Woosh! Dit is werkelijk prachtige muziek! (Sorry, ben weer een beetje overenthousiast geloof ik, maar that's me )

Het laatste nummer (Train to Mercy) draait nog steeds en wat een prachtig stukje muziek is dat. Bijna 10 minuten lang en het verveelt echter geen seconde! Where the Deep Water Goes is ook groot favoriet. Heerlijke vocalen, van zowel de zanger als de zangeres. Muziek waar je je lekker bij voelt, muziek waar je smooooooorverliefd op kunt worden...

Oh, te laat.... ik ben al verloren......

Ik zat op mijn werk en ineens schoten deze dames door mijn hoofd Een van de eerste vrouwelijke hip hop acts die erg populair waren in die tijd. Wee Rule, Heat It Up en Faith zijn absolute klassiekers. Soulmate was ook nog een single, maar was meer een ballad, iets minder nummer. Van Faith en Heat It Up zijn later nog vele remixen verschenen. Prima act.

Wee Rule

Een lieve plaat voor lieve mensen

Zeer aangename kennismaking deze Weepies. De naam alleen al.
Na aantal keren draaien viel het kwartje. Typisch zo'n plaat die erg verslavend werkt. Waardering zal waarschijnlijk wel snel omhoog gaan.

Prachtige hoes idd, dit album is nu te beluisteren via luisterpaal. Het genre spreekt mij zeer aan, vandaar ook mijn nieuwsgierigheid.
Allemaal fijne singer/songwriterliedjes met een vleugje melancholie erdoorheen, de term pop kan beter vervangen worden door country, daar hoor ik wel heel veel invloeden van. Wordt hier vaker beluisterd

Debuutalbum van deze Frans-Canadese Theo Lawrence, ditmaal zonder zijn band The Hearts. Die albums zijn meer blues/rock, hier schakelt hij over op country/roots. Ongelooflijk veelzijdig mannetje dus. En dan ook al zo'n fijne stem hebben, dit album staat op repeat hier, praktisch geen zwak nummer te ontdekken.

Ik vind zijn stem vooral op David Gray lijken, ook zijn manier van zingen. Niet alles is raak op dit album, maar staan zeker erg fijne pareltjes op (tracks 5 en 7 vooral). Potentie heeft hij zeker, gaat zeker vaker gedraaid worden hier. Met de koptelefoon op is dit een aangename luisterervaring. Vind deze iets sterker dan zijn debuut From the Foxhole.

Dit album beluisterd op de luisterpaal en tering, wat een gedreutel zeg. Word hier niet heet of koud van. Het is allemaal erg eentonig. Toch wel een behoorlijke teleurstelling na de single You Gonna Want Me. 2*

Ongelooflijk, wat heeft deze man een mooie stem! De muziek is inderdaad wel wat "gemakkelijker" dan zijn latere albums, maar zelfs dan nog is dit erg prettig om te luisteren

Zo langzamerhand wordt deze meneer mijn favoriete zanger. En dan te bedenken dat hij nog maar 19 was toen dit album opgenomen werd. Petje af!

Zoals hij zingt in Valentine Melody.....

Absoluut! Wat een heerlijke popsongs staan er op dit album. Bij Tonight I'm Fine zweef ik helemaal weg. Aanrader voor mensen die van mooie pop houden a la Travis en al eerder genoemd Crowded House, maar dit is dan nog net een stukkie beter. Dikke 4,5*.

13 jaar na haar verzamelaar Simply the best een ge-update best of van deze zangeres. Of het nodig is?? Ach, er zullen liefhebbers voor zijn, waaronder ik. Niet dat ze veel bijzonders heeft uitgebracht in de periode 1991-2004, maar toch wel voor mij aantal prachtige nummers. On silent wings vind ik erg sterk en ook Cose Della Vita, het duet met Eros, is wel lekker. Grootste misser van dit album vind ik de ingekorte versie van de klassieker Private Dancer!! 4 minuten.... bah! Die 7:30 versie is om kippenvel van te krijgen!! En die vreselijke remix van Nutbush City Limits staat er gelukkig ook niet meer op itt haar vorige best of. Heb de dubbelaar voor 8 euro gekocht, dus dat had ik er nog wel voor over... Toch enigszins beetje opgegroeid met deze muziek.

Prima live-album van deze zangeres die alle grote hits van haar bevat. Live staat ze zeker haar mannetje wel en uit deze tracklist blijkt wel dat ze vooral in de jaren 80 erg populair was. Een hoop artiesten hebben met haar samen gewerkt. Jammer dat ze in de jaren 90 zo mainstream werd (lees: braaf en veilig). Voor zo heel af en toe nog leuk om weer eens op te zetten

Ben geen groot R&B liefhebber, maar zo op zijn tijd vind ik een album als dit wel lekker. Diggin' on You, Red Light Special en Waterfalls vind ik wel de prettigste om te luisteren. Grote favoriet is Creep, heerlijk, met dat trompetje.

Benieuwd of deze man nog met een nieuw album komt. Ik blijf dit een klassieker vinden. Prachtige songs met als uitschieters You Only Disappear (zijn mooiste) en Mermaid Blues.

Wat een tijdloze muziek is dit toch. De mooiste nummers staan aan het eind van dit album. Learning to Fly is mijn favoriete Tom Petty-song. Voor je het weet zit je weer keihard mee te zingen, geweldig! Dikke 4 sterren.

Met Tom Petty heb ik altijd zoiets van: heerlijke niks aan de hand muziek, met wat enkele uitschieters naar boven. Learning to Fly en titelsong zijn echt onsterfelijke nummers. Als je van gitaarmuziek houdt, dan moeten jullie dit zeker eens proberen.

Die 2 nummers zijn overigens ook te zien onder de video-icoontjes (waar je nog een hele jonge Johnny Depp in ziet)

4*

Well I started out down a dirty road
Started out all alone
And the sun went down as I crossed the hill
The town lit up the world got still

Im learning to fly but I aint got wings
Comin down is the hardest thing

Well the good old days may not return
And the rocks might melt, and the sea may burn

Im learning to fly but I aint got wings
Comin down is the hardest thing

Via Charley Crockett benieuwd geworden naar deze Tom T. Hall, een nog levende legende (84 inmiddels) die eind jaren 60 en jaren 70 zijn grootste hits scoorde in het countrygenre. That's How I Got to Memphis is een klassieker van jewelste en heel veel gecovered. De versie van Charley vind ik het mooist om eerlijk te zijn, zit net nog even wat meer gevoel in. Verder een prima album, mooie verhalende songs en een titel als I Washed My Face in the Morning Dew, waar vind je dat tegenwoordig nog? Prachtig nummer ook. Samen met tracks 1 en 4 de favorieten.

Ik was al eens een keer gewaarschuwd dat de latere Tom Waits compleet anders is dan in het begin van zijn carriere. Dat heb ik nu gemerkt met dit album. Zijn latere werk in de 80's en 90's ken ik nagenoeg (nog) niet. Dit moet even een plek krijgen denk ik. De muziek vind ik echt prachtig, maar zijn stem kost me even wat meer moeite. Ik start met 3,5 ster en we zien wel hoever het na een paar keer draaien komt

Dit blijft een klasse-album Mensen die niet van zijn latere 'geblaf' houden, doen er goed aan om dit album eens te beluisteren. Zijn stem klinkt nog vrij 'normaal' hier en de liedjes zijn stuk voor stuk prachtig. Martha blijft een van de mooiste nummers ooit. Die 5 sterren zijn dubbel en dwars verdiend wat mij betreft!

Een van de mooiste albums uit mijn geboortejaar

De Frankie Knuckles remix van I Don't Want To

You're Makin' Me High is wel een van haar betere nummers samen met He Wasn't Man Enough. De rest kan me vrij weinig boeien.

Draak van de eeuw: How Could An Angel Break My Heart (met Kenny G, help! )

Voor mij een wisselvallige zangeres met hele sterke, maar ook hele slappe nummers. I Don't Want To en Breathe Again zijn voor mij de absolute blijvers, maar draken als Un-Break My Heart en How Could an Angel.. vind ik te erg voor woorden. Tracks 1, 4, 5 en 9 zijn gewoon prima songs.

Ze komt met een nieuw album binnenkort na 4 jaar stilte.

Dat deze Peter van der Bosch er nog niet op stond. Heeft toch wel aantal behoorlijk lekkere nummers op zijn naam staan. The Chief is grote favoriet bij mij en ook Get Into It en That's How I'm Living zijn klassiekers in zijn genre wat mij betreft!

Ik heb exact hetzelfde met deze band. Vooral als je anno 2006 deze nummers weer eens luistert, er mist ineens een heleboel. Touch Me There was toen een leuke meezinger, maar is nu een ergernis om naar te luisteren. Zo ook met Somebody Else's Lover. Zal het toch de stem zijn van Trijntje? Het is op zich wel een mooie stem, maar voor mij mist er nog wat.... Toch nog 2,5*.

Ik kan er eigenlijk nog steeds niet bij dat Tracy het nummer Baby Can I Hold You geschreven heeft. Zelden zo'n mooi, lief en intens liedje gehoord. Leuk ook als je helemaal verliefd bent. Erg sterk debuutalbum waar ik na 20 jaar nog steeds van kan genieten. 4*

Verbazingwekkend hoeveel mensen dit album beter vinden dan "The Man Who".... Die vind ik echt minstens tien keer beter dan deze! Dit album klinkt wat gladder en als ik het nu weer luister... Nummers doen me nu stuk minder dan destijds, terwijl ik van "The Man Who" nog steeds intens geniet. Maar waarschijnlijk zal ik een van de weinige zijn. Vandaar mijn stem van 4,5 naar 3,5...

Deze gisteren weer eens gedraaid na het heeeel lang niet meer gehoord te hebben en die 5 sterren zijn echt teveel van het goede besef ik nu. Alleraardigst album met een aantal hele grote uitschieters:

Writing To Reach You
Driftwood
Turn
Luv

Vooral Turn is een prachtige popsong! Qua vocalen gaat Fran helemaal los in dit nummer, heerlijke meeschreeuwplaat.

Luv is een van de gevoeligste nummers op deze plaat, zoals deze hoor ik ze niet zo veel meer.

Hitsingle Why Does It Rain On Me blijft ook vooral een lief nummer.

Het woord lief past perfect bij deze band. Alleen mij nu soms te lief eigenlijk. In het boekje las ik nog dat dit album o.a. opgedragen is aan Stanley Kubrick, weet iemand waarom?

Ondanks dat dit een fijne plaat blijft val ik toch een hele ster terug naar 4.

Begin 20 is deze Texaan uit Houston nog maar, maar maakt met zijn tot nu toe verschenen 2 EP's enorme indruk hier. Zijn stem is buitencategorie, ben totaal verslaafd aan het titelnummer Until I Found You met een hoofdrol voor de pedal steel. Zelden zo'n mooi melancholisch countrynummer gehoord als deze. Ook de overige tracks zijn erg moeite waard, soms wat stevigere countryrock en het prachtig verhalende Forth Worth. In 2021 wordt zijn debuutalbum verwacht waar ik met smart op zal wachten.

Until I Found You - YouTube

Leuke verzameling uitgebracht in de tijd dat new beat heel populair was. Dat uitte zich in nummers als Confetti's,101, Rocco & Carnations en LNR. Laatste lijkt wel heel erg op Heylon Halib, wordt dezelfde sample in gebruikt. Jungle Brothers scoorde groots met het acidhousenummer I'll House You. Nog steeds een geweldige plaat

De La Soul was in die tijd ook op hun commerciele hoogtepunt en Say No Go met die vette sample is een van mijn favorieten van hun. D-Mob valt wel in dezelfde categorie (volgens mij uit Detroit, de bakermat van dance). Voeg daarbij de Engelse groepen Coldcut en Beatmasters toe en je hebt een tamelijk lekkere verzamelaar.

Ik vind 1989 een heerlijk jaar wat house betreft, het stond toen nog in de kinderschoenen, maar leuk om die ontwikkeling te volgen

In die tijd had je veel hip hop/dancenummers zoals 2 In a Room, Fast Eddie (Git On Up, wat een geweldig nummer nog steeds, mede door de rap van Sundance) en Tyree. Op die manier kon ik rap nog wel waarderen. Dat echte hardcore hoefde voor mij nooit zo, maar wie weet komt dat nog wel.

Spin That Wheel werd later opnieuw opgenomen voor de film van Teenage Mutant Ninja Hero Turtles (als ik het goed heb) en Ya Kid K werd weer bekend door het nummer Get Up van Technotronic.

Verder op dit album de leukste Beatmasters-song: Ska Train, verveelt geen moment en wat een heerlijke beat met een klein beetje jazzy-invloeden.

En het leukste Twenty 4 Seven nummer staat op dit deel, I Can't Stand It met een piepjonge Nance en een nog onbekende Captain Hollywood 3,5 voor deze en vooral voor het jeugdsentiment, ik word hier gewoon weer supervrolijk van

Vergeet ik bijna Starlight, nog steeds heerlijke Italodanceplaat met die heerlijke piano erin: Numero Uno.

Dit vind ik persoonlijk een erg sterk deel uit de serie. Vooral met de eerste 4 nummers is niks mis mee, toch allemaal wel classics in hun genre. Vraag me wel af wat er van die Heavy D is terecht gekomen haha. Vond het maar een maf figuur, maar lekkere muziek maakte hij zeker wel. Beatmasters krijg ik ook maar geen genoeg van, heerlijk meezingnummer ook Ik kom uit op een dikke 3,5*

Dit deel draait momenteel in huize Friek. Staan toch ook wel een aantal erg fijne nummertjes op.

Tony Scott had een abonnement op deze serie, want hij is wel erg vaak terug te vinden hier. Ganster Boogie is wederom een sterke track van deze Nederlander, ben eigenlijk wel verbaast waarom hij niet zoveel succes had in de top 40 (slechts 1 top 10 hitje).

FPI Project scoorde met het lekkere Going Back to My Roots, wel een van de betere tracks op deze verzamelaar.

Tyree mag ook wel een classic genoemd worden, blijft wel een van de pioniers van dance. King Bee hoor je hier voordat ze echt doorbraken. Prima nummer, maar niet echt bijzonder eigenlijk.

Mr. Lee is wel favoriet hier. Get Busy is een zeer aanstekelijk nummer die na 1 keer draaien niet meer uit je hoofd te krijgen is. Alleen hoor je dat nummer nergens meer jammer genoeg, terwijl het toch echt wel een klassieker is.

Lil' Louis scoorde groots in 1989 met French Kiss (wereldwijde nummer 1 hit), maar dat succes wist hij nooit meer te evenaren. Desondanks dat is I Called U wel een redelijke undergroundhit geweest en deed het goed in de discotheken.

Het Belgische Plaza deed goede zaken met het new-beatnummer Yo Yo. Na Confetti's wel het meest succesvolle new-beatact. Het nummer zelf vind ik persoonlijk wat minder anno 2009, vooral de computerbliepjes hierin vind ik vrij irritant eigenlijk..

Verder staan hier nog een aantal hip hop/dancenummers op die niet altijd mijn aandacht weten vast te houden. Mister Mixi, Twin Hype en Icy D zijn weinig bijzonder.

En tot slot vinden we op dit deel een nummer die nu wel een klassieker is geworden en dan heb ik het natuurlijk over Primal Scream. Loaded steekt met kop en schouders boven de rest uit. Draai dat nr nog regelmatig en die zorgt er ook wel voor dat ik ruim 3 sterren kwijt kan aan dit aardige deel uit de serie.