Zoals ik al vermeldde in het SAvdW-topic had ik nog nooit van de band The Time gehoord. Meestal wil ik toch wel het een en ander over een band en/of artiest weten, voordat ik aan een album begin.
Zo gezegd, zo gedaan. Wikipedia leerde mij dat deze formatie bestond uit o.a.: Jesse Johnson, Jellybean Johnson, Terry Lewis en Jimmy Jam. En natuurlijk ken ik die namen wel!
Jesse Johnson als solartiest en de andere drie als productie-trio voor Janet Jackson.
Tevens las ik op diezelfde site dat Prince de leadzang aanvankelijk zelf verzorgde voor dit album, dat hij overigens grotendeels zelf schreef onder het pseudoniem Jamie Starr, maar dat zijn leadvocals uiteindelijk werden vervangen door Morris Day. Prince verzorgt echter wel een deel van de achtergrondvocalen op deze plaat, al kon ik dat niet altijd even goed horen.
Maar oef, ik heb dit album wel een aantal keren moeten beluisteren voordat ik 'm in zekere zin wist te waarderen. Dit is echt een typisch jaren '80 album, en muziek dat in de jaren '80 is uitgebracht, ligt vaak wat minder in de smaak bij mij. Hetgeen wat dit album voor mij dan iets omhoog haalt, is het Prince-sausje, namelijk de combinatie van boogie, funk, pop en rock. Al is het natuurlijk niet echt helemaal te vergelijken met een aantal van zijn eigen albums, en daarnaast klinkt dit ook wat meer gedateerd dan zijn eigen materiaal dat rond diezelfde periode werd uitgebracht (vind ik althans).
De nummers vind ik op zich allemaal oké, al steekt er voor mij geen nummer uit op dit album die ik echt bijzonder vind, al vind ik 'Girl' het beste wat er op dit album te vinden is. Voor mij dus geen meesterwerk, maar ik heb het ook niet met tegenzin zitten luisteren ofzo.

Fijne rustgevende soulmuziek, voorzien van prima harmonieën. Nergens wordt het echt speciaal of opmerkelijk en het feit dat veel van de nummers over de liefde gaan, helpt ook niet zo bevorderlijk om de heren van The True Reflection zich te laten onderscheiden van alle andere groepen. Toch na wat beluisteringen blijken er twee alleraardigste nummers op te staan. Zo moet Look At All the Lonely People het vooral hebben van zijn mooie instrumentale begeleiding en past de inhoud van de tekst goed bij dit soort soft-soul, terwijl de aan de maatschappij gerichte tekst van Society een sterkere en serieuze ondertoon heeft, en qua sfeer erg goed aansluit bij een aantal bekende Norman Whitfield-producties voor acts van Motown uit die tijd. De overgebleven zes nummers steken ook degelijk in elkaar; zo hoor je de kenmerkende Philadelphia-soul terug in What You Don’t Know dat eveneens vroege sporen van disco bevat, en weet de lome sfeer van Whispers (dat het verhaal vertelt over het geroddel dat zich in een buurt / dorp afspeelt; ook niet bepaald een thema dat voor de hand ligt) ook een positieve indruk achter te laten. Kortom: zeker een aardig album voor eens in de zoveel tijd dus.

Hm, ik merk alweer dat ik minder gecharmeerd ben van deze plaat dan de andere SAvdW-deelnemers. Instrumentaal is Down to Earth van top-niveau en dat mag ook zeker wel, want de vocalen schieten bij ieder nummer fors tekort. Naar mijn mening, tenminste. Ik vind de vocalen bij ieder nummer zeer flauw, saai zelfs; er is totaal geen enthousiasme of liefde (voor het vak) te bespeuren. Ze coveren erop los op Down to Earth, maar geen enkele opname weet enigszins het origineel te benaderen. Zo mist Brother Louie de dreigende, zelfs spokerige sfeer van Hot Chocolate’s origineel, Law of the Land en This Girl’s Alright With Me missen de juiste intonatie waarmee The Temptations beide nummers bezingen, en de vocalen in Love and Happiness hebben - in tegenstelling tot die van Al Green’s origineel - geen greintje subtiliteit (die zeker vereist is), terwijl Our Day Will Come zijn dromerige karakter mist zoals de versies van Ruby & The Romantics en recentelijk Amy Winehouse wél hebben. Alle andere nummers, het zou me niet verbazen als dat ook covers zouden zijn, vind ik op zich aardig (al kan dat komen omdat ik deze niet eerder heb gehoord), maar nergens blijkt dat het gaat om top-materiaal. Het luistert allemaal goed weg, maar daarmee is alles gezegd. Voor mij persoonlijk niet meer dan een overbodig album met veel covers dat in dit geval vooral gered wordt door de instrumentatie. En ja, ik weet het, ik ben een zeurpiet.

Deze groep werd oorspronkelijk al gevormd in 1955 in Los Angeles, California en kende gedurende de jaren dat ze actief waren, verscheidene formaties en traden ze op onder diverse namen, zo heetten ze oorspronkelijk The Heart Thrills, vervolgens The Jayhawks, The Marathons, toen The Vibes en uiteindelijk The Vibrations. In de jaren zestig brachten ze een aantal singles uit, maar wegens gebrek aan succes gingen ze tijdelijk uiteen om vervolgens weer bij elkaar te komen voor het maken van dit album Taking a new step, die tevens werd uitgebracht onder de naam The Vibrations. Het album is nagenoeg hetzelfde. Helaas bleef ook ditmaal de gehoopte doorbraak uit, en ze werden uiteindelijk dan ook een permanente nachtclub act, voordat ze in 1976 besloten om er definitief mee op te houden.

Hetgeen dat zo mooi aan dit album is, is de veelzijdigheid. Zelfs bijna veertig jaar nadat ‘ie is uitgebracht klinkt hij nog steeds fantastisch! Wind up toy is al een leuke opener, klinkt wel vrolijk en zomers. Ain’t no greens in harlem was zijn tijd écht heeeeeeel ver vooruit. Dat rap en funk een gouden combinatie kunnen zijn werd toen al duidelijk. De leadzanger brengt het ook zo cheesy en nonchalant dat dit gelijk het meest memorabele stuk op dit album is. Run for your lives is de derde topper op rij. Geweldige authentieke rhythm & blues met een duidelijke verwijzing naar het country genre.

Alles wat volgt mag er ook zeker zijn. Zo ook bijvoorbeeld het rauwe Midnight rider en het bijzondere verhaal vertellende Bolder, Green & Jones. Maar wat te denken van het ritmische en wereldachtige Zazoo, dat je op de één of andere manier aan Afrika doet denken. De disco was toentertijd nog niet in zicht, maar The Vibrations maakten al onbewust disco in de vorm van Man overboard. Silver dollar is ook zo’n nummer dat z’n tijd vooruit was., waarbij er wederom wordt gerapt tijdens de coupletten. Latinachtige sferen komen naar boven bij Whiskey man, hiermee wordt onderhand wel duidelijk dat The Vibrations zeker geen alledaagse groep is. Ik denk dat ze hier ook echt op hun hoogtepunt zijn.

Jammer dat zoveel goede soul albums overschaduwd worden door andere albums van hetzelfde genre uit diezelfde tijd. Dat begin jaren zeventig de soul op z’n best was, wordt ook hier weer mee bewezen. Iedereen die veelzijdige (soul) albums houdt, komt hier niets te kort. Goede (samen)zang, prettig in het gehoor liggende instrumentatie en mooie teksten. Het is hierop allemaal aanwezig.

Deze groep uit Baltimore, Maryland heeft indertijd barweinig aanzien gehad, maar ondertussen heeft dit album zo’n beetje de cult-status verworven bij liefhebbers van het zoete “mellow soul” genre. Een kleine opleving van The Whatnauts ontstond in 2005 toen Kanye West een sample van I’ll erase your pain nam, en gebruikte in zijn nummer Late, een (hidden) bonus track op zijn tweede album Late registration. Maar vooralsnog is deze groep niet bekend bij het grote publiek. Wellicht omdat er weinig liefhebbers zijn van deze specifieke tak van het soul genre. Toch is dit zeker een bijzondere plaat.

Door de brave harmonieën zou je haast vergeten dat dit album eigenlijk heel soulvol is. Iets wat vooral blijkt uit de teksten. Verdriet en pijn zijn een terugkerend centraal thema op de nummers. Hoewel de vocalen wel erg gladjes zijn, zit er wel behoorlijk wat variatie in de instrumentatie. Just can’t leave my baby is zelfs een mooi voorbeeld van soul en funk waarbij die zoete vocalen afgewisseld worden door rauwe uithalen door één van de zangers. Een doorgaans niet gebruike mengeling die ertoe bijdraagt dat deze groep zich enigszins weet te onderscheiden van andere sweet soul groepen. Souling with the Whatnauts is een instrumentaal nummer op dit album, en past prima tussen de overige stukken. Noemenswaardig is het, dat dit nummer tot dan toe het meest funky en rauw is op het hele album! Het tweede instrumentale nummer dat volgt Dance to the music is de vreemde eend op dit album: het is namelijk pure rock (!). Ook hiermee weten The Whatnauts de luisteraar te verassen. Nog een reden waarom deze groep zich onderscheidt. Message from a black man is wat mij betreft het (tekstuele) hoogtepunt. Mooi uitgevoerd, goede samenzang en een welbekende sociaal-kritische boodschap.

De term “slaapkamermuziek” is onvermijdelijk. Toch is die term echt niet negatief, zeker niet als je van dit soort soul houdt. Met mate een genietbare plaat, maar Introducing the Whatnauts is wel zo’n album voor af en toe; de verveling zal anders toeslaan. Een op alle aspecten eenvoudig, maar prima debuut.

Ondertussen nog maar een trio (voorheen een kwartet), brachten ze nauwelijks een jaar na hun debuut Introducing the Whatnauts opvolger Reaching for the stars uit. Dit album is veelal in dezelfde stijl als diens voorganger, al is de variatie op dit album minder en wordt deze beperkt tot alleen maar “mellow soul”, terwijl ze op hun vorige album qua instrumentatie wat meer experimenteren met funk en zelfs één instrumentaal rock nummer. De uitschieters vind ik het funky World, wat gewoon een zeer leuk nummer is, en het vrolijke I dig your act. Het melodramatische We will always be together heeft ook wel wat. Bij de overige nummers kom ik niet verder dan "wel aardig"; ze zijn niet echt noemenswaardig.

Hoewel niet slecht, is dit album toch iets te langdradig om van begin tot eind uit te zitten. Daarvoor gebeurt er te weinig, maar dat is te verwachten bij een album in deze stijl. Ik beluister deze niet zo vaak, maar an sich is het een prima plaatje. Iets wat vooral te danken is aan de relatief korte speelduur.

Met On the rocks waren The Whatnauts alweer toe aan hun laatste album, om vervolgens te verdwijnen uit de schijnwerpers. Drie keer scheepsrecht zou je hopen, maar ook dit keer wisten ze geen potten te breken. Het eerste wat aan dit album opvalt, is natuurlijk die grappige hoesfoto. Achter die hoesfoto is er weinig vernieuwing en het trio gaat dan ook door waar ze gebleven waren: het maken van zoete soul.

Toch staan er hier weer een paar nummers op waardoor (ook) dit album de moeite waard is. Neem bijvoorbeeld het geweldige funky Heads up, waarvan je niet zou denken dat zo’n nummer op een “mellow soul” album staat. Verreweg het leukste liedje op dit album, vooral opvallend vanwege zijn eenvoud, maar wel erg catchy. Ook het met melancholie doordrenkte Only people can save the world is op alle fronten (tekst/arrangement/instrumentatie) een interessant en mooi nummer. Ook het swingende Blues fly away is erg leuk. Hoewel de titel misschien nogal deprimerend overkomt, is het feitelijk een leuk uptempo nummer met een feel good en -wederom- een catchy refrein en melodie.

Voor de rest tamelijk het oude bekende recept. Misschien negatief in de zin van “als je één album kent, ken je ze allemaal”. Aan de andere kant, waarom zou je een formule die prima in elkaar steekt veranderen? Dat hebben ze ook niet gedaan, ze hebben geen concessies gedaan om beroemd te willen zijn. Ze hielden de eer aan zichzelf en trokken zich terug uit het muziek wereldje. Enfin, de nalatenschap van de drie door hen uitgebrachte albums zal niemand hun (gelukkig) meer afpakken.

Heel anders uiteraard dan het latere werk waarmee Sophie doorbrak, een stuk alternatiever en niet zo popachtig, maar als je het beluistert kom je tot één conclusie: dit is typisch Sophie Ellis-Bextor! Neem alleen de titels al, dan weet je genoeg. Ze bezingt de nummers op zo’n achteloze, ongeïnteresseerde manier en dat maakt het materiaal des te interessanter. In ieder nummer is tot op zekere hoogte wel wat leuks te ontdekken, maar de voorkeur gaat uit naar de wat complexere composities die met name aan het begin te horen zijn, als ik het zo stellen mag. Vooral een nummer divers nummer als Keep in Touch, bestaande uit diverse instrumentale lagen, of ‘n donker arrangement als I Got the Wherewithall met de op momenten fijne dreigende instrumentatie, behoren tot m’n favorieten. Die worden overigens goed afgewisseld met wat “simpelere” nummers die zeer goed blijven plakken, waaronder de opener A Pessimist is Never Dissapointed en vooral het refrein van I Know Enough (I Don’t Get Enough), maar ook het droge If You Can’t Do It When You’re Young; When Can You Do It?. Dit album biedt uiteindelijk te weinig kwaliteit om van een echt subliem album te kunnen spreken, vind ik tenminste, maar het blijft bovengemiddeld goed. Vooralsnog een ruime voldoende voor Sophie en deze pseudo-artistieke plaat.

Motown goes disco! Ik vraag me af hoe het kan dat deze dame nooit meer bekendheid verworven heeft, want wat een strot heeft deze Thelma Houston. Qua kwaliteit is dit album zeker net zo goed als een aantal Donna Summer disco-albums (dan heb ik het niet over de Donna’s beste overigens) als uit die tijd. Zo is het openingsnummer en tevens titeltrack een meer dan aardig disconummer, voorzien van een lekker ritme en catchy melodie. De knaller is natuurlijk de Harold Melvin & The Blue Notes cover ‘Don’t leave me this way’. Wat een groove zit in deze versie, briljant voor een nummer uit 1976! Maar ook het overige werk stelt me niet teleur. Neem ‘I don’t know why I love you’, misschien iets minder catchy dan het vorige nummer maar wel een regelrechte floorfiller. Daarna zakt het allemaal iets in, of nou ja, de nummers worden minder memorabel maar zijn verre van slecht te noemen. Zo is ‘Sharing something perfect between ourselves’ een prachtige ingetogen ballad en datzelfde geldt voor de afsluiter ‘Differently’. Kortom: lekker album dat eens wat anders is dan de welbekende Motown-sound.

Na het overlijden van Lisa “Left Eye” Lopes, vandaag de dag exact tien jaar geleden, kon een postume release natuurlijk niet uitblijven. En zie hier, het vierde en uiteindelijk laatste album van TLC. Je zou je kunnen afvragen of dit album ook was uitgebracht als Lopes nog had geleefd (de eerste scheurtjes in de formatie waren na Fanmail al zichtbaar en naar het schijnt wilden Thomas en Watkins zich op een gegeven moment als duo voortzetten, gezien de onderlinge spanning). Afijn, het grootste gedeelte van 3D werd afgewerkt zonder inbreng van Lopes en ondanks dat gegeven, is het nog best een behoorlijk album geworden. Vooral alle tracks die doen denken aan de nadagen van de nineties urban klinken goed. De eerste single Girl Talk, met daarnaast Over Me en Quickie, zijn hier drie prima, geslaagde voorbeelden van. De ballads zijn goed aan te horen en worden nergens cliché. Eerder oprecht. Zoals bijvoorbeeld het toffe eerbetoon aan Lopes, Turntable, en in mindere mate het eveneens bekoorlijke Hands Up. Damaged, die veel meer pop/rock-georiënteerd is en daarmee wellicht iets buiten de toon van het overige materiaal valt, weet ook te overtuigen. Het grootste pluspunt van 3D is dat het nergens klinkt alsof er knip- of plakwerk aan te pas is gekomen (iets waar bijvoorbeeld de postume releases van Jackson of Winehouse wel enigszins onder lijden). Dit is eerder een volwaardig album. Daarmee is dit absoluut geen nutteloze release, maar wel een geslaagde sluiting van hun fantastische carrière.

Twintig jaren zijn inmiddels verstreken en nog steeds blijft 't een leuk debuut van de dames, al waren ze ten tijde van deze release eigenlijk nog jonge meiden. Wat voor de luisteraar vooral zo leuk is aan Ooooooohhh... on the TLC Tip, is de losse en ongedwongen sfeer die van begin tot eind aanwezig is. Je hoort het er gewoon van af dat ze plezier hadden in het maken van het album. Terwijl op de andere albums die volgden vooral de R&B domineert, hoor je hier nog veel invloeden van hip-hop terug; een bijkomend leuk gegeven. Qua songmateriaal hebben ze goed geluisterd naar tijdsgenoten als Salt ’N Pepa, maar dat maakt natuurlijk niets uit. Ain’t 2 Proud 2 Beg zou je dan ook kunnen zien als de Let’s Talk About Sex van dit trio. Uiteindelijk is het wel het meest vermakelijke nummer hiertussen. Wat je overhoudt varieert van leuk tot wat minder gedenkwaardig (al wordt het nergens vervelend of saai). De overige singles verdienden zeker hun populariteit. Zowel Hat 2 Da Back als What About Your Friends als Baby-Baby-Baby doen zich ook vandaag de dag nog fris aan (dus niet modern, maar fris). Oké, ze zijn tijdsgebonden, maar dat ontneemt het luisterplezier zeker niet. Van de overige albumtracks zijn het vooral 't grappige Shock Dat Monkey en His Story, van die laatste is de zang mooi, die een vermelding verdienen. Alles bij elkaar opgeteld is dit geen hoogstandje, maar de spontaniteit is onweerstaanbaar.

Hij heeft slechts één album op zijn naam staan, maar het is een juweeltje van jewelste. Tom Brock was de protegé van Barry White, die dit album overigens produceerde, en dat gegeven valt keurig op zijn plaats als je naar I Love You More luistert. Heel het album bevat prachtige en rijk georkestreerde composities - in de stijl van White’s oeuvre - waarvan er zeven deels werden geschreven door Brock zelf. De beste kerel blijkt een uitmuntende tekstschrijver te zijn, want wat laat hij ons hier hele mooie liefdesliedjes horen. Deze worden bezongen op een echt zijdezachte, soms zelfs een gladgestreken instrumentatie – alleen Naked as the Day I Was Born laat ons een (kleine) afwijkende sound met wat funk horen. Even bijzonder is 't enige uptempo nummer, Shake Me, Wake Me. De (vlotte) zangstijl van Brock met een volle instrumentatie maakt dit niet alleen het meest levendige nummer van het album, maar tevens het meest aanstekelijk. Ondanks dat ene uptempo nummer biedt het album verder altijd een dromerige sfeer. Het zwoele titelnummer, The Love We Share Is the Greatest of Them All, het fijne broeierige, uitbundige instrumentale If We Don't Make It Nobody Can en There's Nothing in This World That Can Stop Me from Loving You zijn vier van die nummers die zeker 'ns gehoord moet hebben, net als Shake Me, Wake Me trouwens. Sfeervolle soul op zijn best en vrijwel 't perfecte romantische album.

Een redelijk onbekend album van Tom Jones die volgens mij begin jaren ’80 allang niet meer zo succesvol was in de jaren ’60. Het zal me dan ook niet verbazen dat dit album destijds onopgemerkt voorbij ging aan het grote publiek. Dat betekent uiteraard echter niet dat dit een slecht album is. Integendeel zelfs.

De opener en tevens titeltrack ‘Darlin’ is een cover van Frankie Miller (die het twee jaar eerder al opnam) en is tevens een van de hoogtepunten van het album. Tekst en arrangement vind ik prachtig en het country/pop genre past daar natuurlijk perfect bij. Het tweede nummer, ‘But I do’, is wat showbandachtig en het klinkt best mooi allemaal. Het derde nummer, ‘Lady lay down’ is een ballad, een wat walz-achtig nummer niet slecht maar ook niet memorabel. ‘No guarantee’ is tevens een ballad en is beter dan z’n voorganger maar niet memorabel genoeg om de hele tijd bij te blijven.

‘What in the world’s come over you’, is een beetje een uptempo bluesachtig en vormt een mooie afwisseling na een aantal ingetogen nummers en het klinkt ook best aardig. ‘One night’ is ook weer wat bluesachtig en doet me soms wat denken aan het bekende nummer ‘I can’t stop loving you’ (van o.a. Ray Charles) en is het eerste nummers sinds de titeltrack die weer erg goed is. ‘Daughter’s question’ is ook werkelijk prachtig, intens droevige tekst ,,Daddy please tell me, […] now that you stopped loving mommy, does it mean you stop loving me? Daddy please don’t stop loving me.’’ en met veel bezieling gezongen. De mooiste ballad van het album.

‘I don’t want to know you that well’ is minstens net zo mooi, een tekst over verbindingangst na een verbroken relatie en het bang zijn om je weer bloot te stellen, een combinatie van pop met soul en een vleugje country. ‘Dime Queen of Nevada’, beetje texmex en dus weer een nieuwe stijl binnen dit album, wederom een mooi nummer dat een zomers gevoel opwekt gewoon een prima, eenvoudig en luchtig liedje zonder een clichématige tekst. ‘The things that matters most to me’ is het tweede echte hoogtepunt na de titeltrack en is blues. Wederom net als een aantal andere nummers voorzien van een mooie tekst. Het feit dat het gesproken wordt vind ik prachtig, het creëert een verhaaltje in plaats van een liedje. De afsluiter ‘Come home Rhonda boy’ borduurt wat voor op het vorige nummer, wederom een gesproken verhaaltje maar na 1½ minuten wordt er gezongen. Het is voor mij het derde -en uiteraard laatste- hoogtepunt op dit album.

Waarom dit album geen commercieel succes werd komt wellicht omdat het album destijds wat gedateerd overkomt alhoewel ik het nu anno 2010 zeker niet oubollig vind klinken ofzo. Misschien heeft het ook wel te maken met het feit dat er nergens een wereldhit te vinden is, alhoewel een tijdloos nummer als ‘Darlin’ best wel potentie heeft/had. De helft van het album is gewoonweg prachtig en alle overige nummers zijn ook erg goed.

Het is toch ongelofelijk wat deze 70-jarige zanger weer neerzet. Een prima album dat een mix is van gospel, blues, soul, country en rock. Na al die jaren heeft hij wat betreft zang nog niets hoeven inboeten. Het openingsnummer ‘What good am I’ wordt heel laag ingezet maar je blijft al gelijk geboeid luisteren naar dit album waardoor mijn interesse zeker gewekt werd voor de rest van dit album.

Dan volgt ‘Lord help me’, dat weer wat rock ’n roll is maar een aangename afwisseling vormt dat in contrast is met de opener. ‘Did trouble me’ is het absolute hoogtepunt van het album, het begint ingetogen maar ontpopt zich fantastisch country/bluesachtig nummer en het arrangement is werkelijk prachtig. ‘Strange things’ is weer rock ’n roll met wat blues, maar wel met een authentieke sound en staat weer in contrast met het vorige nummer.

‘Burning hell’ werd de eerste single van het album, weer rock ’n roll met een gospelachtige tekst, het gitaar- en drumwerk zijn echt de shit! ‘If I give my soul’ is ook weer zo’n hoogtepunt op dit album, prachtige tekst en mooi (ingetogen) arrangement, bij dit nummer kreeg ik gewoon kippevel van zijn stem. ‘You don’t knock’ biedt ook weer een flinke dosis rock ’n roll en het achtergrond koor voegt zeker iets extras toe aan dit nummer. ‘Nobody’s fault but mine’ is weer blues, met een erg fijn ritme maar een van de minder memorable nummers op het album. ‘Didn’t it rain’ is een van de opzwepende nummers van het album en de tekst blijft nu al (na 3x luisteren) in m’n kop hangen. ‘Ain’t no grave’ vind ik ook weer een stuk mooier dan het origineel en vormt ook weer een van de hoogtepunten van dit album. ‘Run on’ is de afsluiter, een uptempo nummer en dat vind ik weer iets jammerlijk omdat je hierdoor het gevoel krijgt dat het album nog even voortborduurt, een ingetogen(er) nummer was meer op z’n plaats geweest, maar ook dit is een prima nummer.

Als je nummers moet coveren, dan maar op deze manier. Niets dan lof voor deze 70-jarige opa! Wat een geweldige plaat heeft hij hier geleverd. Zeker de moeite waard om even te beluisteren.

En dan te bedenken dat vice-president van Island Records dit album een lachertje vond en intern een (gelekte) e-mail heeft gestuurd dat dit project teruggetrokken moest worden of dat hij anders "zijn geld" terug wou. Ach ja, sommige mensen hebben gewoon geen smaak (misschien heeft het te maken omdat dit album niet commercieel genoeg is?) – in ieder geval een must try album!

Een authentieke sound waarbij gebruik is gemaakt van zo weinig mogelijk instrumenten en een minimale productie. Dit is muziek!

Ondanks dat dit album wellicht het slechtste en meest inspiratieloze album van Toni Braxton is, werd het nog niet eens zo’n gigantische flop in haar thuisland. In Europa werd ‘Libra’ (met uitzondering van Duitsland geloof ik) nergens een hit, al had dat ook te maken het het feit dat dit album nauwelijks promotie kreeg. Achteraf misschien maar goed ook, want het is nogal een standaard R&B-plaat geworden en dan druk ik me nogal voorzichtig uit. Slechts één nummer blinkt uit in zijn genre, en het album had dan ook door ieder ander zangeresje gemaakt kunnen worden. Daarbij had ze ook in acht moeten nemen dat niet veel mensen anno 2005 op Toni Braxton zaten te wachten. Toch een soort van has been. Het lijkt me dat je in drie jaar tijd sowieso wel met iets creatievers moet komen dan dit. Alleen het nummer ‘Take this ring’ is de moeite waard en dat komt door de sample van ‘Here comes the meter man’ van The Meters. Zonder die sample stelt het nummer ook niet veel voor. De rest is vrij snel vergeetbaar en dertien in een dozijn. Voor mij in ieder geval haar minste album tot op heden.

Het begon best veelbelovend met de leadsingle ‘Hit the freeway’. Dat nummer gaf al aan dat Toni Braxton voor dit album iets meer richting hiphop/R&B ging, en dat is op meer nummers van ‘More than a woman’ dan ook goed te horen. Het album kende de nodige controverse toen Toni Braxton na een aantal maanden weigerde om de 2Pac cover ‘Me and my boyfriend’ op single uit te brengen omdat rond diezelfde tijd Jay-Z en Beyonce ‘Bonnie & Clyde 03’ uitbrachten die op hetzelfde nummer gebaseerd is. Toni beschuldigde Jay er vervolgens van haar idee te hebben “gestolen”. Heel origineel was het idee van meet af aan al niet, want Mariah Carey gebruikte dat nummer al voor haar duet ‘How much’ met Usher, dat op haar album ‘Rainbow’ uit 1999 verscheen.
Hoewel dit album beschouwt kan en mag worden als een flop, vind ik dit met afstand haar leukste album. De af en toe hoorbare hiphop-invloeden maakt de helft van de tracklist een prima album, waarbij Toni tevens de moglijkheid krijgt om het beste van zich te laten horen, maar zonder het extreem zeikerige gejengel zoals wel te horen was op haar eerdere albums. Semi-ballads worden proper afgewisseld met uptempo’s, al zijn de pure R&B-nummers iets minder dan het overige. Het album is weliswaar geen meesterwerk, maar het kent voor mijn gevoel geen enkel zwak moment met uitzondering van ‘Rock me, roll me’; de enige track die ik skip.
Dit is het enige album van Toni Braxton die ik nog steeds van tijd tot tijd beluister, en hij is me nooit gaan tegenstaan. Alle aspecten die je in een R&B-album zoekt komen aan bod bij ‘More than a woman’. Vlotte productie, goede zangeres, hoog catchy-gehalte en een coherende sfeer tussen de nummers onderling. Ondanks al die positiviteit moet ik erbij zeggen dat het geen knaller van een album is, maar wel met stipt haar leukste! Voor een introductie kun je het beste met deze beginnen.

De populariteit van Toni Braxton is flink gezakt sinds 2000. Haar laatste drie albums ‘More than a woman’ (2002), ‘Libra’ (2005) en ‘Pulse’ (2010) waren stuk voor stuk geen commercieel succes hier in Nederland. ‘Pulse’ stond dit jaar slechts 1 week in de Album Top 100 en kwam niet hoger dan een lage 83e plaats. Op de een of andere manier gaat het toch steeds mis, verkeerde platenlabels, verkeerde single keuzes, verkeerde managers, weinig tot geen promotie noem het maar op. Deze vrouw die in 1996 het multi-platina album ‘Secrets’ uitbracht met de mega hit ‘Unbreak my heart’ is een schim van wat ze ooit is geweest. Toch kan ik niet zeggen dat ‘Pulse’ een slecht album is, het album is voorzien van best goede nummers en Toni Braxton bewijst dat ze vocaal gezien nog steeds sterk is, sterker nog, ik denk dat ik dit het beste Toni Braxton album ooit vind. Toch mis ik die ene echte “smash hit” zoals destijds ‘Unbreak my heart’ of ‘He wasn’t man enough’. Het nummer dat als leadsingle werd gekozen ‘Yesterday’ is wel het beste nummer van het album en ’t is ook zeker de moeite waard om het nummer te beluisteren op YouTube – het had een knaller kunnen worden maar met geen promotie in Europa kun je verwachten dat het flopt.

Ten opzichte van haar debuut, vind ik dit best een vooruitgang. Het is allemaal wat minder zoetjes, minder gedateerd en de nummers zijn wat gevarieerder. Bij de grootste hit ‘Un-break my heart’ kan ik de kritieken begrijpen, al moet ik toegeven dat ik niet alleen een haat-, maar tevens liefdeverhouding met dat liedje heb. Vreselijk kitcherig en cliché, maar andere kant een behoorlijk sterke R&B-ballad. Behalve de grote hit staan er meer leuke nummers op, zoals het tamelijk funky ‘You’re making me high’. De betere nummers worden afgewisseld met een draak van een nummer: ‘How could an angel break my heart’. Bijna net zo erg als Mariah Carey en Boyz II Men’s ‘One sweet day’ uit hetzelfde jaar. Niet om aan te horen! Andere semi-dramatische nummers als ‘There’s no me without you’ vind ik dan weer best oké. Het door R. Kelly geschreven ‘I don’t want to’ is behoort tevens tot één van de betere nummers op dit album al is het wel een hele gladde productie, maar een tekstueel ietwat gedurfder nummer als bijvoorbeeld ‘Talking in his sleep’ is ook best een fijne slowjam. ‘Let it flow’ die ook al op de Waiting to Exhale soundtrack stond, mag er ook zijn. Over het algemeen een prima R&B-album voor de tijd waarin ‘ie werd uitgebracht. Ik snap best dat het ook een commercieel succes werd destijds, of het overeenkomt met je persoonlijke smaak is een ander verhaal. Toch een prima album van Braxton.

Redelijk leuk album van Toni Braxton, wellicht zelfs haar beste na 'More than a woman'. Vooral het openingsnummer 'He wasn't man enough' staat na al die jaren nog steeds als een huis, en is wat mij betreft haar beste nummer tot op heden. Geweldige Darkchild-productie! Behalve dat nummer staan er meer goede nummers op, waaronder de ballad 'Spanish guitar'. Ik denk dat het de bedoeling was dat dat nummer net zo'n grote hit als 'Un-break my heart' zou worden, maar dat is zowel verkoop- als hitnoteringsgewijs nooit gelukt. Beide zijn overigens geschreven door Diane Warren.
Het overige materiaal laat soms te wensen over, zo is 'Just be a man about it' met de Dr. Dre feature behoorlijk teleurstellend. Een nummer als 'Gimme some' gaat, maar dat is voornamelijk te danken aan de bijdrage van Lisa "Left Eye" Lopes. 'I'm still breathing' vind ik een prima ballad, zelfs misschien nog wel iets beter dan 'Spanish guitar', al ligt het een beetje in het verlengde en datzelfde geldt voor 'Fairy tale' al is dat liedje wat meer upbeat. De rest is "mwa". Na dit album ging het allemaal bergafwaarts met Toni en een echt grote hit heeft ze dan ook niet meer gemaakt.
Mensen die een album vol met 'He wasn't man enough'-achtige nummers verwacht(t)en zullen ongetwijfeld teleurgesteld zijn (geweest). Geen enkel ander nummer op 'The heat' lijkt er ook maar een beetje op! Vooralsnog een prima album, maar nergens onderscheidend in het R&B-genre.

Het debuut van Toni Braxton. Tja, dat deze zangeres vocaal gezien heel wat in haar mars heeft, staat wat mij betreft buiten kijf. Voor een R&B-album uit 1993 is het ook nog niet zo slecht, maar het kabbelt naar mijn idee teveel voort. Ik vind dat de nummers ook te lang duren, ze hadden beter minstens met één minuut mogen worden ingekort. Tracks als ‘Love shoulda brought you home’, ‘Seven whole days’ en ‘Love affair’ vind ik op zich te doen, omdat ze net even wat ritmischer zijn dan de andere nummers. Van de echte cliché-ballads waar dit album vol mee staat, vind ik ‘Breathe again’ of ‘You mean the world to me’de beste op dit album, al zijn het geen toppers in hun soort. Over het algemeen typisch zo’n album dat het ene oor in, het andere oor uit gaat. Zoals gezegd niet slecht, maar het stelt barweinig voor, deels de schuld doordat dit album heel zoetjes is. Op de twee albums die volgden staan namelijk een aantal sterkere nummers in hun genre, die hierop (helaas) niet te vinden zijn.

Zelf had ze een klein hitje met Hot, maar ondertussen schreef ze twee gigantische hits voor niemand minder dan Whitney Houston (respectievelijk It’s Not Right But It’s Okay en If I Told You That, het duet met George Michael, komen van haar hand). Omdat van die singles miljoenen exemplaren verkocht werden, kreeg Estes waarschijnlijk zelf ook de mogelijkheid om een album uit de brengen. Dat werd dus Two*Eleven, 'n middelmatig album. Ondanks de vooruitstrevende productie (doet veelal denken aan Darkchild-producties uit die tijd), vervalt 't album in de gebruikelijke clichés van het genre, zijn er geen pakkende refreinen te vinden, en vormt de speelduur van bijna een uur (!) een struikelblok. Dat resulteert uiteindelijk in een debuut waarvan alleen de mini-hit Hot de moeite waard is, met eventueel nog als - aanvullend - noemenswaardig materiaal de dreunende beats van Independent Lady, en de slowjams Let’s Chill en She Can’t. Eén heel goed nummer, drie niet meer dan aardige liedjes, en de rest valt in het niet. Estes is overigens geen slechte zangeres, maar ze is niet de zangeres die deze tracks naar een hoger niveau kan tillen. Two*Eleven blijft op alle aspecten steken in de middelmaat.

Nederlandstalige zangers vind ik over het algemeen alles behalve bijzonder en hun albums vind ik al helemaal niks. Toch vormt Tony Neef hier een uitzondering op. Voor zover ik weet is dit z’n enige plaat en die is nog niet eens zo slecht. Vooral niet als ik ‘m vergelijk met andere Nederlandstalige albums die je in recente(re) jaren in de hitlijsten vindt.

De opener, ‘Mijn gebed’, (cover van DC Lewis) is gelijk al een van de mooiste liedjes op dit album maar ook ‘Gevoel van geluk’ dat destijds op cd-single werd uitgebracht is een prima popliedje. De titeltrack ‘Nooit verwacht’, ‘Nooit meer terug’, ‘Perfect’ en ‘Jij kunt zeggen wat je wilt’ zijn ook allemaal aardige nummers op dit album. ‘Hoe kon de zon weer ander gaan’ is een duet met Paul de Leeuw en is een vertaling van het liedje ‘Don’t let the sun go down on me’ (George Michael & Elton John) mag er ook zeker zijn. Het hoogtepunt van het album wordt keurig voor het laatst bewaard. De melancholieke ballad ‘Dat meende je toch niet?’ kent een prachtig arrangement en een prachtige tekst en valt een beetje buiten de rest van het album (vind ik tenminste).

Nergens echt diepgaand en het blijft behoorlijk commercieel allemaal maar verre van slecht.

De kritieken die worden geleverd op dit album vind ik behoorlijk onterecht. Dit is een gedurft album dat eigenlijk gedeeltelijk geclassifeerd mag worden als kerstalbum; het is te alternatief om door te gaan als een kerstalbum, met de stelling dat dit een winteralbum ben ik het dan wel weer eens.

De nummers zijn erg zweverig maar tegelijkertijd opzwepend, een aparte combinatie die alleen de betere zangeressen weten te brengen. De arrangementen zijn smaakvol en komen puur over, daarom is de algehele sfeer op dit album ook erg aangenaam. Ik vind dat de nummers allemaal op gelijk niveau zijn, er zit staat geen hoogtepunt of dieptepunt op dit album en dat vind ik ook wel eens fijn; je hoeft immers geen enkel nummer over te slaan.

Om een album als deze het meest te waarderen is het raadzaam om hem niet te vaak te beluisteren maar met mate. Van tot tijd is dit album zeer ontspannend en zelfs rustgevend. Met een beetje beleving is het net alsof je je midden een sprookje bevindt en dat is nou het betoverende van Tori Amos. Daarom is de albumcover ook zeer passend bij het album… je laat je meesleuren in de fantastiewereld van Tori Amos.

Dit album getuigd van lef, Tori weet heel goed wat ze doet.

Eén van de mooiste releases van het jaar 2011 krijgen we voorgeschoteld van Tori Amos. Wanneer het woord ‘concept’ in één adem met de naam ‘Tori’ valt, is mijn interesse gelijk gewekt, en ik denk wel die van meerderen. Het leverde ons niet alleen onder meer het mooie Boys for Pele en Scarlet’s Walk op, want sinds dit jaar mogen we Night of Hunters daar ook aan toevoegen. Het valt beslist te prijzen dat ze klassieke muziek voor iedereen interessant weet te maken, en om maar gelijk met de deur binnen te vallen: het is een geslaagd, uniek kunstwerk geworden van maar liefst tweeënzeventig minuten lang.

De dreigende, zelfs bij vlagen angstige geluiden van Shattering Sea weten je al gelijk te imponeren, de directe aanpak werkt verbluffend goed. Geen rustige start van het album, maar gelijk het album openen met zo’n intrigerend nummer verdient al de eerste loftuiting. Momenten van rust een schoonheid zijn er te vinden in onder meer de adembenemende Battle of Trees en Star Whisperer. Hoewel de speelduur van beide nummers rond de negen á tien minuten ligt, is geen seconde overbodig, Tori weet je iedere seconde te boeien. Dat is een gave, denk ik. Dit gegeven is eigenlijk wel meer van toepassing van de nummers met de lange speelduur, ze lijken, naar mijn mening, zelfs de hoogtepunten van het album te vormen! Eén van de weinige mindere momenten is Job’s Coffin, jammer dat Tori het niet helemaal zelf inzingt. De magie ontbreekt dan, en het vormt wel vaker een probleem wanneer we haar dochter horen.

De veelal intieme sfeer die Night of Hunters kenmerkt, resulteert in één van haar meest opmerkelijke creaties tot op heden. Enige storende minpunt van het album is de deelname van haar dochter, want je koopt een CD van Tori Amos, niet van Kinderen voor Kinderen. Ik durf rustig te stellen dat dit album van mij vijf (!) sterren had gekregen als dat kind geen deel had uitgemaakt van -het verder perfecte- Night of Hunters. Vooralsnog is Night of Hunters een product geworden waarvan Bach, Schubert, Chopin en die anderen zich niet voor zouden omdraaien in hun graf; ze zouden trots zijn, en die eeuwige, vervelende vergelijkingen als inferieure versie van Kate Bush schudt ze met Night of Hunters definitief van haar af!

Het eerste kerstalbum van Trijntje Oosterhuis, dat ondertussen al de gouden-status heeft verworven. Ieder jaar komen er talloze kerstalbums op de markt, en vele muziekliefhebbers willen er niets van weten. Terecht overigens, omdat het uitbrengen van een degelijke kerstplaat moeilijker blijkt te zijn dan je zou verwachten, getuige van de vele, ronduit vreselijke kerstalbums van de afgelopen jaren. En dan in 2010 brengt "onze" Trijntje een kerstplaat uit, wat moet je daar van verwachten? Laten we eerlijk zijn, ze is een van de beste vocalisten van Nederland, maar haar werk is lang niet altijd even interessant. 'This is the season' is naar mijn idee niet alleen een kerstplaat, maar bovenal een winterplaat die niet alleen geschikt is voor "slechts" twee dagen, maar voor de hele maand december. De keuze qua songs is ook prima gedaan: een aantal wat minder bekendere covers en een aantal nieuwe nummers. Normaal horen kerstalbums nogal vol te zijn qua geluid, maar alleen Trijntje's stem is hier mooi en krachtig genoeg om het album te dragen. Belletjes en riedeltjes hier en daar zijn dan ook niet nodig, en de eenvoud en bescheidenheid is de kracht van het album. Vooral een perfect album om te dienen als achtergrondmuziek, maar ook voor een reguliere luisterbeurt is dit album goed genoeg.

Het was nota bene Anouk die enige tijd geleden opmerkte dat ze de muziek van Trijntje Oosterhuis nogal truttig vond; zo gebruikte ze de term “bejaardenmuziek”. Ze beweerde dat zij met de door haar geschreven nummers Oosterhuis uit haar comfort zone zou halen, en Oosterhuis beloofde op haar beurt dat haar nieuwe album voorzien zou zijn van een nieuwe en rauwe sound. Uiteindelijk valt dat “rauwheidsgehalte” van Wrecks We Adore reuze mee. Het valt zelfs zó mee dat vrijwel iedere track bestempeld kan worden als radiovriendelijk en geschikt is voor alle doelgroepen (lees: de massa), met het verschil dat de producers getracht hebben een soort alternatief randje te creëren. Zonder 'n geslaagd resultaat uiteindelijk, want hoewel de nummers radiovriendelijk zijn, zijn ze alles behalve gedenkwaardig of leuk. Vergelijk 't maar met Jonathan Jeremiah’s A Solitary Man van vorig jaar, ook zogenaamd alternatief, maar ondertussen wel noot voor noot gecontroleerd, zelfs geforceerd nep en gladgestreken. Datzelfde zou je ook kunnen zeggen van Wrecks We Adore. Sterker nog, om maar in Teeuwe-termen te spreken: truttigheid overheerst. Koortje hier, koortje daar, een toevoeging van wat strijkers, en je bent klaar; neem Nothing At All of Better Think Twice als voorbeeld. Uiteindelijk houd je één aardig nummer over: Happiness, het enige nummer dat (een beetje) temperament heeft. En aan welk repertoire doet al het andere denken? Juist, het werk van ene Burt Bacharach. Ironisch nietwaar?

Helaas is Truth Hurts een one-hit-wonder. Menigeen zal haar vast nog wel kennen van de hit 'Addictive', wat overigens nog steeds een erg lekker nummer is. Nadat ze de bons kreeg bij Aftermath (Interscope), kreeg Shari Watson de mogelijkheid om een album op te nemen bij het (toemalige?)label van Raphael Saadiq. Helaas werd dit album een grote flop, en de titeltrack die op single werd uitgebracht, ontving nauwelijks airplay.
Best jammer voor haar, want zo slecht is dit album zeker niet. Ik vind het een aardig R&B albums, met hier en daar wat invloeden van hiphop en soul. Er staan ook zeker nummers met potentie op, zo is het nummer 'Ride' voorzien van net zo'n aanstekelijk riedeltje als haar eerdergenoemde hit. Het openingsnummer 'Knock knock' mag er ook zijn, er zit echt een heerlijke vibe in dat nummer. Ook een slow jam als 'Catch 22' is niet misplaatst op dit album. Een nummer als 'Phone sex' vind ik vooral interessant vanwege het instrumentale gedeelte, dat steekt namelijk erg goed in elkaar, de tekst daarvan is echter een stuk minder interessant. 'Watchu sayin' is wederom erg aanstekelijk, vooral haar relaxte zang op deze beats vind ik wel wat hebben. De guest feature op dit nummer wordt gedaan door Loon, jammer alleen dat hij ietwat ongeïnteresseerd klinkt. Het hoogtepunt van dit album vind ik 'Can't be mad', de flow van dat nummer is echt errrrrrrg chill.
Op zich gewoon een oké album. Nergens een nummer te vinden dat de kwaliteit van 'Addictive' evenaart, maar het materiaal mag er zeker zijn. Daarnaast vind ik Truth Hurts nog altijd een stuk interessanter dan de gemiddelde andere R&B-zangeres, ze heeft wel iets aparts eigenlijk. Inhoudelijk vind ik deze misschien nog wel iets beter dan haar debuutalbum. Zeker het proberen waard dus.
Ik heb trouwens altijd het idee gehad dat Jennifer Lopez' cover voor het album 'Rebirth' in zekere zin gebaseerd is op deze albumcover, ze vertonen toch behoorlijk sterke overeenkomsten.

”I tried to write it, I tried to write in a song/ How I feel about our situation/ I tried to make it all better.” Toen Tuomo sprak over “make it all better” had hij het waarschijnlijk niet over de muziekindustrie. Toch zijn dit soort albums nog altijd (wat) beter dan het merendeel van het R&B-geweld van tegenwoordig. Dat Tuomo goed weet wat hij wil, wordt met My thing duidelijk. Ondanks dat is dit album het voor mij niet helemaal geworden. Het kent zowel pieken als dalen. De eerste twee nummers vind ik daar een prima voorbeeld van. My wish is ronduit slaapverwekkend. My thing weet daarentegen gelijk interesse te wekken en die ook te houden gedurende dat nummer. Funk en Finland gaan goed samen!

Since or before is al gelijk een van mijn favoriete nummers op dit album, misschien zelfs wel mijn favoriet. Op de een of andere manier voelt het erg seventies aan, vooral op gebied van instrumentatie (als we de vocalen even buiten beschouwing laten), had dit volgens mij zo een nummer kunnen zijn uit een Blaxploitation film! Op meerdere aspecten wat mij betreft het interessantste nummer op dit album. True friend begint ietwat eentonig en saai. Gelukkig komt er wat meer dynamiek tijdens het refrein, maar wederom valt mij vooral de instrumentatie op; die vind ik op de één of andere manier veel interessanter dan Tuomo zelf. Don’t take it too hard, geen album is compleet zonder een Motown geïnspireerd en daar is ‘ie dan! Weliswaar in een modern jasje gestoken, maar toch… het swingt en het is catchy! Het jazz/funk fusion gedeelte op het einde vind ik erg leuk gedaan trouwens. Dan zakt het album met de twee nummers die volgen toch wat in. 24 en Puddle of love vind ik behoorlijk matig. Iets beter is Sorry when I’m gone, de refreinen zijn meer dan aardig, maar tijdens het refrein verliest het nummer al zijn kracht. Ballroom girl is weer zo’n nummer dat qua instrumentatie retestrak is, maar vind de tekst en zang maar niks. Zijn kopstem doet me denken aan die van Kevin Michael, en die wist bij mij ook al zo weinig indruk te maken. So surreal en It’s you vind ik weer matig, terwijl What I’m like (voorzien van de mooiste tekst van heel het album) en I won’t worry (met een koortje die voor het eerst te horen is?) weer naar meer smaken en erg lekker in het gehoor liggen.

Tja, ik heb het al aangegeven, maar ik wil nogmaals benadrukken dat het vooral de instrumentatie is dat mij weet te boeien. Tuomo’s stem vind ik helemaal niet zo bijzonder eigenlijk. Die heeft naar mijn mening (te) weinig karakter. Ook op tekstueel gebied is het allemaal wel erg makkelijk. Een heel album van Tuomo weet mij dan ook niet te boeien. Qua instrumentatie had ik dit album wellicht vier of meer sterren gegeven, maar de zang vind ik misschien iets meer dan twee sterren waard. De helft van de nummers zijn cool, en de andere helft vallen flink tegen. Vandaar dat ik maar het gemiddelde pak. Niet dat hij er mee zal zitten overigens... "I won't worry about it" zoals hij in het laatste nummer bezingt.

”Just let me do my thing
Give me a song and let me sing
Just let me do my thing
Let someone else do the worrying
Just let me do my thing
I won't be sad no more
If you let me do it!”

In tegenstelling tot mijn voorgangers ben ik wat minder enthousiast over dit soul album van de week. Ik ben ondertussen zeven luisterbeurten verder, en ik denk dat ik nu goed in staat ben om mijn mening te onderbouwen dat ik niet echt overtuigd ben van het album. Zo vind ik de afwisseling van instrumentatie zorgen voor een lichtelijk rommelige werking. Neem bijvoorbeeld het openingsnummer Running In the Rain, waarbij je van reguliere funk naar iets jazz naar uiteindelijk iets psychedelisch gaat. Dat kan best een mooie combinatie zijn, maar niet voor een nummer van nauwelijks vier minuten. Daarvoor moet de speelduur op zijn minst verdubbeld worden voordat je 't gewenste resultaat zult behalen. Iets wat mooi duidlelijk werd bij een van de soul albums van de week van enige tijd geleden, ik heb het over die van Demon Fuzz. Voor Please the People geldt bijna hetzelfde, (ook) dit nummer vind ik rommelig klinken.

De vocalen doen me nagenoeg ook niks. Zo vind ik de gedeelde leadvocalen Every Time I’m Near You bijzonder irritant als de heren om de beurt met of een hoge of een lage stem een zin inzingen. Verder vind ik de schreeuwerige uithalen van -kennelijk- Calvin Turner persoonlijk ontzettend lelijk, maar dat is een kwestie van smaak. De jongste telg imponeert mij ook niet met zijn kopstem op Cause I Love You. Een (soulvolle) kinderstem heb ik beter gehoord. Neem Foster Sylvers, of Brighter Side of Darkness, of natuurlijk Michael Jackson. Wat nog overblijft is het materiaal zelf. Daar heb ik twee nummers kunnen vinden die mijzelf tevreden stemmen. Dat zijn de twee laatste nummers. Sweetest Thing in the World is een ontzettend tof nummer, de strakke ritmische sectie en de vlotte zangstijl (gelukkig geen uithalen dit keer) maken dit mijn favoriete nummer van het album. De instrumentale afsluiter Sound of the Taurus getuigt ook van wat creativiteit. Het mag dan wel het meest rauwe nummer zijn van het album, maar het heeft wél het meeste structuur en is het best uitgewerkt. Dat uitwerken had bij de andere nummers wel wat mooier gedaan kunnen worden. Neem de amateuristische tekst van Let’s Go Fishing bijvoorbeeld, die is vatbaar voor veel verbetering. Ik denk dat er (veel) meer in de broertjes zit dan uit dit album blijkt.

Voor degene die nog benieuwd is of interesse heeft in een “Act 2”, klik hier. De formatie is, zoals je ziet, wat uitgedund en het repertoire is ietwat veranderd, maar 't zijn nog steeds dezelfde broertjes hoor.