Take a Bow begint eigenlijk al weer echt a la Muse: dreigend aanzwellen tot een bombastische track. Dat zijn we gewend van de mannen. En toch wat meer synths en nog wat dikker aangezet. Queen anno 2006
Het blijkt dat ik nog steeds geen genoeg kan krijgen van zwaar bombastische en theatrale bands.
Starlight begon me iets te Keane-achtig, gelukkig maakte de bas het goed en zorgde ervoor dat ik me niet vergiste. Even schrikken was het wel, zeker omdat naarmate het nummer vordert de typisch herkenbare Muse-sound weer boven kwam drijven (hoezo koerswijziging?). We kunnen dit het titelnummer van de cd kunnen noemen, omdat de titel van dit album in dit nummer voorkomt.
Over Supermassive Black Hole is al genoeg gezegd inmiddels. Ik geloof dat ik tot één van de weinigen behoor die dit dus wel een erg goed nummer vind.
In Map of the Problematique hoor ik hier en daar weer wat Queen-geluidjes (weliswaar ondergesneeuwd in de dikke laag Muse-sound). Ben ik nu de enige die dit zo ervaart?
Ik vind het in elk geval een ijzersterke track. Zeker één van de toppers van dit album.
A Soldier's Poem is dan weer zo'n ietwat zoetige Muse-ballad zoals ze die op voorgaande albums ook hadden. Ik vind het niet erg, want ik smul er nog steeds van.
Invincible begint spannend. Juist bij dit intro krijg ik het gevoel dat ze wat anders uitproberen. En dat vind ik eigenlijk het hele nummer lang wel. Pop-probeersel nummer twee die we tegenkomen op Black Holes and Revelations. Voor Jordy een skipper, voor mij vooralsnog niet. Ik vind het eigenlijk wel een vermakelijk nummer.
Assassin opent lekker nerveus zoals ook System of a Down dat zo lekker kan. En aangezien ik die band wel hoog heb zitten maakt dat dit nummer ook aantrekkelijk voor mij. Alleen zodra Matthew zijn scheur opentrekt is het weer onmiskenbaar Muse en herken ik geen SOAD meer.
Ja, Muse is ook gewoon goed in dit soort hysterische nummers.
Hexo Politics is het nummer waar mijn aandacht ietwat begint te verslappen. Ik heb bij de eerste twee Muse-albums ook van die momenten. Op zich een prima nummer waar ik wederom weer Queen hoor echoën in mijn achterhoofd.
City of Delusion zorgt ervoor dat ik gelijk weer rechtop veer (niet dat ik ingekakt was bij het vorige nummer). Hier hoor ik nieuwe toevoegingen qua instrumentarium (trompet!), en dat bevalt mij uitstekend. Het kan me weer niet bombastisch en kitsch genoeg en dat is dit nummer af en toe zeker. Maar daarmee wel mijn favoriete track van dit album.
Op Hoodoo gaan ze daar lekker mee door (surfgitaar). Wederom een groots nummer dat alle kanten opstuitert.
Afsluiter Knights of Cydonia dan: hier nog veel meer surfgitaar. Hey!!!! Pixies!!!!!!!
Heerlijk nummer, waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Absolution begon met 4,5 en het duurde even voordat het de volle mep kreeg en uiteindelijk (geheel tegen mijn eigen verwachting in) zelfs op 1 belandde in mijn jaarlijst.
Ook nu start ik met 4,5 en het zou me niet verbazen als dit album straks ook de volle 5 krijgt.
Bij mij dus geen enkele teleurstelling of wat dan ook. Ik ben gewoon blij dat er dan toch nog een grote, favoriete band met een fantastisch nieuw album verschijnt die op geen enkel vlak teleurstelt.

Bombastische rock waar Muse om bekend staat. Niet meer of minder, alleen ontbreken de scherpe randjes per album iets meer lijkt het wel.
Ik geef de voorkeur aan de rock uptempo nummers boven de rustiger nummers (ik kan het niet helpen maar ik moet telkens aan een stukje 'If I Had Words' van Scott Fitgerald & Yvonne Keeley denken in het laatste deel van The Globalist).

Verder staat Drones vol met voorspelbare Muse: nergens hoor ik iets waarvan ik opveer als in 'hey dit is iets nieuws van ze'.

Voer voor rock fijnproevers is het al lang niet meer maar het maakt het niet minder smakelijk. Voor mij is dit lekkere afwisseling op alle singer-songwriters die voorbij komen. De beste Muse is Drones ook niet. Had ik ook niet verwacht. Die zullen we moeten blijven zoeken bij de eerste albums en ik denk dat dat ook nooit meer zal veranderen zoals bij zoveel grote namen het geval is. De beste Queen albums vinden we ook in hun beginperiode

Muse vertoont wel wat overeenkomsten met Queen. Een hoop rock-bombast. Flitsende live-shows. Grootse (gitaar) gebaren.
Maar niet alleen dat: de eerste albums wisten een breed publiek te trekken en de waardering was uitstekend bij zowel het grote publiek als de wat meer kritische muziekliefhebbers. En toen werd het ineens lastig. The Game. Hmmm. Hot Space..... nee dat was een beetje té.

Het lijkt of Muse nu in die fase is beland. De grote rockband blijft proberen zichzelf te vernieuwen en dat wordt niet zo best meer geaccepteerd. De fans haken niet af, ook al zullen er aardig wat hun wenkbrauwen fronsen. Ze kopen Simulation Theory toch wel voor de verzameling. Maar de 'pure muziekliefhebbers', tja, die halen hun neus hier voor op. Muse moeten we niet meer. Te plat en een dubieuze richting aan het op gaan.

En vervolgens hollen we allemaal makkelijk achter elkaar aan. Het valt dan ook niet mee natuurlijk. Want eerlijk is eerlijk: Simulation Theory is geen Origin of Symmetry, zoals Hot Space geen Sheer Heart Attack was.
Maar is het ook niet gewoon een kwestie van smaak?! En werkt een ijzersterke 'back catalogue' ook niet tegen je?!
Ja natuurlijk! Je ziet het bij alle grote stadionrockers: ik noem nu wel Queen, maar vul ze maar in..... Coldplay, U2.... allemaal op dezelfde manier beoordeeld. We ontkomen er gewoon niet aan. Het is niet makkelijk om nieuwe albums los te zien van ouder werk dat ooit zo goed beviel. En het is gewoon ook zo dat een nieuwe richting je smaak niet hoeft te zijn.

Ik vind Simulation Theory dan ook erg lastig te beoordelen. Neem een nummer als Pressure; dat vind ik gewoon een oervervelend nummer. En Propaganda dan?! Daar doet Muse wel erg hip. Funky rock met een hoop geluidseffecten en vervormde stemmen. Muse gaat hier nog verder dan ze ooit al deden (ik zeg het dan toch maar: Prince!). Maar is dit dan echt vreselijk? Ik ben er nog niet uit eigenlijk. Enerzijds irriteren dit soort nummers me, aan de andere kant heeft zo'n nummer ook wel iets van de gekte van ons eigen Nederlandse bandje De Staat en Prince... nou ja u weet......
Break It to Me is van hetzelfde laken een pak. De funky invloeden spreken me eigenlijk wel aan. Het is een beetje gek maar wel lekker. Maar omdat het Muse is wringt het toch ook. Terwijl Dig Down mij dan wel kan bekoren ook al is dat toch echt andere Muse-koek dan gewend, en hier krijg ik de meeste Queen-associates (ten tijde van The Miracle). De gospel-versie is eigenlijk ook best lekker.

Thought Contagion wringt, omdat dit mij te veel stadion bombast is die zelfs ik niet trek. Kensington zou een moord doen voor dit nummer. Doe dan maar de bombast van Blockades, dat is toch wel een beetje ouderwets Muse hoor!

Something Human zou van jaren '80 darlings Erasure kunnen zijn. Ja, zo ver gaat dit wel lijkt me. En de jaren '80 link gaat natuurlijk voor het album in z'n geheel op. Het artwork zegt genoeg. Jaren '80 films krijgen hier een soort eerbetoon. Of je het dan mooi moet vinden is wat anders. Maar ach, zoveel artwork is niet mooi, terwijl de inhoud schitterend is.

Schitterend wil ik de inhoud van de nieuwe Muse niet noemen. Simulation Theory voelt ongemakkelijk voor mij als liefhebber van het oudere werk. Maar ik wil zeker niet mee gaan in het goedkope bashen zoals dit soort bands vaker overkomt. Dat is niet helemaal terecht.
En waarderen we het juist niet als bands zichzelf vernieuwen? Zitten we soms te wachten op Origin of Symmetry deel vier? Nee. We moeten het hier mee doen. Dit is wat de mannen blijkbaar leuk vinden om te doen. Synths zijn niet vies. Ook niet in rock.
Simulation Theory zal ongetwijfeld nog wel even de discussie op een hoog vuurtje houden. Het zal niet de geschiedenis ingaan als het beste van Muse. Het is wat het is: een vermakelijk rockalbum waar we misschien eens wat minder serieus naar moeten luisteren. Gewoon het plezier proberen te ervaren, en dan is het best een geinig album. Of we het daar voor doen? Ach, je kunt maar tien albums in je eindejaarslijstjes zetten en daarmee pronken. Laten we deze gewoon even liggen en luisteren voor de leuk. Want eigenlijk blijft Muse best nog wel leuk.

Als The 2nd Law van start blijkt te gaan met een haast James Bond thema-achtig nummer genaamd Supremacy dan weet ik dat het wel weer goed zit: bombast hoort bij Muse en dat is prima. Dat is lekker en daar hou je van of niet.
Queen is Queen niet meer dus lang leve Muse zullen we maar zeggen.

Muse is in de loop der jaren weggezakt naar een groep waar je als 'echte muziekliefhebber' je neus voor ophaalt of waar je je niet al te positief over moet uitlaten, althans zo lijkt het soms.
Uiteraard kan je daar ook gewoon lak aan hebben en zelfs dan nog is het soms een beetje slikken over wat de heren ons voorschotelen.
Van Radiohead-achtig groepje (Showbiz) naar zeer gewaardeerde alternatieve rockband (Origin of Symmetry) naar albums die steeds meer gemengde gevoelens gingen oproepen (Absolution, Black Holes & Revelations) tot een band met absolute voor- en tegenstanders die de uitstapjes wel of niet konden waarderen (The Resistance).
Dan valt in 2012 het woord dubstep en zie je velen over elkaar heen buitelen nog voordat het album in z'n geheel te horen viel.
Het hoort bij groepen die zo groot zijn geworden en als ik de naam Queen er dan nog een keer bij mag halen dan kun je best concluderen dat ook daar enige gelijkenis te bespeuren valt.
Daarbij schuwen ze niet om wat te experimenteren met hun sound en dat pakt nu eenmaal niet altijd even goed uit voor iedereen. Zeker als de saus wat populairder is geworden. Another One Bites the Dust van Queen werd ook niet iedereen gewaardeerd en laat Muse nu zijn eigen Panic Station hebben

Ik snap heel goed dat veel liefhebbers van de eerste albums het spoor een beetje aan het kwijtraken zijn. Zelf weet ik soms ook niet zo goed meer of ik de nummers nu goed vind of dat het gewoon nog een kwestie van wennen is, en een tussenstukje als Prelude is toch wel heel erg van het zoete soort net als een Explorers (die Unintended toch echt niet naar de kroon weet te steken). En Save Me is helaas erg nietszeggend.

Maar goed, een nummer als Survival bevalt me dan wel weer terwijl ook dat nummer erg over the top is en één en al Queen ademt. Dat deden ze in het verleden al vaker (United States of Eurasia).
Muse doet op dit album waar het goed in is en stopt er wat nieuwe dingen in die, ondanks waar veel mensen misschien bang voor waren, niet eens zo'n groot stempel drukken op het geheel.
Wat wel een rol zou kunnen gaan spelen, en ik vermoed dat dat bij mij een beetje het geval is, is dat we nu wel weten waar Muse voor staat en dat de rek er een beetje aan het uitgaan is.
Muse maakt rock die op het randje balanceert en doet dat op The 2nd Law meer dan ooit.

Is dat erg? Nee als je daar op z'n tijd wel even zin in hebt. Waarom mag muziek dat niet zijn?! Een beetje lomp en bot (Follow Me) is niet zo erg af en toe en zeker als het me dan doet denken aan jaren '80 nummers door het gebruik van de synths.
Ja, dat is wel erg als je van Muse (nog) een hemelbestormend album verwacht. In dat geval kom je bedrogen uit, maar laten we eerlijk zijn: wie had dat dan nog verwacht na een album als The Resistance (wat je daar ook van mag vinden) en de vooruitgesnelde nummers van deze nieuwe?

The 2nd Law is vermakelijke rock en daar moet je zin in hebben. Ik heb dat nog steeds wel eigenlijk maar de vraag is voor hoe lang nog want hier en daar begint het voor mij steeds meer dubieuzere trekjes te vertonen.

Muse en The Resistance: ongetwijfeld één van de meestbesproken releases van dit jaar en daarmee toont het al aan dat dit deze band groot is geworden. Heel groot. En dat brengt met zich mee dat ze gehaat en verguisd worden en dat ze verafgood worden.
Ook hier op de site zag je dat al ontstaan terwijl er alleen nog maar 2 nummers te beluisteren waren. En dat is lang volgehouden.
Maar vandaag was het dan zo ver; als hongerige aasgieren valt iedereen op de prooi aan. Logisch voor wat betreft de liefhebbers, minder logisch voor diegenen die niets van deze band moeten weten maar ongetwijfeld toch hun oordeel zullen vellen (al is het maar als 'natuurlijk tegenwicht' voor al die blinde fans: iemand moet het doen nietwaar en dan ga je rukalbums beluisteren i.p.v. boeiende). Maar goed: het zullen nu voorlopig wel de liefhebbers zijn die als eerste van zich laten horen. En ja, ik ben een liefhebber en dat is eigenlijk geleidelijk aan ontstaan.
Het debuut was een alleraardigst plaatje waarvan ik toen niet kon vermoeden dat Muse zo groot zou worden. De opvolger wordt door velen hun onovertroffen meesterwerk genoemd en doet het op musicmeter ook erg goed. Zelf was ik nog niet helemaal overstag. Op een paar ijzersterke songs na zag ik er de megastatus nog niet helemaal van in. En eerlijk is eerlijk: ook ik stoorde me wel een beetje aan het gehijg van Matthew Bellamy.
Pas bij Absolution begon het bij mij echt goed aan te slaan en de opvolger Black Holes and Revelations vind ik dus wel erg goed in tegenstelling tot vele anderen (zelfs onder de grote fans is er geen consensus over dit album). En omdat hun live-reputatie zo goed zou zijn ga ik ze dit jaar dan ook maar eens voor het eerst live aanschouwen en kijken of ik het daar mee eens kan zijn ja of nee.

Laat ik beginnen te zeggen dat hoe over the top, hoe vreselijk Queen-rip-off United States of Eurasia ook is, ik dat toch een leuk nummer vond en nog steeds vind. Ik kan het niet helpen. Mea culpa (oftewel: lekker belangrijk wat jullie daar van vinden).
Over Uprising blijf ik wat twijfels houden: leuk, maar op sommige momenten toch ook wel een beetje simplistisch Muse.
Omdat dit album zo lang het daglicht bleef vermijden moesten we het doen met samples en ik toen werd ik erg onzeker over dit te verschijnen album want ik werd daar niet laaiend enthousiast over. Eens zien of een volledige beluistering daar verandering in brengt of dat ik toch opgelucht adem kan halen:

Uprising is onderhand wel bekend bij zowel voor- als tegenstanders en zoals gezegd ben ik er nog steeds niet helemaal uit wat ik nu van dit nummer moet vinden. Er zijn momenten dat ik het een heerlijk catchy nummertje vind dat me aan Doctor Who doet denken met een snufje Marilyn Manson ten tijde van Mechanical Animals, maar bovenal is het toch herkenbaar Muse.
Resistance opent een beetje spooky en de bombast sijpelt er al langzaam in. Dat Muse er klassiek in wilde verwerken was al duidelijk door het gebruik van Chopin in United States of Eurasia, ook hier hoor je het er in terug komen. Helaas dan toch wel een beetje van het klassieke kitsch-soort zoals we dat horen bij een Sarah Brightman. Dit alles duurt slechts een intro lang want hierna wordt het al snel een rocknummer zoals ook Queen ze maakt. Ja, dames en heren, laten we daar nu niet omheen gaan draaien: het is gewoon zo. Natuurlijk horen we hier ook typisch Muse en is het geen exacte kopie, maar die koortjes, die gitaarriffs, en die synths..... zoals ik al vermoedde bij de snippets kan ik dit nummer niet zo heel erg waarderen. Poppy, over de top rock, maar ook een ietwat te hoog suikerspingehalte. Misschien dat de tijd wonderen gaat verrichten met dit nummer maar vooralsnog heb ik er niet zo heel veel mee. 'It could be wrong, could be wrong' zingen ze zelf; laat het nu net dit stukje zijn dat me een beetje tegenstaat. Hoe dan ook zal ik dit nog de tijd geven en zou het me niet verbazen als dit alsnog tot mijn favorieten gaat behoren. We zullen zien. Misschien ben ik wel 'wrong'.
Undisclosed Desires is ook van het poppy soort. Het schijnt dat de Timbaland R&B als uitgangspunt heeft moeten dienen. Drummachine en vocoder mogen hier een handje bij helpen. Maar was het niet zo dat Madonna er op haar laatste album Hard Candy een beetje mee in haar vingers sneed?! Is de Timbaland-sound niet een beetje over en uit?! Okee, het is geen Timbaland-productie, het is toch wel een kenmerkend Muse-nummer, maar het is mij net iets te gelikt en dat hebben de heren goed begrepen van Timbaland.
Over United States of Eurasia valt weinig meer te zeggen. Ja, dit is Bohemian Rhapsody-achtig. Hier horen we Queen, en ja, ik vind dit nog steeds erg lekker terwijl ik heel goed begrijp dat velen dit absoluut niet trekken. 'Eura-sia! -sia! -sia! -sia!' gaat natuurlijk wel heel erg over de top, maar het zal ongetwijfeld erg lekker klinken om dit straks in de Ahoy mee te galmen. Het zal nog net geen 'All we hear is radio ga ga' in het Wembley stadion (Live Aid 1985) worden.
Collateral Damage, het outro, is een compositie van Chopin, en laat dat nu net een favoriete componist van mij zijn. Het gaat hier om het Nocturne in E-Flat Major, Op.9 No.2. Love or hate it!
Guiding Light doet me denken aan een majestueuze entree van een koninklijk paar op hun bruiloft. Statig lopen we naar het altaar, terwijl het hele land toekijkt. Een knikje naar het volk kan er net van af evenals een kleine, onderdrukte glimlach.
Voor het eerst horen we een duidelijke gitaarsolo op het album. Geen Muse-klassieker maar zeker ook niet beroerd. Het lijkt me verder niet meer nodig te zeggen dat ze wel steeds commerciëler gaan klinken. Knieval naar de massa? Kan best, maar op zich kan ik daar niet eens zo zeer mee zitten eigenlijk.
The Arcade Fire was op hun laatste album dol op het kerkorgel. Muse opent er het nummer Unnatural Selection mee en in de verte doet het me een beetje aan die band denken. Dat idee stopt al snel als de beuk er in gaat, en nu voel ik het heilige Muse-vuur pas echt goed oplaaien. Dit is een heerlijk, beukende rocksong zoals Muse ze zo goed kan maken. Wat dat aan gaat ben ik toch wel liefhebber van de 'Muse-gitaarkant'. Een favoriet van dit album met hier en daar een heel klein likje System of a Down samenzang.
MK Ultra komt van het CIA- Project MK-ULTRA wat een mindcontrol programma was. Dit project ging over het gebruik van vele soorten drugs om de mentale staat van mensen te veranderen en hun denken te manipuleren. Men dacht dat het denken door de
hersenen gedaan wordt en dat door de toediening van drugs het functioneren van de hersenen zodanig veranderd kon worden dat de eigen wil werd uitgeschakeld en het denken en het gedrag door de toedienaar kon worden bepaald. Leuke weetjes die zo van het internet te plukken zijn en wat tevens een aardige Muse-song oplevert.
I Belong To You (+Mon Coeur S'ouvre À Ta Voix) doet wat Queen ook regelmatig op haar albums deed: vrolijke, haast achteloze luchtigheid toevoegen. Soms irriteerde me dat bij Queen en soms betrapte ik mezelf op fanatiek meezingen. Het zal hier niet anders zijn. Zelfs de regels in het frans moeten niet lastig zijn, ik heb immers in een grijs verleden frans in mijn pakket gehad. Ook dit nummer gaat net over de grenzen heen en ik snap dat veel mensen dit niet zullen trekken (Muse- of Queen-haters: begin er gewoon niet aan).
En dan zijn we aangekomen bij de drie slottracks waar velen het vooraf om te doen was. Hoe goed is die zogenaamde Muse symfonie nu eigenlijk? Is dit te pretentieus voor woorden en graven Bellamy en zijn companen hiermee hun eigen graf? Of is dit toch wel wat en maken ze hier een statement?
Ik vind dit een moeilijk te beantwoorden vraag. Vraag het de fans en ze zeggen het laatste, vraag het de niet-liefhebbers en ze zeggen het eerste. Vraag het de klassiek-liefhebbende aERodynamIC en hij moet het antwoord schuldig blijven en wel om de simpele reden dat ik wel van bombast in rockmuziek hou. Voor mij is dit namelijk niet echt klassiek ook al wil het dat in de verte een beetje doen lijken. Sarah Brightman is ook geen klassiek. Josh Groban ook niet. Nu wil ik deze symfonie niet vergelijken met deze twee artiesten, maar ergens heeft het toch iets crossover-achtigs of we dat nu willen of niet (en anders hadden ze een andere titel moeten bedenken).
De Exogenesis: Symphony is opgebouwd uit drie delen; Part I: Overture is wat het al aangeeft een overture. Een hoop pianoklanken en een hoop zwierigheid met dank aan het grote orkest dat hier voor ingehuurd is. Het eerste deel loopt naadloos over in het tweede Cross Pollination genaamd waarin we weer de typische gitaarrock horen zoals we de heren kennen, nu extra zwaar aangezet door het orkest. Klassiek? Welnee. Moeten we alles waar een orkest toegevoegd wordt maar gelijk klassiek noemen? Zelfs de pianopartij voegt niet genoeg toe om mij van die mening af te houden.
Het derde en laatste deel Redemption opent wederom met rustige piano Chopin-achtige klanken waar Bellamy vervolgens lekker overheen galmt (voor zover die strijkers dat zelf al niet deden).
Exogenesis is alles wat het pretendeert te zijn en moet tegelijkertijd ook met een grote korrel zout genomen worden. Het is niet nieuw, het is al vaker gedaan en wat zou het?

The Resistance is een album geworden zoals ik het verwacht had: iets te vaak over het randje, commerciëler dan ooit (ja fans daar doet de symfonie echt niets aan af), maar tegelijkertijd genoeg lekkers in de snoeppot om je misselijk van te vreten, en daar komen we bij het belangrijkste van deze nieuwe release: rustig doseren als je een Muse-liefhebber van mijn caliber bent. Vreet je helemaal het schompes aan het zoete spul als je een megafan bent (je kunt het hebben) en vermijd dit als de pest als je Muse op voorhand niet ziet zitten: het is misschien wel erger dan je van te voren al dacht. Waarom snoepen als je weet dat je er gaatjes van kunt krijgen?
Ik zelf kan er genoeg van genieten en als aanloop naar het Ahoy-concert is dit een lekker gek album, maar op de lange termijn zal dit album in mijn Muse lijstje onder de vorige vier gaan eindigen.
Zei ik vier? Ach, een kleine 4* kan er wat mij betreft net vanaf (3,75*).

Laat het gerollebol over deze release maar beginnen!

Muse; het is duidelijk dat mijn belangstelling de laatste albums al minder werd.

En nu is er weer een nieuw album en ik weet het niet zo goed. Het is meer van hetzelfde, of het komt gewoon niet meer zo bij me binnen. Het Faith No More-achtige geschreeuw op Won’t Stand Down, 'de jaren '80 Van Halen' synths op Compliance. Jaren die ook te horen zijn op You Make Me Feel Like It’s Halloween (waarom krijg ik daar toch zo'n Rockwell - Somebody's Watching Me gevoel bij?!). Het is het net niet helemaal voor mij.

Ghosts (How Can I Move On) mag dan wel een leuk klassiek tintje krijgen, het ruikt mij te veel naar een pompeuze stadionrock ballade, waar op zich niks mis mee is verder, maar het nummer gaat een beetje nergens naartoe.

Het beukt soms best lekker weg, maar op dat vlak luister ik momenteel dan liever naar Rammstein, daar voel ik toch meer luchtigheid wat ik beter vind passen.

Het is allemaal best prima, het is niet slecht en het zal vast wel weer urgent zijn of zo (want actueel bla bla), maar met Will of the People winnen ze me nog niet terug en zijn me ook zeker nog niet kwijt.

Krautrock is hier het toverwoord. Dit gezelschap uit Philapdelphia (heerlijke stad, maar dat terzijde) heeft naast krautrock, psychedelische jaren '60 rock (dat orgeltje!), post-punk, new wave en shoegaze als invloeden, dat beweren ze zelf althans. Het lijkt een bonte mix en dat is het ook en verrassenderwijs slagen ze daar nog goed in ook. Zanger Jonathan Allen zweeft er met zijn zang doorheen en kan gezien worden als de lijm tussen het geheel, lijm die niet eens overal wordt ingezet. Zijn stem dient af en toe slechts als instrument en horen we sporadisch terug op dit album dat veelal uit instrumentale nummers bestaat. Eigenlijk alleen op Drive Motorik zijn ze het beste te horen. Dat kan een plus zijn voor velen omdat de zang misschien een struikelblok kan zijn. Ken je alleen dat nummer laat je dan zeker niet weerhouden dit hele album te beluisteren, want het gaat hier voornamelijk om de groove.

Het is vooral dat orgeltje, ik noemde het al eerder, dat dit album zijn sfeer geeft. Een sfeer die mij enorm goed bevalt.
Drive Motorik was mijn kennismaking en viel in eerste instantie wel aardig maar niet spectaculair. Nu ik het binnen het geheel hoor merk ik pas dat het gewoon ongelooflijk goed werkt.

Life in Mono werkt als een zuigende draaikolk. The Doors ontmoeten The Stone Roses, nemen je bij de armen en draaien je rond tot je er duizelig van wordt. Een fijne duizeligheid is wat het je oplevert: de bubbels in goede champagne hebben hetzelfde effect.
Laverend van koel, afstandelijk, naar warm en opzwepend. Het veroorzaakt bij mij een uiterst energiek, gelukzalig gevoel op net zoals The Early Years dat met hun album in 2006 deden, want met dat album voel ik wel wat overeenkomsten alhoewel ik Music for Headphones iets organischer vind overkomen (Saturn at 85).

Volkomen onverwacht: een geweldig album waar ik misschien wel eens heel erg enthousiast over kan gaan worden in de toekomst en in dat geval zult u hier nog vaker van mij gaan horen om dit te onderstrepen. Ik zal en kan dat dan niet nalaten.
Life in Mono van Music for Headphones mag van mij best groot gaan worden. Het zal ongetwijfeld verschillende reacties gaan oproepen en daar ben ik wel benieuwd naar, zeker omdat mijn eigen aanvankelijke reactie op dit gezelschap nogal lauw was. Misschien is dit zelfs even een tijdelijke opleving en zakt het album al weer snel weg naar de achtergrond.... in dat geval zal niemand mij hier nog langer over horen

Omdat niet alles even sterk is ga ik voorlopig inzetten op 4* en dan zie ik wel of dat later nog een halfje erbij krijgt (een halfje eraf kan ik me op dit moment nog niet voorstellen).

De vorige albums heb ik allemaal op 4* staan, terwijl er onderling toch nog wel wat verschil in zit voor mij. Verschil qua beleving welteverstaan. Een ongelooflijk opzwepend live concert ten tijde van Shamanaid is daar verantwoordelijk voor. Het eerste album ging gelijk mee op in die flow en het vorige album was voor mij de eerste 'nieuwe' na de bekende albums.
Ik vond Prehistoric Rhythm (een album dat vorig jaar uitkwam) eigenlijk al niet veel meer toevoegen. Maar omdat het toch bijzonder is en blijft was een eerlijke beoordeling op z'n plaats, eerlijk zonder extra invloeden zoals concerten en dergelijke.

Maar gaat dat nog steeds wel op? Begint die sound niet sleets te raken? Nou nee. Ze weten me eigenlijk toch te verrassen op dit album. De nummers voelen kort en bondig. Toen ik ging kijken bij de voorgangers zag ik dat er op dat vlak helemaal niet zo veel verschil is. Opmerkelijk, want de nummers voelen anders aan. Puntiger, strakker, korter ook. Het funky gehalte lijkt ook groter. Een beetje disco als invloed wellicht.

Hierdoor lijken de nummers ook wat minder zweverig dan voorheen, terwijl je toch overduidelijk die bijzondere sfeer herkent. Wat me ook opvalt is dat het een warm album is. En daarmee kan ik de conclusie voor mezelf trekken dat My baby nog steeds de moeite waard is. Live zeer zeker, ongetwijfeld zullen ze de zalen weer in vuur en vlam zetten, maar ook met hun albums weten ze te pakken en daar vreesde ik een beetje voor. Ongegrond, want Mounaiki ~ By the Bright of Night klinkt echt heerlijk!

Buiten is het koud en binnen draait Myrddin.....

Bertus voegde dit album toe en de afbeelding was iets te vaag, ik zag al snel dat er scherpere afbeeldingen te vinden waren dus mocht het opnieuw. Dat lukte hem niet dus toen hulp geboden.
Doet dit er toe? Nou, wel omdat hierdoor op de een of andere manier het plaatje bleef hangen bij mij. Allereerst vond ik de hoes iets uitstralen dat me trok en daarna zag ik er heel snel een acteur in die even meespeelde in de serie Nip/Tuck. Ja, een rare associatie, maar soms zijn die nodig om je naar een album toe te trekken.

MySpace leerde me al snel dat het hier bijna allemaal instrumentale flamenco betrof gespeeld door de Belg Myrddin De Cauter, jongste zoon uit de muzikantenfamilie van Koen De Cauter.
Vocalen komen soms wel voor, en als het gebeurt zoals op Moribundo (Rumba) dan is het gelijk erg lekker, bij Blues Por Tona (Rumba) heb ik er dan weer minder mee terwijl het daar juist heel authentieke zang is.
Nu ben ik niet vies van flamenco, alleen wil ik het wel graag in kleine porties tot mij laten komen; dat wist ik van te voren al en dat kan ook achteraf mijn conclusie zijn.
De warme gitaarklanken vormen een mooi contrast met het gure weer dat ik vanachter mijn ramen zie (de sneeuw stuift lichtjes over de bevroren haven hier voor de deur), maar ze weten me niet meer dan een uur lang achter elkaar te boeien. Daarvoor heb ik te ongetrainde flamenco-oren zullen we maar zeggen. Dat het me toch lukt is dan wel weer te danken aan de toevoegingen uit andere stijlen aan de flamenco en ik denk dat het trainen met dit album moet lukken omdat het een bijzonder album is waar je tijd in zal moeten steken.
Daarom ook bedankt voor je tip Bertus en ik weet zeker dat er aardig wat mensen op deze site zitten die hier goed mee uit de voeten zullen kunnen, want het is zeker een avontuurlijke plaat met soms zelfs uitstapjes naar klassiek (Cassavus (Farruca)), jazz (Blues Por Tona (Rumba)) en sitarklanken uit India Surbahar.

Veelzijdig? Absoluut!