Wat een heerlijk debuut leverde Brigitte Calls Me Baby toch af.

We zijn alweer twee jaar verder en de tijd vliegt want dat debuut staat me nog heel helder voor de geest en ik trek de lp best nog vaak uit de kast.
Maar zou de band al die bekende vergelijkingen op deze tweede van zich af kunnen schudden? Morrissey, The Smiths, Roy Orbison, nou ja ze kwamen allemaal wel voorbij. En dat doen ze nu ook. Alleen al de opener: het is weer heerlijk zwelgen. Zwelgen zoals ook Suede dat zo goed kan en dat is een naam die me op dit album ook wel te binnen schiet.

Hier en daar wat rauwer wellicht, maar altijd met dat glam randje. Het klinkt allemaal zo lekker Brits, toch komt de band echt uit Chicago. These Acts of Which We're Designed heeft wat weg van New Order en gaat daarmee een wat andere richting op, maar verder gaan ze door waar ze gebleven waren op het debuut en van mij mag het. Geen grote koerswijziging, maar een vervolg in de vorm van elf heerlijke, tijdloze nummers waarin ik een duidelijke echo hoor van veel grote favoriete andere artiesten.

Hoe ironisch. Al een tijd probeer ik Jan en alleman enthousiast te krijgen voor de band Revere met hun album Hey! Selim en dan lees ik dat er juist mensen zijn die richting dat schitterende album gestuurd zijn door de belangstelling voor Let Me Come Home van Broken Records.
Ik bewandel dus de omgekeerde weg en werd nieuwsgierig naar Broken Records waar ik het debuut niet van ken, dus een onbevangen luistertrip was mijn deel.

Laat ik gelijk maar zeggen dat ik de link met Revere wel begrijp: volgeplamuurde, ietwat bombastische liedjes met een hoog aanstekelijkheids gehalte. Waar Revere iets barokker klinkt en daarmee snel de vergelijking met Arcade Fire op z'n nek haalt daar vind ik de vergelijking met The National ook zo verkeerd niet. Maar dan in een wat vollere en dikker aangezette stijl. Als ik heel eerlijk mag zijn spreekt me dit wel aan eigenlijk. Ik hoor trouwens ook wat flarden van de band My latest Novel.
Toch heb ik met Broken Records een beetje hetzelfde als met The National die ik, hoe goed ze ook zijn, toch niet in staat acht mij te overdonderen of emotioneel zwaar te raken in welke vorm ook.
Waar Revere complete euforie teweeg brengt daar hoor ik Broken Records heerlijke nummers afleveren die zeker mijn goedkeuring krijgen maar waar de afstand keurig bewaard blijft.
Desondanks moet nogmaals benadrukt worden dat ik het een fijn album vind, dat er sterke nummers op staan en dat ik ergens nog hoop op een omslag waarbij het afstandelijke gevoel verdwijnt, want dan is er namelijk sprake van alweer een zeer sterke 2010 release.
Die 4* komen er nog wel. Laat ik voorzichtig beginnen met 3,5* en snel door naar het debuut.

The Frames, My Latest Novel..... het komt het eerste bij me op en toch is het dat niet helemaal.
Wat is het dan wel? Uitstekende liedjes waar de viool een grote rol speelt: bombastisch, energiek. Zo'n beetje als de Levellers tijdens hun hoogtijdagen voor elkaar kregen (let wel: ze lijken er verder niet op).
Het komt allemaal oprecht over en ondanks alle 'toeters en bellen' toch heel eerlijk. Direct zelfs en dat is knap te noemen als je je nummers zo vol stopt met allerlei wendingen, instrumenten en versieringen.

Het knappe van dit album vind ik het feit dat je van alles 'herkent' en toch niet helemaal thuis kunt brengen, want een beetje van dit en een beetje van dat is uiteraard niet genoeg (alhoewel vergelijkingsmateriaal altijd potentiële luisterklanten oplevert; ik behoor daar immers zelf ook toe). Eigen smoel dus? Ik denk voldoende genoeg ja.

Until the Earth Begins to Part is een zeer boeiend album dat ik blijkbaar een jaar te laat ontdekt heb en dan ook nog eens na hun nieuwe album Let Me Come Home dat ik weer ben gaan luisteren door mijn enthousiasme over de band Revere die gelinkt werd aan Broken Records. Van die band wint Broken Records het vooralsnog niet, maar aangezien muziek geen wedstrijd is en Until the Earth Begins to Part gewoon een erg lekkere cd zeg ik in navolging van andere users hier: heerlijke aanrader!

In België wordt mooie muziek gemaakt. Dat weten we al jaren, en ik als Nederlander ben daar soms wel eens een beetje jaloers op.
Ik kan een hele rits namen opnoemen nu, maar dat is niet nodig. Iedereen kan vast zelf wel wat grote of kleine namen naar boven halen.

Van Bruce Bherman had ik nooit gehoord, en dat terwijl The Nashville Sessions toch al weer zijn negende album is.
Bruce omschrijft zichzelf als 'Euro singer-songwrtiter & guitaraficionado with Britsh roots'. En net als ik is hij een groot fan van Stef Kamil Carlens. Dan weet je toch mijn aandacht te trekken en wordt het tijd weer een mooie naam toe te voegen aan dat toch al zo imposante rijtje artiesten uit België.

Nu ik recentelijk het nieuwe album van Ilse DeLange heb gehoord (toevallig ook recentelijk nog samen met Stef Kamil opgetreden) ben ik helemaal in de juiste mood om aan dit 'Amerikaanse' avontuur te beginnen.
Nashville is blijkbaar geen onbekend terrein voor Bruce. Het schijnt zelfs zijn tweede huis genoemd te kunnen worden.
Op dit album werkt hij samen met een hele rits artiesten uit de Nashville scene, allen genoemd op de hoes van het album.

Als groentje voor wat betreft de muziek van Bherman kon ik onbevangen dit album tot mij laten komen. 'Kom maar op' was de gedachte.

En dat 'kom maar op' geldt al gelijk voor opener Absynthe, dat er stevig in gaat. Ann en Regina McCrary geven de rock een soulvolle gloed mee en krijgen extra bijval van Jordan Caress en Paul Bunch, waardoor je haast een gospelachtig koor krijgt. Het nummer is overigens een herbewerking van een al bestaand Bherman-nummer.

Clap swingt lekker en doet me een beetje denken aan The Rolling Stones. Vooral de piano valt hier in positieve zin op. Het nummer voelt aan alsof je in een zweterige kroeg staat en je de muzikanten bijna kunt aanraken. Je hoort muzikanten die op elkaar zijn ingespeeld en er duidelijk plezier aan beleven. Naast de piano valt zeker ook het gitaarspel van Bherman op. Geen brallerige hoofdrol, maar volledig in dienst van het geheel. Heerlijk nummer!

Bij het nummer Victoria verscheen een videoclip. Het was mijn eerste kennismaking. Hier viel ik gelijk voor: het stemgeluid van Bherman in combinatie met de zwoele achtergrondzang. Ik snap ook wel dat Bruce net als ik fan is van Stef. Ondanks dat de muziek niet geheel gelijkend is proef ik wel eenzelfde vibe, eenzelfde liefde voor muziek. Dit is zeker een sterk nummer te noemen, en terecht dat het de schijnwerpers op zich gericht heeft gekregen door er een videoclip bij te maken. Het gitaarwerk is wederom subliem te noemen. Prachtig hoe mooi alle instrumenten in en met elkaar verweven zijn.

In The Corridor hoor ik de zwoelheid van een Tindersticks, maar dan met een flinke scheut country. Hoe fijn ik de spierballenrock die we op dit album soms horen ook vind, het zijn dit soort nummers die voor mij het neusje van de zalm vormen. Warm, 'soulful' en meeslepend. En die koortjes... om van te smullen toch?!

Op Tinseltown blijft het nog even wat rustiger en krijgt de pedal steel een grote rol. Gek genoeg moet ik hier aan Leonard Cohen denken. Puur een gevoel, want echt vergelijkbaar is het niet.

Light is ook midtempo en straalt een relaxed gevoel uit. De warme stem van Bherman is daar mede-verantwoordelijk voor en zijn gitaar blijkt wederom een trouw metgezel. Zo losjes als deze hier bespeeld wordt!

Het gevaar ligt op de loer dat we met een vertraging in tempo iets te veel kunnen afdwalen, maar daar is Little Brother om de boel weer wat feestelijker te maken. Hier horen we ineens een sterke vioolsolo en mede daardoor verslapt de aandacht niet, maar blijf je gevangen door het gebodene op The Nashville Sessions. Speelplezier alom, zonder frivool te worden.

Toch was het feestje van korte duur, want we schakelen over naar Foolish, een lieflijk klinkend nummer met een sensueel en ietwat dromerig randje. Ook hier weer mijn petje af voor de backing vocals die de nummers echt meerwaarde geven.

Op Touch mag Denis Solee schitteren op de Chinese fluit, in combinatie met de pedal steel geeft dat een mooi effect. Bijzonder hoe alle instrumenten op weten te vallen zonder echt de hoofdrol op te eisen. De productie van Mark Nevers is hier zeker verantwoordelijk voor. Hij laat de instrumenten ademen, waardoor alles vloeiend in elkaar overloopt.

Four is rauwer. De band kan weer rocken en doet dat zonder te overdrijven. Hier komt mijn Rolling Stones gevoel wederom naar boven. En het is heerlijk hoe het hammond orgel de boel hier inkleurt.

Op The Row krijgen we een saxofoon te horen (gespeeld door Denis Solee). Fijn hoe het tempo hier ook nog even wat hoger ligt. Wat dat aan gaat biedt dit album voldoende variatie. Je zou bijna zeggen dat Nick Cave hier op de southern rock toer gaat.

Every B wordt wederom door Regina en Ann McCrary naar een hoger plan getild. Ik blijf toch een beetje met namen als Zita Swoon en Nick Cave in mijn hoofd zitten bij dit soort nummers. Minder donker dan Cave, minder exotisch dan Zita Swoon, maar toch zeker een compleet eigen touch. Hoe kan het toch dat Bherman niet veel bekender is?!

Afsluiter Green vormt een waardig sluitstuk waar de zussen McCrary misschien wel op hun best weten te stralen. Wat een juweeltje is dit zeg!

The Nashville Sessions blijkt een zeer aanstekelijk album te zijn met een enorme hoeveelheid aan muzikanten en instrumenten. Toch blijkt het helemaal geen bonte toverbal van geluid. Bherman weet alles en iedereen in toom te houden en deze sessies stralen eenheid uit. Niet alleen dat: het meest opvallend is het speelplezier dat hier te horen is, en daar kan de luisteraar flink van meegenieten.
Ik was er nu eentje van, misschien volgen er snel meer.

In de jaren '80 liep mijn muzieksmaak niet geheel gelijk met die van mijn zus, maar op haar aankoop van deze LP was ik indertijd toch wel wat jaloers en ik mocht het zelf ook erg graag luisteren (druk ik me zacht uit: want ik ken dit album echt heel erg goed..... hoe vaak ik dit wel niet gehoord heb.....).
Het 'Hey now Pindakaas, fresh out of work' kreeg ik maar niet uit mijn hoofd (Working on a Highway) en daar hadden er meer last van. Ik meen dat het ook op de radio indertijd tot in den treure naar voren werd gehaald.
Ik vond het eigenlijk wel eens tijd worden om mijn jeugdsentiment van mp3 om te zetten naar cd (die LP heb ik helaas nooit kunnen inpikken): voor 5 euro laat je dit soort prachtwerkjes toch zeker niet liggen en om dat te vieren gelijk een halfje erbij want het is momenteel genieten in huize aERo!

Na mijn kennismaking met de megaklapper Dancing in the Dark (wat was ik een fan van de clip in die tijd) en snel daarna het hele album Born in the U.S.A. was er toch geen fan geboren.
Het duurde dan ook tot de opvolger Tunnel of Love dat ik verder kennis maakte met the Boss. Pas na Tunnel of Love kwam dit album met terugwerkende kracht aan bod (het zal eind jaren '80 geweest zijn). Later ging ik nog verder de Springsteen-geschiedenis in met de nog oudere albums, maar die heb ik de laatste jaren wat links laten liggen dus toen ik een jaar geleden mijn Springsteen top 5 albums op deze site weergaf waren dat gevoelsmatig ook de enige 5 die ik echt goed kende.
Kun je je voorstellen dat toen ik de titelsong Born to Run hoorde ik gelijk dacht 'hey Frankie Goes to Hollywood'. Schandalig natuurlijk, maar ik kende echt maar 2 albums en het geweldige nummer The River.
Niks Frankie natuurlijk, en al snel merk je ook dat dit geweldige nummer ook maar moeilijk te coveren valt.
De rest van dit album vind ik oerdegelijke rock en qua rock misschien ook wel het beste album van Bruce Springsteen. Ik val merk ik toch wat sneller voor de wat rustiger albums.
Dit album blijft als een rots in de branding en heeft me al heel wat meebrulplezier opgeleverd.
En toch misschien goed te weten dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n liefhebbers ben van dit soort rock, alleen Bruce mag mijn muziekdomein binnentreden en beslaat dan ook een aardig gedeelte van mijn cd-kast.

'Fris je geheugen weer eens op en ga luisteren naar het oevre van Bruce Springsteen', zoiets moet het geweest zijn. De laatste keer dat ik zoiets deed was alweer een flinke tijd geleden met David Bowie en nu dus The Boss.
Een groot liefhebber, laat staan fan, ben ik nooit echt geweest; mij iets te veel pure Amerikaanse rock. Mijn voorkeur gaat meestal uit naar de rustiger nummers van Springsteen en gelukkig zijn die op dit album zeker ook te vinden. Maar ook het steviger werk is op dit album behoorlijk evenwichtig (i.t.t. een paar missertjes op b.v. The River).
Toch weet hij me op dit album best een paar keer flink te grijpen. Ik denk dat dit komt door het doorleefde en de puurheid die dit album weet uit te stralen. Ik wil het haast ernstig noemen.
Absoluut een sterke plaat wat mij betreft.

Bruce Springsteen is sinds zijn album Born in the U.S.A. een vaste waarde in huize aERo. Als veertienjarige waren zijn hits en bijbehorende album niet van de speler af te gooien. Daarna werd langzaamaan alles wat daarvoor is uitgebracht en alles erna door mij aangeschaft en was de boel compleet en werd compleet gehouden. Een nieuwe Bruce is een automatische aankoop.

Een fanboy? Nee, gek genoeg niet echt. Live staat hij al jaren op mijn verlanglijstje, maar elke keer komt het er niet van. Dom, want net als bij Bowie kan er een moment komen dat we hem om welke reden dan ook niet meer kunnen zien optreden (alhoewel ik bij The Boss denk dat hij door zal gaan tot hij er echt niet meer is, maar dan nog.... hij is de jongste niet meer).
Ook is het niet zo dat ik de rest van zijn discografie zo enthousiast draai als halverwege de jaren '80 Born in the U.S.A.. Maar staat Bruce op dan is het altijd weer lekker.

Dat uit zich ook in mijn beoordelingen: eigenlijk heel constant, ook al heb ik heus wel lichte voorkeuren en zijn er slechts enkele uitzonderingen met een halfje naar boven of onder. De ene 4* is immers de andere niet en de oude klassiekers staan misschien niet gelijk aan het nieuwere werk, ik kan er altijd wel van genieten.

En dat doe ik dus ook gewoon weer van Letter to You. Opener One Minute You're Here doet me denken aan Eddie Vedder solo en van een uptempo nummer als Burnin' Train kan ik toch best wel weer enthousiast worden. En zo'n slijper als Song for Orphans klinkt toch lekker vertrouwd in de oren?!

We horen niks nieuws op dit nieuwe album. Het komt misschien wat minder urgent over als de oude klassiekers, maar Bruce verleert het niet om gewoon prima rockers af te leveren. Mag hij van mij nog lang blijven doen, zelfs als het wat onopvallender albums zijn. Bruce weet zijn mannetje altijd wel te staan en wars van alle trends lukt het nog steeds om hele groepen muziekliefhebbers aan te spreken. Dat is gewoon knap.

Hmm, lastige. Ik ben gek op soul en ik ben gek op Bruce. In die combinatie ben ik er nog niet over uit eigenlijk.
Het wordt allemaal prima gebracht, maar de zang van Bruce associeer ik niet met de soul waar ik graag naar luister. Dat hoeft niet erg te zijn natuurlijk; hij doet het echt zo beroerd niet, maar ergens voelt het ook niet helemaal lekker of zo. Ik kan het niet helemaal duiden: zijn stem klinkt wat hard in de rustiger nummers (gaat het uptempo dan heb ik er geen last van, alhoewel ik het op 7 Rooms of Gloom echt geforceerd en lelijk vind).

Nightshift vind ik als origineel al een draakje en daar doet the boss het wat mij betreft niet beter. Ik vind het gewoon een vervelend nummer en ook hier: zijn stem past er niet lekker bij.
Bij The Sun Ain't Gonna Shine Anymore springt het glazuur van mijn tanden en ik ben toch echt niet vies van wat kitsch.

Do I Love You (Indeed I Do) vind ik dan weer wel dik in orde (waar men hier niet erg enthousiast over was).

Twijfels alom want: slecht is het allemaal niet en waarom zou Bruce niet aan soulnummers mogen komen?! Misschien is het echt enorm wennen en voelt dat later wat makkelijker. Misschien is het allemaal maar zo zo omdat er aan de originelen niet te tornen valt, maar misschien is dit ook wel gewoon een prima, lekker weg luisterend album. Misschien moeten we ons wat meer openstellen voor dit avontuur waar hij volgens mij wel plezier in heeft en moeten we ons wat meer ontspannen en dat plezier ook op ons laten stralen.

Nee, ik vind het geen spektakel, maar ik vind het ook zeker niet beroerd. Een wat laffe en vooral veilige 3,5* voor nu dan maar?! Misschien als het album wat meer is gaan wennen dat er nog een halfje bij kan. Het kopen van een fysiek exemplaar wil daar nog wel eens bij helpen.

Met Bruce Springsteen heb ik eigenlijk best een wat aparte verhouding. In de jaren '80 leren kennen door zijn album Born in the U.S.A., dat ik als 14-jarige puber wel goed kon smaken. Gelijk daarna herkende ik de wat oudere 'hits' van de man en dat was het verder wel. Maar toen kwam Tunnel of Love en dat vond ik ook te gek. De klik was er nu helemaal, en ik kon op ontdekkingsreis door zijn oeuvre.

In de jaren '90 en aan het begin van deze eeuw verslapte mijn aandacht weer wat. Ik kocht zijn albums omdat ik compleet wilde blijven, maar dat was het dan ook wel.

Live stond ie altijd op het verlanglijstje en daar staat ie nog steeds. Altijd was er wel weer wat om toch niet te gaan proberen om aan kaarten te komen. Ik denk dat ik nu toch wel haast moet gaan maken daarmee.

De laatste albums vond ik goed te doen en ik snap best dat fanatieke fans daar wat minder mee hebben wellicht. En toch zoals bij elk nieuw album van the Boss keek ik ook nu niet echt uit naar de release van Western Stars. Zo'n release is een gegeven voor mij en meer niet. En toen besefte ik, zoals altijd, dat ik nog steeds compleet wil blijven, dus toch weer die bestelling de deur uit, en ook maar eens de al uitgebrachte nummers opzoeken. Dat beviel eigenlijk wel.

Dit album blijkt net weer even anders dan wat je zou verwachten. Californische country- en folkpop nummers schitteren hier volop, regelmatig gestoken in een fraai orkestraal jasje. Voor mij als liefhebber van bijvoorbeeld Scott Walker en barokpop toch echt wel een enorm pluspunt.

Western Stars is een heerlijk nostalgische trip van een ouder wordende Springsteen, die nog steeds niet aan kracht inboet. Hij doet het nu gewoon op andere wijze en voor degenen die dit te soft of te klef vinden zal het snel wel goedkomen nu bekend is dat een album met zijn E Street Band snel hierna uitgebracht gaat worden (volgend jaar als ik het goed heb).

Ik vermaak me voorlopig wel met deze zeer fijne plaat. Dit weekend maar eens op gaan halen.

Bruce Springsteen staat al jaren garant voor prima albums. Uiteraard is in zijn grote oeuvre altijd wel een album te vinden dat je wat minder aanspreekt; of je hebt de E Street Band er graag bij of je gaat liever voor de rustige, breekbaardere albums.
Echt slechte albums heb ik nog niet van hem gehoord en dat is een knap staaltje.
Voor dit album was ik dan ook niet bang ondanks de lelijke hoes en als je dan het 8 minuten durende Outlaw Pete gelijk al voorgeschoteld krijgt dan weet ik al weer genoeg: dit gaat ruim 50 minuten genieten worden, want wie zo groots weet te openen mag zelf ook groots genoemd worden en dat is the Boss natuurlijk al heel wat jaartjes.
Als ik de nummers na die grandioze opener hoor weet ik dat ik een probleem heb namelijk welke nummers hier op musicmeter te moeten gaan aanvinken. Vandaag zijn dat Outlaw Pete, Kingdom of Days en The Wrestler en morgen kunnen dat er zo weer 2 of 3 andere zijn. Gelukkig is dit een probleem waar een mens alleen maar blij mee mag zijn want het wil zeggen dat zo'n beetje alle nummers goed zijn wat mij betreft (Surprise, Surprise blijft momenteel nog wat achter want die vind ik wat cheesy).
Is het nodig om dit album verder nog aan te prijzen? Nee, dat denk ik niet. De man heeft genoeg liefhebbers en die weten dit album ongetwijfeld wel weer richting cd-speler te loodsen. Hij zal ze er niet mee afstoten en hij zal er ook niet veel nieuwe fans bij krijgen.
Het zal voor de één gaan behoren tot zijn betere albums, het zal voor de ander gewoon een gemiddeld Springsteen-album worden en voor sommigen misschien één van zijn mindere (alhoewel ik denk dat die laatste groep uiteindelijk niet groot zal zijn). Zo is het altijd al wel geweest en zo zal het altijd wel blijven.
Working on a Dream is wederom een goudeerlijke rockplaat geworden en daar moet je van houden. Ik doe dat zeer zeker en ik vind dit nu al een geweldig album waarvan het me niet zou verbazen als dit op langere termijn zelfs tot mijn favoriete Springsteen-albums gaat behoren. Uiteraard zal de tijd het leren maar het jaar starten met een uitstekende aanvulling op mijn zo goed als complete Springsteen-collectie is toch een zeer fijn gevoel. En dat ik wel vaker zeg nooit een groot fan te worden laat ik dat niet zien in het feit ik zijn albums toch koop en beluister en altijd prima beoordeel
Dit is een uiterst gevarieerde cd geworden waar velen mee in hun nopjes zullen zijn.

The Boss is een solide rocker met van mijn kant dito beoordelingen en het is deze keer wederom niet anders dan dat.

Nu is het natuurlijk wel zo dat Bruce doet waar ie goed in is en dat we nu echt niet een hoop nieuwe dingen van hem hoeven te verwachten. Heb je niks met Bruce dan zal dat nu ook niet gaan gebeuren en vind je Bruce altijd al wel te gek dan zal dit album ook niet echt tegenvallen.
Natuurlijk heeft iedereen wel zijn of haar voorkeuren.
Dit album kent wat lekkere folky kantjes en dat is iets wat ik wel waardeer en waar anderen wat minder mee hebben misschien. We Shall Overcome heeft wat dat betreft wel wat invloed op dit album dat ook gospel-elementen in zich draagt. Hoe vreemd ook: ik ervaar soms heel licht een Pogues gevoel (die whistles doen het hem).
Hierdoor ontstaat in in mijn oren een meeslepend album dat er al snel voor zorgt dat je het aan het meeneuriën bent en bij mij ontstaat van tijd tot tijd zelfs een big smile op mijn gezicht.

Minder echte rechttoe-rechtaan rockers maar ook dat is iets wat we vaker hebben meegemaakt. En verder gewoon weer echt een album dat het stempel 'The Boss' mag krijgen zelfs met een 'nieuwigheidje' dat we horen op Rocky Ground (lichte hip-hop invloed).

Jammer dat je naar Pinkpop moet om de beste man live te aanschouwen. Het gaat aan mij dan ook voorbij maar Wrecking Ball is een album dat ik met liefde naast alle andere albums van Bruce ga neerzetten en beter: het zal voorlopig ook regelmatig gedraaid gaan worden want ik vind het allemaal weer heerlijk om te horen en het zou mij niet verbazen als ik dit op den duur alleen maar meer en meer ga waarderen maar dat roep ik wel vaker vlak na een Springsteen-release.

Het is altijd leuk als je artiesten persoonlijk leert kennen. De meeste mensen kennen mijn avonturen met de inmiddels ter ziele gegane band REVERE wel. In de laatste bezettingen speelde Jay Chakravorty toetsen en af en toe gitaar. Ook maakte hij van enkele nummers remixen.

Toen ik een privé optreden voor Gabby Young organiseerde speelde hij toetsen in die band en bleef ie bij mij thuis logeren samen met de rest van de band (in de tijd van REVERE waren dat andere bandleden).

Vervolgens volg je het wel en wee op Facebook en toen maakte hij ineens reclame voor Bryde (Sarah Howell), in wiens band hij bas speelt. Nieuwsgierigheid dwingt dan om te gaan luisteren en ik zag dat ze wat losse singles had uitgebracht en twee EP's. Toch was het de eerste single van Like an Island, To Be Brave, die ik als eerste beluisterde en dat maakte indruk. Een melancholiek, ietwat onderkoeld nummer (door de gitaar) met een rauw randje. Het deed me denken aan PJ Harvey, maar de stem wist em terug te leiden naar The Cranberries. Vergelijkingen die maar deels opgaan, maar de interesse was er wel gelijk.
To Be Brave blijkt de opener van het debuut van Bryde.

Waar de EP's redelijk rustig waren daar durft Bryde hier al de registers wat meer open te trekken zoals te horen in Less. Het doet me denken aan de rockende dames uit de jaren '90 waar ik toen wel voor viel. Grunge anno 2018. Die zag ik na de singles en EP's even niet aankomen. Maar wat een strot!

Flesh, Blood and Love is dan gelijk weer een stukje meer coolness en PJ Harvey is toch weer degene die bij me naar boven komt, hoe onterecht ook. Een prima nummer, maar misschien ietwat anoniem.

Dat is Peace een stuk minder door het heen en weer slingeren van melancholie naar brute gitaarkracht. Rauw en teder tegelijk en daarmee pak ik de kern van Like an Island wel gelijk: de schitterende zang in contrast met de rauwe sound. Op de EP's was die tegenstelling veel minder groot, wat overigens ook heel goed uitpakt.

Like an Island dendert snel door met Fast Awake. Mooie harmonische vocalen, een gedreven ritme en en glashelder gitaargeluid. Ingrediënten voor een uitstekende pop-rocksong.

Euphoria is geen cover van het winnende Songfestivallied uit Zeden. Het vormt het hart van het album. Piano opent, waardoor Sarah haar vocalen in volle glorie kan laten horen. Het nummer krijgt vervolgens een langzame opbouw waardoor er een soort climax wordt opgebouwd. Een nummer dat er voor zorgt dat je vrij intens luistert, zeker ook als het naar het einde toe wat rauwe randjes krijgt maar nergens ruig wordt omdat het redelijk ingetogen blijft.

Handstands valt op door het overslaan van de zang zoals Sinéad O'Connor dat zo mooi kan. Een donker klinkend nummer, maar door die heldere zang wordt het ook weer niet heel somber. Prachtig, meeslepend nummer.

Op To Be Loved hoor ik de rauwe grunge kant weer wat terug. Grunge is eigenlijk wel een foute betiteling, het doet me bijvoorbeeld ook denken aan Tracy Bonham uit die jaren. Het klinkt catchy meer weet door de rauwe rand ook te schuren, waardoor het geheel net wat spannender wordt.

Desire is ook op single verschenen. Het nummer klinkt puntig en pittig en weet toch mee te slepen. Typisch zo'n nummer dat een beetje onder je huid moet gaan kruipen en wat meer tijd vraagt.

Transparent klinkt als een lieflijk folknummer en ligt daarmee meer in lijn van de verschenen EP's. De nadruk ligt op de zang, de begeleiding is in dienst daarvan. Hier valt op wat een prachtige stem Sarah heeft.

Afsluiter Steady Heart doet hetzelfde als Transparent: de zang mag zich in volle glorie etaleren en de instrumentatie is slechts een mooie ondersteuning daarvan. Hierdoor eindigt het album rustig en heb je tijd om weer even bij te komen.

Like an Island is een schitterend debuut, vooral gedragen door de zang, en een stukje nostalgie naar de jaren '90 mag zeker niet onbenoemd blijven. Toch is dit geen retro. Bryde is helemaal van nu. De Britse pers is enthousiast, ik ook. Het uitkijken naar haar optreden in Paradiso op 6 mei is nu extra leuk geworden!

Zo dan. Op de valreep toch nog een fijne, mysterieuze plaat kunnen ontdekken. Cocteau Twins op een aparte Noorse, folk, electronic, jazz manier.
De etiketjes die erop geplakt worden zijn niet bepaald eenduidig te noemen. Geeft ook niet, want het is lekker eigenzinnig.

Mari Kvien Brunvoll schijnt een behoorlijk stempel op dit album gedrukt te hebben. Ik denk ook wel dat zij een absolute meerwaarde vormt. Het maakt het mysterieuze net weer wat aardser en houdt de mens met beide benen op de grond (zweven doen we op een ander moment dan wel).

Niet te lang, waardoor de aandacht er goed bij gehouden kan worden. Lekker hoor.

Dat onze noordelijke vrienden ons regelmatig kunnen verwarmen blijkt wel uit bands als het IJslandse Sigur Rós , de deense Saybia of de vele zweedse bands (en ja ik had afzonderlijk behoorlijk wat artiesten kunnen noemen want er zijn er nogal wat; het is het idee zullen we maar zeggen).
Finland kent er ook wel wat maar blijft qua bekendheid toch een beetje achter.
Lordi mocht het songfestival een paar jaar geleden weliswaar winnen; het is niet één en al monsters en rock in Finland want dat bewijst het debuut Aboa Sleeping van het duo Burning Hearts wel die een zeer leuk plaatje hebben gemaakt daar in de noordelijke contreien waar ze onze harten mee verwarmen (flauwe woordspeling maar het klopt wel).
Het gaat hier om charmante pop-rock liedjes die soms wat rammelend en kinderlijk naief overkomen maar tegelijkertijd wel degelijk heel geraffineerd in elkaar zitten. Zie het een beetje als Belle & Sebastian die die hier heer en meester in kunnen zijn.
Je zou haast vergeten dat het in Finland zo enorm koud kan zijn want dit klinkt eerder als lente, prille zonnestralen en vooral vrolijkheid.
Aangezien ik geen winterliefhebber ben is een album als dit een zeer welkom geschenk en denk ik dat het mijn cv-verwarmde woonkamer nog vaak zal gaan voorzien van klanken die de gevoelstemperatuur met een paar graadjes zal doen stijgen.