The Charlatans – Between 10th and 11th (1992)

The Charlatans, een bekende band uit de Britse Madchester-scene, brachten in 1992 hun tweede album Between 10th and 11th uit. Het album volgde op het succesvolle debuut Some Friendly en toonde een meer volwassen en experimenteel geluid. De band bleef trouw aan hun alternatieve rock- en psychedelische invloeden, maar verkende nieuwe muzikale dieptes met complexere melodieën en introspectieve teksten.

Stijl en sfeer
Het album combineert alternatieve rock, psychedelische invloeden en de groove van de Madchester-beweging. Er is een donkere en melancholische toon die wordt afgewisseld met energieke ritmes en hypnotiserende elementen. Invloeden van post-punk en new wave zijn duidelijk hoorbaar, terwijl sommige nummers een bijna shoegaze-achtige sfeer hebben.

De nummers
I Don’t Want to See the Sights
Dit openingsnummer gaat over vervreemding en het verlangen naar authenticiteit. Hoewel de boodschap sterk is, blijft de muziek vlak en mist het dynamiek. (6,5)

Ignition
Een energiekere track die introspectieve thema’s zoals zelfhaat en verwarring onderzoekt. De combinatie van melancholie en groove maakt dit een van de betere nummers op het album. (7,5)

Page One
Met een krachtige ritmesectie en dynamische melodieën is dit een opwindend nummer. De tekst behandelt destructieve relaties en zelfhaat, rijk aan symboliek en emotie. (8)

Tremelo Song
Dit nummer opent sterk, maar blijft daarna wat gemiddeld. De introspectieve tekst voegt wel diepgang toe, maar het nummer benut niet volledig zijn potentieel. (6,5)

The End of Everything
Een sterk nummer met een krachtige boodschap over verzet tegen conformiteit. De gelaagde instrumentatie en intense tekst maken dit een hoogtepunt van het album. (8)

Subtitle
Een onsamenhangend nummer dat verwarring en vervreemding onderzoekt, maar muzikaal niet overtuigend genoeg is. Het mist focus en laat de kracht van de band niet goed zien. (6)

Can’t Even Be Bothered
Een lichter en toegankelijker nummer met een luchtige melodie en introspectieve tekst. Het nummer is aanstekelijk en laat een andere kant van de band zien. (7,5)

Weirdo
Een krachtig en hypnotiserend nummer dat het zelfbeeld en schaamte onderzoekt. Hoewel het een hoogtepunt is, kan de herhaling soms wat eentonig aanvoelen. (8)

Chewing Gum Weekend
Een nummer dat thema’s van autonomie en vervreemding verkent. Muzikaal blijft het echter minder onderscheidend en wordt het herhalend. (6,5)

(No One) Not Even the Rain
De afsluiter is melodieus en poëtisch, maar mist muzikaal spanning. De tekst over isolatie en wanhoop geeft het wel emotionele diepgang. (7)

Conclusie en aanbeveling
Between 10th and 11th laat zien hoe The Charlatans zich na hun debuut verder ontwikkelden. Hoewel sommige nummers vlak blijven, zijn er genoeg hoogtepunten zoals Page One en The End of Everything. Het album richt zich op introspectieve thema’s en een donkere sfeer, ideaal voor liefhebbers van alternatieve rock met een melancholische ondertoon. Fans van bands zoals The Stone Roses of The Verve zullen zeker elementen herkennen en waarderen.

Waardering: 7,2

The Church is een Australische band die bekend staat om hun unieke mix van alternatieve rock, droomachtige melodieën en introspectieve teksten. Het album After Everything Now This, uitgebracht in 2002, is een van hun meest kritische werken.

De opener Numbers is een dromerige, introspectieve track. De melancholische melodieën en poëtische teksten nodigen uit tot reflectie, terwijl de zachte, bijna hypnotiserende klanken je meevoeren naar een innerlijke wereld. Het nummer gaat over de ongrijpbaarheid van het leven, waar cijfers en tellen symbool staan voor de manier waarop we proberen grip te krijgen op de tijd en onze ervaringen, vaak zonder werkelijk te begrijpen wat ze betekenen.

After Everything is een dromerige en introspectieve reis door gevoelens van verlies en reflectie. De melodie is meeslepend en gelaagd, met atmosferische gitaren en subtiele synthesizers die een melancholische sfeer oproepen. De tekst verkent thema's zoals het verstrijken van de tijd en de onvermijdelijke veranderingen die het leven met zich meebrengt. Dit nummer is een perfecte mix van melancholie en hoop, gevangen in een sonische landschap.

The Awful Ache is een melancholisch en introspectief nummer dat de pijn van verlies en verlangen onderzoekt. Met dromerige gitaarlijnen en diepgaande teksten, schildert het een beeld van emotionele worstelingen en ongrijpbare verlangens. De sombere sfeer wordt versterkt door de sfeervolle instrumentatie, waardoor het nummer een gevoel van intense nostalgie oproept. Het is een lied dat blijft nazinderen, vol mysterie en emotie.

Vervolgens Song for the Asking. Ook dit is een dromerig en introspectief nummer dat zowel melancholie als hoop uitstraalt. Met subtiele, maar meeslepende melodieën, raakt de song aan thema’s van verlangen, introspectie en het zoeken naar verbinding in een wereld vol onzekerheden. Het lied neemt je mee op een reis door de innerlijke wereld van de zanger, waar gevoelens van kwetsbaarheid en hoop zich afwisselen in een spel van licht en schaduw

Chromium is een mysterieus en atmosferisch nummer dat de luisteraar meeneemt op een introspectieve reis. Het nummer verkent thema's van vergankelijkheid en innerlijke strijd, doordrenkt met dromerige melodieën en melancholische klanken. De gelaagde instrumentatie, gecombineerd met poëtische teksten, creëert een bijna hypnotiserende sfeer die zowel rustgevend als onheilspellend aanvoelt. Het is een perfecte weerspiegeling van de introspectieve stijl die de band kenmerkt.

Radiance is een betoverend nummer. Het verweeft dromerige gitaarmelodieën met etherische zang, wat een bijna hypnotiserende sfeer creëert. Het nummer lijkt te gaan over het zoeken naar innerlijk licht en vrede te midden van de chaos en onzekerheid van het leven. Met poëtische teksten en een melancholische ondertoon, roept Radiance een gevoel van zowel mysterie als hoop op, wat de luisteraar uitnodigt tot reflectie en introspectie.

Reprieve is een melancholisch en dromerig nummer dat zich afspeelt in een sfeer van introspectie en verlangen. Het nummer verkent thema’s van tijdelijke ontsnapping en de zoektocht naar verlichting in een wereld vol onzekerheid. De melodie is mysterieus en meeslepend, met subtiele gitaarlijnen die de emotionele diepte van de tekst versterken. Het is een track die je meeneemt op een reis naar innerlijke reflectie en rust.

Night Friends is een sfeervol, melancholisch nummer dat de luisteraar meeneemt naar een wereld van nachtelijke ontmoetingen en verloren zielen. De dromerige melodieën en introspectieve teksten vertellen het verhaal van mensen die 's nachts samenkomen, zoekend naar troost en begrip in een vaak eenzame wereld. Het nummer voelt als een fluistering in de stilte van de nacht, waar geheimen en emoties langzaam worden onthuld.

Daarna Seen It Coming, een sfeervol nummer dat een gevoel van onvermijdelijkheid en introspectie oproept. Het lied behandelt thema's van herkenning en voorgevoelens, alsof de verteller iets onheilspellends zag aankomen, maar het niet kon voorkomen. De dromerige melodieën en de melancholische stem van de zanger versterken het mysterieuze en bijna hypnotiserende karakter van het nummer, waardoor je als luisteraar wordt meegezogen in een wereld van reflectie en verborgen betekenissen.

Afsluiter Invisible is een atmosferisch en melancholisch nummer. Het lied gaat over gevoelens van onzichtbaarheid en verloren zijn in een wereld die voorbijraast, terwijl je zelf stilstaat. De dromerige gitaarlijnen en de mysterieuze teksten versterken het idee van vervreemding en introspectie. Het nummer vangt perfect de sfeer van eenzaamheid en het verlangen om gezien te worden, wat het tot een diep emotioneel stuk maakt.

After Everything Now This van The Church is een diepgaand album dat de luisteraar meeneemt op een introspectieve reis door melancholie en reflectie. Elk nummer, van Numbers tot Invisible, verweeft dromerige melodieën met poëtische teksten, die een gevoel van mysterie en emotionele diepgang oproepen. De thematiek van het album verkent de vergankelijkheid van het leven, het verstrijken van de tijd, en de ongrijpbare aard van menselijke ervaringen. Dit album, uitgebracht in 2002, blijft een samenhangend en betoverend werk dat de kenmerkende stijl van The Church perfect belichaamt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In mijn zoektocht in de nieuwe releaselijst van 29 maart 2024 stuitte ik op "Eros Zeta and the Perfumed Guitars" door The Church, een Australisch ensemble wiens oeuvre zich uitstrekt tot een indrukwekkende eenentwintig albums.

Deze 21e release, geweven uit de ether van melodische vernuftigheid, begint met "Realm of Minor Angels", een track die je meteen omarmt met zijn harmonische bevlogenheid en ontspannen ritme, alsof het de luisteraar uitnodigt voor een transcendentale reis.

Voortschrijdend naar "Pleasure", wordt de reis voortgezet met een gelijksoortige, doch onmiskenbaar unieke, melodische ontspanning. Hierop volgend, doemt "Amanita" op, een compositie die, hoewel nog steeds verankerd in melodie, een tikkeltje robuuster te werk gaat. Met "2054" keer ik terug naar een staat van serene contemplatie, gedragen door de relaxte tonen die zo karakteristiek zijn voor dit album.

Het vijfde nummer, "Manifesto", ontpopt zich als een oorworm met zijn aanstekelijke wijsje, terwijl "The Immediate Future" een onvoorspelbare twist biedt die het gehoor tart. Bij "Sublimated in Song" merk ik een afname in de eerder ononderbroken stroom van muzikale bekoring, een verschuiving die het album een nieuwe dimensie verschaft.

"Song 18" markeert een terugkeer naar de relaxte ambiance die het begin van de verzameling kenmerkte, hoewel ik wel enigszins vrees voor een eentonigheid die op de loer ligt. Deze bezorgdheid wordt echter terzijde geschoven door "The Weather", dat met een stevigere hand de compositie leidt. "Korea" balanceert op het middelpunt tussen middelmatigheid en melodie, terwijl "Song from the Machine Age" een nostalgische terugblik werpt naar vervlogen tijden.

"Sleeping for Miles" en "Last Melody" doordrenken de atmosfeer met melodische charme en een zweem van melancholie, terwijl "A Strange Past" de muzikale grenzen verlegt, roepend in de muzikale wildernis naar meer avontuurlijke klanken. De echo van deze roep vindt weerklank in "Music from the Ghost Hotel", hoewel deze naar mijn mening overreikt in zijn ambitie, resulterend in een minder overtuigend middenstuk.

De epiloog, "A Strange Past (radio-edit)", voegt nauwelijks iets nieuws toe aan het verhaal, waardoor de conclusie zich aandient: terwijl "Eros Zeta and the Perfumed Guitars" ongetwijfeld baadt in een betoverende sfeer, wordt het uitgestrekte uur een uitdaging vanwege de overvloed aan herhaling.

Zodoende laat dit auditieve landschap een gemengde indruk achter; enerzijds een lofzang op melodische inventiviteit, anderzijds een herinnering aan de waarde van variëteit binnen de muzikale expressie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The City Gates is een post-punk band uit Montreal, Canada, die bekendstaat om hun meeslepende geluid dat doordrenkt is van melancholie en diepe, atmosferische lagen. In 2021 brachten ze hun album Age of Resilience uit, een werkstuk dat het product is van de uitdagende tijden waarin het werd gecreëerd. Het album straalt een krachtig gevoel van vastberadenheid en doorzettingsvermogen uit, wat de titel perfect weergeeft. Dit album bevat 11 nummers die samen een betoverende reis vormen door verschillende muzikale stijlen en emoties.

Age of Resilience is een fascinerende mix van post-punk, shoegaze en dreampop, met invloeden van gothic rock. De muziek bevat donkere, maar melodieuze elementen, die worden ondersteund door diepe baslijnen, echoënde gitaren en vaak monotone, maar expressieve zang. Dit alles creëert een dromerige, bijna etherische sfeer die zowel introspectief als meeslepend is.

De productie van het album is van hoog niveau, met een geluidskwaliteit die zowel helder als vol is. De gitaren hebben een prominente rol en vormen de ruggengraat van de meeste nummers, met een vleugje reverb en delay die de soundscapes breed en diep maken. De mix is zorgvuldig gedaan, met elk instrument en elke vocale lijn die een duidelijke plaats in het geheel heeft, zonder dat er elementen verloren gaan in de massa. Dit zorgt ervoor dat het album in zijn geheel een consistent en samenhangend geluid heeft.

Nowhere Nagasaki (0:51)
Het album opent met een korte, bijna cinematografische intro. Nowhere Nagasaki is een ambient-achtige track met galm, waardoor het een spookachtige sfeer krijgt. Het voelt als een voorproefje van de donkere reis die de luisteraar te wachten staat.

The Pyre (3:39)
Dit nummer introduceert de typische post-punk sound van The City Gates met mooie zware baslijnen en ritmische drumpatronen. De gitaarpartijen zijn rijk aan textuur en geven het nummer een zekere diepte. De monotone, maar toch expressieve zang past perfect bij de sfeer van het dansbare nummer.

Cape of Good Hope (5:24)
Dit nummer heeft een iets lichtere toon, met een catchy riff die in je hoofd blijft hangen. De fraaie melodielijnen zijn hier prominenter, wat zorgt voor een aangename balans tussen de donkere bas en de heldere gitaarlijnen. Dit is een van de meest memorabele nummers op het album.

Tending a Dead Woman's Garden (5:09)
Een nummer met een hoog tempo. Met een licht dreigende toon draait het nummer om verlies en vergankelijkheid, een gevoel dat versterkt wordt door de melancholische melodielijn. Het nummer raakt een emotionele snaar en nodigt uit tot reflectie.

Le Silence (2:41)
Ook een nummer met enig tempo. En ook dit is een nummer met een enigszins onheilspellende toon, alsof er een storm op komst is. De subtiele synths en zachte gitaarakkoorden maken dit een intrigerende track

Roman Empire (4:33)
Dit nummer brengt de luisteraar terug naar de wat meer traditionele post-punk sound, maar dan wel met een flinke vleug dreampop. De gelaagde gitaarpartijen en dromerige zang zorgen voor een hypnotiserend effect. Dit is een nummer dat je keer op keer wilt beluisteren om alle nuances te ontdekken.

Siegfried 1969 (3:51)
Siegfried 1969 valt op door zijn dynamiek en energie. Het heeft een opzwepend ritme en krachtige zang die bijna schreeuwt om gehoord te worden. Dit nummer brengt wat rauwheid in het anders zo gepolijste album. En gezongen in het Duits!

Claiming Race (2:53)
Met Claiming Race krijg je een kort maar intens nummer dat je bij de keel grijpt. Het tempo is weer wat hoger en de gitaarlijnen zijn agressiever, wat een gevoel van urgentie oproept. Dit is een nummer dat de adrenaline laat stromen.

Copenhagen (5:31)
The City Gates keert terug naar de melancholie met Copenhagen. De sound is groot en meeslepend, met weelderige gitaarpartijen en een hypnotiserende baslijn. Dit nummer is een ode aan de donkere kant van de stad, zoals de band het zelf zou omschrijven.

Slush (4:15)
Slush brengt een zekere broeierigheid met zich mee. Er zit iets verscholen onder dit nummer. De gitaarmelodieën zijn scherp en de zang is meer expressief, bijna wanhopig. Dit nummer heeft een bepaalde urgentie en emotionele intensiteit die moeilijk te negeren is.

Foghorn's Cry (5:19)
Het album sluit af met Foghorn's Cry, een nummer dat zowel somber als hoopvol aanvoelt. De gitaarpartijen creëren een geluidsgolf die over de luisteraar heen spoelt, terwijl de zang bijna fluisterend een laatste boodschap overbrengt. Dit is een krachtige afsluiting van een zeer gedenkwaardig album.

De teksten op Age of Resilience zijn diep en vaak melancholisch, met thema's die variëren van verlies en vergankelijkheid tot veerkracht en overleven. Ze passen perfect bij de donkere, atmosferische muziek en versterken de emotionele impact van de nummers. De melodieën zijn rijk en complex, met veel gelaagdheid in de gitaarpartijen en subtiele synths die een extra dimensie aan de muziek toevoegen. Wat betreft instrumentale elementen, vallen vooral de gitaartexturen en de gebruik van reverb op. Deze geven het album zijn karakteristieke dromerige, bijna etherische sound.

Age of Resilience is een krachtig en meeslepend album dat een diepe indruk achterlaat. De combinatie van post-punk, shoegaze en dreampop, samen met de donkere, introspectieve teksten, maakt dit een album dat zowel muzikaal als emotioneel rijk is. Het is duidelijk dat The City Gates hun sound hebben verfijnd en een werkstuk hebben gecreëerd dat zowel consistent als divers is.

Dit album is vooral aan te raden voor liefhebbers van post-punk en shoegaze, maar ook voor diegenen die van dromerige, atmosferische muziek houden met een donkere rand. Age of Resilience biedt een luisterervaring die zowel verontrustend als geruststellend is, een muzikale reis die je niet snel zult vergeten.

In conclusie, The City Gates heeft met Age of Resilience een album afgeleverd dat niet alleen hun muzikale vaardigheden toont, maar ook hun vermogen om emoties op een diepgaande manier over te brengen. Het is een werkstuk dat zowel in de tijdsgeest past als een tijdloos gevoel van melancholie en veerkracht uitstraalt. Zeker een aanrader voor iedereen die op zoek is naar muziek die zowel intellectueel als emotioneel resoneert..

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Clientele, een Britse indierockband opgericht in de late jaren '90, staat bekend om hun dromerige, melancholische soundscapes die vaak worden omschreven als nostalgisch en sfeervol. Met een carrière van meer dan twee decennia heeft de band een unieke plek verworven in de alternatieve muziekscene. Hun nieuwste album, I Am Not There Anymore, uitgebracht in 2023, markeert een nieuwe fase in hun muzikale reis. Dit album, gevuld met rijke teksten en subtiele muzikale lagen, biedt een diepgaande luisterervaring voor zowel oude fans als nieuwe luisteraars.

I Am Not There Anymore is een meesterwerk dat verschillende muzikale genres samenbrengt, waaronder indiepop, psychedelische rock, en barokpop. De muziek van The Clientele heeft altijd een tijdloze kwaliteit gehad, en dit album is daarop geen uitzondering. Het album straalt een dromerige sfeer uit, met invloeden van zowel jaren '60 popmuziek als moderne indierock. De band maakt gebruik van gelaagde instrumentatie, waarbij gitaren, strijkers en zachte percussie op subtiele wijze worden vermengd. Dit zorgt voor een geluid dat zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt.

De productie van I Am Not There Anymore is van hoge kwaliteit en draagt bij aan de algehele sfeer van het album. De geluidskwaliteit is helder, maar behoudt tegelijkertijd een warme, analoge feel, wat perfect past bij de nostalgische toon van de muziek. De mix is zorgvuldig uitgevoerd, waardoor elk instrument zijn eigen ruimte krijgt zonder dat het geheel rommelig klinkt. Dit zorgt ervoor dat luisteraars zich kunnen verliezen in de rijke texturen van het album, waarbij elke luisterbeurt nieuwe details onthult.

Fables of the Silverlink (8:28)
Het album opent met dit epische nummer, dat bijna negen minuten duurt. Fables of the Silverlink is een reis door verschillende muzikale landschappen, beginnend met zachte, hypnotiserende gitaren en eindigend met een intense, emotionele climax. De teksten zijn poëtisch en introspectief, een kenmerk dat door het hele album heen aanwezig blijft.

Radial B (0:57)
Dit korte, instrumentale nummer fungeert als een intermezzo en verbindt de openingstrack met de rest van het album. Radial B biedt een moment van reflectie en rust, met zachte, etherische klanken die de luisteraar even laten ademhalen.

Garden Eye Mantra (4:29)
Een van de meer uptempo nummers op het album, Garden Eye Mantra, combineert speelse melodieën met introspectieve teksten. De melodie is pakkend, maar behoudt een zekere melancholie die kenmerkend is voor The Clientele.

Segue 4 (Iv) (0:27)
Een zeer kort, maar effectief stukje muziek dat fungeert als een brug tussen de vorige track en Lady Grey. Ondanks de korte duur voegt het een extra laag mysterie toe aan het album.

Lady Grey (3:17)
Lady Grey heeft een mooie en delicate melodie die doet denken aan vroege folk en barokpop invloeden. De teksten zijn verhalend en enigszins fluisterend gezongen en zorgen zo voor beelden van mistige ochtenden en verloren liefdes.

Dying in May (4:30)
Dit nummer is een van de donkerdere momenten op het album. Dying in May behandelt thema's van verlies en vergankelijkheid, met een sobere, enigszins dreigende. maar prachtige melodie die dit nummer bijzonder aangrijpend maakt.

Conjuring Summer In (2:18)
Een luchtiger track die de luisteraar even laat ontsnappen aan de sombere melancholie van de vorige nummers. Conjuring Summer In brengt een gevoel van zomerse zorgeloosheid en nostalgie.

Radial C (Nocturne for Three Trees) (1:33)
Een ander kort, instrumentaal stuk dat dienst doet als overgang naar het volgende nummer. De nachtelijke sfeer die Radial C uitademt creëert een gevoel van sereniteit en mysterie.

Blue Over Blue (3:16)
Blue Over Blue is een van de meer pop-georiënteerde nummers op het album, met een eenvoudige melodie en een relatief eenvoudige structuur. Dit nummer voelt lichter aan, doet mij iets minder, maar behoudt de dromerige kwaliteit van de rest van het album.

Radial E (1:10)
Een kort instrumentaal stuk dat de sfeer van het album verder verdiept. De delicate instrumentatie en subtiele details maken dit nummer een waardevolle toevoeging.

Claire's Not Real (2:32)
Een surrealistisch en ietwat spookachtig nummer. De teksten zijn raadselachtig en vullen de mysterieuze sfeer van het album perfect aan. Is het een droom?

My Childhood (2:39)
Dit bijzondere nummer biedt een blik op de jeugdherinneringen van de songwriter, met een dromerige ook wat onheilspellende ‘melodie’ en poëtische teksten uitgesproken door Jessica Griffin die de luisteraar meenemen naar een vervlogen tijd.

Chalk Flowers (4:40)
Chalk Flowers heeft een bijzonder mooi verpakte boodschap over de vergankelijkheid van alles. De combinatie van rijke metaforen en een meeslepende melodie maakt dit nummer tot een hoogtepunt van het album.

Radial H (1:06)
Een ander kort intermezzo, met wederom een rol voor de piano, dat de sfeer van het album versterkt. De mysterieuze en etherische klanken maken van Radial H een rustpunt in het album.

Hey Siobhan (4:12)
Een vriendelijk en optimistisch nummer, Hey Siobhan brengt een gevoel van warmte en hoop in het album. De melodie is aanstekelijk en het nummer is een van de toegankelijkere momenten op I Am Not There Anymore.

Stems of Anise (4:08)
Stems of Anise is een iets meer complex nummer dat verschillende muzikale lagen samenbrengt. Het nummer voelt als een muzikale reis en biedt een rijke luisterervaring.

Through the Roses (4:01)
Dit nummer is een prachtig voorbeeld van The Clientele’s vermogen om emotie en sfeer te combineren. De delicate instrumentatie en melancholische teksten maken dit nummer tot een diep ontroerende ervaring.

I Dreamed of You, Maria (4:51)
Een dromerig en melancholisch nummer dat perfect past bij de algehele sfeer van het album. De melodie is betoverend en de teksten zijn intiem en persoonlijk. Het voelt soms wat Beatlesque aan.

The Village Is Always on Fire (4:22)
Het album sluit af met The Village Is Always on Fire, een intens en emotioneel nummer dat perfect de thema's van het album samenvat. Dit nummer voelt als een emotionele bevrijding na de muzikale reis die het album biedt.

I Am Not There Anymore van The Clientele is een album dat rijk is aan muzikale en lyrische diepgang. De combinatie van dromerige melodieën, introspectieve teksten en gelaagde instrumentatie maakt dit album tot een must-listen voor liefhebbers van indie en alternatieve muziek. Het album weet een delicate balans te vinden tussen melancholie en schoonheid, en biedt een luisterervaring die zowel emotioneel als intellectueel bevredigend is. Dit album is bijzonder geschikt voor luisteraars die houden van muziek die zowel rustgevend als uitdagend is, en die openstaan voor een reis door verschillende muzikale landschappen.

The Cure heeft nooit een echt prominente plaats gehad in mijn muziekleven. Dat is gek want de meeste albums zitten wel in mijn verzameling. Elf albums om precies te zijn. De voorlaatste twee ontbreken maar deze misschien wel laatste Cure worp komt er zeker bij. Een Cure album kwam toch wel in mijn verzameling maar niet direct al op de release datum. Dat geldt nu ook weer.

Robert Smith heeft om twee redenen een plekje in mijn hart. In de eerste plaats om zijn performance en zang in de band. Herkenbaar uit duizenden en altijd met een soort van snik in zijn stem. Maar misschien nog wel meer omdat zijn geboortedatum precies overeenkomt met die van mijn beste vriend die op 2 april 2021 helaas veel te jong is overleden. Aan een vriendschap van 55,5 jaar kwam een einde. Hij was een Cure fan van het eerste uur. Heeft ze ooit live gezien op pinkpop 1986. Ik vraag me echter af of hij heeft geweten dat hij exact net zo oud was als Robert Smith. Ik had het hem graag nog willen vertellen.

En dan dit album. Zoals gezegd misschien het laatste album van The Cure. Wat mij betreft stoppen ze dan op een hoogtepunt want zo beleef ik dit album absoluut. Het is zeker anders dan de albums van het eerste uur, maar topper Disintegration is er al een voorzichtig voorproefje van en dat album is toch mijn favoriete Cure Album.

Het album opent met Alone. Dat nummer heeft een fraai intro dat ontegenzeggelijk des Cure is. Een mooie kalme melodie op de synths die zalvend werkt op je hoofd dat altijd maar druk is met de alledaagse beslommeringen, zelfs bij een pensionado zoals ik. De tekst beschrijft het einde van hoop, liefde en dromen, met een gevoel van verlies en leegte. Het benadrukt hoe alles stopt, terwijl herinneringen aan wat ooit was vervagen. Het is een melancholisch afscheid vol spijt en eenzaamheid. Zo’n tekst doet toch vermoeden…? (8,5)

Ook het tweede nummer And Nothing Is Forever laat weinig aan de verbeelding over. Dit nummer gaat nog een stap verder. De tekst gaat over het verlangen naar eeuwige verbondenheid, zelfs te midden van vergankelijkheid en het ouder worden. Het benadrukt troost in liefdevolle herinneringen en de belofte om samen te blijven, ondanks de onvermijdelijke eindigheid van het leven. Een nummer met symfonisch aandoende muziek die betoverend mooi is. De zang maakt het plaatje compleet. (9)

Vervolgens A Fragile Thing. Dit nummer gaat over een relatie die is veranderd door afstand en pijn. De liefde voelt kwetsbaar en breekbaar, met spijt over gemiste kansen. Ondanks beloften is het te laat om het verleden terug te draaien, wat verdriet en verlies achterlaat. Wat een herkenbaar onderwerp. Een gevoel wat velen zullen herkennen. Och had ik toen maar…. Dat geldt ook in de vriendschap van weleer. Die 55,5 jaar lijken een eeuwigheid maar dat is het niet. En wat had ik in die tijd anders kunnen of sterker nog, moeten doen? Een nummer dat muzikaal misschien wat meer aansluit bij het verleden. (8)

Warsong vertelt over een destructieve relatie vol conflict, leugens en spijt. Beide partijen worstelen met woede en pijn, maar vrede lijkt onbereikbaar. Het benadrukt de onvermijdelijkheid van strijd, met bitterheid en onbegrip als enige uitkomst. Een song met een zeer dreigende sfeer en een heftig intro dat de gevoelens van een conflict prima weergeeft. Ook de zang is stevig en hartverscheurend. (8,5)

Drone:Nodrone steekt van wal met een speels en melodieus intro. Het is echter weer geen nummer met een gelukkig verhaal De tekst gaat over verwarring, zelfverlies en het zoeken naar betekenis in een chaos van emoties. De ‘spreker’ worstelt met identiteitsverlies, misverstanden en het verlangen naar geluk, terwijl hij zich overweldigd voelt door herhaalde teleurstellingen en een gevoel van hopeloosheid. Veel somberder kan het bijna niet zijn. In de zang zit emotie maar ook een wanhopige schreeuw om hulp (8)

Het intro van I Can Never Say Goodbye met piano klinkt dreigend en dat past goed bij de inhoud die een gevoel van dreiging en verlies beschrijft. Een duistere kracht nadert om een geliefde, mogelijk een broer, weg te nemen. De ‘spreker’ voelt zich machteloos en gevuld met verdriet, terwijl afscheid nemen ondraaglijk lijkt in deze emotionele strijd. Hoe het afloopt blijft een beetje hangen. (8.5)

Ook All I Ever Am is absoluut geen opbeurende song. De tekst gaat over een constante worsteling met het verleden en de toekomst, en de angst om los te laten. De ‘spreker’ voelt zich gevangen in herinneringen, spijt en verwachtingen, terwijl het huidige moment altijd ontoereikend lijkt. Iets van dit verhaal is wel herkenbaar, met name de angst om los te laten kan verstikkend werken. De muziek voelt enigszins symfonisch aan (8.5)

Endsong is de toepasselijke afsluiter. Een lang nummer met opnieuw een lang intro dat vooral somber klinkt. De met veel emotie gezongen tekst gaat over verlies, eenzaamheid en het verstrijken van de tijd. De ‘spreker’ reflecteert op vervlogen dromen en jeugd, terwijl hij zich niet meer verbonden voelt met de wereld. Het benadrukt een diep gevoel van leegte en niet thuishoren in de huidige tijd. (9)

Een album met emotionele teksten die inderdaad soms lijken te wijzen op een afscheid. Maar of dat zo is zal de (nabije?) toekomst leren. Het is wat mij betreft een album met veel diepte. Diepte die uitstekend wordt ondersteund door de prachtige muziek.

Conclusie en Aanbeveling
Dit album van The Cure is een emotionele reis vol diepgang en melancholie. Het combineert prachtige, sfeervolle muziek met teksten die raken en tot nadenken stemmen. Hoewel de sfeer somber is, biedt het ook schoonheid en troost voor wie zich hierin kan vinden. Een waardige afsluiting als dit echt het laatste album is. Zeker een aanrader voor zowel trouwe fans als liefhebbers van diepgaande, sfeervolle muziek.
Aanbevolen: luisteren en koesteren.

Waardering: 8,5

The Dandy Warhols Come Down, het tweede studioalbum van de Dandy Warhols, uitgebracht in 1997, is een bijzonder werk van de band en een goed voorbeeld van de alternatieve rock en neo-psychedelica van de late jaren '90. Dit album, dat volgt op hun debuut en doorbraak Dandys Rule OK, laat een band zien die zelfverzekerder en experimenteler is in hun benadering van muziekproductie en songwriting.

Het album opent met de hypnotiserende track Be-In, mijn favoriete nummer - dat meteen de toon zet met zijn repetitieve, trance-achtige gitaarriffs en de monotone maar betoverende zang van frontman Courtney Taylor-Taylor. Be-In is een voorbeeld van de psychedelische invloeden van de band, en biedt een meeslepende luisterervaring die de luisteraar uitnodigt om zich onder te dompelen in de gelaagde, echoënde geluiden. Het nummer dient als een perfecte introductie tot de rest van het album, dat doordrenkt is van de Dandy Warhols' kenmerkende mengeling van ironie, apathie en sonische verkenning.

The Dandy Warhols Come Down is doordrenkt met een scala aan invloeden, van shoegaze en Britpop tot punk en country, waardoor het een divers maar desondanks toch samenhangend geheel is. Nummers als Not If You Were the Last Junkie on Earth en Boys Better bieden pakkende melodieën en scherpe teksten, terwijl ze ook de meer popgeoriënteerde kant van de band laten zien. Aan de andere kant laten tracks als Good Morning en Minnesoter de band experimenteren met geluid en structuur, wat resulteert in een rijkere, meer atmosferische benadering.

Een van de meest opvallende aspecten van het album is de productie. De Dandy Warhols, samen met producer Tony Lash, hebben een geluid gecreëerd dat zowel rauw als gepolijst is, waardoor de unieke esthetiek van de band naar voren komt. De gebruikte effecten en de productietechnieken versterken het psychedelische gevoel van het album, zonder afbreuk te doen aan de toegankelijkheid van de muziek.

The Dandy Warhols Come Down vertegenwoordigt een belangrijk moment in de carrière van de band, waarbij ze hun muzikale identiteit verder verfijnen en uitbreiden. Het album vangt de geest van zijn tijd, maar behoudt een tijdloze kwaliteit dankzij zijn innovatieve benadering van genre en geluid. Voor fans van de Dandy Warhols en liefhebbers van alternatieve rock biedt dit album een boeiende en bevredigende luisterervaring, rijk aan zowel melodie als stemming.

Al met al is The Dandy Warhols Come Down een boeiend en gelaagd album dat blijft beklijven bij luisteraars, dankzij de slimme songwriting, boeiende productie en het onmiskenbare charisma van de band. Het blijft een hoogtepunt in de discografie van de Dandy Warhols en een essentiële luisterervaring voor iedereen die geïnteresseerd is in de muzikale trends van de late jaren '90.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Doors, een iconische Amerikaanse rockformatie, zijn sinds de jaren zestig een monument in de muziekindustrie. Met hun unieke mengeling van psychedelische rock en poëzie, belichaamd door de charismatische frontman Jim Morrison, hebben ze een blijvende indruk achtergelaten. Hun muziek resoneert met mystiek, rebellie en een diep gevoel van existentialisme.

Absolutely Live uit 1971 is een subliem live-album dat de rauwe energie en hypnotiserende sfeer van hun concerten vastlegt. Laten we eens duiken in de nummers die dit album zo bijzonder maken.

House Announcer opent het album met een eenvoudige introductie, een opmaat naar de meeslepende reis die volgt. Het creëert een anticiperende sfeer, een gevoel van opwinding dat in de lucht hangt. Who Do You Love, oorspronkelijk van Bo Diddley, wordt door The Doors omgetoverd tot een psychedelisch meesterwerk. De rauwe energie en hypnotiserende ritmes trekken je mee in een wervelwind van mysterie en intensiteit. Morrison's interpretatie van de tekst over een intrigerende persoon voegt een laag van diepte en intrige toe.

Alabama Song (Whisky Bar), een cover van Brecht en Weill, neemt je mee naar een psychedelische wereld van verlangen naar ontsnapping en zelfdestructie. De rauwe en emotionele uitvoering benadrukt het donkere thema van het nummer.

Back Door Man, een bluesklassieker, krijgt een nieuwe dimensie met Morrison's intense vocalen. Het nummer, doordrenkt van arrogantie en rauwe seksuele energie, vertelt het verhaal van een man die affaires heeft met getrouwde vrouwen, altijd klaar om via de achterdeur te ontsnappen. Love Hides is een kort maar krachtig nummer dat reflecteert over hoe liefde overal aanwezig kan zijn, maar vaak verborgen blijft. De intieme en mysterieuze sfeer maakt dit een bijzonder moment op het album.

Five to One is een donker en dreigend nummer met cryptische teksten die oproepen tot rebellie. De intensiteit van Morrison's stem en de zware instrumentatie maken dit een onvergetelijk nummer. Build Me a Woman brengt een intens en bluesy geluid, waarin Morrison's verlangens en zoektocht naar een ideale partner centraal staan. De suggestieve tekst en rauwe energie zijn kenmerkend voor The Doors.

When the Music's Over is een episch nummer dat de kracht en het belang van muziek in het leven benadrukt. De dynamische en gepassioneerde uitvoering maakt dit een hoogtepunt van het album. Close to You, een intieme cover van Muddy Waters, brengt een ontspannen sfeer en een verlangen om dicht bij iemand te zijn. Het is een rustpunt in de intensiteit van het album.

Universal Mind verkent spirituele en existentiële thema's met een introspectieve en hypnotiserende sfeer. De complexiteit van de tekst en muziek maakt dit een diepgaand nummer. Petition the Lord with Prayer biedt een kritische blik op de effectiviteit van gebed. De intensiteit en uitdagende toon van het nummer zetten aan tot nadenken.

Dead Cats, Dead Rats is een chaotisch en donker commentaar op verval en de duistere kanten van het leven. De energie van het nummer trekt je mee in een maalstroom van emoties. Break on Through #2 gaat over het doorbreken van beperkingen en het ontdekken van nieuwe werkelijkheden. De hypnotiserende sfeer en intense uitvoering maken dit een krachtig nummer.

De stukken van de Celebration of the Lizard suite, zoals Lions in the Street, Wake Up, A Little Game, The Hill Dwellers, Not to Touch the Earth, Names of the Kingdom, en The Palace of Exile, nemen je mee op een surrealistische reis. De dromerige, mystieke en avontuurlijke sferen creëren een unieke luisterervaring vol spanning en ontdekking.

Tot slot is Soul Kitchen een energiek en hypnotiserend nummer dat Morrison's verlangen naar een toevluchtsoord weerspiegelt. De comfort die hij vond in Olivia's Place wordt krachtig overgebracht in dit afsluitende stuk.

Absolutely Live is een bewijs van The Doors' onmiskenbare talent en hun vermogen om een publiek mee te slepen in een muzikale trance. Dit album, vol rauwe energie en diepe emoties, blijft een mijlpaal in de rockgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Volgens diverse muzieksites hoort de muziek van Dreamside tot de Gothic stroming. Om niet eigenwijs te zijn heb ik dit album ook in mijn gothic laadje gelegd. Maar het wil daar nog niet wennen.

Ik heb duidelijk andere beelden bij gothic muziek. Wat zwaarder op de hand en zeker niet zo luchtig als de muziek op dit album. 

Dat maakt niet dat het een slecht album is, maar ik lees onder meer het volgende:

"The Dreamside" is een band die bekend staat om hun vermenging van gothic rock, ethereal wave, en andere alternatieve muziekstijlen. Hun muziek kenmerkt zich door sfeervolle melodieën, krachtige vocalen en vaak een mystieke sfeer.

Dat maakt dat je met een bepaald gevoel gaat luisteren en dan is het niet wat je verwacht, Ik vind het bij vlagen redelijk mainstream klinken, maar dan wel gelardeerd met soms wat mystiek en dromerigheid.

Na dit album is er wat meer metal in de muziek van Dreamside geslopen en dat maakt dat het wel wat meer gothic klinkt, maar op dit album is de muziek ruim toegankelijk.

Favoriete nummers zijn voor mij Nuda Veritas en Godsend. Maar die twee nummers kunnen de lichte teleurstelling niet helemaal doen vergeten.

Eerder verschenen op Jorros-muziekkeuze.nl

Een band die misschien niet bij iedereen belletje doet rinkelen maar zeker een grote bijdrage heeft geleverd aan de verspreiding van de psychedelische muziek die in de tweede helft van de jaren ’60 van de vorige eeuw zo populair werd. Samen met een dosis geestverruimende middelen ging deze muziek er in als koek.

Typisch jaren zestig is ook dat er 12 nummers in nog geen half uur op het album staan. Gemiddeld dus twee en een halve minuut per liedje. En het zijn stuk voor stuk beslist aanstekelijke songs.

De Electric Prunes zijn afkomstig uit Los Angeles. Ik zeg zijn want de band bestaat sinds 1999 weer met inmiddels deels een andere bezetting. De basis werd gelegd in 1965 waarna een makelaarster de band ‘ontdekte’.Een van de bekendste  oud leden is Kenny Loggins (Van Loggins en Messina).

De opener van dit album I Had Too Much To Dream (Last Night) is hun grootste hit geweest. Uit allerijl werd er toen een album bij gecomponeerd. Tja zo ging dat in die tijd. Maar dat is goed gelukt want het verveelt geen moment, hoewel het slot The Toonerville Trolley wel een twijfelgeval is. Een honkie-tonkie nummer.

Een bijzonder live album van The Feelies. Het is de opname van een concert waarin de band een serie nummers van The Velvet Underground ten gehore brengt. De nummers zijn wel overgoten met iets van een  Feelies saus. Geen album om nummer voor nummer te ontleden. Dat doe ik liever bij het origineel

Als liefhebber van beide bands kan ik met het resultaat wel uit de voeten. De aanpak van de Feelies maakt dat de songs volgens mij vooral ietsje vrolijker klinken. De zo typerende gitaar van de Feelies geeft de nummers een bijzondere boost. In Sweet Jane werkt dat zeer aanstekelijk. Het swingt de pan uit.

Nee, stilzitten bij deze opname is schier onmogelijk. Wat een feestje moet het geweest zijn om dit te hebben bijgewoond. Een meedeinend en meezingend publiek stel ik me voor.

Inmiddels zijn we aangekomen bij I'm Waiting For the Man. Ook daarvan een geweldige cover. De gitaarsolo is echt VU 2.0. En dan moet All Tomorrow's Parties nog komen. Zonder Nico helaas.

Maar ook daarvan wordt een dijk van een cover neergezet. Een nummer dat ik inmiddels heb grijs gedraaid met nu een geweldige versie erbij. En wat te zeggen van Run, Run, Run. 

Old Sweet Nuthin' sluit het optreden af. Wat mij betreft is dit een daverende verrassing.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een eendagsvlieg deze band uit Seattle (hoewel?). Het is tot nu toe gebleven bij dit ene titelloze album. En dat is jammer want het is echt een fijn album. Met name de opening, Uncle Mountain en Oceans Apart zijn fraai. Chain is destijds als single uitgebracht.

Backward Blues is echter een beetje jammer. Een opname achterstevoren op een album is niet nieuw, maar de zin ervan heb ik nooit begrepen. Voor het overige is het alternatieve rock van een redelijk hoog niveau.

Meest levendige nummers met een zanger die een kruising lijkt tussen Ozzy Osbourne en Robert Plant. Althans zo komt de stem op mij over. De zanger is de van Sunny Day Real Estate afkomstige Jeremy Enigk. De band waar ook bassist Nate Mendel en drummer William Goldsmith uit afkomstig zijn. De laatste twee zijn ook in Foo Fighters actief geweest. Het vierde lid was Nick Makri

Sinds het uitkomen van dit album is er diverse keren sprake geweest van een opvolger, maar het is er tot nu toe nog niet van gekomen. Officieel is de band nooit opgeheven. Het geheel is wat in nevelen gehuld.

We moeten het dus doen met dit album en wie weet?

Eerder geplaatst op https://www.jorros-muziekkeuze.nl

The Flower Kings, een Zweedse progrockband opgericht in 1994 door gitarist en zanger Roine Stolt, staat bekend om hun complexe muzikale structuren, virtuoze instrumentatie en diepzinnige thema's. Hun muziek is een mix van symfonische rock, jazz en klassieke muziek, wat een rijke en gelaagde luisterervaring oplevert. Door de jaren heen hebben ze een trouwe schare fans opgebouwd en worden ze geroemd om hun creatieve en avontuurlijke benadering van progressieve rock.

Laten we eens duiken in hun album Adam & Eve, uitgebracht in 2004. Dit werk belichaamt perfect de kenmerkende stijl van The Flower Kings en verkent verschillende muzikale landschappen, van epische stukken tot intieme ballades.

Het album opent majestueus met Love Supreme. Dit epische nummer is opgebouwd uit meerdere secties, elk met unieke muzikale thema's. Van rustige, melodieuze passages tot krachtige, dynamische stukken, het nummer toont de virtuositeit van de bandleden. Het thema draait om de zoektocht naar universele liefde en spirituele vervulling, en de muziek neemt je mee op een reis van introspectie en extase. De climax is overweldigend en cathartisch, een testament aan de meesterlijke compositie van de band.

Dan komt Cosmic Circus, een lichter en meer toegankelijk nummer met catchy melodieën en een optimistische sfeer. Het reflecteert op de wonderen van het universum en onze plaats daarin. De muziek is levendig en dynamisch, met vloeiende gitaarlijnen en rijke toetsenpartijen die een gevoel van avontuur en nieuwsgierigheid oproepen.

Babylon duikt in een complex muzikaal landschap dat zowel intens als melancholisch is. Het thema verwijst naar de oude stad Babylon, symbool van menselijke grootsheid en verval. De dynamische instrumentatie en rijke harmonieën creëren een sfeer van urgentie en reflectie, waarbij de luisteraar wordt uitgenodigd om na te denken over de vergankelijkheid van beschavingen.

A Vampire's View biedt een unieke kijk op het leven door de ogen van een vampier. Dit donkere en mysterieuze nummer verkent de eenzaamheid en eeuwige reflecties van deze mythische figuur. De muziek is dramatisch en emotioneel, met uitgebreide instrumentale secties die de luisteraar meenemen naar nachtelijke landschappen en introspectieve momenten.

Days Gone By is een serene en reflectieve pauze tussen de meer bombastische stukken. Met delicate gitaarpartijen en zachte toetsen roept het een gevoel van nostalgie en introspectie op. De muziek biedt een moment van rust en contemplatie, perfect geplaatst in het midden van het album.

Het titelnummer, Adam & Eve, is een epische en meeslepende compositie die diepgaande thematische inhoud verkent. Met elementen van symfonische rock en complexe muzikale structuren, roept het nummer existentiële vragen en menselijke ervaringen op. De rijke muzikale arrangementen en dramatische ondertoon nemen de luisteraar mee op een avontuurlijke reis door verschillende emoties.

Starlight Man is een levendig en optimistisch nummer dat de reis van een individu verkent die streeft naar hogere doelen. Met rijke instrumentale arrangementen en een meeslepende melodie, reflecteert het nummer een gevoel van hoop en ambitie. De muziek roept beelden op van sterrenhemels en oneindige mogelijkheden.

Timelines is een introspectief en meeslepend nummer dat reflecteert op de concepten van tijd en levenslijnen. Met complexe muzikale structuren en dynamische ritmes, biedt het nummer een rijke en veelzijdige luisterervaring. De teksten verkennen de invloed van tijd op het menselijk leven en de voortdurende veranderingen die we ervaren.

Driver's Seat is een dynamisch en avontuurlijk nummer dat draait om controle en richting in het leven. Met uitgebreide instrumentale secties en een rijke muzikale ervaring, verkent het nummer de concepten van zelfbeschikking en de uitdagingen van het nemen van de leiding over je eigen leven.

Het afsluitende nummer, The Blade of Cain, is donker en dramatisch, met een diepgaand thema dat verwijst naar het Bijbelse verhaal van Kaïn en Abel. De muziek roept beelden op van conflict en interne strijd, versterkt door de krachtige en emotionele uitvoering van de band. Het is een meeslepende afsluiting van een indrukwekkend album.

Adam & Eve is een heerlijk album dat de veelzijdigheid en het muzikale vakmanschap van The Flower Kings toont. Het album neemt de luisteraar mee op een reis door verschillende emoties en muzikale landschappen, en blijft boeien van begin tot eind.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn eerste kennismaking met het debuutalbum 'Back in the World of Adventures' van de Zweedse progressieve rockband The Flower Kings was best verrassend. Het album, uitgebracht in 1995, is een boeiende mix van melodische structuren en complexe arrangementen, kenmerkend voor de progressieve rock. . Dit album vertegenwoordigt de rijke muzikale visie van Roine Stolt, de frontman en het creatieve brein achter de band, die een belangrijke invloed heeft gehad op het genre.

Een ander opvallend kenmerk van "Back in the World of Adventures" is het gevoel van avontuur en optimisme dat door het hele album heen loopt. De muziek straalt een soort hoopvolle verwondering uit, een kenmerk dat ik bijzonder aantrekkelijk vind. Dit gevoel wordt versterkt door de lyrische thema's die vaak verwijzen naar reizen, zowel fysiek als spiritueel.

De Flower Kings slagen erin om een breed scala aan invloeden te integreren, van jazz tot klassieke muziek, wat resulteert in een rijk en divers geluid. Dit wordt duidelijk in het nummer "Theme for a Hero", waar de invloeden van klassieke muziek naadloos worden gecombineerd met rockelementen, wat resulteert in een krachtige en emotioneel geladen compositie.

Wat misschien het meest indrukwekkend is, is hoe het album als geheel samenhangt. Ondanks de variëteit in muziekstijlen en thema's, is er een duidelijke eenheid die het gevoel geeft van een doordachte en zorgvuldig geconstrueerde muzikale reis.

Het album opent met "World of Adventures", een nummer dat meteen de toon zet voor wat volgt. De energieke gitaarriffs en dynamische keyboards creëren een sfeer van een groots avontuur. De progressie in het nummer zorgt voor een krachtige introductie van het album, waarbij het gevoel van ontdekking centraal staat. De overgangen tussen verschillende muzikale secties zijn vloeiend en tonen de technische vaardigheden van de bandleden.

Vervolgens komen we bij "Atomic Prince / Kaleidoscope", een nummer dat bestaat uit verschillende muzikale lagen die vloeiend in elkaar overlopen. Het heeft een rijkere textuur dan het openingsnummer, met een prominente rol voor de keyboard en gelaagde vocalen die een bijna hypnotiserende sfeer creëren.

"Go West Judas" biedt een ander geluid met een scherpe, kritische blik op misschien wel verraad of misleiding. Het nummer heeft een sterke verhalende kwaliteit, ondersteund door stevige gitaarpartijen en een solide ritmesectie. Het nummer laat een diepgaande, bijna filmische kwaliteit van de muziek zien, versterkt door de sterke teksten die filosofische thema's verkennen. Het gebruik van diverse instrumenten, inclusief keyboards en blaasinstrumenten, voegt lagen van diepte toe die de luisteraar uitnodigen om dieper in de muziek te duiken.

"Train to Nowhere" is een rustiger, bijna melancholisch nummer dat de luisteraar meeneemt op een reis naar het onbekende. De tekst spreekt van een treinreis zonder duidelijke bestemming, een metafoor voor misschien wel het leven zelf. "Oblivion Road" is intenser en duisterder, met zware gitaarriffs en diepe, doordringende zanglijnen. Het nummer geeft het gevoel van verloren zijn in een uitzichtloze situatie, en is zowel beklemmend als fascinerend.

"Theme for a Hero" vormt een episch centraal stuk op het album. Het is een krachtig, heroïsch nummer dat groots en meeslepend is, en echt de kern raakt van wat The Flower Kings als band uitdrukken willen. "Temple of the Snakes" biedt een verrassende wending met zijn mysterieuze sfeer en het gebruik van Oosterse muziekinvloeden. Het is een intrigerend nummer dat de luisteraar meeneemt naar een mystieke en enigszins dreigende wereld.

"My Cosmic Lover" is een expressieve liefdesballade gezet tegen een ruimtelijke, kosmische achtergrond. De lyrische diepte en de melodische zachtheid maken het tot een hoogtepunt van het album. "The Wonder Wheel" continueert de reis met een speelse, bijna dansbare vibe, die contrasteert met de eerdere, zwaardere nummers. Het voelt als een moment van licht in de duisternis, een adempauze.

Tot slot sluit "Big Puzzle" het album af als een samenvatting van de hele muzikale reis. Het nummer is complex, met verschillende muzikale thema's die als puzzelstukjes in elkaar passen. Het laat een blijvende indruk achter en nodigt uit tot herhaaldelijk luisteren om alle lagen volledig te kunnen waarderen.

'Back in the World of Adventures' is een album dat de luisteraar op een muzikale reis meeneemt vol avontuur, reflectie, en diepe emoties. Elk nummer draagt bij aan het geheel en maakt dit debuut tot een indrukwekkende introductie van The Flower Kings in de wereld van progressieve rock.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

"Banks of Eden" van de Zweedse band The Flower Kings uit 2012 is een boeiend album dat een diepgaande indruk achterlaat bij de luisteraar. Dit progrock-werkstuk biedt een rijk tapijt van muzikale lagen en nuance die de meesterlijke compositie en uitvoering van de band demonstreren. Het album voelt als een sonische reis die de luisteraar meeneemt door verschillende muzikale landschappen, van epische uitspattingen tot ingetogen momenten van introspectie.

De vocale prestaties op dit album zijn ook van topniveau. Roine Stolt's zang is emotioneel geladen en brengt de teksten met overtuiging en passie. Zijn gitaarspel is even indrukwekkend; de solo’s zijn technisch meesterlijk en voegen een extra laag van emotie toe aan de nummers. De bijdrage van de andere bandleden, Jonas Reingold op bas, Tomas Bodin op toetsen en Felix Lehrmann op drums, is even onmisbaar en vormt een solide fundament voor het geluid van de band.

"Numbers" opent het album met een epische lengte van 25 minuten. Dit stuk is een ware symfonie op zichzelf, een meesterwerk vol met dynamische wendingen, virtuoze solo’s en dromerige intermezzo’s. De song presenteert een overvloed aan muzikale ideeën en texturen, van complexe ritmische structuren tot lyrische melodieën, en schept een geheel eigen universum. De ritmische structuren zijn indrukwekkend gecompliceerd, maar blijven altijd toegankelijk. De zanglijnen zijn betoverend en passen perfect bij de weelderige instrumentale achtergronden. Het is alsof de band alle facetten van het genre wil laten zien en horen, en dat met groot succes doet.

"For the Love of Gold" voelt als een hartstochtelijke ode aan de klassieke prog-rock. Het is een korter maar evenzo gevarieerd nummer. Ondanks de beperkte duur verkennen de muzikanten een breed scala aan thema’s en motieven, zonder dat het overhaast aanvoelt De harmonie tussen de gitaren en toetsen creëert een etherisch geluid dat je meeneemt naar andere sferen. Dit nummer straalt een nostalgisch gevoel uit, maar blijft tegelijkertijd fris en innovatief, een uitstekende demonstratie van hun vermogen om binnen een kortere tijdsspanne een rijk en gelaagd muzikaal verhaal te vertellen.

Het derde nummer, "Pandemonium", hoewel meer uptempo biedt desondanks een meer ingetogen en melodieus landschap. De compositie is subtieler en de arrangementen meer gefocust, wat resulteert in een nummer dat zowel rustgevend als intrigerend is. Dit contrast met de voorgaande tracks geeft het album een mooie balans en laat zien dat de band niet bang is om verschillende emotionele registers te verkennen.

"For Those About to Drown" is een aangrijpend en emotioneel geladen nummer. De rustige intro met subtiele gitaarpartijen en zachte zang bouwt langzaam op naar een crescendo van sonische rijkdom. Dit nummer weet een diepe indruk achter te laten door zijn intense thematiek en meeslepende melodieën. Hoewel het wellicht niet dezelfde spanning en opwinding biedt als de voorgaande tracks is het toch een belangrijke schakel in de algehele structuur van het album, met zijn melancholische ondertonen en reflectieve sfeer.

Het album sluit af met het magnifieke "Rising the Imperial", een slotstuk dat een perfecte apotheose vormt. Met zijn rijke melodieën en grandioze uitvoering is dit nummer een waardige afsluiting van een album dat vol zit met muzikaal elan. De luisteraar wordt meegesleurd in een laatste opzwepende golf van emoties en klanken, waardoor het geheel een bevredigende afronding krijgt.

Wat "Banks of Eden" echt onderscheidt, is de coherentie van het album als geheel. Elk nummer vloeit naadloos in het volgende over, waardoor een samenhangend muzikaal verhaal ontstaat. De productie is kristalhelder, waardoor elk instrument goed tot zijn recht komt en de luisteraar elke nuance kan waarderen. De invloed van klassieke progressieve rockbands is duidelijk hoorbaar, maar The Flower Kings slagen erin om een eigen unieke draai aan het genre te geven.

In zijn geheel is "Banks of Eden" een meesterlijk voorbeeld van wat progressieve rock kan zijn. The Flower Kings tonen hun uitzonderlijke muzikale vakmanschap en creatieve visie, en slagen erin om een album te creëren dat zowel meeslepend als intellectueel bevredigend is. Voor liefhebbers van het genre is dit album een absolute aanrader, een reis die je keer op keer opnieuw wilt beleven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Look at You Now is een fijne weergave van de veelzijdigheid van The Flower Kings. Het album verenigt diverse stijlen zoals progressieve rock, symfonische elementen, en invloeden uit klassieke muziek. De band speelt met maatwisselingen, tempovariaties en een breed scala aan instrumenten, wat zorgt voor een dynamisch en meeslepend geheel. Toch is dit zeker niet het beste album van de band.

Het album opent met Beginner's Eyes, een avontuurlijke track die perfect de toon zet voor wat komen gaat. De tekst moedigt aan om met een frisse blik naar het leven te kijken. Beslist geen spektakelstuk maar wel een degelijke start. (6,5)
The Dream is een nummer met een aardige melodie en een aanstekelijk refrein dat uitnodigt tot meezingen. De tekst gaat over de kracht van dromen en dat deze zowel vreugde als pijn kunnen brengen. De opbouw van het nummer leidt naar een climax die zowel krachtig als elegant aanvoelt. (7,5)

Hollow Man heeft een bevlogen en hoopvolle toon, met strakke ritmes en gelaagde instrumentatie. De tekst vertelt over een eens machtig persoon die nu een val doormaakt, en benadrukt dat zonder liefde en oprechtheid, woorden en daden leeg zijn. Een wat onopvallend nummer zonder hoogtepunten. (6,5)
Dr. Ribedeaux is een instrumentaal nummer. Het bevat prachtig gitaarspel van Roine Stolt en keyboardpartijen van Michael Stolt. De muziek heeft een jazzrock-achtige sfeer en biedt een moment van reflectie binnen het album. (7)

Mother Earth gaat over de huidige milieucrisis en de noodzaak om onze planeet te beschermen. De tekst is een verontschuldiging van de mensheid aan Moeder Aarde en Vader Lucht voor de schade die is aangericht. Het is zowel episch als intiem, en de afwisseling tussen kalme en bombastische momenten houdt de luisteraar geboeid. (8)
The Queen is geïnspireerd door het overlijden van de Britse koningin Elizabeth II. Het intro en tussenspel op klassieke gitaar en spinet roepen een middeleeuwse sfeer op, wat doet denken aan een denkbeeldig hof uit die tijd. (7)

The Light in Your Eyes is een krachtig nummer. De stevige ritmes en vocalen dragen bij aan een gevoel van vastberadenheid. De melodieën zijn strak en goed opgebouwd. Het nummer biedt een mooie balans tussen kracht en elegantie. De song benadrukt het belang van innerlijk licht en hoop in moeilijke tijden. De tekst moedigt aan om positief te blijven en het licht in jezelf en anderen te zien. (8)
Seasons End behandelt thema's zoals verandering en de vergankelijkheid van het leven. Een nummer met een stevige toon. De gitaarpartijen zijn scherp terwijl de ritmische ondersteuning zorgt voor een solide basis. (7,5)

Scars is emotioneel geladen en krachtig. Het gaat over alle misstanden op onze planeet. De tekst en de boeiende melodie maken het een van de meer aangrijpende nummers van het album. (7,5)
Stronghold heeft een bezwerende sfeer door de expressieve vocalen en instrumentatie. Het nummer bouwt langzaam op naar een hoogtepunt, waarbij de hypnotiserende ritmes en melodieën de luisteraar in hun greep houden. Een nummer met wat drama. (8)

Father Sky is een van de meer aanstekelijke nummers, met een ritme dat bijna dansbaar. Het behandelt de relatie van de mensheid met de natuur en benadrukt de noodzaak van harmonie met de aarde. De dynamiek tussen de verschillende instrumenten, vooral de gitaar en drums, zorgt voor een levendige luisterervaring die de energie van het nummer versterkt. (7,5)
Day for Peace (met Marjana Semkina) is een oproep tot vrede en mededogen in turbulente tijden.
Het nummer is statig en plechtig, met prachtige vocalen van Marjana Semkina die perfect passen bij de rustige, bijna ceremoniële sfeer van het nummer. (7,5)
Het album sluit af met het titelnummer Look at You Now. Dit nummer is afwisselend en dynamisch. De tekstuele boodschap van zelfreflectie en groei wordt krachtig ondersteund door de instrumentatie, waardoor het nummer een fijne afsluiting vormt van een prima album. (7)

Conclusie en aanbeveling
Look at You Now laat de veelzijdigheid van The Flower Kings goed zien. Het album combineert progressieve rock, symfonische invloeden en klassieke elementen op dynamische wijze. Hoewel niet elk nummer even sterk is, maken nummers als Mother Earth en The Light in Your Eyes indruk. Voor fans van avontuurlijke rockmuziek is dit album een aanrader. Het is niet hun beste werk, maar biedt zeker genoeg interessante momenten om te ontdekken en waarderen.

Waardering: 7,3

Dit album is een meesterwerk! Het is donker, krachtig en vol emotie. Het is perfect voor fans van gothic metal en doommetal, maar ook voor wie 'gewoon' van sterke, sfeervolle muziek houdt.

De muziek is zwaar en intens, maar ook heel melodieus. De gitaarriffs zijn krachtig, de drums zijn stevig en de keyboards zorgen voor een mysterieuze sfeer. De stem van zanger Marco Benevento is diep en vol gevoel.

Vanaf het openingsnummer Vox Populi word je direct ondergedompeld in een sfeer van diepe emoties en donkere klanken. De combinatie van zware gitaarpartijen, sfeervolle keyboards en de expressieve zang creëert een intense luisterervaring.

De nummers op New Wave Order zijn goed opgebouwd en nemen je mee op een reis door donkere, maar mooie klanken. Het album voelt als een film: spannend, dramatisch en vol verrassingen. Elk nummer heeft iets speciaals, waardoor het album van begin tot eind boeit.

Een van de hoogtepunten is het nummer Judas Had A Friend. Dit liedje valt op door zijn pakkende melodieën en meeslepende ritmes. Ook Lobbies is prachtig met een perfecte balans tussen melancholie en dynamiek. Maar mijn favoriete track Our Nightmares Call.

De productie van het album is top. Alles klinkt helder en krachtig, maar ook warm en diep. Kortom, New Wave Order is een album dat je niet mag missen. The Foreshadowing heeft met dit album iets speciaals gemaakt. Het is donker, krachtig en vol emotie. Perfect voor wie van intense, sfeervolle muziek houdt. Een echte aanrader!

1. Vox Populi - 4
2. Judas Had a Friend – 4,5
3. Last December -4
4. Lobbies – 4.5
5. Our Nightmares Call - 5
6. Heraclitus - 4
7. Bound for Ruin - 4
8. Eyes of a Dawn - 4
9. Vox Dei – 4,5

Waardering: 4,3

The Gathering, een Nederlandse rockformatie opgericht in 1989, heeft met hun eclectische mix van rock, metal en progressieve muziek een onuitwisbare indruk achtergelaten. Deze band staat bekend om hun experimentele aanpak en veelzijdigheid, waardoor ze zowel nationaal als internationaal een trouwe schare fans hebben verworven. Hun album Accessories: Rarities and B-Sides uit 2005 biedt een diepgaande blik op het muzikale erfgoed van de band. Dit album is een compilatie van zeldzame nummers en B-kantjes die de evolutie en creatieve experimenten van The Gathering prachtig laten zien.

De opener In Motion vangt de intensiteit en emotionele kracht van beweging en verandering. De meeslepende melodieën dragen een gevoel van urgente transformatie met zich mee, en het nummer zet meteen de toon voor de rest van het album. Leaves in een live-uitvoering brengt de pijn van verlies en afscheid scherp in beeld, versterkt door etherische zang en atmosferische instrumentatie. Dit creëert een diepe emotionele resonantie die de luisteraar raakt.

Third Chance [Alt. Version] behandelt thema's van angst en onzekerheid, terwijl het een zoektocht naar zelfvertrouwen weerspiegelt. De melancholische en introspectieve sfeer geeft het nummer een diepe, reflectieve kwaliteit. De live uitvoering van Strange Machines met een orkest is episch en meeslepend, en verkent majestueus het thema van technologische vooruitgang en tijdreizen.

De mystieke cover In Power We Trust the Love Advocated van Dead Can Dance weerspiegelt de complexe relatie tussen macht en liefde. De donkere, etherische toon voegt een laag van diepgang toe aan het nummer. De dromerige cover van When the Sun Hits van Slowdive roept gevoelens van introspectie en verlangen op, en de emotionele vocalen maken het tot een bijzonder betoverend nummer.

Met een intense en enigszins chaotische sfeer, brengt de demoversie van Confusion de innerlijke strijd en zoektocht naar duidelijkheid naar voren. De ruwe productie versterkt de authentieke emoties in het nummer. De alternatieve versie van Shrink heeft een introspectieve en melancholische sfeer, waarbij persoonlijke worstelingen en vervreemding sterk naar voren komen.

Frail live uitgevoerd benadrukt de kwetsbaarheid van de menselijke conditie, en het instrumentale nummer Theme from 'The Cyclist roept een etherische en reflectieve sfeer op, passend bij het thema van fietsen en de bijbehorende gevoelens van vrijheid en avontuur. Met een melancholische en krachtige sfeer, behandelt Leaves emotionele pijn en verlossing op een meeslepende manier.

De cover van Life Is What You Make It van Talk Talk straalt intensiteit en melancholie uit. Het thema van zelfbeschikking en optimisme wordt krachtig overgebracht door de meeslepende en emotionele uitvoering. Amity live uitgevoerd brengt een gevoel van verbinding en troost in moeilijke tijden, met een hoopvolle en intieme sfeer die een emotioneel beladen luisterervaring creëert.

Met een introspectieve en contemplatieve sfeer, onderzoekt New Moon, Different Day de oneindige mogelijkheden die natuurlijke fenomenen bieden om te ontdekken. Het etherische en introspectieve Kevin's Telescope nodigt uit tot verkenning en nieuwsgierigheid, en roept beelden op van sterrenkijken en de mysteries van het universum.

Shrink onderzoekt de innerlijke reis van iemand die worstelt met zijn emoties en balans probeert te vinden in zijn leven, terwijl The Earth Is My Witness een epische en emotionele sfeer heeft die het thema van respect en eerbied voor de natuur behandelt. Diamond Box nodigt luisteraars uit om hun eigen emoties en gedachten te verkennen.

Met een melancholische en dromerige sfeer verkent Nighttime Birds de eenzaamheid en introspectie, evenals de schoonheid en het mysterie van de nacht. On Most Surfaces behandelt persoonlijke strijd en de zoektocht naar begrip en verlichting in moeilijke tijden, en het dromerige instrumentale nummer Hjelmar roept beelden op van introspectie en melancholie zonder lyrics nodig te hebben.

Met een rustige, dromerige en melodieuze sfeer behandelt My Electricity persoonlijke gevoelens en connecties op een delicate manier. Probably Built in the Fifties heeft een complexe en dynamische sfeer die reflecteert op het verleden en de nostalgie die daarmee gepaard gaat. Illuminating verkent thema's van verlichting en inzicht op een diepgaande manier.

Het mysterieuze Red Is a Slow Colour behandelt dromen en de symbolen die daarin voorkomen, met een betoverende muzikale begeleiding. Travel verkent de reis door het leven, zowel fysiek als emotioneel, met een introspectieve en melancholische sfeer die de luisteraar diep raakt.

Accessories: Rarities and B-Sides is een album dat de unieke capaciteit van The Gathering toont om een breed scala aan emoties en thema's muzikaal te verkennen en over te brengen. Voor elke fan is dit een absolute must-have, een diepgaande kijk op de veelzijdigheid en creativiteit van deze buitengewone band.

Eerder verschenen op www,jorros-muziekkeuze.nl

The Gathering, een iconische Nederlandse band die bekend staat om hun eclectische mix van rock, metal, en alternatieve muziek, heeft in 2013 het album Afterwords uitgebracht. De band, opgericht in 1989, heeft door de jaren heen verschillende muzikale stijlen verkend, en Afterwords markeert een interessant hoofdstuk in hun uitgebreide discografie. In deze review zal ik je meenemen door dit album, waarbij ik de muzikale invloeden, de productiekwaliteit en de individuele nummers onder de loep neem.

Afterwords is een intrigerend album dat zich onderscheidt van de eerdere werken van The Gathering. Waar eerdere albums vaak gekenmerkt werden door stevige gitaarpartijen en intense vocalen, laat Afterwords een subtielere, meer atmosferische kant van de band zien. Het album combineert elementen van triphop, ambient, en progressieve rock, wat resulteert in een sonische reis die zowel introspectief als expansief aanvoelt.

Het album bestaat uit negen tracks die variëren van ambient soundscapes tot meer ritmisch gedreven nummers. Vier van deze negen nummers zijn reeds op voorganger Disclosure verschenen, maar dan wel in een heel andere setting en sfeer. De band heeft gekozen voor een minimalistische benadering, wat zorgt voor een intieme luisterervaring die zich onderscheidt van hun eerdere, meer bombastische werk. Dit is een album dat zich niet alleen richt op de muzikale compositie, maar ook op de sfeer en de emoties die het oproept.

De productie van Afterwords is subliem. Het album klinkt helder en gebalanceerd, met elke instrumentale laag die zorgvuldig is gemixt om een harmonisch geheel te creëren. De gitaarlijnen zijn vaak subtiel, maar voegen een diepte toe aan de muziek die zowel op de voorgrond als op de achtergrond werkt. De drums en bas zijn warm en vol, wat bijdraagt aan het organische gevoel van het album.

Een van de hoogtepunten van de productie is de manier waarop de vocalen zijn verwerkt. Ze zweven vaak boven de instrumentatie, wat een etherisch effect creëert dat perfect past bij de dromerige sfeer van het album. Het is duidelijk dat The Gathering veel aandacht heeft besteed aan elk detail in de productie, wat resulteert in een album dat niet alleen muzikaal interessant is, maar ook sonisch bevredigend.

S.I.B.A.L.D (5:02)
Het album opent met S.I.B.A.L.D. Het is een atmosferisch stuk met subtiele gitaarlijnen en synths die een gevoel van mysterie oproepen. De vocalen zijn spaarzaam, maar effectief, en dragen bij aan de hypnotiserende kwaliteit van het nummer. De progressieve opbouw zorgt ervoor dat je als luisteraar langzaam in de wereld van Afterwords wordt getrokken.

Echoes Keep Growing (6:52)
Dit is een van de langere nummers op het album, en het neemt de tijd om zijn thema’s volledig te verkennen. Het is een remake van het nummer I Can See Four Miles. Het nummer bouwt langzaam op, met repetitieve gitaarpatronen en een pulserende baslijn die je meevoert. Het nummer evolueert naar een climax die zowel meeslepend als cathartisch aanvoelt, met lagen van geluid die samensmelten tot een sonisch crescendo.

Areas (4:18)
Areas is een meer ritmisch gedreven track, met een funky baslijn die contrasteert met de etherische synths en de kalme vocalen. Het nummer heeft een bijna dansbaar ritme, wat het een van de meer toegankelijke tracks op het album maakt. Toch blijft de sfeer dromerig en introspectief, wat kenmerkend is voor de algehele stijl van Afterwords. Het nummer ontbeert echter een bite en blijft wat hangen in een minder spannende setting

Afterwords (4:01)
De titeltrack Afterwords is een samenwerking met Bart Smits, een voormalig bandlid. Zijn stem voegt een nieuwe dimensie toe aan het nummer, dat verder wordt gekenmerkt door zijn minimalistische instrumentatie. De tekst is poëtisch en open voor interpretatie, wat bijdraagt aan de mysterieuze sfeer van het album. Toch hoor ik liever Marjolijn Koopmans of Anneke van Giersbergen

Tuning In, Fading Out (3:52)
Dit nummer, eerder verschenen onder de titel Missing Seasons is een van de meer experimentele tracks op het album. Het begint met een eenvoudige pianomelodie die langzaam wordt uitgebreid met lagen van synths en percussie. De vocalen zijn bijna fluisterend, wat bijdraagt aan de intieme sfeer van het nummer. Het is een stuk dat geduld vereist, maar uiteindelijk bevredigend is.

Gemini III (4:00)
Gemini III is een van de meer up-tempo nummers op het album. Het heeft een ritmische drive die je direct wil pakken, gecombineerd met de kenmerkende sfeer van het album. De gelaagde gitaren en synths creëren een rijk geluidspalet, en de vocalen zijn emotioneel geladen. Of het echt bij de band past?

Afterlights (1:58)
Dit korte intermezzo is een licht ambient stuk dat dient als een soort adempauze binnen het album. Het is minimalistisch, met slechts enkele synthlagen die een etherische sfeer creëren. Hoewel het geen volledig nummer is, draagt het bij aan de algehele cohesie van het album.

Sleep Paralysis (3:15)
Sleep Paralysis, op Disclosure nog Paralyzed genoemd is een donkerder, meer sinister nummer dat de luisteraar meeneemt naar de diepten van het onderbewustzijn. De gespannen synths en de onheilspellende vocalen creëren een gevoel van ongemak, wat past bij het thema van de titel. Het is een krachtig nummer.

Bärenfels (8:12)
Het album sluit af met Bärenfels, een episch nummer dat bijna 8 minuten duurt. Op Disclosure bekend onder de titel Heroes for Ghosts. Het is een complex stuk dat verschillende muzikale thema’s verkent, van ambient tot progressieve rock. De opbouw is traag maar doelbewust, met lagen van instrumentatie die zich langzaam ontvouwen. Het is een majestueus slotstuk dat het album op een hoge noot afsluit.

Afterwords van The Gathering is een album dat zich onderscheidt door zijn diepte en sfeer. Het is een sonische reis die je meeneemt door verschillende emoties en stemmingen, van introspectie tot catharsis. Toch is het album moeilijk te plaatsen als een album van The Gathering. Daarvoor staat het te ver af van de voorafgaande albums van de band. De productie is beslist van hoog niveau, en de nummers dragen bij aan de algehele cohesie van het album. Dit is een album voor luisteraars die houden van muziek die niet alleen technisch indrukwekkend is, maar ook emotioneel resoneert.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Destijds (35 jaar geleden) hoorde ook The Golden Palominos tot een van mijn favoriete bands. Ik ga een beetje op alfabetische volgorde van Albumnaam door mijn verzameling en ben vandaag dus hier aangeland.

Ik moet toegeven dat ik de muziek wel een beetje gedateerd vind klinken. Ik heb het ook een lange tijd niet beluisterd. Het is toch bijzonder dat je mening over muziek zo kan veranderen. Eigenlijk is de albumnaam wel actueel. Een beetje een dood paard.

De band heeft bestaan van 1981 tot 2012 en werd opgericht in Cleveland USA op initiatief van Anton Fier die tot 2010 in de band heeft gezeten.

In elk geval klinken de songs waarop Amanda Kramer de zang voor haar rekening neemt nog het beste.

Toen ik voor het eerst het album "A Dead Horse" van de Amerikaanse band Golden Palominos beluisterde, dat verscheen in 1989, had ik gemengde verwachtingen. Dit album staat bekend om zijn eclectische stijl en de samenwerking met verschillende vocalisten. Hieronder volgt mijn indruk van elk nummer.

A Letter Back – Dit openingsnummer lijkt moeite te hebben om echt op gang te komen. De zang van de zanger voelt wat mat en mist de energie die je normaal zou verwachten bij een albumopener. Het lijkt alsof het nummer steeds op het punt staat om los te breken, maar het bereikt nooit echt een hoogtepunt.

Wild River – In dit nummer neemt een andere zangeres de vocalen voor haar rekening. Hoewel haar prestatie beter is dan die van de mannelijke vocalist in het vorige nummer, blijft het geheel toch wat mat. De instrumentatie is interessant, maar de zang lijkt niet helemaal te mengen met de achtergrond.

Lucky – Hier lijkt het album enigszins tot leven te komen. De zang is acceptabel en het nummer heeft een iets vrolijker tintje dan de voorgaande nummers. Het heeft een aanstekelijk ritme dat zorgt voor een welkome verandering van tempo en sfeer op het album.

Angel of Death – Dit is een vlotter nummer waar de energie goed voelbaar is, maar helaas keert de mannelijke zanger terug wiens prestaties niet sterk zijn. Ondanks dat blijft het nummer boeiend dankzij de sterke instrumentale arrangementen.

Darklands – Dit is voor mij het beste nummer tot nu toe op het album. Het heeft een rijke textuur en de muzikale diepgang die ik mis in sommige andere tracks. Het is wellicht wat lang, maar de sfeer die het creëert is meeslepend en laat zien wat de band kan als alles samenkomt.

Over – Helaas brengt dit nummer het momentum dat opgebouwd was met "Darklands" naar beneden door de terugkeer van de mannelijke zang, die wederom teleurstelt. De zang voelt geforceerd en haalt de kwaliteit van het nummer naar beneden.

Shattered Image – Het album sluit af met "Shattered Image", waarin het weer wat lijkt op te leven. Het nummer heeft een behoorlijke melodie en de uitvoering is redelijk. Het biedt een degelijke afsluiting van het album.

Conclusie, "A Dead Horse" is een album met hoge pieken en diepe dalen. De inconsistente zangkwaliteit haalt de algemene ervaring naar beneden. Dit is geen album dat ik vaak zou herbeluisteren, en ik zou geneigd zijn om nummers met de mannelijke zanger over te slaan. Ondanks enkele lichtpunten, blijft het geheel achter bij wat het had kunnen zijn.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl

Toen ik dit album voor het eerste hoorde wist ik niet wat ik er mee aan moest. Zo'n album dat met het geluid van de branding begint en daarna eigenlijk niet op stoom komt.

Inmiddels zijn we 25 jaar later en heeft het album een plekje gekregen naast de albums van This Mortal Coil. 4AD baas Ivo Watts Russell wilde een voortzetting van This Mortal Coul in huis hebben. En waar ik eerste twijfelde is het kwartje toch gevallen.

Het is muziek die me intens raakt. Ook al is de muziek van 1998, het bezorgt me een vlucht terug naar de jaren 80 toen ik woonachtig was in de stad Groningen. De tijd van This Mortal Coil. De rijd van Disk-O-Rent waar ik nog heb gewerkt. Dat lijkt gisteren, maar is al 35 jaar geleden.

Het is ook een soort sprookje dit album. Een sprookje dat de volle aandacht verdient als je er naar luistert. Prijsnummer is voor mij Is Jesus Your Pal. Een prachtige aanhoudende toon als achtergrond en dan de fraaie zang van Louise Rutkowsky die overigens alle nummers voor haar rekening neemt. In dat opzicht anders dan This Mortal Coil, maar wel net zo fraai.

Het slotnummer maakt het 4AD sprookje compleet. De titel Hanky Panky Nohow is het label op het lijf geschreven.

The Howling Eye, een fascinerende Poolse artiest, heeft met het album "List Do Borykan" uit 2023 een bijzondere muzikale reis gecreëerd. Het album bestaat uit zeven nummers, elk met een eigen unieke sfeer en karakter. Laat me je meenemen door dit sonische avontuur.

We beginnen met "Space Dwellers, Episode 1," een heerlijk relaxte funky track die meteen een aangename sfeer neerzet. De melodie is fijn en uitnodigend, perfect om mee te deinen. Het voelt alsof je wordt meegenomen op een kosmische reis, met elke noot die je dieper de ruimte in trekt.

Het tweede nummer, "Medival," is een energieke en vrolijke track die je meteen opvrolijkt. De gruizige geluiden geven het een rauwe rand, terwijl de aanstekelijke energie je in beweging brengt. Het is alsof je in een middeleeuws feest belandt, omringd door dansende mensen en levendige muziek.

"Brothers" biedt een heel andere ervaring. Deze track heeft een fijne baslijn en is mooi uitgesponnen, met een langzame opbouw die halverwege culmineert in een opzwepende climax. Het is een nummer dat je laat meedrijven op de golven van zijn eigen intensiteit, waarbij je telkens weer wordt verrast door de wendingen.

"Space Dwellers, Episode 2" neemt een iets steviger toon aan dan zijn voorganger. Hoewel het de funk mist, heeft het een eigen kracht en energie die het de moeite waard maakt. Het is als een vervolg op het eerdere ruimtereis, nu met meer urgentie en kracht.

Met "Caverns" duik je in een dromerige wereld. Het nummer begint zacht en dromerig, waardoor je je in een ondergrondse grot waant, omringd door echo’s en mysterie. Het is een prachtig stuk dat je meeneemt naar een plek van introspectie en stilte.

"Space Dwellers, Episode 3" brengt de stevige funk terug in het spel. Het is een nummer dat je direct laat bewegen, met een opzwepende ritme en een groove die moeilijk te weerstaan is. Het is het soort track dat je opzet als je even helemaal los wilt gaan.

Tot slot is er "Johnny," een nummer met een aardige melodie, hoewel het wat eentonig kan overkomen. Het mist misschien de complexiteit van de andere nummers, maar het heeft nog steeds zijn charme. Het voelt als een afsluitende wandeling door een bekend landschap, een kalme afsluiting van een enerverende reis.

Met "List Do Borykan" heeft The Howling Eye een album afgeleverd dat varieert van funky en energiek tot dromerig en introspectief. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, wat zorgt voor een veelzijdige luisterervaring.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

The Innocence Mission is een Amerikaanse band die al sinds de eind jaren tachtig bekend staat om hun dromerige en poëtische muziek. Het echtpaar Karen en Don Peris vormt het hart van de band. Karen zingt en speelt gitaar, terwijl Don gitaar en keyboard speelt. Hun muziek heeft een zachte, melancholische sfeer die troostend werkt.

Het album Befriended uit 2003 is een verzameling rustgevende en introspectieve nummers. Karen Peris’ bijzondere stem, gecombineerd met de subtiele instrumenten, zorgt voor een gevoel van kalmte. De teksten zijn diepgaand en zitten vol poëtische beelden.

Tomorrow on the Runway opent het album met een magische melodie en een serene sfeer. Dit nummer gaat over verlangen naar een betere toekomst. Karen Peris’ zachte stem schildert poëtische beelden die je meenemen op een innerlijke reis. De muziek, met eenvoudige gitaarakkoorden en lichte pianoklanken, maakt het geheel bijna spiritueel. (7,5)

When Mac Was Swimming is een liefdevol nummer over Karen's zoon Mac. Het beschrijft tedere momenten van een moeder die de verjaardag van haar kind viert. De eenvoudige melodieën en Karen’s warme zang maken dit nummer bijzonder ontroerend en vol huiselijke warmte. (8)

I Never Knew You from the Sun is een ingetogen lied over verlies. Het beschrijft het gevoel van leegte na het afscheid van een dierbare. De zachte gitaar en de rustige zang geven het een meditatieve sfeer. Het nodigt uit tot stilte en reflectie. (7)

Beautiful Change gaat over innerlijke rust en de kracht van verandering. De zachte melodieën en de stem van Karen Peris creëren een kalme en dromerige sfeer. Dit nummer straalt sereniteit uit en laat je nadenken over persoonlijke groei. (7)

Martha Avenue Love Song voelt persoonlijk en intiem. De teksten vertellen over gedeelde momenten en herinneringen. De zachte gitaar en Karen’s stem geven het een warme, nostalgische sfeer die uitnodigt om mee te dromen. (7)

One for Sorrow, Two for Joy verwijst naar een oud rijmpje over eksters. Het gaat over de balans tussen verdriet en vreugde in het leven. De zachte muziek en harmonieën maken dit een troostend nummer met een diepe emotie. (7,5)

No Storms Come brengt een hoopvolle boodschap. Het beeldt een wereld uit zonder chaos, vol rust en stabiliteit. De melodieën en Karen’s stem creëren een rustgevend en vredig gevoel. (7,5)

Sweep Down Early is typisch voor de stijl van de band. Het combineert introspectieve teksten met eenvoudige muziek. Het zachte gitaarspel en Karen’s stem geven het een kalme, bijna dromerige sfeer. (8)

Walking Around gaat over de schoonheid van gewone momenten. De zachte melodieën en Karen’s zang laten je reflecteren op de waarde van kleine veranderingen in het leven. (7,5)

Het album sluit af met Look for Me as You Go By, een nummer dat een verlangen uitdrukt om echt gezien te worden. De zachte instrumentatie en Karen’s stem zorgen voor een rustgevende en diepe afsluiting van het album. (7,5)

Befriended is een album vol serene muziek en teksten die tot nadenken stemmen. Het is een rustgevende verzameling nummers die emoties raakt en een gevoel van kalmte brengt. Voor liefhebbers van introspectieve muziek is dit album een aanrader.

Waardering 7,45
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit nieuwe album Midwinter Swimmers van de Amerikaanse band The Innocence Mission is een prachtig en sfeervol werk. Het staat vol met zachte muziek, dromerige melodieën en emotionele teksten. Het is een album dat perfect past bij een koude winterdag, met een kop thee en een warme deken.

De muziek op Midwinter Swimmers is kalm en troostend. De stem van zangeres Karen Peris is zacht en breekbaar. Haar zang wordt begeleid door subtiele gitaarmelodieën, pianoklanken en rustige percussie. De nummers voelen aan alsof de band speciaal voor jou speelt in een kleine kamer.

De teksten op dit album zijn prachtig geschreven en voelen heel persoonlijk aan. De liedjes gaan over liefde, herinneringen en de kleine momenten in het leven die belangrijk zijn. Het voelt alsof de band een verhaal vertelt over warmte en hoop, zelfs in de koudste maanden van het jaar. Dit maakt Midwinter Swimmers een album dat je raakt en je laat nadenken.

Hoewel elk nummer op het album bijzonder is, zijn er een paar die extra opvallen.. This Thread Is a Green Street is een opening die je gelijk overtuigend in de juiste stemming brengt. We Would Meet in Center City verdient extra aandacht net als Cloud to Cloud. A Hundred Flowers verdient een blauwe ster,

Midwinter Swimmers is een heel prettig album dat perfect is voor liefhebbers van rustige, sfeervolle muziek. De combinatie van de warme stem van Karen Peris, de subtiele instrumenten en de poëtische teksten maken dit album tot een van de betere releases van 2024.

1. This Thread Is a Green Street – 4,5
2. Midwinter Swimmers – 3,5
3. The Camera Divides the Coast of Maine – 3,5
4. John Williams – 3,5
5. We Would Meet in Center City - 4
6. Your Saturday Picture – 3,5
7. Cloud to Cloud - 4
8. A Hundred Flowers – 4,5
9. Sisters and Brothers – 3,5
10. Orange of the Westering Sun - 4
11. A Different Day – 3,5

Waardering: 3,8

The Janitors is een band uit Zweden die zich onderscheidt in de alternatieve rockscene. Ze staan bekend om hun unieke mix van shoegaze, psych rock en noise, wat leidt tot donkere, hypnotische ritmes en meeslepende melodieën. Hun muziek heeft een bijna trance-achtige kwaliteit, die de luisteraar volledig in beslag neemt. Daarnaast hebben ze een sterke reputatie opgebouwd met hun intense liveoptredens, waar ze een rituele, bijna spirituele ervaring voor hun publiek weten te creëren. Dit alles komt duidelijk naar voren in hun nieuwste album, An Error Has Occurred.

Nummer voor nummer.

Anger the World
Het album opent krachtig met het nummer "Anger the World". Dit nummer zet meteen de toon voor de rest van het album met zijn donkere, dreunende baslijnen en schurende gitaren. De woede en frustratie in dit nummer zijn bijna voelbaar. Het doet denken aan de intensiteit van bands zoals Swans, met een hypnotiserend ritme dat je van begin tot eind in zijn greep houdt. Dit nummer laat direct een positieve indruk achter en zet de luisteraar klaar voor wat nog komen gaat.

Kalfjället
"Kalfjället" neemt daarna een iets ingetogenere richting. Dit nummer biedt meer melodie en voelt in eerste instantie rustiger aan. Toch is er een onderliggende spanning die langzaam opbouwt. Het slot van het nummer is verrassend vrolijk, wat een aangename en onverwachte wending geeft. Het zorgt voor een kort moment van verlichting in de donkere sfeer van het album.

Lies
Met "Lies" keert de duisternis weer volledig terug. Het trage tempo en de dreigende, onheilspellende geluiden creëren een gevoel van ongemak. De zang is spookachtig en past perfect bij de sinistere sfeer van het nummer. Dit is een van de meest dreigende tracks op het album, en het sleept je langzaam mee in een wereld van duisternis en spanning.

In a Bliss Na de beklemming van "Lies" komt "In a Bliss", een nummer dat de spanning doorbreekt met een energieke, opzwepende melodie. Dit nummer roept een gevoel van vreugde en euforie op, wat een welkome verandering is na de zwaardere nummers. Het voelt als een piekmoment op het album, waarbij de energie bijna tastbaar wordt. Dit nummer geeft de luisteraar weer even lucht.

Operator
"Operator" is misschien wel een van de meest verrassende nummers op het album. De donkere toon blijft aanwezig, maar het nummer heeft een melodieuze structuur die tegelijkertijd zowel aangenaam als verontrustend aanvoelt. De balans tussen schoonheid en duisternis maakt dit een van de hoogtepunten van het album. Het weet perfect de spanning tussen licht en donker te vangen.

What Is Real?
"What Is Real?" versnelt het tempo enigszins, maar behoudt de zware en donkere sfeer die zo kenmerkend is voor The Janitors. Dit introspectieve nummer roept vragen op over de aard van werkelijkheid en perceptie, versterkt door een diepe, pulserende bas en meeslepende percussie. Dit is een van de nummers die je aan het denken zet en die lang blijft hangen, zelfs nadat het is afgelopen.

Farewell Spacegirl
Het album sluit prachtig af met "Farewell Spacegirl", een traag en melancholisch nummer. De etherische klanken en langzame opbouw brengen beelden naar boven van ruimteschepen die in nevelen verdwijnen, een perfecte afsluiting van het muzikale avontuur. Dit laatste nummer laat een diepe indruk achter en zorgt ervoor dat je het album niet snel zult vergeten.

An Error Has Occurred is een indrukwekkend album dat laat zien waarom The Janitors zo'n bijzondere band is. Ze weten met hun mix van shoegaze, psych rock en noise een uniek geluid te creëren dat zowel meeslepend als uitdagend is. Elk nummer draagt bij aan het geheel, met donkere, hypnotiserende ritmes en krachtige melodieën die de luisteraar volledig in hun wereld trekken. Dit album neemt je mee op een reis door emoties, van woede en frustratie tot vreugde en introspectie.

De kracht van dit album ligt in de manier waarop de band spanning weet op te bouwen en af te wisselen met momenten van verlichting. Of het nu gaat om de intense energie van "Anger the World" of de melancholische afsluiting met "Farewell Spacegirl", elk nummer heeft iets unieks te bieden.

Aanbeveling: Als je houdt van donkere, gelaagde muziek die je meeneemt naar een andere wereld, dan is An Error Has Occurred een album dat je zeker moet beluisteren. Het is een krachtig en meeslepend werk dat je van begin tot eind weet te boeien. Fans van shoegaze, psych rock en noise zullen dit album zeker waarderen. Het is een aanrader voor iedereen die op zoek is naar muziek die zowel emotioneel als muzikaal diep gaat

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Are You Experienced is het debuutalbum van The Jimi Hendrix Experience, uitgebracht in 1967. Het wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke debuutalbums in de geschiedenis van de rockmuziek. Het album markeert de explosieve entree van Jimi Hendrix in de rockscene en toont zijn vernieuwende benadering van de elektrische gitaar.

De muziek op Are You Experienced combineert elementen van rock, blues, psychedelica en R&B op een manier die destijds volstrekt nieuw was. Hendrix's gitaarspel is revolutionair; hij maakt gebruik van feedback, distortion en nieuwe opnametechnieken om geluiden te creëren die nog nooit eerder op plaat waren vastgelegd. Zijn speelstijl en klankexperimenten hebben een blijvende invloed gehad op latere generaties gitaristen.

Tracks zoals Purple Haze, The Wind Cries Mary, Hey Joe en de titeltrack Are You Experienced? zijn uitgegroeid tot klassiekers. Deze nummers laten Hendrix's vaardigheid zien in het schrijven van pakkende, emotioneel geladen muziek die toch complex en vernieuwend is. Bovendien wordt zijn werk op het album ondersteund door de solide ritmesectie van bassist Noel Redding en drummer Mitch Mitchell, die samen een krachtige en dynamische achtergrond bieden voor Hendrix's gitaarexploraties.

Tekstueel combineert het album introspectieve en filosofische thema's met de psychedelische stemming van het tijdperk, wat bijdraagt aan de algehele ervaring en impact van de muziek. De productie van het album, hoewel soms ruw naar huidige maatstaven, hielp bij het creëren van een onderscheidend en invloedrijk geluid dat nog steeds gerespecteerd en bewonderd wordt.

In conclusie, Are You Experienced is niet alleen een mijlpaal in de muziekgeschiedenis vanwege zijn innovatieve gitaarspel en productietechnieken, maar ook vanwege de blijvende impact op de ontwikkeling van rockmuziek. Het is een essentieel album voor zowel fans van Jimi Hendrix als voor diegenen die geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van de moderne muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Toen ik voor het eerst luisterde naar 'Axis: Bold As Love' van de Amerikaanse groep Jimi Hendrix Experience, uitgebracht in 1967, kon ik het niet direct goed vinden met het album. Pas de laatste paar jaar voelde ik een meer diepe connectie met de virtuositeit en experimentele geest van Hendrix. Elk nummer op het album biedt een bijzondere kijk in zijn artistieke brein, vermengd met psychedelische rock en subtiele invloeden van blues en soul. Hieronder deel ik mijn gedachten over elk nummer afzonderlijk.

Het album opent met 'EXP', een korte introductie vooral aanvoelt als een sonisch experiment dan als een traditioneel nummer. Het gebruik van stereo panning en feedback schept een desoriënterende auditieve ervaring die de luisteraar meteen onderdompelt in de wereld van Hendrix. Destijds revolutionair

Vervolgens stroomt het over in 'Up From the Skies', waarin een zachtere, meer beschouwende Hendrix te horen is. De funk en jazzinvloeden zijn onmiskenbaar en het nummer balanceert op de grens van een dromerige vraag naar de staat van de mensheid.

'Spanish Castle Magic’ laat Hendrix's gitaarspel en vocale prestaties in volle glorie zien, met levendige, kleurrijke teksten die zijn liefde voor risico en avontuur benadrukken. Het nummer heeft een stuwende kracht die je meeneemt op een reis door zijn gedachten.

'Wait Until Tomorrow' brengt een meer speelse kant van Hendrix naar voren. Het nummer is vrolijk en swingend, met een verhalende stijl die een glimlach op je gezicht tovert terwijl het verhaal van uitgestelde liefde wordt verteld.

'Ain’t No Telling', hoewel kort, is een explosie van energie. De snelle riff en dynamische vocalen tonen Hendrix's vermogen om binnen enkele seconden een volledige, krachtige boodschap over te brengen.

In 'Little Wing' wordt de luisteraar getrakteerd op een van Hendrix's meest geliefde en lyrische composities. Het subtiele gitaarspel is hypnotiserend en transporteert je naar een plek van mystieke sereniteit.

'If 6 Was 9' weerkaatst Hendrix’s rebellie tegen maatschappelijke normen met een houding die zowel uitdagend als filosofisch is. Het nummer fungeert als een anthem voor individuele vrijheid en zelfexpressie.

Vervolgens ‘You Got Me Floatin''een nummer waarin Hendrix zich van zijn funky zijde laat horen. Een nummer om swingend te ondergaan. De gitaar speelt een meer bescheiden maar wel belangrijke rol

'Castles Made of Sand' vertelt aangrijpende verhalen in drie kleine vignettes, elk met een eigen, diepzinnige les over de vergankelijkheid van het leven. De gitaarlijnen weven naadloos door de lyrische stof van het nummer.

'She’s So Fine' introduceert bassist Noel Redding met zijn eigen nummer, dat een lichtere, popachtige sfeer brengt. Zijn stem voegt een frisse toon toe aan het album.

'One Rainy Wish' is een droomachtige ballade, gedrenkt in de kleur van melancholie en romantiek. Hendrix’s gitaar is fluweelzacht tegen de achtergrond van zachte drums en bas.

'Little Miss Lover' brengt de funk met zijn scherpe, ritmische gitaarspel en speelse teksten. Het is een energieke boost die aantoont hoe veelzijdig Hendrix werkelijk was.

Tot slot sluit 'Bold As Love' het album af met een grandioze ode aan het emotionele spectrum. Hendrix's gitaarsolo's zijn zowel ruw als verfijnd, een perfecte samenvatting van de emotionele reis die het album biedt.

Elk nummer op 'Axis: Bold As Love' is een afzonderlijk kunstwerk dat samen een galerij van muzikale innovatie en expressie vormt. Hendrix bewijst keer op keer waarom hij een legende is in de muziekgeschiedenis, en dit album is een essentiële luisterervaring voor iedere muziekliefhebber

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In 2009 onthulde The Joy Formidable hun EP "A Balloon Called Moaning" een EP die sindsdien als een fonkelend juweel in de kroon van de Britse muziekscene schittert. Dit werkstuk, ingebed in een dromerige melodieusheid, belichaamt een tour de force die het auditieve landschap wakker heeft geschud.

Elke noot op "A Balloon Called Moaning" lijkt geweven uit de ether, een ether die zowel melancholisch als exuberant is. Het is alsof The Joy Formidable een labyrint heeft gecreëerd, waarbinnen elke luisteraar zijn eigen betoverde pad kan bewandelen. De openingstrack, als een toegangspoort naar een onbekende wereld, nodigt uit tot een reis vol verwondering. Het is meer dan muziek; het is een ervaring die zich in de ziel nestelt en daar blijft resoneren.

De stem van Ritzy Bryan, zoet en scherp tegelijk, dient als de gids door dit labyrint. Haar timbre, geladen met emotie, draagt de luisteraar over de pieken en dalen van menselijke ervaring. De gitaren, nu eens fluisterend dan weer schreeuwend, echoën de tumultueuze natuur van het bestaan. Elk akkoord, elke melodie, lijkt een eigen verhaal te vertellen, rijk aan nuance en diepte.

Bijzonder aan dit album is de wijze waarop het stilte omarmt. Tussen de stormen van geluid door zijn het de momenten van rust die het hart het snelst doen kloppen. Het is in deze stiltes dat "A Balloon Called Moaning" zijn ware kracht onthult: de kracht om te reflecteren, om naar binnen te kijken. Het album fungeert als een spiegel voor de ziel, waarin onze eigen vreugdes en angsten weerspiegeld worden.

De productie van het album, zowel delicaat als robuust, verdient ook lof. Elk element, van de meest subtiele percussie tot de meeslepende baslijnen, is met zorg geplaatst. Dit creëert een klanklandschap dat zowel intiem als expansief aanvoelt. Het is een bewijs van de meesterlijke hand van de band, die weet wanneer te fluisteren en wanneer te donderen.

Het openingsnummer, "The Greatest Light Is the Greatest Shade", zet meteen de toon. Een explosieve introductie tot het geluid van de band, met gitaarriffs die door je ziel snijden en een drumsolo die hartslagen overslaat. Het is een nummer dat je meeneemt op een emotionele achtbaan, vol pieken van euforie en dalen van melancholie.

Daarna volgt "Cradle", een lied dat bruist van energie. Het tempo is hoog, de melodie aanstekelijk, en het voelt alsof het nummer je bij de hand neemt en door de kamer danst. Het is een ode aan jeugdige overmoed en de wilde, ontembare kant van het leven.

"Austere", het derde nummer, schakelt terug naar een meer bedachtzame toon. Het is een reflectief nummer dat spreekt over de strijd en de schoonheid van menselijke emoties. De melodie is pakkend, de tekst diepgaand, een combinatie die zorgt voor een onvergetelijke luisterervaring.

"While the Flies" verandert weer van richting, met een duistere, bijna dreigende toon. Het nummer sleept je mee in een verhaal vol mysterie en intriges, ondersteund door een onderstroom van intense emotie. Het is alsof het nummer fluistert over geheimen die alleen in het donker verteld kunnen worden.

"Whirring" is het vijfde nummer en misschien wel het juweel van het album. Het begint rustig, bijna bedrieglijk zoet, maar bouwt op naar een climax die zowel verrassend als bevredigend is. Het is een muzikaal meesterwerk dat de luisteraar uitnodigt om de diepere lagen van het nummer te verkennen, met elk luisterbeurt een nieuwe ontdekking.

"Ostrich" sluit het album (mijn versie) af en voelt als een passend einde aan de reis. Het is een nummer dat reflecteert, terugblikt op de emotionele achtbaan waar 'A Balloon Called Moaning' je op heeft meegenomen. Het biedt een moment van rust en bezinning, een kans om adem te halen voordat de stilte valt.

Samenvattend, "A Balloon Called Moaning" is een odyssee, een labyrint van geluid dat de luisteraar uitnodigt op een reis van zelfontdekking. Het is een album dat niet enkel gehoord, maar ervaren dient te worden. Voor mij persoonlijk, heeft dit album een speciale plaats veroverd. Het is een toevlucht in tijden van tumult, een bron van inspiratie, en bovenal, een herinnering aan de oneindige mogelijkheden van muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Hoe een simpel album je meteen een glimlach bezorgt. Imaginary Friends, het nieuwe album van de Britse band The Junipers uit 2024, is zo'n plaat. De muziek is vrolijk en dromerig, met melodieën die je meteen blij maken. Als je houdt van lichte popmuziek met een vleugje jaren '60 en '70, dan is dit album echt iets voor jou.

De liedjes zitten vol met warme klanken, zachte gitaren en vrolijke ritmes. De zang stijgt zachtjes boven de muziek uit, met harmonieën die doen denken aan oude popbands, maar dan in een nieuw jasje.
Het album begint met The Swarthy Smith, een nummer met een vrolijke pianomelodie en een refrein vol "oohs" en "aahs" op de achtergrond. Daarna komt You're My Sugar and Spice, een zoet liedje dat doet denken aan de popmuziek uit het midden van de jaren '60

Annie Almond is een kort maar krachtig nummer dat laat zien hoe goed de band is in het maken van dromerige popliedjes. Mary in the Rain heeft een vrolijke baslijn die in je hoofd blijft hangen en een melodie die je niet loslaat.

Imaginary Friends is een album dat soms ongemerkt verschillende stijlen combineert. The Junipers bewijzen met Imaginary Friends dat ze een band zijn met veel creativiteit. Dit album is perfect voor iedereen die houdt van dromerige, melodieuze pop met een dosis psychedelica.

Waardering: 3,5

1. The Swarthy Smith – 3,5
2. You're My Sugar and Spice - 3,5
3. She Looked Up at the Stars - 3
4. Annie Almond – 3,5
5. While You Preside – 3,5
6. Mary in the Rain – 3,5
7. Monkey on My Back - 4
8. I've Been in Your Shoes – 3,5
9. My Imaginary Friend - 4
10. Red Song – 3,5
11. Hollow Sky - 3

Over de artiest:
The Kinks is een band die absoluut niet tot mijn favorieten behoort, maar ze zijn wel zeker een iconische Britse rockband, opgericht in 1964 door broers Ray en Dave Davies. De band, oorspronkelijk afkomstig uit Muswell Hill in Londen, staat bekend om hun invloedrijke bijdrage aan de Britse invasie en de rockmuziek in het algemeen. Hun muziek varieert van harde rock tot meer melodische pop, met een duidelijke nadruk op de Britse cultuur, sociale observaties en persoonlijke ervaringen, wat hen onderscheidt van hun tijdgenoten.

De Kinks behaalden internationale roem met hun derde single, "You Really Got Me", een nummer dat wordt beschouwd als een van de grondleggers van de hardrock en heavy metal. Hun catalogus bevat een reeks hits, waaronder "All Day and All of the Night", "Sunny Afternoon", "Lola", en "Waterloo Sunset", die allemaal blijvende invloed hebben gehad op de pop- en rockmuziek.

De band stond bekend om hun complexe verhoudingen, met name tussen de Davies-broers, wat vaak leidde tot interne conflicten maar ook tot een unieke chemie die hun muziek kenmerkte. Ondanks deze conflicten en de vele veranderingen in de samenstelling van de band, bleven The Kinks productief en innovatief gedurende hun actieve jaren.

Naast hun muzikale successen staan The Kinks bekend om hun scherpe en vaak satirische teksten, die een kritische blik werpen op de Engelse samenleving en klassenstructuur. Hun werk in de jaren '60 en '70 heeft niet alleen het pad geëffend voor veel bands die volgden, maar heeft ook bijgedragen aan de ontwikkeling van genres zoals punk, Britpop en indie rock.

Hoewel The Kinks misschien niet ieders favoriete band zijn, is hun bijdrage aan de muziekcultuur onmiskenbaar en blijft hun muziek invloedrijk en relevant voor nieuwe generaties luisteraars.

Over het album:
Het album Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) van The Kinks is een conceptalbum dat in 1969 werd uitgebracht. Persoonlijk vind ik het niet een van hun sterkste werken, hoewel ik erken dat het een belangrijke plaats inneemt in de discografie van de band en in de muziekgeschiedenis in het algemeen.

De teksten van het album, die zich concentreren op het post-imperiale Engeland en het verhaal vertellen van een fictief karakter genaamd Arthur, zijn zeker ambitieus. Ray Davies, de hoofdsongwriter van de band, wordt vaak geprezen voor zijn scherpe observaties van de Britse samenleving, en dit album is geen uitzondering. Echter, ik vind dat de uitvoering soms te theatraal en overdreven is, waardoor de echtheid van de muziek in het gedrang komt.

Muzikaal gezien biedt Arthur een mix van rock, folk en muzikale elementen die typisch zijn voor The Kinks. Hoewel er enkele memorabele melodieën zijn, zoals in Victoria en Shangri-La, vind ik dat veel van de nummers niet zo pakkend of memorabel zijn als hun hits. De productie voelt ook gedateerd aan, wat afbreuk doet aan mijn luisterervaring.

Ik waardeer het sociale commentaar en de conceptuele diepgang die The Kinks met dit album probeerden te bereiken, maar persoonlijk resoneert het niet sterk met mij. Het voelt als een album dat meer gewaardeerd wordt voor zijn thematische ambities dan voor de muzikale kwaliteit. Fans van The Kinks en liefhebbers van conceptalbums zullen waarschijnlijk meer waardering hebben voor Arthur, maar voor mij mist het de charme en directheid die ik zoek in een rockalbum.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl