Kwaliteitspop uit Italië.

In de zomer van 2021 groeide het debuut van Madame uit tot de favoriete vakantieplaat van mijn partner en mij. We bleven dit maar draaien in de huurauto tijdens onze autoritjes in Italië en ook daarna zorgde het eenmaal thuis voor geweldige herinneringen. Een album om nooit meer te vergeten.

Het toeval wil dat we dit jaar weer naar Italië gaan en het zou wat zijn als het nu weer gebeurt met haar tweede album, maar zoiets dwing je nooit af van tevoren.

Maar wat maakt het uit. Ze staat op mijn radar. Jammer dat ze het San Remo festival niet heeft gewonnen met Il Bene Nel Male, ik had dat heel tof gevonden, maar de Italianen gaan liever voor traditioneel.
Neemt niet weg dat ze het goed doet in eigen land. Ik zie en hoor veel overeenkomsten met onze eigen S10.

Het debuut groeide uit tot een verdiende 4,5* en L'Amore verdient het ook: geweldige pop van nu met een exotisch randje voor ons Nederlanders door de taal.
Een nummer als La Festa Della Cruda Verità is toch gewoon geweldig?! Ook Per Il Tuo Bene en L’onda – La Morte del Marinaio weten een gevoelige snaar te raken.

Momenteel staat mijn hele rotatielijst vol met Italiaanse 2021 releases. Niet heel vreemd, want ik zoek tijdens mijn vakanties naar andere landen altijd wel uit wat er op dat moment lekker scoort in de hitlijsten van het betreffende land. Maar dat zoveel albums lekker aanslaan is toch ook wel weer uniek.

Måneskin is een verhaal apart gezien mijn Eurovisie-liefde, Pierdavide Carone volg ik al sinds zijn debuut en aangezien zijn single Buenanotte gelijk al beviel was het niet vreemd daarnaar te luisteren, net als Mahmood die ik in 2019 de beste inzending voor het Songfestival vond hebben na Duncan Laurence. Caparezza is een bewuste 'vakantie-ontdekking' en musicfriek vond dat ik ook naar Madame moest luisteren.

Terecht: ligt in het verlengde van Mahmood. Rap, hip-hop vermengd met pop. Immens populair in Italië kwam ik al snel achter (er zijn meer leuke albums op dat vlak uit momenteel). Madame doet het ook goed in de hitlijsten daar en ondanks dat dit niet mijn gebruikelijke muziek is waar ik naar normaal naar luister, kan ik er nu geen genoeg van krijgen. Zomerpop met een bite.

Er zijn meer albums die mijn belangstelling hebben, maar voorlopig heb ik wel een stapel waar ik deze zomer nog wel mee doorkom en daar gaat Madame zeker een grote rol in spelen.

Toen ik Madeleine Peyroux ontdekte ten tijde van haar tweede album Careless Love dat net uit was vond ik haar geweldig: die Billie Holiday achtige sfeer en dat heerlijke laidback sfeertje waar je een lome zondag zo goed mee door kon komen. Niks nieuws onder de horizon maar toch een aangename verrassing want ik had nog nooit van haar gehoord en haar debuut was blijkbaar aan mij voorbij gegaan.
Half the Perfect World was eigenlijk net zo okee als Careless Love, alleen was het wel meer van hetzelfde. Een beetje een Norah Jones-achtig gebeuren want daar had ik dat ook wel (de tweede van Jones was ook meer van hetzelfde).
En nu is haar vierde album Bare Bones uit en ja hoor: weer dat heerlijke gevoel, weer die schitterende stem maar tegelijkertijd weer zo verschrikkelijk veel van hetzelfde allemaal. Zet al die albums op shuffle en je hebt geen idee meer naar welke je zit te luisteren. Is dat erg? Niet echt want ik gebruik de muziek van Peyroux, eerlijk is eerlijk, als achtergrondmuziek. Categorie Norah Jones of Jack Johnson, ofwel: iedereen die bij je op zoek komt zal dit leuk vinden en het werkt nergens storend of irriterend. Ik zie dit album dan ook als 11 nummers aanvulling op de rest waardoor je nog wat langer lui en loom kunt wezen. Voor de wat intensievere of spannender dingen zet ik dan wel wat anders op.

En wederom scoort Madeleine Peyroux een degelijke 3,5* bij mij.
Het is dan ook weer volgens bekend recept: prachtige stem die qua frasering wat aan Billie Holiday doet denken en relaxte nummers die voor iedereen goed geschikt zijn. ideaal voor een etentje of een late night op de bank met een lekker wijntje.
Waar het op vorige albums wat meer naar jazz neigde, daar leunt het hier meer op country en blues, maar ook dat zijn slechts randjes. De versieringen zeg maar.

Verzorgd, degelijk en daardoor misschien wat saai af en toe. Niet gek om het dan geschikte achtergrond muziek te noemen. Maar pas op, ook daar kun je onderscheid in maken. Ik hoor dan liever dit dan die loungy liftklanken die veel sneller gaan irriteren.

Standing on the Rooftop is precies wat je van Peyroux mag verwachten en kent een heel lichte koerswijziging in de kleine afrondingen zoals gezegd en zelfs hier en daar een voor haar doen wat donkerder geluid (titeltrack Standing on the Rooftop).
Wederom een prima plaatje dus, maar wat mij betreft geen eindejaarsvoer zoals gebruikelijk bij haar.

Een tijdje geleden hoorde ik het nummer Yes Baby voorbij komen. "Ha, een lekker popnummertje' dacht ik toen, dus ik was nieuwsgierig naar ander werk. Ik begreep gelijk dat er een nieuw album aan zat te komen waar dat nummer op stond en dat is dit locket.

Hierdoor heb ik Madison terzijde geschoven, wachtend op dit album. Ik kan dus weinig zeggen over de vorige albums die ze gemaakt heeft, want die ben ik niet meer op gaan zoeken. Toen las ik van de week dat ze naar Ziggo Dome zou komen. Dan blijkt maar weer hoe je in je eigen bubbel leeft, want de Ziggo Dome is natuurlijk niet zomaar een zaaltje en toch had ik nog nooit van haar gehoord.

Grappig hoe dat dan gaat. En nu kan ik dus zeggen dat ik een album van Madison Beer heb gehoord. Ik hoopte op een soort combinatie van Kylie pop met misschien wat FKA twigs haakjes, maar daarmee kwam ik bedrogen uit. Dan zou ik nog eerder denken aan Billie Eilish, maar dan veel meer pop.

Ik snap wel dat de huidige generatie jongeren dit leuk vinden, voor mij is het niet boeiend genoeg en ik heb er denk ik ook niet echt binding mee zoals ik dat wel met de dames 'uit mijn tijd' heb (denk Madonna, Janet of Kylie).

Een dik half uur prima pop van nu. Niet te spannend, beetje lichtgewicht en Yes Baby springt er voor mij dik bovenuit. Maar ik wil ook niet al te streng zijn en dat afserveren: het is gewoon prima muziek waar ik me niet aan stoor, maar de stille hoop op een geweldig popalbum zoals de laatste van Lady Gaga bijvoorbeeld wordt helaas niet bewaarheid. Niet erg. Als ik zin heb in luchtige nummers zet ik dit de komende tijd zeker wel op.

Is Madonna's nieuwe verzamelaar een feestje? Me dunkt!
Natuurlijk zijn de klaagzangen niet van de lucht: die mist dit nummer en die mist dat nummer en zo heb ik zelf ook wel een lijstje nummers die ik hier niet terug zie komen. Haal ik mijn top 10 Madonna songs er bij dan mis ik er echt wel wat. Maar who cares? Dit is een verzamelaar en als je zoveel hits als Madonna hebt moet je nu eenmaal een selectie maken. Daarbij heeft ze in zoveel verschillende landen ook verschillende hits gehad en dan kan het voorkomen dat een grote hit als Give It to Me, dat in Nederland een grote hit was, er niet op staat simpelweg omdat het in de VS niet veel deed.
Daar moet je niet al te moeilijk over doen. Verzamelaars zijn er voor mensen die niet veel van de betreffende artiest in huis hebben en ze zijn er voor de megafans die dat ene, onvermijdelijke 'nieuwe' liedje nog niet in huis hadden. Hier zijn dat het lekkere Celebration dat me sterk aan de remix van 'What It Feels Like for a Girl' doet denken met een snufje 'Holiday' er doorheen. Revolver was een al bestaand nummer waar Madonna nu de vocalen voor haar rekening neemt en dat nummer valt voor mij in de categorie Hard Candy: wel aardig, maar niet helemaal mijn ding.
Wat is dan wel mijn ding? Zijn het die begin jaren '80 hits waar ik goede herinneringen aan heb, playbackend voor de spiegel met een grote Madonna poster op de achtergrond (het was mijn enige, want ik was geen groot fan maar vond haar wel een stoer wijf) of zijn het meer de eind jaren '80 nummers waar ze iets serieuzer werd op haar album Like a Prayer? Of toch maar de periode begin jaren '90 waar ik haar eigenlijk uit het oog verloor? Maar Ray of Light was toch mijn aanhaker en dat album heb ik heel erg hoog zitten, dus die nummers moeten het dan wel zijn, of vind ik stiekem die disco nummertjes van de laatste jaren leuk? En ben ik echt wel zo anti-Hard Candy?
Allemaal vragen die allemaal beantwoord kunnen worden met 'het is allemaal gewoon leuk'. Op dit album vinden we van alles wat wel iets terug. Zelf hoef ik het niet in huis te halen want ik heb alle reguliere albums in de kast staan, wat live cd's (vaak in combi met dvd's), en die eerste verzamelaar The Immaculate Collection is te vinden bij de afdeling van mijn ega en daar stonden ook wat extra nummers tussen die ik dus ook in huis heb.
Ik ga voor de dvd, want ook al ben ik geen clip-kijker, het is wel zo leuk om een veel groter aantal hits bij elkaar verzameld te hebben waar je dan ook nog eens voor de gein naar kunt kijken. Want hoe je het ook went of keert en hoe je ook over deze dame, die mij niet echt sympathiek lijkt, denkt; ze is bijzonder en ik heb bewondering voor haar zakelijk instinct dat ze mooi weet te combineren met een porte ongecompliceerde liedjes en dat al meer dan 25 jaar lang. Een wijf met ballen en dat is onderhand wel een feestje waard.
Niet meer zeuren over die ontbrekende nummers maar gewoon een feestje bouwen! Time to celebrate!

Hung Up.....iedereen kent de opener inmiddels wel. Slim? Zeker! Hip? Tuurlijk! Lekker? Ja! Niet origineel vanwege de sample, maar wel onweerstaanbaar. En laten we eerlijk zijn: Madonna mag het dan wel weer (want inmiddels genoeg credits op eigen kracht opgebouwd). En ze komt er gewoon mee weg. De Queen of Pop is terug, en hoe! De nichtendisco's staan ongetwijfeld op z'n kop de komende weken
Get Together opent lekker zweverig op de klanken van Music Sounds Better With You van Stardust. En dat sfeertje weet ze het hele nummer prima vol te houden. Mij is het net even iets te zweverig en het weet mijn aandacht niet voldoende vast te houden het hele nummer lang.
Zoals gezegd gaan alle nummers naadloos in elkaar over en zo horen wij daar opeens "Ik ben droevik". Ja, ja Madonna probeert het in het Nederlands, en dat doet ze op Can You Feel It van the Jacksons. Dit nummer Sorry maakt het wat saaiere Get Together weer goed. Wederom een lekkere disco-stamper. Het gebrekkige Nederlands is haar dan maar vergeven. Gelikt is het zeker, maar dat gaat natuurlijk voor dit hele album op. Als je dan dit soort nummers hoort dan mag dat eigenlijk ook best wel. We hoeven het niet altijd origineel te hebben. Er mag in deze donkere tijden best gefeest worden: sorry voor al diegenen die het liever ingewikkelder hebben.
Ik heb de nichten-disco al genoemd; wat zou zo'n tent nu zonder Donna Summer/Georgio Moroder moeten? Madonna kan ook niet zonder, en zie daar: Future Lovers staat garant voor één van de meest aanstekelijke nummers op deze cd. Allison Goldfrapp: eat your heart out, de echte koningin staat haar troon niet zomaar af.
I Love New York heeft een lekkere rock-vibe. Ook dit nummer slaat bij mij weer in als een bom. George Bush krijgt overigens een aardige sneer in dit nummer.
En dan horen we daar toch echt de tonen van Papa don't Preach in het nummer Let It Will Be. Knap gedaan, want de sample is er uitermate goed in verwerkt dat het eigenlijk ook weer niet echt opvalt, laat staan irriteert. Het nummer zelf vind ik dan weer ietsje zwakker in vergelijking met de rest. Het klinkt me net even te eentonig in de oren.
Maakt niet uit: we gaan verder met Forbidden Love. Hier is een sample te horen van ik meen Kraftwerk. Mevrouw weet wel waar ze het vandaan moet halen allemaal. Ook dit is een ijzersterke track op dit album. Iets minder hoog van tempo en daardoor valt het zeker ook op. Een persoonlijke favoriet.
De tonen van dit nummer zijn nog niet uitgestorven of het volgende nummer dient zich al weer aan: Jump. Dit nummer lijkt Into the Groove als inspiratie-bron te hebben, althans dat hoor ik er een beetje in. Het heeft in elk geval dezelfde vibe. Alleen is die klassieker hier niet bepaald geevenaard.
High klinkt behoorlijk electro. Het geluid is ook wat scheller en killer. Fischerspooner deed er goede zaken mee, dus dan moet Madonna dat zeker ook lukken. In dit nummer haalt ze 2 songtitels van het album Music aan: Nobody's Perfect en I Deserve It. Dit nummer had ook wel op desbetreffend album kunnen staan.
Isaac is een nummer waarin Madonna het niet kan laten over kabbalah te zingen. Isaac Luria schijnt in dit nummer alle lof van Madonna te krijgen (wat ze overigens onlangs ontkende n.a.v. flinke kritieken). Tekstueel gezien een nummer waar ik eerlijk gezegd niet veel mee kan. Muzikaal kan ik niet anders zeggen dan dat dit weer een lekker opzwepend nummer is. Yitzhak Sinwani verzorgt overigens de mannelijke spoken-word vocalen in dit nummer.
Het 2e nummer met een rock-feel is Push. Mij bevalt het in elk geval uitstekend. Het is lekker opzwepend. En met een beetje fantasie hoor ik er heel in de verte La Isla Bonita in, maar dan wel in een zwaar vervormde en volwassener versie. Wederom een favoriet van mij.
Like It Or Not, maar aan alles komt een einde: ook aan dit album. Dit nummer heeft een beetje een soortgelijk intro als Frozen. Dat is al snel over als de beat er in komt; dan denk ik gelijk weer aan Goldfrapp. Een nummer met een electro-dreun dus. Een hoop geluidjes en riedeltjes maken dit nummer interessant genoeg om de aandacht blijvend vast te houden.

En één van die laatste woorden (interessant) gaat toch zeker op voor het hele album en bovenal het fenomeen Madonna zelf.
Weer is het haar gelukt alle schijnwerpers op zich gericht te krijgen. Weer is het haar gelukt om na een zwakker album terug te komen met iets bijzonders, wat op de keper beschouwd helemaal niet zo interessant of bijzonder is. Want samples kennen we nu wel. Goldfrapp-electro ook wel (zelf Pop-prinses Kylie ging er al mee aan de haal). En toch, en toch: ik weet niet wat het is, maar Madonna doet het dan net even beter, gelikter, aparter of wat dan ook.
Als dit Madonna niet was hadden velen hun schouders opgetrokken, maar met de juiste marketing lukt het haar toch weer om de aandacht te pakken. Ook de mijne.
Binnen het pop-genre bekeken is dit gewoon een ijzersterke cd.
Vergeet even alle zorgen, zet alle stoelen aan de kant om vervolgens een uurtje uit je dak te gaan op Confessions on a Dancefloor.

Na de nummers 1 t/m 8 is vanaf vandaag ook de rest van dit album te vinden: de resterende 4 minutes eh nummers dus.
Madonna gaat al heel wat jaartjes mee in huize aERo: toen ik 13 was hoorde ik het nummer Holiday van ene Madonna. In mijn oren een ietwat saai discotutje met een nummer dat me niet erg veel deed (later is het goed gekomen tussen dit nummer en mij) maar een jaar later maakte ik kennis met de hits van het Like a Virgin album. Die LP kreeg ik dan ook als Sinterklaaskado dat jaar. Met de komst van single Into the Groove (uit de film Desperately Seeking Susan) was er wel sprake van een liefde tussen haar en mij. Ik wist niet hoe snel ik naar de winkel moest rennen om die single te kopen.
Toch zwakte het snel iets af met True Blue. Ik vond dat best een leuk album maar had er geen moeite mee dat mijn zus het kocht: scheelde mij weer geld.
Toen kwam het nieuws dat Madonna met mijn toenmalige idool Prince een nummer zou opnemen voor haar nieuwe album Like a Prayer en ik was helemaal bij de les. Als voorbode verscheen de gelijknamige single en ik was verslaafd. Ook het album zelf beschouw ik nog steeds als haar op één-na-beste. En daarna was de liefde over. Ik hield me ondertussen met heel andere muziek bezig en Madonna verdween ietwat uit zicht, ook in Nederland bekoelde de liefde want ze scoorde voornamelijk nog in eigen land of veroorzaakte ophef rondom naakt-foto's. Erotica ging wat langs me heen en Bedtime Stories hetzelfde verhaal. In 1998 kreeg ze het voor elkaar om spanning op te bouwen voor haar nieuw te verschijnen album Ray of Light. Ik pikte dat ook op en was helemaal om toen het uitkwam. Nog steeds beschouw ik dat als een geweldig album en geloof het of niet maar het heeft mijn 5* te pakken gekregen en dat zal ook wel zo blijven.
Mijn aandacht had ze terug en is sinds dat album ook niet meer verdwenen. Music vond ik erg leuk, American Life was niet beroerd maar viel toch ietsje tegen en Confessions on a Dancefloor beviel me uitstekend. De twee pieken die ik ervaarde bij Like a Prayer en Ray of Light werden niet meer gehaald.
Bij dit nieuwe album waren de voortekenen niet erg gunstig te noemen, de namen met wie ze zou gaan samenwerken stonden nu niet bepaald in hoog aanzien bij mij en de single 4 Minutes deed die angst al uitkomen evenals de nummers die vorig jaar al rondzweefden op internet zoals Candy Shop.
Dat nummer Candy Shop opent nu dit Hard Candy en mijn mening is totaal niet bijgedraaid na de vele draaibeurten die dit inmiddels gehad heeft. Echt een Pharell Williams nummer en Madonna probeert geforceerd hip te zijn met een nummer dat een flink aantal jaar geleden als hip omschreven kon worden maar wat nu hopeloos uitgekauwd is.
4 Minutes mag dan best een funky en aanstekelijk nummer zijn; maar om nu te zeggen dat ze hier één van haar beste hits ooit laat horen, nou nee. Ook dit komt geforceerd over. Typisch zo'n nummer dat in een Gay Palace alle homo's laat joelen en richting dansvloer doet rennen. Het zal het zeker goed doen bij de jongeren onder ons en als dat zo is heeft ze haar doel weer bereikt, maar eerlijk gezegd had ik gehoopt op een wat rijpere Madonna die nu eens niet zo misplaatst eeuwig jong wil blijven.
Dan volgt het eerste nummer waarbij ik denk 'hey dit klinkt wel leuk'. Give It 2 Me heeft een beat die me nogal doet denken aan de Rick James-hit Superfreak. Het is een prima up-tempo popnummer waar je je geen buil aan kunt vallen. Dit is Madonna-light maar wel lekker zoals men dat dan zegt.
Een hartslag opent, hoe origineel, het nummer Heartbeat. Weer die beat. Ik weet dat veel jongeren deze sound leuk vinden maar ook deze moeten toch toegeven dat dit liedje flinterdun klinkt?! Natuurlijk danst het lekker weg, maar van de queen of pop verwacht ik dan net even meer.
Miles Away klinkt zomers en luchtig en kan ik weer wat beter pruimen. Toch blijft er iets aan mij knagen. Het is allemaal wel aardig maar ik mis net dat beetje meer wat meestal toch kenmerkend is voor Madonna.
She's Not Me is een prima funky-disco stamper met lekkere gitaarlicks. Misschien dat die ruime 6 minuten wat korter hadden mogen zijn maar dat is een luxe-probleem zullen we maar zeggen.
Blijkbaar wil Madonna ook het zeer jonge publiek bereiken (lees K3-leeftijd), want Incredible komt op mij wel heel erg flauw over.
Gelukkig kent het nummer nog wat leuke breaks waardoor ik niet na een paar seconden al richting skip-toets grijp, maar dat dit tot het minste van deze cd behoort staat voor mij wel vast.
Beat Goes On circuleert ook al sinds vorig jaar op internet. Dit is een wat andere versie en ik moet zeggen dat het er wel door op vooruit is gegaan. Dat wil niet zeggen dat ik er nu wel enthousiast over ben. Zoals ik al eerder opmerkte: had ze hier een flink aantal jaartjes terug mee op de proppen gekomen dan was Madonna de absolute queen geweest, nu sluit ze achteraan de rij met een sound die toch erg uitgekauwd is anno 2008.
Dance 2night heeft ook weer een funky sausje maar vind ik een beetje de saaiheid bevatten zoals ik ook de nummers van haar debuut dat vind hebben. Het pakt me nergens en gaat een beetje ene oor in, andere uit.
Spanish Eyes behoort tot mijn favoriete Madonna nummers. Dit Spanish Lesson zal dat niet gaan doen. Het nummer sluit zich naadloos aan bij de andere nummers op dit album. Ondanks dat het mijn stijl niet is vind ik het zo beroerd nog niet.
Devil Wouldn't Recognize You is net geen ballad maar is wel één van de rustiger nummers. Het kabbelt een beetje voort maar heeft op zich genoeg leuke geluidjes en koortjes om het toch nog wat boeiend te houden.
De officiële afsluiter is Voices. De Japanse editie heeft Ring My Bell als extra en er zullen vast nog wel wat meer verschillende versies verschijnen. Voices gaat ook een tandje lager en heeft wat meer sfeer. Er klinken zelfs zeer licht Arabische tinten in door (vrij minimaal, maar als je oplet herken je ze wel). Het is misschien een ietwat kitscherige afsluiter maar ik was blij om dit te horen als afwisseling op de rest.
Het moge duidelijk zijn dat mijn Madonna-liefde gepaard gaat met pieken en dalen. Waar Confessions ervoor zorgde dat de dalende lijn weer wat omhoog ging daar is ze met dit Hard Candy in een vrije val naar beneden geraakt. Een onvoldoende is het nog net niet, want Madonna moet je wel binnen een bepaald kader beluisteren uiteraard. Ze maakt pop voor de massa en daar is niks mis mee, sterker: ze doet dit gewoon voortreffelijk. Nog bewonderenswaardiger is haar trendsettende gedrag en daar wringt de schoen bij dit album. Of dit nu je ding is of niet: ze weet deze keer echt niet te verrassen en het komt op mij te veel over als het achter de feiten aanhobbelen en dat ben ik niet gewend van haar.
Misschien wordt het tijd dat Madonna de volgende keer eens met iets heel volwassens op de proppen komt, ze is nu bijna 50 en het zou haar sieren. Met Ray of Light deed ze dat wat mij betreft beter: dat was een degelijk album dat tegelijkertijd hip was en dat straalde ook volwassenheid uit en dat doet Hard Candy niet.
Dat de kids uit hun dak zullen gaan geloof ik graag dus wat dat aan gaat weet ze wel een doelgroep te bereiken, maar aangezien ik met deze dame ben opgegroeid verwacht ik ook van haar wel wat groei.
We zullen zien. In elk geval staat ze voorlopig weer in the picture en zal iedereen over haar heen buitelen: en degene die het laatst lacht? Uiteraard
Ondanks mijn wat zure toontje probeer ik dit album toch even los van alles te zien en is het als popplaat redelijk geslaagd te noemen. Een heel, heel kleine 3* dan maar......

Dit album sloeg bij mij indertijd goed aan.
Madonna was toch wel een ietwat omhooggevallen zangeresje die leuke albums had gemaakt, maar ook niet meer dan dat.
Het knappe was dat ze in die tijd zo lekker kon provoceren.
Like a prayer vond ik dan ook een eerste stap in een wat volwassener geluid. Er staan goede songs op, die ook nu nog prima overeind blijven staan (en niet zoals de voorgangers leuk aan te horen zijn als '80's memories).
De bijdrage van Prince in de vorm van Love song vind ik wat misplaatst. Het is een sterk nummer, maar een wat vreemde eend in de bijt die naar mijn mening de balans op dit album wat stoort. Het is té duidelijk een Prince-song (wat gelijk zijn kwaliteiten in die tijd weer eens aantoont).
En ja ik geef het een hoge waardering, omdat ik het ook waard vind .

Madame X. Leuk hoor, dat Madonna allemaal types bedenkt ('She is a dancer, a professor, a head of state, a housekeeper, an equestrian, a prisoner, a student, a mother, a child, a teacher, a nun, a singer, a saint, a whore') en daar een heel concept van brouwt. Echt nieuw is het niet natuurlijk.

Op het Songfestival was het niet zo leuk, een optreden waar ze aardig wat kritiek door kreeg, en terecht. Haar carrière was nu definitief over, bleek een veelgehoorde opmerking.
De al verschenen nummers maakten mij niet erg enthousiast, alleen met Medellín kreeg ik ineens een enorme klik en dat nummer blijft gewoon ook leuk.

Maar Madonna zou Madonna niet zijn als ze mij en ongetwijfeld veel andere muziekliefhebbers niet weet te verrassen. Ik was bang voor alweer dat geforceerde jong willen blijven. ja, dat doet ze, maar hier voelt het natuurlijker dan op bijvoorbeeld een Hard Candy. Sterker: zo geforceerd komt Madame X wat dat betreft niet eens over. En ik vind het best dat ze zich niks van haar leeftijd aantrekt.

Dan is er nog die autotune. Vooruit: die gebruikt ze inderdaad aardig wat, maar we weten ook wel dat zingen niet haar sterkste kant is (alhoewel.... remember Evita?) Echt storend is die autotune niet eens en ja, dat komt uit mijn mond. Op de individuele vooruitgesnelde nummers irriteerde het me, in de hele album flow ineens een stuk minder. Opmerkelijk nietwaar?!

Madame X blijkt een zeer gevarieerd album te zijn en weet toch eenheid te bewaren. Het is een avontuurlijk album geworden met bizarre nummers als bijvoorbeeld Dark Ballet, maar ook latin pop, eurotrash en zelfs disco keert terug.
Op Batuka krijg ik zelfs een Leftfield-gevoel, en dat mag toch wel verrassend te noemen zijn. En dan ineens denk ik aan Nakhane. Ik vind het jammer hij niet op dit album opduikt, iets waar ik wel van uitging, ook al zei hij me al dat de geruchten dat hij mee zou doen niet klopten. Batuka is in elk geval een schitterend hoogtepunt van dit album.

Killers Who Are Partying heeft een heerlijke vibe en laat horen dat ze momenteel in Portugal woont. Maar hoe heerlijk ook: de activiste is hier luid en duidelijk aanwezig. 'I will be gay if the gay are burned'. 'I’ll be Islam if Islam is hated'. 'I'll be Israel, if they are incarcerated'. 'I know what I am, and I know what I'm not'. Ietwat geforceerd wellicht, maar ach.... ze hoeft het ook niet te doen. En het is toch nooit goed wat ze doet weten we inmiddels wel, kritiek krijgt ze hoe dan ook.

I Don't Search I Find lijkt een beetje terug te gaan naar haar Vogue periode. Een uitstekend, zwoel dansnummer is dit.

Looking for Mercy is een prachtig nummer dat zich kan meten met soortgelijke nummers op Ray of Light.

En zo gaat ze nog wel even door op deze avontuurlijke reis vol flamboyante types en dito nummers. IJzersterk geproduceerd door Mirwais, nummers die beslist niet tot haar zwakste gerekend hoeven te worden en waarmee ze wel degelijk nog even haar stempel weet te drukken op de moderne popindustrie.
Goed, die flater op het Songfestival moeten we maar achter ons laten, daar horen we hier uiteraard niets van terug.
Wat dan overblijft is een uitstekend nieuw Madonna album, waar nog een hoop te ontdekken valt en waar het gewoon lastig is om favoriete tracks aan te wijzen. Ja, dat had ik dus niet gedacht geef ik eerlijk toe.

Bitch I'm Madonna... of is Madonna gewoon een bitch?!

De Madame X tour zou anders moeten: optredens in kleine zalen om een intieme sfeer te creëren. Of dat een goed idee was kun je je afvragen. Madonna staat juist bekend om haar geweldige grootse shows en niet om haar spectaculaire zangkunsten waar ze haar publiek in intieme setting mee zou kunnen imponeren.

Door deze opzet konden veel minder fans haar optredens bijwonen en het werd een ramp. Madonna had serieuze gezondheidsklachten waardoor optredens gecanceld moesten worden. Dat is naar. Voor artiest en publiek. Maar mevrouw deed het rustig op het allerlaatste moment terwijl de mensen al in de zaal zaten.

Waar ze ook goed in was als altijd: haar publiek laten wachten. De gebruikelijke twee uur te laat werden er soms rustig vier (!). Zit je dan in een zaal zonder airco (want daar is mevrouw niet van) en zonder mobiele telefoon (want die moesten worden afgegeven bij de garderobe).
Veel fans waren dan ook woest en er werden zelfs rechtszaken aangespannen.

Uiteindelijk gooide ook Covid roet in het eten. De tour was gedaan.

Maar zoals bij elke tour brengt Madonna het uit op dvd en cd. De beelden heb ik (nog) niet gezien, de cd wel gehoord. En mijn kritiek is dezelfde als altijd: ondanks dat er flink aan gesleuteld zal zijn is haar zang niet haar sterkste punt; er is nu wel iets minder geschreeuw (wellicht omdat ze niet in een stadion staat?!), maar deze keer ben ik wel een beetje teleurgesteld in de live-versies, want Madonna weet altijd geweldige andere versies van haar nummers te brengen en dat is hier een stuk minder het geval. Ook heb ik het idee dat er nu wel erg veel van tape de zaal ingeslingerd wordt.

Daarnaast vind ik de setlist ook niet erg aansprekend, maar goed, Madame X moest gepromoot worden dus het is niet vreemd dat het merendeel van de nummers ook hier terug te horen zijn.

Ondanks de telkens weer terugkerende kritiek mijnerzijds blijf ik toch wel een zwak houden voor haar liedjes en denk ik dat het visueel vast weer goed in elkaar zal steken.
En ik was niet aanwezig deze show (heb haar maar 1 keer live meegemaakt en toen vond ze twee uur te laat beginnen ook helemaal prima) dus ergernissen of negatieve herinneringen op dat vlak heb ik niet.

De megafans pikken toch alles wel van de queen of pop (zoals ze zichzelf ook graag ziet getuige het vaak dragen van kroontjes de laatste tijd).

Madame X - Music from the Theater Xperience zal niet veel gedraaid worden in huize aERo, maar was voor nu een vermakelijke luistertrip en er zal er later ooit vast nog wel eentje in de herhaling komen lijkt me (sowieso met beelden erbij).

Leuk in de jaren '80 en ik had echt waardering voor haar met het album Like A Prayer.
Vervolgens zakte mijn belangstelling in z'n geheel weg om pas weer helemaal enthousiast te worden bij de release van Ray of Light, nog steeds haar meesterwerk als je het mij vraagt. En ja ook Madonna kan een meesterwerkje maken.
Sinsdien ben ik haar op de voet blijven volgen met wat wisselend resultaat. Ze was toch altijd wel de Queen of pop.
Maar toen kwam Hard Candy: ze leek haar magic touch kwijt. Ze huppelde nu te overduidelijk achter de trends aan en het merendeel van de nummers wisten me niet te overtuigen.

Vier jaar bleef het stil maar het Madonna-offensief is inmiddels flink van start gegaan: een nieuw album, MDNA, een film, een geurtje, een tour. Het kan weer niet op en mevrouw heeft alle touwtjes strak in handen. Je moet het haar nageven: zelfs op deze leeftijd weet ze nog steeds van wanten.
Maar levert dat ook een goed album op?

Give Me All Your Luvin' werd niet echt goed ontvangen zowel door pers als fans, die normaliter toch wel erg trouw zijn en haar niet snel zullen afvallen. Ook ik vond dat nummer niet te pruimen maar ik moet toegeven dat het nu toch wel blijft hangen en ik het eigenlijk best een vermakelijk bubblegum nummer vind. Want laten we eerlijk zijn; Ray of Light mag dan hoogstaand zijn, Madonna staat er verder niet echt bekend om. Ze levert fantastische pop af en dat is wat anders. Dit nummer blijft hangen of je wilt of niet.
Pas bij de tweede single Girl Gone Wild ging ik me zorgen maken want dit klonk als een willekeurig nummer van wie dan ook op een 538 Dance Smash Hits cd. Oei..... en toch begint ook dat nummer een beetje te vallen bij mij.

MDNA blijkt op alle fronten te voldoen aan dat gegeven: even twijfel je of dit nu wel of niet goed is maar als snel blijven de nummers hangen en laat nu net haar hele repertoire terugkeren op dit album maar dan in een ietwat aangepaste vorm naar nu. Ja, ze weet wat nu in is en nee ze zet niet echt een trend meer (voor zover ze dat ooit echt gedaan heeft: ze wist de dingen altijd naar het grote publiek over te brengen).
Zo hoor je wel degelijk dat ze geluisterd heeft waar Lady Gaga mee scoort. Met die opmerking maak ik me niet populair bij de grote Madonna-fans die momenteel in een behoorlijke catfight zijn beland met the little monsters van Gaga. Maar waar ik bij de tweede van Gaga te veel geforceerdheid hoor zoals Madonna dat ook had op Hard Candy, daar herpakt ze zichzelf op MDNA en kan ik dus stellen dat ze beter is en blijft dan Gaga.
We horen Beautiful Stranger/Ray of Light terug in het William Orbit nummer I'm a Sinner (fijn dat de man weer aan boord is trouwens) en we horen het strijkersloopje van Papa Don't Preach in Beautiful Killer.
Het True Blue huppelkutten-gehalte komt terug in Turn Up the Radio. Niet dat het op die hit lijkt maar het is zo simpel, maar daardoor ook zo ongelooflijk pakkend. Aanvankelijk vond ik het niks maar nu zit het hele dagen in mijn hoofd en zing ik het uit volle borst mee en geeft het me een vrolijk gevoel zoals ook een True Blue dat deed. B-Day Song is ook zo'n nummer. Te simpel voor woorden maar wel aanstekelijk. Dat Madonna graag aan Sinterklaasrijm doet is geen nieuwtje maar dat boeit me niet met dit soort pop. Het zingt extra makkelijk mee zullen we maar zeggen.
Dat Madonna nog steeds schitterende ballads kan zingen bewijst Falling Free wel en dat we blij mogen zijn met William Orbit laat Masterpiece horen dat zo op ray of Light of Music had kunnen staan.
Hoogtepunt van dit album is overduidelijk het tweede nummer Gang Bang. Dit mag nu al een Madonna-klassieker genoemd worden.

Is dit album een masterpiece? Nee, het is geen Ray of Light part 2 ondanks de medewerking van Orbit op enkele tracks. Het irriteert me soms wel wat dat Madonna erg overdreven aan haar jeugd wil blijven hangen (ze is geen 'girl' meer) maar verder levert ze toch een uiterst plezierige popplaat af dat iets uitstraalt van haar album Confessions on a Dancefloor. Het is een gevoel dat ik er bij krijg en dat valt niet goed uit te leggen.
Fijne pop dus en als je meer zoekt moet je dit gewoon niet gaan beluisteren. Ook niet als je een pesthekel hebt aan Madonna want dan zal dit album ook niet veel weten te bieden.

Now if you're gonna act like a bitch
Then you're gonna die like a bitch

Madonna: als puber had ik een poster in mijn kamer hangen. Het album Like a Virgin vond ik wel gaaf. Mijn zus kocht daarna het album True Blue wat ik ook leuk vond en Like a Prayer was het album waarmee ik weer Madonna-liefhebber werd.
En daarna? Geen idee eigenlijk. Ik verloor haar totaal uit het oog, het boeide me voor geen meter meer wat ze deed (later heb ik het met terugwerkende kracht ingehaald).
En toen stond Ray of Light op uitkomen. Bij een aantal mensen in mijn omgeving was dat een geweldig iets en ik moet zeggen dat toen ik Frozen hoorde ik eigenlijk ook wel begon uit te kijken naar dit album. Ik en uitkijken naar een nieuw Madonna-album; het moest niet veel gekker worden!

Toch kocht ik het op dag van release en al bij het openingsnummer Drowned World / Substitute For Love was ik om. Dit was heel wat spannender dan ik van deze dame gewend was. Het klonk niet zo flauw of kinderachtig meer: Madonna was muzikaal volwassen geworden. Wat een ongelooflijk slimme zet om de hulp William Orbit in te roepen. Mooi nummer dat hypnotiserend werkt.
Swim kreeg iets meer beats toegevoegd en werd daarmee wat dansbaarder dan het vorige nummer. Er zit een heerlijk ritme in dit nummer met her en daar leuke neveneffecten.
Het ijzersterke Ray Of Light volgt. Die clip staat me ook nog goed bij: past perfect bij dit nummer. Dit is zo'n nummer dat telkens weer voluit mag gaan bij mij: hard draaien en vooral even flink meebewegen. Meezingen laat ik dan maar achterwege, zeker wanneer ze de hoogte in gaat. Okee, ik geef het toe: ik doe dat ook
Wat ik hier goed aan vind is het perfecte samengaan van populaire dance met rockinvloeden. Wederom met dank aan William Orbit.
Candy Perfume Girl heeft net als Swim weer zo'n lekkere mellow beat. Een lekker trippy nummer waar even gas terug wordt genomen na de hectiek van het titelnummer.
Het intro van Skin heeft het mysterieuze wat het nummer Frozen ook heeft. Ook dit nummer vind ik behoorlijk sterk overkomen, dit door alweer die perfecte balans tussen rockgitaar en dancebeats. Daarbij de spacy ondertoon en Skin is daarmee een geweldig nummer te noemen.
Dat Madonna back on top was met dit album bewees het feit dat ze ook in Nederland weer eens hits wist te scoren. Nothing Really Matters was er één van. Ik ken er ook wat remixen van en die zijn zonodig nog opzwepender dan deze album-versie. Ze grijpt met dit nummer enigszins terug naar de happy pop van wat jaren terug, maar doet dat dan wel in een ander jasje waardoor ik het veel beter te pruimen vind.
Sky Fits Heaven heeft ook het gedrevene wat meer songs op deze cd hebben. Ondanks dat het dansbaar is heeft het toch een, voor haar doen, wat somberder ondertoon. Zweverig nummer en dit moet men vooral hard draaien.
Shanti / Ashtangi vormt een klein beetje een buitenbeentje. Hier komt het spirituele gedoe naar voren. Zelf vind ik het randje. Het is dat het muzikaal erg sterk in elkaar steekt, maar verder heb ik er niet zo heel veel mee.
Frozen vind ik tot op de dag van vandaag nog steeds haar beste nummer. Dit was een droom terugkeer. Het nummer klopt gewoon: mooie opbouw, mooi gezongen, mooie muzikale begeleiding.
Of het nu 1998 of 2007 is: het blijft pakken.
Een andere Madonna-klassieker vind ik The Power Of Goodbye. Aan dit nummer zitten behoorlijk persoonlijke herinneringen vast die ik hier niet neer ga zetten, maar neem van mij aan dat het dit dan nét even mooier maakt allemaal. Prachtig!
To Have And Not To Hold gaat nog even door in dezelfde sfeer: melodieus en vloeiend. Het is dat er veel electronica in verwerkt is want anders zou je denken een bossanova-achtig nummer van b.v. Bebel Gilberto te beluisteren. Het heeft wel eenzelfde soort swing.
En dan zijn we aangekomen bij de 2 slotnummers. Ik zie deze nummers eigenlijk als één geheel. Misschien omdat het tempo hier enorm omlaag gaat.
Little Star heeft een heel klein beetje drum and bass invloeden wat bovenwel goed werkt in dit nummer en afsluiter Mer Girl heeft wat donkers over zich. Het is een zeer rustige afsluiter die duidelijk laat horen dat het feest over is. Sterk gedaan.

Ik vind het terecht dat dit album indertijd bejubeld werd door zowel pers als publiek (Madonna die in de OOr top 10 van 1998 stond: wie had dat ooit kunnen denken).
Het zal moeilijk zijn om dit meesterwerkje te evenaren, daarvoor is deze mevrouw soms net iets te berekenend bezig met het zoeken naar een nieuwe sound en bijpassend imago. Natuurlijk was dat hier ook het geval, maar gevoelsmatig lag het er voor mij net even wat minder dik bovenop.
Nog steeds een lievelings-album dit Ray of Light.....

Als 14-jarig ventje raakte ik in de ban van Prince en omdat mega-sterren in de jaren '80 wel een ding waren zorgde ook Madonna ervoor dat ze mijn aandacht wist te vangen.
Ze boeide me, ook al werd ik niet zo wild van Like a Virgin als dat ik deed van Purple Rain.
True Blue was van hetzelfde laken een pak, maar ik was zo'n mega-fan van Prince dat dat album in de categorie 'leuk' viel en ik het best vond dat mijn zus dat album kocht (uiteraard heb ik nu haar lp en heb ik de cd uiteindelijk zelf ook een paar jaar na release gekocht).

Like a Prayer was andere koek: dat vond ik gewoon een ijzersterk album en dat vind ik nog steeds. En toen was het over. Ik volgde niet meer wat ze deed en het feit dat ze in Europa toch wat van haar mega-status verloor werkte ook niet mee om haar echt op de voet te volgen... tot 1998..... de nieuwe nog uit te komen Madonna zou iets bijzonders worden en de single Frozen maakte dat dubbel en dwars duidelijk: ik keek reikhalzend uit naar een nieuwe Madonna. Wat??? Ja, echt. Ook voor mij een nieuwe ervaring en het album loste al mijn verwachtingen in. Sindsdien ben ik haar weer gaan volgen met wisselende resultaten. Het ene album beviel me beter dan het andere.

Vanaf Hard Candy ging het toch wel wat mis voor mij: sterke nummers afgewisseld met vreselijke draken. Een Madonna die geforceerd hip ging doen. Nu deed ze dat altijd wel maar ze was iedereen op slimme wijze toch wel een slag voor en het klopte: een perfect neusje daarvoor had ze wel en dat was voor mijn gevoel weg. MDNA bracht daar geen verbetering in: een zeer afwisselend album in mijn oren.

Hoe dan ook betrap ik me er telkens weer op dat ze het voor elkaar krijgt nummers voor te schotelen die zeer snel in mijn hoofd nestelen en daar niet meer uit kunnen komen of ik dat nu wil of niet.

En dan het gedoe rondom Rebel Heart: blijkbaar is haar boosheid toch serieus gezien de arrestatie die volgde na het lekken, maar 100% zeker ben ik nooit bij deze dame. Hoe is het mogelijk dat nu alle 25 nummers van de super deluxe cd naar buiten zijn gekomen ruim voor de release. Zou het dan toch?? Aandacht heeft ze in elk geval weer wel.

Het doet er niet toe, ook niet of trouwe fans wel braaf wachten tot de echte release. Als ik het kan beluisteren dan doe ik dat. En zo geschiedde.

De klok telt 1 uur en 37 minuten. Het is nogal een zit en dan weet je van tevoren al dat het een album gaat worden dat alle kanten op gaat, dat kan niet missen zeker ook als je de 6 nummers kent die al naar buiten zijn gebracht.

Wat me opvalt is dat het krampachtige hip doen zoals op de draak Bitch I'm Madonna minder vaak voorkomt dan verwacht. Ja, natuurlijk, Madonna heeft altijd al proberen mee te doen met de moderne tijd en dat is nu niet anders maar nummers als Devil Pray[i] (ik vind dat een prachtige popsong) of [i]Ghosttown (idem) zijn in het rijtje Madonna nummers echt zo beroerd niet, sterker: ik vind dat tot haar betere nummers behoren.

Maar er staan meer betere momenten op. Joan of Arc klinkt lekker, in Holy Water duikt Vogue op ingenieuze wijze op en Body Shop is een lekker vreemd, pittig popnummer. Ze heeft het over I saw a Ray of light in het nummer met Nas (Veni Vedi Vici) dus ook daar haalt ze haar verleden even aan.
Wash All Over Me is een dik aangezette Madonna ballade die het misschien niet haalt bij klassiekers als Live to Tell maar die allerminst krampachtig overkomen. Het is puur Madonna. Ook Messiah is zeker niet slecht: ze zingt er behoorlijk krachtig op terwijl we heus wel weten dat Madonna geen sterzangeres is (zacht uitgedrukt): het sfeertje van dat nummer pakt me gelijk.
De uiteindelijke versie van titelsong Rebel Heart vind ik minder dan de demo-versie jammer genoeg. Wat een lekker nummer vind ik dat toch en die is nu helaas een beetje doodgeproduceerd. Dat gitaartje komt niet lekker uit de verf en het lijkt of de emotie uit het nummer is gehaald. Ik berg mijn demo-versie dus zeker niet op! Maar misschien is het een kwestie van wennen omdat ik de demo al goed vond. Ook Addicted vind ik wat minder uitpakken in de uiteindelijke versie helaas.

Dit zijn wat voorbeelden van nummers waar het is eens niet van Bitch dit en bitch dat is. Ze kan het wel, maar zou het vaker moeten doen want helaas staan er ook nummers tussen waar ik vooralsnog niet veel mee kan (Beautiful Scars bijvoorbeeld is mij wat te nikserig) en ook een paar die het nooit zullen gaan worden voor mij zoals het genoemde nummer met Nicki Minaj of Autotune Baby die ik gewoon niet leuk vind. Tienerpop liedjes hoeven voor mij niet en heeft ze volgens mij ook niet nodig getuige haar album Ray of Light.

Rebel Heart is daarmee een album geworden dat toch net was serieuzer overkomt dan MDNA of Hard Candy. Het is geen Like a Prayer, Ray of Light, Music of Confessions on a Dance Floor maar ik ben toch eigenlijk best wel positief verrast. Ik had me ingesteld op een album vol drakerige tienerpop en dat valt alleszins mee. Met 25 nummers kun je wachten op nummers die je niet ziet zitten en ik weet ook heus wel dat ik Madonna niet moet gaan vergelijken met een debuut van Benjamin Clementine, om maar eens iets te noemen. Madonna is een status aparte in de aERo-wereld. Ik draag haar niet op handen, nooit gedaan, maar ik heb wel een zwak voor haar. Madonna is een genre op zich zou ik haast zeggen, wat natuurlijk een belachelijke opmerking is gezien het feit ze altijd moet steunen op buitenstaanders en ze op op dat vlak helemaal niet bijzonder is, en toch is er iets aan haar dat me net even meer boeit dan al die zangeressen na haar (ik noem geen namen).

Ze laat je in elk geval wel flink kiezen: wordt het het basispakket, een deluxe cd, toch de superdeluxe cd of blijf ik voor vinyl gaan. Goedkoop zal het wel niet zijn in elk geval. De extra tracks op de super deluxe versie zijn prima, maar voelen toch wel een beetje aan als terechte bonustracks (zijn het vaak ook niet voor niets). Er is nog tijd om hier over te twijfelen zullen we maar zeggen.

Ja, Rebel Heart valt mee en is eigenlijk een behoorlijk lekkere plaat geworden. Beoordelend als echte popplaat (en dat moet je doen vind ik) verdient ze zeker geen heel lage beoordeling van mijn kant, integendeel.
Dat de onvoldoendes vast wel weer flink zullen volgen si zo voorspelbaar als wat, maar de tijd dat ik me daar wat van aantrek moet nog komen

Nog leuker gaat het worden als er nu alsnog een compleet andere versie komt: in dat geval heb ik niks gezegd

De cd is uiteraard een uitgedunde versie van de dvd en in zo'n geval is die dan ook interessanter:

1. Intro: The Sweet Machine
2. Candy Shop Medley
3. Beat Goes On Medley - feat. Kanye West
4. Human Nature
5. Vogue 2008
6. Die Another Day 2008
7. Into The Groove 2008
8. Heartbeat
9. Borderline
10. She's Not Me
11. Music 2008
12. Rain / Here Comes The Rain Again
13. Devil Wouldn't Recognize You
14. Spanish Lesson
15. Miles Away
16. La Isla Bonita Medley
17. Me Darava / Doli Doli
18. You Must Love Me
19. Don't Cry For Me Argentina
20. Get Stupid Medley
21. 4 Minutes-Feat. Justin Timberlake And Timbaland
22. Like A Prayer 2008
23. Ray Of Light
24. Like A Virgin 2008
25. Hung Up Medley
26. Give It 2 Me
27. Credits

Over de cd zelf: een tijd terug werd dit optreden al uitgezonden op de nederlandse televisie. Het was de eerste keer dat ik niet zo onder de indruk was van een optreden van de queen of pop. Af en toe mocht ze een beetje schor schreeuwen over vocalen die regelmatig al voorgeprogrammeerd waren. Nu is het wel vaker zo dat de backings een belangrijke rol speelden bij haar optredens, maar hier begint het schrijnend te worden (Madonna die vanaf tape op de achtergrond backing vocalen meezingt waarover ze dan live overheen mag gaan). Het is allemaal te voorgekookt en ook de show zelf vond ik een stuk minder dan voorgaande tours.
Daarnaast vind ik de stijl van haar laatste cd gewoon niet zo denderend en daar ligt de nadruk uiteraard wel op voor wat betreft deze cd/dvd. Hierdoor vind ik ook de klassiekers een stuk minder goed klinken, puur omdat ik het nieuwe sausje niet zo goed lust (de rockversie van Borderline is behoorlijk opvallend trouwens; niet aanwezig op de cd-versie wat me niet zo verbaast omdat ze hier vocaal ook weer aardig door de mand valt).
Gelukkig weten we dat mevrouw continue van stijl verandert dus ik wacht wel weer af wat de toekomst gaat brengen. Maar hier klinkt het vaak voor geen meter heel eerlijk gezegd (stop met dat schreeuwen door je nummers Madonna: dank u).
Ik geef wel eerlijk toe dat ik sowieso nooit zo'n fan ben van live-albums en Madonna is natuurlijk al helemaal geen sterzangeres, zacht uitgedrukt. Ze moet het vooral van de show hebben en zelfs een mindere show is altijd nog een prima show.

Opvallend snel na haar vorige live-cd dus weer eentje.
Madonna moet het live natuurlijk van de visuele aspecten hebben dus je kunt je afvragen wat de toegevoegde waarde is van live-albums in haar geval.
Allereerst een leuk souvenir voor de mensen die er bij waren zoals ik hierboven las. Maar dat gaat eigenlijk altijd wel op voor live-opnamen. Die zijn altijd leuk als je er bij geweest bent.
Vooruit: ook voor buitenstaanders kan het een leuke aanvulling zijn. Net even andere versies en voor sommigen is dat gewoon leuk erbij te hebben. De opnamekwaliteit is daarbij heel redelijk dus ach waarom ook niet.
Voor Madonna liefhebbers als ikzelf is dit dus heel aardig te horen allemaal (en ik ben er niet bij geweest). Maar net als bij de vorige live-cd: leuk voor een paar keer en meer ook niet, dan toch liever de reguliere albums.
Gelukkig zit er een dvd bij en daar heeft iedereen in het geval van Madonna meer aan denk ik.

Een enorme hype onder Madonna fans: 'hét album' dat nooit werd uitgebracht omdat Ray of Light zo'n succes was. Een heilige graal die nu dan eindelijk wordt uitgebracht. Een soort Black Album van Prince, of soortelijke releases.

Ehm, het meeste heb ik al op de cd-singles die indertijd verschenen. Ja, het zijn edits. Nou leuk. Ja, een oude demo staat erop (die kennen we als liefhebber nu wel).
Met andere woorden: ik snap de hype niet zo goed. Zo bijzonder is deze release toch niet?! We hebben toch ook al de Finally Enough Love: 50 Number Ones met remixen gehad?! Dan is dit toch gewoon een soort aanvulling daarop maar dan onder de Ray of Light paraplu?!

Neemt niet weg dat ik dit wel degelijk een leuke release vind, maar dat is wat anders. Een leuk en aardig tussendoortje (het schijnt dat er een nieuw album aan zit te komen). Zou een leuke RSD uitgave kunnen zijn, daar heb je er genoeg van op die dag. Als Madonna overleden was had iedereen geroepen 'uitmelken door de nabestaanden', maar ze is niet dood en we hebben hier een heilige graal in handen als ik de grote fans mag geloven. Nogmaals: wel een lekkere heilige graal dan en voor mij een beetje minder heilig dan

Overigens geen album dat mee gaat dingen voor een plaats in mijn 2025 lijstje. Het mag dan wel dit jaar uitgebracht zijn, het blijven remixen uit die tijd.

Madrugada is een band die het bij mij niet snel verkeerd zal doen. Of ze nu de wat meer populaire kant op gaan of dat het ten tijde van de wat donkere sound is. Ik vind het altijd wel mooi. De zang van Sivert en de sfeer... een combinatie die mij nooit verveelt.
Ik keek dan ook uit naar deze release (en schrok van de vinylprijs.... of die het waard is is een andere discussie zullen we maar zeggen).

Chimes at Midnight is een behoorlijke verrassing. Want wie had gedacht dat er ooit nog een album onder de naam Madrugada zou verschijnen?! Sivert was solo ook lekker bezig en zijn sound week nu ook niet enorm af van wat hij met Madrugada liet horen. Zou dit dan toch een beetje Sivert solo onder de naam Madrugada zijn?

Nobody Loves You Like I Do is een fraaie, sfeervolle opener die de release van dit album al vooruit was gegaan. Ik heb het bewust nauwelijks geluisterd, net als die andere singles, om juist van het album als één geheel te kunnen genieten. De link met Tindersticks is snel gelegd, makkelijk vanwege de donkere sound wellicht, maar hier nog wel meer omdat dat geluid hier iets lichter van kleur is. Het zweverige dat beide bands hebben is hier goed te horen. Of ik een nieuw verrassend geluid hoor?! Welnee, maar ik denk ook niet dat Madrugada-liefhebbers daar op zitten te wachten. Ik in elk geval niet.
Het nummer an sich is een wat tamme opener maar maakt nieuwsgierig naar het vervolg.

Een vervolg in de vorm van Running from the Love of Your Life. Dit klinkt wat pompeuzer. Gek genoeg krijg ik hier een beetje een R.E.M.-gevoel ten tijde van Monster. Het is meeslepend en gruizig. Hartverwarmend? Nee, dat niet.

Help Yourself to Me raakt dan weer wat meer. De zang van Sivert is hier verantwoordelijk voor. Prachtige melodie die gelijk onder de huid kruipt. Schitterend! Dit is echt genieten voor mij. Ja, zo hoor ik Madrugada graag. Het eerste hoogtepuntje is een feit.

Stabat Mater schept met zo'n titel hoge verwachtingen. In de klassieke muziek maken ze van dit gedicht meestal toch echt iets heel fraais. Madrugada doet dat op eigen wijze. De gitaar eist hier een grote rol op, maar Sivert blijft de show stelen.

Op Slowly Turns the Wheel zijn de grotere gebaren wat meer aanwezig. Dat is voor sommigen ongetwijfeld een reden om er met een boog omheen te lopen. Maar wat mij betreft is het goed te doen, alhoewel ik wel begrijp dat het dit soort nummers zijn waar de liefhebbers van het oudere werk toch wat kritiek op zullen hebben. Ik vind dat volvette geluid wel wat hebben.

Imagination heeft iets zweverigs en doet me denken aan enkele Joshua Tree nummers van U2, of zeg ik nu iets heel geks? Van mij uit betekent dat een heel groot compliment. Dit soort nummers raken me wel en de zacht toegevoegde vrouwelijke vocalen geven het net even wat meer. Dromerige klanken uit het hoge noorden. Fraai hoor.

Dreams at Midnight werd op deze site wat lauw ontvangen. Te makkelijk? Te standaard? Het schuurt inderdaad niet, maar eigenlijk doen alle nummers op dit album dat niet echt. Toch vind ik dit best goed te pruimen. De wat lichtere toon valt op maar doet geen afbreuk aan de sound van de band. Het neigt naar een wat populairder geluid en zodra een band dat gaat doen zijn ze voor velen af. Dat kan en mag. Ik haak nog wel aan hoor.

Call My Name blijft een beetje in het zelfde midtempo hangen als de voorgangers. Misschien is dat wel mijn puntje van kritiek: de variatie is niet heel groot op dit album. Zet een wat steviger rocker af tegen een schitterende ballad en de nummers vallen meer op, dat is nu iets minder het geval. Ook hier neemt de gitaar zijn hoofdrol in een verder wat minder opzienbarend nummer.

Horen we daar een klacht? Nou dan gooien we Empire Blues er in. Wat meer uptempo met een country-touch. Maar als ik dan toch mag klagen: dit is mij iets te veel hoempa 'op volle toeren' gezellig meedoen.

Snel door naar You Promised to Wait for Me dan. Hier klinkt Sivert's stem weer zo lekker zwaar en donker. De muziek daarentegen is veel lichter van kleur. Het zorgt voor een mooi en lieflijk contrast. Toch neigt dit nummer ook naar een wat meer populairder geluid. Het maakt de band iets alledaagser en daardoor ook minder bijzonder wellicht. En toch vind ik dat nog steeds niet vervelend. Toch mijn zwak voor Madrugada denk ik.

The World Could Be Falling Down klinkt wat braaf, maar is zeker mooi wat mij betreft. Minder pompeus dan het vorige nummer en eigenlijk zijn ze dan toch ook wel op hun best.

Het nummer Ecstasy konden we ook al eerder beluisteren. Het is een schitterend einde dat het album in stijl afsluit. Voor dit soort nummers doe ik het wel.

Is Madrugada na zo'n lange tijd nog de moeite waard? Ik vind dat eigenlijk best een lastige vraag. Ik ben blij met deze release, maar echt veel toevoegen doet het niet en dan volstaan de solo-albums van Sivert Høyem ook wel. De band klinkt iets minder opwindend dan voorheen, maar dat kan ook zijn omdat we weer heel wat jaartjes verder zijn. Kan ik er van genieten? Jazeker! Dus op dat vlak is de missie geslaagd. Laten we het maar niet over die achterlijke vinylprijzen hebben. Mijn collectie is inmiddels zo omvangrijk dat het allemaal niet meer zo opvalt. Of de prijs dit album waard is is aan eenieder uiteraard. Dat het leuk is om weer nieuw werk van Madrugada te horen is voor mij een feit. Dat Robert Burås gemist wordt moge ook duidelijk zijn.....

Dat ik donkere melancholieke muziek waardeer mag onderhand wel bekend zijn, en zo past Madrugada uiteraard ook in het lange rijtje artiesten die dit genre vertegenwoordigen.
Klinkt het gek als ik dit toch hier en daar lichter (lees: minder donker) noem? Soms welhaast groots en meeslepend......
Puur, ontroerend en toch ingetogen. Jazeker, een en al tegenstrijdigheid die ik hier verkondig want hoe valt groots en meeslepend nu te rijmen met ingetogen? Precies, dat vraag ik me nu ook af en toch weet Madrugada dit af te roepen met dit debuut-album. Dat is knap. Zeer knap.
Dit album weet zich langzaam uit diepe krochten omhoog te werken om zich vervolgens in een groots licht aan mij te presenteren. Ja aan mij, want zo is dit album gemaakt: het is er voor mij alleen (en dat er daarvan een hele hoop rondlopen is dan slechts bijzaak).

Deze Deense op pedal steel werkt samen met o.a. Mark Lanegan. Een zanger die we wel vaker overal zien opduiken (het is net Antony).
De nummers waar hij op meedoet doen me heel erg denken aan zijn samenwerking met Isobel Campbell en dat is zeker niet verkeerd.
Verder is dit een album zoals we ze wel vaker horen binnen dit genre en dan mag je het knap noemen dat het toch voldoende weet op te vallen.
Zeer fijne folkliedjes met een country-touch (dankzij de pedal steel) en als je een zanger als Mark Lanegan weet te strikken zit je al snel goed. Daarbij zijn de bijdragen van Rachel Flotard (kristalheldere stem) en Jon Auer zeker ook de moeite waard. De instrumentale nummers die daar tussendoor gevlochten zijn maken het geheel afwisselend en in zekere zin luchtig omdat het album er niet sleperig van wordt.
Het is en blijft voer voor liefhebbers en je moet er ook een beetje voor in de stemming zijn (late uurtjes of een zonnig lentedagje als vandaag zijn ideaal), maar dan heb je wel wat.

Als je er snel bij bent kun je Coming Home nog beluisteren via de Luisterpaal van 3voor12.

Geef de zweefmolen maar een slinger want we gaan terug naar de psychedelische jaren '60 met The Magic Castles uit Minneapolis.
Snufje shoegaze, dromerige zang, dwarrelende gitaarpartijen en vooral maar eindeloos doorgaan met je nummers: ze weten waar ze de mosterd vandaan kunnen halen (The Velvet Underground, The Doors o.a.).

En daar schuilt waarschijnlijk ook wel het probleem bij dit album: we kennen allemaal wel de klassiekers uit de echte tijd en die koesteren we of vermijden die als de pest.
Waarom dan een album als The Magic Castles aanschaffen?! Tja, eh, nee daar is geen antwoord op te geven. Ik denk dat dat inderdaad niet nodig is.

Dit is best een prima album maar de nummers slepen soms te lang voort en retro hebben we ook al vaker voor onze kiezen gehad dus misschien is dit nu wel een beetje te veel. Daarbij mag deze band ongetwijfeld een hoop van die klassiekers in hun platenkast hebben staan; het hoeft nu ook weer niet een reden te zijn het zelf dan allemaal maar over te doen.

Voor mij allemaal categorie 'wel aardig' maar dan zoek ik liever het echte werk op en ook daar moet ik niet al te lang naar luisteren want dan ben ik het al weer snel zat.
Volgende keer misschien ook wat puntiger nummers jongens!

Totaal aan me voorbij gegaan toen het uitkwam. Magnapop was vergane glorie uit de jaren '90. Bestaan ze nog? Dus hup, negeren die handel.

Maar nu ik anno 2018 de band opnieuw live ga zien, letterlijk bij mij om de hoek, moest dit toch naar boven komen drijven. Het laatste wapenfeit dateert uit 2009, maar dat mag de pret niet drukken. Want pret is toch wel wat het uitstraalt. 'Lijkt wel een soort Blondie' werd hier thuis geroepen. Springerige poprock. Ja, best wel.

Niks nieuws. Magnapop herhaalt het riedeltje van de voorgaande albums. Leuk zo op z'n tijd, en live zal het ongetwijfeld ook weer gezellig gaan worden. Ik moet terug naar 1994 toen ik ze zag optreden in Rotterdam met dEUS in het voorprogramma (en geloof me: die maakte een veel grotere indruk). Met een deel van de vriendengroep van toen ga ik nu weer. Magnapop wat jaartjes ouder, wij ook.

En Chase Park? Leuk om als opwarmertje voor het concert te draaien, maar ik hoor geen Favorite Writer of Merry. Niet erg. Gaat vast leuk worden en dan kan dit album daarna weer een beetje stof gaan vergaren.... denk ik...... maar leuk is het echt wel

Jammer dat Barrio er niet op staat. Maar dat nummer stamt ook al weer uit 2019, het jaar dat Mahmood tweede werd voor Italië op het Eurovisie Songfestival (Duncan Laurence won dat jaar voor Nederland).

Mijn 12 punten gingen toen uit naar Mahmood (je mag immers niet op je eigen land stemmen) en ik was wel benieuwd naar dit nieuwe album, zeker ook gezien de nummers die in de tussentijd verschenen, waaronder Barrio.

Het merendeel van die nummers is uiteindelijk wel op Ghettolimpo terechtgekomen. Een album dat in z'n geheel wat sterker is dan Gioventù Bruciata waar de hit Soldi op staat.

Het klinkt rauw, heeft vleugjes hip-hop, maar is verder gewoon een echte popplaat. Niet de typische zwijmel Italo, maar een beetje meer 'van de straat', wat natuurlijk relatief is, want zo rauw of controversieel is Mahmood nu ook weer niet.

Het is een veelzijdig album, maar schiet zeker niet alle kanten op. Het is een stijl waar je wel een beetje van moet houden. Op dit moment overigens wel enorm populair in Italië. Kijk je daar in de hitlijsten dan kom je vooral dit soort pop tegen. De tijden van die typische Italiaanse ballades lijken daar ook een beetje voorbij.

En Mahmood weet hoe hij zijn nummers kruidiger kan maken als je ziet dat hij bijvoorbeeld een Woodkid heeft gevraagd mee te doen.

Lekker album voor deze zomer, waar ik hopelijk ook anderhalve week in Italië van kan doorbrengen zoals het er nu naar uitziet. Dit is de betere en interessantere pop van dit moment en dat het in het Italiaans gezongen is maakt het net wat exotischer.

Soldi is tot nu toe mijn favoriete inzending op het Songfestival van 2019. Toch is dat niet genoeg reden om dan maar gelijk het hele album te beluisteren. Nee, het feit dat Italië dit jaar weer het vakantieland gaat worden gaf de echte doorslag.
De laatste keren dat ik in het land op vakantie was zocht ik ook altijd artiesten uit die het goed deden in de charts en die een mooie soundtrack konden vormen voor een paar weken 'la dolce vita'.
Dus dan maar twee vliegen in één klap: een uitgebreide kennismaking met Mahmood en misschien een leuke soundtrack komende zomer.

Gioventù Bruciata is in september 2018 uitgebracht als EP met zeven nummers. Door deelname aan het Songfestival zijn er nummers toegevoegd om er een volwaardig album van te maken en een officiële releasedatum van 22 februari 2019 te kunnen geven. Nog steeds een kort en bondig album, maar dat is prima. Het mengelmoesje van diverse stijlen stoort nergens en klinkt nergens geforceerd.

Het is mooi dat hij met zijn winst op San Remo en deelname aan het Songfestival het land op z'n kop wist te zetten; zelfs de politiek ging zich ermee bemoeien. Wel of niet gay (hij is er zelf niet duidelijk over, maar werd al snel zo neergezet) en Arabisch is een combinatie die daar niet overal lekker lag.

Het maakt allemaal niks uit. De storm is al weer gaan liggen en ik hoop dat Mahmood heel hoog gaat scoren met Soldi. Daarnaast is het ook gewoon genieten van een prima pop-album in de vorm van Gioventù Bruciata.

Gioventù Bruciata klokte een dik half uur, opvolger Ghettolimpo 50 minuten en het derde album van Mahmood gaat weer terug naar het halve uur.

Tuta Gold had de derde keer San Remo winst kunnen worden en dan ook derde keer Songfestival in relatief korte tijd. Het mocht niet zo zijn. Hij werd zesde en Angelina Mango won en zal Italië dit jaar op Eurovisie vertegenwoordigen.

Ghettolimpo werd snel een lieveling van mij: ik vond de ontwikkeling die Mahmood doormaakte ook interessant. Op dit nieuwe album is die verrassing weg.

Wel klinkt het nu allemaal wat rauwer. Het gepolijste wat je vaak hoort in Italiaanse muziek is hier niet te horen. Ook niet in de rustige, dromerige nummers.... die weten dat rauwe randje ook wel te behouden.
Nei Letti Degli Altri is daarmee een kort, maar zeker interessant album waarmee Mahmood zich bij mij nog steviger op de kaart weet te zetten. Of ik net zo verliefd op dit album ga worden als de vorige betwijfel ik dan wel weer ernstig, daarvoor mis ik net dat kleine beejte meer dat ik op Ghettolimpo wel hoorde.

Dat hoezen wel degelijk belangrijke uithangborden voor een cd kunnen zijn blijkt wel weer uit deze van Malcolm Middleton.
Ik zag hem, vond hem opvallend en zonder dat ik wist waar ik naar ging luisteren kwam ik uit bij dit A Brighter Beat. Wist ik veel dat Middleton de helft was van Arab Strap (die ik ook maar half ken).
Myspace blijkt dan al snel een goed begin. Daar staat o.a. de opener We're All Going To Die.
Waar ik of ander singer-songwriter stuk verwachtte kreeg ik een heerlijk poppy up-tempo nummer. Vrolijk tot en met, swingend als een tierelier, maar als je dan verder luistert hoor je een tekst die dan weer heel anders aangeeft. Heerlijk dit soort tegenstellingen. Mijn belangstelling was geboren.
Fight Like The Night leek even een rustig gitaarnummer te worden, maar ook hier komt er al snel up-tempo bij kijken en zingt er een dame mee om het verhaal nog eens extra aantrekkelijk te maken. Een beetje zoals bij Damien Rice of Belle & Sebastian, alleen dan iets minder lieflijk of zacht op de een of andere manier.
Dan volgt misschien wel het leukste nummer van het album (zie ook de video-clip): A Brighter Beat. Ook hier weer een uitstekend up-tempo ritme waar ik heel blij van kan worden. Het is toch echt een solo-project van de man, maar het klinkt allemaal heel vet en vol alsof je toch luistert naar een complete band (natuurlijk: hij krijgt hulp). Mevrouw (Jenny Reeve) mag overigens ook weer meezingen. Doet me een beetje aan Badly Drawn Boy denken bij tijd en wijle maar dan eigenlijk net even leuker.
De titel van Death Love Depression Love Death is er niet eentje waar je nu echt blij van kunt worden. Voor het eerst neemt Middleton ook gas terug, maar schijn bedriegt want dat blijft maar even zo. Al snel hakken de drums, raggen de gitaren en draait de bas overuren. Toch maakt dit nummer niet vrolijk ondanks het tempo. Het heeft iets zwartgalligs over zich. Een ruige meneer Middleton dus (met overigens lekker Schots accent hier en daar).
En als we dan toch krachtig bezig zijn zeggen we gewoon Fuck It, I Love You. Op dit nummer komt de invloed van producer Tony Doogan wel naar voren. Hij was ooit ook verantwoordelijk voor het geluid van Belle & Sebastian. In dit nummer komt dit goed naar voren, mede door de zangpartijen.
Stay Close Sit Tight is gewoon een mooi liedje met prachtige begeleiding. Heerlijk om dit als afwisseling te horen en daarmee maakt het dit album net ook even leuker en spannender.
Het op piano openende Four Cigarettes gaat nog even door in de categorie mooie liedjes. Het heeft een melancholische touch en het lijkt hier wel alsof we lente en zomer overslaan om regelrecht door te gaan naar de herfst.
Somebody Loves You heeft dan weer dat lossere wat ik ook bij een Badly Drawn Boy terughoor. Ook Elliott Smith klinkt hier in door. Niet de minsten om mee vergeleken te worden, want beiden zijn ook messters in het maken van dit soort gitaarliedjes. Middleton mag er van mij aan toegevoegd worden.
Het lijkt alsof de koek met up-tempo songs een beetje op is want Up Late At Night Again start rustig om even later wat meer in het midtempo segment te belanden. Ook hier vind ik de muzikale ondersteuning van zeer hoog niveau. Misschien ietwat pompeus hier en daar maar dat is geen storende factor.
Superhero Songwriters opent vrij opvallend en lijkt een apart nummer te gaan worden, maar al snel slaat de triestigheid toe waar de stem van Middleton wel verantwoordelijk voor is overigens. Strijkers kleuren dit nummer mooi in en uiteindelijk zorgt het voor een prachtig slot van dit album.

Heerlijk om puur afgaande op een hoes een sterk album te ontdekken (het is nu al de tweede keer dat me dit in korte tijd overkomt).
Wederom een goed album waar ik zeer mee in mijn nopjes ben en dat nodigt zeker uit om de twee voorgangers eens op te zoeken en me beter te verdiepen in Arab Strap.

Zou het ooit iets gaan worden tussen shoegaze en mij?
Ik weet het niet: de ene keer pakt het me en de andere keer laat het me volkomen koud. Slowdive? Engineers? Ride? Helemaal prima. My Bloody Valentine? Neuh, laat maar.
Maar ja, wat is shoegaze........... eigenlijk is dat een breed begrip en welke artiesten mag je er wel en welke niet onder scharen?
Post-rock: ook zo'n term. Ik heb er niet veel mee en toch zijn er genoeg bands die daar onder zouden vallen die ik goed vind.
Laten we het stickertje maar eens vergeten en ons concentreren op een band uit Dresden, Duitsland. genaamd Malory.
Dromerig hoesje, mmmm, dan zitten wel toch in de richting (o nee, geen stickertje plakken).
Openingsnummer Floating dan (oehhhh die titel). Ja hoor. Lekker dromerig, wijdse gitaren en af en toe wat zang die meer als instrument fungeert: damn wat een lekker nummer is dit.
The Signs is als een winterse dag waar de versgevallen sneeuw nog niet verpest met voetstappen en autosporen. Ongerept en puur ligt het er bij om vervolgens knisperend door jouw eigen voeten ontdaan te worden van z'n maagdelijkheid.
Het loopt naadloos over in Caché waar de zang naar achteren is gemixed en waar het sfeertje wat duisterder aan het worden is maar waar de zang er voor zorgt dat er nog genoeg licht over schijnt.
Water in My Hands heeft in de verte op sommige momenten wel iets weg van Massive Attack en dat is natuurlijk geen slecht vergelijk.
Titelsong Pearl Diver start wat akoestischer maar krijgt dan iets triphop-achtigs (wat het ook niet echt is). Het is een geslaagde mengelmoes van allerlei stijlen.
En dan moet Malory toch wel een klein beetje gaan oppassen want anders kan de verveling wel eens gaan toeslaan. Back to the Point (I've Started From) is wederom dromerig en klinkt heel mooi. Maar de man/vrouw samenzang gaat me hier soms een klein beetje tegenstaan. Echt pit heeft het niet. Hoort ook niet bij deze stijl, maar misschien toch wel een puntje van kritiek dat mij altijd wel wat weet te weerhouden van bijvoorbeeld de volle mep aan sterren.
Dragon in You gaat van start als sfeerschets om vervolgens wat 'ruiger' te worden door toedoen van de gitaren.
Gelukkig is Secret Love eigenlijk een lief, sprankelend gitaar pop-rock nummer. Je zou er haast vrolijk van gaan worden. In elk geval even een verfrissende vorm van afleiding.
Tornado is daarentegen wat voller en vetter van sound. Het heeft een wijdse sound wat zelfs dansbaar wordt tegen het einde.
Ajar Door (Live Version) is daarna een heerlijk rustpunt en zorgt voor een mooi contrast met de vorige nummers.
Sarah vind ik een wat saaie afsluiter. Vervolgens krijgen we weer wat bekende seconden stilte (gelukkig geen minuten) om vervolgens nog een extra nummer voorgeschoteld te krijgen waar wederom wat electronic invloeden aan toe worden gevoegd.

Al met al een leuke verrassing van een band waar ik tot nu nog nooit van had gehoord. Eens kijken of dit de komende tijd een blijvertje gaat zijn (of misschien nog wel langer).

Ha, daar zijn ze weer: die gekke, maffe mannen van Man Man. Tom Waits en zijn muppets.

Nou wat dat laatste betreft word ik op mijn wenken bediend met zo'n albumhoes.
Deze band staat altijd garant voor een hoop gekte en vooral ook een hoop drukte. Dat is op Life Fantastic niet anders. Het is een energiek stel zullen we maar zeggen.
Toch valt het op in vergelijk met de vorige drie: het klinkt allemaal wat gelikter, minder rommelig en zelfs wat toegankelijker. Waarschijnlijk door hun samenwerking met een wat serieuzere producer (Mike Mogis: Bright Eyes) en ook de strijkers die hier en daar terug te horen zijn geven het een iets chiquer tintje.
Daarbij komen een aantal nummers zelfs wat serieuzer en kalmer over. Dat is niet vreemd als je bedenkt dat een aantal nummers in het teken staan van relaties die beëindigd zijn en zelfs de dood van goede vrienden.

Ik kan me voorstellen dat grote fans misschien even moeten slikken als ze dit horen, alhoewel ze er snel overheen zullen geraken want Man Man mag dan wat ouder en wijzer overkomen; hun gekke streken zijn ze nog niet verleerd. Ik vind het zelfs wel een stap vooruit dat het geheel wat meer in banen geleid wordt op deze cd.

Mijn verwachting dat drie albums Man Man wel genoeg zouden zijn wordt op deze manier niet ingelost. Het leven is nog steeds fantastisch met Man Man door je boxen schallend.

Tom Waits en de Muppets zijn terug zoals ik al zei Ofwel: welkom Man Man met jullie derde album.
Wederom brengt deze band een hoop levensvreugde en zorgt ervoor dat ik een glimlach niet kan onderdrukken. Wat een gekke kerels zijn het toch ook.
Over het algemeen is het album weer uiterst herkenbaar maar de term terughoudendheid die ik lees bij Koenr is ook wel een beetje van toepassing, dan wel binnen Man Man-perspectief, want het blijft een dolle bende.
Gekke geluidjes, hoop gelalala, maffe riedels, grommende stemmen: het is er allemaal weer bij. Hier en daar wat Devendra Banhart achtige dingen en ik hoor zelfs een Beirut-sfeertje tijdens het intro van Big Trouble dat dan weer overvleugeld wordt door Tom Waits achtige zang.
Eén ding als commentaar: het is nu wel oppassen geblazen met 3 van dit soort albums. Het is goed dat ze iets terughoudender zijn (voor zover je dat ook echt zo kunt stellen) want anders gaat het too much worden en kennen we het truukje te veel.
Album nummer 4 zal toch echt iets heel anders moeten worden willen zij mijn aandacht vast blijven houden.
In elk geval is het ze voorlopig met dit Rabbit Habits nog goed gelukt!

Het heeft even geduurd..... (bijna 5 maanden!!!)

Bij opvolger Six Demon Bag had ik het al over Tom Waits & the Muppets.
Dat kan bij het debuut net zo goed gezegd worden. Ook hier weer geniale gekte. Een hoop geschreeuw en een hoop kinderstemmetjes (of is het een imitatie daarvan?). Potten, pannen, piano, viool, klarinet, saxofoon. Het kan zo gek niet bedacht worden of Man Man weet het te presenteren. Het mag dan wel een hoop herrie lijken hier en daar, onder dat alles schuilt een bijzondere laag waarin blijkt dat er mooie liedjes gecomponeerd zijn.
De humor van deze band komt aan het einde van de cd goed naar voren: 6 minuten lang naar een zeebranding en meeuwen luisteren gaat vervelen, totdat je in de verte iemand help hoort krijsen, maar dusdanig in de verte dat je toch even twijfelt.

Minder verrassend dan Six Demon Bag (maar dat was ook mijn kennismaking), maar wel weer even fijn (en soms denk ik zelfs ietsje beter vanwege meer variatie)!

Live schijnen ze ook heel maf te zijn. Op 5 november wil ik dat dus zelf wel eens mee gaan maken in Rotown