Dit album Papa's Got a Brand New Bag van James Brown is deels geslaagd. Natuurlijk staat de geweldige titelsong erop in 2 delen, maar wat daarna volgt is toch meer een mixed Bag. Het schiet soms teveel verschillende kanten op. Je zou het kunnen omschrijven als rock 'n soul wat er op dit album te horen is. En het songniveau wat erbij hoort is aardig tot goed. Mashed Potatoes mag er zeker zijn, net als de mooie soulsong Baby You're Right bijvoorbeeld. Ook de instrumentale afsluiting Doin' the Limbo klinkt goed. Daarom is dit album Papa's Got a Brand New Bag een aardige opstap naar meer echt moois wat eraan zat te komen.

Bij James Brown Live wordt vaak gelijk gedacht aan dit album: James Brown - Live at the Apollo (1963)
Nu is dat natuurlijk een echt goed concert, zeker voor 1963, maar daarna raakte James Brown en zijn band pas echt in vorm wat mij betreft. The Apollo Volume II & Volume III: Revolution of the Mind waren nog beter. Zeker die laatste is fantastisch. In 1991 (met recente reissues) verscheen er nog zo'n sterk concert uit datzelfde jaar 1971: James Brown - Love Power Peace (1992), James Brown op de toppen van zijn kunnen.

Dit concert 'Say It Live And Loud' kwam uit in 1998 en is ook recent opnieuw op vinyl en cd uitgebracht, remastered en wel. James Brown live in Dallas in 1968. En ook hier zitten we dus weer in de hoogtijdagen van James Brown en dat is te horen! De opnames zijn uitstekend, James swingt en zingt heerlijk en the James Brown Orchestra onder leiding van good old Maceo is geweldig goed (natuurlijk). Om eerlijk te zijn: veel betere live soul/funk krijg je niet voor je kiezen!

Een paar van mijn favorieten zijn If I Ruled The World, Suds, Tighten Up, Licking Stick, het vrij briljante bijna 13 minuten durende Cold Sweat, There Was A Time, de Medley & Please Please Please. Pure klasse dit optreden en genieten geblazen!

Werkelijk fantastische plaat van James Brown vol met heerlijke funk en prachtige soul. Brown swingt, hij huilt, hij gilt of zing juist rustig en mooi. De muziek is muziek wat in al je vezels kruipt. Luister eens naar het swingende instrumentale Shades of Brown: hoe funky kan een track zijn en hoe goed kan je het uitvoeren?

Ik geef nooit de eerste voorkeur aan ballads, maar wat zijn die mooi hier, zeker die op side A: het fraaie I Guess I'll Have to Cry Cry Cry & het monumentale Goodbye My Love, Pts. 1 & 2. En dan hebben we het wat betreft die LP kant alleen nog niet gehad over de titelsong en klassieker Say It Loud - I'm Black And I'm Proud. Een nummer met natuurlijk een belangrijke inhoud in 1969 en zo werd het ook gezien en gebruikt.

En om het ook nog even over geweldige funky music te hebben: luister dan vooral naar Licking Stick & het nummer met die briljante bas I Love You. Dit is dus alles bij elkaar niet zo maar een goede James Brown plaat, dit is één van zijn allerbeste.

Dit album is een instrumentaal begin jaren '70 meer heavy funk album, in de stijl van Funkadelic. De toetsen doen soms aan Herbie Hancock denken. James Brown werkte voor dit album samen met David Matthews, die toen zijn bandleider is. Hij is een toetsenist die afkomstig is uit de jazz. Hun samenwerking leidde tot deze heavy funk met een jazzy psychedelische stijl. Hierbij speelt ook regelmatig de elektrische gitaar een hoofdrol en/of een heavy synthesizer. Alles is vet aangezet, ook de bas. Als je van Funkadelic houdt, dan zou ik deze plaat van James Brown niet missen. Favoriete nummers zijn titelsong Sho Is Funky Down Here, Bob Scoward en Just Enough Room For Storage.

In de jaren '60 werden er nog wel eens net andere versies van een plaat uitgebracht per land of continent. Ik heb zelf hier een Franse versie van Raw Soul, waarop precies de mindere nummers zijn vervangen door bekende en goede songs als Kansas City en Think (de versie met Marva Whitney). Kansas City staat bijvoorbeeld ook op het album Cold Sweat uit hetzelfde 1967.

Maar er staat nog meer prima rauwe soul op deze plaat. Bring It Up & het sterke Don't Be A Drop Out swingen overheerlijk, Nobody Knows is een fraaie J.B. ballad, Money Won't Change You part 1 & 2 horen wat mij betreft bij de wat minder bekende pareltjes van James Brown en Let Yourself Go heeft een lekkere funky drive en gitaar. Fijne plaat weer!

Het leuke aan deze James Brown verzamelaar is dat er ook een aantal wat minder bekende nummers op staan. En die doen niet of nauwelijks onder voor de rest. Dit is een album met name gevuld met eind jaren '60 / begin jaren '70 funk en dat is dus uit de beste jaren van JB.

Mooie voorbeelden hiervan zijn het sterke Get on the Good Foot, het lekkere I Got Ants in My Pants, I'm a Greedy Man, Get Up, Get into It, Get Involved, de geweldige lange versie van Talking Loud and Saying Nothing (Part 2) en Mother Popcorn. Minder bekend, maar dus ook fijn zijn Honk Tonk (Part 1), Hey America, I Got a Bag of My Own & de werkelijk briljante lange jam Let a Man Come in and Do the Popcorn. Oh ja, er staat ook nog wat soul op, het geweldige Think en duet What My Baby Needs Now Is a Little More Lovin'.

Zelf heb ik hier de 2LP heruitgave van, van Simply Vinyl uit 1999. Die is zeer aan te raden en nog betaalbaar te krijgen op bijvoorbeeld Discogs. En dan heb je zeker wat moois op je platenspeler!

Ik ben er eens goed ingedoken wat nou de beste verzamelaar van James Brown is en welke ook goede geluidskwaliteit heeft en dan kom ik bij deze uit. Vrijwel al zijn bekende en beste nummers staan erop. Natuurlijk mis je altijd wel wat, maar dat kan niet anders bij zo'n grote artiest.
De nadruk bij deze verzamelaar ligt op de funk en dat is toch wel het fijnste wat the Man heeft gemaakt. Opvallend is dat hierop wel - in tegenstelling tot andere verzamelalbums - het fantastische Funky Drummer staat en ook nog in de lange 7:00 minuten versie.

Als je één plaat van James Brown wil, dan is het deze.

Deze LP geeft samen met 2 vervolg LP's de groovy funk weer van James Brown en dus ook de ontwikkeling daarin. Deze nummers zijn opgenomen tussen 1966 en 1969 en stonden allemaal in Amerikaanse chart in de top 10 tussen 1967 en 1969, op twee nummers 11 na dan.
Het leuke van deze plaat is dat er maar 3 hier echt bekende songs op staan, Ain't That A Groove, Licking Stick (beide part 1 & 2!) en Give It Up Or Turn It Loose. Geweldige nummers natuurlijk. Maar ook die andere nummers mogen er allemaal zijn. Op Side 1 horen we ook nog even the Famous Flames op de achtergrond. Op een bepaald moment komt Maceo erbij. En vervolgens the J.B.'s als begeleidingsband. Genieten geblazen!

Deze plaat wordt gevolgd door deze ook al geweldige platen:
James Brown - The James Brown Story - Doing It to Death 1970-73 (1984)
James Brown - Dead on the Heavy Funk 74-76 (1985)

Dit moet toch één van de albums zijn met de mooiste titel? Op James Brown Directs And Dances With The The James Brown Band The Popcorn swingt de J.B. Band er lustig op los. Wat een lekkere instrumentale funk staat er op deze plaat zeg. The Popcorn was de single van de plaat uit augustus 1968 en is ook nog op sommige verzamelaars terug te vinden. Why Am I Treaded So Bad & In the Middle zijn echt van hoog niveau. In het ook wat bekendere Soul Pride vinden we op deel 2 een mooi voorbeeld van een fantastische break, die later als sample gebruikt is. Ook dit 25e album uit 1969 van James Brown mag er meer dan wezen.

Nog even een overzicht van en toelichting bij de James Brown Band: deze band bevatte in deze periode mensen uit de Jazz wereld. James Brown was bekend om zijn vaardigheden als bandleider en schrijver om R&B en Jazz samen te brengen. Trompet speler Lewis Hamlin en saxofoon speler/keyboard speler Alfred "Pee Wee" Ellis leidden de band. Gitaarspeler was Jimmy Nolen, Maceo Parker speelde de prominente saxofoon solo's. Andere leden: trombone door Fred Wesley, drummers: John "Jabo" Starks, Clyde Stubblefield and Melvin Parker; saxofoon St. Clair Pinckney, gitaar Alphonso "Country" Kellum en bas Bernard Odum. (bron: James Brown - Wikipedia - en.wikipedia.org)

De James Brown The Singles serie is voor de liefhebber werkelijk een goudmijn. Alle singles uitgebracht in de betreffende jaren staan erop. Op dit Volume 5 gaat het om de jaren 1967 en 1968 (alleen You Got to Have a Job komt uit 1969). James Brown was een echte singles man, zodat er maar liefst 21 tracks per CD (a/b kanten) op staan. Op dit volume 5 meer funky soul en echte funk dan in voorgaande jaren, maar natuurlijk ook nog een paar fraaie soul nummers, zoals ballad Goodbye My Love. Ook staan er wederom een aantal voortreffelijke instrumentale nummers op.

Eigenlijk is alles (zeer) goed op deze dubbel cd. James Brown nadert hier de toppen van zijn kunnen. Voorbeelden van erg fijne tracks zijn I Can't Stand Myself (When You Touch Me), There Was a Time, The Soul of J.B., Funky Soul #1, Licking Stick - Licking Stick (Part 1&2), Say It Loud - I'm Black and I'm Proud (Part 1&2), Shades of Brown (Part 1&2), In the Middle (Part 1&2), Give It Up Or Turnit a Loose & Soul Pride (Part 1&2). Er zit trouwens een mooi boekwerkje bij met veel informatie over de nummers en een aantal fraaie foto's.

Deze James Brown The Singles serie is voor de liefhebber een goudmijn. Werkelijk alle singles uitgebracht in de betreffende jaren staan erop. Op dit Volume 4 gaat het om mijn geboortejaar 1966 en 1967. James Brown was nog echt een singles man hier met maar liefst 21 tracks per jaar (a/b kanten). Op dit vol. 4 zie je de eerste ontwikkeling van soul, naar funky soul naar echte funk. Van funky soul als Ain't That A Groove (part 1 & 2!) naar de funk van Cold Sweat (part 1 & het geweldige part 2).

Je ziet in die tijd dat het eerste deel van de single (part 1) op kant A stond en het goede van deze verzameling is dat part 2 van kant B er gelijk achteraan komt. Andere favoriete nummers zijn hier o.a. New Breed (The Boo-Ga-Loo) (Part 1 & 2), It's a Man's Man's Man's World, Money Won't Change You (Part 1 & 2), Don't Be a Drop Out, Bring It Up, Kansas City, Think (duet), Let Yourself Go & Get It Together (Part 1 & 2). Maar vrijwel alles is de moeite (meer dan) waard.

Deze James Brown The Singles serie is voor de liefhebber een goudmijn. Werkelijk alle singles uitgebracht in de betreffende jaren staan erop. Op dit Volume 3 gaat het om de jaren 1964 en 1965. James Brown was een echte singles man hier met 18 tracks per jaar (a/b kanten). Er is met name Rhythm & Blues en Soul te horen op dit volume 3. Het overall niveau hiervan vind ik net wat lager liggen dan de meeste andere volumes, maar er staat meer dan genoeg op om van te genieten. Mijn favoriete nummers hier zijn: Evil, The Things That I Used to Do, Out of the Blue, Out of Sight, Maybe the Last Time, I Don't Care, Try Me, Papa's Got a Brand New Bag, I Got You (I Feel Good) en de live versie van I'll Go Crazy.

Dit is alweer zo'n funky juweeltje van James Brown uit zijn ijzersterke albumtijd bij Polydor van 1968-1974. Er staan hier een aantal funk klassiekers op. Om te beginnen There It Is, de titelsong, in part 1 & 2. I'm a Greedy Man is ook zo lekker en gaat ook zo lekker lang door via part 1 naar part 2. Kant 2 van de plaat begint met het fameuze Talking Loud And Saying Nothing, wat een groove zit daar in!

Een ander hoogtepunt staat op kant 1: daar vinden we de indrukwekkende waarschuwing tegen drugs, waarin J.B. himself King Heroïn is. Die waarschuwing komt terug op kant 2 op Public Enemy nr. 1. Ter afwisseling staan er ook een paar soul nummers op, waar James Brown ook altijd raad mee heeft geweten. Op dit There It Is horen we James Brown en zijn fantastische band terwijl ze op hun hoogtepunt zijn. Wat een plaat is dit!

Dit Time for Payback is samen met deze 2LP: James Brown - In the Jungle Groove (1986) - MusicMeter.nl voor mij de meest bijzondere en beste verzamelaar van James Brown. Deze verzamelaar staat, naast een aantal geweldige bekende nummers, vol met fantastische soms onuitgebrachte remixen, live-versies en alternatieve versies. Dit alles wordt gelardeerd met korte comments van James Brown zelf en andere artiesten. En het geheel der nummers is haast onweerstaanbaar funky. Dit is James Brown op zijn allerbest.

Er staat dus heel veel moois op, maar deze juweeltjes wil ik nog even apart noemen: The Payback Part I, Give It Up or Turnit a Loose [Remix], Talkin' Loud & Sayin' Nothing [Remix], People Get Up and Drive Your Funky Soul, Get Up and Feel Like Being a Sex Machine [Live], Get Up Get Into It Get Involved, My Thang & Super Bull / Super Bad. De geluidskwaliteit is bovendien optimaal en het artwork van de 4LP in een multi gatefold hoes is prachtig gedaan. Niet te missen voor funk, laat staan James Brown fans dit Time for Payback!

De LP You've Got The Power met 20 Federal & King Hits uit 1956-62 is echt een juweeltje. Veel van de beste nummers van de 3CD staan hierop. Als je die zo achter elkaar luistert, dan hoor je dat James Brown al vanaf het begin goede singles uitbracht. Hij was natuurlijk ook lang gericht op het scoren van hitsingles en dat deed hij met verve. In deze begintijd nog enigszins met wisselend succes, later volgde nog veel meer grote hits.

Hij begon gelijk goed in 1956 met het bekende Please, Please, Please, wat de zesde plek haalde in de R&B lijst. Try Me uit 1958 haalde de nummer 1 positie in die lijst. Andere hele grote hits uit deze vroege periode waren Think (R&B 7), Bewildered (R&B 8 ), I Don't Mind (R&B 4), Bayby You're Right (R&B 2), Lost Someone (R&B 2), Night Train (R&B 5) en Prisoner of Love (R&B 6). Dit zijn ook de nummers die nu nog het bekendst zijn. Maar het gaat natuurlijk om de muziek en praktisch alle 20 nummers op de LP zijn de moeite meer dan waard. Het geremasterde geluid is erg goed en het artwork is ook fraai gedaan. Een aanrader kortom!

Think, titel- en openingssong van dit album, is gelijk raak. Een erg lekker en vlotlopend nummer zoals er wel meer van op dit album staan. Wat te denken van mijn favoriet het oh zo lekkere I'll Go Crazy. Beide nummers waren ook succesvolle R&B singles uit die tijd. Net als het fraaie Bewildered, een mooie ballad met evenzo mooi J.B. orgeltje, waarvan er ook een aantal op deze plaat zijn te vinden. Want ook soulballads kan je overlaten aan de mooie stem van James Brown. Zoals bijvoorbeeld ook duet You've Got The Power. Fijne rock & soul horen we op & This Old Heart. Een knappe en afwisselende soulplaat uit de vroege loopbaan van James Brown dit Think!

Hallelujah, wat een prachtige stem heeft James Carr! Door velen beschouwd als de grootste soul zanger allertijden, staat er achterop de cd. Dan denk je, dat is toch wat overdreven, maar het komt echt in de buurt. Zijn schitterende stem kan je vergelijken met die van Otis Redding en kwalitatief met die van Wilson Pickett (die zong net anders, wat krachtiger). Absolute top dus, James Carr.

Van de 28 nummers zijn de meeste goed tot geweldig. Er staat een enkel dipje tussen, vandaar de 4,5* (en geen 5,0*). Maar als een nummer maar een beetje aardig is en James Carr het zingt, dan klinkt het geweldig. Iedere keer weer. De hoogtepunten zijn er echt teveel om op te noemen. Eén kanttekening: die fantastische zangeres op I'm A Fool For You is Betty Harris.
Ik hoorde dat James Carr een hersenafwijking had. Bij opnames konden ze uren niks bereiken en dan ineens stond het er zo op, in een briljante flits. Die briljante flitsen hoor je terug op dit prachtige album. You've Got My Mind Messed Up, zingt hij oh zo mooi en oh zo waar. Bijzonder.

Ik schreef al bij The Complete Goldwax Singles van James Carr, dat als een song maar een beetje aardig is, James Carr er met zijn fantastische Southern Soul stem iets heel moois van maakte. Dat is hier op zijn debuutalbum You Got My Mind Messed Up ook goed te horen. Wow, wow, wat staat er weer veel moois op dit album.

De helft staat ook op die singleverzamelaar, want stond op de 3 singles van dit album A- of B-side. Maar dit is dus de originele LP in de echte volgorde, aangevuld met nog 6 fraaie nummers. Goed voorbeeld is het LP nummers I'm Going For Myself: werkelijk prachtig! Maar ja, verderop kom je Forgetting You even tegen: wat een gigant van een Southern Soul Ballad. Beter bestaat niet.
Alles bij elkaar kan je toch wel spreken over één van de beste Soul albums ooit uitgebracht.

Op de heruitgave van Kent krijg je er ook nog eens 12 'killers' bij (zoals achterop staat), waarvan een aantal nummers nog nooit eerder uitgebracht. Gelukkig maar, want hierna volgde in de jaren '60 / '70 nog maar één ander (ook geweldig) album: A Man Needs A Woman. De weinige albums en moeizame optredens hadden te maken met het feit dat door het succes zijn bipolaire stoornis opspeelde en dit is mede een verklaring voor het toen geringe succes van deze briljante artiest die nu meer en meer gewaardeerd wordt.

Ook ik waardeerde zijn debuutalbum. Daar stonden echt een paar hele mooie juweeltjes op die hij fraai zong met zijn (witte) Soul stem. Helaas ontbreken dit soort nummers op Songs for You, Truths for Me. Er staan wel een aantal goede nummers op, maar het niveau van zijn debuut wordt vrijwel nergens gehaald. Die goede nummers zijn ondermeer: Save Yourself, Nothing Ever Hurt Like You, Precious Love & Dream on Hayley. Broken Strings lijdt onder de slechte zang (slecht opgenomen?) van Nelly Furtado.

Over het geheel genomen is het ook net te vaak wat te makkelijke, inderdaad meer van hetzelfde, net wat te zoete muziek. Juist daar waar het wat rauwer wordt leeft deze cd op, maar dat gebeurt te weinig. Voorzichtigheid troef, waardoor te veel songs te makkelijk op Sky Radio gedraaid kunnen worden. Ook hoor je toch regelmatig muziekkunstjes die al zo vaak gedaan zijn, het klinkt weinig origineel allemaal.

Vanwege zijn stem en die paar goede nummers kom ik over het geheel genomen tot een voldoende voor James: jammer, er had meer ingezeten.

Over een goede timing bij het uitbrengen van een plaat gesproken. De zon breekt door, het wordt steeds warmer en de zomer komt eraan. Ideale omstandigheden om deze electronic plaat van Jamie xx over de boxen te gooien. Het is namelijk een sfeervolle plaat met ook zomerse accenten geworden, die vol staat met fijne songs. Het goede is dat er daarnaast soms ook meer donkere invloeden te horen zijn, wat voor veel afwisseling zorgt. Ook de variatie tussen meer pop en meer dance georiënteerde songs zorgt daarvoor.

De start van deze plaat is wat mij betreft een beetje vals, maar dan heb ik het over de eerste vocale helft van Gosh. Het tweede deel van die song met piano/synth klinkt al heel wat beter. Het sfeervolle Sleep Sound is fraai. Een wat snellere beat met de XX zangeres en Four Tet die meedoen leidt tot een uitstekend nummer: SeeSaw. Obvs is het ultieme strandtentnummer, maar dan wel met een blauwe lucht en een net te warme zon. Wat een bas zit daarin!

Over XX gesproken: het mooie beatloze Stranger In A Room doet aan de muziek van die band denken. Dit wordt gelijk gevolgd door de stevige beats van Hold Tight. Loud Places is een werkelijke prachtige song, met een mooie piano en weer die mooie stem van Romy. En dit alles aan de hand van de sample van het oh zo mooie Could Heaven Ever Be Like This, van Idris Muhammed.
Daarna volgt een nummer wat eigenlijk niet past bij de sound en sfeer van deze plaat, de vreemde eend in de bijt: Good Times. Gelukkig Is The Rest Noise en is dat samen met de afsluiter Girl - met een heel goed gebruikt sample van I.O.U. - één van de beste songs van dit uitstekende album.

Jamie XX doet het 9 jaar later gewoon weer: een lekkere electro plaat maken met een paar fijne uitschieters. Dat is voor mij allereerst de geweldige Italo Disco van All You Children met the Avalanches, wat een nummer! Erg fijn zijn ook het catchy Baddy on the Floor en het fraaie Breather. Nog meer voorbeelden van goede nummers: Waiting All Night, Dafodil, Still Summer en Falling Together. Prima plaat weer!

We hebben zeven jaar moeten wachten op een nieuw album van Jamiroquai. Dan hoop je op een goede plaat en die krijg je dan ook. De ene na de andere heerlijke song ontvouwt zich, stil zitten is er niet bij en een lach verschijnt snel.

Opvallend is dat er naast de dansbare Jamiroquai funk met soms wat disco invloeden, nu nog meer de nadruk op moderne elektronische dance snufjes ligt. Dat is bijvoorbeeld goed te horen op de titelsong. Die insteek is bewust gekozen las ik, omdat teveel mensen met moderne technologie bezig zijn, vergeten ze de dingen die echt van belang zijn: zoals plezier hebben met elkaar. Dat is iets wat je wel aan Jamiroquai kan overlaten.

De songs zijn geschreven door Jay Kay himself en toetsenist Matt Johnson en zij produceerden de plaat ook ijzersterk. Alle songs zijn (erg) goed, een paar uitblinkers zijn naast de titelsong, Shake It On, Cloud 9, Hot Property, Something About You, Dr. Buzz & Carla. Dit is één van de beste albums van Jamiroquai en dat wil toch wat zeggen. Een prima comeback.

Dit is een hele fijne Record Store Day 2023 release, een EP van bijna een half uur. Het betreft een pre-millennium feest bij the BBC in de Maida Vale Studios in London. Jamiroquai en band zijn uitstekende live artiesten en dat is te horen ook. We krijgen vier krakers in mooie lange live versies voorgeschoteld. Echt fantastisch zijn de ruim 9 minuten van Travelling Without Moving, gevolgd door 6 uiterst prettige minuten Canned Heat. Het is erg fijn luisteren naar dit sterke en enthousiaste optreden. Als je hier niet blij van wordt... klasse plaat.

Er staan weer heel wat fraaie stukken muziek op dit Oud Zeer van Jan Swerts. Maar toch, af en toe kabbelt het naar mijn gevoel iets teveel door. En op het korte De Eeuwigdurende Afstand, gebaseerd op Vader Jacob, haak ik zelfs even af. Alles bij elkaar vind ik dit album als geheel dan ook net wat minder dan de drie hele mooie voorgangers. Wel erg sterk vind ik kant A van de LP met de eerste drie nummers, net als Lig Hier Zacht en Stil & slotnummer Alles Vergaat, Alles Verdwijnt.

Recent volgde de diagnose Tourette voor zijn zoon en bij hem zelf werd naast hypersensitiviteit ook Autisme in de vorm van Asperger vastgesteld. Daarop verliet ook zijn vrouw hem nog en overleed zijn moeder. Hoeveel leed kan een mens verwerken? Schaduwland is dan ook een plaat over het verwerken van een trauma. Het is ingedeeld in vier niveaus: (kant) A Schok & Ontkenning (kant) B Woede & Vlucht (kant) C Depressie (kant) D Aanvaarding? De titellengte van de nummers wordt steeds korter, zodat achterop een driehoek staat, die onderop eindigt met een .

In het algemeen gaat het over de ineenstorting van de wereld, in het bijzonder zijn wereld. Het is Jan Swerts buitengewoon goed gelukt om alle heftige emoties die hierbij spelen in de muziek te 'verwoorden'. De muziek is prachtig mooi en intriest tegelijk, is soms stil en zwelt soms enorm aan. Met name de strijkers en de blazers spelen daar een prominente rol in. Deze instrumentale stukken zijn schitterend, net als de rustige stukken waar de piano vaak de hoofdrol speelt. Een juweel van een plaat is het geworden, die mij - zeker in 2016 - keihard raakt.

Jimmy Jam & Terry Lewis maken een plaat met Janet Jackson, dat wekt mijn nieuwsgierigheid. Zij is het zusje van dat zelf al heel wat gepresteerd heeft. Met name voor mij in de jaren '80 en '90 met Control, Rhythm Nation 1814 en het sterke The Velvet Rope. Met dit Unbreakable sluit ze weer aan op dat vrij hoge niveau. Er zit weer veel 'groove' in dit album en dan kun je het aan (de stem van) Janet wel overlaten om dat goed te brengen. Dat wordt dan ook gelijk uitstekend geproduceerd door de heren Jam & Lewis. Zo heb je zomaar in 2015 een prima Jackson plaat te pakken. Wie had dat nog gedacht?

Ik schrok eerst van het grote aantal songs, dan zou je toch een aantal fillers verwachten. Maar niets is minder waar. Natuurlijk staan er een aantal wel aardige songs op, maar het merendeel is (erg) goed en ook gevarieerd. Van de echt prachtige pianoballads After You Fall & Promise Of You (notabene en onbegrijpelijk een bonustrack), via het groovy No Sleeep & The Great Forever, naar het funky Gon B Allright & Burnitup! om er eens een paar te noemen. Vergeet ik bijvoorbeeld Shoulda Known Better. Prima comebackplaat van Jackson dus, die opvallend genoeg qua stemgeluid steeds meer gaat klinken als haar broertje ooit deed.

Hoezo imiteerde ze haar broer? Op verschillende nummers hoor je juist eerder Prince terug. Luister eens even naar het '1999' synthesizertje op What Have You Done For Me Lately. Of bijvoorbeeld naar Control en Nasty (niet verrassend met zo'n titel). Maar natuurlijk hoor je wel iets van broer Michael terug.
De andere enorme invloed kwam natuurlijk van producers Jimmy Jam en Terry Lewis met hun retestrakke electronische dancestijl. Dat samen met een aantal sterke strakke tracks en Janet's stem leverde een erg goed album op.

Nog wat beter echter is de variant op dit album: Control, the Remixes, dat je hier kan vinden:
Janet Jackson - Control: The Remixes (1987)
Daarop staan op The Pleasure Principle na alle goede nummers van dit album (5 van de 9) en dan ook nog eens in hun extended version en daarbij ook nog een remix. Beide versies, zowel extended als remix, horen tot de absolute top van de 12 inch cultuur uit de jaren '80. Daardoor wordt de muziek van dit album naar een nog hoger (dance) niveau getild.

Eigenlijk is dit geen verzamelaar, maar een alternatief album. Als je wil kiezen tussen het gewone Control album of Control The Remixes, ga dan voor dit album. Hierop staan op één nummer na alle goede nummers van dat album (5 van de 9) en dan ook nog eens in hun extended version en daarbij ook nog een remix. Oftewel de langere versie van het originele nummer en een andere versie van het nummer. Beide versies, zowel extended als remix, horen tot de absolute top van de 12 inch cultuur uit de jaren '80. Verbazen doet dat ook niet met producers Jimmy Jam & Terry Lewis die zelf ook uitstekende (re-)mixers waren. Daarnaast is de muziek van het album Control zeer geschikt voor de remix. Wat me nu trouwens ook opvalt als je naar de mixen luistert, zijn de Prince invloeden op sommige nummers (Control, Nasty, What Have You Done For Me Lately). Je hoort er heel wat van terug, niet bepaald verkeerd.

Dit is toch wel een geweldige verzameling Blue Note nummers. Ik heb naast de 2CD ook een unmixed 2LP van het eerste deel: Lookin' Back. Daar ga ik voor de 5* met zoveel sfeer en fantastische nummers.

Bobby Humphrey, Donald Byrd, Bobby Hutcherson, Horace Silver & Parlan, Kenny Dorham, Lee Morgan, Herbie Hancock & Freddie Hubbard met Blue Spirits: wat wil een mens nog meer.

De 2e CD Movin' On is echt goed, maar wel iets minder. Maar vind je dat gek? Ook daar staat gelukkig genoeg moois op. Goed werk van DJ Jazzanova!

Ik ben om, ook dit album The Sun Rises in the East bevat vrij briljante hip hop. Zeker als je erbij bedenkt dat dit zijn debuut was. De stem van Jeru bevalt mij zeer, zijn flow is geweldig, de beats zijn vaak ijzersterk net als heel wat soms donkere melodieën. Ook de heldere productie is erg goed.

Toch springen er een aantal nummers uit. De opener D. Original, de 3 slotnummers Come Clean, Jungle Music & Static en daar tussenin You Can't Stop the Prophet & Ain't the Devil Happy. Maar ook overall is de kwaliteit van de nummers (erg) goed. Een klasse debuut!