontdekkingstocht van een band die worstelde om haar eigen stem te vinden in een tijdperk van muzikale exploratie en experimenten.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder gepubliceerd op jorros-muziekkeuze.nl)

Shoegaze met niet al te gruizige gitaren, of anders gezegd shoegaze voor beginners. Of nog anders gezegd, aanstekelijke indierock met een snufje shoegaze. Het blijft een van mijn favoriete genres.

The Pains Of Being Pure At Heart is een band die in 2007 is opgericht en van New Yorkse afkomst is. In 2019 is de band gestopt na 5 albums te hebben gemaakt. Dit is hun tweede album’.

Het opent erg fraai met Belong. Een beetje een meezinger met een heerlijk refrein. Ook de drie daaropvolgende nummers bevallen me goed. Het tempo blijft in de muziek zitten.

In Anna With An E gaat het tempo helaas wat naar beneden. Het zwarte schaap op het album. Gelukkig wordt de draad weer opgepakt in Even In Dreams. Daarna blijft het lekker tot en met de afsluiter.

Het album heeft bij mij een paar luisterbeurten nodig gehad alvorens het kwartje viel. Het titelnummer, wat ik in eerste instantie niet zo lekker vond is nu mijn favoriet op dit album.

Hoewel de shoegaze op dit album wat steviger had gemogen toch een album dat een ruime voldoende krijgt.

The Pentangle, een Britse folk-jazzband opgericht in de late jaren '60, bestond uit vijf uitzonderlijke muzikanten: Bert Jansch, John Renbourn, Jacqui McShee, Danny Thompson en Terry Cox. Elk lid bracht zijn eigen unieke stijl en expertise mee, waardoor een bijzonder en harmonieus geluid ontstond dat moeilijk te categoriseren is.

Hun derde studioalbum, "Basket of Light" uit 1969, wordt vaak gezien als hun magnum opus. Laten we eens dieper ingaan op dit opmerkelijke album en de betoverende nummers die het bevat.

Het album opent met "Light Flight". Even is er een jazzy vibe, maar wat volgt is een dynamisch en ritmisch nummer dat je onmiddellijk meesleept. De complexiteit van de gitaarpartijen van Bert Jansch en John Renbourn is indrukwekkend, terwijl de etherische zang van Jacqui McShee een dromerige sfeer creëert. Dit nummer belichaamt de essentie van The Pentangle: virtuositeit gecombineerd met een ongeëvenaarde muzikaliteit. Een nummer waarbij je niet stil kunt zitten

"Once I Had a Sweetheart" is een traditionele folkballade die prachtig wordt uitgevoerd. De melancholische melodieën en de diepe emotie in McShee's stem brengen de luisteraar terug naar een vervlogen tijdperk van hartstocht en verlies. Het gebruik van de sitar door Renbourn voegt een oosters tintje toe aan deze klassieke ballade, wat het een unieke draai geeft.

"Springtime Promises" is ingetogen en belooft, zoals de titel suggereert, een hoopvolle lente. De mannelijke zang voegt een warme, melancholische laag toe aan het nummer, waardoor het een perfecte soundtrack is voor een rustige lentedag.

"Lyke-Wake Dirge," een traditionele volksballade, wordt op dit album opnieuw geïnterpreteerd met een donkere en sfeervolle twist. De zang van McShee klinkt hier bijna spookachtig, terwijl de instrumentatie een mysterieuze en sombere sfeer creëert. Dit nummer benadrukt de veelzijdigheid van de band en hun vermogen om verschillende muzikale tradities te verkennen en te herdefiniëren. De topmelodie is doordringend en blijft lang in het geheugen hangen.

"Train Song" brengt een jazzy vibe met zich mee, gedreven door de ritmische baslijnen van Thompson en het inventieve drumwerk van Cox. De samensmelting van folk en jazz is hier duidelijk hoorbaar, en de complexe arrangementen laten de technische bekwaamheid van de bandleden zien. Het nummer voelt als een muzikale reis, vol onverwachte wendingen en prachtige muzikale momenten. De psychedelische invloeden zijn subtiel maar effectief.

"Hunting Song" neigt meer naar traditionele folk, levendig en ritmisch, met een bijzondere melodie en grootse zang. De percussie van Terry Cox is dynamisch en stuwend. Het nummer vertelt een verhaal dat diep geworteld is in de folklore en geschiedenis van Groot-Brittannië.

"Sally Go Round the Roses" biedt een fascinerende mix van folk en rock. De dromerige zang van McShee en de melancholische melodieën creëren een sfeer van mysterie en introspectie. Dit nummer onderscheidt zich door zijn balans tussen eenvoud en complexiteit. Het is een wat experimenteel nummer dat de veelzijdigheid van de band perfect illustreert.

"The Cuckoo" heeft een prachtige melodie en zang, en is een fijne meezinger met een aanstekelijk ritme. Het nummer vangt de essentie van folk en voegt er een frisse, moderne draai aan toe.

Het album sluit af met "House Carpenter", een hartverscheurende ballade over liefde en verlies. De diepe emotie en de verhalende kracht van dit nummer maken het tot een passend einde voor een buitengewoon album. "De unieke combinatie van banjo en sitar resulteert in een opzwepend ritme. Het nummer is een perfecte afsluiter die de luisteraar achterlaat met een gevoel van voldoening.

Al met al is "Basket of Light" een album dat niet alleen de veelzijdigheid en virtuositeit van The Pentangle toont, maar ook de rijkdom van folk, een vleugje jazz en psychedelica combineert in een naadloos geheel. Elk nummer biedt een unieke ervaring, en samen vormen ze een tijdloos meesterwerk dat zijn plaats in de muziekgeschiedenis verdient.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Noot: De tekst is gegenereerd met AI op basis van een prompt met daarin:
1- door mij zelf verzamelde gegevens over de band
2- mijn persoonlijke indrukken en sfeerbeleving van de nummers op het album
3- mijn interpretatie van teksten (via Genius.com en Musixmatch.com)

The Pineapple Thief, een Britse band die in de jaren '90 het muzikale landschap betrad, heeft zichzelf onderscheiden met een bijzondere mix van alternatieve rock en progressieve rock. Onder leiding van de getalenteerde Bruce Soord betoveren ze hun publiek met melancholische melodieën en complexe muzikale structuren die zowel hartverwarmend als intrigerend zijn. Hun muziek, rijk aan emotionele diepgang en subtiele instrumentale nuances, biedt een verfrissende kijk op het progrock-genre en blijft fans al jaren boeien.

Hun debuutalbum uit 1999, Abducting the Unicorn, is een muzikale reis vol mysterie en emotie. Vanaf het allereerste nummer voel je dat je iets bijzonders ervaart. De melancholische schoonheid van de muziek biedt zowel troost als intrige.

Neem bijvoorbeeld het openingsnummer Private Paradise. Deze track is een hypnotiserende reis door serene en melancholische landschappen. De etherische melodieën en introspectieve teksten nodigen je uit om te reflecteren op persoonlijke gevoelens en verlangens naar ontsnapping. Het voelt als een muzikaal toevluchtsoord waar zorgen even verdwijnen.

Dan is er Drain, dat betovert met een gruizige, meeslepende sfeer. De dynamische opbouw en intense geluiden weerspiegelen de fysieke en mentale uitputting die in de teksten wordt beschreven. Het nummer sleept je mee in een maalstroom van emoties en laat je de intensiteit van vermoeidheid en leegte voelen.

Whatever You Do - Do Nothing is een gedreven en dynamisch stuk dat gevoelens van besluiteloosheid en stagnatie uitdrukt. Elke noot ademt spanning en emotie, en het gevecht tegen apathie komt krachtig naar voren. Het nummer is een reflectie op de worsteling om uit een staat van inertie te breken.

No One Leaves This Earth heeft een beklemmende, bijna buitenaardse sfeer. De onheilspellende tonen en zweverige melodieën benadrukken de thema's van sterfelijkheid en dood, een duistere maar fascinerende verkenning van onze eindigheid. Soord's lyriek, vol existentiële overpeinzingen, voegt een diepgaande filosofische dimensie toe aan de muziek.

In Punish Yourself vinden we een bedachtzaam en emotioneel klanklandschap. De introspectieve teksten en serene melodieën nodigen uit tot zelfreflectie en het verwerken van emotionele pijn. Het nummer is een ode aan zelfacceptatie, door de pijn heen.

Everyone Must Perish verkent de onvermijdelijkheid van de dood en de vergankelijkheid van het leven met opzwepende ritmes en pakkende melodieën. Het is een van de meest memorabele stukken op het album.

Met Judge the Girl zet The Pineapple Thief een stevig en krachtig nummer neer. De rauwe energie en gedreven tempo's weerspiegelen thema's van vooroordelen en oppervlakkigheid, wat resulteert in een intense muzikale ervaring.

Het slotnummer, Parted Forever, is een dynamische en epische afsluiting van het album. Met weelderige orkestratie en emotioneel geladen zang voelt het als een catharsis, een bevrijding van alle opgebouwde spanning. De dromerige klanken en meeslepende melodieën beschrijven de pijn van verlies en afscheid, en nemen je mee op een reis door verschillende muzikale landschappen.

Abducting the Unicorn is niet zomaar een album; het is een meeslepende ervaring die je niet loslaat. De muzikale vakmanschap van The Pineapple Thief is overal voelbaar, van de subtiele nuances in de instrumentatie tot de diepgaande emotie in de zang. Als liefhebber van alternatieve en progressieve rock, kan ik met volle overtuiging zeggen dat dit album een meesterwerk is. The Pineapple Thief heeft met hun debuut een blijvende indruk achtergelaten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vers van de pers is dit nieuwe album van The Pineapple Thief uit Somerset United Kingdom. Een act die balanceert tussen alternative rock en progrock. De band bestaat sinds 1999 en dit is inmiddels het 16e album. Ik zag al goede berichten verschijnen bij de echte fans dus de nieuwsgierigheid was gewekt.

Put It Right – Dit openingsnummer is helaas te glad en gepolijst voor mijn smaak. Het mist de emotie en de scherpe randjes die een song boeiend maken. Het voelt alsof het nummer te hard probeert om radiovriendelijk te zijn, waardoor de diepgang ontbreekt.

Rubicon – Dit nummer heeft gelukkig veel meer elan. De melodie is prettig en vooral het refrein blijft hangen. De energie en passie komen hier veel beter naar voren, waardoor het een van de sterkere nummers van het album is.

It Leads to This – Het titelnummer van het album voelt helaas weer wat te braaf aan. Er is een gebrek aan bite, iets wat je verwacht van een band als The Pineapple Thief. De productie is vlekkeloos, maar het nummer slaagt er niet in om echt indruk te maken.

The Frost – Ook dit nummer weet me niet echt te pakken. De melodie is te voorspelbaar en mist het avontuur dat ik graag hoor in progressieve rock. Het voelt opnieuw te braaf en mainstream aan.

All That's Left – Hoewel dit nummer wat meer volume heeft, weet het me toch niet echt te raken. Het mist een emotionele kern die je bijblijft. Het lijkt alsof de band op veilig speelt in plaats van risico's te nemen.

Now It's Yours – In dit nummer mis ik duidelijk structuur. Het voelt alsof de verschillende elementen niet goed samenkomen, waardoor het nummer wat rommelig overkomt. Er zit potentie in, maar het wordt niet volledig benut.

Every Trace of Us – De knappe maatwisselingen in dit nummer zijn bewonderenswaardig, maar ze veroorzaken ook onrust bij het luisteren. Het is moeilijk om in het nummer op te gaan door de constante veranderingen.

To Forget – Gelukkig biedt dit slotnummer een aardig afsluiting van het album. Het is niet baanbrekend, maar wel aangenaam genoeg om een positieve nasmaak achter te laten. Het is een rustige afsluiter die het album op een redelijke noot beëindigt.

Conclusie: "It Leads to This" is een teleurstellend album dat ik waarschijnlijk niet vaak opnieuw zal beluisteren. Het mist de rauwe emotie en complexiteit die ik van The Pineapple Thief gewend ben. Hoewel er momenten van potentie zijn, speelt de band te vaak op veilig en missen de nummers de diepgang en spanning die ze zo speciaal kunnen maken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over The Polyphonic Spree
The Polyphonic Spree is een muzikale groep uit Amerika die bekend staat om hun vrolijke en bijzondere stijl. Ze maken muziek die klinkt als een mix van pop, rock en koormuziek. De groep heeft vaak veel muzikanten op het podium, soms wel meer dan twintig, allemaal gekleed in kleurrijke gewaden. Dit maakt hun optredens heel uniek en feestelijk. Ze begonnen in 2000 in Dallas, Texas, en hebben sindsdien veel albums uitgebracht en wereldwijd opgetreden. Hun liedjes hebben vaak positieve teksten en een optimistische sfeer die mensen blij maakt.

Over het album Salvage Enterprise
Salvage Enterprise is een album van The Polyphonic Spree uit 2023. Het album laat zien hoe de band nieuwe ideeën combineert met hun kenmerkende grote geluid. Het zit vol energieke nummers met veel instrumenten, koorzang en positieve vibes. Dit keer experimenteren ze met iets donkerdere thema’s, maar de muziek blijft optimistisch en hoopvol. Het album voelt als een avontuur waarin elke track je verrast. Fans van de band zijn enthousiast, omdat Salvage Enterprise zowel vertrouwd als vernieuwend klinkt. Het is een plaat die je laat nadenken én je humeur opkrikt.

Over de nummers op het album:
Het album trapt af met Section 44 (Galloping Seas). Dit nummer voelt als een reis over wilde zeeën. Het nummer gaat over moed en hoop, zelfs in moeilijke tijden. De muziek heeft een dromerige en krachtige sfeer, met fraaie golvende melodieën en een opbouw die energie geeft. Het laat je denken aan het overwinnen van stormen en het vinden van rust na chaos. (8)

Section 45 (Wishful, Brave, and True) gaat over geloven in jezelf en trouw blijven aan wie je bent. Het nummer straalt hoop, kracht en eerlijkheid uit. Met een warme melodie en inspirerende teksten moedigt het je aan om moedig te zijn, zelfs als het leven uitdagend is. Het voelt als een lied dat positiviteit en vertrouwen verspreidt. (7,5)

Daarna Section 46 (Give Me Everything) dat handelt over verlangen naar verbinding en het volledig ervaren van het leven. De teksten vragen om eerlijkheid, liefde en alles wat iemand te bieden heeft. De muziek is intens en meeslepend, met een emotionele opbouw die kracht en passie uitstraalt. Het nummer voelt als een oproep om alles te geven en te ontvangen. (7)

Het nummer Section 47 (Got Down to the Soul) gaat over diep naar binnen kijken en jezelf echt begrijpen. Het nummer heeft een krachtige, emotionele sfeer en voelt als een reis naar de kern van wie je bent. De muziek bouwt langzaam op en geeft een gevoel van bevrijding en eerlijkheid. Het is introspectief maar ook hoopvol en opbeurend. (7)

Section 48 (Shadows on the Hillside) gaat over herinneringen en de geheimen die het landschap bewaart. Het nummer heeft een mysterieuze en dromerige sfeer, alsof je door een oude, stille plek wandelt. De teksten roepen beelden op van schaduwen en verhalen uit het verleden, met muziek die zowel melancholisch als hoopvol aanvoelt. Het is een prachtig nummer. (8,5)

De track Section 49 (Hop Off the Fence) gaat over keuzes maken en niet langer twijfelen. Het nummer moedigt aan om actie te ondernemen en ergens volledig voor te gaan. De sfeer is energiek en opzwepend, met optimistische melodieën die je motiveren. Het voelt als een oproep om je angsten los te laten en moedig vooruit te stappen. Sober en toch heel erg mooi (7.5)

Section 50 (Open the Shores) gaat over nieuwe kansen en het toelaten van verandering. Het nummer roept op om grenzen te openen en nieuwe mogelijkheden te omarmen. De sfeer is groots en hoopvol, met muziek die aanvoelt als een frisse wind. Het lied straalt vrijheid en een gevoel van verbondenheid met de wereld uit. (8)
Section 51 (Winds of Summer) voelt als een ode aan warme, zorgeloze dagen. Het nummer gaat over herinneringen aan geluk, vrijheid en de magie van zomerse momenten. De sfeer is licht en dromerig, met melodieën die je meenemen naar een zonnige plek. Het lied straalt vreugde uit en geeft een gevoel van rust en warmte. (7)

Afsluiter Section 52 (Morning Sun, I Built the Stairs) gaat over het overwinnen van obstakels en het bouwen van een pad naar iets moois. Het nummer heeft een hoopvolle en inspirerende sfeer, met teksten die vertrouwen geven. De muziek voelt als een nieuwe ochtend, fris en vol energie met een heerlijke melodie en begeleiding. Het lied straalt doorzettingsvermogen en optimisme uit, als een persoonlijke overwinning. (8)

Conclusie en aanbeveling:
Salvage Enterprise is een indrukwekkend album dat perfect laat zien wat The Polyphonic Spree zo uniek maakt. Elk nummer biedt een mix van emoties, van dromerige rust tot energieke kracht. De combinatie van positieve boodschappen en prachtige muziek maakt dit album een echte aanrader, vooral voor wie van inspirerende en hoopvolle muziek houdt. Het is een plaat die je keer op keer wilt beluisteren. Fans van de band zullen genieten van de vertrouwde stijl met een frisse twist, terwijl nieuwe luisteraars worden meegenomen op een magische muzikale reis. Zeker een aanrader voor liefhebbers van unieke en meeslepende muziek!

Waardering: 7,6
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De eerste kennismaking met 'Erase' van The Rocky Valentines, een verse lichting uit de Verenigde Staten uit 2024, voelt als een muzikale reis die varieert van diepgaande emoties tot euforische hoogtepunten. Met een breed scala aan tracks die zowel de ziel beroeren als uitnodigen tot meedeinen, heeft dit album mij op meerdere manieren verrast.

De opener van het album, 'Sing the Song', zet direct een krachtige toon. Met zijn langzame tempo, maar overtuigende levering, biedt het nummer een stevige fundering voor de rest van het album. De ruwe randjes van de zang samen met de solide muzikale begeleiding maken dit nummer tot een robuuste binnenkomer.

Vervolgens brengt 'Doing All I Can' de stemming omhoog met zijn vlotte ritme en aanstekelijke melodie. Het is een track die blijft hangen; van de melodieuze strofen tot het serene, bijna meditatieve einde. Het nummer is een prachtige showcase van de veelzijdigheid van de band.

Bij 'Take Me Away' wordt de toon iets subtieler. De melodie is aangenaam, hoewel minder opvallend dan de andere nummers. Het dient als een mooi intermezzo voordat de energie weer opgevoerd wordt met de volgende tracks.

'Scream and Shout' brengt de energie terug met een knal. Deze track is de perfecte meezinger voor op een feestje of tijdens een autorit. Het aanstekelijke refrein en de dynamische muziek maken het moeilijk om niet mee te doen.

'Agree' verandert het tempo weer en brengt ons een gruizige, meeslepende ervaring. Het is een nummer dat je beetpakt en niet meer loslaat tot de laatste noot is vervlogen. De rauwe emotie in de zang is bijzonder aangrijpend.

'Stick It Out' is een meer ingetogen track. Het is iets minder spannend vergeleken met de andere explosieve nummers, maar biedt een aangename adempauze met zijn bedachtzame melodie en rustige uitvoering.

'Beer Keg' is een aardige toevoeging met een ruime voldoende. Het is misschien niet het meest opvallende nummer van het album, maar het heeft een solide compositie die zeker veel luisteraars zal aanspreken.

Tot slot, 'Erase', de titeltrack, sluit het album af op een swingende en vrolijke noot. Dit nummer laat een blijvende indruk achter en sluit het muzikale avontuur prachtig af.

'Erase' van The Rocky Valentines is zeker een album dat niet onopgemerkt voorbij zal gaan. Met een mix van diepgang, plezier en muzikale diversiteit, heeft het voor elk wat wils. Een must-have voor de liefhebber van gevarieerde muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Hieronder mijn review zoals eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Rondzwemmend in de muzikale wateren van 1964, stuit je als muziekliefhebber op een artefact van niet te onderschatten waarde: 12 x 5, het album van de Britse formatie The Rolling Stones, bestemd voor de Amerikaanse levensader van de popcultuur. In die dagen waren de Stones niet enkel een band; ze waren architecten van de tegenbeweging, het smeden van de Britse invasie in de Amerikaanse muzieksfeer.

Het beginstuk van dit album, Around and Around, is een onversneden stuk rock & roll, doorspekt met de kenmerkende snauw van Mick Jagger. Een opener die niet alleen je aandacht trekt maar deze ook onverbiddelijk vasthoudt. Vervolgens leidt Confessin' the Blues je door een landschap van pure nostalgie, terwijl Empty Heart je verwelkomt met zijn rafelige randen en de betoverende tonen van de mondharmonica.

Time Is on My Side dient vervolgens als een sereen moment van reflectie, een getuigenis van een van de eerste hitsingles die zelfs vandaag de dag nog immer verrukkelijk klinkt. De transitie naar Good Times, Bad Times markeert een terugkeer naar de rauwe, ongefilterde emotie van de blues.

Het narratief vervolgt met It’s All Over Now, opnieuw een treffende hit die je meevoert op golven van heerlijke bluesrock, waarna 2120 South Michigan Avenue je trakteert op een memorabele gitaarsolo, een zeldzame delicatesse in de muzikale keuken van de Stones.

De interpretatie van Under the Boardwalk, een nummer oorspronkelijk verheerlijkt door de Drifters, voegt een nieuwe dimensie toe aan het album, terwijl Congratulations een intiemer, pop-georiënteerd facet van de band onthult. Grown up Wrong balanceert de schaal met zijn robuuste rocksamenstelling, waar de gitaar weer ruim baan krijgt.

Wanneer If You Need Me door de speakers weerklinkt, word ik meegezogen in een meeslepend rockavontuur. Tot slot sluit Susie Q, een eerbetoon aan Dale Hawkins' klassieker, het album af en laat een smaak van nostalgie en verwondering achter.

Ter conclusie, 12 x 5 van The Rolling Stones is niet slechts een album; het is een chronologische expeditie door de vroege dagen van rock & roll, een schatkist gevuld met muzikale juwelen die zowel de ziel beroeren als de geest inspireren.

De Britse rockband The Rolling Stones, opgericht in 1962, staat bekend als een van de meest invloedrijke bands in de geschiedenis van de rockmuziek. De band, onder leiding van Mick Jagger en Keith Richards, heeft talloze hits geproduceerd die de tand des tijds hebben doorstaan. Het album Aftermath, uitgebracht in 1966, wordt vaak beschouwd als een mijlpaal in de carrière van de band. Dit was het eerste album waarop alle nummers geschreven waren door het duo Jagger-Richards, wat een belangrijke stap betekende in hun ontwikkeling als songwriters. Aftermath markeerde ook een verschuiving in de muzikale stijl van de Stones, waarbij ze experimenteerden met nieuwe geluiden en invloeden.

Het album Aftermath weerspiegelt een diversiteit aan muzikale stijlen en genres. Hoewel de band trouw blijft aan hun roots in de blues en rock 'n roll, breiden ze hun geluid uit met invloeden uit de folk, barokpop en zelfs oosterse muziek. Het album wordt gekenmerkt door het gebruik van verschillende instrumenten die destijds ongebruikelijk waren in rockmuziek, zoals de sitar, marimba en dulcimer. Dit experimenteren met nieuwe geluiden gaf het album een uniek karakter en onderscheidde het van hun eerdere werk.

De productie van Aftermath werd verzorgd door Andrew Loog Oldham, de toenmalige manager en producer van de band. Oldham wist de rauwe energie van de Stones te vangen en combineerde dit met een helder, maar toch edgy geluid dat perfect paste bij de sfeer van het album. De geluidskwaliteit is voor die tijd uitstekend, met een goede balans tussen de instrumenten en de stem van Mick Jagger die duidelijk naar voren komt. Het gebruik van stereo-opname, dat nog in zijn kinderschoenen stond, zorgt voor een interessante luisterervaring, waarbij bepaalde instrumenten aan één kant van het stereobeeld worden geplaatst om diepte en dynamiek te creëren.

Mother's Little Helper (2:45)
Dit nummer opent het album met een vrolijk klinkende maar toch sinistere melodie. Het gaat over de toenemende afhankelijkheid van huishoudelijke vrouwen van kalmerende middelen. De sitar die gebruikt wordt in dit nummer geeft het een exotische sfeer, wat destijds zeer vernieuwend was voor een rocknummer.

Stupid Girl (2:56)
Stupid Girl is een scherp nummer met een cynische tekst over oppervlakkige vrouwen. Het nummer heeft een catchy riff en een ritmisch drijvende kracht die typerend is voor de Stones in deze periode.

Lady Jane (3:08)
Een prachtig barokpopnummer met een zachte, melancholieke sfeer. De gebruik van de dulcimer en klavecimbel geeft het een Elizabethaanse charme, terwijl de tekst een romantische en mysterieuze sfeer oproept.

Under My Thumb (3:41)
Een van de bekendste nummers van het album, Under My Thumb, valt op door het gebruik van de marimba, wat een hypnotiserend effect heeft. De tekst beschrijft de ommekeer van machtsdynamiek in een relatie, wat voor controverse zorgde, maar het nummer blijft een klassieker in het oeuvre van de Stones.

Doncha Bother Me (2:41)
Dit nummer is een terugkeer naar de bluesroots van de band, met een rauwe en ongepolijste energie. De slide gitaar speelt een prominente rol, wat het een authentiek bluesgeluid geeft.

Goin' Home (11:13)
Goin' Home is een episch nummer dat meer dan elf minuten duurt, wat ongebruikelijk was voor rockmuziek in die tijd. Het is een soort jam-sessie, waarbij de band improviseert en zich volledig laat gaan. Het is een experimenteel nummer dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis.

Flight 505 (3:27)
Een uptempo nummer met een sterke pianomelodie die doet denken aan de vroege rock 'n roll invloeden van de band. Het nummer vertelt het verhaal van iemand die op de vlucht slaat voor zijn problemen, maar uiteindelijk lijkt te eindigen in een nog grotere ellende.

High and Dry (3:08)
Een ander bluesgetint nummer, High and Dry, heeft een meer akoestische benadering met een countryvibe. Het is een vrolijk klinkend nummer, ondanks de droevige tekst over iemand die in de steek is gelaten.

Out of Time (5:37)
Out of Time is een soulvol nummer met een catchy refrein en een groovy baslijn. De strijkersarrangementen geven het een dramatisch tintje, en de tekst over iemand die niet meer in de tijd past, resoneert nog steeds.

It's Not Easy (2:56)
Dit nummer is een krachtige rocktrack met een eenvoudige maar effectieve riff. De tekst gaat over de moeilijkheden van het leven en de worstelingen om door te gaan. Het nummer heeft een aanstekelijke energie die je direct meesleept.

I Am Waiting (3:11)
I Am Waiting is een dromerig nummer met een folkachtige sfeer. Het begint zacht en bouwt langzaam op naar een climax. De lyrics zijn introspectief en mysterieus, wat bijdraagt aan de betoverende sfeer van het nummer.

Take It Or Leave It (2:47)
Dit nummer is een melancholische ballad met een eenvoudige maar mooie melodie. De tekst spreekt over liefdesverdriet en het moeten loslaten van een geliefde. De vocalen van Jagger zijn hier bijzonder gevoelig en raken de luisteraar recht in het hart.

Think (3:09)
Think is een energiek nummer met een funky ritme. De tekst moedigt aan om na te denken voordat je handelt, een boodschap die nog steeds relevant is. De gitaarlicks en de stevige drums geven het nummer een sterke drive.

What to Do (2:32)
Het album sluit af met What to Do, een vrolijk klinkend nummer dat een contrast vormt met de vaak donkerdere thema's van het album. Het is een lichtvoetige afsluiter met een catchy melodie en een luchtige tekst over de onzekerheden van het leven.
Conclusie

Aftermath is zonder twijfel een van de meest invloedrijke albums van The Rolling Stones. Het album laat de groei en evolutie van de band zien, zowel muzikaal als tekstueel. De diversiteit aan stijlen en de introductie van nieuwe instrumenten en geluiden maken dit album een boeiende luisterervaring van begin tot eind. De productie is scherp en de geluidskwaliteit is voor die tijd indrukwekkend, wat bijdraagt aan de blijvende aantrekkingskracht van het album.

Als je een fan bent van rockmuziek en geïnteresseerd bent in het ontdekken van de vroege experimenten die hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van het genre, dan is Aftermath zeker een aanrader. Het album biedt een diepgaande blik op de creatieve geesten van The Rolling Stones in een cruciale periode van hun carrière, en het blijft tot op de dag van vandaag een klassieker die het verdient om herontdekt te worden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Aftermath, uitgebracht in 1966, markeert een belangrijk keerpunt in de carrière van The Rolling Stones. Als hun vierde studioalbum en het eerste dat volledig uit originele composities van Mick Jagger en Keith Richards bestaat, symboliseert het een nieuwe creatieve vrijheid voor de band. De Britse formatie, bestaande uit Mick Jagger, Keith Richards, Brian Jones, Charlie Watts en Bill Wyman, stond aan de vooravond van wereldwijde supersterrenstatus. Met Aftermath wisten ze een geluid neer te zetten dat hen definieerde als een van de meest invloedrijke rockbands van de jaren '60 en ver daarna.

De stijl van Aftermath is een fascinerende mix van rock, blues, pop en een vleugje psychedelica. Terwijl eerdere albums van The Rolling Stones zwaar leunden op covers en bluesstandaarden, toont Aftermath een duidelijk breder scala aan muzikale invloeden. Brian Jones, het multi-instrumentale wonderkind van de band, experimenteert met tal van instrumenten zoals de sitar, dulcimer en marimba, wat bijdraagt aan de unieke sfeer van het album. Dit album vangt zowel de rauwe energie van rock-'n-roll als de subtielere nuances van folk en oosterse muziek, wat het tot een veelzijdig en dynamisch werk maakt.

De productie van Aftermath, in handen van de legendarische producer Andrew Loog Oldham, is opmerkelijk voor zijn tijd. Het album werd opgenomen in de RCA Studios in Hollywood, wat destijds bekendstond om zijn uitstekende opnamefaciliteiten. De geluidskwaliteit van het album is helder en goed uitgebalanceerd, met een sterke nadruk op de ritmesectie, wat zorgt voor een levendig en krachtig geluid. De mix legt de nadruk op de vocale prestaties van Mick Jagger, terwijl de instrumentale complexiteit van de tracks niet verloren gaat. Het album klinkt tijdloos, zelfs meer dan vijf decennia na de oorspronkelijke release.

Paint It, Black: Een Donkere Krachtpatser
De openingstrack Paint It, Black zet meteen de toon voor het album met zijn dreigende sitar en dynamische percussie. De tekst, doordrenkt met somberheid en wanhoop, gecombineerd met de oosterse invloeden, maakt dit nummer tot een van de meest iconische in de discografie van The Rolling Stones. De hypnotiserende ritmes en melancholische melodieën maken dit nummer een onvergetelijke klassieker.

Stupid Girl: Een Cynische Kijk op Relaties
Stupid Girl is een energiek nummer dat een scherpe satire biedt op de oppervlakkigheid van sommige vrouwen in de ogen van Jagger. Hoewel het nummer misschien controversieel is door de ogen van het moderne publiek, past het perfect in het rebelse en provocerende imago van de band. De catchy melodie en strakke gitaarpartijen zorgen ervoor dat dit nummer blijft hangen.

Lady Jane: Een Barokke Ballade
Lady Jane valt op door zijn elegante, bijna barokke arrangementen. Brian Jones’ gebruik van de dulcimer geeft het nummer een verfijnde, historische sfeer. De teksten, waarin liefdesbetuigingen in archaïsche termen worden uitgesproken, tonen de veelzijdigheid van Jagger als songwriter. Dit nummer biedt een rustige pauze te midden van de meer energieke tracks van het album.

Under My Thumb: Een Spel van Macht
Under My Thumb is een van de meest besproken nummers van het album, met een tekst die draait om dominantie en controle in een relatie. De marimba van Brian Jones geeft het nummer een exotische en bijna speelse klank, ondanks de controversiële inhoud. Dit contrast tussen de luchtige muziek en de donkere thematiek is kenmerkend voor de kunstzinnige complexiteit van het album.

Doncha Bother Me: Een Terugkeer naar de Blues
Met Doncha Bother Me keert de band terug naar hun bluesroots. Het nummer heeft een ruwe, ongepolijste energie die doet denken aan hun eerdere werk. De eenvoudige, repetitieve teksten en het rauwe gitaarwerk benadrukken de rebelse aard van de Stones, wat het tot een favoriet maakt onder bluesliefhebbers.

Think: Een Scherpe Reflectie
Think is een uptempo nummer dat zowel muzikaal als tekstueel scherp is. De gitaren zijn fel en de ritmesectie is strak, wat het nummer een aanstekelijke drive geeft. De teksten, die handelen over verraad en teleurstelling, laten een donkerder kant van de menselijke relaties zien, een terugkerend thema op het album.

Flight 505: Een Vliegende Start
Flight 505 begint met een piano-intro dat doet denken aan klassieke rock-'n-roll uit de jaren '50, voordat het overgaat in een rocknummer met een pakkende baslijn. Het nummer vertelt het verhaal van een man die op de vlucht slaat, wat symbolisch is voor de vaak vluchtige thema’s in het werk van de Stones. De mix van blues, rock en een vleugje jazz in dit nummer toont de muzikale veelzijdigheid van de band.

High and Dry: Country Vibes met een Twist
High and Dry brengt een onverwachte country-invloed in het album. Met zijn eenvoudige, maar doeltreffende gitaarlicks en mondharmonica roept het beelden op van stoffige wegen en hartzeer. De luchtige melodie contrasteert met de bitterzoete teksten over een verloren liefde, wat het tot een van de meer introspectieve nummers van het album maakt.

It’s Not Easy: Recht Vooruit Rock
It’s Not Easy is een nummer dat recht voor zijn raap is. Het heeft een eenvoudige structuur, maar de krachtige vocale prestaties van Jagger en het aanstekelijke ritme maken het tot een sterk rocknummer. De teksten, die draaien om de uitdagingen van het leven, zijn herkenbaar en geven het nummer een universele aantrekkingskracht.

I Am Waiting: Mysterie en Melancholie
I Am Waiting is een van de meer melancholische nummers op het album, met een dromerige melodie en introspectieve teksten. Het nummer bouwt langzaam op, met subtiele accenten van gitaar en percussie, wat het een bijna hypnotiserende kwaliteit geeft. Dit nummer toont de meer kwetsbare en reflectieve kant van de Stones.

Going Home: Een Epische Afsluiter
Met Going Home sluit The Rolling Stones het album af op een epische manier. Het nummer, met een lengte van meer dan elf minuten, is een ongebruikelijke afsluiter voor een rockalbum uit de jaren '60. Het is een jam waarin de band volledig opgaat in het moment, met improvisatie en emotionele intensiteit. De herhaling van thema's en de geleidelijke opbouw maken dit tot een boeiend en hypnotiserend slotstuk.

Aftermath is meer dan alleen een album; het is een tijdloos meesterwerk dat de veelzijdigheid en creatieve kracht van The Rolling Stones belichaamt. De variëteit aan muzikale stijlen, gecombineerd met de sterke teksten en innovatieve productie, maakt dit album tot een mijlpaal in de rockgeschiedenis. Hoewel sommige thema's misschien controversieel zijn, is het deze onverschrokkenheid die de Stones tot een van de meest invloedrijke bands ooit maakt.

Dit album is een must voor fans van klassieke rock, maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in de ontwikkeling van moderne muziek. Het toont de Stones op hun best: gedurfd, innovatief en vol energie. Of je nu een doorgewinterde fan bent of nieuw in de wereld van The Rolling Stones, Aftermath zal je zeker weten te boeien en inspireren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Duikend in het nieuwste album van The Rolling Stones, "Live at the Wiltern", ervaar ik een onmiskenbare mix van nostalgie en vernieuwing. De opname dateert van 2002, en deze iconische Britse band blijft ons verrassen met dit materiaal. De keuze voor nummers die zelden live ten gehore zijn gebracht, verleent dit album een exclusief cachet dat de ware Stones-enthousiast niet kan negeren.

Vanaf de openingstrack "Jumpin' Jack Flash" wordt duidelijk dat dit geen gewoon concertalbum is. De energie spat ervan af en het publiek is hoorbaar in zijn element; Vervolgens neemt "Live with Me" ons mee op een iets intiemer pad, waarbij de rauwe, ongefilterde klanken van de band perfect tot hun recht komen.

"Neighbours" en "Hand of Fate" worden met een frisheid uitgevoerd die bijna doet vergeten dat deze nummers toen al decennia oud waren. Het unieke van deze uitvoeringen ligt in de subtiele nuances en de manier waarop Mick Jagger’s stem zich nog altijd moeiteloos om de melodieën wikkelt.

De melancholie van "No Expectations" raakt een gevoelige snaar, waarna "Beast of Burden" de stemming opbeurt met zijn kenmerkende groove. "Stray Cat Blues" krijgt een verrassend scherpe wending die bewijst dat de Stones nog steeds konden rocken met de besten.

"Dance, Part 1" en "Everybody Needs Somebody to Love" brengen de sfeer naar een kookpunt, terwijl "That’s How Strong My Love Is" de emotionele diepte van het album verder verdiept. Met "Going to a Go-Go" is het onmogelijk stil te blijven zitten; het nummer transformeert de Wiltern in een bruisende feestzaal.

De tweede helft van het album houdt het momentum vast met krakers als "Thru and Thru" en "You Don’t Have to Mean It", gevolgd door een meeslepende uitvoering van "Can't You Hear Me Knocking". "Rock Me Baby" en "Bitch" zijn uitzonderlijk levendig, en voor de echte fans voelt het bijna alsof ze de jonge Stones weer zien optreden in de bloei van hun carrière.

"Start Me Up" zet een krachtige toon voor de finale, waarbij "Brown Sugar" en "Tumbling Dice" niet alleen herinneringen oproepen maar ook bewijzen dat deze muzieklegendes nog steeds relevant zijn. Elk nummer op dit album is een testament van hun blijvende invloed op de rockmuziek.

Als geheel biedt "Live at the Wiltern" een fascinerend inkijkje in het kunnen van The Rolling Stones van 20 jaar geleden, alsof ze met elk nummer opnieuw hun legendarische status bevestigden. Dit album is meer dan een muzikale reis; het is een levend archief dat blijft resoneren met zowel oude als nieuwe generaties. Zeker een meerwaarde voor elke muziekliefhebber.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit album van The Rope uit 2024 is een prachtig voorbeeld van goth-rock/post-punk muziek op zijn best. De acht nummers op het album verdienen bijna allemaal een plaatsje in mijn lijst van favoriete nummers. Om de een of andere reden valt Long Cold Way daarbij af.

De nummers hebben meest een erg aanstekelijk ritme en de baslijnen creëren in alle nummers een mooie mysterieuze sfeer. De zang had van mij iets prominenter gemixed mogen zijn, maar verder is het een erg mooi geproduceerd album.

Lovewish onderscheidt zich in melancholieke zin. De emotie is voelbaar aanwezig in de zang. En van The Show valt vooral het mooie refrein op. Violence is heerlijk opzwepend.
Nightmare en Murder of Gods bevallen mij het beste op dit album. Aanstekelijke nummers met een fijn tempo. Afsluiter Witchblade is een nummer met veel energie.

Waardering: 4,2

1. Nightbird - 4
2. Long Cold Way – 3,5
3. Lovewish - 4
4. The Show – 4,5
5. Violence - 4
6. Nightmare – 4,5
7. Murder of Gods – 4,5
8. Witchblade – 4,5

1977: Het jaar van mijn eindexamen op het VWO. Bij ons was vooral de muziek van Genesis, Supertramp, Caravan en Camel populair. Voor zover er al punk bestond wilde dat bij ons nog niet landen. Vreemde snuiters die punkers.

The Saints was een Australische band, opgericht in 1973 door de één jaar geleden overleden Chris Bailey, Ivor Hay en Ed Kuepper. Het was één van de vroegste punkbands. De naam was gebaseerd op de hoofdfiguur uit de boeken van Leslie Charteris. Ik heb er zelf ook een aantal van gelezen. De TV-serie heb ik nog ergens op een drive staan.

Pas een jaar of tien later daalde de punk, die toen al lang weer uit was bij mij enigszins in. De Saints nog later, sterker nog hun album heb ik 4 jaar geleden voor het eerst in zijn geheel beluisterd. Het komt nu geenszins als opstandig over, hetgeen destijds wel vaak zo werd beleefd.

Het gekke is dat ik het titelnummer lang niet het beste van het album vind. Story of Love zit het meest in mijn comfortzone. Dat nummer is ook wat minder heftig dan de rest. Demolition Girl dat er direct op volgt ligt mij ook wel en is wel wat steviger.

Geen album om elke dag te draaien, maar om zo nu en dan weer een jong rebels gevoel te krijgen is het wel lekker. Dat het album afsluit met het 5:42 durende Nights in Venice is een heerlijke apotheose van een fijn album.

Toen ik voor het eerst het album "Back Door Men" van The Shadows of Knight beluisterde, was ik direct geïntrigeerd door de rauwe energie en de krachtige uitvoeringen die kenmerkend zijn voor dit werk uit 1966. Het album is een boeiende mix van garagerock en blues-invloeden, die samen een levendige en indrukwekkende luisterervaring creëren. Hieronder ga ik nummer voor nummer door het album heen.

Bad Little Woman - Dit nummer opent het album met een pittige energie. Het orgel, dat doet denken aan het geluid van The Doors, geeft het nummer een zweverige, maar krachtige vibe. De bijtende gitaarlijnen en de rauwe vocalen maken het een sterk begin en zetten meteen de toon. Het is een nummer dat je meteen grijpt en niet meer loslaat.

Gospel Zone - Een interessante afwisseling van tempo na de opener, De tekst en het thema geven het een ietwat reflectieve toon. Met zijn rafelige randjes en ongepolijste geluid, voert dit nummer je mee naar de kern van garagerock. Het is rauw en eerlijk, met een productie die de live-energie van de band goed vastlegt.

The Behemoth - Dit instrumentale stuk laat de vaardigheden van de bandleden echt zien, met bijzondere aandacht voor de gitaarwerk en drumbeats die het nummer voorstuwen. Het nummer heeft een intrigerend Oosters tintje, wat een leuke afwisseling biedt. Het geeft het gevoel alsof de band experimenteerde met verschillende geluiden en invloeden, wat typisch was voor die tijd.

Three for Love - Een lichter, meer upbeat nummer dat speelsheid en een zekere jeugdige charme
uitstraalt. Het biedt een leuke pauze van de meer intense tracks. Dit nummer heeft een meer melodieuze benadering, die me herinnert aan The Beatles.

Hey Joe -.. Deze cover van het bekende nummer is goed uitgevoerd. Hoewel het niet de meest originele of onderscheidende versie is die ik heb gehoord, brengt de band toch hun eigen energie en stijl mee, wat het luisteren waard maakt. De zware emotionele lading van het nummer wordt wel goed overgebracht door de band

I'll Make You Sorry - Dit nummer keert terug naar de meer agressieve tonen van het album, met krachtige vocalen en scherpe gitaarhooks. Het is krachtig en energiek, met een rebellie die goed past bij de garagerock stijl.

Peepin' and Hidin' - Een bluesy nummer dat dieper ingaat op de roots van de band. Het heeft een sluipend, bijna geheimzinnig gevoel dat goed past bij de titel. Het is een bluesnummer met net dat beetje extra. De harmonica voegt een authentiek bluesgevoel toe, terwijl de gitaar en de zang zorgen voor een rauwe, emotionele diepte.

Tomorrow's Going to Be Another Day -. Een degelijke bluesrock track die goed in het gehoor ligt. Het is niet bijzonder vernieuwend, maar het is solide en genietbaar, met een steady groove die door het nummer draagt.

New York Bullseye - Dit nummer heeft een stedelijk gevoel en vertelt een verhaal met zijn tekst, ondersteund door een consistente rock 'n' roll beat. Dit nummer doet me denken aan Ten Years After. Het is een krachtig rocknummer met sterke gitaarsolo's en een dynamische uitvoering die me echt aanspreekt.

High Blood Pressure - Een cover die energiek wordt uitgevoerd, waarbij de band hun vermogen toont om klassieke invloeden een eigen draai te geven. Misschien niet het meest opvallende nummer van het album, maar het heeft toch een prettige swing. Het is meer laid-back vergeleken met de andere tracks.

Spoonful - Een diepe duik in blues rock, het nummer is rauw en intens, met een sterke vocale uitvoering
die de pijnlijke lyriek belicht. Deze cover van de blues klassieker is competent, maar mist iets van de intensiteit die de versie van Ten Years After heeft. Toch is het een respectabele uitvoering.

Gospel Zone [Single Version] - Een iets andere versie dan het album nummer, met een wat strakkere
productie die een nieuw licht werpt op het nummer. Deze alternatieve versie voelt nog iets ruiger aan dan de albumversie. Het heeft een ongepolijste, bijna live opname kwaliteit die erg aantrekkelijk is.

Willie Jean [Single Version] - Deze track voegt een extra laag toe aan het verhalende aspect van het album. Het heeft een folky, bijna country-vibe. Een heerlijk rauw rocknummer dat barst van energie. Dit is een van mijn favorieten op het album; het heeft die authentieke garagerock vibe die echt pakkend is.

I'm Gonna Make You Mine [Single Version] - Afsluitend met deze track, biedt het album een laatste
opleving van rock 'n' roll energie. Toch is dit nummer minder mijn smaak, misschien iets te gepolijst in vergelijking met de andere tracks. Het mist de rauwe energie die ik zo waardeer in garagerock.

"Back Door Men" is voor mij een album dat blijft boeien, zelfs bijna 60 jaren na de release. Elk nummer
heeft zijn eigen karakter, waardoor het geheel blijft hangen als een showcase van talent en passie van The Shadows of Knight. Dit album is zeker een aanrader voor liefhebbers van de rauwe, ongepolijste geluiden van de jaren 60's rockscene.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Duikend in de wereld van 'Baby It's You' van The Shirelles, onthuld in 1962, brengt deze verzameling een scala aan emoties die ik sterk voel bij elke noot. Dit album, gedrenkt in een melange van Pop en Soul, biedt een rustgevend toevluchtsoord waar de tijdsgeest van de vroege jaren zestig herleeft.

Eerst en vooral trekt "Baby It’s You" mij meteen in zijn ban. Het nummer start het album met een aantrekkelijke vibratie die het tot een persoonlijke favoriet maakt. De mengeling van zachte, melodieuze klanken gekoppeld aan een pakkende tekst, maakt het tot een onmiskenbaar hoogtepunt.

Vervolgens is "Things I Want to Hear" de ballade die het hart raakt met zijn prachtige melodie. Het nummer brengt een soort sereniteit die mij tot rust brengt, een ware ode aan de liefde die in alle eenvoud resoneert.

"Big John" biedt daarna een meer bescheiden, doch aangename Rock & Roll ervaring. Dit nummer, hoewel niet het meest opvallende op het album, draagt bij aan de diversiteit en behoudt een prettig ritme dat uitnodigt tot een lichte hoofdknik.

De zachtheid van "The Same Old Story" spreekt boekdelen in zijn ingetogenheid. Het is een liedje dat een gevoel van melancholie en reflectie met zich meebrengt, prachtig vertolkt door de warme stemmen van de Shirelles.

"Voice of Experience" is een nummer dat mij doet denken aan de dagen van het jeugdig dansen. Met een ritme dat uitnodigt tot beweging, biedt het een ontsnapping aan de dagelijkse sleur.De kracht van "Irresistible You" ligt in de energieke en ietwat agressieve zang. Het nummer is een uitbarsting van kracht die een stempel drukt op het album.

"Soldier Boy", mijn andere favoriet, vangt mijn hart met zijn aanstekelijke melodie. Het is een nummer dat je elke keer weer kunt meezingen,"A Thing of the Past" voegt een snufje jazz toe aan het album. Dit nummer biedt een licht andersoortige muzikale ervaring, die het album een rijke gelaagdheid geeft.

Bij "Twenty One" wordt de draai gegeven aan de dansvloer, ideaal voor een twist. Het nummer heeft een levendige en uitgelaten energie die je meeneemt terug in de tijd.

"Make the Night a Little Longer" is de tweede ballad van het album. Hoewel de drums ietwat storend kunnen zijn, blijft de kern van het nummer raken met zijn diepgaande tekst en melodie.

"Twisting in the U.S.A." en "Putty in Your Hands” sluiten het album af met een energie die onmiskenbaar The Shirelles vertegenwoordigt. Beide nummers zijn vrolijk en levendig, perfect om het album op een hoogtepunt te laten eindigen.

In samenvatting, 'Baby It's You' van The Shirelles blijft een nostalgisch maar tijdloos album dat nog steeds resonantie vindt in het hart van muziekliefhebbers. Elk nummer draagt bij aan een verhaal dat even uniek als universeel is, een genot om zo nu en dan naar te luisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Deze EP is echt een pareltje! De Britse band The Silver Lines weet precies hoe ze emoties en energie in hun muziek moeten stoppen. Vanaf het eerste nummer tot de laatste noot word je meegenomen op een trip vol gevoel en kracht.

De liedjes zijn een mix van rauwe gitaren, pakkende melodieën en diepe teksten. De zang is vol passie en de instrumenten klinken scherp en krachtig. Wat deze EP bijzonder maakt, is de oprechtheid. Je voelt dat de band hun hart en ziel in de muziek heeft gestopt. Het is niet zomaar iets om naar te luisteren, het is muziek om te voelen. Of je nu verdrietig, blij of boos bent, deze muziek past bij elke stemming.

Kortom, …And the Lord Don’t Think I Can Handle It is een must-listen voor iedereen die van echte, emotionele muziek houdt. The Silver Lines hebben met deze EP iets bijzonders gemaakt dat blijft hangen. Op naar meer…

Roaches - 3,5
Cocaine - 4
Watch Yourself Boy - 4
Bound - 3,5
Tame - 4

The Smashing Pumpkins, een Amerikaanse alternatieve rockband opgericht in 1988, staat bekend om hun unieke geluid en complexe muzikale composities. Door de jaren heen is hun muziek geëvolueerd, met invloeden variërend van gothic rock tot elektronische muziek. Hun album Adore uit 1998 markeerde een belangrijke verschuiving in hun stijl, van harde rock naar meer ingetogen en experimentele geluiden.

To Sheila opent het album op een dromerige, ingetogen manier. De delicate muzikale arrangementen en introspectieve akoestische benadering onderscheiden het duidelijk van hun eerdere werk. To Sheila is een ode aan liefde en verlies, en vangt de weemoedige, kwetsbare sfeer van eenzaamheid en introspectie, maar ook hoop en berusting. Het is een prachtig voorbeeld van de evolutie van de band in de late jaren '90.

Ava Adore biedt een fascinerende mix van somberheid en passie. Het opent met een hypnotiserende drumbeat en duistere synthesizergeluiden, waardoor een onheilspellende sfeer ontstaat. De ingetogen gitaarlijnen versterken de melancholische ondertoon, terwijl Billy Corgan's rauwe, spookachtige stem perfect bijdraagt aan de emotionele lading. Het thema van verloren liefde en obsessie roept beelden op van donkere, regenachtige nachten vol eenzaamheid.

Perfect is een melancholisch en meeslepend nummer dat zowel muzikaal als tekstueel indruk maakt. Het intieme en grootse geluid weerspiegelt een verlangen naar herstel van een verloren relatie. De verteller reflecteert op fouten uit het verleden en hoopt op een tweede kans, wat een gevoel van hoop en verlangen creëert.

Daphne Descends onthult een somber, melancholisch karakter, perfect passend binnen de sfeer van Adore. De atmosferische gitaarlagen en delicate elektronische elementen roepen een gevoel van introspectie en droefheid op. Het thema van verlies en emotionele pijn wordt muzikaal verbeeld door een sonisch landschap dat zowel betoverend als verontrustend is.

Once Upon a Time ademt emotie en nostalgie. Het ingetogen en introverte nummer reflecteert op verloren liefde, met een weemoedige, melancholische sfeer. Het is doordrenkt met emotie, kenmerkend voor het werk van de band in deze periode. Tear behandelt lyrisch gezien verlies, verlangen en de pijn van onvervulde liefde. De melancholische muziek wordt versterkt door introspectieve teksten, maar er is ook een gevoel van emotionele zuivering en acceptatie. Dit nummer resoneert sterk bij degenen die worstelen met hun eigen emoties en ervaringen.

Crestfallen straalt een diep gevoel van verloren hoop en pijn uit. De sombere, introspectieve toon wordt ondersteund door rijke, complexe muzikale arrangementen met elektronische beats en atmosferische gitaren. De teksten zijn doordrenkt met metaforen en symboliek, wat een gevoel van vervreemding en zoektocht naar betekenis oproept. Appels + Oranjes verkent thema's van vervreemding en introspectie, met een melancholische en opstandige sfeer. De hypnotiserende ritmische structuur en de kwetsbare maar krachtige zang van Billy Corgan dragen bij aan de gelaagdheid en complexiteit van het nummer.

Pug ontplooit zich met een rijke, melancholische sfeer en intrigerende muzikale lagen. De subtiele mengeling van elektronische elementen en traditionele rockinstrumenten zorgt voor een dynamische luisterervaring. Het vangt de essentie van vervlogen liefdes en onopgeloste emoties. The Tale of Dusty and Pistol Peter beschrijft een verhaal vol mystiek en symboliek, met thema's van verlangen, verlies en de zoektocht naar betekenis. De melancholische en spookachtige sfeer, gecombineerd met rijke en gelaagde muzikale arrangementen, creëert een dromerige, introspectieve ambiance.

Annie-Dog staat bekend om zijn introspectieve en sombere sfeer, met minimale arrangementen die de melancholische toon versterken. De poëtische en enigszins cryptische teksten laten ruimte voor interpretatie, wat de luisteraar uitnodigt om diepere betekenissen te zoeken. Shame doordrenkt de luisteraar met verdriet en berouw, terwijl het thema's van verlies en spijt behandelt. De mix van gitaar- en synthesizerklanken creëert een weemoedige ambiance, en de subtiele ritmesectie draagt bij aan de sombere sfeer.

Behold! The Night Mare biedt een perfecte mix van melancholie en emotionele diepgang, met een onheilspellende, etherische intro die meteen een mysterieuze sfeer oproept. De weelderige en gelaagde muziek, gecombineerd met poëtische teksten, verkent de innerlijke strijd en angsten. For Martha is een ontroerend eerbetoon aan Billy Corgan’s overleden moeder, doordrenkt van emotie en melancholie. De ingetogen maar grootse sfeer weerspiegelt de diep persoonlijke aard van het nummer, wat het een van de meest aangrijpende nummers van het album maakt.

Blank Page draait om verlies, berouw en introspectie. De delicate pianomelodieën en subtiele elektronische elementen creëren een melancholische en reflectieve sfeer. De tekst schildert een somber portret van eenzaamheid en spijt, wat het nummer doordrenkt van emotie maakt. Tot slot 17. Een niemendalletje van 18 seconden waarover niets te melden valt.

Het album Adore van The Smashing Pumpkins is een album dat bij de fans van de eerste drie albums van Smashing Pumpkins met een hevige schrik werd ontvangen. Weg waren de heftige uitbarstingen, de harde gitaren en de schelle zang van Billy Corgan. Toch biedt het een rijke, emotionele luisterervaring. Elk nummer draagt bij aan de melancholische, introspectieve sfeer van het album, terwijl de complexe muzikale arrangementen en poëtische teksten zorgen voor een diepgaande en onvergetelijke reis door de emoties en ervaringen van de band.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Smashing Pumpkins, onder leiding van Billy Corgan, zijn al jarenlang een belangrijke band in de alternatieve rockwereld. Met albums zoals Siamese Dream en Mellon Collie and the Infinite Sadness uit de jaren '90 wisten ze een eigen geluid te creëren. Hun mix van shoegaze, grunge en psychedelische rock maakte hen uniek en populair. In augustus 2024 brachten ze hun nieuwste album uit, Aghori Mhori Mei. Dit album laat zien dat de band nog steeds durft te vernieuwen, al komt het niet helemaal in de buurt van hun grootste klassiekers. Toch biedt het veel interessants en is het een boeiende luisterervaring.

Het album heeft een donkere, mysterieuze sfeer. Het combineert alternatieve rock met gothic invloeden en een vleugje industriële muziek. Dit zorgt voor een spannend en soms verontrustend geheel. The Smashing Pumpkins mengen zware gitaarpartijen met dromerige, ambient klanken, wat elk nummer een meeslepend karakter geeft. De productie is erg goed: alle instrumenten klinken helder en passen perfect bij elkaar. Billy Corgans melancholische zang komt goed naar voren, terwijl de subtiele toetsenpartijen en de zware gitaren de sfeer versterken. Elk nummer heeft een eigen identiteit, wat het album interessant en afwisselend maakt.

De opener, Edin, zet meteen de toon. Het nummer heeft dreigende gitaarakkoorden en een hypnotiserend ritme. Het gaat over verlies, innerlijke strijd en de dood. De tekst is vol donkere beelden, zoals "Transmuting graves via radio wave" en "Tears in heaven". Dit nummer is somber en zet een melancholische sfeer neer die door het hele album blijft hangen. Een ouderwets SP nummer. Bits en schurend. (8,5)

Pentagrams is een krachtig nummer over liefde en vergankelijkheid. De herhaling van "Love never dies" klinkt ijzig en koud, wat liefde bijna ongenaakbaar maakt. De tekst gebruikt poëtische en symbolische beelden, zoals verwijzingen naar Lazarus en Diana. Dit geeft het nummer een mystieke en introspectieve sfeer. De combinatie van melancholie en rauwe energie maakt dit nummer intens en meeslepend. (8)

Een ander opvallend nummer is Sighommi, dat thema’s zoals verlies en geloof onderzoekt. Het heeft een droevige melodie, waardoor het een gevoelige en kwetsbare kant laat zien. Dit nummer gaat over de zoektocht naar verlossing, met een sfeer die zowel hoopvol als somber aanvoelt. (7)

Pentecost heeft een soortgelijke toon en draait om verloren liefde. De tekst gaat in op pijn, spijt en reflectie. Het nummer benadrukt hoe moeilijk afscheid kan zijn en laat dat goed horen in de melancholische muziek en emotionele teksten. Het orkest erbij geeft het een boost. (7)

War Dreams of Itself neemt een duistere wending en verkent thema's zoals chaos en verval. Het nummer gebruikt Babylon als symbool voor moreel verval en zelfvernietiging. De sfeer is onheilspellend, met sombere melodieën en bijna apocalyptische teksten. Het nummer roept ongemak op, wat goed past bij de thema’s van desillusie en existentiële crisis. (8)

Who Goes There onderzoekt vragen over identiteit en levensrichting. De teksten zitten vol surrealistische beelden, zoals "zebras on a megaphone" en "a postcard from the cross". Dit roept een gevoel van vervreemding en onzekerheid op. De mysterieuze sfeer en de onderliggende spanning maken het nummer intrigerend en meeslepend. (8)

999 is een donker, intens nummer over angst, vervreemding en het zoeken naar waarheid. De tekst zit vol stormachtige en mystieke beelden, wat bijdraagt aan de dreigende sfeer. De muziek sluit hier goed bij aan, met een intense, introspectieve toon die emoties versterkt. (7,5)

Goeth the Fall is een dromerig en melancholisch nummer dat draait om verlies en verlangen. Het roept beelden op van verwoesting en nostalgie. Dit nummer voelt bitterzoet aan en laat een diepe emotionele indruk achter.(7)

Een van de meer mystieke nummers is Sicarus, dat decadentie en spirituele verlossing verkent. Verwijzingen naar de godin Kali geven het een duistere en vurige symboliek. De sfeer van dit nummer is intens en krachtig, met een bijna rituele ondertoon. (7,5)

Het album sluit af met Murnau, een somber en introspectief nummer dat gaat over innerlijke demonen en het zoeken naar verlossing. De dromerige klanken en melancholische melodie maken dit een kalme afsluiting van een emotioneel en spiritueel geladen album. (7.5)

Met Aghori Mhori Mei bewijst The Smashing Pumpkins dat ze nog steeds relevant zijn. Het album combineert elementen van hun oude geluid met nieuwe invloeden, wat zorgt voor een unieke mix. Hoewel het misschien niet de impact van hun klassieke albums heeft, is het een sterke toevoeging aan hun discografie. Vooral fans van donkere, atmosferische rock zullen dit album waarderen. De experimentele rand en de meeslepende sfeer maken het een aanrader voor liefhebbers van intense muziek met diepgang.

Waardering: 7,6
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Blind is het tweede album van de band The Sundays die in totaal slechts 3 albums heeft uitgebracht. De groep bestond uit zangeres Harriet Wheeler, gitarist David Gavurin, bassist Paul Brindley en drummer Patrick Hannan. Het debuut Reading, Writing and Arithmetic was een voltreffer en ook Blind werd goed onvangen. De muziek past uitstekend bij het tijdsbeeld van 30 jaar geleden.

I Feel is een wat ingetogen dromerige song vol melancholie. Het nummer gaat over een zoektocht naar verlangens en emoties in een hectische wereld. (8)
Goodbye gaat over afscheid nemen van het verleden. De song is emotioneel en kwetsbaar met een fraaie melodie. Een favoriet op het album (8,5)
Life and Soul is met erg gevoelige en serene zang getooid. Dat past goed bij de tekst waarin iemand naar zichzelf op zoek is. (8)

Bijna iedereen is regelmatig op zoek naar ‘More’ in het leven. Deze song is dat ook op zijn eigen emotionele manier. Mooi hoe de stem van Harriet Wheeler danst met de muziek. (8)
Hoe houd ik mijzelf staande op de steeds veranderende aarde. In het melancholische nummer On Earth wordt daar naar gezocht. Erg fraai en ontspannend (8,5)
God Made Me, maar is dat wel echt zo? Waarom zijn dingen zoals ze zijn. De band vliegt er met wat sarcasme over heen. Een wat speelse melodie. (8,5)

Love is op de meeste albums een belangrijk thema. Complex maar belangrijk. Een meer intieme dromerige track die gaat over kwetsbaarheid en verlangen. (8)
Daarna de zoektocht naar persoonlijkheid in What Do You Think? Hetgeen weer is gegoten in een prettige melodie (8)
24 Hours gaat over hoe de tijd vliegt en hoe snel het leven voorbij is. Iets waar ook ik verbaasd over ben. De melancholische melodie is de punt op de i. (8,5)

Blood on My Hands beschrijft het thema schuldgevoel en fouten in het verleden. Spijt en verantwoordelijkheid nemen is belangrijk. Het nummer is minder speels en heeft een serieuze toon, (7,5)
De zoek naar troost en vergeving staat centraal in afsluiter Medicine. Waarmee kan ik pijn verlichten? De sfeer is hoopvol, de melodie voelt kwetsbaar. Een betoverende song. (8,5)

Conclusie
Blind van The Sundays is een prachtig album dat melancholie, introspectie en kwetsbaarheid combineert met betoverende melodieën en Harriet Wheeler’s unieke zang. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, van afscheid en verlangen tot schuldgevoel en hoop. Het album is een tijdloze reis vol emotie, perfect voor liefhebbers van dromerige, gevoelige muziek. Zeker een aanrader voor wie houdt van rustgevende en diepgaande alternatieve pop. Luister en laat je meevoeren door deze parel uit 1992!

Waardering 8,2