Metallica. Ach ja, toen ik wat jonger was ging ik er helemaal op los en had een goede vriend daar wel invloed op (ik bezorgde hem meer alternatieve muziek, hij mij metal en dan vooral Iron Maiden en Metallica).

Load en Reload waren qua timing voor deze toen twintiger, langzaam richting de dertig kruipend, prima te noemen en vormden een mooi tegenwicht voor waar ik die dagen veel naar luisterde.

St. Anger paste daar helemaal niet meer in en vond ik gewoon weg slecht (wie niet?!). Death Magnetic daarentegen beviel me goed. Ik had er blijkbaar weer even zin in. En nu dan dit nieuwe album. Het heeft acht jaar geduurd.

Voor mij persoonlijk goed dat er zoveel jaar tussen zit. Ik luisterde zelden nog naar Metallica en toen ik weer terug naar vinyl ging was dit wel de enige metal band die ik via dat medium opnieuw wilde beluisteren. Ze zaten de laatste jaren weer wat meer in mijn systeem en het was dus toch wel tof te horen dat de vooruitgesnelde nummers zo beroerd niet waren.

Integendeel: ik hoorde de band van weleer. Niet helemaal natuurlijk. Ben nu een veertiger die langzaam richting de vijftig kruipt en Hardwired…To Self-Destruct is behoorlijk 'kijk ons het trucje van vroeger herhalen'. Waarom ook niet? Zo urgent als in hun begindagen zijn deze miljonairs al lang niet meer en waarom een nieuwe sound gaan uitproberen?! Dat mislukt toch jammerlijk. Dan is het beter om het beste uit verschillende periodes te pakken en opnieuw voor het voetlicht te werpen.
Het kleurenpalet lekker mengen en er komt niet eens een vies, grauw kleurtje uit blijkt nu.

Hardwired…To Self-Destruct is totaal niks nieuws, is leuk voor de oude liefhebbers die toch wel zullen blijven zweren bij de klassiekers van toen en misschien levert het ze hier en daar nog een nieuwe bewonderaar op, alhoewel dat minimaal zal blijven denk ik. Metallica is een beetje verworden tot nostalgie voor wat oudere kerels die nog even de wind in hun lange manen (die ze niet meer hebben) willen voelen. Nog één keer headbangen, maar dan wat minder fel. Is daar wat mis mee? Nee hoor. Het is gewoon lekker. En voel je zeker niet beledigd door mijn woorden als je een nog een jonkie bent die dit waardeert (mooi zo, zeg ik dan)

Dus vooruit, Hardwired…To Self-Destruct mag voorlopig nog wel even op repeat en ondertussen bedenk je je doorlopend waar je die ene riff toch van kent, was het nu dat nummer van The Black Album of toch Load? Of was het....... maakt niet uit. Gewoon lekker dus.

Dit album heeft mij ook nooit veel gedaan maar om toch volledig op de hoogte te blijven van de complete discografie ben ik er ooit toch aan begonnen en dat werd even vluchtig door het album heen rauzen: wat een lelijk geluid en wat een vervelende takkeherrie (hoe raar dat ook moge klinken bij een band als deze ).
Nu is het erg makkelijk om het dan maar terzijde te schuiven en je aansluiten bij de meningen van de overgrote meerderheid en daarom onlangs toch maar weer eens geluisterd naar St. Anger.
Ik merkte dat mijn mening niet heel erg bijgesteld hoefde te worden; toch geef ik toe dat het wel een ietsie naar boven afgerond mag worden. Ik hoor hier en daar eigenlijk best leuke momenten alleen is het zo jammer dat er dan maar weer klakkeloos geramd moet worden: wilden ze dan echt zo graag de negatieve Load/Reload kritiek van zich afwerpen door met dit album op de proppen te komen? Dan hoor ik dat tweeluik toch echt liever dan dit. Het duurt ruim een uur te lang zullen we maar zeggen. Zoals gezegd toch nog een afronding naar boven en dan gaat het wat mij betreft een 2,5* worden.

Toen ik in januari 2008 het debuut toevoegde (ook nog met oude hoes) schreef ik:



Ik draaide het even en daarna werd het stil bij mij in huis als het om Oracular Spectacular ging, terwijl ik hier op musicmeter. maar ook daarbuiten zag dat het hard ging met MGMT.
Het pakte dus inderdaad groots uit waardoor Congratulations door velen al heel anders bekeken werd voorafgaande aan de release (13 april).

Ter voorbereiding van dit nieuwe album begon ik Oracular Spectacular weer eens op te zoeken en eigenlijk beviel me dat heel aardig. In mijn herinnering vond ik het minder leuk dan ik het nu bij herbeluistering vind.
Congratulations doet mij als geheel wat fletser overkomen dan het debuut.
Echt verrassen doet het ook niet (meer) maar dat is een beetje inherent aan het stijltje van dit duo, tenzij ze het roer radicaal omgegooid hadden en dat is nu ook weer niet het geval.
De eerste nummers It's Working en Song For Dan Treacy zijn aardig, maar waaien ook een beetje over. Geen spektakel dus.
Het softe Someone's Missing weet me daarna ook maar matigjes te pakken: ze proberen het nummer de laatste 40 seconden nog wel wat peper toe te dienen maar daar zijn ze dan rijkelijk laat mee.
Flash Delerium is me vervolgens ook wat te flets. Toch is het vreemd dat ik wel wil blijven luisteren. En na die beluistering van alle volgende nummers kan ik constateren dat de nadruk toch wat meer op midtempo ligt en dat het eigenlijk best sullige nummers zijn op dit album. Siberian Breaks is met zijn ruime 12 minuten echt veel te lang en neigt op den duur naar saai. Het zou een psychedelisch avontuurtje hebben kunnen worden maar daarvoor ontbreken net even te veel pittige ingrediënten.
Ze proberen voor mijn gevoel met een 'volwassener sound' te komen, maar slagen daar naar mijn idee niet helemaal in.
Het is allemaal wel leuk, maar ik besef opeens dat het vorige album eigenlijk heel behoorlijk is en dat ik dat te snel was vergeten.
Gaan we die twee dus vergelijken dan wint het debuut het glansrijk.
Congratulations is niet slecht maar prikkelt niet echt, en dat is toch echt iets wat juist bij dit soort albums zou moeten gebeuren.

High similarity to Scott Matthew stond te lezen op last fm.

Nu heb ik niet zo heel veel op met dit soort vergelijken maar in dit geval trok het me toch wel eigenlijk en dan is het gewoon afwachten maar.
In zulke gevallen zoek je op musicmeter het betreffende album op en dan zie je de waardering en bijbehorende berichten terwijl Come Home Quickly, Darlin' tegelijkertijd als openingsbod door de speakers galmt. En op dat moment wist ik: dit ga ik wel het hele album volhouden.
Maar dan rest wel de vraag hoe je het ondergaat. Een album uit kunnen zitten is één ding, een album waarderen is een tweede. En als dat laatste het geval is komt de vraag in welke mate dan wel niet?!
Daar kan ik kort en bondig over zijn: dit album wist me snel te betoveren. Als in een draaikolk naar beneden worden gezogen of juist als een ballon losgelaten worden in de helblauwe lucht. Het doet er niet toe: de voor mij nog onbekende Micah P. Hinson wist me te pakken, wist me een muzikaal avontuur te bezorgen en dan is het gewoon goed.
Avonturen moeten op gang komen, moeten even de tijd hebben om er voor te zorgen dat je alles kunt bevatten, zo ook dit album want ik ben er denk ik nog niet klaar mee en dat houdt in dat ik er waarschijnlijk nog heel wat plezierige draaibeurten op na kan gaan houden die er misschien ook voor zorgen dat dit in waardering nog gaat stijgen.

En die last fm-vergelijking? Ik blijf er bij: daar heb ik niet zo veel aan (ik vind het ook niet eens kloppend), maar in dit geval ben ik er toch wel blij mee want hoe gek het ook klinkt: op musicmeter had ik Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra waarschijnlijk niet leren kennen omdat ik het tot nu toe gewoonweg over het hoofd heb gezien en ik vrees dat dat wel zo zou zijn gebleven. Is niet zo dus het grote genieten mag nog even voortduren.

Antony als zanger, teksten van David Tibet en muziek gecomponeerd en gespeeld door Michael Cashmore (Current 93): dat kan alleen maar goed zijn. En dat is het ook! Zeer genietbaar voor o.a. Antony-fans......

Opener My Eyes Open start op piano en dan komen de strijkers er bij en geeft het het nummer gelijk een flinke dosis melancholie meer. Ongelooflijk droevig en fantastisch samengaand, het buitelt perfect over elkaar heen als een afscheidsdans. Nog eenmaal in elkaars armen voordat het echt voorbij is. Aan het einde klarinet en hobo erbij en het is gedaan met deze schitterende instrumentale song.
En ja hoor, daar is ie dan: Antony op The Snow Abides
Zo herkenbaar als wat en het hoeft niet meer gezegd te worden dat dit een stem is waar je van houdt of waar je van gruwelt. Vocaal weer enorm vuurwerk. Zin in een potje janken van pure emotie? Dan is dit zeer geschikt! Ook hier draait het naast de stem weer om het prachtige pianospel van Cashmore en de inkleuring door o.a. strijkers. En horen we daar Tibet ook nog niet even meedoen?! Het eindigt met donkere, sombere tonen van het strijkers-ensemble om vervolgens naadloos over te gaan in How God Moved at Twilight. Het avontuur zet zich voort rondom piano en zang van Antony. Ook hier trekt hij het nummer ver boven de massa uit. Als dan de betoverende klanken van violen, celli en blazers zich weer melden kun je niet anders dan concluderen dat Tibet een sprookje van een nummer heeft geschreven.
Heel gedragen gaat dit nummer voort en hier is het voor mij het piano-spel dat het meest weet te ontroeren. Dit is bijna klassiek!
Your Eyes Closed............. ik kan natuurlijk door blijven gaan met superlatieven, maar wat te doen als het wederom terecht is? Simpel: iedereen er op wijzen dat ook dit nummer een juweel is, dat ook dit nummer de kenmerkende zang van Antony herbergt, dat ook dit nummer voorzien wordt van mooi pianospel.
Your Eyes Closed klinkt in het begin ietwat soberder dan de voorgangers, maar halverwege krijgt het weer die rijke klanken toegevoegd en daarmee zet de droevige toon zich gewoon voort. Nergens over de top, telkens heel subtiel.
Met Snow No Longer komen we helaas al weer aan het einde van dit mini-album (het had van mij een volwaardige mogen zijn). Michael Cashmore sluit dit werkstuk waardig op zijn piano af.
Geen Antony meer, geen ensemble, gewoon pure piano-klanken.

Met dit soort releases vraag je je af hoe het toch mogelijk is dat alles waar Antony bij betrokken is telkens weer weet te veranderen in goud. Eens moet dat toch een keer ophouden?
Gelukkig is dat hier niet het geval en dat is op zich ook niet zo moeilijk als je te maken hebt met de mensen van Current 93.

Goed dat je er bij Antony over begon Safri! Mensen kunnen niet genoeg gewezen worden op dit soort prachtwerkjes

Toen Adele vorig jaar in Paradiso stond wilde ik wel eens weten wie er in het voorprogramma stond. Dat bleek ene Michael Kiwanuka te zijn.
Nooit van gehoord en na wat zoekwerk kwam ik er achter dat hij nog niets had uitgebracht op cd ook (de EP Tell Me a Tale stond op uitkomen).
Online bleek er wel wat te beluisteren en ik wist dat het in elk geval geen voorprogramma zou worden waar ik niets aan vond.
Het lukte me die avond om helemaal vooraan te staan; iets dat ik eigenlijk maar zelden doe of wil.
Zodoende kon ik Kiwanuka al van dichtbij meemaken.
Het bleek een sympathieke kerel die met slechts één begeleider op gitaar een mooi sfeertje wist neer te zetten. Toch begon na enkele nummers de klad er in te komen. Je weet hoe dat gaat bij voorprogramma's: de aandacht verslapt bij de zaal en daarbij vond ik persoonlijk de nummers op deze sobere manier uitgevoerd niet tot zijn recht komen in een toch best grote zaal vol mensen die hunkerden naar Adele. De manier waarop het die avond gebracht werd vroeg om een intieme club. Maar missie geslaagd want de naam Michael Kiwanuka stond in de spotlights.

Altijd jammer als het op deze manier gaat maar het was haast onvermijdbaar. Toch had dit niet als gevolg dat ik Kiwanuka niet in de gaten ben blijven houden: de man werd al snel een grote belofte genoemd en dat was niet geheel onterecht gezien zijn verschenen EP's waar een aantal nummers van terugkeren op dit debuutalbum.

Wat valt er eigenlijk te zeggen over Home Again? Dat Kiwanuka een prachtstem heeft? Dat het album vol warme soul staat waar geen noot te veel gespeeld wordt? Dat het gitaarspel me soms aan de albums van Nick Drake doet denken? Dat ik er de soulkant van Van Morrison soms in hoor?
Eigenlijk valt er niet zoveel over te zeggen als je de EP's al kent. Ken je die niet dan kun je je opmaken voor een prachtige cd. Het ademt een laidback sfeertje uit en daarmee mag het best als lente- of zomeralbum bestempeld worden.
Een album vol tintelende folk-, soul- en jazzinvloeden die perfect samengaan en ongetwijfeld voor vele uurtjes puur luistergenot gaan zorgen ook al hoef je geen nieuwe fratsen te verwachten. Vakmanschap is het toverwoord en dan hoeft het allemaal niet vernieuwend te zijn.
Zelf valt me op dat dit album zeer solide overkomt en ik er merkwaardig genoeg meer plezier aan beleef dan aan de EP's. Misschien kost het mij gewoon wat meer tijd eer ik meegezogen word in de sfeer en waar de EP's dan al snel over waren door hun speelduur heb je op dit volwaardige album nog aardig wat minuten voor de boeg.

Heerlijk!

Michael Kiwanuka zag ik ooit live als voorprogramma van Adele in Paradiso. Zij had net haar album 21 uitgebracht en Kiwanuka wat EP's.

Ik kende die EP's en vond zijn optreden sterk. Daar dachten de fans van Adele anders over, want er was weinig echte interesse voor dit voorprogramma.

Zijn debuut uit 2012 vond ik een fijne soulplaat. Niets meer of minder en opvolger Love & Hate vond ik een flinke stap voorwaarts.

Dit album is een voortzetting van de voorganger. Interessante soul met wat twists in de vorm van rock of lichte psychedelica. Een lekkere orkestrale saus eroverheen en vooral erg gericht op de jaren '70 soul, meer dan de wat lichtere jaren '60 varianten.

Ik moet dan ook regelmatig denken aan Marvin Gaye ten tijde van What's Going On (niet dat ik dit album daar gelijk mee vergelijk, maar het heeft wel eenzelfde soort vibe). Ook Curtis Mayfield schiet wel door mijn hoofd.

Met dit nieuwe album laat Kiwanuka horen tot de meest interessante hedendaagse soul-artiesten te behoren. Horen we heel veel nieuws ten opzichte van de voorganger? Misschien niet, maar of dat heel erg is?

Kiwanuka is een album om lekker in te kunnen verdwalen en welke je weet mee te slepen. Niet iets wat je even makkelijk opzet, maar wel iets waar zeer goed van te genieten valt, alleen mag hij intro's en interludes achterwege laten, ook al zijn ze ongetwijfeld nodig voor de flow van het album.

Wederom een heerlijk album van Michael Kiwanuka. Ik volg de man al sinds het begin en heb hem helaas maar één keer live gezien en dat was als voorprogramma van Adele. En ook dit jaar moet ik het helaas laten gaan.

Maar gelukkig is daar nog een prachtig album: Small Changes.

Inkoppertje voor wat het is natuurlijk, want Michael gaat door waar hij gebleven is met nu weer wat meer de nadruk op soul en iets minder psychedelische uitstapjes.
Het klinkt allemaal rustgevend zonder saai te worden. Denk aan een Sade, Bill Withers of Marvin Gaye. Wat een ongelooflijk fijne vibe weet hij toch neer te zetten, mede dankzij de strijkers en koortjes.

Small Changes klinkt als een warm bad waar je na een lange werkdag in kunt stappen om volledig tot rust te komen. Ontroerend, kalmerend en vooral krachtig in alle eenvoud.

Een album om onmiddellijk verliefd op te worden.

Toen Michalis Hatzigiannis in 1998 meedeed aan het Songfestival voor Cyprus werd hij 11e met het nummer Yenesis, een nummer dat dat jaar één van mijn favorieten was.
Dit album volgde na die deelname en gek genoeg staat het bewuste Songfestival-nummer hier niet op.
Wel staat dit bol van Grieks-Cypriotische pop waar de traditionele invloed nog van afspat.
Later in zijn carriere werd het allemaal wat internationaler met nog maar een vleugje roots; hier is dit allemaal steviger verankerd in de Cypriotische grond.
Hatzigiannis is momenteel een zeer grote ster in Cyprus en Griekenland, maar ook als hij hier in Nederland optreedt is het zo uitverkocht (28 april keert ie na anderhalf jaar weer terug naar de Amsterdamse Melkweg). Het schijnt dan wel een Grieks feestje te worden waarop alle Griekse restaurants die avond waarschijnlijk dicht zijn. Als Nederlandse liefhebber zul je je er op zo'n avond ongetwijfeld wat verdwaasd rondlopen denk ik.
Een volksfeestje dus en de muziek op deze cd mag ook best volks genoemd te worden.
Zelf geef ik meer de voorkeur aan het album Filoi Kai Exthroi, maar dat is meer omdat er vakantieherinneringen aan vastkleven.

Ja de vakantie in Griekenland zit er op. Wegens een overboeking een vlucht later moeten nemen (maar wel business-class!) met een koffer vol stinkende, zwetende kleding en andere troep waar eens een keer geen cd's bij zaten.
Toch is er eentje meegekomen naar huize aERo want al lopende in 1 van de kleine romantische steegjes klonk er uit een klein, rommelig cd-zaakje een nummer van een zanger die ik meende te herkennen van het songfestival een aantal jaar geleden.
En als muziekliefhebber wil je dat toch zeker weten, dus naar binnen gegaan en gevraagd. Het klopte. Michalis Hadjiyiannis had voor Cyprus een keer meegedaan met het nummer Genesis.
Mooi, dat wist ik ook weer. Nog mooier was dat partner aERo de cd wel wilde kopen (als je de prijzen zag was dat wel schrikken, maar het waren niet mijn centen per slot van rekening).
Gevolg: een luchtige pop-cd, weliswaar van een Cyprioot, die regelmatig herinneringen zal gaan oproepen aan een heerlijke lekker-niks-doen-met-veel-zon-vakantie.
Overigens is deze cd in 2007 opnieuw uitgebracht met de extra tracks die in juni dit jaar verschenen als single. Door deze samenwerking met de duitse band Reamonn is dit album dus in 2007 in uitgebreidere vorm uitgekomen.

Ik heb Mick Flannery twee keer live gezien in een zeer korte periode achter elkaar: de eerste keer solo in Rotterdam voor een echt heel klein publiek, wat een intieme sfeer gaf (mei 2018) en daarna in New York met begeleiders voor een uitverkochte zaal, voornamelijk gevuld met Ieren (juli 2018).

Beide keren geweldig, beide keren een compleet andere belevenis. Hij komt soms wat nors en stuurs over, maar is absoluut een fijne artiest om live mee te maken.

Ik was dus benieuwd hoe het uitpakt als je zo'n optreden thuis gaat beluisteren (in dit geval in het Cork Opera House september 2019). Prima, alhoewel ik altijd liever zelf bij zo'n optreden aanwezig ben dan er thuis op mijn gemak naar te luisteren (je mist gewoon de sfeer van zo'n optreden).

Nu Mick, de bandleden, en zijn crew door de corona-crisis geen werk meer hebben gaat de opbrengst van dit album eerlijk verdeeld worden over al deze betrokken partijen. Een mooi gebaar. En het doet mij als luisteraar ze enorm verlangen om weer eens naar een concert te gaan, iets wat ik echt enorm graag doe.

Ik denk niet dat ik het album heel vaak zal beluisteren (dan grijp ik eerder naar de studioalbums), maar de nummers staan als een huis en het klinkt net even wat rauwer allemaal.

Dat White Lies indertijd goed aankwam bij mij is een feit. De opvolger, hoe goed ook, deed het op langere termijn toch ietsje minder. Ietsje, want ook dat was een prachtplaatje.

Flannery bevindt zich in een genre waar ik de laatste tijd wat minder op zoek ben naar de parels omdat er al zoveel zijn dat het nog maar zelden voorkomt dat ik er echt nog iets bijzonders weet te ontdekken.
Voor Flannery kan ik een uitzondering maken omdat ik van tevoren al weet dat het wel goed moet komen. Althans dat hoop ik dan..... zou By the Rule weer net zo goed zijn? Zou hij hier definitief zijn vakmanschap onderstrepen?

Het antwoord is ja met gelijk de gedachte erachteraan: waarom is dit album hier zo lastig te krijgen?
Al bij het tweede nummer The Watcher lukt het Flannery om te ontroeren. Zijn warme stem zuigt je een album in dat warm klinkt, aan je trekt, ontroert, verwondert maar waar je vooral heel gewoon met veel plezier naar kunt luisteren zoals hij dat ook doet op de voorgangers.

Het is vooral de subtiliteit die hij overal aan weet te brengen in de vorm van strijkers bijvoorbeeld maar ondertussen wel zoetigheid en klefheid weet te vermijden en zelfs een bijna explosieve opbouw weet te creëren zoals in The Small Fire.

Tom Waits-invloed komt ook nog even om de hoek kijken op By the Rule maar dan uiteraard zonder de rasperige stem van meester Waits zelf. Als je dit soort nummers hoort heb ik gelijk zin in de eerste albums van Tom.

Of het nu die stem is, de piano, strijkers of zijn gevoel voor vernuftige composities... het is allemaal even mooi. De productie van het album is prachtig en daarmee levert Mick Flannery dus een album af waar je u tegen zegt. Op dit moment durf ik zelfs te stellen dat het zijn mooiste is.

Terug naar 2008 waar ik de muziek van Mick Flannery leerde kennen door zijn album White Lies. Daarna was het gewoon elke nieuwe release beluisteren en constateren dat het weer goed was.
Ondanks dat is Mick nooit echt uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. Ja, elk album weer enorm genieten en constateren dat het een solide 4* waard is, maar net dat beetje extra liefde, bleef altidj uit.

Het werd een beetje routine en wellicht ietwat saaie degelijkheid. Kan het ook niet helpen: Flannery levert gewoon elke keer kwaliteit af.

Vorig jaar kwam er toch wel wat verandering in mijn verhouding tot deze Ierse troubadour: ik zag hem eindelijk eens een keertje live. Eerst in mei in Rotterdam met een intiem solo-optreden voor een zeer select gezelschap (schande dat Rotterdam niet warm liep voor dit concert) en in juli in de Mercury Lounge in New York. Dat was met band en een zaal volgepakt met voornamelijk Ieren. Een geweldige belevenis natuurlijk.

Dat soort momenten helpen altijd wel om de muziek van een artiest vanaf dan net even anders te beluisteren. Dit titelloze album is zijn eerste na dat toch wel mooie jaar 2018.

De vooruitgesnelde nummers beloofden een wat voller, en zelfs orkestraler geluid. Niet iets wat iedereen zal waarderen, maar bij mij ben je dan juist aan het juiste adres. De rauwe hese stem van Flannery krijgt nog steeds de composities die het verdient, maar krijgt nu ook een extra chique jasje wat het allemaal nog een slag mooier maakt. Het is warmer en klinkt tijdloos.

Die nieuwe Springsteen mooi? Jazeker, maar ik zou dit album toch zeker ook gaan beluisteren. Misschien nog wel een beetje mooier, ik durf zelfs wel te stellen dat dit album zijn beste tot nu toe is, maar dat moet de tijd uiteindelijk uitwijzen (By the Rule heeft voorlopig nog de eer)

White Lies, het vorige album van Mick Flannery, was drie en een half jaar geleden een toevalstreffer. Het waren de jaren dat ik zeer regelmatig bij dit soort artiesten uitkwam en er geen genoeg van kon krijgen.
Het betekende dus wel wat als een album positief bleef hangen. Matthew Barber was er ook zo eentje.
Waar Barber in de tussentijd al weer met twee albums op de proppen kwam daar liet Flannery op zich wachten. Tijdens White Lies moest ik mijn best doen de man onder de aandacht te brengen, nu hoeft dat niet meer. Daar hebben we user muziekobsessie voor die dat met verve heeft overgenomen. Had hij bij dit album niet enthousiast staan posten dan was dit album misschien zelfs wel een beetje aan me voorbij gegaan en met dank aan hem mag er nu ook van genieten. Wat zeg ik? Proeven! Want nog steeds wil ik albums in mijn kast hebben staan. Dat is nu eenmaal echter en leuker.

Als ik dan Ships in the Night hoor smelt ik wel weer: strijkers die een Tom Waits / Ray LaMontagne sfeertje ondersteunen.......... jeuh.... dat is erg prettig.
Ik snap de voorliefde van muziekobsessie voor Mick Flannery wel. Combineer zijn 5 sterren voor het Matt Elliott album The Broken Man met zijn vijf sterren voor Lost in the Trees (toch die strijkers) en het plaatje klopt (ook al is dit meer richting Elliott te plaatsen dan Lost in the Trees).
Ik noemde Tom Waits al (en volgens mij deed ik dat ook bij het vorige album) maar ik hoor in de zang ook wel een Bruce Springsteen snik. En qua stijl zit de titelsong Red to Blue daar zeker niet ver vanaf. No Way to Live is ook zo'n nummer.

Red to Blue is hoe dan ook een waardig opvolger geworden van White Lies en is zeker het wachten waard geweest. Het staat vol nummers waar de bezieling van afdruipt. Flannery weet te overtuigen zonder te overdrijven.
Voor mij persoonlijk net iets té Amerikaans qua inkleuring om er met heel mijn hart voor te kunnen gaan en daar brengt dit nieuwe album dan ook geen verandering in. Maar dat dit puur genieten is mag een understatement genoemd worden. En ja, ik weet dat het hier om een Ier gaat maar dat zegt niets over de sound.

De nieuwe Bruce even te veel gedraaid de laatste weken? Mag ik u dan dit album van harte aanbevelen! Mick Flannery verdient het wel om eens goed door te breken en het zou mooi zijn als Red to Blue daarvoor kan zorgen. En zo niet dan missen jullie wat: jullie verlies

Mick Flannery is een jonge 24-jarige Ier die met White Lies zijn tweede album aflevert.
Het debuut werd vergeleken met de jonge Tom Waits en dat is natuurlijk niet de minste. Ik denk dat de nadruk op 'jonge' heel nadrukkelijk vermeld moet worden want qua stem horen we hier niet het rauwe van de latere Waits en gaat ie qua timbre meer richting de Waits van zijn debuut Closing Time (en dan nog is het geluid van Flannery wat rustiger).
Maar goed, het debuut van Flannery ken ik verder niet. Het is dit album van hem dat me gegrepen heeft.
Safety Rope ademt wel een beetje die Closing Time-sfeer van Tom Waits. De verhalenverteller gaat achter de piano zitten in een nachtclub en mijmert weg op een schitterende manier. En wat is het toch smullen om te mogen luisteren naar de combi van cello, piano, vrouwelijke backing en de stem van Mike Flannery zelf.
California is een melancholiek nummer waar de akoestische gitaar de toon goed weet te zetten. Heel eenvoudig maar daardoor des te doeltreffender. En als dan later de cello zich er weer aan toevoegt inclusief de vrouwelijke backing dan ben ik helemaal aan het smelten, want dat is wat Flannery voor elkaar krijgt met dit soort nummers. Wat is deze simpele song toch vreselijk mooi in al zijn eenvoud. Dit is toch eigenlijk meer dan genoeg om een mens stil te krijgen en te laten genieten?!
Tomorrow's Paper heeft iets Springsteen-achtigs af en toe. Toch is dit minder schurender en weet het iets romantisch te behouden ondanks het feit dat het meer up-tempo rock is. Ondanks dat ik een zwak heb voor de sombere, ingetogen troubadour in Flannery kan ik ook goed uit de voeten met de opgetogener Flannery want ook daarin schuilt toch iets desolaats en het is goed voor de afwisseling op dit album.
Wish You Well is wat meer bluesy en dan komt heel in de verte toch wel weer die jonge Waits opduiken maar eigenlijk is dit wel een ietwat vergezochte vergelijking want dit is toch wat liever allemaal. Ook dit nummer is wat meer uptempo: lekker maar minder ontroerend.
Goodbye is zoals de titel al doet vermoeden een triest nummer dat wederom schittert door eenvoud (wat een piano al niet kan doen om een mooie sfeer als deze neer te zetten). Hier zingt Flannery overigens wat heser dan op de vorige nummers en dat klinkt verdomde goed in combinatie met die zachte strijkers op de achtergrond.
Het blijft even verder genieten op Near Or Far waar de vrouwelijke backing wederom niet onvermeld mag blijven: het heeft absoluut toegevoegde waarde.
Wait Here heeft zo'n zwelgende melancholische toonzetting en klinkt tegelijkertijd heel warm en daar zijn de strijkers verantwoordelijk voor. Het knappe is dat het nergens stroperig wordt.
Damien Rice-liefhebbers zullen dit ongetwijfeld goed kunnen waarderen.
What Do You See is rock a la Flannery en heel eerlijk gezegd vind ik het niet helemaal bij hem passen maar dat zal vooral komen doordat ik juist zo opgeslokt werd door die melancholieke liedjes en dan is dit net even te gewoontjes. Gelukkig is het een korte opleving want Smiling Girl klinkt gelukkig dramatisch en is daardoor ook een stuk gevoeliger. Ook op dit nummer vloeien de stemmen heel erg mooi in elkaar over en stoort het niet dat het nummer zich langzaam weet op te bouwen en dat Flannery qua zang toont een liefhebber te zijn van Kurt Cobain.
Arise Now is wat luchtiger vanwege het wals-achtige tempo dat dit nummer kenmerkt maar het blijft voor mij allemaal prachtig en schitterend en weet ik wat voor termen ik er allemaal op los kan laten: het blijven slechts woorden en die halen het nu eenmaal niet bij beleving.
Do Me Right is alweer het laatste nummer van dit eigenlijk te korte album. Hier moest ik opeens een beetje denken aan Eddie Vedder (zijn solo album Into the Wild denk ik....). Het is een afsluiter geheel in de stijl van het album. Misschien de laatste dit jaar waar ik helemaal lyrisch over kan zijn.
Het is niks nieuws, het zal niet eens beter zijn dan wat veel andere artiesten binnen dit genre brengen maar mij weet het net even beter te raken dan anderen en ik verwacht heel erg veel van deze jonge Ier in de toekomst. Als je op 24-jarige leeftijd al met zo'n doorleefd album kunt komen dan hoop ik toch echt dat hij dit door weet te zetten en dat we over een paar jaar een waar meesterwerk mogen gaan horen die terecht als algemeen klassieker de geschiedenis in kan gaan. Zover is het nu nog niet maar voor mij is dit een persoonlijk mini-klassiekertje uit 2008 met slechts één minpunt: het is alleen verkrijgbaar als download en de cd zelf is alleen verkrijgbaar in cd-winkels in Ierland (niet via online stores dus). Laten we hopen dat dit snel gaat veranderen want dit is een hebbeding.

Mick Flannery behoort al wel een tijdje tot mijn favoriete artiesten. Zijn intieme solo-optreden in Rotterdam voor een zeer klein gezelschap in 2018, een paar weken daarna gevolgd door een optreden in een Ierse bar in New York met zijn band versterkte dat gevoel alleen maar.

Zijn titelloze album uit 2019 vind ik meer dan geweldig, dus de vraag was: gaat een album met Susan O'Neill wel goed vallen?! Ja dus.

Het album draagt een groot Flannery-stempel en O'Neill zorgt eigenlijk alleen maar voor meerwaarde. De zang van dit duo versmelt liefdevol met elkaar op een bed van blazers, strijkers en de basis van piano en gitaar.
Elk nummer opnieuw valt mijn mond weer open door het meeslepende karakter ervan en elke keer hoor ik weer een parel.

Flannery en O'Neill zijn er in geslaagd om één van de betere albums die ik gehoord heb dit jaar af te leveren. Dit is muziek dat raakt: puur, ontroerend en simpelweg heel erg mooi.

The Trials of Van Occupanther was indertijd een ontdekking van jewelste. Ook weer zo'n album dat ik graag aanprees en dat wat moeizaam opstarte; het duurde even voordat het groots werd opgepikt.
Het debuut nam ik gelijk mee in z'n kielzog en het optreden in Rotown was er eentje waar ik maar wat blij mee was.
Dat het vervolgens een degelijke misschien ietwat saaie show was mocht de pret niet drukken want ik hoorde kwaliteit.

Hoe goed ik opvolger The Courage of Others ook mag vinden: mijn relatie met dat album is altijd een stuk moeizamer geweest en zorgde ervoor dat de opvolger daarvan deze band zou kunnen maken of breken voor wat betreft mijn belangstelling.
Het vertrek van frontman Tim Smith was een niet al te fijn voorteken maar ik moet zeggen dat Eric Pulido dat gat goed opvult op het eerste nummer dat naar buiten trad, titeltrack Antiphon.
Een nummer met een wat lichter geluid maar nog steeds onmiskenbaar Midlake en genoeg om mij bij de les te houden omdat het toch net even ietsje anders is dan de nummers op de 2 voorgangers (het debuut vind ik sowieso van een wat andere orde).

Voor velen zal dit album erop of eronder zijn. Het is makkelijk om het op voorhand af te kraken omdat de frontman vertrokken is. Niet terecht als je het mij vraagt want heel eerlijk gezegd mis ik hem niet eens en dat mag bijzonder genoemd worden want meestal als dit soort spilfiguren in een band vertrekken krijg je te maken met een ander geluid dat je maar net moet liggen.

Het geluid op Antiphon is in mijn oren wat opgefrist waar The Courage of Others hier en daar wat mufjes aan het worden was. Nergens horen we een grote koerswijziging: het klinkt allemaal wat gedrevener. Misschien dat het stemgeluid van Smith net dat beetje extra gaf maar zoals gezged kan ik het nu ook weer niet een dramatisch verlies vinden, dramatisch als in grote gevolgen voor het geluid van de band.

Maar dan de eindbeoordeling: Antiphon valt me zeker niet tegen, ik ben zelfs best wel een beetje verrast omdat ik dit niet echt verwacht had. Net als de voorgangers toveren ze weer mooie nummers uit hun hoge hoed. Nummers die niet tot het meest spannende van dit moment genoemd mogen worden maar dat zijn we toch al niet gewend van Midlake. Ik hoor in elk geval een band die er zin in heeft.
Vakmanschap is hoorbaar waardoor we een degelijke, typische Midlake plaat te horen krijgen met hier en daar kleine scherpe randjes en dat is misschien nog wel de grootste verrassing van alles.

Midlake was voor mij een onbekende naam toen daar ineens The Trials Of Van Occupanther verscheen, een tot dan toe nog niet zo'n populair plaatje (dat werd het langzaam aan later wel). Ik vond de hoes wat hebben en ging luisteren met als resultaat dat het album uitgroeide tot één van mijn favorieten dat jaar en een concertbezoek waar de mannen behoorlijk indruk maakten. Het debuut volgde heel snel en als ik deze twee albums ging vergelijken dan kon ik constateren dat het debuut een spannend plaatje was met wat originele toevoegingen. Occupanther was wat degelijker en verzorgder maar ongelooflijk mooi en deed me nét even wat meer.

Toen de eerste twee nummers van The Courage of Others te horen waren was ik helemaal om: dit klonk bloedstollend mooi en ik was erg benieuwd naar de rest. En die is nu ook bekend. Al aardig wat luisterbeurten verder kan ik tot een mening komen over deze langverwachte opvolger.
Die luisterbeurten zijn hard nodig want mijn mening slingerde continue heen en weer, maar ik ben er uit. Er is een bepaalde instelling nodig om dit in z'n geheel te beluisteren, want dat is het: één geheel. Waar de twee losse nummers individueel zo'n indruk op me maakten daar beleef ik het hele album gelijk anders. Geen frustsels meer als op het debuut. Geen afwisseling zoals op die schitterende tweede.
Nee, dit is een luistertrip met grote nadruk op trip. Sluit je ogen en concentreer je op de golvende beweging die dit album veroorzaakt.
Zie de nummers niet meer los van elkaar maar rijg ze aaneen tot één donker, vloeiend geheel.
Inderdaad; dat kost moeite. Ik had er ook last van. Hoe mooi ik het vond (want dat staat buiten kijf) hoe lastig ik het vond om mijn mening er over te kunnen geven. Is dit nu gewoon kabblend saai? Missen we hier de spanning van de twee voorgangers? Het antwoord zou ja kunnen zijn en daarom is het van belang om je houding tegenover Midlake aan te passen. Ik kan zeggen dat het mij ging lukken waardoor dit album op een geheel eigen wijze avontuurlijk is geworden en als je goed oplet dan borrelen de details na verloop van tijd langzaam omhoog. Qua sfeer weten ze een beetje de band Espers te benaderen maar heel eerlijk gezegd boeit Midlake me met dit album nét een tikkeltje meer.
Hoogtepunten van dit album aanwijzen is moeilijk omdat ik de nummers moeilijk los van elkaar kan zien. Een track voor track beschrijving gaat me deze keer ook niet lukken maar dat heeft mijn collega thebestfreaks al prima genoeg gedaan.
Ik zou zeggen: stel je onbevangen op als je dit gaat luisteren en laat je zeker niet afschrikken door wat aanvankelijk kabbelend lijkt.
Je moet er wat moeite voor doen om de rijkdom te ervaren maar dat kan op z'n tijd geen kwaad. Heb ik even geen zin om dat te doen dan kan ik altijd nog bubblegum-pop van Lady GaGa draaien nietwaar.

Midlake is er in geslaagd een puik werkje af te leveren waarmee ze zich wat mij betreft definitief vestigen bij de interessantere bands van dit moment en met The Courage of Others hebben ze de perfecte soundtrack gemaakt voor deze winterse dagen waar het land bedekt ligt onder een witte donsdeken.

Opener Roscoe knalt er gelijk al in, maar doet dat op een eigen bescheiden manier. Dit nummer zorgt er al gelijk voor dat ik overeind ga zitten en me afvraag "is dit hetzelfde bandje van Bamnam & Slivercork?"
Ja dus, alleen klinkt dit allemaal net even wat mooier en beter.
Bandits borduurt verder waar Roscoe gebleven is, en ja de Thom Yorke associaties blijven rondzweven; iets wat op de hele cd wel door blijft gaan.
Zeker Head Home doet niet zijn best om daar van af te komen door het zangerige van een Thom Yorke en ook wel het melodieuze van een Coldplay.
Ik hoor iedereen al weer denken: "niet weer een kloon". Het antwoord daarop is nee. Deze band begint op deze cd een eigen smoel te krijgen (waar er op het debuut wel heel erg werd gekeken naar Flaming Lips en Mercury Rev). Zeker op dit nummer door de jaren '70 gitaarsolo halverwege. Hiermee verdwijnen de Coldplay/Radiohead vergelijkingen gelijk naar de achtergrond.
Van Occupanther is een eerste rustpuntje op dit album: een mooi klein liedje. Mooie zang, mooie begeleiding. Niets op aan te merken.
De single Young Bride valt op door de viool die zwierig door het hele nummer heen zweeft. De bijbehorende videoclip is zeker ook de moeite waard te bekijken.
Branches is dus wel zo'n nummer dat zo op Hail to the Thief van Radiohead had kunnen staan. Het had dan ook gelijk tot één van mijn favorieten van dat album gaan horen. Maar goed het staat dus op dit album en zorgt daarmee voor een persoonlijke Midlake-favoriet.
In this Camp valt op door het subtiele piano en gitaar-geluid en uiteraard de zang van Tim Smith. En dan opeens breekt het nummer open met een feller gitaargeluid. Mooie wending.
We Gathered in Spring bevat een beetje een oubollig synth-geluid. Ondanks dat het een verouderd geluid is geeft het dit nummer juist wel wat extra's.
It Covers the Hillsides bevat wederom een ouderwetse gitaarsolo. Eigenlijk het enige opvallende aan dit nummer dat bij mij voorlopig een beetje voorbijkabbelt.
En opeens hoor ik dan ook een Neil Young in het stemgeluid van Smith. Dit gebeurt in Chasing After Deer. Logisch ook wel omdat ook hier het jaren '70 folk-rock etiket opgeplakt kan worden. Ook op dit nummer is het het hypnothiserende geluid dat mij weet in te pakken.
You Never Arrived sluit het album netjes af en heeft daar niet veel tijd voor nodig. Wederom een mooi nummer.

Eigenlijk is er maar één puntje van kritiek op dit schitterende album (dat een grote stap vooruit is t.o.v. het debuut): Thom Yorke en andere vergelijkingen doemen net iets te vaak op. En dat is zonde, want Midlake staat op zichzelf en wil ik dan ook geen kloon noemen. Maar toch blijft het een beetje meezeuren in mijn hoofd.
Dit toch proberend los te laten kom ik wel uit bij een album dat aan het eind van het jaar best hoge ogen zou kunnen gaan scoren.
Ik zet dan ook gelijk flink in.

De hoes trok me wel aan: alsof we hier te maken hebben met een nostalgisch jaren '70 album waar baardmansen de dienst uitmaken.
Kijkend naar de clips behorend bij Brother en Just One Day zie je die lijn doorgetrokken worden. De weemoed druipt er vanaf. Alsof je je kindertijd weer opnieuw beleefd.
Maar het gaat niet om een oud album. Het gaat om een band van nu. Instagram pop/rock dus

Buiten Instagram pop/rock klinkt dit ook behoorlijk zomers in mijn oren. Misschien dat de clips daar ook aan bijdragen want die geven dat gevoel aardig mee.
De mannen komen uit de USA, Verenigd Koninkrijk en Italië en maken gebruik van akoestische gitaren, mandoline en banjo. Hun uitvalsbasis op dit moment is Berlijn. We kunnen dus stellen dat ze nogal werelds zijn ingesteld maar de muziek komt puur Amerikaans over.

Aangename muziek ook maar wel keurig binnen de lijntjes en daar knelt het wat mij betreft ook een beetje. Het doet me denken aan een andere band die vorig jaar doorgebroken is: Kodaline.
Zeer geschikte 3FM muziek. Niks mis mee maar voor mij net even te saai om er vol voor te kunnen gaan.

Howl is een plezierig album dat hopelijk de zomer weet te halen bij mij want het lijkt me heerlijk om juist in dat jaargetijde ernaar te kunnen luisteren. En verder kabbelt het nu gewoon rustig voorbij.
Misschien dat er toch nog een moment komt waarop ik er net even meer in ga horen en dat zou mooi zijn maar nu is het typisch zo'n album waar ik over een jaar wellicht niet veel meer van weet.
De tijd zal het leren..... voorlopig vermaak ik me nog wel met de Mighty Oaks.

Onlangs kwam ik op de klassieke verzamel-cd serie Aangenaam Klassiek 2006 het nummer Song of Songs (Asma Asmaton) tegen van Mikis Theodorakis. Een aangrijpend gezongen nummer door Maria Farandouri met als thema de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog.
Die vier nummers, The Ballad of Mauthausen, zijn geinspireerd door een boek van Iakovos Kambanellis die in zijn boek Mauthausen beschrijft hoe het was een politiek gevangene te zijn in een concentratiekamp te Oostenrijk. Ondanks het nare thema spreekt de hoop op liefde de boventoon.
Alle 4 de nummers vind ik ongelooflijk mooi en ik werd er spontaan verliefd op.
Vervolgens krijgen we Six Songs (Farantouri Cycle) en helaas, helaas, daar heb ik weinig mee. De zang van Farandouri is nog steeds prachtig en melancholiek maar verder krijg ik er te veel Demis Rousos beelden bij. Ik kan weinig met deze typisch Griekse nummers.
Het is jammer dat deze 6 nummers toch de hoofdmoot vormen van dit album want hierdoor valt de score minder hoog uit dan ik zou willen.
Mocht ik het album splitsen dan krijgt The Ballad of Mauthausen een dikke 4* en kom ik voor de Farantouri Cycle niet verder dan 2*.
Inderdaad: 3* is dan het eindresultaat.

Officieus het beste jazz-album ooit. Uiteraard moet iedereen dat maar lekker voor zichzelf uitmaken, maar als een album zo'n stempel op zich gedrukt krijgt trekt het de aandacht. In dit geval ook van niet-jazzliefhebbers.

Voor mij jaren geleden misschien ook wel de beste instap ooit geweest. Kind of Blue bleek de poort naar heel veel moois op het gebied van jazz.

Waarom toch dit album? Wat is dat toch? De redelijk grote toegankelijkheid? De tijdloosheid? Of toch gewoon de simpele pracht. Mysterieus, maar geen sprookje. Rustgevend, maar geen liftmuzak. Ingenieus, maar toch niet al te ingewikkeld. Ieder zal zo zijn eigen stukje kunnen vinden of ervaren bij het luisteren naar Kind of Blue, waar behalve Miles Davis ook de andere muzikanten een grote rol spelen, muzikanten wiens muziek ik na dit album ook beter heb leren kennen en waarvan enkele zelfs tot grote favorieten zijn uitgegroeid.

Het is heel moeilijk om een album dat uitgegroeid is tot mijn grote favorieten aller tijden (5*) te bewieroken. Verder komen dan wat clichés zal ik toch niet komen. Hoeft ook niet. Horen is geloven.

Kind of Blue mag ik graag heel vaak horen. Ja, het komt in de avond of nachtelijke uurtjes het best tot z'n recht. Een luie zondagmorgen met een bak koffie in de hand doet ook wonderen. Maar eigenlijk maakt het me allemaal niet uit. Als je op een avond als deze gewoon voor de zoveelste keer in vervoering kan raken van muziek dan is het gewoon goed. En goed is dit album: het stijgt boven alles uit wanneer je er intens in opgaat. Prachtig!

Vergeten albums, verloren gewaande albums.... ze komen de laatste tijd ineens tevoorschijn. Zouden er centen te verdienen zijn?!

Nou, weg met m'n scepsis. Soms zijn dit soort albums gewoon heel erg fijn. Is Rubberband dat ook?

Geen idee wat ik van deze Miles moest verwachten. Tutu is het meest recente album dat ik van hem heb en die kocht ik vooral vanwege de hoes. Alles daarna ken ik niet.

In 1985 schijnt Miles begonnen te zijn aan een album voor Warner bros. dat Rubberband zou moeten heten. Het werd uiteindelijk Tutu in 1986. Rubberband bleef op de plank liggen en verscheen postuum in 2018 als Rubberband EP.

Nu dus Rubberband in z'n geheel, met hulp van de originele producers Randy Hall en Zane Giles. Vince Wilburn Jr. heeft er ook aan meegeholpen, dezelfde man die meedeed op de originele sessies.

Lastig te beoordelen altijd: want was dit zo bedoeld? Ongetwijfeld is het antwoord op die vraag 'nee'. Doet het Miles recht? Dat zal voor iedereen anders liggen.
Zo zijn Lalah Hathaway en Ledisi te horen op dit album, terwijl het oorspronkelijk bedoeld was voor Chaka Kahn en Al Jarreau.

Maar als we de achtergrond even weglaten en gewoon luisteren naar het album? Dan hoor ik een prima popjazz album. Niet te vergelijken met de hoogtijdagen van Miles, maar best leuke nummers die gek genoeg niet gebukt gaan onder de zo kenmerkende jaren '80 sound.
Ik durf het bijna niet te zeggen omdat we het hier over een zogenaamd Miles Davis album hebben: maar dit zou het prima doen in een strandtent als lekkere achtergrondmuziek waar het volume in met name de uptempo nummers wat omhoog kan (Paradise). Ik hoor zelfs af en toe een beetje Prince-invloeden, wat niet heel raar is omdat de twee elkaar heel hoog hadden zitten, ondanks dat er gepaste afstand was.
Ook R&B zoals we het in de jaren '90 vaak hoorden is hier enigszins in te herkennen.

En toch.... het voelt niet echt als een Miles Davis album. Ja, je hoort hem op zijn trompet blazen, maar het lijkt bijna wel of hij een soort gastartiest is. Kan dat de bedoeling zijn van een zogenaamd 'verloren gewaande plaat'?!
Ik denk het niet. Maar hoe beoordeel ik het dan? Als zijnde een Miles album: dan krijgt het toch een onvoldoende. Als een album dat je op zichzelf moet beoordelen? Dan is het echt zo vervelend nog niet zoals ik al schreef. Beetje glad en gelikt wellicht, maar zodra Miles wat meer naar voren komt is en blijft het toch erg vertrouwd klinken.

Iedereen zal hier wel wat van vinden. Altijd lastig als albums postuum worden uitgebracht en al helemaal als er aan gesleuteld wordt.
Doet Rubberband recht aan het imposante oeuvre van Miles? Nee. Is het een aardig album? Ja, best hoor.

"I feel no need to explain any further the music herewith other than to say throw all other records of mine away...

..this is the first time the company i have recorded with set out to help me give you, my audience, a clear picture of my musical ideas..",

aldus Charles Mingus.

Zeer spannende cd, met verrassende wendingen. Als je jazz wilt gaan ontdekken raadt men je dit album niet snel aan om mee te beginnen. Het grappige is dat ik dus nog een groentje ben in deze muzieksoort, maar dat ik dit dus wel heel erg kan waarderen. Het is dus die spanning en opwinding die je duidelijk voelt bij dit album. Toegankelijk is het niet, maar het pakte mij wel onmiddelijk bij de strot, meer dan de meeste jazz die ik hoor en die ik dus totaal niet kan waarderen. Dit is pure sensatie !!! Het wijkt qua gevoel niet eens af van rauwe rock & roll (and I like it ).

Het is nogal een zit: een dance cd en een ambient cd. Ik ben het met luc011190 eens voor wat betreft het minpuntje betreffende 2 gescheiden cd's. Ook ik had liever zoals hij dat zo mooi zegt een 'meltin' pot' gehoord. De afwisseling lijkt me nu juist zo lekker.
Voor een zondagmiddag als deze is dit eigenlijk best wel geschikt: het dringt niet echt op en het werkt lekker ontspannend.
Zoals wel vaker het geval zijn er opeens van die plaatjes in deze hoek waar ik dan opeens interesse voor toon en telkens weer blijkt er eentje uit een jaar dan ook echt voor altijd hangen. Of dat deze gaat worden in 2008 durf ik nog niet te zeggen maar het zou zomaar kunnen.
De minimale techno op cd 1 klinkt lekker chique en de tweede cd is zo heerlijk loom dat ik er een tijdloos gevoel van krijg. Dat gevoel is weg als de laatste klanken uitgestorven zijn want je hebt er dan wel mooi 2 en een half uur op zitten!

Dit album lag niet zo lang te wachten om gedraaid te worden. Willy DeVille kende ik van zijn hits, en Demasiado Corazon heb ik indertijd op single gekocht en daar was ik als tiener best dol op.
Verder had ik geen binding met deze artiest alhoewel zijn niet onverwachte overlijden toch best wel aankwam.
Ik kende de Human Drama-cover van Heaven Stood Still en dat nummer was er eentje om gelijk verliefd op te worden; niet vreemd dus dat ik het origineel ook wilde leren kennen en dat was dus van Willy DeVille en te vinden op dit album Le Chat Bleu onder zijn bandnaam Mink DeVille (ik heb het altijd wat verwarrend gevonden). Laat DeVille nu net deze week komen te overlijden en dan krijgt juist dat nummer toch wel een bijzondere lading.

Ik moet eerlijk zeggen dat de uptempo rocknummers me niet zo heel veel doen maar dat het album in z'n geheel toch wel weet te boeien. Heaven Stood Still is ook hier wel het hoogtepunt en in z'n algemeenheid kan ik het album wel waarderen.

Mimosa was het eerste nummer dat ik ooit hoorde van Mintzkov Luna. Ik meen dat het op een gratis cd die bij de OOr zat stond.
Ik had er nog nooit van gehoord of gelezen, maar het eerste wat ik dacht was 'huh, heeft Tom Barman een nieuw album uit?'
De vergelijkingen met dEUS zijn naderhand telkens weer gebruikt en zullen bij dit nieuwe album waar de bandnaam inmiddels is verkort tot Mintzkov ongetwijfeld weer de kop op steken, want zo heel erg veel is er niet veranderd t.o.v. het debuut.
De stem blijft nu eenmaal op die van Barman lijken en de songs gaan ook aardig die richting op met 1 zeer groot verschil: dEUS maakt magische nummers, Mintzkov uitstekende rock. Ik denk zelfs dat die dEUS vergelijking dan zelfs nog positief uitpakt voor de band, want was die er niet dan lag de waardering misschien zelfs wel wat lager.
En hoe zit het dan met het vervolg op dat op zich best goed te noemen debuut?

Al bij opener Life Arter Fire laten de heren en dame horen lekker voort te borduren op de nummers van M for means and L for love. Een wat gejaagd rocknummer met de zo op Barman gelijkende zang. Aardig nummer maar echt spannend wil het niet worden.
One Equals A Lot zet de jachtige toon voort en ik sluit me een klein beetje aan bij gerre die het te voorzichtig vind en ietwat mainstream rock. Dat is dus ook het grote verschil met dEUS. Je hebt het gevoel iets te missen. Leken ze minder op dEUS dan zou ik dat gevoel niet eens hebben denk ik, maar daar zit nu juist de valkuil voor deze groep: je maakt de vergelijking toch of je nu wilt of niet.
Ondanks te voorzichtig of te mainstream vind ik het geen onaardig nummer.
Return & Smile dendert in hetzelfde tempo door als de twee vorige nummers. Jammer dat de achtergrondzang niet helemaal goed uit de verf komt. Gevoelsmatig leek dat op het debuut veel beter te gebeuren, maar dat kan aan mij liggen natuurlijk.
360° is wat scherper dan de vorige nummers en ook wat ruiger. Gelukkig maar, want stel je voor dat ook nummer 4 op dit album in dezelfde flow doorging.
Prima en vooral degelijke rock, maar niet opzienbarend. Gewoon lekker.
Bij Ruby Red moest ik gelijk denken aan het nummer van Marc Almond en toen ik de titel voor de eerste keer zag dacht ik 'het zal toch niet...' en nee het is inderdaad geen cover. Het is een nummer dat wat meer samenspel kent tussen de mannelijke en vrouwelijke zang zoals we dat op het debuut ook nogal eens voorgeschoteld kregen.
Wederom een aardig rock nummer dat nergens heel bijzonder is, maar zeker ook niet de kwalificatie slecht kan krijgen.
Miles Ahead is iets rustiger qua aanpak. Het kent zelfs stemvervormers. Hierdoor krijgt het soms een ietwat spacy sfeertje mee.
Let's Talk Things Over krijgt weer het dwingende, jakkerige ritme mee. Je zou haast het gevoel gaan krijgen dat het een truukje betreft. Toch is het moeilijk om je voeten er stil bij te houden, want het is een puntige pop-rock song met prima gitaarwerk.
En inderdaad, ook The State We're in jakkert lekker door. Op een moment als dit mis ik toch een klein beetje de afwisseling die het debuut wel kende en merk ik ook dat dit album tot nu toe geen echte uitschieters kent. Het is allemaal degelijk vakwerk, maar daardoor mist het wel spanning.
Title You heeft wat weg van Sonic Youth, alleen dan wat toegankelijker. Je mist de scherpe, rafelige randjes. Voor diegenen die dat nu juist het probleem vinden bij Sonic Youth is dit dan misschien wel een goed alternatief.
Sugar Rush klinkt wat zweveriger en softer. Het is de electronica die hier verantwoordelijk voor is.
Maar de term voorzichtig mag ook hier best uit de kast worden getrokken. Het lijkt wel of de band het niet heeft aangedurfd om wat minder op safe te spelen.
Hitman bevat een lekkere baspartij. Het is een prima rocknummer dat net als al de voorgaande niet heel erg opvalt in bijzondere vondsten, spanningsbogen of wat dan ook, maar dat degelijk doordendert. Als toetje volgt nog een hidden track die wat rustiger van toon is.

Eindconclusie is dat de band te veel op safe speelt en dat mag een ernstige tekortkoming heten als je al zo veel wordt vergeleken met een wereldband als dEUS. Hierdoor loop je risico als een soort van slap aftreksel gezien te worden. Voeg daarbij het probleem dat de band wel weet hoe ze een goede song moeten opstarten maar het eigenlijk geen echte richting kunnen geven waardoor alles al snel op elkaar begint te lijken en het lijkt alsof er gebrek aan inspiratie is dan heb je toch te maken met een probleem.
Voor nu geef ik ze nog even het voordeel van de twijfel, maar op een volgend album hoef ik het niet meer te horen.

Facebook is soms een raar en verwarrend medium. Van die voorgestelde, gesponsorde berichten. Zo kwam ook Minute Taker voorbij. Ene Ben McGarvey uit Manchester met gay folktronica. Nou hoppa dan. Eens luisteren of het wat is. Op bandcamp is zijn album Last Things in z'n geheel te beluisteren.
Z'n tweede (de eerste, Too Busy Framing, kwam onder zijn eigen naam uit).

Haunted songs, layered vocals, distorted beats, orchestral twists, emotive melodies, sinister undertones, fizzy synths, occasional mayhem noemt ie het zelf en daar kan ik inkomen.

Qua zang deed het me erg denken aan Stuart Warwick. Kennen we zijn album The Butcher's Voice nog? Komt uit hetzelfde jaar en ik was er laaiend enthousiast over. Ook die artiest was niet vies van wat elektronische toevoegingen en het label 'gay' (wat dat verder ook moge betekenen, buiten herkenbaarheid in teksten wellicht).

McGarvey levert een wat diverser album af. Sferische nummers, soms haast spookachtig, worden afgewisseld met wat vrolijker werk (Let It Go bijvoorbeeld), en ook gestoei met elektronica is goed hoorbaar. Soms op het randje, want dan lijkt het bijna afbreuk te gaan doen aan het nummer en vervolgens wordt alles dan toch weer in juiste banen geleid. Dat maakt het allemaal wel even spannender. Ook de toegevoegde strijkers in een nummer als Alkali zijn prachtig.

Spannend en avontuurlijk, zo durf ik dit album wel te noemen. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar ik weet zeker dat er genoeg liefhebbers voor zijn op deze site. Hopelijk worden ze wakker. Ik werd het ook pas na 4 jaar (!)

Luister hier het album: Last Things (album) | Minute Taker - octagonalrecords.bandcamp.com

Echt: ik ben weer eens zwaar onder de indruk van een nieuwe ontdekking!

Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak Tik Tak

TTTRRRIIIINNNNGGGGGG!!!

Huh?! Is het al weer afgelopen dan?


Kortom: deze mooi-zing-mevrouw-die-folk-country-achtig-staat-te-zingen is eigenlijk heel erg

Slecht? Nee, maar ik denk dat ik me nog even omdraai.......... de volgende keer graag wat meer afwisseling mevrouw Richards.

Portugees vind ik een heerlijke taal om naar te luisteren ook al spreek ik het zelf helemaal niet laat staan dat ik er wat van versta.
Als je naar fado-albums als deze van Mísia luistert hoeft dat ook helemaal niet.
De desolate sfeer die zowel muziek als stem weet op te roepen is meer dan voldoende.
Sfeer is sowieso wel erg belangrijk voor mij als ik dit soort albums beluister. Ik moet er echt voor in de stemming zijn en ook het moment waarop ik het draai speelt een rol.
Een zondagmiddag als deze is dan uitermate geschikt: buiten is het een wat sombere herfstdag en binnen dringen de laatste zomerstralen via de speakers naar binnen met de geur en het geluid van de zee op de achtergrond.