Mijn review voor Zware Metalen:

In 2022 bracht Haken-gitarist Charlie Griffiths een uiterst sterk soloalbum met de titel Tiktaalika. Hierop bracht hij het progressieve geluid dat hij bij Haken laat horen samen met zijn voorliefde voor de heavy en thrash metal van eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Inmiddels heeft Charlie Tiktaalika tot projectnaam gepromoveerd en brengt hij met Gods Of Pangaea zijn tweede album uit. Als zangers heeft hij zich andermaal van de diensten van Daniel De Jongh (Textures), Vladimir Lalic (Organized Chaos) en Tommy Rogers (Between The Buried And Me) weten te verzekeren. Daarnaast doet Rody Walker (Protest The Hero) voor het eerst mee.

De albumhoes, een ode aan het werk van Ed Repka dat vele metalklassiekers siert, is een eerste teken dat Charlie zich voor Gods Of Pangaea meer focust op zijn thrashmetalinvloeden. De furieuze manier waarop Tyrannicide het album opent is de bevestiging dat het menens is op dit album. Er wordt gestrooid met riffs die niet hadden misstaan op de betere Testament- en Megadeth-albums en ook qua zang laveert Daniel de Jongh tussen de agressieve zangstijl van Chuck Billy en een clean zingende Dave Mustaine.

Verwacht echter geen retrothrashplaat bij het opzetten van Gods Of Pangaea. Je hoort weliswaar duidelijk de invloeden van bands als Annihilator, Megadeth en Testament terug, maar Charlie Griffiths weet zijn progressieve achtergrond goed te integreren in de thrashmetalbasis van het album. Dit zorgt voor een dynamische luisterervaring waarbij de nummers variëren van furieuze thrash tot complexe progressieve passages. De bijdragen van de verschillende zangers voegen een extra laag van diversiteit toe aan het album.

Die diversiteit vindt zijn hoogtepunt in het fenomenale Lost Continent. Muzikaal beslaat dit nummer het gehele spectrum van death, thrash en progressieve metal en Tommy Rogers weet met zijn gevarieerde stemgebruik altijd een passend antwoord te geven op het muzikale geweld.

Gods Of Pangaea is een album dat zowel fans van thrash metal als liefhebbers van progressieve muziek zal aanspreken. Charlie Griffiths bewijst wederom zijn veelzijdigheid als muzikant en weet met dit album een krachtige en meeslepende luisterervaring neer te zetten.

Op voorhand leek me dit een interessante release, maar na beluistering valt dit album me flink tegen. De nummers zijn weinig opzienbarend en de eendimensionale productie draagt niet bij aan het luisterplezier. Todd La Torre zingt prima en neemt wat meer ruimte om de Geoff Tate-imitatie achterwege te laten. Dat resulteert erin dat hij wat vaker als Bruce Dickinson en Rob Halford klinkt.

Net als op het debuut laat Tomorrow's Rain op Ovdan stemmige - door de Peaceville Three beïnvloedde - doom metal horen met een keur aan gastzangers en -muzikanten. Muzikaal is het af en toe verrassend door het gebruik van instrumenten die doorgaans niet op doomplaten gebruikt worden, maar als geheel volgen de composities wel de redelijk frequent betreden paden.

Nu is dat op zich helemaal niet erg. Zeker niet als er kwistig wordt gestrooid met vette logge riffs, zoals op het sterke Convalescence of Muaka. Soms klinkt de nummers ook wat ongeïnspireerd, of juist teveel geïnspireerd door Paradise Lost, zoals het nummer Turn Around.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Toundra was voor mij een onbekende band voordat ik kennismaakte met Hex. De instrumentale postrock klinkt bijzonder aangenaam en sfeervol. Het is met name het drieluik El Odio dat zorgt voor een goede waardering van dit album. Daarna merk ik toch dat het niveau van dit album een beetje daalt en dat de nummers me minder aan de speakers gekluisterd houden.

Dat komt voornamelijk omdat de opbouw van de nummers wel erg volgens hetzelfde recept blijven gaan. Daar kan het saxofoonlijntje in Watt niets aan veranderen. Desondanks een album dat ik met plezier luister, niet in de laatste plaats vanwege de mooie productie.

Score:77/100

1. Wilderun - Epigone
2. Lalu - Paint The Sky
3. 40 Watt Sun - Perfect Light
4. Toundra - Hex

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Dat dus.... Erg lekker plaatwerk met een aanstekelijke energie en sterke vocalen. Dat compenseert voor de niet al te originele nummers op deze plaat.

Score 79/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Wat een afknapper, dit album!

Dit album staat vol rommelige nummers, die weliswaar in de verte refereren aan de twee geweldige albums uit de jaren ‘80, maar alle finesse missen. In plaats daarvan krijgen we een bak schreeuwerige herrie over ons uitgestort.

Af en toe, zoals op het nummer Power, zijn er momenten die de moeite van het luisteren waard zijn. De meeste nummers zijn helaas slecht uitgewerkt. Dit uit zich ook doordat dé kracht van Toxik, het gitaarspel van Josh Christian, niet doeltreffend wordt in gezet. Solo’s zijn er genoeg, maar ze missen een mooie opbouw en verzuipen af en toe gewoon in de slechte mix van Dis Morta.

Tja, die mix….. De drums klinken alsof er samples zijn gebruikt van EZ Drummer en de slaggitaren en bassdrums smeren de mix helemaal dicht.

Ronduit teleurstellend wat Toxik na zoveel jaren als ‘comeback’ weet te produceren.

In de vakantie maar eens een ochtend uitgetrokken voor deze registratie. Zowel in Tilburg (DVD) als Manchester (CD) laat de band een uitstekend optreden horen. De opnames klinken puur en zijn duidelijk niet nabewerkt. Her en der zijn kleine foutjes waarneembaar (Zang af en toe wat onvast, Roine laat af en toe een klein steekje vallen) maar die dragen vooral bij aan de charme van deze registraties.

Mijn review op Zware Metalen:

Op de eerste drie albums stuurde Transatlantic koersvast naar een grootse vorm die gestalte kreeg met het onvolprezen The Whirlwind. Op het vierde album Kaleidoscope leek de samenwerking tussen de heren Stolt, Morse, Portnoy en Trewavas een beetje uitgeblust. Niet dat het album slecht te noemen is, maar de composities missen de spanning van het eerdere werk. Datzelfde geldt overigens voor het andere werk van de belangrijkste songwriters Neal Morse en Roine Stolt rond die tijd. Het was de aanwezigheid van Daniel Gildenlöw op Kaleidoscope waardoor het album af en toe opleefde.

Inmiddels zijn we bijna zeven jaar verder. Neal Morse heeft met Eric Gillette en Bill Hubauer in The Neal Morse Band zijn tweede adem gevonden getuige drie prima albums en ook Roine Stolt heeft dankzij nieuw bloed het geluid van The Flower Kings gerevitaliseerd. Zouden zij deze revival ook kunnen bewerkstelligen met het vijfde album van Transatlantic?

Voordat ik inga op het antwoord op deze vraag, is een toelichting bij het nieuwe album op zijn plaats. De heren van Transatlantic hebben het zich namelijk onnodig moeilijk gemaakt. Er zijn immers niet één, niet twéé, maar zelfs drie versies van dit album. Helaas niet voor de prijs van één. De liefhebber mag voor elke editie apart de portemonnee trekken. In deze review beperk ik me tot twee versies. De derde versie, een 5.1-mix van de besproken versies, is op moment van schrijven niet beschikbaar.

Na een schrijfsessie in de studio van Roine Stolt in 2019, bleek er genoeg materiaal om een dubbelalbum uit te brengen. Een deel van de band (Neal en Pete) voelde er meer voor om het album terug te brengen tot één CD om het geheel enigszins toegankelijk te houden. De andere helft van het kwartet had meer trek in een dubbelalbum. Uiteindelijk wordt het compromis gesloten om twee versies uit te brengen, een dubbelalbum én een ingekorte versie. Uit interviews met vooral Roine Stolt en Neal Morse is op te maken dat het meer dan een compromis is en dat beide heren duidelijk van mening verschilden over hoe het album moest klinken. Dat verschil in mening heeft ertoe geleid dat Roine Stolt kapitein werd van de Forevermore-editie van dit album (de lange versie) en Neal Morse de leiding kreeg over het opnameproces van de The Breath Of Life-versie.

Beide albums bevatten dus muziek uit dezelfde schrijfsessie, maar het is te kort door de bocht om te stellen dat de Neal-versie een samenvatting is van de Roine-versie. Ook al komen veel nummers op beide versies voor, de arrangementen en zanglijnen zijn soms compleet anders. Het verschil in benadering komt al tot uiting in de uitvoering van de overture. Neal zet prominent in op gebruik van toetsen en Roine legt de nadruk meer op gitaar en kijkt niet op een solo meer of minder. Daarbij duurt zijn versie ook nog eens anderhalf keer zo lang: het verschil in beide versies in een notendop. Het spelletje zoek de verschillen laat ik graag aan de devote fans over. Ik laat het bij de opmerking dat er genoeg verschillen te ontdekken zijn.

Terug naar de vraag of hier sprake is van een revival na het mindere Kaleidoscope: helaas moet het antwoord op deze vraag ontkennend zijn. Weliswaar grijpt de band terug naar thema’s van het debuut (de opbouw van Reach For The Sky (Neal-versie)/Heart Like A Whirlwind (Roine-versie) doet erg denken aan All Of The Above) en The Whirlwind (zie wederom Reach For The Sky/Heart Like A Whirlwind), maar daarmee klinkt The Absolute Universe eerder als een zoveelste rondje om de kerk dan een verfrissende nieuwe ontdekkingsreis. Het zijn met name de nummers en passages die een duidelijke Morse-signatuur kennen waar de voorspelbaarheid (gebruik van modulatie, herhalingen in half tempo, sus4-naar-maj-resolutie) wel erg begint toe te slaan.

Een slecht album is/zijn The Absolute Universe zeker niet. Dit kwartet bestaat uit topmuzikanten die allemaal uitstekend invulling geven aan de geschreven muziek. Ondanks het voorspelbare karakter van de nummers valt er genoeg te genieten van mooie melodieën en harmonieën. En met nummers als The Greatest Story Never Ends, waarbij de versie van Roine mijn voorkeur heeft, en Looking For The Light, staan er wel degelijk sterke nummers op dit/deze album(s).

Over de zang heb ik wel iets aan te merken. Neal Morse is duidelijk de beste zanger van de band. De zang van Roine Stolt is weliswaar beperkt maar heeft een zekere zeggingskracht en ook Mike Portnoy is als zanger gegroeid. Waarom men Pete Trewavas ook zo nodig wil laten zingen, is mij een raadsel. Onvast en onzeker zingt hij zich door zijn partijen heen. Het nummer Solitude, in potentie één van de betere nummers, wordt gewoon om zeep geholpen.

The Absolute Universe klinkt dankzij de productie van Rich Mouser top, waarbij hij voor beide versies duidelijk andere keuzes heeft gemaakt voor de mix. Welke versie van dit album kun je nu het beste kiezen om mee te beginnen? Als fan van deze mannen maakt het niet uit en koop je toch ongehoord alle versies of ga je voor de boxset waarin alles op CD, LP en Blu-ray te vinden is. More Is Never Enough, toch? Gaat je voorkeur uit naar het werk van Neal Morse dan begin je met The Breath Of Life. Hou je meer van The Flower Kings? Dan is Forevermore jouw versie. Wil je iets vernieuwends horen? Sla dan deze release gerust over.

Mijn review op Zware Metalen:

Op de eerste drie albums stuurde Transatlantic koersvast naar een grootse vorm die gestalte kreeg met het onvolprezen The Whirlwind. Op het vierde album Kaleidoscope leek de samenwerking tussen de heren Stolt, Morse, Portnoy en Trewavas een beetje uitgeblust. Niet dat het album slecht te noemen is, maar de composities missen de spanning van het eerdere werk. Datzelfde geldt overigens voor het andere werk van de belangrijkste songwriters Neal Morse en Roine Stolt rond die tijd. Het was de aanwezigheid van Daniel Gildenlöw op Kaleidoscope waardoor het album af en toe opleefde.

Inmiddels zijn we bijna zeven jaar verder. Neal Morse heeft met Eric Gillette en Bill Hubauer in The Neal Morse Band zijn tweede adem gevonden getuige drie prima albums en ook Roine Stolt heeft dankzij nieuw bloed het geluid van The Flower Kings gerevitaliseerd. Zouden zij deze revival ook kunnen bewerkstelligen met het vijfde album van Transatlantic?

Voordat ik inga op het antwoord op deze vraag, is een toelichting bij het nieuwe album op zijn plaats. De heren van Transatlantic hebben het zich namelijk onnodig moeilijk gemaakt. Er zijn immers niet één, niet twéé, maar zelfs drie versies van dit album. Helaas niet voor de prijs van één. De liefhebber mag voor elke editie apart de portemonnee trekken. In deze review beperk ik me tot twee versies. De derde versie, een 5.1-mix van de besproken versies, is op moment van schrijven niet beschikbaar.

Na een schrijfsessie in de studio van Roine Stolt in 2019, bleek er genoeg materiaal om een dubbelalbum uit te brengen. Een deel van de band (Neal en Pete) voelde er meer voor om het album terug te brengen tot één CD om het geheel enigszins toegankelijk te houden. De andere helft van het kwartet had meer trek in een dubbelalbum. Uiteindelijk wordt het compromis gesloten om twee versies uit te brengen, een dubbelalbum én een ingekorte versie. Uit interviews met vooral Roine Stolt en Neal Morse is op te maken dat het meer dan een compromis is en dat beide heren duidelijk van mening verschilden over hoe het album moest klinken. Dat verschil in mening heeft ertoe geleid dat Roine Stolt kapitein werd van de Forevermore-editie van dit album (de lange versie) en Neal Morse de leiding kreeg over het opnameproces van de The Breath Of Life-versie.

Beide albums bevatten dus muziek uit dezelfde schrijfsessie, maar het is te kort door de bocht om te stellen dat de Neal-versie een samenvatting is van de Roine-versie. Ook al komen veel nummers op beide versies voor, de arrangementen en zanglijnen zijn soms compleet anders. Het verschil in benadering komt al tot uiting in de uitvoering van de overture. Neal zet prominent in op gebruik van toetsen en Roine legt de nadruk meer op gitaar en kijkt niet op een solo meer of minder. Daarbij duurt zijn versie ook nog eens anderhalf keer zo lang: het verschil in beide versies in een notendop. Het spelletje zoek de verschillen laat ik graag aan de devote fans over. Ik laat het bij de opmerking dat er genoeg verschillen te ontdekken zijn.

Terug naar de vraag of hier sprake is van een revival na het mindere Kaleidoscope: helaas moet het antwoord op deze vraag ontkennend zijn. Weliswaar grijpt de band terug naar thema’s van het debuut (de opbouw van Reach For The Sky (Neal-versie)/Heart Like A Whirlwind (Roine-versie) doet erg denken aan All Of The Above) en The Whirlwind (zie wederom Reach For The Sky/Heart Like A Whirlwind), maar daarmee klinkt The Absolute Universe eerder als een zoveelste rondje om de kerk dan een verfrissende nieuwe ontdekkingsreis. Het zijn met name de nummers en passages die een duidelijke Morse-signatuur kennen waar de voorspelbaarheid (gebruik van modulatie, herhalingen in half tempo, sus4-naar-maj-resolutie) wel erg begint toe te slaan.

Een slecht album is/zijn The Absolute Universe zeker niet. Dit kwartet bestaat uit topmuzikanten die allemaal uitstekend invulling geven aan de geschreven muziek. Ondanks het voorspelbare karakter van de nummers valt er genoeg te genieten van mooie melodieën en harmonieën. En met nummers als The Greatest Story Never Ends, waarbij de versie van Roine mijn voorkeur heeft, en Looking For The Light, staan er wel degelijk sterke nummers op dit/deze album(s).

Over de zang heb ik wel iets aan te merken. Neal Morse is duidelijk de beste zanger van de band. De zang van Roine Stolt is weliswaar beperkt maar heeft een zekere zeggingskracht en ook Mike Portnoy is als zanger gegroeid. Waarom men Pete Trewavas ook zo nodig wil laten zingen, is mij een raadsel. Onvast en onzeker zingt hij zich door zijn partijen heen. Het nummer Solitude, in potentie één van de betere nummers, wordt gewoon om zeep geholpen.

The Absolute Universe klinkt dankzij de productie van Rich Mouser top, waarbij hij voor beide versies duidelijk andere keuzes heeft gemaakt voor de mix. Welke versie van dit album kun je nu het beste kiezen om mee te beginnen? Als fan van deze mannen maakt het niet uit en koop je toch ongehoord alle versies of ga je voor de boxset waarin alles op CD, LP en Blu-ray te vinden is. More Is Never Enough, toch? Gaat je voorkeur uit naar het werk van Neal Morse dan begin je met The Breath Of Life. Hou je meer van The Flower Kings? Dan is Forevermore jouw versie. Wil je iets vernieuwends horen? Sla dan deze release gerust over.

Bij gebrek aan live-concerten deze krachttoer van Transatlantic maar eens opgezet. Zelf was ik tijdens de tour bij het concert in Tilburg, dat in mijn beleving niet onderdeed voor het concert dat hier is geregistreerd.

Indrukwekkend hoe deze band ruim drie uur lang weet te imponeren en te boeien. Muzikaal zit het allemaal steengoed in elkaar en ook qua zang valt er, op hier en daar een klein vals nootje na, weinig op aan te merken. Het hoorbare (en op DVD zichtbare) spelplezier doet de rest.

Mmmm, ik ben niet erg onder de indruk van deze zesde plaat van Tremonti. In de eerste plaats knap ik enorm af op de mix die zonder twijfel weer door Michael Baskette is verzorgd. Maar ook de nummers klinken bijzonder ongeïnspireerd en futloos, ondanks het zware gitaarwerk. Maar ja, een goede gitaarriff is meer dan zwaar gezaag op laaggestemde snaren. Cannabooze memoreert de zang op dit album al en ik sluit me daar bij aan. Tremonti is een prima zanger, maar de zanglijnen zijn weinig spannend.

Misschien wordt het voor Tremonti (en ook Alter Bridge) eens tijd om voor een inspiratieboost te wisselen van producer.

Tribe Of Pazuzu brengt op hun debuut-EP een alles verzengende cocktail met invloeden van Death, Pestilence en Morbid Angel, veel Morbid Angel, als ingrediënten. De openingsriff van Blind Disciples..... komt linea recta van Day of Suffering van laatstgenoemde band. Het mag de pret niet drukken. Dit is heerlijke kost voor de liefhebbers van jaren '90 death metal.

Score: 84/100

De muziek die Tribulation op het debuut laat horen ligt nog dichtbij de typische HM-2-metal van landgenoten als Entombed en Dismember. Prima album, maar de kenmerkende eigen stijl die latere albums zal kenmerken, is hier nog niet aanwezig.

Score: 74/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Op Where The Gloom Becomes Sound vervolgt Tribulation het pad dat de band met Children Of The Night en Down Below is ingezet. Gitaargerichte Gothic Rock die steeds meer tegen het geluid van een band als Ghost aanleunt, zij het wat steviger. Ten tijde van de release van dit album was ik wat teleurgesteld in het gebrek aan vernieuwing op dit album, maar ik moet bekennen dat mijn waardering voor dit album absoluut is toegenomen. Met name de immer elkaar aanvullende gitaarpartijen van Hultén en Zaars zijn een lust voor het oor. Het gitaargeluid, dat wat directer klinkt dan op de twee vorige albums, is sowieso uitstekend.

Ik ben benieuwd hoe de band zich ontwikkelt na het vertrek van Jonathan Hultén.

Score: 79/100

1. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
2. Therion - Leviathan (78)
3. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Met In Penitence and Ruin levert Tribunal een sterk vervolg op het debuut The Weight of Remembrance. De band blijft trouw aan de fundamenten van funeral doom en death, maar zoekt ditmaal nadrukkelijker de variatie op.

De nummers zijn dynamischer opgebouwd, met subtiele tempowisselingen en melodielijnen die soms verrassend lichtvoetig aandoen – zonder dat de zwaarte verloren gaat.

Een prima debuut van het Canadese Tribunal, waarop doom en death op meeslepende wijze worden verweven met neoklassieke en gotische elementen. The Weight of Remembrance klinkt alsof My Dying Bride en Candlemass de handen ineenslaan met een conservatoriumgeschoolde celliste, en het resultaat is zowel zwaar als elegant. De slepende riffs, plechtige zang van Soren Mourne en diepe grunts van Etienne Flinn zorgen voor een gelaagd en beklijvend geluid.

Deze live-opname was aanvankelijk alleen op DVD uitgekomen, maar dankzij Hammerheart Records is het album ook op LP verschenen (en als bonus CD bij Simple Mind Condition).

De setlist van deze avond in 2003 is om te smullen en instrumentaal staat de set ook als een huis. Dat er niet gesleuteld is aan de opnames, maakt de zang van Eric Wagner wel duidelijk. Hij klinkt soms wat onvast en onzuiver, maar zijn energie maakt dit enigszins goed. Al met al is Live In Stockholm een mooi document die de live-energie van deze band goed laat horen.

De tape waarop ik dit album had staan heeft mij vele uren vergezeld in mijn walkman tijdens het lopen van mijn krantenwijk en mijn barre fietstochten naar school. Nadat mijn cassettedeck en mijn tapes de deur uitgingen heb ik dit album nooit weer gehoord.... tot vandaag! Hammerheart Records heeft het album begin deze maand opnieuw uitgebracht en vanmiddag heb ik een vinylexemplaar gescoord.

Deze plaat heeft na bijna 30 jaar nog niet aan kracht ingeboet en deze reissue klinkt als een klok (sowieso véél beter dan mijn kopietje van destijds ). De nummers swingen en grooven als een malle, Eric Wagner's schurende strot is nog in topvorm en de riffs van het tandem Franklin/Wartell zijn om te watertanden.

Opvolger Plastic Green Head heb ik destijds nog wel beluisterd maar kon me minder bekoren en de rest van de discografie heb ik nooit verkend. Dat wordt misschien toch eens tijd.

Van deze band kende ik alleen het geweldige Manic Frustration. Ondanks mijn enthousiasme voor dat album heb ik nooit de moeite genomen de vroegere discografie van de band te verkennen. Tot nu dan…

Wat een heerlijk debuutalbum is dit! Hier hebben band als Candlemass en Cathedral, maar ook Paradise Lost zeker de mosterd vandaan gehaald. Zelf lijkt de band, naast de duidelijke Sabbath-verering, ook geluisterd te hebben naar Mercyful Fate. Vooral het nummer The Fall Of Lucifer doet aan laatstgenoemde band denken denken.

Het enige nummer dat me minder kan boeien is Victim Of The Insane, verder is het op en top genieten van de nummer op deze plaat.

Deze EP kocht ik samen met One For The Road op een 2-CD voor een prikkie via Hammerheart. Ik had op voorhand geen hoge verwachtingen van deze EP, maar ik moet zeggen dat Trouble hier best aardig uit de hoek komt. Niet dat ik dit album zal grijsdraaien, maar een prima album voor deze regenachtige herfstavond...

Onlangs kocht ik de verzamelbox 'The MCA Years' met daarin de eerste vier studio-albums van deze band. Vooral voor Spellbound en Crazy Nights, , maar de andere twee albums zijn dan mooi meegenomen.

Wild Cat kende ik nog niet maar dit blijkt een alleraardigst hardrockalbum te zijn. De nummers klinken energiek en hebben soms een beetje een AC/DC-vibe (vooral op Suzie Smiled). Alleen de zang van Jesse Kox kan me niet zo bekoren, voor de rest een fijne plaat!

Ik was dit album een beetje uit het oog verloren. In het cassettetijdperk had ik deze opgenomen van een CD uit de bieb, maar toen mijn cassettes de deur uit gingen heb ik het album nooit meer gehoord, aangezien deze plaat niet op streamingplatforms te vinden is.

Tijdens een strooptocht langs een paar platenzaken kwam ik een vinylexemplaar tegen en zo kan het dat ik dit album na - pak hem beet - 20 jaar eindelijk weer hoor. Vanaf de eerste noot van Forever Young tot de afsluiter is het een feest om dit album weer te horen. Fantastische nummers die geraffineerd in elkaar zitten en uitstekend zijn ingespeeld. Tel daarbij de fantastische zang van Danny Vaughn en je hebt een van de beste AOR-albums aller tijden.