Het is niet vreemd dat John Lee Hooker af en toe het tempo vertraagt op dit album: het is immers ook een blues album. Nu moet ik zeggen dat de vele boogie songs hierop wel erg fijn zeg. Sterke melodieën, een hele fraaie stem en gitaar van Hooker en een prima band. Favorieten voor mij zijn Boom Boom, Process, Blues Before Sunrise, Drug Store Woman & Keep Your Hands to Yourself. Echt een uitstekende plaat!

Genadeloze blues, hete funk, met een jazzy saus: dat is Free Beer & Chicken. Achterop de plaat staat waar dat te krijgen is: Heaven. En daar brengen John Lee Hooker en musici je daadwerkelijk regelmatig met hun uitstekende spel en zang. Zeker op 713/714 Blues en op Bluebird. Wat een fantastische blues is dat zeg!

Beide kanten van de LP openen echter met lekkere funk: Make It Funky & Homework swingen de boxen uit. Bluessong Five Long Years is ook niet verkeerd en daar horen we zelfs Joe Cocker op meezingen. Nog meer pure blues krijg je om je oren op Settin' on Top of the World, met een fraaie vioolsolo. Tot slot volgt een Collage van muziekstijlen. "They call me the king of the boogie" zegt John Lee Hooker.

De productie van dit album is werkelijk top: wat een kraakhelder en gedetailleerd geluid is er te horen. Onder andere die fraaie stem van John Lee Hooker met zijn oh zo fijne gitaar. Erg goed dit Free Beer & Chicken!

If You Miss 'Im ... I Got 'Im (Don't Mess With the Hookers!) is een wat verborgen pareltje van John Lee Hooker uit 1970. Opgenomen in mei 1969 samen met zijn neef Earl Hooker op gitaar en een uitstekende band. Zijn neef Earl zou trouwens in 1970 op 40-jarige leeftijd door ziekte overlijden, dus gelukkig hebben zij op deze plaat nog samen kunnen werken. En hoe: het is een heerlijke electrische bluesplaat geworden met een fantastisch zuidelijk 'Mississippi' sfeertje.

Er wordt gedreven gemusiceerd, met fraaie ritmes, die mooie stem van John Lee en de slide guitar van Earl. Echt alle songs zijn goed tot geweldig. Favorieten zijn zo lastig aan te wijzen, maar de titelsong, Baby I Love You, Lonesome Mood, I Wanna Be Your Puppy Baby en Have Mercy on My Soul! zijn wel van een heel hoog niveau, terwijl Bang Bng Bang Bang een mooie variant is van Boom Boom. Wat een plaat!

De 'beat' zijn de stampende voeten van John Lee Hooker. Het gitaargeluid is kraakhelder, de stem van John Lee Hooker is fraai en je hoort de emotie die in de nummers zit in die stem door. Soms lijkt het op huilen, soms op praten. De titel van dit album van John Lee Hooker is treffend: John Lee Hooker Plays and Sings the Blues. En zo is het. En hoe!

De songs zijn opgenomen tussen 1950 en 1952 in Chicago en Detroit. Hij was toen 33 en 34 jaar oud. Alle songs zijn de moeite (meer dan) waard, maar ik pik er een paar uit: The Journey, I Don't Want Your Money, Mad Man Blues, Worried Life Blues, Baby Please Don't Go & Hey Boogie. Je hebt een pracht van een akoestisch bluesalbum als John Lee Hooker Plays and Sings the Blues.

Uitstekend eerste officiële live album van John Lee Hooker uit 1967, uitgebracht op Bluesway & His Master's Voice labels. Ik heb de originele UK uitgave en die klinkt als een zonnetje. John Lee Hooker is natuurlijk een geweldige live muzikant en dat is hier goed te horen. Een paar prima nummers zijn: I'm Bad Like Jesse James, One Bourbon, One Scotch and One Beer, I Don't Want No Trouble & I'll Never Get Out of These Blues Alive. Verder zijn alle songs hier de moeite waard.

Dan denk je dat je al heel wat blues van John Lee Hooker hebt en kent, kom je deze fantastische Never Get Out of These Blues Alive tegen. Alles wat goed is aan de man, hoor je op deze plaat terug. Zijn fraaie diepe stem natuurlijk, zijn gitaar en prachtige nummers die uitstekend worden gespeeld. Over het algemeen is dit een heerlijke lome bluesplaat geworden, zoals bijvoorbeeld goed te horen is op opener Bumble Bee Blues, Country Boy met een droom gitaar en T.B. Sheets met fraaie violen. Wat sneller gaat het op Hit the Road en Letter to My Baby en zeker op (Let's) Boogie With the Hook. Het hoogtepunt staat op het eind, titelsong Never Get Out of These Blues Alive, samen met Van Morrison. Voor mij is dit album één van de hoogtepunten uit the Blues.

John Lee Hookers Sings Blues is een verzamelalbum van John Lee Hooker's 78 rpm singles uit 1948-1950 toen nog uitgebracht onder zijn alias Texas Slim. Eigenlijk verrassend 'moderne' electrische blues van John Lee Hooker, zoals we dat van hem gewend zijn. En dan heb je het dus over een hoog niveau van songs en uitvoering. John Lee Hooker is nog relatief jong (begin 30) op dit album en in topvorm. Zeer de moeite waard!

Alweer een fijn album van John Lee Hooker. Dit is een album met een rauw, ongepolijst randje. Met de elektrische gitaar en enige distortion. Maar het blijft de fantastische stem van John Lee Hooker en zijn lekkere bluesritmes. Het gitaarspel is ook hierop uitstekend. Favorieten zijn I Believe I'll Lose My Mind, Sittin' Here Thinkin', Mean Mistreatin', How Long? & Sad and Lonesome.

Dit is de eerste compleet akoestisch opgenomen LP van John Lee Hooker en wat voor één. Hij is op dit The Country Blues of John Lee Hooker in topvorm. Normaal prefereer ik licht de elektrische blues, maar John Lee Hooker zet de nummers van dit album magnifiek neer met zijn fraaie stem en uitstekende gitaarspel. Ook staan er veel (erg) goede songs op dit album. Nummers als Black Snake, How Long Blues, Pea Vine Special, Tupelo Blues, I'm Prison Bound, I Rowed a Little Boat, Water Boy & Bundle Up and Go zijn niet te versmaden. De productie van dit album is trouwens opvallend goed. Persoonlijk vind ik dit The Country Blues of John Lee Hooker nog wat beter dan House of the Blues van het jaar hierna. En ook deze LP heeft een hele mooie hoes. Een juweeltje!

Geweldige originele country blues van John Lee Hooker op dit album met de de titel waaruit blijkt dat ze in 1963 al wisten wie hij was: The Great john Lee Hooker. Mijn versie uit 1970 en ook sommige latere LP's hebben de titel The Great Blues Sound of John Lee Hooker. En dat is eigenlijk een heel treffende titel. Op mijn LP hoes zie je John Lee met een versterkte gitaar staan met daarachter een juweel van een box en daarvoor een microfoon. Wat hij daarmee gaat spelen en zingen, dat hoor je op dit album. Het is gevuld met opnames uit een verder verleden dan 1963, maar wat een pure klasse druipt er weer vanaf. (Enigszins) bekende nummers zijn Sally Mae en natuurlijk Key to the Highway. Mijn favorieten hier zijn ook How Can You Do It, She Left Me, I Got Eyes for You & Let's Talk It Over.

BMG brengt nu wel een heel fraai concert uit van John Lee Hooker. Opgenomen in de Coast Recorders Studio in San Francisco in 1973. John Lee Hooker is in topvorm met zang en elektrische gitaar, zijn zoon Robert speelt werkelijk fantastisch piano, bassist Gino Skaggs speelt retestrak en -goed en Ken Swank drumt de boel prima bij elkaar.

Werkelijk alle songs zijn heel erg goed tot geweldig. Je vraagt je af of dit niet een speciale (RSD) release had moeten zijn. Nu kun je de uitstekend klinkende en gemasterde LP wel overal en betaalbaar krijgen. Een fraaie uitgave en een absolute aanrader!

John Lee Hooker is een (blues) legende. Ik ken dan ook heel wat verzamelaars van John Lee Hooker, waarvan deze er wel meer dan mag wezen. Niet alleen door de uitstekende samenstelling maar ook door de prima geluidskwaliteit. Het zijn dan ook Rhino CD's uit de jaren '90 gemaakt van een mooie remaster.

Ga maar eens favorieten aanvinken, nogal lastig hier. Om er toch een paar te noemen. Teachin' the Blues,
Boogie Chillen', Crawlin' King Snake, Hobo Blues, I'm In The Mood, Dimples, Boom Boom, It Serves Me Right to Suffer, Shake It Baby, One Bourbon One Scotch One Beer en Burning Hell. Fantastische muziek dus in een uitstekende kwaliteit: genieten geblazen!

John Lee Hooker heeft echt veel albums gemaakt in zijn lange muzikale leven. Eerst met name op de akoestische gitaar, later in de jaren '60 en in de jaren '70 kwam ook regelmatig de elektrische gitaar om de hoek kijken. Zo ook hier op deze prima bluesplaat Urban Blues. Maar welke gitaar Hooker ook bespeelt, hij doet het fantastisch. Ook op dit album zijn de ritmes en solo's echt geweldig, net als zijn fraaie praat-zang.

Er staat één klassieker op uit 1962, van het album Burnin', maar dan net anders gespeeld: Boom Boom Boom. Verder is de songkwaliteit weer prima te noemen. Het begint al heel fijn met Cry Before I Go, maar de betoverende groove komt tevoorschijn op het in elkaar overlopende Backbiters & Syndicaters & Mr. Lucky en gaat verder op My Own Blues en I Can't Stand to Leave You. Een hele lekkere kant 1 van de LP, mag je wel zeggen. Ook kant 2 is trouwens niet te versmaden. Wat alleen al te denken van de heerlijke opener Think Twice Before You Go & Hot Spring Water (Pt 1+2)?

Ik ben zowaar degene die deze prima plaat van John Lee Hooker op deze site heeft gezet en de eerste die commentaar geeft. Dat terwijl er toch minimaal 26 verschillende uitgaves van zijn (ook op CD) en de plaat ook hoog gewaardeerd wordt. Oftewel: mis dit niet als bluesliefhebber.

Dit stond vermeld als live album, wat het alleen op LP kant 1A en 2A is. Het begint namelijk met 2 prima live nummers van Canned Heat: Dust My Broom, oorspronkelijk van Elmore James, en het geweldige When Things Go Wrong. Op LP2 vinden we het fijne Sweet Sixteen en I'd Rather Be The Devil. Deze live nummers komen van het album Live At Topanga Corral uit 1972.

Op de LP kanten 1B en 2B staan grote hits van John Lee Hooker, niet live dus. Die komen weer van The Best Of John Lee Hooker' uit 1962. En met die nummers is natuurlijk helemaal niets mis. Songs als Dimples, Hobo Blues, I'm In the Mood, Crawling King Snake, Boogie Chillun' & Boom Boom hebben we het dan over.
Deze prima verzameling lijkt een uitgave te zijn in het verlengde van het fantastische album wat Heat & Hooker vlak hiervoor samen opnamen: John Lee Hooker & Canned Heat - Hooker 'n Heat (1971).

Als ook grote soul en enigzins hip-hop liefhebber heb ik er toch lang over gedaan om dit Wake Up! te beluisteren. Hoofdreden was de hoofdzanger: John Legend. Ik vind dat John best een aardige stem heeft, maar hij brengt het allemaal zo glad als het net buiten was toen het echt erg hard sneeuwde. En die kou heeft weinig met warme soulmusic te maken.
Ik hoopte dat hij in samenwerking met de uitstekende band the Roots tot een ander resultaat zou komen, maar helaas is dat niet zo. Ook de samenwerking met allerlei andere artiesten leidt er niet toe dat John wat beter uit de verf komt.

Als we dan naar de covers kijken: wat mij betreft no way dat allen zeer goed zijn. Alleen I Can't Write Left Handed, met een prima gitaar, Hard Times, mede dankzij een prima Black Thought en nou ok Wake Up Everybody, met een prima Common zijn zeer goed. Door de beugel kan verder nog Little Ghetto Boy, de rest is echt niet te pruimen. Ik had bij die tracks echt veel moeite om niet door te zappen, maar je wilt alles eerst goed beluisteren voor je een review schrijft. Gladde bagger, van mijn part sneeuw, is het. Je ziet trouwens onder 'Statistieken' dat de vier genoemde tracks ook ver favoriet zijn voor de rest. Te weinig voor een goede waardering.
Wel heb ik 2 live versies extra op mijn versie van dit album. Dat klinkt wel wat beter, dus ik kan me voorstellen dat mensen het concert konden waarderen.

Ik zou iedereen aanraden om het soloalbum uit 2010 - How I Got Over - van the Roots erbij te pakken of cd's van Common of de originele soulversies van deze nummers of andere goede soul. Dit Wake Up! zou ik aan mij voorbij laten gaan, op misschien die 3 genoemde nummers na.

Ik vond een aardig overzicht van deze box met 4 cd's. Het bestaat uit alles van the Plastic Ono Band, op 1 track na alles van Imagine, 3 nummers van Sometime in NY City, meer dan de helft van Mind Games, bijna alles van Walls & Bridges en Double Fantasy en het beste van Milk en Honey + het gehele Rock and Roll album.

De opzet is thematisch en niet chronologisch, de nummers staan zo wel door elkaar. Thema's zijn: Working Class Hero: zijn protest songs / Woman / Borrowed Time: over het leven / Roots: zijn rock 'n roll nummers. De verpakking is een digipack, het boekje erbij valt wat tegen: bij de nummers staat geen releasedatum vermeld. Maar de goede selectie zorgt voor een muzikale inhoud die dus veel goed maakt: dit is echt het beste wat je van Lennon kunt krijgen.

Ik heb geaarzeld om deze verzameling op 4LP te kopen, omdat sommigen wat kritisch waren op de 'nieuwe mixen'. Veel anderen waren wel positief of hoorden weinig verschil. Ik heb 'nieuwe mixen' tussen aanhalingstekens gezet, want ik vind dit bovenal een prima remaster. Hierdoor hoor je meer details en vooral een kraakhelder goed uitgebalanceerd geluid. Wat mij betreft geluidstechnisch niets mis met dit Gimme Some Truth, integendeel.

En dat geldt ook voor de muziek zelf natuurlijk. Want veel van John Lennon's beste solo nummers op een rij gezet op 4 LP's in een mooie box met leuk artwork is erg leuk om te hebben en te draaien. Even toch een paar hoogtepunten van de fraaie muziek van John Lennon solo: Instant Karma! (We All Shine On), Working Class Hero, Cold Turkey, Imagine, Jealous Guy, Oh My Love, How Do You Sleep?, Mind Games, (Just Like) Starting Over, I'm Losing You, Woman & Happy Xmas (War Is Over). Erg fijne verzameling op 4LP dit Gimme Some Truth.

Wat een prachtige plaat van John Lennon is dit toch. Zelf vind ik deze zeker zo goed als zijn voorganger. Op het slotnummer na zijn de nummers goed tot echt geweldig. Ook is de plaat afwisselend in stijl en songs, van rock, via country naar blues, pop en weer terug. Toch heeft het een bepaalde sound en samenhang. Het zit gewoon erg knap in elkaar allemaal. Bovendien sluiten de nummers regelmatig aan op de Lennon songs van de betere Beatles platen. Klassieker blijft de titelsong, Jealous Guy is echt een mooie ballad, de psychedelische blues van I Don't Wanna Be a Soldier is fraai en heeft ahum een Stones sound, Gimme Some Truth is een sterk nummer en How Do You Sleep? is prachtig. Genieten geblazen dus.

Wat een mooie boxset is dit weer geworden in de fijne Dance Masters serie. Het hardcover boek ziet er mooi uit en wat leuk is, is dat afbeeldingen van alle 12-inch hoezen erin staan, met een toelichting per nummer. Deze box zit dus vol met John Luongo mixen en dat is toch wel één van mijn favoriete remixers. Het geluid is trouwens om door een ringetje te halen en de muziek is lekker afwisselend.

Op de eerste 3 cd's vind je opvallend genoeg vooral veel electronic, synth-pop en popmuziek. De 4e cd is gevuld met klassieke disco/funk mixen van John Luongo. Normaal pik ik er een paar favorieten uit, maar deze box kent nauwelijks fillers: veel is (zeer) de moeite waard. Er staan toch ook heel wat lange versies op die ik nog niet had of kende. En ik heb er inmiddels heel veel. Goed werk dus van Arthur Baker & co!

Er zit logischerwijs flink wat sleet op de normaal wat hogere stem van John Mayall. Hij klinkt wat rauwer, ouder natuurlijk. En dat is helemaal niet verkeerd in het geval van de blues. Daarnaast heeft dit album door allerlei gastmuzikanten wat extra's. Het zit muzikaal toch prima in elkaar en ook de produktie klinkt uitstekend. Ook zijn de meeste songs (erg) goed, met weinig fillers. Eigenlijk is heel kant A van de LP prima, maar ook ook kant B is goed. Het levert zo op zijn ouwe dag John Mayall toch weer eens een prima plaat op.

John Mayall zingt typisch en goed, Peter Geen is ijzersterk op gitaar, John McVie prima op bas en Aynsley Dunbar weet hoe je de drum moet beroeren. Dat is nogal wat samen bij elkaar: pure klasse is op deze plaat te horen. Die is ook nog eens gevuld met veel lekkere, heerlijke en sterke songs. Mijn favorieten zijn opener A Hard Road, You Don Love Me, Another Kinda Love, instrumentale knaller The Super-Natural & ultiem bluesnummer Some Day After Awhile (You'll Be Sorry). Alles bij elkaar vind ik A Hard Road zelfs net wat beter dan Blues Brakers met Eric Clapton.

Toch vreemd dat op Musicmeter wordt uitgegaan van de cd versie waar 'the Barewire Suite' als één track op staat. Op de originele release uit 1968, eigenlijk op al het vinyl van toen, is dit de naam van kant A van de LP. Hoewel, eigenlijk staat er 'A Suite By John Mayall, waarbij de diverse nummers gewoon benoemd zijn en los van elkaar. Kant B van de LP heet 'Another Side'.

Kant A 'A Suite by John Mayall' is heerlijk relaxed en afwisselend. Beste songs vind ik I Started Walking, Open Up A New Door & Look In The Mirror, waar de band lekker los gaat. De band die net als op Crusade een geweldige gitarist kent in Mick Taylor, die een jaar later in the Rolling Stones ging spelen. Sterk vind ik ook het orgeltje van Mayall zelf en ik hou wel van zijn wat iele, vaak hogere, klagerige bluesstem.

Kant B opent erg fijn met het uitstekende I'm A Stranger, met blazers en orgel in een hoofdrol. No Reply heeft ook wat funk in zich, lekker nummer is dat! Op Hartley Quits laat Taylor even horen wat hij kan. Killing Time is een uitstekende song, die wel wat in de sound past van Let It Bleed, de klassieker van The Stones van een jaar later. Alles bij elkaar is dit alweer een uitstekende plaat van John Mayall & The Bluesbreakers.

Uitstekend remix album van John Morales met zijn M&M mixen van het label Salsoul. In die tijd werd het originele nummer meestal recht gedaan in de lange versie of het originele nummer was zelfs een lange (album/12") versie. Vaak waren er meerdere mixen: hier vind je de M&M mixen. Deze zijn erg goed. De titel 'underground' komt wat geforceerd over als je naar flink wat artiesten en nummers kijkt, zoals Class Action, Julia & Company, Inner Life (met zangeres Jocelyn Brown!), First Choice en Logg. Aan de andere kant zijn deze mixen vaak niet officieel uitgebracht en sommige nummers zijn echt minder bekend. Al met al zeer de moeite waard!

Dit is een heel mooi samengestelde Blue Note UK verzameling van het beste van 'Big' John Patton door Dean Rudland. De muziek komt van maar liefst 9 albums uit met name de jaren '60. Alleen de laatste 2 nummers van de CD zijn in 1970 opgenomen en één pas in 1994 uitgebracht door Blue Note.

Verder staan er op de 2LP nog 4 songs uit twee nog niet eerder uitgebrachte sessies. Overigens staan er 4 tracks meer op de 2LP, 7 nummers zijn anders dan op CD (zie bonustracks), 3 nummers staan alleen op CD. Het loont hier zelfs om zowel de CD als 2LP versie van aan te schaffen. De tweede LP met veel onuitgebrachte nummers is bijzonder en de moeite zeker waard.

Voor liefhebbers van Grant Green, zoals ik, is er heel goed nieuws: hij speelt op minstens negen nummers mee op gitaar. Op de eerste zes nummers horen we trouwens Ben Dixon op drums. Op alle nummers natuurlijk John Patton op orgel. Verder horen we op twee songs Bobby Hutcherson en blazen er nog regelmatig anderen mee op dit prima verzamelalbum.

Dit is toch wel één van de soundtracks die dankzij het bekende terugkerende (park-)thema het meest met een film verbonden is. De muziek is een wel heel belangrijk onderdeel van Jurassic Park en wat Jurassic park is hoor je terug in de muziek. Prachtige mooie momenten (zoals Welcome to Jurassic Park), met fraaie (soms pompeuze) klassieke muziek, worden afgewisseld door hele spannende scenes (zoals the Raptor Attack), met donkere muziek die de spanning alleen maar opvoert. Omdat de kwaliteit van werkelijk de hele soundtrack ook nog eens van een erg hoog niveau is, komt dit werk van John Williams dichtbij de perfecte filmmuziek.

Dit is echt een fijn jaren '70 album van Johnny Cash, inclusief bijbehorende sound en soms zelfs met 70's koor. Maar natuurlijk bovenal weer flink wat leuke en mooie liedjes gezongen door die fraaie bariton van Johnny. De plaat begint gelijk ijzersterk met het lekkere Kate, gevolgd door het mooie Melva's Wine en de Johnny Cash klassieker en titelsong A Thing Called Love, inclusief leuk koortje.

Maar er staat eigenlijk geen minder nummer op. Ook songs als Tear Stained Letter, Mississippi Sand en de fraaie afsluiter Miracle Man zijn zeer de moeite waard. En veel van die nummers overstijgen het genre country. Er zijn ook invloeden uit rock, folk, pop en blues te horen. Alles bij elkaar levert het een prettige sound op die prima is geproduceerd. Uitstekende plaat dit A Thing Called Love.

Op Now Here's Johnny Cash staan vier nummers die al op vorige albums van Sun stonden. Op dit All Aboard The Blue Train geldt dat voor het overgrote deel van de songs. Ik zie dan ook dat het op discogs als verzamelalbum vermeld staat. Het leuke is hier wel dat een deel van de nummers aan het trein thema gehangen kan worden en een deel aan het blauw: the blues. Het is in ieder geval een grappig antwoord op dit Columbia album: Johnny Cash - Ride This Train (1960)

Ook hier zijn het bepaald geen verkeerde nummers natuurlijk, maar toch blijft het opvallend dat er zoveel nummers hergebruikt worden voor een zogenaamd 'nieuw' album. Natuurlijk is ook dit album zo wel gevuld met flink wat mooie muziek gezongen door Johnny Cash met zijn geweldige stem en is er weer een fraaie hoes, maar door de vele doublures met eerdere platen hou ik het nu bij 3,5*.

Er staan op dit America A 200-Year Salute in Story and Song toch wel flink wat hele aardige tot goede nummers van Johnny Cash. De inleidende teksten beperken zich gemiddeld tot zo'n halve minuut en wat je er ook van vindt, het blijft de fraaie stem van Johnny Cash die te horen is. Alleen richting het einde duurt het wat te lang. Maar toch: dit soort unieke deels verhalende conceptplaten horen toch ook echt bij Cash.

Paul Revere is een erg fijn countryliedje en sterk vind ik het nummer over de gevechten met de Britten in New Orleans: The Battle of New Orleans. Indrukwekkend is toch de tekst en song Big Foot. Mr. Garfield is een mooie verhalende song, The Big Battle wordt wel heel fraai gezongen en These Are My People is een passende en mooie slotsong. Daarom een ruime voldoende van mij.

Wat een prachtige serie hebben producer Rick Rubin, veel topmuzikanten en bovenal the one and only Johnny Cash neergezet met de American Recordings. Dit deel III: Solitary Man is één van de beste, een soms indringend mooie plaat.

Van de LP is side A van het allerhoogste niveau. I Won't Back Down is een prettige opener, maar op Solitary Man snijdt de fraaie stem van Johnny Cash al dwars door je heen. That Lucky Old Sun is een fijn vervolg, maar de briljante versie van U2's One is oh zo mooi. Nobody is fraai, maar I See a Darkness is echt prachtig, net als het ijzersterke The Mercy Seat.

Side B is meer country gericht, de moeite waard, maar niet zo fraai al side A. Noemenswaardig is bovenal het sterke slotnummer Wayfaring Stranger. Ook het laatste duet met zijn vrouw June Carter is mooi. Een prachtplaat uit een hele mooie serie, binnenkort weer uitgebracht op vinyl.

In een mooi toelichting bij de LP schrijft producer Rick Rubin dat hij en Johnny Cash sinds het overlijden van zijn vrouw June Carter elkaar iedere dag belden. Wat deze mannen samen tot stand brachten met deze oh zo mooie American Recordings serie is echt buitengewoon. En het beste daarvan vind je op de delen III, IV en dit deel V: A Hundred Highways.

Rick Rubin schijft ook dat hij iedere dag aan de stem van Johnny Cash kon horen hoe het met hem ging. Dan was die stem breekbaar, dan weer meer vastberaden. En dat hoor je terug op deze emotionele plaat. Die gevoelige stem van die tegelijk stoere Johnny Cash, die oh zo mooi de verhalen van de verschillende songs kan vertellen.

Net als bij die andere platen is ook hier side A van de LP van een eenzaam hoog niveau. Mijn absolute favorieten daarvan weer zijn Like the 309, het werkelijk subliem gebrachte If You Could Read My Mind, het Springsteen nummer over ondermeer depressie: Further Up On The Road & On the Evening Train. De dood komt meerdere malen terug als onderwerp, alsof Johnny al aanvoelde dat hij zijn geliefde snel zou volgen. Een indrukwekkend en emotioneel document.