Er staan op dit America A 200-Year Salute in Story and Song toch wel flink wat hele aardige tot goede nummers van Johnny Cash. De inleidende teksten beperken zich gemiddeld tot zo'n halve minuut en wat je er ook van vindt, het blijft de fraaie stem van Johnny Cash die te horen is. Alleen richting het einde duurt het wat te lang. Maar toch: dit soort unieke deels verhalende conceptplaten horen toch ook echt bij Cash.

Paul Revere is een erg fijn countryliedje en sterk vind ik het nummer over de gevechten met de Britten in New Orleans: The Battle of New Orleans. Indrukwekkend is toch de tekst en song Big Foot. Mr. Garfield is een mooie verhalende song, The Big Battle wordt wel heel fraai gezongen en These Are My People is een passende en mooie slotsong. Daarom een ruime voldoende van mij.

Wat een prachtige serie hebben producer Rick Rubin, veel topmuzikanten en bovenal the one and only Johnny Cash neergezet met de American Recordings. Dit deel III: Solitary Man is één van de beste, een soms indringend mooie plaat.

Van de LP is side A van het allerhoogste niveau. I Won't Back Down is een prettige opener, maar op Solitary Man snijdt de fraaie stem van Johnny Cash al dwars door je heen. That Lucky Old Sun is een fijn vervolg, maar de briljante versie van U2's One is oh zo mooi. Nobody is fraai, maar I See a Darkness is echt prachtig, net als het ijzersterke The Mercy Seat.

Side B is meer country gericht, de moeite waard, maar niet zo fraai al side A. Noemenswaardig is bovenal het sterke slotnummer Wayfaring Stranger. Ook het laatste duet met zijn vrouw June Carter is mooi. Een prachtplaat uit een hele mooie serie, binnenkort weer uitgebracht op vinyl.

In een mooi toelichting bij de LP schrijft producer Rick Rubin dat hij en Johnny Cash sinds het overlijden van zijn vrouw June Carter elkaar iedere dag belden. Wat deze mannen samen tot stand brachten met deze oh zo mooie American Recordings serie is echt buitengewoon. En het beste daarvan vind je op de delen III, IV en dit deel V: A Hundred Highways.

Rick Rubin schijft ook dat hij iedere dag aan de stem van Johnny Cash kon horen hoe het met hem ging. Dan was die stem breekbaar, dan weer meer vastberaden. En dat hoor je terug op deze emotionele plaat. Die gevoelige stem van die tegelijk stoere Johnny Cash, die oh zo mooi de verhalen van de verschillende songs kan vertellen.

Net als bij die andere platen is ook hier side A van de LP van een eenzaam hoog niveau. Mijn absolute favorieten daarvan weer zijn Like the 309, het werkelijk subliem gebrachte If You Could Read My Mind, het Springsteen nummer over ondermeer depressie: Further Up On The Road & On the Evening Train. De dood komt meerdere malen terug als onderwerp, alsof Johnny al aanvoelde dat hij zijn geliefde snel zou volgen. Een indrukwekkend en emotioneel document.

Het is ongelooflijk maar waar. Aan de vele intens mooie liedjes en albums van de American sessies van Johnny Cash is nog een prachtig hoofdstuk toegevoegd. De eerste vier tracks van Ain't No Grave en de nummers Satisfied Mind & I Don't Hurt Anymore zijn (weer) van een ongekend hoog niveau. Maar ook de overige liedjes zijn fraai.

De muziek en de woorden snijden gezongen door de indringend mooie stem van Johnny Cash ook nu weer dwars door mij heen. Vol geraakt, knock out: fantastisch.
Hij zingt over de naderende dood en zijn leven. Vergis ik me of klinkt de stem van Johnny opgelucht en daardoor nog wat mooier?

Alweer zo'n fijn jaren '70 album van Johnny Cash. De sound is vergelijkbaar met het goede album van een jaar daarvoor A Thing Called Love, alleen ligt hier nog meer de nadruk op country. De plaat opent echt schitterend met de titelsong Any Old Wind That Blows, ook met mooi orkest. Het wordt gevolgd door het mooie countryliedje Kentucky Straight geschreven door Cash zelf. The Good Earth is een fraai nummer, wat nog mooier gezongen wordt door Johnny Cash. Ook zo'n goed eigen countrynummer is Too Little, Too Late. Favoriet bij anderen hier If I Had a Hammer met June Carter vind ik leuk, maar zeker niet de uitblinker. Ook Country Trash is weer een erg goed liedje. Het is zo een plaat zonder minder nummer, ééntje die juist heel wat moois te bieden heeft. En dat moois wordt natuurlijk weer oh zo sterk neergezet door de fraaie diepe stem van Johnny Cash.

Ik sluit mij met een nuance aan bij de meeste users hier: de Sun recordings van sommige nummers op dit album zijn te prefereren. Echter de gekozen stijl van country/rockabilly met een typische sound die hierbij past, geeft wel weer een andere ook niet onaardige insteek aan de songs. Het meest geslaagd vind ik dat bij Big River, wat lekker fris klinkt. Daarnaast zijn de nummers Understand Your Man, Wreck of the Old '97, Still in Town & Troublesome Waters niet verkeerd. Dat kan je ook zeggen over de ondersteuning door the Carter Family. Alles bij elkaar toch een heel aardig album van Johnny Cash, dit I Walk the Line.

Dit is een hele aardige soundtrack van Johnny Cash, die voor de liefhebbers eigenlijk niet te missen is. Er staan een aantal sterke songs op, zoals de fraaie opener Flesh and Blood. Hungry is een mooi akoestisch nummer, This Town is een echt goed countrynummer en ook This Side of the Law mag er wezen. Cause I Love You is een leuk nummer typisch uit die tijd, The World's Gonna Fall on You is een spoken nummer wat intrigeert door de bariton van Cash en Face of Despair vind ik zelf erg fraai. Er staat kortom genoeg moois op wat dit album meer dan de moeite waard maakt.

Het derde album van Johnny Cash heeft een wat misleidende titel want hij zing maar vier nummers van Hank Williams. Daar begint het album wel mee, maar de rest van de plaat zingt hij eigen songs behalve dan I Love You Because. Bekend zijn natuurlijk al Folsom Prison Blues en alweer I Walk the Line. Maar de rest van zijn eigen songs zijn zeker niet onaardig. Hoogtepunt daarvan voor mij is Give My Love To Rose. Die vier Hank Williams songs zingt Cash overtuigend. You Win Again en Hey Good Lookin' zijn helemaal niet verkeerd, net eigenlijk als dit hele plaatje.

Mede door de Vietnam oorlog kwamen begin jaren zeventig meerdere artiesten met albums met sociale boodschappen en protestsongs. Een mooi voorbeeld hiervan is What's Going On van Marvin Gaye uit 1971. Natuurlijk kwam ook de artiest die zich altijd al het lot van de verdrukten aantrok, Johnny Cash, met zo'n plaat. Dat is dit Man In Black. In de fraaie titelsong legt hij nog maar eens uit dat hij juist voor die mensen in het zwart optreedt. Echt sterk is de pure protestsong Singin' in Viet Nam Talkin' Blues, waarin hij met zijn zware stem indringend beschrijft wat de hel van Vietnam was. Voor hemzelf en June, toen de bombshells hun om de oren vlogen rond een optreden daar, maar vooral voor al die jonge jongens daar. Een andere fraaie song met een trieste insteek is Orphan of the Road.

Gelukkig staan er als afwisseling ook wat mooie en hoopvolle liedjes over de liefde op dit album. Songs als You've Got a New Light Shining in Your Eyes, If Not for Love en het duet samen met June: Look for Me. Ook vinden we twee gospelsongs aan het begin en einde: The Preacher Said, "Jesus Said" met Billy Graham vind ik door de inbreng van die laatste wat minder, I Talk to Jesus Every Day met June is heel aardig. Wat minder vind ik Ned Kelly en tot slot Dear Mrs. wat mij iets te uitgesponnen is. Maar alles bij elkaar is dit zeker een geslaagde plaat van Johnny Cash, the Man in Black, met een paar ijzersterke hoogtepunten.

Op dit Now Here's Johnny Cash staan maar liefst vier nummers (van de twaalf) die al op vorige albums van Sun stonden: Cry, Cry, Cry, You're the Nearest Thing to Heaven & So Doggone Lonesome van zijn debuut en Home of the Blues van de tweede plaat. Verder staat de single Hey Porter hierop. Dat zijn bepaald geen verkeerde nummers natuurlijk, maar om hier nou een derde van een 'nieuw' album mee te vullen? Van de nieuwe nummers vind ik vooral Down the Street to 301 & Oh Lonesome Me fijne songs. Het album is zo wel gevuld met flink wat mooie muziek gezongen door Johnny Cash met een fraaie hoes, maar door de doublures en een enkele iets mindere nieuw uitgebrachte song hou ik het nu bij 3,5*.

Op dit Original Sun Sound of Johnny Cash staat een enkel nummer wat al op eerdere Sun albums stond. De meeste songs staan voor het eerst op een album en het leuke is dat dit een echte retro country plaat is met bijbehorende sound. Alle songs passen goed bij deze country insteek, waarbij ook het 'loser'/blues thema regelmatig langs komt, zoals op de fraaie openingssong Always Alone. De nummers komen uit de periode 1955-1958 en Johnny Cash zingt ze natuurlijk weer voortreffelijk.

Vijf nummers zijn geschreven door Cash zelf, waaronder het al bekende Big River. Ook Country Boy en Wide Open Road van zijn pen zijn mooie songs. Van de covers vind ik Thanks A Lot geschreven door Charlie Rich echt goed, net als Born To Lose, New Mexico en Story of the Broken Heart. Maar er staat geen minder nummer op dit album, wat weliswaar de laatste plaat van het Sun label was, maar zeker niet de minste.

Zoals al geschreven hier is de subtitel 'the best of' misleidend. Dit is een verzameling van voornamelijk singles/b-sides/EP-nummers opgenomen in zijn Colombia tijd tot 1963. Gelukkig klopt de titel Ring of Fire wel, want met dat geweldige nummer begint het album. Verder is de kwaliteit wat wisselend. Er staan een aantal erg goede songs op een aantal aardige nummers. Maar altijd fraai gezongen door Johnny Cash. Naast Ring of Fire vind ik het prachtige I Still Miss Someone, het ijzersterke thema Bonanza!, Forty Shades of Green, The Big Battle & Tennessee Flat-Top Box erg goed. Ook afsluiter (There'll Be) Peace in the Valley (For Me) is heel fraai. Wat zingt June Carter daarop ook mooi zeg!

Het is altijd fijn om met wat lage verwachtingen aan een album te beginnen. Want dan kan het natuurlijk meevallen. En dat is hier toch wel het geval. Allereerst moet je natuurlijk bedenken dat dit een registratie van onderdelen van een tv-show uit 1970 is. En dat is eigenlijk best wel leuk om te horen. De drie losse nummers zijn zeker niet onaardig: openingsnummer Sunday Morning Coming Down, gospel These Hands en het echt mooie I'm Gonna Try to Be That Way.
Maar ook in de zogenaamde medleys onder de noemer Come Along and Ride This Train zitten een paar leuke stukken, zoals bijvoorbeeld There Ain't No Easy Run. En dan wordt dit allemaal ook nog eens gezongen door the one and only Johnny Cash met ook zijn charmante vrouw op de achtergrond. Het kan slechter. Ik zou zeggen: ga lekker terug in de tijd met Johnny Cash. De beelden zijn mogelijk nog zwart-wit.

Ik vind dit tweede album op het Sun label van Johnny Cash weinig onderdoen voor zijn geweldige debuutalbum Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar uit 1957. Ook hier staat weer een verzameling van sterke songs op, gezongen door die oh zo fraaie bariton van Johnny Cash. De helft daarvan heeft de hier 26 jarige zanger ook nog eens zelf geschreven. Ik neem aan dat I Walk the Line ook weer op dit album staat, vanwege het grote single succes wat Johnny Cash hier toen mee had gehad. Verder staat er geen minder nummer op, wat mij betreft. Favorieten zijn openingssong Ballad of a Teenage Queen, There You Go, Don't Make Me Go, Guess Things Happen That Way, het hele fijne Home of the Blues en natuurlijk Big River (wat een gitaarriff!). Niet te missen dit Johnny Cash Sings the Songs That Made Him Famous.

Dit The Sound of Johnny Cash op het Columbia label bevalt me dan weer echt goed, na een paar hooguit wel aardige albums. De titel klopt hier als een bus: we luisteren naar het typische geluid van Johnny Cash. Dat is voorop zijn prachtige diepe bas-bariton stem, prima begeleiding op dit album en ook weer flink wat mooie songs over het soms harde leven. Er staat geen minder nummer op, voor mij springen Lost on the Desert, Accidentally on Purpose, Mr. Lonesome, In Them Old Cottonfields Back Home, Delia's Gone en eigen compositie Sing It Pretty, Sue er nog net iets boven uit. Zeker een aanrader dit album.

Ik ben een groot fan van Johnny Cash, al helemaal van zijn American Recordings I-V. Deel IV en V vind ik subliem: die krijgen 5,0* van mij.
What about this box? Het is zeker niet de kroon op zijn werk!! Dat zijn de American Recordings I t/m V, dit is deels onder dat niveau en ook nog eens heel verklaarbaar.

Dit is materiaal wat was afgekeurd of nog niet uitgebracht in deze serie. Wel zeer interessant dus. Dit staat op cd 1-4 van deze box. Op cd 5 staat een 'best of' van de al uitgegeven American Recordings. Dit slaat nergens op. Ik kan je die 'best of' heel erg afraden: koop ze allemaal, dat is de moeite meer dan waard.

What about cd 1-4? Eerlijk gezegd hoor je regelmatig waarom nummers niet op American Recordings terecht is gekomen. Maar zoals je kunt verwachten staan er ook een aantal hele fraaie nummers op. Ik heb er uiteindelijk 16 uitgepikt, precies het aantal wat je hier als favoriet kan opgeven. 16 betekent ook 1 CD. Oftewel: dit hadden ze ook als 1 cd, van mijn part als dubbel cd kunnen uitgeven en dan wel voor een normale prijs. Ook was zo de gebruikelijke kwaliteit van Johnny Cash American Recordings geleverd. Het stuit mij tegen de borst dat over Johnny's graf op zo'n wijze geld aan hem wordt verdiend en dat dit ten koste van de overall kwaliteit gaat. Deze box gaat in Nederland vanaf 90 euro.... en via Amazon vanaf 40 euro...
Ik vind het schandalig en ben dan ook zeer verbaasd dat hier nog geen kritische letter te lezen is.

Wel ben ik blij met de 16 juweeltjes + nog een paar andere nummers die ik nog niet had. Hoogtepunten: Pocohontas, Flesh and Blood, I'm a Drifter, Do Lord, Cindy, Brown-eyed Handsome Man, 'T' for Texas, Devils Right Hand, Waiting for a Train & You are my Sunshine. Deze songs en een paar anderen, Johnny's stem en zijn fraaie teksten: bedankt Johnny!

Johnny Cash was nogal productief in 1970. Hij werkte o.a. mee aan twee soundtracks, waaronder dit Little Fauss and Big Halsy. En net als op de soundtrack I Walk the Line staan ook hier weer een paar sterke nummers op. Rollin' Free is een heerlijke opener, het titelnummer van de film Ballad of Little Fauss and Big Halsy mag er wezen en het instrumentale 706 Union klinkt ook goed. Little Man is een fraaie typische Cash song en wordt gevolgd door de bekende en geweldige openingssong van Johnny Cash At San Quentin, het geweldige Wanted Man, maar dan in de studioversie. Het nummer Movin' is wel een hele fijne afsluiter van een plaat die ook nog eens uitstekend geproduceerd is. De gitaar van Carl Perkins klinkt als een klok, net als de fraaie stem van Johnny Cash.

Ik ben wel een groot liefhebber van de fraaie stem van June Carter. Niet alleen was zij de steun en toeverlaat en bovenal grote liefde van Johnny Cash, maar hun stemmen passen ook nog eens mooi bij elkaar. Dat was al op vele albums hiervoor te horen en het is echt leuk dat ze hier samen een plaat hebben gemaakt. Het is vooral een vrolijke en uptempo plaat geworden.

De stem van Johnny Cash is natuurlijk geweldig en de songselectie is hier ook heel aardig gedaan. Mijn favorieten zijn openingsnummer Long-Legged Guitar Pickin' Man, Bob Dylan's It Ain't Me Babe, Ray Charles' I Got A Woman en één van mijn favoriete Johnny Cash songs Jackson (en dat wil toch wat zeggen). De live versie van die laatste tijdens het beroemde gevangenisconcert van Folsom Prison door June & Johnny is zelfs nog wat mooier dan deze albumversie.

Nog een album van Johnny Cash met zijn grote liefde June. Niet alleen passen zij bij elkaar, dat doen ook hun stemmen. En ook dit is vooral een vrolijke en uptempo plaat geworden, net als Carryin' On uit 1967.
De songselectie is hier ook heel aardig gedaan, logischerwijs meer seventies klinkend. Verschil met Carryin' On is dat een echt hoogtepunt als Jackson hier ontbreekt.

Toch staat er nog genoeg moois op. Mijn favorieten zijn openingsnummer The Color of Love, het fraaie Saturday Night in Hickman County wat door Cash zelf geschreven is, Charlie Rich' Life Has Its Little Ups And Downs & het prachtige The City of New Orleans. Ooit reed ik in een Camper door het westen van the USA waarbij we vaak The City of New Orleans draaiden van cassette. Alleen was die versie van Willie Nelson... (ook mooi!). The Pine Tree zou je trouwens ook prima onderweg kunnen draaien, net als We're For Love.

Nee, niet echt. In de nieuwste OOR staat een hele positieve recensie:

"Van meet af aan is het een en al diepgravende emotie in een ouderwetse, warme, bijna kale bezetting van jazzy blazers, edelkitscherige strijkers en logge drums. Heerlijk! Nergens een spoor van hippere ingrediënten dan strikt noodzakelijk, waardoor Joss’ grootste kwaliteit, die allesveroverende, smekende en bijna akelig aangrijpende Soulstem, volop kan stralen. Ook de composities zijn ijzersterk. Lekker puntige liedjes met toegankelijke melodieën en veel fraaie vocale uithalen en variaties..... Deze dame durft."

Vanwege de lage score hier had ik dit album nog niet geprobeerd, door de OOR recensie wel. En wat blijkt? Het is wel degelijk de moeite waard, ik kan me behoorlijk vinden in bovenstaande woorden uit OOR. Dit is een mooi soms sloom soms meer funky soulalbum geworden, uitgevoerd door de oh zo fraaie stem van Joss. Joss covert een nummer van Candi Staton (het echt fantastische You Got the Love) en ze klinkt ook zo een album lang. Daar is helemaal niets mis mee als je het mij vraagt. Ook moet ik soms denken aan de grote kleine man: Prince (bijvoorbeeld in het oh zo lekkere Incredible). I Believe It To My Soul is dan juist weer big band jazzy. En het slot van de cd is wat meer poppy, zodat de soul gevarieerd genoeg is op dit album.
Wat betreft favoriete tracks, dat is simpel: 1-10.

Wel vraag ik me inmiddels af bij een gemiddelde score van 2,84 : is er een anti-Joss Stone fanclub hier op Musicmeter actief?
Of is men elkaar gaan na-papegaaien? Of krijgen ze een spontane buikkramp zodra ze een rapper horen? Is het omdat Joss Stone een POPulaire artiest is met succes in de hitparades? Wat zou het toch zijn met dit album?

Hou je van mooie lekkere soulmusic: doen!

En ik ben het hier helemaal niet mee eens. Die Haagse mocht willen dat ze een stem had, met maar 10% van de Soul die Joss Stone in haar stem had. Het is nogal een verschil wie haar mond opentrekt: Anouk of Joss.

De hoes: denk je nou echt dat Joss Stone zich ook maar één seconde druk maakt om Anouk. Anouk scoort in 1 land (NL) en een beetje in België. Joss Stone daarentegen met haar echt mooie soulfull voice doet het goed tot in Japan.
Mainstream rock? Hoe kom je daar nou bij? Dit is soms jazzy, soms funky, soms poppy Soul. Dit staat net zover van rock vandaan als Saturnus van de Aarde.

Dan het album. Ja, dat valt wat tegen. Ik vind het haar minste album. Inderdaad zijn teveel nummers te mainstream en/of te eenvoudig. Ook mist het album te vaak een beetje pit, wat je op eerdere albums van haar juist wel tegenkwam. Zodra de versnelling erin komt, wordt het gelijk een stuk aangenamer om naar te luisteren. Ik mis overduidelijk The Funk, die wel op eerdere albums terug is te horen. Ze zou beter met Prince kunnen gaan samenwerken dan met Dave Stewart (why?), dan krijg je namelijk zoiets als LP1.

Toch is het niet bepaald slecht. De songs zijn meestal best aardig en ze worden gezongen door Joss, die vrouw dus met Soul in her voice. Dat tilt ze wel naar een hoger niveau. Beste nummers zijn het jazzy Somehow, Last One to Know, Karma & Don't Start Lying to Me Now. En hoewel soms op het randje van sentimenteel balancerend is Boat Yard een echt mooi nummer.

Na haar echt mindere plaat LP1, keert Joss Stone (pas 25 jaar!) na 10 jaar terug naar haar fantastische debuut: the Soul Sessions. Dit tweede deel dus weer vol met covers, maar dan wel gezongen met de prachtstem van Joss Stone, veelal andere - vaak frisse - arrangementen en een uitstekende begeleidingsband. HET voorbeeld van een ander en in dit geval zelfs beter arrangement is Teardrops. Wat een mooie violen zeg!

Joss zingt wat minder ingetogen dan op die debuutplaat kan je wel zeggen. Sommigen vinden dat jammer, maar wat wil je dan? Ze is zelf 10 jaar verder in haar ontwikkeling en dat wil ze laten horen ook. De productie is fantastisch zeg: wat een kraakhelder geluid. Het doet de verschillende instrumenten en de stem van Joss wel heel goed tot hun recht komen. De intro's van I Got The... & Sideway Shuffle zijn mooie voorbeelden. Ook is de songkeuze wat minder soul en wat meer funky. En ook dat vind ik een goede keuze. Luister eens naar Subway Shuffle. Cool! Ook zorgt het voor een lekker afwisselende plaat. Subway Shuffle wordt bijvoorbeeld gevolgd door het gospelsoul nummer I Don't Want To Be With Nobody But You met zo'n heerlijk orgeltje.

De zon schijnt en Joss zingt Soulmusic: helemaal goed! Ik ben blij dat deze fraaie soulplaat in 2012 uitgekomen is. Zelfs de hoes is mooi.

Echt een fantastische verzamelaar van de Italiaanse rapper/zanger Jovanotti. Als je van Italiaanse muziek houdt en / of van jazzdance met een beetje (Italiaanse) rap is dit niet te missen.
Relaxed, groovy, heerlijk. Vol met geweldige nummers.

Ik heb 'm vanmorgen eens spontaan aangezet: even eens wat anders dan al die Engelstalige rock en zo! En ik verhoog mijn score naar 4,5* Een 9 is dit Spaanse poppareltje mij wel waard, omdat vrijwel elke song echt goed of echt mooi is. Instrumenteel zit het ook ijzersterk in elkaar en ook de heldere productie klinkt prima. Daarbij krijg je de aangename zangstem van Juanes: een mooi plaatje bij elkaar.

Alweer 9 jaar geleden hebben wij dit album daarom ook veel gedraaid. Vaak zijn dit soort platen mij wat te sentimenteel of te akoestisch, maar hier klopt het meestal wel. Een aanrader met de zomer in aantocht!

Dat waar Prince fans lang op hoopte, heeft hij gedaan bij dit debuutalbum van zangeres Judith Hill. Hij heeft een plaat geschreven, gespeeld (gitaar, bas, keyboards) en geproduceerd in retro Prince stijl. Wat op zijn latere werk (te) weinig te horen is, neemt op deze plaat een prominente plaats in: zijn oudere en zeer succesvolle soul & funk stijl. Een plaat vol met funky gitaren, diepe bassen en soms synthesizers, heerlijke blazers en prachtige piano's. Het album heet dan ook niet voor niets Back in Time.

Nu is Judith Hill niet zomaar een zangeres. Zij werkte bijvoorbeeld al samen met Michael Jackson met This Is It en zou de vocalen op I Just Can't Stop Loving You voor haar rekening nemen. Ook won zij al een Grammy Award voor beste film muziek. Toch hoorde Prince pas van haar op het moment dat zij in een interview aangaf graag een plaat met hem te willen opnemen.

De combinatie van deze begenadigde zangeres en Prince leidt tot een fantastische plaat. We horen schitterende soul, sterke pop en overheerlijke (Prince-) funk. Alle songs zijn (erg) goed tot ijzersterk: de prachtige retro openingssong As Trains Go By, funknummer Turn Up, popsong Angel In The Dark, de mooie pianoballad Beautiful Life, het lekkere Cure, jazzy Love Trip, het fantastische superfunky duo My People / Wild Tonight, de heerlijke slowsong Cry, Cry, Cry & het met fraaie blazers gevulde Jammin' in the Basement. Dit één van de beste soul / funk platen van deze eeuw.

Naast de genres Soul & Funk, zou ook Rock genoemd kunnen worden bij dit album Golden Child van Judith Hill. Ze laat hierop horen dat ze van alle markten thuis is en toch vormt deze prachtplaat een mooi geheel. Dat komt natuurlijk ook door de fraaie stem van Judith, maar zeker ook omdat op vrijwel alle nummers de funk terug te vinden is. Dat is toch wel de rode draad door dit album. Ze doet hiermee Prince haar oude mentor eer aan en het is prettig dat je luisterend hiernaar aan hem moet denken.

Van fraaie soulsongs als titelsong Golden Child en prachtballad Irreplaceable Love, gaat het via heerlijke funky nummers als You Can't Blame Me, The Pepper Club & het ijzersterke Queen of the Hill naar onvervalste Funkadelic-achtige funkrock in het fantastische I Can Only Love You by Fire. Ook het nummer daarna, Gypsy Lover, sluit hier nog op aan. Tot slot horen we dat zij ook met Michael Jackson gewerkt heeft in het net niet/wel over-the-top nummer We Are One, heel sterk gezongen trouwens. En zo vind ik aan het einde van dit jaar toch nog een hele goede, mooie, lekkere plaat.

Een fraaie verzameling van twaalf funky veelal underground disco nummers is dit Jumpin' 2. Er staan wel een aantal bekendere underground songs op, die je als funk liefhebber zeker niet moet missen. Wat te denken van het fraaie Life on Mars van Dexter Wansel, het heerlijke Groovin' You van Harvey Mason en het geweldige Saturday van de zangeres van Chic Norma Jean. Dit nummer werd dan ook geschreven en geproduceerd door Bernard Edwards en Nile Rodgers. De meest bekende artiesten hier zijn Teddy Pendergrass: You Can't Hide from Yourself, Roy Ayers met Sweet Tears en Sylvester met Over and Over. Ook bekend uit de clubs toen waren Disco Circus van Martin Circus en Mainline van Black Ivory. En het mooie is dat er ook nog een Jumpin' 1 is.

Nou, electronic & soul, retro-disco of zomerpop: dat leek me wel wat voor mij. Helaas valt het me allemaal toch wat tegen. Het album Jungle blijkt vooral vrij vlakke en ook nog eens vrij vlak geproduceerde muziek te bevatten. Er zit te weinig spirit in de Soul!
In het begin valt het nog mee. Zeker het prima nummer Busy Earnin' mag er wezen. Maar des te langer het album duurt, des te vlakker en soms saaier het allemaal wordt. Uitzondering vind ik dan wel weer Time. Een beetje een tegenvaller dus: er had meer in gezeten.

Ik vond op een rommelmarkt in Paradiso de LP Junior Wells: Blues Today. Op Discogs bleek de plaat vermeld te staan als Junior Wells & his Chicago Blues Band with Buddy Guy en uit 1968 te komen. Mijn interesse was gewekt! Het bleek een Franse release te zijn van dit album: Coming at You. Ik vond het nog niet terug hier op Musicmeter, vlak erna heb ik 'm erop gezet. Op Discogs bleek dat er 24 verschillende uitgaves van zijn sinds 1968, waarvan ook 7 CD releases trouwens. Niet zomaar een plaatje van Junior Wells dus.

Het album is gevuld met echt hele lekkere blues muziek, met boogie en slow songs. Junior Wells zingt het vanuit zijn kleine teen waarbij hij uitstekend begeleid wordt door zijn Chicago Blues Band met Buddy Guy op gitaar. En wat die allemaal laat horen is echt geweldig. Er staan ook een aantal prima solo's van Buddy Guy op deze plaat.

Het begint gelijk fijn met Stop Breakin' Down. Ballad Five Long Years is fraai en ook de bluesversie van het Elvis nummer Mystery Train mag er zijn, net als trouwens You Don't Love Me van Willie Cobbs ook bekend van the Allman Brothers. Prachtig mooi is slow song So Sad This Morning, terwijl When My Baby Left Me weer een heerlijke boogie is. Little by Little is één van mijn favorieten hier, maar geen nummer is minder op deze fantastische Chicago Blues plaat. Mis 'm vooral niet!

Via Buddy Guy & Junior Well's Play The Blues (ook een aanrader!) kwam ik bij deze plaat terecht. Vanwege de hoge waardering gewoon zonder luisteren gelijk op LP gekocht. En dan valt het ... helemaal niet tegen! Goedemorgen zeg, wat een fantastische bluesplaat is dit. De bluespower die er in de stem en harmonica van Junior Wells zit en in de gitaar van Buddy Guy is echt geweldig. Samen met bassist Jack Myers & drummer Bill Warren is the Chicago Blues Band van grote klasse.

Probeer ook eens drie favoriete songs aan te vinken. Dat is echt moeilijk, want ik vind ze praktisch allemaal steengoed. Nou vooruit, In the Wee Wee Hours vind ik het beste, met de rest er kort achter. Laat ik ook nog de heerlijke opener Snatch It Back and Hold It noemen, het lekkere ritme van Good Morning Schoolgirl, titelsong Hoodoo Blues en het oh zo fijne You Don't Love Me Baby. Daarmee doe ik dus de rest tekort.
Want dit is inderdaad één van de beste bluesplaten ooit gemaakt.