Ik heb dit album leren kennen doordat Mikael Akerfeldt (Opeth) deze ergens noemde als aanrader. Er staan inderdaad enkele sterke nummers op (Fields Of People, Cherry Blossom Clinic Revisited, Beautiful Daughter), maar helaas is het niveau niet over het hele album even sterk. Met name opener Hello Suzie scoort minpunten, maar ook The Last Thing On My Mind kan me niet erg bekoren. Desondanks een aardig album.

Score: 74/100

Mijn review op Zware Metalen

Kijk in een willekeurige supermarkt bij de tijdschriftenafdeling en je vindt ze: driestuiverromans waarin volgens een vaste formule de lezer wordt getrakteerd op een verhaal vol hartstocht, waarin een man en vrouw verliefd worden maar pas na het overwinnen van allerlei problemen voor altijd samen kunnen zijn. De muziek van Neal Morse laat zich in toenemende mate luisteren als het muzikale equivalent van de driestuiverroman. Alleen al in de afgelopen tien jaar bracht hij onder eigen naam en met The Neal Morse Band, Transatlantic en Flying Colors maar liefst veertien studioalbums uit met eigen werk. Met zo’n enorme productie ligt het gevaar op de loer dat zijn albums steeds meer volgens een vaste formule worden gecomponeerd en voorspelbaar worden. Het is dankzij de samenwerking met andere muzikanten dat de muziek doorgaans toch interessant blijft.

Zo bracht de komst van Eric Gillette en Bill Hubauer, en daarmee het ontstaan van The Neal Morse Band, in 2012 de broodnodige frisse wind waardoor de formule weer aan kracht won. Sterker nog, met The Similitude Of A Dream en The Great Adventure bracht Neal met zijn band misschien wel de beste albums uit zijn carrière uit. Zijn vorig jaar verschenen album Sola Gratia, wat weer echt een soloalbum was, liet er dan ook geen onduidelijkheid over bestaan dat Neal anderen nodig heeft om zijn formule interessant te houden.

Om te benadrukken dat het vierde album het product van de gehele band is, wordt Innocence & Danger onder de naam NMB uitgebracht. Dit keer geen conceptalbum, maar tien op zichzelf staande nummers waarbij Bill Hubauer en Randy George het voortouw namen bij het inbrengen van nummers. Sterker nog, Neal Morse had bij de start van de schrijfsessies nog geen ideeën om in te brengen. Waar de heren zich vooraf wilden beperken tot de lengte van één cd, vond de band zoveel inspiratie tijdens het schrijven van nummers voor dit album dat Innocence & Danger het derde dubbelalbum op rij is geworden.

Op de eerste cd staan acht nummers, in lengte variërend van drie tot negen minuten, waarop de popinvloeden van de band wat meer tot uiting komen. Als het openingsnummer Do It All Again begint, vermoed ik even dat de titel slaat op de typische openingszetten die Neal Morse al zo vaak heeft gespeeld in zijn nummers. Na de obligate opening blijkt het zich echter tot een bijzonder sterk nummer te ontwikkelen waarin Neal, Eric en Bill elkaar afwisselen met sterke zanglijnen. Op de uptempo rocker Bird On A Wire is het met name Eric Gillette die de show steelt met zijn stem en gitaarspel.

Na twee rocknummers neemt de band gas terug en komen de invloeden van The Beatles (Your Place In The Sun), jaren ’80 popmuziek (Another Story To Tell) en Pink Floyd (The Way It Had To Be) naar voren. Het prachtige Not Afraid Pt. 1 doet denken aan June van Spock’s Beard en is van een vergelijkbare schoonheid. De eerste CD sluit af met een coverversie van het alom bekende Bridge Over Troubled Water van Simon & Garfunkel. In ruim acht minuten wordt dit van oorsprong klein gehouden nummer omgetoverd tot een episch prognummer.

De tweede cd bevat twee nummers van respectievelijk twintig en dertig minuten lang. Not Afraid Pt. 2, dat behalve de titel weinig raakvlakken heeft met deel één van de eerste cd, doet in alles denken aan een typische “epic” uit de pen van Neal Morse en doet de vergelijking met de stuiverroman alle eer aan. Het nummer luistert lekker weg maar verrast geen moment. Beyond The Years daarentegen is ruim dertig minuten genieten! Hier trekt de band alle registers open om de luisteraar gedurende de hele lengte in vervoering te brengen en te houden.

Het niveau van Similitude Of A Dream en The Great Adventure wordt niet gehaald op Innocence & Danger. Het zou ook wel een huzarenstuk zijn om voor de derde keer op rij met zo’n sterk album op de proppen te komen. De plaat spoelt echter wel de ietwat wrange smaak weg die het laatste soloalbum van Neal Morse en The Absolute Universe van Transatlantic bij me achterlieten. Dat is zeker te danken aan de toenemende inbreng van alle muzikanten binnen de band, maar in het bijzonder aan Eric Gillette die met zijn geweldige gitaarspel en sterke zang smaakmaker is geworden van dit album.

Mijn review op Zware Metalen:

Iets meer dan twee jaar geleden brachten Neal en consorten het fantastische The Similitude Of A Dream uit, een werkstuk van maar liefs 1 uur en 47 minuten gebaseerd op het boek The Pilgrim’s Progress van John Bunyan. Naar mijn mening, en die van velen met mij, is The Similitude Of A Dream het magnum opus uit het repertoire van Neal Morse en de nieuwe maatstaf waarlangs al zijn opvolgers gelegd zullen worden.

Om dat vergelijk lastiger te maken en de fans te verrassen had Neal Morse ervoor kunnen kiezen om met het nieuwe album voor een andere aanpak te kiezen. In plaats daarvan brengt hij met zijn band opnieuw een dubbelalbum (speelduur 1 uur 44 minuten) waarop hij vrolijk doorborduurt op het verhaal dat begon op The Similitude Of A Dream, dat eindigde met de regel ‘may the great adventure now begin’… Niet alleen gaat de verhaallijn verder op The Great Adventure, ook muzikaal grijpt de band regelmatig terug naar de thema’s van de voorganger.

Aanvankelijk werd ik daardoor als luisteraar een beetje op het verkeerde been gezet. Ik had bij de eerste luisterbeurten het gevoel te maken te hebben met een herhaling van zetten, waarschijnlijk omdat de muzikale thema’s van The Similitude Of A Dream zo ingebakken zijn in mijn geheugen. In mijn eerste versie van deze review voerde een lichte teleurstelling over dit album dan ook de boventoon.

Nog een aantal luisterbeurten verder valt echter steeds meer op hoe goed The Great Adventure is en dat de band als collectief nog steeds in ontwikkeling is. Bill Hubauer en Eric Gillette krijgen een steeds prominentere rol als zangers naast Neal Morse en ook Mike Portnoy laat horen zich als zanger nog steeds te ontwikkelen, getuige het nummer Venture In Black. Natuurlijk trekt Neal Morse ook op dit derde album van het collectief de kar, maar met name Eric Gillette drukt op dit werk ook een flinke stempel op het geluid van de band. Met zijn uitstekende gitaarspel natuurlijk, maar vooral met zijn sterke zang weet hij nummers als I Got To Run, Hey Ho Let’s Go en A Love That Never Dies net dat beetje extra te geven.

De 22 nummers die The Great Adventure kent, zijn verdeeld over vijf hoofdstukken. De kracht van deze nummers wordt vooral duidelijk in het collectief. De nummers laten zich dan ook beter als vijf lange epics beluisteren. En daarin onderscheid dit album zich ook van zijn voorganger: de nummers staan als een huis binnen het geheel en het niveau zakt nergens in, waar de voorganger wellicht nog een paar mindere momenten kent. Binnen dat hoge niveau steken de nummers van Chapter 5 er nog net even uit. Zeker vanaf het meeslepende The Great Despair voert het album de luisteraar mee naar een episch hoogtepunt, niet in de laatste plaats dankzij de gepassioneerde zang van Eric Gillette. Als klap op de vuurpijl levert The Neal Morse Band met het afsluitende A Love That Never Dies een van de mooiste nummers die het oeuvre van Neal Morse – al dan niet met band – rijk is.

The Great Adventure is een album dat het verdient om aandachtig beluisterd te worden. Anders zou je als luisteraar, net zoals ik bijna deed, zomaar de fout kunnen maken dit album als een herhalingsoefening weg te zetten. Niets is echter minder waar! The Neal Morse Band heeft met The Great Adventure de nieuwe maatstaf gecreëerd.

Score: 95/100

Sinds gistermiddag draait vinyl-editie van de laatste worp van The Neal Morse Band zijn rondje hier in huis. Dit album werd door Mike Portnoy gehyped als zijnde het hoogtepunt van zijn carriere. In de regel neem ik zo'n opmerking van hem graag met een korreltje zout. Als Neal Morse een nieuw album uitbrengt weet je vooraf vaak al redelijk wat je kunt verwachten. Ook nu hij een vaste band om zich heen heeft gevormd blijft zijn signatuur duidelijk in de muziek hoorbaar, zoals al duidelijk werd op The Grand Experiment.

Vanaf de eerste tonen wordt duidelijk dat ook hier de receptuur niet wezenlijk is veranderd. De plaat begint zoals verwacht dat een conceptalbum van Neal begint. Toch wordt gaandeweg het beluisteren duidelijk dat we niet naar zomaar een nieuw Morse album aan het luisteren zijn. Het lijkt alsof de ingredienten net iets van betere kwaliteit zijn, en net met iets meer zorg samengesteld.

Opvallend is dat met name Eric Gillette meer ruimte krijgt voor zijn zangkwaliteiten. Maar ook de de andere bandleden (op Randy na) krijgen een grotere rol. Mike Portnoy, wiens zangbijdragen ik doorgaans niet bijzonder vind, zingt op dit album enkele verdienstelijke partijen.

Sowieso klinkt dit album meer als een bandalbum dan TGE, dat ik overigens ook een geweldig album vind. Tel daar ook nog eens bij op dat dit album in tegenstelling tot de voorganger geen enkele compositorische misser staat en ik kan alleen maar tot de slotsom komen dat ik dit album het volle pond ga geven in mijn waardering.

Ten slotte complimenten over de kwaliteit van de vinylrelease. Ik ben recentelijk nogal eens teleurgesteld door de matige kwaliteit van sommige releases maar deze LP klinkt kraakhelder, zonder kraakjes . En erg prettig dat het album ook gewoon op CD erbij wordt geleverd. Ik snap niet waarom platenlabels vinylliefhebbers willen afschepen met een mp3-download......

Hoogtepunten: City Of Destruction, The Ways of a Fool, Confrontation t/m Long Day (reprise)

Deze EP kwam vorig jaar opnieuw op vinyl uit, een mooie gelegenheid om mijn collectie van The Ocean compleet te maken. Waar de band later wel instrumentale versies van hun albums uitbracht is deze EP alleen als instrumentaal album uitgekomen (al benadrukt de band in 2003 al geen instrumentale band te zijn).

Dit album luistert nog als een verzameling losse ideeën. Goede ideeën weliswaar, maar de samenhang ontbreekt soms. Toch laten met name The Melancholy Epidemic en Isla de la Luna al enorm veel potentie horen.

De mix en master van dit album zijn ongemoeid gelaten voor deze heruitgave en klinken prima. Lekker direct en transparant. Een mooi document voor wie de complete ontwikkeling van de band in beeld wil hebben.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

In vergelijking met de Phanerozoic-albums heeft Holocene een stuk minder tijd op mijn platenspeler doorgebracht. Aanvankelijk vond ik dit album dan ook wat tegenvallen. Echter, zo langzamerhand begint mijn waardering toe te nemen. Desondanks blijft dit in de discografie van de band toch een van de mindere releases. Dat zegt ook vooral iets over het sterke niveau van de overige albums van deze band.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Haken - Fauna (4,5)
3. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
4. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
5. Hypno5e - Sheol (4,0)
6. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
7. Marianas Rest - Auer (4,0)
8. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
9. Klone - Meanwhile (4,0)
10. OAK - Disintegrate (4,0)
11. Riverside - ID.Entity (4,0)
12. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
13. Redemption - I Am The Storm (4,0)
14. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
15. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
16. The Ocean - Holocene (4,0)
17. Walg - III (4,0)
18. Enslaved - Heimdal (3,5)
19. Metallica - 72 Seasons (3,5)
20. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)

The Ocean is in recente jaren uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands, een status die de band met het tweede deel van Phanerozoic moeiteloos weet vast te houden. Met name het eerste deel - Kant A en B - is bijzonder sterk, waarbij Jurassic | Cretaceous zich mag voegen bij de sterkste nummers uit het oeuvre van de band.

Hierna kent de plaat toch een klein dipje in de vorm van het duo Palaeoce en Eocene, waar de band een wat eendimensionale geluid laat horen. Het instrumentale Oligocene besluit kant C en is het rustpuntje waar de luisteraar weer even bij kan komen.

De laatste drie nummers sluiten weer aan bij het niveau van de eerste nummers van de plaat en laten de enorme diversiteit van de band nog maar eens horen. The Ocean heeft met dit album weer een flinke kluif op de mensheid losgelaten waar ik voorlopig nog niet op uitgeluisterd ben.

The Offering – Home | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Home is de eerste langspeler van het uit Boston afkomstige The Offering, en wat dit kwartet op het debuut laten horen is bijzonder indrukwekkend. De muziek is een samensmelting van diverse metalstromingen zoals progressive , thrash , death, nu en ouderwetse heavy metal die instrumentaal bijzonder knap gespeeld is. Grootste troef van de band is echter zanger Alexander Richichi. De veelzijdigheid van de stem van deze man lijkt werkelijk geen grenzen te kennen. Van screams en grunts naar bijtende thrashvocalen, Rob Halford-achtige heavymetalzang en cleane melodieuze stem, het lijkt hem allemaal erg gemakkelijk af te gaan.

Opener Waste Away zet na een kort gitaarintro de toon met furieuze metalcore-gitaarriffs, en strakke en energieke ritmesectie en de schizofrene zang van Richichi. Het klinkt alsof Testament, System Of A Down en SlipKnot in een blender zijn gegooid.
Het navolgende Lovesick klinkt al net zo vet, maar zet de luisteraar dan opeens met een melodieus refrein even helemaal op het verkeerde been. Gitarist Nishad Georde steelt hier in het tweede deel van het nummer ook nog even de show met een fantastische gitaarsolo.
Dan komt het geweldige Ultraviolence, dat begint als een stampende nu-metaltrack die langzaam transformeert tot een ouderwets heavymetalnummer.

Op A Dance With Diana neemt de band even gas terug om de luisteraar op adem te laten komen met een lekker midtemponummer. Veel tijd krijgt de luisteraar echter net, want bij Failure (S.O.S.) gaat het tempo net zo makkelijk weer omhoog.

Op het tweede deel van het album, of kant B voor de vinylliefhebbers, ligt het gemiddelde tempo iets lager en komt de melodieuze kant van de band nog iets meer naar voren. Op Gloria klinkt de band als een kruising tussen Pantera en Judas Priest, waarbij gitarist Geordie in zijn solo laat horen dat Dimebag Darrell zeker een van zijn invloeden is.

Net wanneer je niet meer verrast lijkt te kunnen worden, trakteert de band met het veertien minuten durende titelnummer de luisteraar op een indrukwekkende afsluiter waar de band Devin Townsend en Steve Vai weer lijkt te verenigen.

Ondanks de verwijzingen naar diverse andere artiesten, heeft The Offering op Home de uiteenlopende muzikale invloeden weten samen te smelten tot een herkenbaar eigen geluid waarmee dit album zich onderscheidt van de vele inspiratieloze releases die wekelijks worden uitgebracht. Wellicht is Home het beste debuut dat dit jaar zal uitkomen.

Score: 93/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Dit album is toch wel een tegenvaller. Stond het vorige album van The Offering nog in mijn top tien van 2019, deze gaat mijn jaarlijst zeker niet halen.

Grotendeels is de muzikale cocktail op Seeing The Elephant gelijk aan het debuut. De nummers zitten echter een stuk minder goed in elkaar en klinken erg vermoeiend. De productie doet alle muzikale geweld ook geen goed. In een wat rustiger nummer als Tiny Dissapointments verdwijnt alle dynamiek. Jammer….

Score: 64/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Persefone - Metanoia (86)
6. Lalu - Paint The Sky (85)
6. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
8. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
8. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
8. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
12. Voivod - Synchro Anarchy (82)
13. Amorphis - Halo (78)
13. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
15. Toundra - Hex (77)
16. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
17. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
18. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
19. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Het is zo lang geleden dat ik dit album hoorde dat ik vergeten was dat dit eigenlijk best een aardig album is. 4/5de van Death Angel ging als The Organization verder op de koers die met Act III al werd aangekondigd. Minder thrash, meer melodie en meer schwung in de muziek. Alleen op het instrumentale nummer Withdrawal is de band de ontwenningsverschijnselen niet de baas en vervallen de heren enigszins in de oude thrash-gewoonten.

Muzikaal is het gebodene best sterk, maar de zang van Rob Cavestany is de zwakke schakel. Hij mist kracht in zijn stem en zingt regelmatig onzuiver. Tijdens de rustiger nummer komt hij beter weg met zijn stem.

Het nieuwe album van TPT heeft nu een aantal rondjes op de digitale draaitafel gedraaid, maar de vonk springt niet over.

Zoals te doen gebruikelijk bij deze band, klinkt dit album als een klok. Helaas is het songmateriaal, alhoewel degelijk, weinig opzienbarend. Nu heb ik dat wel vaker bij deze band gehad en bleek een album - Dissilusion bijvoorbeeld - op een later moment toch erg genietbaar en kwam de LP toch in de collectie. Toch betwijfel ik dat dit met dit album gaat gebeuren.

The Quill kende ik alleen van naam omdat Magnus Ekwall als zanger te horen is op een van mijn favoriete Ayreon-albums, namelijk The Human Equation. Toen ik deze CD in de cheapo-bakken tegenkwam bij de lokale platenboer leek me dat een mooie gelegenheid om eens wat werk van deze band te verkennen.

Net als Lau1986 ben ik na het beluisteren van dit album ook wel een beetje verbaasd over de hoge score alhier, al is het aantal stemmen voor dit album niet erg hoog.

The Quill maakt degelijke stoner-/hardrock die prima in het gehoor ligt maar weinig opzien baart. Het sterke punt van de band is ontegenzeggelijk de zang van Magnus, die het songmateriaal een beetje een Bandlands-vibe geeft. Voodoo Caravan is een aardig album, maar mijn stem is toch en ster lager dan het huidige gemiddelde van 4,08.

Prima album, alleen de productie is een beetje vlak. Muzikaal valt er echter veel moois te beleven en doet het, zoals pos al aangeeft erg denken aan Opeth (rond Ghost Reveries, Watershed) in sommige passages. Het concept is goed uitgewerkt en versterkt de muziek (of andersom).

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Deze plaat had ik op voorhand al voorzichtig een plaatsje in mijn top 10 gegeven. Echter, nu ik het album terugluister vind ik niet alles even sterk als ten tijde van de release. Vooral het tweede deel van het album is daar debet aan. Vanaf Mammothpolis, dat pas in de laatste paar minuten loskomt, stokt het album een beetje en komt nooit helemaal meer los.

De eerste drie nummers daarentegen blijven genieten. Sfeervolle blackened gothic doom in lange, zorgvuldig opgebouwde nummers. Voor LP 1 een dikke 4,5 en voor LP 2 3,5 sterren.

Score: 80/100

1. Soen - Imperial (90)
2. Asphyx - Necroceros (80)
2. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
4. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
5. Therion - Leviathan (78)
6. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Het kan verkeren….. waar mijn 15-jarige dochter jarenlang door mij is beinvloed in haar muzieksmaak, komt zij nu ineens met albums in huis van artiesten die ik tot nu toe vooral van naam kende in genres die ik nooit heb verkend. The Sisters Of Mercy is zo’n band. Ik kende ze vooral dankzij de band Paradise Lost, die deze band steevast als invloed noemt, maar vond dat geen aanbeveling omdat de slechtste albums van PL het sterkst door deze band waren beïnvloed.

En dan kom ik er dankzij mijn dochter achter dat TSOM eigenlijk gewoon te gekke muziek heeft gemaakt. En misschien is mijn smaak in de loop der jaren veranderd. Dit album is in ieder geval een lichte openbaring voor mij en een uitnodiging om de discografie verder te verkennen.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Smile is in mijn lijst met aankopen van 2024 een vreemde eend in de bijt. In de releaseluwte van de maand januari besloot ik dit album een kans te geven (het debuut is aan mij voorbij gegaan), waarbij de schijnbare willekeur in kwaliteit van de vinylpersingen me deed besluiten om de CD in huis te halen.

Wall Of Eyes is een interessant album, maar begint onderweldigend…… Het titelnummer kan me niet erg bekoren en ook het navolgende Teleharmonics weet me niet te grijpen. Vanaf Read The Room gaat het gelukkig een stuk beter en bij Under Our Pillows ben ik helemaal om. Wat een heerlijk nummer is dit! Hier kan menig progband een punt aan zuigen. Bij I Quit haak ik helaas weer even af, maar dan… Bending Hectic! Wat een prachtig opgebouwd nummer is dit, een van de hoogtepunten van dit jaar.

De wisselvalligheid van dit album maakt dat ik tot een krappe 3,5 sterren kom.

Score: 68/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Onlangs kwam ik de MOV-release van dit album tegen en kon ik de neiging niet onderdrukken om deze mee te nemen. Wat een topbezetting kent The Tangent op dit eerste album! Helaas verzuimde Tillison een goede vocalist te zoeken en zong hij het materiaal grotendeels zelf in, aangevuld door Roine Stolt.

Gelukkig voert de zang niet de overhand op dit album en instrumentaal is The Music That Died Alone een lust voor het oor. Ik vind met name het drumspel van Zoltan, misschien wel mijn favoriete drummer die bij The Flower Kings heeft gespeeld, hier een genot om te horen.

Drie lange tracks vol prog rock met een flinke dosis jazz-invloeden en een relatief korte rocktrack waar de band even lekker stoom afblaast.

Ik had dit album op 3,5 sterren staan, waarschijnlijk vanwege de zang. Maar instrumentaal is dit zo sterk dat een opwaardering naar 4 sterren op zijn plek is.

Andy Tillson levert met Slowe Rust... wederom een kwalitatief uitstekend album af. Prachtige, sfeervolle, uitgesponnen symfonische prognummers waarin regelmatig uitstapjes richting jazz worden gemaakt. . Alleen die zang van Tillson blijft een struikelblok helaas.

Mijn review op Zware Metalen

Zo’n vijftien jaar geleden startte Christofer Johnsson met het schrijven van een heuse klassieke opera. Omdat hij het lastig vond om de muziek boeiend te houden, met name de overgangen, heeft het materiaal zo’n tien jaar op de planken gelegen.
Vier jaar geleden heeft hij het materiaal weer afgestoft om het beste hiervan te hergebruiken voor een rockopera.

Die rockopera is Beloved Antichrist geworden, een ruim drie uur durend muziekstuk gebaseerd op het boek A Short Tale Of The Antichrist van Vladimir Soloviov. Volgens Christofer is het muziekstuk geschreven met de bedoeling om in opera-theaters uitgevoerd te worden voor een mainstream publiek. Of dat gaat gebeuren, is nog de vraag, aangezien de daarvoor benodigde financiële middelen vooralsnog ontbreken.

Vooralsnog moeten we het dus doen met deze driedubbele CD (of de zes plakken vinyl) van drie uur. Een hele zit en aanvankelijk kostte het ook enige moeite om door het werkstuk heen te komen. Ook al klinkt de muziek onmiskenbaar als Therion, de muziek is veel meer klassiek georiënteerd, heeft veel ruimte voor de operazang en het metal-element is veel minder nadrukkelijk aanwezig.

Gaandeweg wordt wel duidelijk dat we hier toch met een knap staaltje werk te maken hebben. Muzikaal zit deze rockopera prachtig in elkaar en de complexe arrangementen komen dankzij de mooie productie goed tot hun recht. Vocaal is het genieten met vijftien zangers en zangeressen die de dertig rollen vertolken. Daarnaast wordt ook gebruik gemaakt van een zestien-koppig koor.

Het gaat te ver om in deze review in te gaan op de in totaal 46 tracks van dit album en eigenlijk is het te voorbarig om zo’n lijvig werk na zo’n korte tijd van een cijfer te voorzien. Dat ga ik dus ook niet doen. Wie een muzikaal avontuur niet uit de weg gaat en graag de moeite neemt om aandachtig naar muziek te luisteren zal veel plezier aan Beloved Antichrist beleven!

Sodeju! Ik kende Therion alleen van het latere symfonische werk. Ik maakte kennis met Lemuria/Sirius B en ben de band vanaf dat moment gaan volgen en heb me nooit verdiept in hun deathmetalalbums. Tot ik vandaag bij de lokale muziekwinkel wat vroege albums van de band op CD vond.

Dit is wel een erg lekker album. Compromisloze death metal doordrenkt met volvette gitaarriffs en interessante opbouw van de nummers, die verder gaan dan de standaardopbouw in het genre van die tijd. De Spartaanse productie past uitstekend bij deze smerige death metal. De twee albums na Beyond Sanctum liggen ook bij mijn CD-speler te wachten. Erg benieuwd of deze albums me ook zo zullen bevallen.

Ik ben met terugwerkende kracht de oudere albums van Therion aan het luisteren. Ik leerde de band kennen met Lemuria/Sirius B, wat ik nog steeds enorm sterke albums vind.

Dan is het even omschakelen als ik Lapca Kliffoth voor het eerst opzet. Het is ten eerste wennen aan de nog wat primitieve productie, de wat rudimentair opgezette nummers, maar ook aan de soms bijna hardcore-achtige zang van Christofer Johnsson. Toch neemt mijn waardering voor dit album per draaibeurt toe. Benieuwd naar de albums die volgen...

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Op Leviathan pakt Christofer Johnsson de zaken wat directer en bondiger aan dan op het door mij pirma gewaardeerde Beloved Antichrist. Toen het album begin dit jaar uitkwam was ik toch wel iets teleurgesteld in het gebodene op deze CD. Nu bij herbeluistering wint het album aan waardering, al komt dat vooral door het tweede deel van vanaf Nocturnal Lights. Vooral als het tempo wat omhoog gaat (The Leaf on the Oak of Far, Great Marquis of Hell) zijn de nummers erg genietbaar.

Score: 78/100

1. Therion - Leviathan (78)
2. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Lekker dit! De death metal van Therion wordt op deze plaat voorzichtig geïnjecteerd met symfonische invloeden. Het klinkt rauw en donker, maar laat het eerste licht schijnen over wat de toekomst voor deze band/dit project zal brengen. De kale productie is is niet bepaald tijdloos, maar past perfect bij de muziek.

Waar de twee voorgaande albums van Therion nog voorzichtig speelden met klassieke invloeden, gaat Christofer Johnsson op Theli voor het eerst vuistdiep voor een symfonische aanpak. Hier ontmoeten metal en klassiek elkaar op heerlijke wijze, met koorzang, orkestraties en bombastische composities waarin Wagner nooit ver weg lijkt. Kitsch en over-the-top, maar ik hou ervan!

De metal zelf klinkt in vergelijking met latere albums nog wat ruw en hoekig, maar juist daarin schuilt de charme van Theli. Het album is ambitieus, maar draagt nog de onbevangenheid van de eerdere platen.

Mijn review op Zware Metalen:

Third Eye, de progressieve metalband uit Denemarken, is niet bepaald een productieve band. In de twintig jaar sinds de oprichting van de band is Vengeance Fulfilled welgeteld het tweede album, na het uitstekende debuut Recipe For Disaster uit 2010. Sindsdien hebben enkele bezettingswisselingen plaatsgevonden, waarvan de vervanging van zanger Per Johansson door Tiago Masseti de meest opvallende is. De rauwe stem van Johansson vereiste wellicht een ‘acquired taste’ maar gaf de band wel een eigen karakter. De stem van Tiago Masseti, ook bekend van Daydream XI, zit veel meer in de hoek van krachtpatsers als Jorn Lande, Russell Allen en vooral Ronnie Romero.

Muzikaal is dit album ondanks de lange tijd tussen de albums, een logisch vervolg op het debuut. Het laat zich omschrijven als een progressieve variant op ‘van dik hout zaagt men planken’, met zwaar aangezette gitaren die kwistig met riffs strooien zonder overdreven ingewikkeld te doen. Drummer Martin Damgaard zit op houthakken en zijn ferme drumstijl zet de muziek de nodige kracht bij. De toetspartijen hebben vooral een dienende rol en treden spaarzaam op de voorgrond, zoals tijdens het intro van het openingsnummer.

De komst van Tiago Masseti zorgt voor andere accenten in de nummers op Vengeance Fulfilled. Dat wordt vooral hoorbaar in de refreinen, waar de instrumentalisten duidelijk een stapje teruggedaan hebben om meer ruimte te creëren voor de melodieuze zanglijnen van Masetti. Daarin schuilt ook deels de kracht van Vengeance Fulfilled, want nummers als Ashes In The Rain, Forest Of Lies en Fire And Lighning worden stuk voor stuk opgesierd door sterke en memorabele refreinen.

Naast zijn melodieuze zang laat Masseti zo nu en dan horen ook over een verdienstelijke grunt te beschikken, die hij gedoseerd gebruikt om wendingen in nummers soms wat extra kracht bij te zetten.

Over doseren gesproken: de band heeft gelukkig ook begrepen dat men op een album met een speelduur van meer dan een uur niet alleen maar vol gas kan gaan. Met de sterke powerballad Even The Gods Cry wordt halverwege flink gas teruggenomen en ook in nummers als Silence Of Indifference en Fire And Lightning wordt veel met dynamiek binnen de nummers gewerkt. Dat draagt eraan bij dat het album ondanks de forse speelduur voorbij vliegt.

Vengeance Filfilled is een sterk album geworden dat, in een genre waar veel middelmatige release verschijnen, een positieve uitzondering is. Liefhebbers van Symphony X, Beyond Twilight en genregenoten moeten dit album zeker een kans geven!

Na bijna 24(!) jaar klinkt de mix van dit album enigszins belegen, maar zijn de nummers nog altijd enorm sterk. Threshold laat horen meester te zijn in het maken van goed in het gehoor liggende progressieve metal met enorm catchy refreinen. Ravages Of Time is hier een mooi voorbeeld van, maar een van de beste refreinen die de band maakte is toch wel die van Tune On Tune In. Wat een pracht!

Enige echte minpunt van dit album is het mierzoete en tenenkrommende Keep My Head.

Mijn review op Zware Metalen

In aanloop naar de release van het elfde studioalbum van Threshold vonden er twee personele veranderingen in de band plaats. Gitarist Pete Morton vertrok om zich te richten op zijn andere band My Soliloquy. Meer ingrijpend was het ontslag van Damien Wilson. Hij was het immers die met zijn glasheldere stem de vorige twee platen van Threshold naar een hoger plan trok. Als vervanger voor Damien Wilson is Glynn Morgan weer terug, die eerder te horen was op Psychedelicatessen (1994). Hij zal live waarschijnlijk ook slaggitaar spelen tijdens de komende optredens.

Dit keer pakt de band uit met een dubbelalbum, met maar liefst 83 minuten aan muziek. Ondanks de wijzigingen binnen de band klinkt Legends Of The Shires vanouds vertrouwd. Na het inleidende The Shire (part 1) start Small Dark Lines met het typische, vette gitaargeluid van Karl Groom, gedragen door de kamerbrede toetspartijen van Richard West. En na de eerste zanglijnen van Glynn Morgan kan de luisteraar gerust zijn: hij zong zeker niet onverdienstelijk op Psychedelicatessen, maar wat hij hier laten horen, klinkt absoluut beter.

Legends Of The Shires is een uitstekend en afwisselend album geworden, met lekkere up-tempo nummers, zoals het al eerder genoemde Small Dark Lines en Superior Machine, afgewisseld door prachtig gedragen nummers (The Shire 1-3, Lost In Translation), waarin Glenn laat horen een uitstekende zanger te zijn.

De heren van Threshold hebben in het verleden vaak laten horen met fantastische refreinen op de proppen te kunnen komen. Zo ook weer met het fantastische Trust The Process, dat samen met Lost In Translation het hoogtepunt vormt van dit album.

Liefhebbers van Threshold die sceptisch waren na het vertrek van Damien Wilson, kunnen gerust zijn. Met Legends Of The Shires levert de band een van de betere albums uit de discografie af.

Threshold is een band die ik altijd volg maar waar ik zeker niet altijd de nieuwe releases van koop aangezien door de jaren heen is gebleken dat de variatie tussen albums nooit groot is.v Dit album heb ik indertijd ook overgeslagen maar later toch aangeschaft na het horen van 'The Age Of Reason' live in De Boerderij vorig jaar. Wat een weergaloos concert en wat een geweldige uitvoering van dat nummer.

Helaas is dit nummer niet maatgevend voor het niveau van deze plaat en moet ik toegeven dat de uitvoering met Damien op zang mij beter kon bekoren dan de studioversie.
Het probleem met dit album is dat veel van de nummers een beetje in hetzelfde tempo voortkabbelen zonder ooit spannend te worden. Uitzonderingen daarbij zijn voor mij het eerder genoemde nummer, het afsluitende The Destruction Of Words en Mission Profile. De rest is voor mij teveel onderling inwisselbaar. Drie sterren voor deze plaat.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Szarvas opent het album geweldig, en het ook later op het album staan enkele geweldige nummers. Als geheel vind ik dit album echter teveel een lappendeken. Er mist coherentie, daarom zet het album niet vaak meer op.

Score: 70/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Dvne - Etemen Ænka (87)
8. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
9. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Frost* - Day And Age (85)
11. Cult Of Luna - The Raging River (84)
11. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Dordeduh - Har (84)
14. Epica - Omega (83)
14. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
14. Styx - Crash Of THe Crown (83)
17. Empyrium - Über den Sternen (82)
18. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
19. Seth - La Morsure Du Christ (80)
19. Asphyx - Necroceros (80)
19. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Thy Catafalque - Vakad (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Zo af en toe bestel ik wel een wat bij Hammerheart Records en vul ik mijn bestelling aan met wat laaggeprijsde CD's, zoals dit keer dit album. Soms wordt ik dan positief verrast, maar dit album laat geen diepe indruk achter.... Dit is aardig doom-album, maar ook wel een beetje 'run of the mill'.