Ik ben om, ook dit album The Sun Rises in the East bevat vrij briljante hip hop. Zeker als je erbij bedenkt dat dit zijn debuut was. De stem van Jeru bevalt mij zeer, zijn flow is geweldig, de beats zijn vaak ijzersterk net als heel wat soms donkere melodieën. Ook de heldere productie is erg goed.

Toch springen er een aantal nummers uit. De opener D. Original, de 3 slotnummers Come Clean, Jungle Music & Static en daar tussenin You Can't Stop the Prophet & Ain't the Devil Happy. Maar ook overall is de kwaliteit van de nummers (erg) goed. Een klasse debuut!

Het mysterieuze sfeertje op deze plaat is erg fijn. Dit wordt zeker ook veroorzaakt door de overheerlijke beats. Wat zijn die goed zeg! Jeru flowt er lekker op los en het levert een hele stapel prima songs op, althans tot en met Me or the Papes. Daarna zakt de plaat wat weg, de songs zijn wat minder, de lyrics wat flauwer: jammer van dit laatste stuk. Daartegenover staat de eerste helft tot en met Revenge of the Prophet. Die is juist weer erg goed tot soms geweldig. Ik rond 'm daarom naar boven af.

Jessie Ware heeft een mooie stem en ze zingt pop met soul / R&B invloeden. Ze staat op 1 in de Amazon UK jaarlijst, dus ik was heel benieuwd. Het album valt mij toch tegen. Er wordt, zoals al meer vermeld hier, teveel op safe gespeeld. De sound vind ik te vaak te glad, te commercieel. Soms moet ik helaas zelfs aan zangeressen als Dido of Sade denken, in het verlengde daarvan. Ook staan er te veel weinig bijzondere songs op dit album, zeker op het tweede gedeelte. Op met name het eerste gedeelte doen the beats mij ook aan Soul II Soul denken, wat wel weer positief is. Wat mij betreft is dit Devotion een beetje een tegenvaller.

Get Born & Shine On waren beiden ijzersterke rock albums. Ook Shine On ja, het verbaast mij hoeveel mensen zich laten leiden door een onzinnige (pitchfork) recensie.

Helaas gaan de heren uit Australië op Shaka Rock op met name het eerste deel van het album op de Amerikaanse rock toer. Dat betekent dat de muziek vaak een stuk commerciëler geproduceerd is (gladder, liefer), meer rechtoe rechtaan klinkt en zo makkelijker herkenbaar is, zoals in She's a Genius & Seventeen (waar heb ik deze tekst al niet honderden malen eerder gehoord?!). Op Amazon USA zijn ze erg enthousiast over dit album en dat was volgens mij nou net de bedoeling (namelijk: veel Dollars!).
Ik moet bij het luisteren eerder aan de nieuwe van Aerosmith denken, dan aan the Kooks. En als ik naar de gladde foto in het boekje kijk, leg ik zelfs een link met Maroon 5 (bij de vorige albums had ik associaties met the Stones en Oasis...).
Je moet trouwens niet denken aan gladde ballads: die staan er op het slotnummer na namelijk niet op. Het is upbeat rock 'n roll wat de klok slaat. Op hun vorige albums stonden juist wel een aantal sterke rockballads.

Het ironische is dat het nummer Goodbye Hollywood (hadden ze dat gelijk maar gedaan) één van de betere tracks is. Het openingsnummer K.I.A. mag er ook zijn. Walk is zelfs een ijzersterk nummer en ook Start the Show is echt goed. Speciale vermelding voor Beat on Repeat: lekker gitaartje hoor! Overigens zijn over het hele album prima gitaarsolo's te horen. Dat kunnen ze wel bij Jet. Binnen nummers heb je zo soms wat gladde commerciële stukken, gevolgd door een wel lekkere solo. Je krijgt zo een nogal afwisselend album: van heel aardig tot liever niet. Van Start the Show tot She Holds a Grudge (brrr). Al zappend is er nog wat van te maken (sla track 5 over en stop na track 11!).

Geef mij dus maar die Australische band die alle problemen van zich afspeelde op Shine On. Toen kregen ze 4,5* van mij, nu nog net 3,5* (gemiddeld)

Eerst was er van dit Isle of Wight concert van Jimi Hendrix in 1971 1 LP met maar 6 nummers en 34 minuten muziek. In 1991 gingen we vooruit, met een CD met daarop 9 nummers met 62 minuten speeltijd. Eindelijk in 2002 was het dan zover: het complete concert op 3LP of 2CD onder de noemer Blue Wild Angel met maar liefst 18 songs en een totaaltijd van bijna 2 uur. Het vreemde is wel dat er ook weer één 'highlights CD' kwam met 11 nummers, waar bovendien niet alle highlight op staan. Verder heb ik het hier dus over de 3LP of 2CD, het enige echte complete concert.

Jimi Hendrix trad samen met Mitch Mitchell op drums en Billy Cox op bas op in de vroege uren van 31 Augustus op een festival waar naar schatting tot 700.000 (!) mensen op af kwamen. Hendrix had tijdens dit concert technische problemen, maar het geluid op deze uitgave is bepaald goed te noemen. Omdat hij zo laat op kwam en door deze problemen lijkt het erop dat hij in het begin van het concert even zijn draai moet vinden.

Vanaf All Along the Watchtower begint hij los te komen. Machine Gun is een lange indrukwekkende versie en Red House één van de beste die hij heeft gespeeld. Daarna gaat het tempo verder omhoog en speelt hij mijn favoriete live versie van Foxey Lady van bijna 9 minuten. Hey Baby is een bijzondere en de finale van achter elkaar Hey Joe, Purple Haze en Voodoo Child (Slight Return) is echt geweldig. Oké, af en toe kraakt en piept het. Maar LP2 en LP3 zijn geweldige live platen van Jimi Hendrix.

Vanwege sommige sceptische commentaren had ik dit album Both Sides of the Sky tot nu toe links laten liggen. Dat was onterecht. Dit is echt één van de betere recente releases met (deels) onuitgebracht materiaal van Jimi Hendrix. Het niveau ligt veelal hoog en dat is extra fijn omdat het over deze gitaarvirtuoos gaat. Wat speelt hij weer fantastisch op dit album. Opvallend verschil met zijn originele platen is dat er wat meer variatie in de songs zit, van bluesrock, via psychedelische rock naar instrumentele rock, pure blues en weer terug. En soms een andere zanger, twee keer Stephen Stills en een keer Lonnie Youngblood.

Zelf ben ik een groot liefhebber van Muddy Waters, maar deze hele andere versie van Mannish Boy is zo geweldig gespeeld door Jimi: wat een fijne versie ook. Lover Man is zo'n lekker kort en krachtig rocknummer van Jimi. Het wordt gevolgd door een net weer andere hele sterke uitvoering van Hear My Train a Comin'. Kant A van de LP is steengoed. Kant B is net wat minder, maar het blijft heel aardig om naar te luisteren. Lekker nummer is het instrumentale Jungle.

Kant C en D zijn weer erg goed. Vooral het bluesnummer met saxsolo (!) en een fantastische bluesgitaar van Jimi: Georgia Blues, het sterke Send My Love to Linda en de geweldig gespeelde psychedelische song Cherokee Mist. Niet te missen deze fraaie plaat van Jimi Hendrix met een evenzo fraaie hoes.

Dit is een deel van één van de laatste shows van Jimi Hendrix & the Experience: die in the Royal Albert Hall in 1969. Een lekkere relaxte bluesy rauwe pure Jimi Hendrix speelt de sterren van de hemel met zijn Experience. Ook de afwisselende setlist is om van te smullen, want op de 2CD die ik hier heb staan ook nog op CD1 in volgorde: een sterke Lover Man, een geweldige Stone Free, een uitstekende Hear My Train A Comin', het aardige I Don't Love Today, het absoluut briljante Red House & een erg lekkere Foxy Lady.

Dit album is dus in feite CD2/deel 2 van het concert. En dat trekt die geweldige lijn natuurlijk door. Eigenlijk is alles hierop erg goed tot geweldig gespeeld. Bijzonder goed vind ik: Sunshine of Your Love, Bleeding Heart, Voodoo Chile (Slight Return) & Room Full of Mirrors. Alles bij elkaar vind ik dit Royal Albert Hall 1969 concert zelfs beter dan het vermaarde Fillmore East concert. En dat zegt toch wat.

Ik heb mijn cijfer verhoogd naar 4,5*, maar dat betreft wel het complete concert wat ik nu op dubbel LP heb. Wat een vreemde keuzes maakten ze ooit in 1972. Drie krakers weglaten: I Don't Live Today, Fire &
Spanish Castle Magic en wel drie aardige nummers op de LP zetten: Johnny B. Goode, Lover Man & Blue Suede Shoes. Waarvan Lover Man nog de beste is, naast de twee aardige covers.

Gelukkig is inmiddels dus het hele concert beschikbaar, waar een gemotiveerde en enthousiaste Jimi Hendrix op te horen is. Eindelijk weer terug in Engeland zegt hij, en begint met het volkslied. Little Wing is een erg sterke versie, van Red House vraag ik mij af of dit niet de beste is die ik live van hem heb gehoord. Wat een fantastische uitvoering is dat. Tot slot mogen het lange Spanish Castle Magic en natuurlijk Voodoo Chile er zeker ook zijn. De dubbel LP is om niet te missen.

Dit concert is ook op 180 gram vinyl uitgegeven, in een prachtige gatefold uitgave met een schitterend groot foto- en tekstboek van 8 pagina's erbij. Je hoort in het begin van het concert dat Jimi nerveus is om hier in zijn U.S.A. te spelen, maar vanaf Like a Rolling Stone gaat het echt soepel lopen. Rock Me Baby & Hey Joe worden fantastisch neergezet: wat een klasse!

Grappig zijn ook de geintjes en gesproken intro's van nummers en wacht even: nog even fine-tunen. Hoezo een strakke geregiseerde show, zoals je ze nu vaak ziet. Heel Side B van de plaat is echt heerlijk en weergaloos gespeeld. Natuurlijk door de gitaar van Jimi, maar hij is ook goed bij stem en opvallend lekker is ook de bas. Wild Thing is de beste uitvoering ooit van dat nummer.
Een fraai historisch document dit Jimi Plays Monterey.

Ik kom ondanks dat het Jimi Hendrix is maar net aan de 4* en dat is best opmerkelijk, want Jimi Live is meestal top. Dit concert zijn er wat rommelige momenten in de band, zeker als Buddy Miles mee gaat doen. Waarom zingt Jimi niet gewoon zelf? En wat ook niet helemaal helpt is dat ik de setlist van deze avond niet altijd even sterk vind. Ik heb de dubbel cd met nog 9 nummers van 1 januari erbij en die zijn meestal niet misselijk en missen natuurlijk hier.

Favorieten van dit concert van de 1st show op 31 december zijn Hear My Train a Comin', Izabella, Machine Gun & Bleeding Heart. Dat zijn voorbeelden van fantastische live songs, zoals hij dat kan. En natuurlijk het gitaarspel van Jimi himself. Dat blijft natuurlijk geweldig. Toch zie ik dat op de 2CD uit 1999 met het beste van de 4 concerten At The Fillmore East er van de 16 songs 'maar' 3 van deze 1st show komen: Hear My Train, Izabella & Changes met Buddy Miles.

Wat een veel te lage waardering (3,5*) voor deze fantastische soundtrack met topmateriaal van Jimi Hendrix. Het is de soundtrack van een Warner documentaire film over Jimi. Het materiaal komt van een aantal hoog gewaardeerde concerten: het Monterey Festival 1967, Berkeley 1970, Woodstock, the Isle of Wight Festival 1970, Fillmore East 31 December 1969 (het sublieme Machine Gun II) & een opname uit London 1967 (Hear My Train A-Comin: Jimi op een 12 string gitaar).

Oftewel: dit is een uitstekende selectie met fantastisch materiaal van Jimi Hendrix. Dit is Jimi Hendrix op zijn best. Logisch ook: want dat materiaal selecteer je voor een film over hem. De gatefold hoes is erg mooi van binnen, met links zwart-wit foto's van de kleine Jimi en rechts kleuren foto's van big Jimi. Gaaf!

Vreemd om bij deze fijne plaat van Jimi Hendrix te lezen over financieel gewin. Dit zijn studio tracks uitgegeven door zijn producer Eddie Kramer een jaar na zijn overlijden. Het is toch mooi dat dit gebeurde, temeer daar het aardige tot uitstekende nummers zijn. En dat van Jimi Hendrix, die natuurlijk weer fantastisch gitaarwerk aflevert. Favorieten van mij hier zijn Bleeding Heart, Highway Chile, Tax Free, Stepping Stone, Midnight & Izabelle. Wat mij betreft is dit War Heroes niet te missen voor liefhebbers van Jimi, met ook nog eens een hele fraaie hoes.

Dit album werd pas in 1972 uitgebracht, maar al opgenomen op 10 & 12 december 1959. Met Jimmy Forrest op tenor saxofoon, Harold Mabern op piano, the one and only Grant Green op gitaar, een prima bas van Gene Ramey en de drums goed geraakt door Elvin Jones. Het is een lekker swingend hardbop plaatje geworden, wat door de gitaarsolo's van Grant Green ook best afwisselend is.

Aardig debuutalbum van Jimmy Hughes bij Fame. Je vindt op de recente heruitgave van 2009 ook 6 singlesides, 4 gems uit het archief en dit complete Steal Away album. Het is een mixed bag van erg goede songs en een paar niemendalletjes. Opvallend, omdat albums uit de Fame studio meestal over het geheel genomen juist kwalitatief goed scoren.
Echt goede nummers zijn Steal Away: de titelsong en zijn doorbraak single (#2 R&B) , Stormy Monday Blues en het ook op verzamelaars voorkomende heerlijke (I need a) Shot of Rhythm & Blues. Mooie coverfoto, dat zeker.

Ik vind dit een erg lekker gesuikerde LP. Overheerlijke jazz-funk van Jimmy McGriff in een James Brown stijl. Wat wil een mens nog meer? Dit swingt en funkt alle kanten op!

Naast Jimmy McGriff op orgel horen we Murray Watson on trumpet, Cliff Davis on tenor saxophone & flute, Johnny Board on baritone saxophone, Horace Ott on electric piano, Larry Frazier: guitaar, Richard Davis op bas, Marion J. Booker op drums en Lawrence Killian op congas en tambourijn.

Alleen opener en cover Sugar, Sugar is niet meer dan aardig. De rest van de muziek is (erg) goed tot geweldig. Als je van jazz-funk en/of funk houdt, dan moet je deze, ook nog eens uitstekend geproduceerde, plaat niet missen.

Dit The Worm is toch wel een erg lekker funky soul-jazz plaatje van organist Jimmy McGriff. Met hem spelen een aantal prima muzikanten mee. Zoals Blue Mitchell op trompet, 3 man op 3 verschillende soorten saxofoon, Thornel Schwartz op gitaar, op de Fender bas: Bob Bushnell en op drums: Grady Tate & Mel Lewis.

Favoriete songs zijn voor mij titelsong The Worm, Heavyweight & Blue Juice. Dit album is zeker een aanrader voor de gemiddelde soul-jazz-funk liefhebber!

Ik snap niet goed waarom velen hier, maar lang niet allen, dit dubbelalbum met tour vergelijken met Led Zeppelin. Wat je krijgt staat precies in de titel aangegeven: Jimmy Page dus, samen met: the Black Crowes. En ze spelen 'live', deze avond At the Greek. Niets meer en niets minder.

Natuurlijk spelen ze ook Led Zeppelin nummers, maar nergens is er de pretentie dat ze die band willen evenaren. Sterker nog, de muziek wordt meestal op een geheel eigen wijze ingevuld. In dit geval, met meer gitaren, met veel blues en the Southern inslag van the Crowes. Fijn ook is regelmatig het spelen van Jimmy Page. Ook de zuigende vocalen van Chris Robinson maken dit een geheel eigen live ervaring.

En die ervaring is echt goed. Het is een prima concert, met een paar uitschieters.Tegelijkertijd is dat de tegenvaller, want als groot Crowes en Zep fan valt het me alles bij elkaar toch wat tegen. Maar dan nog, is dit een heel prettig bluesy geheel geworden.

Jimmy Reed speelt Big City Blues als de beste. Zijn fijngevoelige stijl ligt prettig in het gehoor, waardoor hij ook commercieel succes had. Hij verkocht meer singles in the USA in de jaren '50 en '60 als geen andere blues artiest, behalve BB King. Hoewel hij uit het zuiden kwam zijn de meeste nummers opgenomen in Chicago, met Eddie Taylor op gitaar, terwijl zijn vrouw Mary Lee "Mama" Reed de meeste nummers schreef.
Dit is een korte very best of, er zijn ook langere verzamelaars met veel meer werk van Jimmy.

Zestien jaar na zijn debuut en heel wat succesvolle en goede platen maakte Jimmy Smith nog een hele fraaie soul-jazz plaat met een bluesy inslag. Dat laatste is logischerwijs goed te horen op Mournin' Wes voor Wes Montgomery die 4 jaar eerder overleed. Het is een prachtig en fraai tribute aan deze gitarist. De gitaar op dit album wordt gespeeld door Ray Crawford, die dat bepaald niet onverdienstelijk doet. Jimmy Smith componeerde vijf van de zes songs en speelt natuurlijk op het orgel. Teddy Edwards speelt prima tenor saxofoon en prettig bij deze muziek zijn de conga's van Victor Pantoja. Tot slot wordt de bas bespeeld door Leroy Vinnegar en de drums door Donald Dean.

Er staan alleen maar (hele) goede nummers op dit Bluesmith. Naast dus het voortreffelijke Mournin' Wes vallen in positieve zin op opener Straight Ahead, het chille Absolutely Funky en het geweldige slotnummer en de titelsong Bluesmith. Vakmanschap ten top, genieten geblazen en relaxen met dit oh zo fraaie album Bluesmith!

Hier hebben we weer twee geweldige sessies opgenomen voor Blue Note, maar niet uitgebracht, althans niet in 1958. En ook hier is het uitstel tot 1979 weer niet te volgen. De nummers en de muzikanten zijn namelijk geweldig. Allereerst gaat het om een sessie van 25 Augustus 1957 met Jimmy Smith op orgel, Lee Morgan op trompet, Kenny Burrell op gitaar, Curtis Fuller op trombone, George Coleman op alt saxofoon en Art Blakey op drums: toe maar! En die kwaliteit is te horen op de lange erg goede nummers What Is This Thing Called Love? en Cherokee. Zonder Coleman en Fuller maar met Lou Donaldson op alt saxofoon en Tina Brooks op tenor saxofoon wordt op 25 februari 1958 het sterke Confirmation opgenomen. En dus ook uitstekend gespeeld door deze sterrencast. Als je 'm tegenkomt dit album: gelijk meenemen!

De titel House Party is wat misleidend want op deze plaat van Jimmy Smith staat vooral heerlijk groovende bluesy jazz. Twee hele lange en twee lange nummers lang is het genieten geblazen, ook dankzij de uitstekende muzikanten en hun solo's op dit album. Naast Jimmy Smith op orgel een soort sterrencast met o.a. een sterk spelende Lee Morgan op trompet, op trombone Curtis Fuller (kant 2), Lou Donaldson (kant 1) en George Coleman (kant 2) op alt saxofoon, Tina Brooks op tenor saxofoon (1e nummer), Kenny Burrell op gitaar en Art Blakey op drums (1e nummer). Genieten dit!

Dit is het enige album wat Jimmy Smith en Grant Green samen maakten. Beiden hebben flink wat goede tot uitstekende jazz platen op hun naam staan, dus ik verwachtte er heel wat van. Dat komt maar gedeeltelijk uit vanwege een paar nummers die niet meer dan (heel) aardig zijn.

Daar staan gelukkig wel een paar prijsnummers tegenover: de prima opener en lekkere titelsong I'm Movin' On en het sterke en 11 minuten lange nummer Back Talk. Op dat laatste nummer spelen de heren geïnspireerd en volle bak en wisselen ze elkaar op een leuke manier af.

Ook niet te vergeten zijn de erg fijne cd bonustracks, Organic Greenery & Day In Day Out, beiden met Grant Green. De song keuze voor het oorspronkelijke album is niet te volgen: hoe kunnen deze nummers hier niet op hebben gestaan? Bijvoorbeeld i.p.v. Hotel Happiness en/of What Kind of Fool I Am. De cd versie levert zo alles bij elkaar toch een prima album op.

Dit is een Jazz Profiel van Jimmy Smith gemaakt van zijn muziek bij Blue Note. Echt een grootste hits kan je het niet noemen, gezien de keuzes die gemaakt zijn. Daarvoor ontbreken soms de betere nummers. Maar een lekkere verzamelaar is het zeker, met als hoogtepunten Blues After All met ook Lee Morgan, Curtis Fuller, George Coleman en Kenny Burrell, Sister Rebecca met ook Blue Mitchell, Jackie McLean en Ike Quebec & Minor Chant met Stanley Turrentine en Kenny Burrell. Op andere nummers spelen ook andere bekenden zoals Grant Green, Lou Donaldson en Art Blakey. Al met al een lekkere cd'tje met prima muziek.

Dit is één van de betere soul-jazz platen die ik heb. De nummers hierop zijn erg lekker en worden uitstekend gespeeld. Dat doen Jimmy Smith op orgel, Kenny Burrell op gitaar, Stanley Turrentine op tenor saxofoon en Donald Bailey op drums. De opener en titelsong Midnight Special. geschreven door Smith, is gelijk een fijne binnenkomer, maar werkelijk alle songs zijn de moeite waard hier. Bijvoorbeeld ook A Subtle One, wat weer door Turrentine geschreven is. Uitblinken doen ze allemaal nog ééns op de prima slotsong One O'Clock Jump van Count Basie. Ik heb hier zelf de originele eerste US LP van uit 1961 en het geluid is ook nog eens goed verzorgd op dit album. Aanrader!

Waanzinnige live jazz-funk plaat van organist Jimmy Smith met zijn uitstekende band. Arthur Adams speelt erg fijn op de gitaar, Wilton Felder uitstekend op de bas, Buck Clarke swingt op de percussie en Paul Humphrey ramt op de drums. Het bekende hoogtepunt is Root Down, maar alles wat op deze plaat staat is echt erg goed. Echt erg funky kan je zeker ook zeggen. Het swingt werkelijk de pan uit. Laat ik dan nog openingsnummer Sagg Shootin' His Arrow & slotsong Slow Down Sagg noemen. De Sagg songs doen het ook goed dus.

In dit geval is trouwens de cd een aanrader, om precies te zijn deze:
Jimmy Smith - Root Down Live! (CD, Album) at Discogs
Hier vind je vrijwel het complete concert op, zonder edits op tracks 1, 4 & 6. En een bonus alternatieve versie van Root Down. Het concert is trouwens in één keer opgenomen op 9 februari 1972 in de Bombay Bicycle Club in Los Angeles. Zo doe je dat dus!

Dit is een uitstekende sessie vol met bluesy jazz opgenomen in de Van Gelder Studio in Hackensack, New Jersey, op 16 juli 1958. Alle muzikanten hier blinken uit en spelen ook geweldig samen. Voorop bandleider Jimmy Smith, geweldig op gitaar is Kenny Burrell, uitstekend op drums Art Blakey en prima op tenor saxofoon Cecil Payne.

Alle nummers zijn erg goed. Alleen de tweede track is korter en was voor 1999 uitgebracht (op single). De overige songs zijn heerlijke langere bluesy jazz jams met sterke solo's. Opener St. Louis Blues geef ik een speciale vermelding.

Het is voor mij onbegrijpelijk dat Blue Note deze sessie pas in 1999 uitbracht en alleen op CD. Het is hoog tijd voor een LP release in de Tone Poet of Classic Series.

The dynamic duo Jimmy Smith en Wes Montgomery kwam 3 jaar na hun eerste gezamenlijke album met dit vervolg, wat zeer geslaagd is. De big band speelt een bescheidener rol en Jimmy en Wes spelen de pannen van het dak. De productie is kraakhelder en de nummers variëren van aardig (Maybe September) tot (erg) goed. Favorieten hier voor mij zijn opener King of the Road, het geweldige OMG en het fraaie Mellow Mood. Uitstekende plaat dit!

Dit is een prima live album van organist Jimmy Smith, gitarist Kenny Burrell en op drums, jawel: Jimmie Smith. Opgenomen live in KIRIN PLAZA OSAKA, Japan op 24 & 25 December 1993, kerstavond en kerstmis dus.

De heren Jimmy Smith & Kenny Burrell spelen allerlei klassiekers uit hun gezamenlijke uitgebreide oeuvre op een fraaie wijze. Erg goed zijn bijvoorbeeld Chitlins Con Carne, The Organ Grinder's Swing, All Day Long en Back At The Chicken Shack. Erg fijn concert dit, met ook een kraakhelder geluid.

Als je nou maar één klassieke LP van Joe Cocker wil, dan is dit 'm wel. Op deze Best of staan de beste nummers van zijn debuutalbum Joe Cocker en zijn tweede plaat With a Little Help from My Friends. Beiden komen uit 1969 en zijn erg goed. Verder vind je de geweldige single The Letter uit 1970 als slotnummer op deze prima verzamelaar. En dat alles wordt gezongen door die fraaie stem van Joe Cocker. Een LP dus gevuld met de beste songs uit de sterke start van zijn lange carriere.

Joe jackson's beste periode was voor mij toch 1979-1984. Deze verzamelaar met materiaal uit the A&M Years 1979-1989 bevat dus die periode. En hier staan in tegenstelling tot sommige andere verzamelaars wel alle grote nummers op. Sterker nog, al mijn favorieten zijn hier terug te vinden: Is She Really Going Out with Him?, Sunday Papers, It's Different for Girls, I'm the Man, Real Men, Steppin' Out, Breaking Us in Two & Be My Number Two. Ook zit er een heel aardig boekje bij, met alle bijbehorende albumhoezen. En voor de prijs hoef je het niet te laten.