In 2008 verscheen de EP Gabriel & the Lunatic Lover. Twee schitterende nummers gezzongen door Marc Almond in samenwerking met Current 93 gitarist Michael Cashmore.
Er zou een compleet album verschijnen en dat is er sinds afgelopen maandag dan eindelijk gekomen.

Maar hoe breng je (homo-) gedichten van Count Eric Stenbock en van gevierde dichters Jean Genet, Jean Cocteau, Rimbaud, Paul Verlaine vertaald door Jeremy Reed alsmede diens eigen teksten voor het muzikale voetlicht?!
Laat dat maar aan Marc Almond over: als iemand er in slaagt op dramatische, theatrale manier nummers ten gehore te brengen is hij het wel. Voeg daarbij de subtiele arrangementen van Michael Cashmore die ervoor zorgen dat Almond niet uit de bocht vliegt en je hebt Feasting with Panthers.
Een bijzondere combinatie die het uiterste vergt van de luisteraar. De sfeer is sereen en soms haast onderkoeld terwijl het toch met warmte gezongen wordt en een sfeer neergezet waar je soms u tegen zegt. Crime of Love is nu al een hoogtepunt in Marc's werk te noemen en de nummers die al op de EP stonden, The Lunatic Lover en Gabriel hadden me drie jaar terug al veroverd.

Het viel me in het begin dus niet mee om er in te komen. Dat heb ik wel vaker met het werk van Almond. Maar ga er maar aan staan als fan: werk van Russische muzikanten, samenwerkingen met dance-acts, pop-albums, franse chansons, cabaret.... het gaat maar door.
Dat Marc Almond een ernstig ongeluk heeft gehad een paar jaar terug is niet te merken aan zijn productiviteit.
Feasting with the Panthers is andere koek waar ik toch al van geproefd had in de vorm van de EP als ook het nummer The Man Condemned to Death. En toch zijn 13 nummers die samen voor een uur luisteren zorgen best zwaar. Het is geen gemakkelijk album.
Het is knap te noemen dat na verloop van tijd je toch in de ban kunt raken van deze juwelen. Je moet openstaan voor de zang van Almond, maar doe je dat dan is dit toch echt de moeite waard voor de mensen die door kunnen zetten.
Genoot je al van de EP drie jaar terug dan zit je goed. Misschien zijn 13 nummers dan even wat veel; was het voor mij ook, maar dat komt echt goed.

Wederom een bijzonder project van een bijzondere artiest waarvan ik blij ben dat er nu eindelijk MuMe-gebruikers zijn die hem door het vorige album Varieté zijn gaan ontdekken (titeltrack Feasting with Panthers had misschien op dat album kunnen staan).
Dit is weer compleet anders, maar ik zeg doen! Luisteren dit album en ook kopen want er is weer veel moeite gestoken in het artwork. Laat je ook niet weerhouden door de inhoud van de teksten mocht je niet tot 'de doelgroep' behoren (mij trouwens te poëtisch en ik ben toch al geen tekstenman).
Hij verdient het want dit soort albums zijn er niet om mee te scoren.

Dit heet liefde voor muziek.

Eindelijk is ie dan te beluisteren op myspace. Bezoekers van de laatste concertenin de U.K. hebben het album daar al mee kunnen nemen en hier in Nederland is de release helaas opgeschoven naar 16 mei.
Het gitaargeluid van Cashmore is gelijk te herkennen (duidelijk een Current 93 geluid) en Almond blijft Almond.
Het zijn 2 pareltjes van nummers geworden met schitterende arrangementen: piano en strijkers verrijken de nummers enorm.
Zelf vind ik dit meer neigen naar Current 93 (in een sterke light-versie) dan naar het werk van Almond. Ook is dit anders dan de eerder verschenen EP met Antony (die voor mijn gevoel vooral heel erg Antony was).
Ik kan eigenlijk maar één punt van kritiek leveren en dat is op het feit dat het helaas maar om 2 nummers gaat, want hier had ik heel veel meer van willen horen!

Huiveringwekkend mooi...............

Dat Marc Almond een druk baasje is heeft ie wel bewezen de afgelopen jaren. Naast af en toe een nieuw eigen pop-album zijn het vaak projecten zoals The Tyburn Tree met John Harle of Feasting Panthers met Michael Cashmore.
Vorig jaar verscheen Ten Plagues, wat een soundtrack was van zijn theateropvoering.

Nu werkt hij wederom samen met Othon en Jeremy Reed. Het is een muzikale opvoering van JK Huysmans novel 'Against Nature'. Dit alles is met crowdfunding voor elkaar gekregen. De fanbase is dermate fanatiek dat ze dat wel voor elkaar krijgen, maar is het ook wat?

Het is weer de zwaar dramatische kant van Almond. Wederom geen gemakkelijke kost om doorheen te komen. Het is de kant waar ik zelf altijd de meeste moeite mee heb, getuige ook mijn lage waardering voor Ten Plagues.
Op dit soort producties stoor ik me altijd wat meer aan de zang van Almond. Dit is me allemaal net iets té arty. Voor ware kunstliefhebbers en fans van teksten zal het ongetwijfeld een juweeltje zijn. Ik vind het een aardige lange zit van een uur.

Ik heb deze keer niet gekozen voor een dure vinylversie, laat staan een versie met je naam in het cd-boekje of allerlei andere fratsen. Het cdtje voldoet deze keer wel en ik vrees dat ie niet vaak de kast uit zal komen.

Marc Almond was begin jaren '80 actief in het duo Soft Cell. De nadruk lag daar op electronica en Almond wilde ook zijn andere kanten etaleren en richtte daarom Marc and the Mambas op.
Een sterk zanger is hij nooit geweest en dat etaleert zich ook op dit tweede, tevens laatste Mambas album. Toch blijkt dat telkens weer een niet al te grote belemmering want op de een of andere manier weet hij toch emotie over te brengen zoals ook een Nick Cave dat doet (ook geen sterk zanger).
Maar wie horen nu eigenlijk bij die zogenaamde Mambas, want waar die Marc voor staat is nogal duidelijk.
In deze begeleidingsband zaten o.a. Foetus (JimThirlwell), Annie Hogan die we op latere albums ook regelmatig tegenkwamen (ze schreef ook wat nummers) en Matt Johnson, ja ja die van The The. De kracht van dit album schuilt ook in deze begeleidende artiesten die fantastisch werk leveren.
Het laat zich allemaal al horen op het instrumentale Intro: spaanse flameco vermengd met oosterse invloeden met name gevormd door spannend pianospel. Dit zijn de Mambas dames en heren met nog geen Almond in beeld...
Me-ow, oh wow op Boss Cat.Het gruizige gitaargeluid past goed in de jaren '80 vleermuizenrock maar het valt op door de ietwat decadente en barokke toonzetting voor wat betreft de arrangementen. Hierdoor is het een nummer dat opvalt en een zeer scherpe scheidslijn bewandelt.
The Bulls verscheen in 1989 op het cover-album Jacques waar Almond Brel-songs vertolkte. Dat Almond Brel aanbidt hoeft geen verdere uitleg: hij vertolkt live altijd wel wat nummers en ook op diverse cd's verschenen wel wat covers. Op dit album dus de eerste keer The Bulls. Het nummer past goed in het beetje spaanse sfeertje dat het album bij tijd en wijle uitstraalt. Let vooral op de strijkers die hier goed werk verrichten.
Zei ik strijkers? Dan zeg ik Catch a Fallen Star. Een nummer dat voor mij tot het mooiste hoort wat Almond ooit op album heeft gezet. Zwierig werken ze zich door het nummer heen zonder kitsch te worden, toch iets waar Almond niet vies van is (en ik ook niet). En wow wat klinken die celli toch heerlijk brommerig. Ook hier weer dat spaanse torero-sfeertje.
Dat sfeertje gaat vrolijk door op The Animal in You met wederom dat zwierige strijkers-arrangement, maar nu veel meer staccato gespeeld. Almond laat zijn stem alle kanten op zwalken maar dat komt het nummer alleen maar ten goede. Het gedonder van de pauken geeft de boel nog eens een wat donker randje mee. Het buldert en dondert door totdat het op een gegeven moment zelfs een solo krijgen die ruw overruled wordt door rauwe gitaarklanken. Ja, ook dit is die nichterige-kitscherige Almond die velen alleen maar van zijn hits kennen.
In My Room is een Italiaans nummer uit de jaren '60 waar een bekend stukje klassiek van Beethoven's Prelude doorheen verwerkt is. Het is een dramatisch getint nummer en wordt ook op die manier voor het voetlicht geworpen.
Ook First Time is dramatisch van toon, maar kent toch een luchtiger toon waarschijnlijk door het gebruik van een akoestische gitaar die er doorheen verwoven is.
(Your Love Is a) Lesson lijkt ook luchtig maar daar stap je al snel van af door het gebruik van de gitaar die het een schurend randje meegeeft. De toon is donker en zorgt voor de nodige spanning in de muziek.
My Former Self kenmerkt het jaren '30 cabaret wat vaker in zijn werk terugkomt. Scott Walker komt hier om de hoek kijken zeg maar. Geen makkelijk meezing-nummer en ook dit blinkt niet uit in vrolijkheid. De piano speelt hier een voorname hoofdrol maar op de achtergrond zijn de strijkers niet te versmaden.
Diezelfde strijkers gaan er volvet in tijdens het intro van Once I was en maken de boel behoorlijk somber en zelfs depressief klinkend.
Of het met mijn eigen gesteldheid te maken heeft betwijfel ik ernstig maar ik vind dit wel degelijk fantastisch. Dramatiek ten top en dan ook nog eens een nummer waar alleen strijkers de begeleiding vormen! Een dwarrelende viool en zagende celli: wat wil een mens nog meer. Ik in elk geval even niets en ik smacht graag even een ruime 5 minuten door.
The Untouchable One is een behoorlijk experimenteel nummer waar we ook Almonds werk met Foetus in herkennen. Het klinkt sinister en is uiterst scherp. Het loopt uiteindelijk prachtig over in Blood Wedding. Dat Tarantino dit stukje muziek niet heeft opgepikt voor zijn Kill Bill wedding is eigenlijk zeer opmerkelijk: het had namelijk perfect als soundtrack kunnen fungeren bij die ene inmiddels zo bekende trouw-scene. Op dit nummer zingt Almond overigens ook niet.
Black Heart is het eerste nummer waar electronica wat sterker naar voren komt en dat gelijk wat doet denken aan het werk met maatje Dave Ball van Soft Cell. Typisch jaren '80, maar dan wel van het onverwoestbare soort en wel degelijk tijdloos. De vermening met de strijkers geven het nummer wederom een opvallend tintje mee.
Dan volgt een medley met daarin de nummers Narcissus, Gloomy Sunday en Vision. Narcissus opent op saxofoon. Almond valt bij en verder blijft het daarbij waardoor het een redelijk kaal nummer is waar zowel sax als vocalen goed uit de verf kunnen komen. Gloomy Sunday gaat verder op zo'n heerlijke slide-country gitaar en dat gaat ongemerkt over in de Peter Hammill-cover Vision, een nummer dat live regelmatig aan bod komt. Almond doet er niet veel aan om dit nummer op een andere wijze te brengen dan Hammill deed en dat is maar goed ook. Wie te veel wil sleutelen aan een tijdloos nummer als dit is gewoon niet goed bij zijn hoofd. Meestal halen covers het niet bij de originelen maar hier vind ik dat reuze meevallen. Misschien omdat het timbre van Almond in het zelfde straatje ligt als dat van Hammill. Het kan ook dat ik gewoon bewust doof ben als het gaat om dit soort prachtnummers, dus als er mensen zijn die deze 2 nummers naast elkaar leggen en mijn mening graag onderuit halen dan hoor ik dat graag.
Torment is weer een vleermuizensong a la Siouxie and the Banshees, Sister of Mercy enzovoort. Het einde is ook zo lekker bombastisch met de doomy achtergrond zang terwijl de strijkers er voor zorgen dat luchtigheid toch nog enigszins bewaard blijft.
A Million Manias is lekker freaky en gothic. Foetus is hier op zang en percussie te horen en is mede-verantwoordelijk voor het noise-gehalte en de gekte. Het sloot dan ook perfect aan op the avant-garde scene uit die tijd waar we ook Einstürzende Neubauten, Psychic TV en Foetus zelf toe konden rekenen. Mensen die Almond alleen kennen van Something's Gotten Hold of My Heart zullen aardig schrikken bij een nummer als dit.
Op My Little Book of Sorrows zingt Almond niet alleen. Wat voor een clavecimbel moet doorgaan domineert dit nummer wat tevens weer ondersteunt wordt door korte gitaarriffs en Adam Ant-achtige piraten achtergrondzang.
Beat Out That Rhythm on a Drum heeft als thema het Rodgers & Hammerstein nummer uit Carmen. Het vormt hiermee een uitbundige uitsmijter van een uiterst grillig en veelzijdig dubbelalbum.
Een album waar nu zeer moeilijk aan te komen is en wil je het kopen dan mag je honderden euro's neertellen.
Mocht iemand dus weten waar ik wat goedkoper aan het origineel kan komen dan verneem ik dat graag
Dit album is hierdoor ook het enige album dat ik tot mijn grote verdriet niet in mijn collectie heb en tot die tijd moet ik het doen met een mp3-versie. Maar eens zal die collectie compleet zijn door dit album origineel toe te voegen aan de rest van de discografie van wat ik toch wel als één van mijn favoriete artiesten ooit beschouw. Dat ik hier op de site een vrij eenzaam bestaan in lijd moge duidelijk zijn maar dat maakt het stiekem ook wel weer leuk.
Dit album behoort tot het allerbeste dat Marc Almond heeft opgenomen en ik vind dan ook dat het vanaf vandaag de volle 5 sterren verdient waarmee het album nummer 3 is van dit heerschap dat die volle mep krijgt.

Van Marc Almond heb ik ontzettend veel albums, zo'n beetje alles wel. Ook de samenwerkingen met anderen en Soft Cell natuurlijk.
Eén album nog niet en dat was dit Untitled.
En laat Lin even lief aankijken al voldoende zijn

Dit album is onmisbaar in mijn collectie. Marc maakte met the Mambas (later la Magia) deze cd's voordat ie ze ging uitbrengen onder zijn eigen naam.
Maar eigenlijk is het goed vergelijkbaar met zijn latere werk. Op deze cd is niet echt sprake van een bepaald thema. Opener Untitled is de wat lichte pop-kant van Almond, zoals we soms ook gewend zijn van Soft Cell.
Empty Eyes is ook erg herkenbaar Almond: het heeft een beetje de glamrock kant zoals die later op het album Fantastic Star te horen was.
Angels is de wat donkerder Soft Cell-achtige kant met wat meer rock invloeden.
Big Louise is dan weer Almond op de Scott Walker toer: een galmende, zweverige pop song die wederom ijzersterk is. Het is toch de kant zoals ik hem het liefst hoor.
Caroline Says is dus de cover waar ik het al eerder over had: prachtig gedaan.
Margaret is een zwierig instrumentaal piano nummer, een mooie opmaat voor de Brel Cover If You Go Away. Zelf vind ik de versie op het album Jacques iets mooier.
Terrapin is wederom Walker/Hammill-achtig en op afsluiter Twilights and lowlifes horen we weer de experimenteer-drift van Almond
Leuk te vermelden is dat het nummer Sleaze in die zelfde periode als 12" verschenen is, maar niet op dit album terecht is gekomen. Ik hoor in dat nummer veel van de droge funk-sound zoals je die ook bij Prince hoorde in die tijd.

Niet zo sterk als opvolger Torment and Toreros, maar wel een juweeltje!

Het duurde 7 jaar voor de opvolger van het fantastische album Life is Sweet verscheen.
Opvallend, omdat dit album perfect voortborduurt op dat album, sterker: de titelsong van haar vorige album wordt hier nog eens dunnetjes over gedaan. Wat de reden daar van is ontgaat me een beetje omdat dat nummer volgens mij al af was. Hoe dan ook is ook deze versie uitstekend te noemen net als de rest van de nummers. McKee zingt de longen wederom uit haar lijf en gaat hier en daar zo lekker over de top. Ja ja een drama-queen is het wel maar als ze dat met ondersteuning van ronkende gitaren, volvette blazers en koortjes doet ben ik meer dan tevreden en kan ik concluderen dat die 7 jaar wachten de moeite waard waren.
Wederom een album dat prima in mijn straatje past! Een plaatje om verslaafd aan te raken.

Als groot liefhebber van Maria McKee was ik blij met deze terugkeer. Late December stamt uit 2007 en het leek erop dat we niets meer van haar zouden horen. Ze was immers met haar echtgenoot bezig muziek te schrijven voor onafhankelijke films, en ze was bezig met casten, produceren en zelfs acteren.
Inmiddels schijnt ze niet meer bij haar man te zijn en heeft een coming out achter de rug.

En zie: La Vita Nuova is er. Gezien haar turbulente recente geschiedenis zou je zeggen dat ze genoeg voer heeft voor een schitterend album, en schitterend is het zeker.

Heerlijk om die volle, dramatische saus van Life is Sweet uit 1996 terug te horen op opener Effigy of Salt.
En we horen alle aspecten die haar werk kenmerken wel terug op dit album, met een grote nadruk op de late jaren '60, begin jaren '70 barokke folk. Denk aan Scott Walker, maar ook David Bowie.

En dat is waar je mij alleen maar heel blij mee kunt maken. Ik hou van de dramatiek, de strijkers en de persoonlijke verhalen van McKee komen ook wel over.
Haar zang is altijd al expressief geweest en dat is gelukkig nog steeds zo.

Een ode aan Dante’s 'Opus on Unrequited Love'.

Wat een heerlijk, schitterend album is dit!

De albums vanaf Life is Sweet wisten me telkens enorm te grijpen en maakten me een groot McKee-liefhebber.
Dit album vind ik dat veel minder doen: mij iets te veel middle of the road country rock. De composities zijn prima maar niet zwaar overtuigend en haar stem pakt me hier ook wat minder.
Dat klinkt allemaal wat zurig en dat is het nu ook weer niet: het is een vermakelijk album maar ik ken haar in betere doen.
Het blijft opvallend dat McKee hier in Nederland nooit echt is aangeslagen. Ik zal dan ook nooit haar optreden in (toen nog) Nighttown vergeten voor een half lege zaal. Desondanks wist ze me toen te ontroeren net als op veel van haar albums. Goed, dit album dus niet maar op z'n tijd best lekker en het hoort gewoon op de plank van mijn cd-kast te staan. Compleet moet het wezen natuurlijk

Absoluut mee eens

Deze cd doet me op momenten erg denken aan Precious Burden van Sophie Zelmani, maar dan wel met een iets gladder randje en dan ook de ballads.
Dat is gelijk ook het enige minpuntje aan deze cd: ik mis wat scherpe randjes. Te glad om voor echt goed spannend door te gaan en misschien te "alternatief" voor MTV.
De rustige nummers vind ik veruit de mooiste, de up-tempo nummers de mindere.
Het klink allemaal wat negatief, maar is niet helemaal zo bedoeld.
Ik vind dit een mooie cd. Alleen valt ie me net niet genoeg op om voor spectaculair door te kunnen gaan. We hebben net iets te veel zangeressen in dit genre en die zijn allen niet beter of slechter, maar vormen met z'n allen een iets te grote grijze massa.
Maar wie weet gaat dat na meerdere luisterbeurten nog veranderen.
Met dank aan Electro_ om me hier op te attenderen

Voor de liefhebbers van PJ Harvey (verantwoordelijk voor 5 nummers) en Nick Cave (3 nummers) een must. Ook Damon Albarn is hier vertegenwoordigd.
Het nummer Crazy Love van Nick Cave vind ik werkelijk schitterend: één van de mooiste songs dit jaar. En toch en toch...........het is mij iets té nadrukkelijk PJ Harvey, té nadrukkelijk Nick Cave. En dan kan iedereen wel heel leuk zeggen dat de stem van Faithfull zo uniek is en dit project eigen maakt, maar daar kan ik niet inkomen. Ik hoor gewoon Harvey, ik hoor gewoon Cave. En dan doet het vreemd aan. Hoe dan ook zijn het wel stuk voor stuk ijzersterke songs. Misschien is het even wennen, en raak ik eenmaal gewend dan zit er misschien wel een half sterretje meer in, en met de 4 sterren die ze ondanks mijn minpuntjes nu al krijgt hoeft mevrouw Faithfull niet te mopperen lijkt mij .

Een driedubbelaar of de gewone cd: het was voor mij niet lang twijfelen ook al is de verpakking weer zo'n gammele kartonnen versie.
Okee: een dvd met daarop een documentaire kan mij op zich gestolen worden en zal ooit misschien nog wel eens bekeken gaan worden, maar de 2 cd's daar gaat het uiteraard om. Wel twee gevaarlijke cd's want we hebben het over, jawel, covers.

Gelukkig neemt de Dolly Parton cover Down from Dover al heel veel twijfels weg: wat een soulvolle versie is dit geworden zeg (met dank aan de blazers). Marianne solo, zonder enige grote naam die haar ondersteunt: fantastisch!
Dit album is haar eerste hernieuwde samenwerking met Hal Willner sinds het album Strange Weather. Ze mag het vaker doen want ook Hold On, Hold On met Chan Marshall van Cat Power gloeit volop. Warren Ellis is te horen op de viool en Sean Lennon speelt hier gitaar. Of hij verantwoordelijk is voor de felle solo weet ik niet.
Solitude is een nummer van o.a. Duke Ellington en je baadt al gelijk in een warm bad. De rokerige stem van Faithful leent zich uitstekend voor deze crooner.
Marianne Faithful had nog nooit eerder gehoord van The Decemberists. Het was Hal Wilner die haar kennis liet maken met de nieuwe composities op dit album en ze vond het geweldig. The Crane Wife 3 krijgt dan ook een liefdevolle behandeling van haar. Dol als ik ben op strijkers kan ik daar dus ook mee in mijn nopjes zijn. Jammer dat de bijdrage van Nick Cave heel sober is: je hoort hem wel, maar zeker niet prominent. Ach, op het vorige album droeg hij ook al zijn steentje bij: op zich allemaal al mooi genoeg en ook een bescheiden Cave is een goede Cave.
Titelsong Easy Come, Easy Go is bluesy, jazzy en past wonderwel goed tussen de rest op dit album. Sowieso een sterke kant want nergens valt een nummer uit de toon en sluiten ze goed op elkaar aan en dat vind ik knap voor zulke uiteenlopende nummers die nog covers zijn ook.
Ook Espers was een band die niet bekend was bij Faithfull. Blij dat het dat nu wel is want op dit duet met Rufus Wainwright krijgen we ruim 8 minuten de tijd om onszelf onder te dompelen in een rijk nummer genaamd Children of Stone. Rufus een zeur? Nooit last van gehad! Ook hier is het juist Faithfull die de hoofdrol blijft opeisen en waar de gastartiest zich dienstbaar opstelt.
Het Brian Eno nummer How Many Worlds heeft iets baroks, kamerorkest-achtigs wat later omgezet wordt in breed uitwaaierende arrangementen. Teddy Thompson (alweer zo'n favoriet van mij) mag hier mede de vocalen verzorgen. Ook hij doet dat weer heel bescheiden.
Randy Newman schreef In Germany Before the War en is hier een statig nummer geworden dat me langzamerhand in zijn greep heeft weten te krijgen. Je moet hier echt goed je concentratie bij houden en dan krijg je een prachtig nummer. Mocht Marc Almond weer een numer willen coveren dan zou dit hem heel goed passen denk ik.
Met de titel O O Baby is wat vreemds aan de hand. Op de hoes staat het geschreven zoals hier, maar in het boekje is het Ooh Baby Baby. Vreemd, maar lekker boeiend zeggen we dan want hiet steelt Antony de show. O ja: Antony 'hallo daar zijn we weer'. Hoe vaak Antony ook zijn medewerking verleent aan andere artiesten, het blijft telkens weer geweldig te horen hoe hij nummers naar zich toe trekt. Voor het eerst op dit album dat Faithful een pas opzij moet doen, maar de 2 vullen elkaar hoe dan ook uitstekend aan op dit Smokey Robinson nummer.
De enkele cd-versie sluit vervolgens af met Sing Me Back Home. Haar oude maatje Keith Richards is hier te horen op gitaar en zingt een moppie mee. Een heerlijke afsluiter is het zeker, maar de diehards gaan natuurlijk gewoon door met de extra cd die van start gaat met Salvation waar Warren Ellis weer te horen is op viool. Het is lekker slepende rock waar Faithfull wel raad mee weet.
Black Coffee heeft een jazzy nachtclub-uitstraling en daar past haar stem uitstekend bij.
The Phoenix is wat liever en meer folky. Sean Lennon speelt hier gitaar en zingt mee op de achtergrond.
Naar het Morrissey-nummer Dear God Please Help Me was ik erg nieuwsgierig omdat dat nummer wat mij betreft niet meer valt te evenaren. Faithfull blijft redelijk dicht bij het origineel maar zoals ik al verwacht had: dat blijft een stuk beter dan deze versie. Absoluut niet slecht gedaan, maar Morrissey is te karakteristiek en dat blijft door je hoofd rondspoken.
Kimbie is een traditional en heeft een arrangement gekregen van Marc Ribot en Jackson Frank. Het vormt een rustig tussendoor nummertje dat heel klein staat te wezen tussen alle grote broers en zussen op dit album en juist daardoor weet op te vallen.
Many a Mile op de hoes, Many a Mile to Freedom in het boekje: maakt niet uit want het begint al schitterend met een klarinet-solo. Jenni Muldaur en Teddy Thompson verzorgen hier de backing vocals. Mooi nummer met een zwoel orgeltje en zoals al gezegd klarinet.
Somewhere kennen we ook als Somewhere (A Place for Us) en dat staat ook in het boekje zo vermeld. Maar het probleem dat ik met deze Bernstein-klassieker heb is dat het al zo vaak gedaan is. Hier krijgt het een jazzy behandeling en mag Jarvis Cocker in duet met Marianne Faithfull. Mooi, maar eerlijk gezegd ken ik het nummer nu wel.
Flandyke Shore sluit deze tweede cd af en hier valt de accordeon op. Kate & Anna McGarrigle staan haar hier in bij en doen dat als vanouds geweldig. Wat een heerlijk nummer is dit toch.

Daarmee rijst natuurijk de vraag of je er verstandig aan doet iets meer geld neer te tellen voor een extra cd en dvd. Zoals gezegd hoeven dvd's van mij niet zo: die kijk ik 1 keer en dat was het dan, maar die 2e cd is absoluut de moeite waard en hoort er gewoon bij.
Het is de tweede keer dit jaar dat een cover-album het enorm goed doet bij mij. Little Annie (ook al zo'n doorleefde stem) bracht in januari het schitterende When Good Things Happen to Bad Pianos uit en Marianne Faithfull sluit hetzelfde jaar af met Easy Come Easy Go.
Nu ik dit een paar keer beluisterd heb in cd-kwaliteit (niks luisterpaal of iets dergelijks) kan ik concluderen verslingerd te zijn geraakt aan deze cd en daarom doe ik er vanaf nu een halfje bij en zet ze een stevige aanval in op mijn top 10 over 2008. Of ze het daadwerkelijk gaat halen is nog af te wachten maar ze maakt bij deze wel degelijk een goede kans.

Met haar vorige album Easy Come, Easy Go wist Marianne Faithfull me volledig te overtuigen. Misschien door de hulp van de gastartiesten (die grotendeels ook allemaal tot mijn favorieten behoren). Iets wat op Before the Poison uit 2004 ook gebeurde.
Deze keer niet van die grote namen én met een kitscherige hoes.

Dat haar rokerige stem mij niet tegenstaat is uiteraard een pré als je gaat luisteren naar de muziek van deze grande dame, want dat is iets waar je wel tegen moet kunnen. Ze zingt laag, krasserig en soms lijkt het wel een vent. Lekker belangrijk, zeker als het gebodene redelijk overeind blijft staan bij die latere albums die me zo wisten te boeien.

Horses and High Heels is wel een beetje meer van hetzelfde en ze gaat vrolijk door met waar ze op haar latere albums is gebleven. Ik vind haar dan ook behoorlijk ontspannen overkomen en het lijkt of ze haar stijl gevonden heeft. Iets waar ik bij Kissin Time uit 2002 nog niet zo van overtuigd was en waar ook volop helden aan mededen (Beck, Billy Corgan, Pulp, Blur).
Ik mis hier en daar wat spanning en sommige nummers doven iets te snel uit lijkt het wel (Why Did We Have To Part), maar over het algemeen hangt er een uitstekende sfeer op dit album en weet Faithfull me toch weer in haar greep te houden door de combinatie rasperige stem plus vaak zoetgevooisde muziek.
Het levert geen meesterwerk op, maar wel een constant nieuw album in haar al maar uitdijende discografie en daarmee is het dame nummer zoveel die ons in 2011 iets moois voorschotelt.

Hoe vervelend moet het voor een artiest zijn om vergeleken te worden met je broer die ook muziek maakt.
Maar die vergelijking is onvermijdelijk voor mij daar broer Johan ook op dit album te horen is (net als broer Jesse en Jan Borger sr.).

Family business dus en dan ook nog eens opererend in dezelfde muzikale hoek.
Met andere woorden: vergelijken is simpelweg onvermijdelijk.

Gelukkig pakt het goed uit. Mariecke was al te horen op de albums van Johan Borger maar ze viel me pas echt op tijdens het optreden van Johan's album presentatie in Utrecht eind vorig jaar. Nog steeds een erg mooi optreden waar ik met plezier op terugkijk. Ik werd zelfs op gezonde manier een beetje jaloers op zo'n muzikale familie. Hoe geweldig moet het zijn om je muzikale emoties zo te kunnen delen met je eigen bloedverwanten?!
Mariecke zong mee als backing vocalist en mocht zich ook solo presenteren. Zonder nog maar een noot gezongen te hebben wist ze me al in te pakken door haar verschijning: ze heeft een bepaalde ontwapenende charme die je raakt en dat hoor je ook terug in haar eigen muziek.
Een nuchtere Hollandse meid met Amerikaanse roots als je het hebt over haar muzikale invloed.

Opener Not Too Late doet al gelijk denken aan de sfeer die Johan schept maar dan die stem. Mensen die stem! Ik weet dat ik me nu op glad ijs begeef maar ik hoor een jonge, frisse Joni Mitchell!
Een betoverend mooie start. Laat die bloesem maar bloeien waar we later dan zo'n overheerlijke hollandse appel van krijgen. Geen flauwekul, nuchter en daarom des te mooier in al zijn schoonheid. Een nummer dat zich bij elke draaibeurt verder ontvouwt tot de pracht die het is en dat gaat voor het hele album op.
Lente op z'n Nederlands. Bloedmooi en i.t.t. de albums van Johan vind ik de nummers van Mariecke dan ook minder Amerikaans klinken wat onzin is omdat de stijl niet erg verschilt maar zo voelt het bij mij.

Het Red Limo String Quartet is subtiel op dit album aanwezig en de trompet gespeeld door Gerald van Dijk mengt zich perfect op een nummer als Real Love.

En 'real love' is het want wat Johan al eerder deed lukt Mariecke nu ook: ik ben verliefd geworden op deze 11 liedjes. Als een groot Joni Mitchell liefhebber als ik die naam durft te noemen in de recensie van Mariecke Borger dan wil dat wat zeggen.
Ik hoop dan ook van harte dat ze eenzelfde carriere tegemoet mag zien en ik beschouw het als een enorme luxe om naar de muziek van deze getalenteerde zangeres te mogen luisteren afgewisseld met die van haar grote broer.
Sorry Johan.... de komende tijd is het toch echt even Through My Eyes voor mij

Schitterend! Hou je van eenvoud en puurheid dan moet je dit album van eigen bodem toch zeker gaan beluisteren.

Marike Jager? Categorie kleurloze zangeressen uit Nederland. Zo en daar kon ze het mee doen zonder dat ik ook maar één noot van haar gehoord had. Vooroordelen noemen we zoiets.

Het is dat ik zo gecharmeerd ben van Eefje de Visser (die toch eigenlijk ook maar een gewoon meisje uit Nederland is) waardoor ik vond dat ik in elk geval eens iets kon gaan proberen van Marike en mijn keuze viel op haar nieuwe album Here Comes the Night.

Ik moet zeggen dat ik best positief verrast was. De voordelen smolten weg als sneeuw voor de zon.
Marike is helemaal niet zo kleurloos. Als een tijgerin sluipt ze door de 11 liedjes. Dan weer poeslief, dan weer als een gemeen katje.
Het album is goed in evenwicht en ze kan de concurrentie met soortgelijke dames uit het buitenland best aan.
Ik mis hier en daar wel de heilige vonk die me in vervoering brengt. Misschien is het toch ook niet eigenzinnig genoeg (dat vind ik van Eefje de Visser bijvoorbeeld wel als ik die naam er dan toch nog een keer bij mag halen ook al gaat de vergelijking mank).
Een PJ Harvey, wiens naam ik in een recensie voorbij zag komen, is veel uitgesprokener en krachtiger waardoor ik toch kan concluderen dat Marike de Jager nog niet het album heeft gemaakt dat er denk ik wel in zit: een klassieker van eigen bodem.
Here Comes the Night is daarom voor mij vooralsnog gewoon een prima product van eigen bodem. Niets meer of minder.

Marillion was begin/halverwege de jaren '80 zo'n band die je nogal eens tegenkwam op straat en op school. Hun fans waren nogal devoot en je zag de schitterende t-shirts volop.
Ik vond de cd's ook best goed en omdat er liefhebbers in mijn omgeving verkeerden ontkwam ik er ook niet aan net als aan de (eerste paar) solo-albums van Fish.
Hoe prima ik dat oude werk vond en nog steeds vind: Marillion was voor mij gewoon een uitstekende band en meer niet.
Totdat daar opeens dat betoverende Marbles verscheen die ik via hun website kocht (ik wil immers geen nummers missen). Ik was op slag verliefd op dat album en het heeft nog steeds 5*.
Wat een tegenvaller was opvolger Somewhere Else dan weer. Marillion was blijkbaar toch die uitstekende band en meer niet en Marbles leek even een torenhoge uitzondering.
Maar zie daar: de dubbelaar Happiness is the Road (of 2 aparte albums Essence en The Hard Shoulder) staat op punt van uitkomen.
Toen ik dat hoorde werd ik daar niet zo warm of koud van totdat ik de reacties plus beoordelingen hier op de site tegenkwam.:

Dat is al een pluspunt.

Kijk dat gaat er al helemaal op lijken. Mijn interesse is nu aanwezig.

Dat is voldoende: ik ga dit beluisteren.
En dat heb ik gedaan! Het duurde maar een paar nummers voor ik het album in bestelling had gedaan. Ik proef de marbles-sfeer wel degelijk ook al is Marbles wel degelijk een ander album. Het is die vibe, die heerlijke mellow vibe die ik ook op Marbles hoorde en die mij deed smelten.
Ondanks dat het ook nu weer een lange zit is kan ik er volop van genieten en hoor ik eigenlijk geen nummer te veel, wat met dubbelalbums toch vaak een risico is. Natuurlijk zijn er wat mindere momenten tegenover hemelse hoogtepunten maar zelfs die mindere nummers zijn nog steeds van een dusdanig niveau dat ik niet kan spreken over matig laat staan slecht.
Het moge duidelijk zijn dat ik hier weer een album hoor dat mij volledig in zijn greep weet te krijgen net zoals Marbles dat deed.
Of het ook gaat uitkomen op de volle 5* betwijfel ik, want ik beschouw Marbles nog stuk sterker maar het kan nog komen (Marbles deed daar ook een tijdje over).
Een hoge score van mijn kant kan er in elk geval nu zeker al wel van af!

Overigens is de track Half Empty Jam toch alleen maar als download verkrijgbaar en staat het niet op de 2 losse albums of luxe dubbelaar? Ik zie het op hun eigen site in elk geval niet staan.

Groei-albums............ een term die je vaak tegenkomt. ieder heeft er wel een paar die dat zijn en dan uiteindelijk eindigen op 5*.
Marbles is er zo eentje voor mij.

Het begint al met The Invisible Man. Ruim 13 minuten lang pure schoonheid (zet je koptelefoon op en je hoort nog veel meer). En er is werkelijk waar geen minuut te veel. Er hangt een creepy ondertoontje in dit nummer dat me pas na meerdere draaibeurten is gaan opvallen. Een betere opener kun je je niet bedenken.
Marbles I is eigenlijk een verbindingsnummer, een rode draad die telkens weer terugkeert. Het biedt een prima houvast of vormt een spoor op deze cd. Het klinkt ook relaxt. Totaal niet storend omdat het telkens een soort adempauze geeft.
Want Genie is het volgende meesterwerk. Voor mij is dit een vlucht uit de harde realiteit, een vlucht naar verre oorden. Dit klinkt niet aards meer. Bij dit nummer begint er ook een bepaalde emotie in me op te wellen, telkens weer. Een emotie die er vaak al uit moet bij Fantastic Place. Bijna alle keren dat ik dit nummer hoor slaan die emoties wat op tilt en hou ik ze niet goed meer in bedwang. Ik vind de tekst ook prachtig en dit is zo'n nummer dat door merg en been gaat. Het klinkt wat morbide misschien: maar dit is zo'n nummer dat ze mogen draaien op mijn crematie. Ik hoop dat nog lang uit te stellen, maar dit nummer mag echt niet ontbreken.
Zolang ik nog op dit aardse tranendal vertoef beschouw ik het als één van mijn favoriete emo-nummers. Die gitaar-solo, die opbouw. Wow! En soms is het zo heerlijk om eens lekker te los te gaan op muziek............
The Only Unforgivable Thing opent prachtig op orgel. Ook dit is weer zo'n emotioneel nummer met heerlijke gitaarpartijen. Alleen te vinden op de dubbelaar en reden genoeg om dus die enkele cd lekker te laten voor wat het is, want dit mag je gewoon niet missen.
Marbles II zorgt weer voor een mooie voortzetting van het avontuur en hiermee komen we uit bij het langste nummer van dit album, het ruim 17 minuten durende Ocean Cloud. Een mooi sferisch begin, een heerlijk alle kanten opwaaiend middenstuk om langzaam tot een schitterend slot te komen. Een waar mini-avontuur.
Hiervan kunnen we even bijkomen d.m.v. Marbles III die disc 2 opent.
The Damage is wat aardser, wat ruiger ook. Het heeft minder sfeer dan de nummers tot nu toe, maar is daarmee zeker geen buitenbeentje te noemen of van mindere kwaliteit. Ik hou wel van de kracht die dit uitstraalt. Ook dit nummer staat niet op de enkele versie en dat is een gemis, want dit wat ruigere randje is gewoon onderdeel van dit album en kan welhaast niet gemist worden.
Don't Hurt Yourself klinkt wat vlotter en poppy. Het is wat luchtiger en misschien daardoor ook wel uitgebracht als single. Werden er maar meer van dit soort pop-rock nummers gemaakt. Het zit erg strak in elkaar en ik vind de zang van Hogarth hier erg goed.
You're Gone heeft wederom een schitterend gitaargeluid. Ook dit is een gedreven popsong. Wat een lekkere flow heeft dit nummer toch en dat ietwat bombastische vind ik heerlijk te horen. Alsof je je boterham eens lekker dik belegt. Smullen maar!
Op Angelina valt het gitaarspel van Steve Rothery weer op. Dat jazzy begin maakt het gelijk al boeiend, zeker als het na ongeveer anderhalve minuut weer dat prachtige, zweverige sfeertje krijgt. Heerlijk na die paar wat meer down to earth nummers wederom weg te kunnen zweven; boven jezelf uit kunnen stijgen. En die fluwelen stem van Hogarth is toch zo ongelooflijk en haast sprookjesachtig mooi.
Drilling Holes is dan gelijk wat grover en dynamischer. Harder ook. De tempo-wisselingen zijn erg mooi uitgevoerd en het geheel is één brok oprechte emotie.
Na al dat geweld weer even tijd voor Marbles IV, kunnen we ons namelijk opmaken voor het slotstuk Neverland met het heerlijke piano intro gevolgd door synths.
Met dit nummer lijkt alles bij elkaar te komen. Prachtige rauwe emoties, het uitstijgen boven jezelf, een ontlading die er gewoon wel moet komen. Een album als dit verdient dat gewoon. Als dit geen indruk meer weet te maken weet ik het ook niet meer.
Perfect einde van een perfect album.
Marillion heeft zich hier van zijn allerbeste kant laten horen en heeft een klassieker af weten te leveren waar ik ongetwijfeld nog lang van zal genieten en waar ik telkens weer nieuwe en mooie dingen in zal gaan ontdekken.

Heel even dacht ik dat Siouxie op de pop-toer was gegaan, maar nee, Marina & the Diamonds is een beetje zoiets als The Mummers: het lijkt een gezelschap terwijl het slechts om één dame gaat, in dit geval Marina Diamandis die grieks bloed schijnt te hebben.
Een beetje gek maar wel lekker..... dat is wat deze familie juwelen wel zijn. En waarom dan zult u zich afvragen?
Heel eenvoudig: het is behoorlijk toegankelijke pop met een lekkere twist. Een scheutje kitsch zit er wel in (Mika-light of iets dergelijks), een snufje alternatief voor wat het ook moge zijn en daarmee is het pop met een bite zullen we maar zeggen.
Elk nummer ademt iets herkenbaars uit en vraag ik me af 'waar ken ik dit toch van?' en 'aan wie kan ik dit nu linken?' en toch kan ik er dan maar niet opkomen.
Ondertussen gebeurt er dan wel iets wat ik eigenlijk niet had zien aankomen: deze sprankelende bubbels maken me licht in het hoofd en zorgen ervoor dat ik meer en meer wil terwijl ik heel goed besef dat dit gevaarlijk is omdat je er op den duur misselijk van kunt worden. Maar lieve help wat werkt het aanstekelijk allemaal.
Voor zo'n nummer als Girls moet je toch wel voor de bijl gaan? Ook dit is La-la-la-la-la, maar dan van het betere soort.
Het gekke is dat ik er maar niet achter kan komen of ik nu in de maling word genomen of dat het allemaal van dusdanige kwaliteit is dat ik het gewoon bij het juiste eind heb en dus te maken met een geweldig album.
Is het heel erg als dat me op dit moment even niet kan schelen? Als blijkt dat een te hoge dosis van al dit lekkers uiteindelijk slecht uitpakt waardoor ik kotsmisselijk word kan ik altijd nog mijn mening herzien. Nu beleef ik eigenlijk heel erg veel plezier aan deze maffe griet en haar juwelen. Dat mijn humeur bij beluisteren van deze cabaretesque pop (verdomd, ik hoor ook wat Dresden Dolls) vervolgens ook nog eens flink stijgt is extra meegenomen.

Het debuut was een onverwachte voltreffer. Typisch zo'n album waar je toevallig op stuit en dat met elke draaibeurt leuker en leuker gaat worden.
Bubblegumpop van het betere soort.

En ach waarom zou je je tweede album dan niet openen met Bubblegum Bitch. Yeah bitch:

I’ll chew you up and I’ll spit you out
Cause that’s what young love is all about
So pull me closer, and kiss me hard
I’m gonna pop your bubblegum heart

Lekker, lekker, lekker. Marina is back! Madonna en Lady Gaga eat your heart out!
Primadonna heeft eenzelfde zware electronische sound als de laatste Lady Gaga en Madonna maar het kent net even wat meer finesse en stijl waardoor het lompe achterwege blijft. Bitch Marina kan ook best lief zijn (alhoewel ze dat tekstueel toch zeker niet altijd is).
Onvervalste Marina-sound zou ik haast zeggen en dat met 2 albums op naam.
Lies doet dan ook niet anders. Een sterke tante die er wel uit weet te komen. Girl power blijkt nog niet passé.....
Homewrecker heeft iets van Pet Shop Boys in zich, met name tijdens het intro en de spoken word gedeeltes. Catchy, swingend maar tegelijkertijd krijg je ook wel een beetje het gevoel dat dit album er wel erg vol mee staat en dat subtiliteit wat ver te zoeken is, iets wat ik minder ervaarde bij het debuut of moet ik die weer eens zeer snel gaan opzetten om na te gaan of dat echt zo is?! Hoe dan ook: schaamteloos en ongecompliceerd uit je dak gaan kan allemaal niet zo'n kwaad.
Het tempo ligt dan ook hoog op Electra Heart en voor je het weet rol je van het ene in het andere nummer.
Van het midtempo, haast majestueuze Starring Role inclusief koortjes met galm plus vette synthsaus naar het wat dromeriger The State of Dreaming (what's in a name?!) dat al snel in de versnelling gaat met op de achtergrond een klokkenspel.
Marina is duidelijk in Power & Control, een tante die weet wat ze wil en dat uitstraalt op dit album. Dit nummer zet het moordende tempo dan ook voort. Ik moet wel bekennen dat ik het vanaf hier wel iets te veel van hetzelfde vind worden en ik durf het haast niet te zeggen: ietwat te plat af en toe.
Dat gaat dus ook op voor Living Dead. Fijn nummer hoor maar iets te weinig subtiel lijkt het wel. Ik mis ook wat geinige verrassingen in nummers als deze: het dendert wel erg gemakkelijk door allemaal.
Gelukkig is daar Teen Idle die dat een halt toeroept. Het tempo ligt wat lager en dat geeft de boel wat ademruimte. Prima nummer!
Ook Valley of the Dolls klinkt wat minder op de automatische piloot en kent wat meer lucht in het nummer zelf waardoor het eigenlijk prettig bijkomen is van de rollercoaster die ze ons eerder op deze cd voorschotelde.
Het lijkt of ze het erom doet want Hypocrates is ook wat meer midtempo en heeft een aangename flow. Met andere woorden: 'ik heb jullie eens flink door elkaar geschud en nu mogen jullie rustig genieten'. Pop optima forma mogen we dit zeker wel noemen.
Fear and Loathing is het langste nummer met z'n ruime zes minuten en benut deze ook uitstekend door het een mooie opbouw mee te geven. Subtiel en sterke zang. Ze bewijst hiermee ook een sterk songwriter te zijn.

Marina and the Diamonds' tweede biedt eigenlijk toch wel meer van hetzelfde maar dat kan ook komen doordat we haar sound nu kennen en het minder weet te verrassen. Ik moet de komende draaibeurten maar eens gaan uitvinden of dit album nu echt een halfje minder waard is of dat het op geen enkel vlak onderdoet voor The Family Jewels en dat ik dat moet bijstellen.
Hoe dan ook biedt Marina uitstekende pop op de opvolger van haar prima debuut en is het een goed alternatief voor wie de nieuwe Madonna niet lust en Lady Gaga's laatste maar zo zo vond.

Voor de volledigheid

01. Flatlands (Chelsea Wolfe)
02. She’s Gone (Hall And Oates)
03. Deepest Shade
04. You Only Live Twice (Nancy Sinatra)
05. Pretty Colors (Frank Sinatra)
06. Brompton Oratory (Nick Cave)
07. Solitaire
08. Mack The Knife (Bobby Darin)
09. Im Not The Loving Kind (John Cale)
10. Lonely Street (Patsy Cline)
11. Elégie Funèbre (Gérard Manset)
12. Autumn Leaves

Voor Mark zal ik altijd wel een zwak houden. Het is een gast die maar bezig blijft en overal opduikt. Soms niet meer bij te houden en zo heb ik Black Pudding van eerder dit jaar nog niet eens beluisterd.
Komt nog wel eens, voorlopig eerst maar deze covers.
Zoals altijd gevaarlijk maar ik denk dat hij het er niet zo beroerd vanaf brengt. De sfeer van de nummers past goed bij zijn eigen stem en als je van z'n stemgeluid houdt is er niet zo veel aan de hand.
We hoorden hem met Isobel al van de wat lieflijker kant dus dat we dat hier ook doen is niet zo verrassend.

Imitations is een prima nummer: uiterst geschikt voor een overgang naar de herfst die zich ongetwijfeld snel zal gaan vertonen.
Je voelt de zomer nog nagloeien maar de weemoed van de herfst doet z'n intrede en zo komt dit album op me over. En covers? Alsof ze voor hem persoonlijk geschreven zijn (zo'n You Only Live Twice is toch prachtig in deze versie!).
Laat alleen het Franstalige maar achterwege (Elégie Funèbre. Het blijft tenekrommend als je het niet goed kan.

Niet ruig, niet stekelig, gewoon lekker.......

Mark Lanegan zal het niet snel verkeerd doen bij mij. Of ie nu met band een album opneemt, een sobere solo-plaat maakt. Het is bijna altijd raak. The Screaming Trees? Nog steeds goede herinneringen aan. Samenwerking met Soulsavers of Queens of the Stone Age? Hij tilt de nummers op naar een hoger plan. En zijn samenwerking met dames als Isobel Campbell of Maggie Björklund zijn ook raak wat mij betreft.
Helemaal onbevooroordeeld ben ik dan ook niet als het om dit heerschap gaat.

Het album gaat lekker rauw van start met The Gravedigger's Song en de verwachting was dus een rauw rockend album te gaan horen. Niet zo vreemd ook want anders had de toevoeging 'band' wel weg kunnen blijven was mijn gedachte.
En dan valt het vervolg op dat gebied toch wel tegen. Uiteraard rockt het hier en daar wel degelijk (Riot in My House), maar echt heel rauw wordt het allemaal niet en ik ontwaar zelfs een soort dansbare sound op sommige momenten; bijna een popsound. Het kan niet anders zijn dan dat zijn samenwerking met Soulsavers op dit album zijn sporen heeft nagelaten.

Maar is dat erg? Voor mij dus niet. Mij bevalt deze toch wat luchtige aanpak best wel. Komt hier de kritiekloze liefhebber die alles wel okay vindt van Lanegan om de hoek kijken? Wellicht. Maar ik sta ook wel bekend om het feit dat ik nooit zo'n moeite heb met toegankelijker albums van favoriete artiesten die normaal niet als zodanig te boek staan. En laten we ook niet overdrijven: die hese stem is en blijft een handelsmerk en zorgt er door zijn geluid alleen al voor dat het allemaal ook weer niet al te pop overkomt.
Soulsavers was donkerder. Blues Funeral maakt zijn naam wat dat betreft ook niet erg waar: ik vind het een opvallend licht album en ik kan er prima mee leven.
Dit album mag zeer zeker mijn collectie verrijken en niet omdat ik alles compleet in de kast wil hebben staan. Dit album bevalt me gewoon goed ook al besef ik dat niet iedereen zal staan te juichen over deze nieuwe Mark Lanegan band.

Als groot muziekliefhebber ontdek ik zelf veel goede, nieuwe, verrassende muziek van artiesten die ik nog niet ken.
Regelmatig ontvang ik tips om te beluisteren. Van een aantal mensen weet ik onderhand dat ze altijd een schot in de roos zijn, maar een recensie exemplaar ontvangen om die vervolgens te bespreken is een nieuwe dimensie. Een zeer aangename in dit geval.

Brandy Alexander recordings bracht eerder dit jaar al het schitterende nieuwe album van The Bullfight uit en ze hebben daar blijkbaar een oor voor goede muziek.
Ze zijn dan ook erg trots om dit album van Mark Lenover in Nederland uit te brengen, zijn eerste release hier, bestaande uit nummers van de albums “Signs of Violence” en “We’re in Motion Pictures”, aangevuld met drie nieuwe tracks.

Voor ons land een uitstekende kennismaking, of je moet zijn culthit The Girl in the Window al kennen.

Kijkend naar het genre waarin Lenover opereert, synth-pop, pop-noir, singer-songwriter, begint het al goed voor mij, want het zijn de hoeken waar ik graag op zoek ga naar te gekke muziek.
De 12 tracks hebben een wat donkere inslag en klinken heel af en toe onheilspellend als Sopor Aeternus, een naam die je verder weer kunt vergeten, maar het filmische, dreigende tintje vind ik beiden wel gemeen hebben. Verder gaat Lenover niet zo duister te werk als Aeternus.
Denk eerder aan Flaming Lips met Neil Young op zang (zelfde nasale, melancholische toon).

Twaalf nummers met een filmisch karakter waarin ik soms ook een band als Suede (Burn Me Down) in terug hoor. Van een beetje drama is Lenover dus niet vies.
Al tijdens opener The Trail's Gone Cold weet hij me op Radiohead-achtige wijze op te zuigen in een muzikale trip vol teksten die refereren aan zijn worsteling met verslaving en schizofrenie.

Als ik het heb over een muzikaal filmisch avontuur zou je kunnen denken aan lang uitgesponnen nummers die misschien zouden kunnen ontsporen in langdradigheid, en dat is nu precies wat deze artiest weet te vermijden. Hij houdt zijn nummers kort en bondig waardoor krachtige popliedjes met fijne twisten overblijven.

Wat mij verder enorm opviel aan dit album was het schitterende artwork. Deze is verzorgd door Jaco Putker, een kunstenaar uit Den Haag. Putker heeft de sfeer van dit album zeer goed aangevoeld waardoor die hoes echt een noemenswaardige toevoeging is.

Twaalf nummers die me allemaal bevallen. Een sfeer waar ik van hou, een prachtig verzorgde cd en een artiest waar ik nog niet eerder van gehoord heb op een label dat lef vertoont. Ze mogen met recht trots zijn op het feit dat ze deze artiest aan zich hebben weten te binden en zelf ben ik blij om op geheel andere wijze in aanraking te zijn gekomen met een artiest die muziek maakt waar ik graag naar luister.

Nieuwsgierig? Zoek dan zijn homepage op: http://marklenover.com en luister naar de Soundcloud link om vervolgens te gaan voor het album zelf, want niks zo mooi als het echte werk met als extra bonus schitterend artwork!

Zoetgevooisde Markéta Irglová doet het deze keer zonder Glen Hansard.
Als dat net zulke schitterende muziek oplevert als met Hansard kunnen we smullen.

Het moet er uit: ik mis Glen op dit album. Het was juist de spanning tussen deze twee artiesten die de in wezen eenvoudige melodieën naar een hoger niveau tilden.

Anar staat wederom bol van dit soort mooie liedjes: dwarrelende piano folk/pop die soms een beetje aan Joni Mitchell's oudere werk doet denken. Je zou dan toch zeggen dat ik dan helemaal uit mijn dak moet gaan want juist het oudere werk van Mitchell sla ik hoog aan.
Ik kan niet verklaren waarom dat niet gebeurt: ik vind het prachtig allemaal maar het raakt me niet heel diep. Het is mooi en meer niet. Maar ik had zo gehoopt dat Markéta me mee zou voeren, ontroeren en betoveren zoals mijn favoriete zangeressen Tori, Kate en Joni dat soms ook kunnen.

Kwestie van te hoog gespannen verwachtingen misschien? Zijn de composities niet pakkend genoeg? Is het dan toch zo dat ze beter tot haar recht komt samen met Glen Hansard of is het gewoon een kwestie van even geduld en blijven draaien waardoor de diepe schoonheid zich alsnog gaat ontvouwen?

Anar is absoluut een mooi album geworden maar ik wil meer dan mooi. Misschien komt dat nog. Misschien niet.
Dan nog is er geen man overboord. Dan hebben we gewoon een fijn album in handen van een bijzondere artieste waar ik veel sympathie voor heb,
Voorlopig zal dit album nog genoeg draaibeurten krijgen want het is een perfecte soundtrack voor regendruppels tegen de ramen en vallende bladeren.

Als jullie het niet verder vertellen wil ik wel een guilty pleasure vertellen, weliswaar een zeer recente maar toch...

Ja, ik vind deze verzamelaar van Marlene Dietrich eigenlijk geweldig!

Zo, het is er uit. Maar vanwaar recent? Simpel: ik ben dol op nachtclub-achtige, cabareteske muziek: het kan niet kitscherig genoeg. Misschien is kitscherig niet eens de juiste benaming en doe ik Dietrich er mee tekort. Toch ervaar ik het wel een beetje zo: je tandglazuur barst soms spontaan en covers als Blowin' in the Wind (ook in de duitse versie aanwezig onder de titel Die Antwort Weiss Ganz Allein der Wind) zijn eigenlijk een beetje veel over het randje.
En toch en toch: op zijn tijd best lekker smullen. Nooit alle 3 de cd's achter elkaar draaien want dat is echt too much, maar zo heel af en toe wat nummers er uit vissen of als je in een echt gekke bui bent 1 cd in z'n geheel..... lekker hoor.
Het recente van deze guilty pleasurezit hem in het feit dat ik momenteel wel heel erg in mijn 'cabaret-periode' zit met artiesten als Little Annie of Marc Almond en dan ga je steeds verder kijken om vervolgens bij Marlene Dietrich uit te komen.
Favoriete liedje? Sag' Mir, Wo Die Blumen Sind (of de engelse versie Where Have All the Flowers Gone en Ou Vont Les Fleurs voor de franse bui).

Verder mondjes dicht he

Johan Borger wist mij eerder al te veroveren met het album Sometimes dat vol stond met verstilde liedjes die net zo goed uit de VS hadden kunnen komen.
Een mooi album maar dat niet alleen: ook een blijvertje. Ik mag het immers nog steeds graag opzetten. Niet zo vreemd als het zo tijdloos klinkt allemaal.

En aangezien Johan (alsmede zijn broer) in de band zitten van Marten de Paepe is de link makkelijk gemaakt.
Marten heeft een krachtiger stem dan Johan maar juist dat haast fluisterende van Johan deed mij wel wat. Gelukkig niets ten nadele van de Paepe want buiten dat zijn stem wat voller klinkt heeft zijn stem ook een prachtige warme klank.
De nummers ademen allemaal eenzelfde flow maar kennen genoeg variatie om het boeiend te houden. Voeg bij het zeer aangename stemgeluid de verzorgde begeleiding en je mag concluderen dat er wederom schitterende muziek uit Nederland komt waar we de vakbroeders uit de Verenigde Staten helemaal niet voor nodig hebben.

Want zeg nu zelf; zo'n nummer als In Your Dreams is toch schitterend! Of wat te denken van het duistere intro op Island in the Sea. Prachtig.

Ik krijg er soms een Jayhawks gevoel bij terwijl het er niet echt op lijkt. Neil Young? Klein beetje.
Het doet me kwalitatief denken aan de band Daryll-Ann die ook dit soort mooie liedjes konden toveren.
U begrijpt het al: dit jaar gaat Boskoop album nummer 4 uit Nederland zijn die het goed doet bij mij (competitie in de vorm van Johan Borger die in het zelfde genre opereert en de meisjes Roosbeef en Eefje waar we later Spinvis aan toe kunnen voegen).

Het kan soms zo simpel zijn om toch zo puur mogelijk te kunnen genieten.... aanrader!!!

De twee vorige albums van Marten de Paepe wisten me behoorlijk te raken waardoor de nieuwsgierigheid naar dit nieuwe album heel groot was.

in Nederland geen interessante muziek? de Belgen blijven ons voor? Moeten we toch meer gaan luisteren naar Johan Borger, Mariecke Borger, Wolves in Loveland of Marten de Paepe.

Rustige luisterliedjes, jazeker, maar Marten gaat op dit album een nieuwe richting op. De sound is voller er mogen meer instrumenten schitteren en als je dan al opent met een nummer als Better Go weet je gewoon dat er ook in Nederland voortreffelijke muziek gemaakt wordt.
Misschien zijn we te bescheiden want wat we hier voorgeschoteld krijgen is toch echt geweldig te noemen.
Deze nieuwe richting bevalt mij enorm. Het warme geluid, de bescheiden zang.... alles mooi in elkaar vervlochten waardoor het 3 kwartier genieten geblazen is.

Nee, geen hippe fratsen maar pure muziek. Hier voel je de liefde voor liedjes, liedjes die je omwikkelen als een warme deken (met dank aan de trompetist), liedjes die een verhaal vertellen, liedjes die je kunnen meevoeren weg uit de dagelijkse sleur.

Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen dat dit zo goed is maar schreeuwen past hier niet bij. Mag ik het dan gewoon op een nette manier aanraden? Wacht niet te lang: beluister dit album van eigen bodem en op dit moment kan dat nog via de Luisterpaal van 3voor12: 3voor12 - Marten de Paepe - Wait Another Year - 3voor12.vpro.nl

Soms moet je niet zo veel over muziek zeggen. Dan moet je muziek ondergaan. En When Shadows Return to the Sea ondergaan is een fijne trip dankzij de inkleuring die het krijgt (ja, strijkers, maar dan niet al te nadrukkelijk op de voorgrond: ze verweven alles mooi aan elkaar) en vooral de zeer aangename zang van Martha Bean zelf. Krachtig zonder enige overdrijving.

Maar niks zeggen betekent ook niet opvallen en laat ik dat nu net niet willen want dat zou betekenen dat deze toch al kleine release te weinig aandacht zou krijgen. Nee, dat mag niet. Dus laat ik dan ook maar een duit in het zakje doen na deze tip van Lura.

Als een aangename zeebries komen de nummers mij tegemoet zonder dat het zwaar wordt of dat het vermoeiend begint te worden (iets wat ik binnen het genre met een hoop dames toch wel snel heb).
Hier wil ik weer haar zang aanhalen: loepzuiver, met een heerlijke ondergrond aan instrumenten als piano, akoestische gitaar en als gezegd die doorheen zigzaggende strijkers. Vederlicht en bloedmooi.

Zo donker als de hoes doet vermoeden is het dus niet: ik zie eerder een prachtig blauwe lucht voor me met meeuwen die de zomer al aan het verwelkomen zijn.
Maar ach... ieder zal hier zelf zo zijn gevoelens bij hebben en dat is altijd een goed teken. Dan heb je te maken met sterke artiesten en een sterk album

Martha Bean is zo'n sterke artiest. When Shadows Return to the Sea is zo'n sterk album.

Laat het niet ondersneeuwen tussen al die toch al prachtige releases dit muziekjaar. Neem van mij aan dat dit gewoon de moeite waard is.

Dat Martha Wainwright tot de bekende Wainwright familie behoort is natuurlijk geen nieuws. Broer Rufus en vader Loudon kennen we wel en haar moeder Kate die samen met haar zus Anna het duo Kate & Anna McGarrigle vormde is ook niet geheel onbekend.

Van haar inmiddels overleden moeder Kate zingt Martha het emotionele nummer Proserpina dat diens laatst geschreven nummer schijnt te zijn.
Vol vuur brengt Martha dit voor het voetlicht. Het past bij de emoties rondom het nummer maar het past ook bij Martha die wel vaker niet vies is van een flinke portie dramatiek. Zo zal ik haar performance als voorprogramma van Rufus in Paradiso een aantal jaar geleden niet snel meer vergeten. Haar opvoering van het Barbara nummer Dis, Quand Reviendras Tu? was een hoogtepunt van de avond en dat was echt even slikken zo goed en ook haar twee nummers die ze onverwacht zong bij het Rufus optreden in Londen eerder dit jaar was wederom geweldig.
Maar wat een ongelooflijk mooi nummer is Proserpina toch. Dat dit nummer haar raakt is gewoon voelbaar voor elke luisteraar of je het dan kunt waarderen is wat anders. Oprecht is het zeker.

Maar er is meer op dit korte, maar veelzijdige album. Zo klinkt opener I Am Sorry wat alternatiever dan we gewend zijn. Minder chanson, minder folk, maar wat donkerder en rauwer met name door de gitaar.
En op Can You Believe It horen we Beatle-esque pop, lekker in het gehoor liggend en een stijl waar ze blijkbaar ook mee uit de voeten kan.
Dat het album alle kanten opfladdert bewijst Radio Star die een beetje past in wat dames als Marina and the Diamonds en consorten soms laten horen maar dan wel op haar geheel eigen wijze en zelfs binnen het nummer zelf gaat het alle kanten op. Verrassend mag ik wel zeggen.
Op Leave Behind etaleert Martha haar vocale kunsten volop in een wat alternatief popliedje waar akoestische gitaar en allerlei electronische geluidjes om elkaar heen dwarrelen.
En dat is misschien wel het meest opmerkelijke aan deze nieuwe cd: er is meer electronica aan toegevoegd maar dusdanig subtiel dat het eigenlijk alleen maar een nieuwe twist aan haar werk geeft. Zo ademt het nummer Some People een zelfde soort sfeertje als wat Asaf Avidan op zijn nieuwe album laat horen (en die ook een wat nieuwe weg ingeslagen is): ietwat vervreemdende pop met vooral vocalen die alle aandacht opeisen. Ik mag dit wel en zeker het gebruik van de cello in dit nummer zorgt voor net dat beetje extra om mij nog meer te laten genieten.
Denk je alles gehad te hebben krijg je ook nog een portie 'disco' voor je kiezen. Nou ja, op z'n Wainwrights zullen we maar zeggen. Catchy is I Wanna Make an Arrest zeer zeker!
Ondanks alle nieuwe wegen en uiteenlopende paden hebben we Martha eigenlijk maar één keer vol passie en drama de hoogte in zien gaan, toch de momenten waar ze zichzelf overstijgt en tevens oud en vertrouwd want haar oudere werk staat er vol van en daarom is het ook wel fijn om te horen dat ze die stijl nog beheerst in het al eerder genoemde Proserpina maar ook All Your Clothes: slepend en smekend zingt ze zich door deze ruime vier minuten heen onder begeleiding van een engelenkoortje. Het enige dat ik echt mis is een enorme climax. Maar persoonlijk is ze hier zeker.... tegen haar overleden moeder door wiens spullen ze aan het struinen is en waar ze haar sores aan mededeelt.
Afsluiter Everything Wrong (ik reken de demo extraatjes even niet mee) is dan toch weer een terugkeer naar de roots van papa Loudon. Ze verloochent haar afkomst zeker niet en dit nummer past zeker ook op haar eerdere albums.

Al met al is dit album dus niet alleen maar vernieuwing (immers ook voldoende oud geluid) maar mogen we wel stellen dat ze het aandurft om nieuwe wegen te verkennen en doet dat op dusdanige wijze dat het nergens geforceerd of storend wordt.
Eerder dit jaar probeerde broer Rufus met Mark Ronson een nieuwe richting in te slaan met een pop-album (wat uiteindelijk nogal meeviel) en nu laat zus Martha ook een wat andere kant horen, een kant die mij eigenlijk heel erg goed bevalt.
Ik val wel op de veelzijdigheid en de puntigheid van dit album. Nooit kunnen bedenken dat ik dit ook van haar zou waarderen want ik viel altijd enorm op de enorme portie dramatiek van deze Wainwright telg (zit een beetje in de familie.....).

Van Martha Wainwright weet je inmiddels wel wat je kunt verwachten. En net als bij broer Rufus moet je een beetje tegen haar stemgeluid kunnen.

Goodnight City klinkt kristalhelder en bevat nummers zoals we ze inmiddels ook wel kennen van haar. Niets nieuws onder de zon dus.

Is dat erg? Nee, want het gebodene is gewoon weer uitstekend te noemen. Hier en daar doen nummers me een beetje aan Joni Mitchell denken, het is dat die stemmen totaal niet op elkaar lijken.
De afwisseling tussen de nummers is goed: dan krijgt de akoestische gitaar de hoofdrol, dan weer de piano en de begeleiding is dik in orde. Er zit een duidelijke opbouw in gedurende het album.

Martha Wainwright weet niet erg te verrassen, maar onderscheidt zich met haar stem en nummers die voorzien van van sterke arrangementen. Het is anders dan wat Rufus Wainwright brengt, dus laat die achternaam niet meewegen. Martha heeft de referentie met haar bekende ouders en broer in principe niet nodig. Ze is een talent van zichzelf. Dat ze de dramatiek die haar broer nog een graadje erger hanteert is dan weer een voor mij prettige overeenkomst (en voor anderen het grote struikelblok).

Toen Martha met haar debuut op de proppen kwam was ik er als de kippen bij. Niet zozeer omdat ik nu zo naar dit album uitkeek of omdat dat album me nu zo spectaculair leek, nee, puur vanwege die achternaam. Als je uit zo'n familie komt dan zal het vast wel wat moois wezen. En mooi was het.
Nog mooier werd het toen ik haar zag optreden in het voorprogramma bij broer Rufus in Paradiso. Ze kreeg de hele zaal muisstil met haar doorleefde voordracht. Vooral toen ze het nummer Dis, Quand Reviendras Tu? zong. Mijn ogen werden op dat moment aardig vochtig en dat overkomt me niet snel bij live-optredens.
Het album bleek een blijvertje want nog steeds waardeer ik dat erg hoog met een 4,5*.
Logischerwijs keek ik naar dit album op een heel andere wijze uit. De verwachtingen waren hoog gespannen en dan lees je het commentaar van djarend en dan zakt de moed je een beetje in de schoenen, zeker omdat hij een zelfde soort smaak heeft en normaal gesproken behoorlijk op 1 lijn ligt met mij qua beoordelen.
Gelukkig viel het me mee allemaal maar de waarheid is ook dat ik het sprookjesachtige van het debuut hier op mis. Dit album bevat behoorlijk wat catchy tunes en is best plezierig om naar te luisteren maar het is inderdaad allemaal wel wat meer doorsnee geworden.
Ga ik het naast haar vorige album leggen dan zal er zeker een hele ster verschil inzitten, maar beoordeel ik het op eigen kracht dan kom ik op een heel kleine 4* en dan denk ik wel dat ik redelijk gul ben. De tijd moet dan gaan uitwijzen of ik nu te hoog heb ingezet of dat ik misschien wat hard ben geweest en het gewoon een terecht 4* album is geworden.
In elk geval weet ze haar vorige album niet te evenaren laat staan te overklassen (was ook niet makkelijk natuurlijk).
Ook bij mij sprake van teleurstelling? Valt mee, maar ergens knaagt het wel een beetje. Mijn verwachtingen waren iets te hoog en de conclusie valt dan een beetje tegen.
Los daarvan heb ik hier wel weer een uitstekend album in handen van een vakvrouw want ondanks de paar wat gewonere nummers staan er wel degelijk ook genoeg fantastische nummers op die dit album weer zeer goed omhoog halen en die nog wel wat van de magie bezitten van de vorige (Tower Song is erg sterk bijvoorbeeld).
djarend moet mij gewoon wat minder laten schrikken de volgende keer

Martha's eerste volwaardige album bevat een aantal songs van de bijzondere e.p.'s die ze al eerder heeft uitgebracht (de oudste is al uit 1999 !).
Dat ze uit een beroemde familie komt zou je misschien eerder als handicap kunnen zien, omdat vergelijkingen snel gemaakt zijn, maar gelukkig kunnen we zeggen dat deze dame een geheel eigen album heeft gemaakt. De folky invloeden van moeder en tante Kate & Anna McGarrigle of pa Loudon Wainwright III zijn heus wel aanwezig, evenals het theatrale van broer Rufus, maar dit wel duidelijk volgens een geheel eigen inkleuring. Schrik niet als ik zeg theatraal als broer Rufus: Martha blijft het goed binnen de perken houden: iets waar Rufus soms wat doorslaat (en wat ik juist zo heerlijk vind ).
Ik vind dit een bijzondere cd, en ik geef toe dat de naam Wainwright er bij mij wel voor zorgde dat ik eens achter dit album ben aangegaan (in positieve zin dus). Maar spijt heb ik er niet van.
Aanradertje !