Na twee redelijk succesvolle EP’s brengt de Nederlandse Pink Oculus haar eerste volwaardige LP in dit jaar uit. De rapster/zangeres is mij altijd overgekomen als een uiterst eigenzinnige artieste en dat vind ik altijd wel fijn. Als ze het net even anders en experimenteler doen dan de gemene deler. Die eigenzinnigheid hoor je ook duidelijk terug in de muziek op dit album. Helaas kan de soms wat rommelige producties mij niet altijd even goed overtuigen, maar de algehele energie op dit album is toch wel gewoon goed te noemen. Het wat spookie klinkende Regenerate is bijvoorbeeld een erg sterk nummer, net als opener Taut en de breakbeat van Hide. Pink Oculus is sowieso een artieste om in de gaten te blijven houden, want hier zit duidelijk nog veel meer in.

Een nieuwe grote naam met grote verwachtingen aan het front van soul liefhebbend Nederland. Pink Oculus is de dame waar het hier om gaat en ze heeft eindelijk haar eerste EP uitgebracht. Vier songs aan verwennerij? Eerst horen het lekker energieke Delicious met rap en zang door elkaar. Een mooie combi die zij goed beheerst. Daarna horen we Us, wat nog een slagje fijner is. De energie is wederom goed en de onderliggende swing is wel erg fijn. Opvolgend is er het rustige en gevoelige Birds. Geen cover van Anouk, wel een nummer dat meer leunt op artiesten als Erykaj Badu en Jill Scott. En uiteindelijk horen we Top10, een nummer met eclectische beats die het geheel een wat stoerdere feeling geven.

Een bezige bij, die PJ Morton. Is het niet voor zichzelf, dan is het wel als schrijvers en/of producer van andere artiesten. Ook nu op eigen naam weer tijd voor een nieuw album. Een album dat uiterst fijn begint met het door blazers gedreven Smoke and Mirrors. Dat lekker wegblazen doen ze ook op het nummer All the Dreamers. Verder kent Home Again een zeer fijn jazzy inslag. Met die drie songs zijn de meest positieve gevallen van dit album al benoemd. Daarnaast gaat alles van aardig tot aan mierzoet. Helaas heeft dat zoete wat te vaak de overhand waardoor het album als geheel niet helemaal kan beklijven.

PJ Morton kiest er vooral voor bekende Kerstliedjes in zijn eigen stijl te dopen. Neem opener Winter Wonderland die een reggaevibe mee krijgt. Bijna een zomers gevoel bij een Kerstnummer. Het ook al veel opgevoerde The Christmas Song wordt een nieuwerwetse nu-soultrack. Zeer relaxed uitgevoerd.
Op het mij niet per se bekende Do You Believe wordt PJ Morton bijgestaan door zangeres Yolanda Adams. Dit wordt een sterk op de gospel gestoelde Kerstsong. Het daaropvolgende I'll Be Home for Christmas is dan natuurlijk wel weer een hele bekende. Dit keer in de vorm van een zeer uitgesmeerde ballad. Traag en loom.
All I Want for Christmas is You krijgt een moderne R&B-ish feeling mee. De hulp van Stokley wordt ook nog ingevlogen en zo krijg je een hele eigentijdse versie.
Peyton's Lullaby wordt een verhaaltje, muzikaal bijna filmische ondersteund. Dan staat This Christmas met z'n hiphopbeats en R&B-feeling in contrast daarmee. Dit nummer is samen met Hasizzle trouwens. Om het geheel af te sluiten met Give Love on Christmas Day. Een ontspannen en warm einde van dit Kerstalbum.

P.J. Morton is zo'n naam die de laatste jaren af en toe ergens op dook. Hij deed meer voor anderen, maar maakte af en toe zelf ook een plaat. Dat begon in 2010, er kwam een vervolg in 2013 en nu is daar het splinternieuwe Gumbo.

Een plaat die toepasselijk begint met First Began. Een nummer waarop we horen dat PJ duidelijk naar Stevie Wonder heeft geluisterd. Het is best een leuk nummer geworden dat opgevolgd wordt door Claustrophobic. Dat nummer gaat op dezelfde ontspannen voet verder met een iets interessantere productie dan zijn voorganger heeft. Het is dan een echte schoot in de roos met Sticking to my Guns. Een lekker funky en groovy nummer. Hier wordt ik heel blij van!
Maar PJ pakt weer terug naar de rust van eerst met Religion. Daar waar hij bij Alright juiste leuke tempowisselingen toevoegt. Al blijft de gehele vibe vrij rustig.
Everything's Gonna Be Alright zal veel soulliefhebbers reeds bekend in de oren klinken en dat doet niks af aan de kwaliteit van dit fijne nummer. Om dan volledig in de relaxstand te schieten met They Gon'Wanna Come. Veel meer laidback dan dit wordt het toch echt niet. Daar waar Go Thru Your Phone fijn is, maar niet al te veel opvalt. Uiteindelijk besluit hij af te sluiten met de cover How Deep is Your Love. Al met al een prettig album.

Toen ik PJ leerde kennen was het nog zo leuk. Maar luisterend naar die album verzand hij meer en meer in geijkte keuzes en helaas te vaak niet al te boeiende songs. Wel interessant?: Kid Again en Don't Break My Heart

PJ Morton is een bezige bij. Je kan er in ieder geval van uit gaan dat hij op redelijk constante basis nieuwe muziek naar je toebrengt. Dit vrij korte album is niet direct zijn beste werk te noemen. Het allemaal alleraardigst, maar heel verrassend is het nergens. Helaas schiet het zelfs soms door in flauw (zoals op My Peace) of niet al te boeiend (zoals op Be Like Water). Alleen de zomerse vibes op So Lonely en de blazers op Still Believe vallen dan misschien nog een beetje op.

Hey There Delilah is natuurlijk de grote hit, maar ook totaal geen goede beeldschepper voor de rest van dit album. Het is namelijk vele malen steviger. De heren vallen mijn inziens teveel in herhaling per liedje.

Bij de eerste beste noot van dit album had ik het gevoel dat ik PlantLife al ergens van kende. Ben er alleen nog steeds niet achter waarvan.
Erg lekker album. Funk in een nieuwe jasje. Muzikaal absolute dikke vette top en ook vocaal zeer interessant.
Ik zeg: "Bedankt kemm!"

Daar op het muzikaal spectrum waar artiesten als Eli Paperboy Reed, Nick Waterhouse en James Hunter zich bewegen poogt PM Warson zich ook te bewegen. Een bonte combinatie van rhythm & blues, pop, funk en soul waarmee fijne liedjes worden gemaakt. PM Warson doet dat op True Story dus ook, maar toch duidelijk minder goed dan voorgaand genoemde namen. Nummers die het beste zijn op dit album zijn Seen You Around, You Gotta Tell Me, Losing and Winning en (Just) Call My Name.

De titel van dit album heeft te maken met wat Pops tegen zijn dochter Mavis zei op zijn sterfbed. Het ging om een tape met ruwe versies van songs en ideeën die hij had opgenomen. Ondertussen zijn we vijftien jaar verder en is uit die tape die dochterlief niet mocht verliezen een geheel album ontstaan. Met de hulp van producer Jeff Tweedy, haar zussen en nog een aantal instrumentalisten brengt Mavis Staples een soort hommage uit naar haar vader met dit album.

Maar hoe is de kwaliteit dan? Is dit nog wel relevant? Dat is het zeker. De kwaliteit is erg hoog en ook de muziek is relevant. Pops was één van de grote meneren bij het Stax label en met zijn gehele familie maakt hij altijd al de mooiste muziek. Dat kon hij toen nog steeds en is op deze plaat in een mooi verpakking aan de wereld gepresenteerd.
Het is misschien niet helemaal eerlijk om nummers er echt uit te pikken, want soms zijn lijken het niet eens songs. Soms zijn het meer snippets waarvan een nummer is gemaakt.
Muzikaal gezien zijn, zoals van Pops Staples gewend, de soul en de blues verweven. Voeg daar een flinke scheut gospel aan toe en je hebt het juiste idee. Ook de prachtige stemmen van zijn dochters zijn aanwezig op deze prachtige plaat. Een vrij korte plaat met tien nummers waarvan ik toch nog graag mijn persoonlijke favorieten wil uitlichten. Ten eerste het prachtige No New is Good News, ten tweede het sterke Friendship en ten derde het soulvolle The Lady’s Letter.

Luisterend naar dit album Pops Staples, hoor je een integere en oprechte plaat. De gedachten aan Pops zijn erg goed op dit album terug te horen. Het mengsel van blues en gospel met een vleugje soul overspoelt en bedwelmd je. Wat een prachtige plaat is dit geworden zeg!

(bron: Opus de Soul)

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Geen idee wat ik moet verwachten bij deze band. Ken dit album nog niet. Bij het beluisteren van dit album heb ik een beetje het gevoel dat ik weer terug ben bij het begin van dit topic. Veel gitaren, veel schreeuwerige donkere zang. Rammen, knallen en daarna nog meer rammen en knallen. Als de zanger zingt geen slecht stemgeluid trouwens. Maar met dat geram op de instrumenten kan ik gewoon (nog steeds) niet veel. Dit is simpelweg niet voor mij weggelegd. Al zitten er een paar nummers tussen die het wat rustiger aan doen.

Je komt zo nu en dan eens wat tegen en dat probeer je dan. Dat is met eten zo, met drinken zo en voor mij met muziek ook zo. Op die manier kwam ik bij het Britse Portico uit. Ze waren eerste actief als Poritco Quartet en toen was de jazz hun muzikale basis. Dat is op dit album veranderd naar de electronica. Doet dat afbreuk aan de creativiteit?

Opener en titeltrack Living Fields karakteriseert zich met spannende sferische beats en zang. De zang is hierbij afkomstig van Jono McCleery. Deze McCleery is samen met Joe Newman (die van ALT-J) verantwoordelijk voor de vocale invulling op deze plaat.
Joe Newman horen we voor het eerst op 101. Nummer heeft dezelfde sfeer als de voorganger waardoor het mystieke karakter van de plaat behouden blijft. Het korte Where You Are valt me dan een stuk minder op. Al ligt dat misschien ook wel aan de lengte van het nummer.
Atacama gaat verder waar de andere songs gestopt zijn. Met die zelfde sfeer, dezelfde ingrediënten en op dezelfde wijze de vocalen er in gezet. Dat moet natuurlijk niet een hele plaat lang zo dure. Maar nu vier nummers zo is nog prima te doen.
Op Colour Fading gebeurt productioneel dan gelukkig wel wat meer. Er komen wat extra accenten toe die ervoor zorgen dat je de aandacht er bij houdt. Dit is uiteindelijk ook wel een persoonlijk favorietje van mij, kijkend naar de volledige plaat.
Jammer is dan dat het korte Dissolution weer weinig toevoegt aan het geheel. Dat doet Bright Luck eigenlijk ook niet. De opzet en sfeer die ze in dit nummer neerzetten is vrijwel gelijk aan de begintracks. Dat begint nu toch wel een beetje te vervelen. Gelukkig prijs ik mij met de vocalen, want anders was het helemaal een saaie bedoening geweest. Ook Brittle gaat daar in mee. Ook al duurt deze plaat niet zo lang, toch gaat die herhaling tegen staan. Daar hadden ze toch meer mee kunnen doen zou je zeggen?!
Het album sluit uiteindelijk af met Memory of Newness. Maar ondanks dat laatste woord is ook in dit nummer wederom weinig nieuws onder de zon. En dat is toch wel het gehele euvel waar deze plaat tegen aan loopt. De ideeën zijn prima, maar de uitwerking is er te vaak niet naar. Het lijkt allemaal zoveel op elkaar dat het gaat irriteren, dat het saai wordt. Het gebrek aan afwisseling nekt dit album toch wel.

(bron: Opus de Soul)

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Ooit eens beluisterd door Glory Box, maar veel herinnering heb ik daar niet aan. Bijzonder sfeervolle plaat. Fijne beats en precies goed gelaagde zang. Zangeres weet wat inleven is, ze brengt het allemaal ongelooflijk overtuigend met een stem die tegelijk breekbaar als sterk is. Een hele fijne plaat dit.

Postman, die ooit Postmen en met z’n drieën was, is weer terug met een nieuw album. Na allerlei persoonlijk besognes was het weer eens tijd om een nieuw album te droppen. Hiervoor is de beste man helemaal naar de US of A geweest en heeft daar samengewerkt met de muzikanten die ook samenwerkten met onder andere Beyoncé, Lauryn Hill en the Roots.

Zijn vorige solo-album ‘Green’ werd vrij goed ontvangen, ook door ondergetekende. Het is de vraag of Postman dat nu weer kan, of er verrassingen te melden zijn, of dat het misschien juist helemaal niks is geworden. Ik ga het jullie vertellen, zoals jullie gewend zijn van mij, per nummer.

Op albumopener horen we voor het eerst een zangeres meezingen. Dit is een gegeven dat we nog vaker zullen terughoren. Eveneens is dit nummer de eerste single van het album. Het nummer is vrij aardig. Productioneel zit er aardig wat energie in en de raps van Postman zijn vrij pakkend. Eigenlijk gewoon een lekker nummer.
‘The Way’ begint muzikaal vrij simpel, maar lekker. De verwachte reggae-invloeden komen in dit nummer wat meer terug als in de opener. Maar de korte raps van Postman vind ik gewoon irritant. Hierdoor komt het nummer nooit echt op gang. Eigenlijk best jammer, want met de leuke zanglijntjes had er best meer uitgehaald kunnen worden.
En dan mijn inziens de grootste misser van het album. Een remake van de hit ‘Crisis’. Dit had nou echt nodig geweest. ‘Crisis’ was met het origineel al een topsong, maar nu wordt het gewoon een beetje verkracht. Nee, dit hadden ze beter niet kunnen doen.
Het 4e nummer dan. Weer een zangeresje in voor de hook. Het nummer heeft een wat rockerig karakter, al zijn de reggae-invloeden ook erg aanwezig. Het nummer is vrij laidback en behoort wel tot de betere van het album. Het kan namelijk de aandacht geheel vasthouden.
‘The Rain’ is een erg recht-toe-recht-aan nummer. Dit is natuurlijk helemaal niet zo erg. De raps van Postman klinken gewoon lekker in dit nummer en muzikaal is het recht-door-zee goed. Gewoon een voorbeeld van less is more.
In het nummer ‘Happy’ is in de intro heel even het zoontje van Postman te horen. De zangeres hier is Kimberly Nichole. Het nummer doet erg reggae aan. De combinatie waar Postmen zo bekend mee is geworden wordt hier door Postman goed doorgetrokken. Lekker nummer.
‘Crowded’ begint er dramatisch met een pianootje en een blazer. En wederom is het een sterk nummer. Het is duidelijk dat we nu in het sterkste gedeelte van het album terecht gekomen zijn. Want op de laatste 3 nummers is echt niks aan te merken.
Een vrij simpele zang-hook bij ‘Get Out’, dat overtuigd me niet helemaal. Ook de raps van Postman doen me dat niet op dit nummer. Muzikaal gezien vrij aardig, maar niet al te verrassend en pakkend.
‘Afraid’ begint serieus. Maar dat is dit album tekstueel over algemeen wel. Daar liggen natuurlijk de diverse persoonlijke gebeurtenissen aan ten grondslag. Het nummer is niet al te bijzonder, maar kan ik zeker niet slecht noemen. Ligt gewoon op het gemiddelde niveau.
‘Wait For Me’ is meer een happy song. Muzikaal erg lekker en fijn in elkaar gezet. Ik begin al snel lekker mee te bewegen op dit nummer. De raps van Postman klinken erg fris en spitsig op dit nummer. Goede song.
‘The Wind’ is alweer de afsluiter van dit album. Een album dat een kort goed tussenstuk heeft en veel nummers die rond de middelmaat hangen. Een paar nummers zijn vrij slecht. Deze afsluiter hoort bij de 2e categorie. Gewoon niks mis mee, maar niet al te verrassend.

Als er een korte tijd terug (voor Pete Philly) in de Nederlandse hiphop een artiest was die internationale allure uitstraalde dan was het wel Postmen.
De 3 mannen hebben een sound die het best te categoriseren is als hiphop-reggae met hier een daar een vleugje rock, soul of R&B. De Soul en de R&B zijn vooral terug te vinden in de refreinen.
Mis rapt met een heerlijke flow op de reggae-actige hiphopbeats de nummers weg waar Roc aan de andere kant zijn zangkunsten vertoont.
Het geheel is een erg aangenaam gebeuren wat er toe leidt dat het een makkelijke te beluisteren cd is geworden.
De Interludes bestaan vooral uit korte instrumentale stukjes die het album zeker ter toevoeging realiseren.

Het verdere verhaal van Postmen is bekend (heet nu Postman en is dus in z'n eentje). Maar deze cd blijft hun beste werk. 4 goede sterren.

Pretentieloze hiphop en wat zanglijntjes, kereltjes die veel te stoer doen, nee Pretty Ricky is niet mijn ding. Te simpel, te uitgekwauwd, te a-muzikaal.

1,5 ster.

Als ik het me goed herinner is dit de eerste plaat van Prince die ik hoorde. '1999' vond ik toen al een fantastisch nummer. Dat is nu nog steeds zo en Prince blijft me vaak toch ook wel boeien. Een ander gegeven bij Prince is dat ik vaak nummers in een album erg irritant vind. Dat is bij deze cd toch een stuk minder het geval.

4 sterren.

Benodigde Ingrediënten:
- 1 zakje pop
- 1 zakje funk
- snufje rock
- 1 theelepel r&b
- 2 soul-pitten
- muzikaliteits-saus
- vocale pepers

Neem een glazen schaal en 'smooth' deze in. Begin met het zakje 'pop' en 'funk'. Even roeren zodat ze goed samenvoegen. Één klein snufje 'rock' en onder het roeren door een theelepel 'R&B'. Verpulver de 'soul'-pitten en voeg deze toe aan geheel. Even aan de kook brengen en 2 á 3 minuten door laten koken. Voeg uiteindelijk 'vocale' pepers toe en leg uiteindelijk bovenop de 'muzikaliteits'-saus. Een 53 minuten in de oven en je eigen 4-sterren maaltijd is klaar.

Serveertip: op een CD serveren.

Als Prince een nieuwe plaat uitbrengt is dat natuurlijk immer en altijd groots nieuws. Dit jaar is er dan dubbel zo groot nieuws, want de kleine grote man uit Minneapolis komt zelfs met twee albums op de proppen. Tegelijk uitgebracht en de één met een volledige vrouwelijke band. Die plaat komt later, we beginnen met Art Official Age. En natuurlijk ben ik benieuwd of hij de gloriejaren in 2014 doet herleven…

Opener Art Official Cage komt in ieder geval binnen, op een ietwat verwarrende manier. Het klinkt mij als een rommelige dancehit. Is dit hetgeen wat Prince ons gaat brengen met deze plaat? Dat is wel even wennen zeg!
Clouds is dan wel weer een stuk herkenbaarder. Hier horen we de relaxtere Prince, zoals we die kennen. Nummer hangt erg naar de R&B. Funky synths en catchy zanglijnen kleuren het in. Het fijne Breakdown kende ik al. Een erg fijne single. Nummer zit gewoon heel goed in elkaar. Nog een stukje fijner wordt het met het door blazers gedreven The Gold Standard. Opvallend toch weer hoe blazers een nummer zo waardevol kunnen opsmukken. Een persoonlijk favorietje is geboren.
Jammer is het dan ook om hierna de simpele R&B van U Know aan te moeten horen. Van top naar filler. Net zo’n filler als het wel heel simpele Breakfast Can Wait is. Omhoog met die kwaliteit!
Dat gebeurd dan ook met This Could Be Us. Ik ervaar dit als een intens nummer. Je wordt er echt in meegezogen. Ook leuk is het smoothe What if Feels Like. Leuke zangeres ook, goede toevoeging aan het geheel.
De Affirmations op deze plaat zijn interlude. Eerst is er ruimte voor deel 1 en 2, aan het einde voor het spacy deel 3. Daartussen de rest van de songs. Way Back Home is de bewuste Prince. Een nummer voor de teksten. Nummer met het verhaal. Swingen doen we met nog een persoonlijk favorietje. Ik heb het over FunknRoll, die we op die andere plaat in een andere mix terughoren. Nummer straalt veel energie uit. Time, als laatst, is dan wel aardig te noemen.

Nee, Prince haalt het dus niet bij zijn muzikale gloriejaren. Maar dat levert ook geen slechte plaat op. Met Art Official Age heeft Prince een bijzonder fijn, funky R&B-plaat gemaakt. Wat me wel altijd opvalt aan zijn platen is de vaak wat slechte muziekkwaliteit. Fijne plaat verder.

(bron: Opus de Soul )

'Erotic City' is het enige leuke wat dit album te bieden heeft. Verder vind kan het me totaal niet boeien. Het klinkt allemaal zo uitgekauwd, zo op de automatische piloot. Jammer.

2 sterren.

Buitengewoon saai album. Prince lijkt er gewoon geen zin in te hebben. Tenminste, zo komt dit album op mij over. Erg jammer van zo'n muzikaal sterke artiest.

1,5 ster.

Ik ga me gaandeweg toch wel erg verbazen over de covers van Prince, maar an sich hoort dat ook weer bij de man. De cd zelf is, zoals hieronder al veelvuldig verteld en toegelicht is, niet zo heel fantastisch.

1,5 sterren.

Ondanks dat ik geen groot Prince-fan ben heb ik vanwege alle verbluffende reacties toch maar dit album geprobeerd. En dat beviel.... tjonge, jonge, wat beviel dat:

Met dit album bewijst Prince dat hij in 1 opname een nummer kan neerzetten waar je kippenvel van krijgt. Maar bovenal bewijst hij hier dat hij een album kan maken waar alle nummers kippenvelnummers zijn. De originaliteit en het muzikale vermogen van Prince knallen bij de eerste tonen door je aderen en laten je niet meer los. Nummers als 'Sign 'O the Times', 'The Cross' en 'The Look' blijven in je geheugen gegrift.

Dit is HET meesterwerk van Prince. Een smeltkroes van stijlen; van een wat down-feeling gevoel in 'Sign o' the Times' tot de vrolijke noten in 'It's gonna be a beautiful night' Het album heeft alles :synthiser-pop in 'It' en lekkere gitaarrock in 'The Cross'. Daarnaast ook een paar ballads zoals je van Prince gewend bent. Dik verdiende 4,5 ster.

Dit is dus HET album van Prince voor mij. De hele vibe die dit album uitstraalt vind ik helemaal geweldig. Eigenlijk is alles erg fijn aan deze cd: muzikaal, vocaal (eindelijk!) en ook nog de cover. Prince wist mij hier voor het eerste écht! te overtuigen.

4,5 ster.

Een nieuwe Prince krijgt natuurlijk altijd enorm veel aandacht. Het is immers ook altijd wel de vraag hoe er met de legacy van een overleden artiest wordt omgegaan. Nu heb ik begrepen dat Prince zelf dit album precies in deze volgorde al klaar had staan. Het opent met de titeltrack. Een nummer met gefluister en een duidelijke bass in de hoofdrol. Het voelt mij een beetje aan als een lange intro. Running Game kent vooral vrouwen op de zang. Born 2 Die is in falsetto gezongen en een fijne song. Rustig, maar ook met een onderliggende groove. 1000 Light Years From Here is een lekker nummer waarin je meeleeft door de fijne opbouw. Hot Summer is een dansbaar nummer. Ook wel aanstekelijk te noemen. Stand Up and B Strong is een ballad met wat groove, een gitaar en orgel. Wat is de Hammond toch een fijn instrument. Check the Record grooved lekker door met wat gitaar erbij. Same Page, Different Book is een rustiger nummer een lekker funky ritme. When She Comes is een typische zoete Prince ballad. 1010 heeft de piano en het bassritme in de hoofdrol. Een aardige song. Yes grooved dan lekker door en afsluiter One Day We Will All B Free is een wat timide einde van een eigenlijk typisch Prince album. Je kan aan zijn muziek sowieso nooit een buil vallen.

Het verhaal moge bekend zijn. Prince heeft dit jaar twee albums uitgebracht. Die eerste maakte hij alleen en hebben we reeds gerecenseerd. Die andere is met 3rdEyeGirl, een volledig uit vrouwen bestaande band die hem op deze plaat begeleidt. Wat is hier het grootste verschil in? Nou, dat die ene plaat valt te scharen onder R&B en deze meer in de pop/funk/rock hoek valt. Die eerste plaat was alleraardigst, maar hoe is deze dan?

Het album opent in ieder geval erg sterk met Wow. Wat een groove, erg fijn nummer dit. Het nummer met de vage titel Pretzelbodylogic is ook al zo fijn. Een waar feestje. Als we op deze twee nummers afgaan belooft dat wat voor de rest van de plaat. Gelukkig hebben we nog tien nummers van dit lekkers voor de boeg.
Op Aintturninround horen we vooral de dames. Dat is zeker geen straf, want een straffe band zijn ze. Kunnen ook nog eens prettig zingen. De daaropvolgende titeltrack brengt ons vooral gitaar. Prince en de dames gaan hier muzikaal lekker los.
Whitecaps let meer de R&B kant van Prince horen. Het nummer is een stuk relaxter als de voorgaande tracks. Wel weer erg fijn gedaan. Die groove wordt weer opgepakt met Fixurlifeup. En de funk horen we duidelijk terug in Boytrouble. Zeven nummers gehad en vooralsnog erg positief dus. Vooralsnog.
Ik vind namelijk dat het hierna een beetje gemakkelijk wordt. Natuurlijk is Stopthistrain best aardig en Anotherlove gewoon prima, maar het haalt het niet bij het begin van het album of bij veel nummers van het andere album. Ook het lieflijke Tictactoe behoort daar bij.
Marz laat gelukkig wel weer die kwaliteit horen door zijn stugge, stevige structuur. Het album sluit uiteindelijk af met FunknRoll. Die kennen we ook al van die andere plaat, alleen is dit een wat andere mix.

Al met al is dit album wel wat anders qua karakter dan Art Official Age. Over de gehele linie is het verdict zo’n beetje hetzelfde. Met beide platen, hoe verschillend ook, heeft Prince prima en fijne platen gemaakt.

(bron: Opus de Soul)

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Al heel veel beluisterd. De film waar het bij hoort trouwens maar één keer gezien.
Legendarische plaat van Prince en met recht. Moet zeggen dat ik in den beginnen nooit zo’n liefhebber van de muziek van Prince was, dat ik er echt naar heb leren luisteren. Nu moet ik zeggen dat ik het vaak er goed vind met dit album als één van de grotere voorbeelden daarin. Het swingt, het ontroerd en het zit muzikaal zo sterk in elkaar. Prince is toch wel één van de grootste muzikale genieën die deze wereldbol gekend heeft. When Doves Cry is hier het prijsnummer voor mij.

De naam van deze dame zou een belletje kunnen laten rinkelen vanuit haar rol als songwriter. Haar eigen werk op dit album vervalt vooral in standaard keuzes. Moet zeggen dat ik het begin van de opener Family Tree iets sympathieks had, maar het nummer en ook alle andere nummers van het album word deze sfeer teniet gedaan door de te aanwezige productie

Geen bijster goed album dit. Vooral erg middelmatig of eronder, geen enkele uitschieter te bekennen. Als geheel is het eentonig.

2 sterren.

Bijzonder zwak album. Gejat? Natuurlijk dat gebeurd toch in de hiphop met al die samples enzo. Puff Daddy is een niet al te beste rapper en weinig beats kunnen boeien.

1,5 ster.

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Waarom moet die zanger steeds zo kreunend zingen? Dat ging mij al snel wat tegenstaan bij het beluisteren van dit album. Verder doet het mij heel Brits aan en misschien wel eerder 80’s dan de 90’s. Wat me dan wel weer aan staat in dit album is de in mijn oren verhalende manier van het brengen van de nummers. Heel overtuigend vind ik het allemaal niet, maar heel vervelend ook niet per se. Op die zangwijze na misschien dan. Common People, Disco 2000 en Something Changed bevielen mij dan nog het best.