Smokey Robinson is een van de vele gezichten van Motown. Bij dit label heeft hij dan ook vele albums uitgebracht waaronder best bekende maar ook minder bekende. Dit is een van zijn minder bekende albums. Toch is niet album niet geheel oninteressant maar een fantastisch album is dit album (ook) niet.

De opener, ‘Vitamin u’, is bijvoorbeeld echt een soul/boogie/discoachtig nummer dat op de dansvloer zeker niet zou misstaan. Positiviteit en vrolijkheid; dat is waar dit nummer voor staat. ‘There will come a day’ is een beetje soul meets easy listening, een ballad die over het algemeen niet echt fijn aanvoelt, het kabbelt teveel voort en komt een ietwat zeikerig over. ‘It’s been a long time’ is voor 1977 best een modern R&B nummer voorzien van een sfeer om bij te ontspannen. ‘Let’s do the dance of life together’ is ook een soort van disco, op zich een redelijk nummer maar weinig memorabel. ‘If you want my love’ is de eerste ballad van dit album en gelijk een van de mooiste nummers van het album voorzien van een prachtige opbouw. Desondanks niet een nummer om dagelijks te beluisteren, dan zou ‘ie te snel vervelen voor mij – dat wordt mede veroorzaakt door zijn stem, die is namelijk te zeikerig als je ’t mij vraagt. ‘You cannot laugh alone’ is ook een ballad alleen weet deze mij niet echt te raken. Het nummer heeft overigens -wederom- een relaxte sfeer. ‘In my corner’ is de derde ballad op rij en vind ik het toch net allemaal iets teveel van het goede, dit nummer kan mij dan ook niet bekoren. De afsluiter, ‘The humming song’ is alweer een ballad maar voor mij wel de beste van de vier en tevens een van de beste nummers van het album.

Om deze soloplaat van Smokey in zijn geheel te beluisteren vind ik teveel van het goede en dat terwijl ‘ie slechts 32 minuten duurt. Er staan een aantal nummers op, de opener en de afsluiter bijvoorbeeld. Toch is dit niet echt de soulsound die ik zou verwachten van Motown. Het album is meer contemporary soul en daarmee dus niet toegankelijk voor iedere liefhebber van soul. Daarnaast is dit niet een album die je veelvuldig zou afspelen en/of repeat zou zetten. Ikzelf sta dan ook gematigd positief tegenover dit album.

Dit album heb ik al zovaak beluisterd, en ik kan niet anders dan concluderen dan dat dit één van mijn favoriete Solomon Burke albums is. En daarnaast één van mijn favoriete albums ooit is. Jammer dat deze grootheid in de soulmuziek zo weinig gewaardeerd werd door de jaren heen. In de jaren ’60 scoorde hij een aantal successen, maar de jaren ’70 t/m ’90 waren haast armoedige jaren voor meneer Burke. Pas in 2002 kreeg hij de erkenning die hij verdiende, terwijl hij z’n mooiste albums in de sixties en seventies gemaakt had.
‘Electronic magnetism’ is een prachtige plaat, met een mooie variatie aan nummers. Opvallend is de medley met nummers van Elton John, namelijk ‘Your song/Border song/Take me to the pilot’. Daarnaast bevat dit album ook gospelnummers als ‘You can run, but you can’t hide’ en ‘No man walks alone’, in de jaren ’80 zou hij overigens best veel gospel albums uitbrengen. ‘Stand’ lijkt een een combinatie te zijn van funk met vroege (kenmerken van de) discosound. Overigens zijn alle nummers op dit album mooi.
Het liefdesliedje ‘All for the love of sunshine’ is één van mijn favoriete nummers op dit album, “sunshine” is in dit geval de vrouw waarover hij zingt, die die benaming als koosnaam heeft gekregen. Een andere favoriet is ‘Bridge of life’. Een nummer voorzien van een prachtige tekst, met de boodschap dat het geen zin heeft om terug te blikken op oude liefdes uit het verleden “burning bridges behind me, (so) the memories won’t return”. In ‘PSR 1983’, een andere favoriet van mij, vertelt hij een (treurig) verhaal, over de misstanden van het leven, en dat men een betere levensstijl zou moeten omarmen dan die wie in de huidige maatschappij (ook in 2011 nog van toepassing) aan de orde is.
Mijn absolute favoriet op dit album is ‘Together we’ll light up the world’. In het gesproken-woord intro vertelt Solomon dat dit nummer niet alleen van hem is, maar van iedereen. Hij verzoekt je hem toe te laten tot je hart en hem je leven te laten verlichten, om vervolgens samen de wereld te verlichten (met liefde). Zelfs als hij spreekt heeft hij zo’n ongelofelijk mooie stem. Wat ik zo bijzonder vind aan dit nummer is dat het nummer bezongen wordt op een Weense wals (driekwartsmaat), dat heb ik bij nog geen enkel ander soulnummer in m’n leven gehoord. Daarmee voor mij één van de mooiste soulnummers ooit!

“Together we’ll light up te world”
It makes no difference to me
What colour you are
Or who you may really be
Black, yellow, red, white, brown, tann
I don’t care
If you’re rich or poor, it means nothing to me
(all you’ve got to do is) Let me light up your life
(and) Together we’ll light up the world

Wederom een niet bepaald bekend album van Solomon Burke. Bij deze vind ik het minder erg, want dit is namelijk niet zijn beste werk, ondanks de prachtige hoesfoto wellicht iets anders doet vermoeden. Met dit album gaat Solomon Burke richting blues, soul en R&B. Helaas zijn de nummers niet meer dan "aardig". Dat terwijl deze man nummers (/albums) heeft gemaakt , waar zelfs een woord als "fantastisch" nog tekort zou schieten aan de schoonheid van die nummers (/albums). Verder vind ik ook z'n stem niet goed genoeg uit de verf komen bij de nummers. Soms klinkt deze CD gewoon net iets te geforceerd en te jaren '90 (dat laatste gedeelte kan ik niet anders formuleren). Vooralsnog is dit album te goed voor een onvoldoende, maar te matig voor Solomon Burke begrippen. Ik moet er trouwens wel even bij vermelden dat 'I'll be there' echt een prachtig nummer is, en de titeltrack mag er ook best zijn.

Voor mij toch eigenlijk wel het meest bijzondere album ooit gemaakt. Mijn liefde voor soul is ontstaan dankzij mijn moeder, ze heeft veel soulalbums (op zowel LP als CD) en als tienjarig kind waren Solomon Burke, Otis Redding en Candi Staton mijn eerste kennismakingen met dit genre, door haar. Door de jaren heen hebben we die artiesten dan ook veel beluisterd hier thuis en dat gebeurt nog steeds. Van Candi Staton was ik al gelijk een (groot) fan, maar die andere twee grootheden moesten groeien. Ondertussen ben al geruime tijd fan van alle drie soullegendes en vrijwel al hun werk.
Ik heb door de tijd heen veel albums van Solomon Burke mogen beluisteren. Hoewel deze zanger –die vaak King of Rock ‘N’ Soul wordt genoemd– pas echte erkenning kreeg in Nederland tijdens de release van zijn album ‘Don’t give up on me’ gaat hij natuurlijk al jaren mee en heeft hij tientallen studioalbums opgenomen, waarvan ik een groot deel heb veelvuldig heb beluisterd.
‘I have a dream’ is met stipt mijn favoriete soulalbum geworden, en wat is het jammer dat dit album totaal niet bekend is onder de mensen, getuige het feit dat ik ‘m afgelopen week heb moeten toevoegen. Wat dit album zo bijzonder maakt, behalve de warme stem van Solomon waar ik gewoonweg verliefd op ben, is dat dit album voor de helft bestaat uit prachtige sociale thema’s. Daarnaast zijn alle intro’s bij de nummers die een sociaal thema hebben, verzorgd door niemand minder dan Martin Luther King. Delen van zijn toespraken zijn in de nummers gemixt, en dat maakt het extra bijzonder. De nummers die geen sociaal thema hebben, namelijk ‘Looking for a sign’, ‘We can be together again’ en ‘I ain’t gonna give up’ zijn ook ongekend mooi. Vooral ‘We can be together again’ is een van de mooiste nummers over de liefde die ik ken, dit nummer samen met ‘Mountain top’ en ‘I have a dream’ bezorgen me altijd weer kippevel, ondanks het feit dat ik de nummers werkelijk honderden keren heb beluisterd. Er zijn maar weinig artiesten die dat bij mij voor elkaar krijgen.
De LP is in zijn geheel tot ongeveer een jaar geleden nooit op CD verschenen, maar is onlangs als compilatie-CD uitgebracht (met bonus tracks) bij een klein onafhankelijk label uitgebracht, terwijl vrijwel niemand van het bestaan van dat album afweet. Een aantal nummers, waaronder mijn drie kippenvel momenten maar ook een aantal andere pareltjes van dit album, zijn op een ‘Best of’ CD verschenen die volgens mij nog wel bij een aantal platenzaken verkrijgbaar is.
Een mooier soulalbum dan deze kan ik me oprecht niet inbeelden. De bezieling, bewustheid, passie, liefde en overtuiging zijn op geen enkel ander album dat ik heb mogen beluisteren zo goed bezongen als op dit album. Binnenkort ga ik even mijn top 10 her-inrichten en dan komt dit album met stipt op nummer 1. Ik verwacht ook niet dat dit album ooit door een ander album overtroffen zal worden, in ieder geval zeker niet door Solomon zelf, maar ik zeg nooit nooit.

Ojee! Een kleine misser in de discografie van Solomon Burke. Gelukkig is dit album bij niet veel mensen bekend, en verscheen het op een redelijk klein onafhankelijk platenlabel. Men kan zich namelijk veel betere introducties tot deze grootheid voorstellen. Dit werk is namelijk een beetje teleurstellend. De Freddie North covers ‘Sweeter than sweetness’ en ‘Sidewalks, fences and walls’ (de titeltrack) zijn dan wel mooi, maar ze voegen niet veel toe aan de originele versies en alleen de titeltrack weet het origineel nipt te overtreffen. De overige nummers, waaronder de Sam & Dave cover ‘Hold on, I’m coming’ zijn ook niet typerend voor ’s mans oeuvre. Gezien het budget voor dit album niet al te groot was, vind ik de instrumentatie wel opvallend lekker klinken. Nou heeft Solomon natuurlijk geen enkel slecht album gemaakt, maar een echte ruime voldoende kan ik ‘m voor deze (helaas) niet geven. Daarvoor zijn veel van zijn andere (studio)albums gewoonweg te goed.

Alweer een mooi album uit de Solomon Burke catalogus. In de jaren ’70 werd hij nogal overzien, waardoor (ook) dit album bij weinig mensen bekend is. Op het internet wordt er dan ook vrijwel geen woord gerept over dit album. Jammer, want het soulgehalte lijkt bij ieder album uit de begin jaren ’70 weer het hoogst haalbare punt te bereiken. ‘Drown in my tears’ is met afstand het opvallendste nummer op dit album, dat eigenlijk gewoon een puur folknummer in akoestische sfeer is. Mooiste nummers vind ik echter ‘I’ve got to do my own thing’ en ‘I got to tell it’. Zijn versie van ‘I can’t stop loving you’ en diens opbouw, is ook erg geslaagd te noemen, soul in combinatie met blues. Overige nummers zijn -het begint bijna vanzelfsprekend te worden- ook top. Vocaal en instrumentaal:

Het is Sonny J nooit gelukt om door te breken in zowel zijn thuisland, het Verenigd Koninkrijk alsmede daarbuiten. Daarbij is hij voor de buitenwereld altijd een mysterieus persoon gebleven en is maar weinig over hem bekend. Wel weten we dat zijn debuutalbum, ‘Disastro’, een combinatie is van dance en (ouderwetse als eigentijdse) soul. Een combinatie die niet vaak voorkomt maar wel gevormd kan worden tot een ijzersterk product. Ik kan me herrineren dat alleen ‘Handsfree’ (met de bekende Donna Hightower sample) wat airplay ontving maar daarbij is het dan ook gebleven.

Best jammer eigenlijk want dit album klinkt twee jaar na zijn release nog steeds verfrissend. De verfrissendheid zit ‘m voornamelijk in de diversiteit die dit album biedt. Niks is hetzelfde en alle nummers blijven van begin tot eind spannend gezien de hoeveelheid dynamiek die in ieder nummer is verwerkt. Mede door een bepaalde vorm van sprankelendheid die in de nummers verweven zit is dit album een zowaar meesterwerk.

Dit is een album die de weg naar het grote publiek niet wist te vinden maar voor diegene die ‘m wel heeft gevonden, zal dit een moment van plezier zal opleveren. Toen, nu en in de toekomst!

Naast een moderne vorm van funk, wil ik graag dance als (genre) aanvulling geven. Het genre dance is immers zo breed, dat deze naar mijn idee prima aansluit bij deze Twin stix van Soopasoul. Het grootste probleem met dit album is voor mij de speelduur (van ongeveer een uur). Het album, en dus ook diens nummers, duurt te lang om uit te zitten, aangezien zo’n beetje alles op elkaar lijkt. Dat alles op elkaar lijkt hoeft natuurlijk niet te betekenen dat dat per definitie slecht is, maar ik merk wel dat halverwege het album het naar mijn smaak te eentonig wordt, om het album een ruime voldoende te kunnen geven.

Een ander punt is dat de nummers niet beklijven. Na vier luisterbeurten (heb het album gisteren ook al twee keer beluisterd), vraag ik me af wat ik nou eigenlijk net heb gehoord, het weet bij mij niet het juiste gevoel op te wekken. Bij soortgelijke albums ligt de kracht dan vaak bij die mooie, oude soul samples, samples die hier niet in terug te vinden zijn. Eén positieve uitzondering wil ik beslist noemen, dat is Ya lookin’ tight; wat een prachtige stem heeft die zanger! Normaal prefereer ik altijd nummers met vocalen boven instrumentale nummers, maar hier lijken de instrumentale nummers vreemd genoeg mooier te zijn (ik snap mezelf soms niet, maar dat terzijde). Wellicht komt dat omdat juist bij instrumentale liedjes opvalt dat de instrumentatie eigenlijk heel degelijk is. Bij Lookin’ for Freddie is de jazz wat prominenter aanwezig dan bij de andere nummers, en dat had ik, denk ik, bij dit album graag wat vaker gehoord; het nummer bevalt me wel. Verder vind ik ook Hustlin’ wel een mooie, fijne funky bijdrage op dit album.

De nummers van Twin stix komen, denk ik, beter tot hun recht tijdens een ‘losse’ beluistering. Hoewel dat dit album mij niet veel doet, vind ik het een originele keuze voor het soul album van de week-topic.

Beoordeling volgt, ik ga het album eerst nog een paar luisterbeurten geven.

De carrière van Sophie Ellis Bextor is nogal in een slop geraakt en exact tien jaar na haar debuut, Read my lips, lijkt daar geen verandering in te komen. De platenmaatschappij heeft voor de release van dit album maar liefst vijf (!) singles uitgebracht die -relatief gezien- allemaal flops werden. Het feit dat er enige onzekerheid was over de release van dit album in Europa beloofde al niet veel goeds, en helaas is dit album daadwerkelijk beduidend minder dan diens voorganger Trip the light fantastic. Sophie werkt voor dit album samen met veel verschillende producers en dat pakt niet geheel goed uit. Het album lijkt meer te bestaan uit losse flodders dan een samenhangend geheel. Daarnaast verlaat ze haar oude, vertrouwde nu-disco stijl; die wordt op dit album nagenoeg ingeruild voor het dance genre.

Wat overeind blijft op dit album zijn drie goede producties die we al kenden: Heartbreak (make me a dancer), Not giving up on love en Can’t fight this feeling; beter dan dat wordt het niet. Voor de rest weten 80s-inspired, Dial my number en Cut straight to the heart, en de drukke -haast hysterische- titeltrack Make a scene ook het matige album naar een hoger niveau te brengen. De overige nummers zijn na een eerste luisterbeurt redelijk, al kwam ik niet verder dan “aardig”, maar de houdbaarheid blijkt beperkt; na een aantal luisterbeurten begint het album ronduit te vervelen en zelfs te irriteren. De originaliteit die Sophie had op haar vorige albums (ook bij het wat mindere Shoot from the hip) is hier zo goed als verdwenen; dit is geen album van Sophie maar een album van diverse dj’s en producers waar zij als ‘gastartiest’ op mag zingen, zo voelt het tenminste. Haar rol is totaal ondergeschikt aan nummers die ze voorgeschoteld krijgt en dat is het met afstand het grootste minpunt aan dit album.

Het is wat het is en dat is jammer. Geen creativiteit, geen bijzondere producties, geen leuke teksten en geen leuke deuntjes. Een gebrek aan inspiratie zorgt ervoor dat dit het saaiste album van Sophie Ellis Bextor tot dusver is. Daarmee is dit de zoveelste teleurstelling van 2011. Jammer Sophie, je kan beter!

Een beetje naïef zijn ze wel, zichzelf The Soul Survivors noemen, terwijl ze maar één hit op hun naam hebben staan. Als dit album nou van hoogwaardige kwaliteit was, dan had ik het misschien kunnen begrijpen. Dit is echter doorsnee jaren’ 60 soul en rock met een wat psychedelisch randje. Hun eigen nummers zijn nogal eentonig, en met de coverversies, misschien zijn het er nog wel meer, maar deze herkende ik wel: Please please please (James Brown), Too many fish in the sea (The Marvelettes), A change is gonna come (Sam Cooke), en Respect (Otis Redding) proberen ze geheel naar eigen hand te zetten. Dat is gelukt! Maar het eindresultaat is niet mooi, helaas. De twee laatstgenoemde nummers zijn vaak gecoverd, soms niet onverdienstelijk, maar deze versies doen de originelen beslist geen eer, integendeel. Ik vind de zanger soms ook te schreeuwerig, hij probeert heel ‘rauw’ te klinken, maar het werkt me op m’n zenuwen. De stijl qua instrumentatie doet me erg denken aan indo-rock, volgens mij bestaat de groep ook deels uit indo's (?). Ik snap overigens niet waarom die zanger Respect opent met het laten van een boer, zo'n klassieker verdient beter! Ik heb me verveeld, al heb ik ze slechter gehoord.

Voornamelijk het eerste gedeelte van deze uit Philadelphia afkomstige formatie is goed. Hoe meer het tempo toeneemt en voller de instrumentaties gebracht worden, hoe beter ze zichzelf als groep weten te presenteren. Your Love Belongs to Me, ook Don’t Fight the Feeling en Can I Be Your Lover weten, naar mijn mening, het meest "vakkundig" over te komen en klinken vandaag de dag het beste. Het is echter het door de jaren ’50 geïnspireerde rhythm en blues Step People dat het gemakkelijkst in het gehoor ligt en ook voorzien is van de fijnste - tot op zekere hoogte - relaxte sfeer. De échte ballads zijn hier van bedenkelijke kwaliteit. Ze zijn namelijk vooral monotoon. Dit album moet het dan ook - vooral - hebben van de uptempo nummers. Devil With the Bust werd later nog gesampled door Public Enemy in 911 is a Joke, en door de Geto Boys in Fuck a War. Daar heb je twee voorbeelden van nummers waarvan de gebruikte samples nog beter tot hun recht komen dan de originele versie (want Devil With the Bust is op zichzelf niet eens zo’n opvallend nummer namelijk). Verder, zoals gezegd, een redelijk goed album.

Man, wat was ik blij toen deze compilatie-CD verscheen. Het werk van Spencer Wiggins was (en is!) obscuur en zijn enige LP ‘Soul City USA’ op het Goldwax label bracht zoveel geld op, waardoor het je vrijwel onmogelijk werd gemaakt om aan zijn opnames te komen. ‘The Goldwax Years’ bracht de ultieme uitkomst. Spencer Wiggins is zo’n beetje een van de meest ongekende en on(der)gewaardeerde deep soul singers uit Memphis, Tennessee. Hoewel er meer opnames van Spencer Wiggins bestaan, bestaat deze compilatie slechts uit het Goldwax materiaal. Zo heeft Spencer bijvoorbeeld ook kantjes opgenomen voor Fame Studios in Muscle Shoals.

Met weinig succes in zijn carrière besluit Spencer in het begin van de jaren ’70 naar Florida te vertrekken om zijn geluk daar te beproeven. Langzamerhand begon de discomuziek zijn entree te nemen en was er geen plaats meer voor southern soul. Spencer beperkte zich tot clubzanger en toen de clubs sloten (i.v.m. de disco’s die de voornaamste uitgaansgelegenheden werden) trad hij in de voetsporen van zijn vader en zong hij voorts alleen nog maar in het plaatselijke kerkkoor. Sinds die tijd heeft hij de seculaire muziek verlaten en beperkte hij zich tot gospels.

‘The Goldwax Years’ is een prachtige verzamelaar van een van de beste southern soul zangeres ooit. Behalve soul zijn er ook invloeden als blues, rock en contemporary R&B te horen. Toch blijft deep en southern soul echter de basis voor deze verzamelaar. Nummers als ‘Lonely man’, ‘Old friend’, 'Uptight good woman', ‘Take me just as I am’ en ‘That’s how much I love you’ maar ook ‘I never loved a woman (the way I love you)’ behoren tot de mooiste opnames ooit in hun genre. Iedereen die ook maar een beetje van soul houdt, zou deze in zijn of haar collectie moeten hebben.

Wanneer je verwacht dat dit album net zo goed zal zijn als 'Things I've seen' en 'Karma hotel', zal dit waarschijnlijk een grote teleurstelling vormen. Wanneer je er vanuit gaat dat de rest van van het album niet zo goed zal zijn als de bovenstaande nummers, valt dit album enigszins wel mee.

Voor een hiphop album is dit nog niet eens zo slecht, het bevat een aantal melodieën die je als het ware achtervolgen en ook een aantal raps zijn best te pruimen. Sommige nummers hadden zo deel uit kunnen maken van een horrorfilm (en dat is niet negatief bedoeld).

Eén van die rappers uit Spooks, Water-Water, verliet de groep vlak voor de release van het tweede album en overleed tijdens een auto ongeluk. Erg tragisch, net als het tweede album van (de) Spooks. Na de flop van het tweede album besloten ze ook maar een punt te zetten achter de groep. Voor mensen die nog geïnteresseerd zijn in de zangeres: www.mingmusik.com

Op ontdekkingsreis met Stanley Clarke. Deze man weet jazz en funk zodanig te mengen dat hij in staat is om van ‘Children of forever’ zowaar een meesterwerk te maken. Voor mij de perfecte loungeplaat al is dit natuurlijk een heel ander genre. Het hoge experimentele gehalte van dit album is buitengewoon interessant als we het jaartal bekijken waarin dit album werd uitgebracht. Als je er dan ook nog even bij stilstaat dat hij deze plaat maakte toen hij 21 was, dan kun je niet anders dan toegeven dat dit een geweldig ding is geworden. De zangeres die op dit album te horen is, is niemand minder dan Dee Dee Bridgewater, daarnaast hebben er nog veel andere gerespecteerde muzikanten meegespeeld. Kortom: succes gegarandeerd. Van een debuut als ‘Children of forever’ kan menig muzikant alleen maar dromen, maar mr. Clarke maakt die verwachtingen meer dan waar. Heerlijke sfeer, ritmisch, opzwepend, funky, relaxed, vooral erg divers en ijzersterk in zijn soort. Absoluut een leuke aanrader.

Toen ik het gemiddelde van dit album zag, kwam ik tot de conclusie dat het vast aan mij zal liggen. Dit album van Stevie Wonder doet mij namelijk vrijwel niets. Ja, u leest het goed: vrijwel niets. Veel luisterbeurten hebben mijn mening over dit album niet kunnen bijstellen. Tekstueel soms best scherp, neem het thema drugsgebruik in ‘Too high’, maar ook de levenles die Stevie geeft in ‘Higher ground’, en wat te denken van bijvoorbeeld het thema sociale woede met betrekking tot bepaalde omstandigheden in de samenleving in ‘Living for the city’. Daarnaast weet de beste man zijn instrumenten goed te bespelen.
Toch heb ik het gevoel dat het meer om de boodschap gaat dan om de soul, maar daar zal menigeen het vast niet eens met me zijn, en dat geeft ook niet. De nummers weten mij gewoon niet te raken, al vind ik ‘Living for the city’ en ‘All is love is fair’ nog enigszins de moeite waard. Ook ‘Higher ground’ vind ik dan nog wel noemenswaardig, maar dan houdt het ook op.
Na de release van dit album stond Stevie’s leven overigens enige tijd op zijn kop. Dit album werd op 3 augustus uitgebracht, en drie dagen later op 6 augustus raakte Stevie betrokken in een zwaar ongeluk. Een vriend bracht Stevie (na een optreden) terug naar huis per auto, onderweg trapte een vrachtwagen die beladen was met boomstronken onverwachts op de rem, wat zorgde voor een frontale botsing. De boomstronken vlogen alle kanten op, en één raakte Stevie. De zwaar bebloedde en bewusteloze Stevie werd naar het ziekenhuis gebracht, alwaar hij tien dagen in coma lag, vanwege een zware hersenschudding. Toen Stevie bijkwam bleek dat zijn reukorgaan was aangetast, en hij vreesde voor het ergste met betrekking tot zijn muzikale carrière. Die vrees bleek nergens voor nodig want zijn volgende album werd een groot succes, en het album wat daarop volgde blijkt voor velen het meesterwerk uit zijn carrière te zijn en werd daarmee een nóg groter succes.
Enfin, voor velen ongetwijfeld één van de meest invloedrijke albums, voor mij een tegenvallend album.

Erg fijn plaatje van Sugar Billy. Heb hem heel lang geleden beluisterd naar aanleiding van de Joss Stone cover en sinds een aantal weken weer opnieuw ontdekt. In de categorie funk/soul vind ik dit een van de beste albums in zijn soort. Een rauw stemgeluid in combinatie met ongepolijste funky soul. Inderdaad jammer dat weinig bekend is van de beste man. Wel heb ik eens gelezen dat hij na dit album via omwegen terecht is gekomen in Memphis, Tennessee. Niet om muziek te maken overigens, maar om aan de slag te gaan als metselaar. En daarmee is Sugar Billy een van de velen die pas jaren later de erkenning kreeg die hij verdient binnen de soul scene. Ik vind alle nummers eigenlijk te gek maar mijn favoriete nummers op dit album zijn: ‘Don’t wait, come to me’ en ‘Keep movin’ on’.

Sunshine Anderson zou je in principe kunnen betitelen als “R&B-zangeres nummer 5129420”, maar ze is wel meer dan slechts één van de zoveelste trienen in het vak. Naast haar krachtige vocalen, levert ze met Your Woman een debuut dat grotendeels weet te boeien. Haast 'n unicum dus - voor albums in dit genre. Laat wel wezen: enkele nummers krijgen met hun instrumentatie vaak (een) ondersteuning van andere genres waardoor dit album meer biedt dan alleen R&B. Dat werkt hier absoluut in z’n voordeel, en dat zal ook vast de voornaamste reden zijn waarom Your Woman van begin tot eind interessant zal blijven voor de gemiddelde luisteraar. Het zijn deze nummers die deze plaat de moeite waard maken.

Heard It All Before was een zeer geslaagde eerste single. Zo op het eerste gehoor 'n doorsnee R&B-nummer, maar schijn bedriegt. De vieze - en prominent aanwezige - groovende funk die erin verweven is, maakt dit al gelijk één van de leukste nummers die je hier vindt en al meteen wordt duidelijk dat het gaat om het betere werk. Om precies dezelfde reden is Saved the Day net zo memorabel. Minstens net zo goed is Where Have You Been. Voor het grootste gedeelte bestaat ‘ie uit hip-hop dat vrij bescheiden blijft, en daarmee horen we weer een andere inslag, en dankzij de blazers tijdens het refrein kun je het zelfs nog onder nu-jazz scharen. Nóg wat meer hip-hop georiënteerd wordt 't met A Little Sunshine die tevens vol overtuiging wordt gebracht. Grenzen van de nu-soul worden opgezocht met Lunch Or Dinner en Better Off die eveneens goed kunnen bekoren, evenals het wat donkere, kale titelnummer die vooral vanwege de productie een sfeervolle toevoeging blijkt te zijn. Dit zijn zo ongeveer wel de hoogtepunten.

De overige nummers hebben misschien ietwat minder bijzondere eigenschappen, en zijn wellicht het prototype R&B. Maar wél van het goede soort, voor wat het waard is. Het materiaal is niet vernieuwend, maar weet ondanks dat gegeven goed en smaakvol bij te blijven (!). Vocaal gezien is er weinig tot niets aan te merken op Anderson, en productioneel gezien weet dit album zich goed te onderscheiden van al die andere, “dertien in een dozijn albums”. De diversiteit en het eindresultaat mogen er zijn. Tof album!

SuperHeavy is één van de meest bijzondere en opmerkelijke formaties ooit, dacht ik zo. Ik ken namelijk geen enkele andere samenstelling waarvan de artiesten zo divers zijn, plus ook nog eens van goede huize komen. Alleen daarom is dit al één van de meest interessante releases van 2011. Vooral het feit dat Joss Stone deel uit maakt van deze formatie, trok me over de streep om dit album een luisterbeurt te geven. In het moment is het best een fijn plaatje om op te zetten, het voelt ook best eigentijds aan. Toch vind ik wel dat uit dit album niet echt blijkt dat je te maken hebt met vakmensen. Joss Stone blinkt uit in het soul genre, Mick Jagger blinkt uit in het rock genre, Damian Marley, die blinkt uit in het reggae genre, en A.R. Rahman blinkt uit in het componeren van Indiase nummers. En Dave Stewart? Tja, die zal vast en zeker ook wel ergens in uitblinken, als gitarist valt hij me echter nauwelijks op op dit album.

Maar waar ik vooraf ietwat bang voor was, blijkt ook wel een beetje gegrond te zijn bij dit album. Hoe goed ze als individuen ook mogen zijn, als gezamenlijke groep komt niet het beste in hen naar boven. De vocalen zijn naar mijn mening nogal ondergeschikt aan de instrumentatie (ik vind dat er te weinig samenspel is), de instrumentatie schijnt een belangrijke rol te moeten innemen op dit album, zo lijkt het wel. En als die instrumentatie nou continu van hoog en veelzijdig niveau was, dan had mij dat niet uitgemaakt, maar nee. De veelzijdigheid die de debuut single Miracle worker laat horen, is alleen nog maar terug te vinden in Beautiful people en Rock me gently. Op de andere nummers wordt er hier en daar een Indiaas riedeltje of een vleugje ska/reggae toegevoegd, maar daar blijft het bij. Dan is er nog I can’t take it no more ook nog wel een aardig aanwinst op het album, al is het ‘gewoon’ een doorsnee rocknummer. Ik vind de stem van Jagger wel op het randje, daar heb ik wel vaker last van op dit album. Soms is het té. De andere nummers luisteren goed weg, zonder dat het echt indruk op je zal maken. World keeps turning hadden ze wat mij betreft achterwege kunnen laten, wat een EO-geneuzel (!). Bah.

Leuk om eens gehoord te hebben. Vooral als je van te voren niet al te veel verwacht van dit album, zal het wel een meevaller zijn. De namen die hierop meedoen scheppen echter hogere verwachtingen dan dat het album uiteindelijk weet waar te maken. Al met al een voldoende voor deze 'SuperGroup'.

Drie sterren.

Tot op heden nog steeds hun laatste studio-album, ondanks er al jaren geruchten gaan dat er een nieuw album van hen wordt uitgebracht. Veel producers hebben hun steentje bijgedragen op dit album, waaronder Puff Daddy, Faith Evans, Missy Elliott en Timbaland. Die producers hebben een album gecreeërd waarop genres als hiphop, soul en R&B allemaal aan bod komen, en hoewel er nog meer producers betrokken waren bij ‘Release some tension’, is het zeker een coherent album geworden. Ondanks de veelbelovende guest features werd dit album indertijd veelal negatief ontvangen, en in zekere zin best begrijpelijk.
Als we de namen onder de loep nemen die onderdeel uitmaken op dit album (als producer of als gastartiest), dan kan je gerust spreken van hoge verwachtingen. Die verwachtingen worden door de Sisters With Voices zelf niet geheel waargemaakt. Het trieste is dat de bijdragen van de gastartiesten vaak memorabeler zijn dan de zangpartijen van de zusjes zelf. Productioneel is het allemaal wel aardig, maar het komt gewoon niet goed uit de verf. ‘Someone’, ‘Lose my cool’, ‘When u cry’, ‘Gettin funky’ en ‘Can we’ zijn de hoogtepunten op dit album, de rest is oké maar vrij snel vergeetbaar. Het enige nummer dat dan ook echt potentie had om uit te groeien tot een grote hit is ‘Can we’, en als ik me niet vergis, is dit ook een single geworden. Het nummer doet een beetje denken van 702’s ‘Where my girls at?’ uit 1999 qua beat en melodie (ook een Missy Elliott productie).
Ik ben benieuwd of ze nog met nieuw materiaal komen. Er staat een album gepland voor 2011 (TBA), maar die wordt ieder jaar verschoven aangezien ze in 2005 de draad weer oppakten en toen al geruchten circuleerden voor een nieuw album. Of er nog voldoende animo voor deze dames is, betwijfel ik echter. Gezien de huidige R&B-scenè denk ik dat ze het beter hierbij kunnen laten...

Talent zit in de familie van Syl[eena] Johnson. Vader is één van de betere soulzangers, dochter is één van de betere r&b-zangeressen. Voor een album in dit genre is Chapter I: Love, Pain and Forgiveness best opmerkelijk; geen enkel nummer verveelt, en ondanks de vrij forse tracklist, worden de nummers onderling vaak anders instrumentaal bekleed waardoor de muziek zonder moeite interessant blijft. De twee hoogtepunten zijn echter de twee "basic" (r&b-)slowjams en tevens singles Ain’t No Love en het door R. Kelly geschreven, gearrangeerde en geproduceerde I Am Your Woman. Twee van die liedjes die qua teksten zowaar een inhoud hebben (lees: geen (simpel) schrijfwerk van één a twee minuten). Die teksten vallen sowieso mee en zijn ook nog 'ns variërend. Zo valt het neo-soulachtige Hit on Me - dat een verhaal vertelt over huiselijk geweld en qua stijl ook zo van 'n Mary J. Blige album had kunnen komen - het meest op. Ook twee andere erg soulvolle nummers, You Said en He’s Gonna Do You In, weten de juiste sfeer van 't genre goed over te brengen. Tot slot is er You Ain’t Right dat vooral opvalt vanwege de flinke hedendaagse invloeden van funk die erin verwerkt is; ook erg fijn! Zeker een sterk album. Deze mag echt wel eens wat meer belicht worden in het genre. Helaas wordt Syleena, net als haar vader, nogal onderschat in de muziekwereld. Hier ligt 't bewijs waarom dat echt niet zou mogen.

Nadat de formatie Eighties Ladies op de klippen was gelopen, kreeg slechts één van de vijf dames de mogelijkheid om een album op te nemen op Uno Melodic. ‘Give me your love’ zou het vierde album worden dat werd uitgebracht door het label van Roy Ayers. ‘Give me your love’ en de b-kant van de genoemde single, ‘You can’t turn me away’ werden een jaar eerder uitgebracht dan dit album, en het laatsgenoemde nummer zou later een veel gesampled nummer zijn; onder andere Notorious B.I.G., Naughty By Nature en recentelijk nog Erykah Badu zouden delen van het nummer gebruiken voor in hun eigen nummers. Maar ook de titeltrack werd veel gesampled in nummers van onder andere Armand van Helden en Michael Jackson. En tja, als zoveel grootheden de mosterd bij Sylvia vandaan halen, moet er haast toch wel iets bijzonders aan deze tamelijk obscure zangeres zijn? Wederom is dit een album dat qua genre erg modern is, met boogie en funky klanken met daarnaast lichte jazz-invloeden. In tegenstelling tot het album van de Eighties Ladies, vind ik deze release wel interessant. De nummers zijn –ook bij dit album– veel van hetzelfde, maar omdat het album als geheel goed in elkaar steekt, is het makkelijk om ‘Give me your love’ in zijn geheel te beluisteren. Bovendien is de niet-alledaagse stem van Sylvia een extra interessant punt. Daarom is dit album ook een van de weinige moderne soul- en funkalbums die ik weet te waarderen, al blijft het voor mij een album die van tijd tot tijd leuk is. Als ik ‘m veelvuldig zou beluisteren, zou hij me te snel vervelen. Voor de liefhebber is dit album volop te bestellen. Zo is hij dit jaar voor het eerst op CD uitgebracht en daarnaast ook als 2-LP verkrijgbaar, terwijl de originele en uiterst schaarse persing, naar mijn weten slechts 1 LP betrof.

Dit is het derde album wat ik heb beluisterd van Syreeta. Na de vondst van het nummer ‘Happiness’ dat op haar debuutalbum staat, heb ik besloten om meer albums van haar te beluisteren. Uiteraard in de hoop nog zo’n pareltje te vinden, want hoewel ik het overige materiaal niet slecht vind, vind ik het niet interessant genoeg om veelvuldig te beluisteren. Vandaag dus de beurt aan ‘One to one’. Helaas geen pareltje gevonden, maar de consistentie van dit album weet ik dan wel weer de waarderen. Voor het eerst heb ik het idee dat er nummers gekozen zijn die erg goed bij haar stem passen. Een album dat een vrij eigentijdse sound heeft voor een album uit die tijd, dat wat mij betreft te categoriseren valt als R&B. Haar stem blijft dunnetjes en nog steeds mis ik power in haar stem, maar dat wist ik al van te voren gezien twee eerdere albums die ik beluisterd heb, dus is het eigenlijk geen noemenswaardig punt. Beste nummer dat er te vinden is, vind ik ‘Harmour love’ of anders ‘Tiki tiki donga’ (de vreemde eend in de bijt). Het minste nummer is ‘I too am wanting’. Op zich een aardig album, niet meer dan dat.

Inmiddels al jaren niet meer in de maak deze CD van Syreeta die alweer ruim zes jaar geleden overleden is. Dat terwijl dit toch een aardig bekend Motown album is. Een behoorlijke combinatie tussen soul/R&B/funk maar best eigentijds voor 1974 en niet geheel vergelijkbaar met de Motown sound rond die tijd.

Het politiek getinte ‘I’m going left’ is al gelijk een knallende opener voorzien van een fijn ritme. ‘Spinnin and spinnin’ is wat minder bijzonder, beetje soul combinatie met easy listening. ‘Your kiss is sweet’ is een vrolijk calypso/boogieachtig nummer dat in het Verenigd Koninkrijk een 12e plaats in de hitlijst wist te bemachtigen. ‘Come and get this stuff’ is van de hand van Stevie Wonder en was oorspronkelijk bedoeld voor Rufus & Chaka Khan maar het was Syreeta die ermee vandoor ging en het omtoverde in een midtempo soul/funk nummer. ‘Heavy day’ is de eerste ballad en is best leuk, erg relaxing – het mooiste vind ik het achtergrondkoortje met een hele hoge whistle van niemand minder dan Minnie Rippterton op het einde. Gelijk erachteraan komt alweer een ballad, ‘Cause we’ve ended as lovers’ en deze voelt helemaal niet bijzonder aan; het kabbelt teveel voort allemaal en is een van de minste nummers van het album. Alsof dat nog niet genoeg was komt alweer een ballad, wel de mooiste overigens, ingetogen en toch opzwepend voorzien van een mooi arrangement. ‘Waitin’ for the postmen’, een kort nummer, meer een soort interlude dat best aardig is op dit album. ‘When your daddy’s not around’ is weer een soort van interlude, ditmaal een dialoog door Stevie Wonder en Dennis Morrisson – ik snap niet zo goed waarom dit op ’t album is geplaatst en ervaar het dan ook als een storende onderbreking op dit album. ‘I wanna be by your side’ is een duet met G.C .Cameron, voormalig leadzanger van The Spinners, niet echt een bijzonder nummer maar ook niet slecht, alhoewel ik duidelijk een chemie mis. ‘Universal sound of the world’ is de afsluiter, mooie instrumentatie, een soort funky midtempo ballad alleen die imitatie kinderstemmetjes op ’t einde vind ik irritant.

Over het algemeen best een aardig album maar voor mij niet geschikt om veelvuldig te beluisteren. Een echte knaller ontbreekt alhoewel het -wellicht- bekendste nummer van dit album, ‘Your kiss is sweet’, een erg catchy nummer is en de opener ‘I’m going left’ en er ook mag zijn. Al het overige is van tijd tot tijd leuk maar daar blijft het bij.

Het plan van Berry Gordy om Syreeta (Wright) de nieuwe leadzangeres van The Supremes te laten worden, ging dankzij Mary Wilson niet door. Stevie Wonder was ontevreden over de hoeveelheid eigen (creatieve) inbreng hij mocht leveren op zijn albums en verliet in 1971 Motown. Kortom: tijd voor een verandering. Samen verliet het pas getrouwde echtpaar Detroit voor New York, om te werken aan een tweetal onafhankelijke albums. De wanhopige Gordy, wilde Wonder graag terug in het Motown-team en stemde in dat Stevie voortaan de volledige controle kreeg voor zijn eigen opnames, dus tekende Wonder opnieuw een platencontract bij het beroemde soullabel. Nadat Stevie Wonder ‘Music of my mind’ uitbracht, besloot dat Syreeta het hoog tijd werd om haar eigen zangcarrière te hervatten. Nog voordat haar debuutplaat ‘Syreeta’ werd uitgebracht gingen het echtpaar uit elkaar na 18 maanden huwelijk. Uiteindelijk werd ‘Syreeta’ uitgebracht en rond diezelfde tijd verscheen ‘Talking book’, het album van haar ex-man dat voor hem uiteindelijk de definitieve doorbrak betekende. Beide albums bevatten nummers autobiografische nummers vanwege het falen van hun huwelijk. Op dit album vinden we daarnaast een drietal covers, te weten: ‘I love every little thing about you’ (Stevie Wonder), ‘What love has joined’ (Smokey Robinson) en ‘She’s leaving home’ (The Beatles). Het absolute hoogepunt op dit album is voor mij ‘Happiness’, het nummer kent niet alleen een prachtige melodielijn maar ook het achtergrondkoor is geweldig, ze maken het nummer helemaal compleet! Toch vind ik Syreeta helemaal niet geschikt als soliste, qua stem lijkt ze erg op Jean Terrell, de vrouw die de uiteindelijke leadzangeres van The Supremes werd, en daarmee Diana Ross opvolgde. Een stemgeluid als deze is vooral erg aangenaam in groepsverband, maar om zelfstandig een heel album dragen is op de een of andere manier incompleet, naar mijn idee. Er ontbreekt kracht in haar stem.