Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kllo - Backwater - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kllo (voorheen Klo) is een Australisch duo dat bestaat uit Chloe Kaul en Simon Lam, die in het dagelijks leven ook elkaars nicht/neef zijn. Simon Lam tekent op het debuut van de band voor de elektronica en de productie, terwijl Chloe Kaul zorgt voor de zang en wat extra keyboards.

Backwater hoort thuis in het overvolle hokje van de elektronica, maar ik vind de plaat een stuk spannender en leuker dan de meeste andere platen in dit hokje.

Nu ben ik helemaal niet zo gek op elektronische popmuziek en al helemaal niet als er flink geflirt wordt met de dansvloer, maar het debuut van Kllo heeft wat.

Zeker wanneer Kllo kiest voor een wat meer loom en ingetogen geluid, heeft het geluid van het Australische duo raakvlakken met de bezwerende geluid van The Xx, maar Chloe Kaul en Simon Lam kunnen ook flink uitpakken met muziek die het goed zal doen op de dansvloer en opvalt door het gebruik van ritmes die zo lijken weggelopen uit de 2-step of UK garage.

Hier blijft het niet bij, want het Australische tweetal heeft ook goed geluisterd naar de wat meer elektronisch ingekleurde platen binnen de R&B, heeft raakvlakken met de meer elektronisch ingekleurde platen van Everything But The Girl en heeft hiernaast een zwak voor aanstekelijke pop.

Binnen het bovenstaande zie ik eerlijk gezegd maar heel weinig overeenkomsten met mijn muzikale voorkeuren, maar desondanks ben ik erg te spreken over het debuut van Kllo. Backwater flirt af en toe erg nadrukkelijk met de dansvloer, maar het debuut van Chloe Kaul en Simon Lam heeft toch vooral een benevelende uitwerking, waarin de band niet alleen raakt aan The Xx, maar ook aan Portishead in haar meest elektronische momenten.

Zeker wanner Kllo het tempo laag houdt, de beats niet laat ontsporen en niet al te heftig uitpakt met alle elektronica, is Backwater een bijna rustgevende maar toch ook spannende plaat. Simon Lam heeft een goed oor voor heerlijk dromerige klanken, maar stopt er ook steeds allerlei verfrissende accenten in, waardoor de muziek van Kllo sprankelt en verrast.

Ook met Chloe Kaul heeft Kllo een sterk wapen in handen. De Australische beschikt over een warm en aangenaam stemgeluid dat vanwege het laagje soul uitstekend tot zijn recht komt in de songs met wat meer R&B tinten, maar ze kan ook heerlijk onderkoeld zingen wanneer haar neef kiest voor een wat killer en meer tegendraads klankentapijt.

Waar bij veel van de soortgenoten van Kllo de beats uiteindelijk domineren, zijn het bij het Australische duo de mooie en sfeervolle klanken en het goede gevoel voor melodieuze popmuziek die het meest in het oor springen.

Van platen als Backwater van Kllo moet ik er persoonlijk zeker niet teveel horen, maar zo op zijn tijd kan ik een elektronisch uitstapje als dat van het Australische duo zeer waarderen. Backwater doet het uitstekend op de achtergrond, maar de plaat wordt beter wanneer je de complexe ritmes en de uit meerdere lagen bestaande klankentapijten probeert te ontrafelen en wanneer je volledig open staat voor de mooie stem van Chloe Kaul. Backwater groeit in dat geval flink, maar het mysterie blijft. Aangename plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kodiak Deathbeds - Kodiak Deathbeds - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kodiak Deathbeds is een Amerikaans duo dat bestaat uit Amber Webber en Derek Fudesco. De eerste kennen we van Black Mountain en Lightning Dust, de tweede van Pretty Girls Make Graves en The Cave Singers.

Dat zijn mooie namen om op voort te bouwen, maar het debuut van Kodiak Deathbeds is zeker geen optelsom van de invloeden uit het verleden.

Het debuut van het tweetal staat vol met uiterst ingetogen en bijzonder subtiele popliedjes.

De songs van Kodiak Deathbeds bestaan over het algemeen uit het eenvoudige gitaarspel van Derek Fudesco en de mooie met wat galm omgeven en soms in meerdere lagen opgenomen vocalen van Amber Webber.

Het levert bijzondere muziek op die misschien nog het best kan worden omschreven als Mazzy Star zonder slaapkamervocalen en ontdaan van alle opsmuk. In het begin is het misschien even wennen aan het uiterst sobere karakter van de muziek van Kodiak Deathbeds, maar wat is het gitaarspel van Derek Fudesco dodelijk effectief en wat zingt Amber Webber prachtig.

Het titelloze debuut van Kodiak Deathbeds staat vol met intieme folksongs, maar ik ken niet veel platen waarop folksongs zo klinken als op het debuut van dit Canadese duo. De popliedjes van Kodiak Deathbeds zijn uiterst breekbaar, maar de muziek van het duo is ook opvallend bezwerend.

Het debuut van Kodiak Deathbeds is een plaat die zich misschien niet heel makkelijk opdringt, maar wanneer je je openstelt voor de ingetogen muziek van het tweetal ben je verkocht en zorgen de tien prachtsongs op dit debuut voor het zo noodzakelijke dagelijkse moment van rust.

Kodiak Deathbeds beheerst op haar debuut de kunst van het weglaten en maakt muziek die niet meer nodig heeft dan de essentie. Het levert een prachtdebuut op dat heel veel aandacht verdient. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kovacs - Cheap Smell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sharon Kovacs debuteerde drie jaar geleden als Kovacs met het bijzondere fraaie Shades Of Black. De plaat werd de hemel in geprezen en daar was eigenlijk niets op af te dingen.

Op Shades Of Black imponeerde Sharon Kovacs niet alleen met een soulstem vol echo’s naar grote soulzangeressen uit het verleden, maar maakte ze ook indruk met een donker en wat filmisch aandoend geluid, dat bij mij vooral associaties opriep met de bezwerende klanken van Portishead en dat de suggestie van de titel van de plaat meer dan waar maakte.

Ik was dan ook heel nieuwsgierig toen een paar maanden geleden de opvolger van Shades Of Black werd aangekondigd en nog nieuwsgieriger toen Cheap Smell een paar weken geleden voor het eerst uit de speakers kwam. De soulvolle klanken van de plaat deden het direct uitstekend bij de zomerse temperaturen van dat moment, maar bij eerste beluistering van de tweede plaat van Kovacs kon ik ook enige teleurstelling niet onderdrukken. Die teleurstelling groeide vervolgens snel. Waar ik Shades Of Black direct een fascinerende en bezwerende plaat vond, deed een deel van Cheap Smell bij eerste en herhaalde beluistering wat gewoontjes of goedkoop aan en op een of andere manier bleef vooral dit deel van de plaat hangen.

Gezien mijn liefde voor het debuut van Kovacs wilde ik de opvolger niet direct afschrijven en ook de afgelopen week heb ik de plaat daarom meerdere kansen gegeven. Het heeft gewerkt, want ik ben inmiddels een stuk positiever over de tweede plaat van Kovacs.

Cheap Smell opent lichtvoetig met een dampende soultrack, die Joss Stone en Amy Winehouse ook best gemaakt zouden kunnen hebben en de plaat bevat meer van dit soort tracks. Het zijn tracks die het mysterieuze van veel van de songs op Shades Of Black missen, maar er valt wel degelijk veel te genieten. Sharon Kovacs is een geweldige zangeres, die songs altijd naar een net wat hoger niveau tilt en bovendien is de productie van de nieuwe plaat werkelijk geweldig. Voor deze productie tekende niemand minder dan Liam Howe, die ooit de band Sneaker Pimps aanvoerde, maar als producer werkte met onder andere Jessie Ware, Ellie Goulding, Adele, FKA twigs en Lissie.

Je hoort het misschien niet direct wanneer Kovacs kiest voor zwoele soul, muziek die doet denken aan Caro Emerald (ja echt) of een track met exotische invloeden, maar na de drie wel erg lichtvoetige openingstracks, keert Kovacs gelukkig terug naar het geluid van haar terecht zo bewierookte debuut en maakt ze weer die onuitwisbare indruk.

Freakshow is de eerste track op de plaat die bij mij goed is voor kippenvel en gelukkig volgen er nog meer geweldige songs. Het is aan de ene kant jammer dat Kovacs op Cheap Smell kiest voor een veelzijdiger en vaak wat hitgevoeliger geluid, maar het laat ook horen hoe veelzijdig en getalenteerd ze is. Bovendien zorgt de afwisseling tussen opgewekte en donkere klanken er voor dat de laatste meer impact hebben, waardoor Cheap Smell in een aantal tracks boven Shades Of Black uit stijgt.

Ook wanneer Kovacs in muzikaal opzicht wat minder indruk maakt is er altijd die fascinerende stem en zijn er ook dit keer de persoonlijke teksten, die duidelijk maken dat het leven van Sharon Kovacs wat heftiger is dan dat van de jonge soulzangeressen met hitpotentie waaraan ze soms raakt. Het voorziet Cheap Smell van diepgang, al hoor je dit er lang niet altijd aan af.

Cheap Smell bevat 15 tracks en is goed voor ruim 50 minuten muziek. Ik vind het ook na veelvuldig beluisteren nog steeds lang niet allemaal even goed, maar de plaat bevat zeker een handvol tracks die diepe indruk maken en laten horen dat Kovacs het zeker niet verleerd is.

Na het fascinerende Shades Of Black waren de verwachtingen hooggespannen en die verwachtingen maakt Kovacs wat mij betreft niet waar. Cheap Smell is echter zeker geen slechte plaat. Het is een plaat met een aantal fantastische songs, die misschien wat naar beneden worden getrokken door een aantal niemendalletjes, maar die kun je ook gewoon overslaan, waarna een plaat van ruim een half uur grote schoonheid en rauwe emotie overblijft. Ik vind het net genoeg. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kovacs - Shades Of Black - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sharon Kovacs wordt al ongeveer een jaar de hemel in geprezen als groot talent, maar tot dusver was ik persoonlijk nog niet voorbij haar inmiddels fameuze bontkraag gekomen.

Het is een handelsmerk dat Kovacs inmiddels een beetje in de weg is gaan zitten, want ieder artikel over de Eindhovense singer-songwriter dat ik tot dusver heb gelezen gaat wel op één of andere manier over de bontkraag waarin Sharon Kovacs haar gezicht grotendeels verstopt.

Dat moet nu maar eens stoppen, want Sharon Kovacs heeft veel boeiendere handelsmerken. Zo beschikt ze over een volkomen uniek stemgeluid, schrijft ze songs die er toen doen en verpakt ze deze songs in een heel bijzonder geluid. Het zijn de belangrijkste ingrediënten van een debuut dat Kovacs op de kaart zet als één van de grootste talenten van het moment, waarbij de Nederlandse landsgrenzen niet in de weg hoeven te zitten.

Laat ik eens beginnen bij de stem van Kovacs. Het is een stem die in eerste instantie aan die van Amy Winehouse doet denken, maar het is ook een stem die uiteindelijk veel dieper graaft. Kovacs sluit immers ook aan bij de grote blues-, soul- en jazz-zangeressen uit een verder verleden en dat is een groot goed. Kovacs heeft in vocaal opzicht de ongepolijste soul van Amy Winehouse, maar heeft hiernaast ook het tegendraadse van Nina Simone, de grandeur van Shirley Bassey, de power van Etta James, de melancholie van Billie Holiday, de bezwering van Beth Gibbons (Portishead) en zo kan ik nog wel even door gaan.

Alleen de stem van Kovacs is al genoeg om van Shades Of Black (een verwijzing naar Amy Winehouse's Back To Black?) een prima debuut te maken, maar de plaat heeft nog veel meer sterke wapens.

Bij de eerste noten van de openingstrack denk je nog even dat Kovacs zich, net als Amy Winehouse, goed thuis voelt in een muzikaal landschap waarin Motown achtige soul domineert, maar je weet snel beter. Shades Of Black raakt af en toe aan Motown soul, maar kiest over het algemeen voor een donkerder, stemmiger en eigenzinniger geluid. Het is een geluid dat opvalt door prachtige arrangementen. Het zijn arrangementen waarin blazers en strijkers vaak de dienst uit maken, maar het zijn ook arrangementen die de muziek van Kovacs een beeldend karakter geven.

Shades Of Soul heeft het filmische van de eerste plaat van Goldfrapp, maar heeft ook het grootse en bijna pompeuze van Shirley Bassey (met Shades Of Black kunnen de samenstellers van de soundtracks bij James Bond films voorlopig vooruit). Hiernaast hoor ik regelmatig overeenkomsten met de platen van Portishead; deels door de vocalen, deels door het bezwerende maar tegelijkertijd ook avontuurlijke muzikale landschap. Maar aan de andere kant heeft Shades Of Black ook de intimiteit en doorleving van een wat ongure nachtclub.

Het laatste dat opvalt bij beluistering van Shades Of Black zijn de urgentie en de volwassenheid van de songs van Kovacs. Sharon Kovacs kreeg het tot dusver niet voor niets in het leven en dat hoor je terug in haar songs, die overlopen van vechtlust, agressie en ambitie. Shades Of Black bevat flink wat songs die behoorlijk lekker in het gehoor liggen, maar ze gaan ook allemaal ergens over. Dat hoor je en dat voel je. Het geeft de songs van Kovacs een impact die zeldzaam is.

Wanneer je al het bovenstaande samenvoegt krijg je een plaat die je bij eerste beluistering vastgrijpt en vervolgens heel lang in een wurggreep houdt. Shades Of Black is een plaat die in vocaal, instrumentaal, productioneel, artistiek en emotioneel opzicht diepe indruk maakt. En hij wordt alleen maar beter en indrukwekkender. Het is een plaat met internationale allure die van Sharon Kovacs een hele grote moet maken. Gooi dus af die bontkraag Kovacs en verover de wereld! Shades Of Black is er absoluut goed genoeg voor. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kraftwerk - 3-D The Catalogue - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Duitse elektronica pioniers van Kraftwerk stonden de afgelopen jaren verrassend vaak op het podium (eerst in musea, later ook in reguliere concertzalen) en imponeerden met integrale uitvoeringen van al hun albums.

Iedereen die er bij was bij de concertreeks in Paradiso, bij de Tour de France bonus in Utrecht of bij de recente concertreeks in Antwerpen, zal beamen dat het in muzikaal opzicht stond als een huis, maar dat er in visueel opzicht minstens evenveel was te genieten.

Om het allemaal nog eens opnieuw te beleven is er nu 3-D The Catalogue, dat in een aantal verschillende versies is verschenen.

Ik ben zelf nooit zo onder de indruk van concertregistraties op DVD of Blu-Ray, want een huiskamer wordt nu eenmaal nooit een concertzaal. Naar verluid heeft Kraftwerk echter iets moois gemaakt van de 3D registraties van haar concerten, zeker wanneer je kiest voor de luxe variant.

Zelf ga ik voor de muziek en ook hier valt er gelukkig veel te kiezen. Voor de echte fans is er een volledige set concertregistraties op acht cd’s of negen LP’s. Gezien mijn hervonden liefde voor vinyl en het prijskaartje van de volledige set LP’s (de 8 cd versie is overigens redelijk betaalbaar), heb ik gekozen voor de 2 LP versie, waarop je plat gezegd een “greatest hits” selectie te horen krijgt. De rest kan gelukkig ook nog bij streaming diensten als Spotify en Apple Music worden beluisterd.

Van Kraftwerk mag je verwachten dat het geweldig klinkt en dat doen de LP’s dan ook. Waar live nog wel wat details verloren gingen, hoor je nu iedere noot. Het klinkt allemaal zo glashelder dat je je af kunt vragen of je naar een live-registratie of naar bewerkte studio opnamen luistert, maar dat verschil is bij elektronische muziek als die van Kraftwerk nu eenmaal niet zo groot. Ik beluister 3-D The Catalogue dan ook vooral als een nog eens opgepoetste versie van het bijzondere oeuvre van Kraftwerk.

Hoewel het grootste deel van het oeuvre van de band uit Düsseldorf uit de jaren 70 en 80 stamt (alleen Tour de France is van latere datum) en dus inmiddels 30 tot 40 jaar oud is, klinkt Kraftwerk op 3-D The Catalogue nog steeds eigentijds of zelfs futuristisch. Vrijwel alle elektronische muziek van de laatste drie decennia borduurt op een of andere manier voort op het baanbrekende werk van Kraftwerk, wat de luistertrip van 3-D The Catalogue nog wat extra glans geeft.

Het is een luistertrip die uiteindelijk toch wel wat live-elementen prijs geeft. Verwacht geen uitzinnig publiek, maar zeker in de vocalen hoor je nog wel wat oneffenheden, terwijl Kraftwerk hier en daar toch ook nieuwe accenten toevoegt aan de originele versies. Het geeft de muziek van Kraftwerk een net wat menselijker karakter en persoonlijk vind ik dit alleen maar mooi.

Een ieder die zich, net als ik, laat verleiden door de compilatie zal altijd wat missen, zo komt mijn favoriete Kraftwerk plaat The Man Machine er op de 2 LP versie wat bekaaid af met slechts één track, maar gelukkig is Spotify er ook nog.

De Nederlandse concerten liggen inmiddels al weer een tijd achter ons, maar dankzij 3-D The Catalogue ben ik toch weer even in de ban van de muziek van elektronica pioniers Kraftwerk. Erwin Zijleman

Recensie op: De krenten uit de pop: Kris Berry - Berry Street - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kris Berry leverde al weer vijf jaar geleden het bijzonder overtuigende Marbles af. Het debuut van de Amsterdamse zangeres met Curaçaose wortels stond vol met bijzonder aangenaam klinkende jazzy popmuziek, maar het was ook jazzy popmuziek met inhoud.

Voor de opvolger van het succesvolle debuut toog Kris Berry naar Brooklyn, New York, waar ze de studio in dook met producers Chris Soper en Jesse Singer, die eerder werkten met The Roots en John Legend. De studio bleek te vinden in Berry Street, wat een mooie titel voor de tweede plaat van Kris Berry opleverde.

Kris Berry heeft er (gelukkig) niet voor gekozen om Marbles Volume II te maken, maar slaat op Berry Street nadrukkelijk haar vleugels uit.

Na alle donkere platen die ik de afgelopen tijd heb besproken op deze BLOG, zorgt Berry Street onmiddellijk voor zomer uit de speakers. Kris Berry heeft een zonnige en warmbloedige plaat opgenomen en het is een plaat vol aansprekende songs.

Berry Street heeft nog wel wat raakvlakken met het bewierookte debuut van Kris Berry, maar slaat vooral andere wegen in. In de meeste songs op de plaat domineren invloeden uit de soul, gospel, pop en r&b, maar ook uitstapjes richting jazz en hiphop worden niet geschuwd.

Kris Berry grijpt op Berry Street terug op de muziek waarmee ze opgroeide en springt kris kras door de geschiedenis van de met name zwarte popmuziek. Invloeden variëren van de intense jazzy songs van Nina Simone tot de lichtvoetige pop en r&b uit de jaren 90, wat van Berry Street een lekker veelzijdige plaat maakt.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Berry Street bij eerste beluistering bij vlagen wel erg lichtvoetig vond en enige teleurstelling hierdoor niet kon onderdrukken, maar Kris Berry heeft me langzaam maar zeker toch weer veroverd. Dat deed de Amsterdamse zangeres het eerst met de zich wat langzamer voortslepende songs, maar inmiddels dringen ook de wat meer pop georiënteerde uptempo songs zich wat makkelijker op.

Berry Street is immers niet alleen een plaat vol gloedvolle, zwoele en zonnige songs, maar het is ook een plaat die kwaliteit ademt. Dat hoor je in de verzorgde instrumentatie en productie, die zwoel en aanstekelijk klinkt, maar ook uitermate doeltreffend is en bovendien is voorzien van fraaie accenten.

De grootste kracht van Berry Street schuilt echter in de fantastische stem van Kris Berry. Met enorm veel souplesse en gevoel danst de stem van de Amsterdamse zangeres door het gevarieerde muzikale landschap op Berry Street. Kris Berry zingt de ene keer gevoelig, de volgende keer lichtvoetig, dan weer opvallend soulvol of toch weer jazzy.

Dertien popliedjes komen voorbij in drie kwartier en het is een geval van alle 13 goed. Kris Berry heeft met Berry Street niet alleen een soundtrack voor een hele mooie zomer gemaakt, maar heeft bovendien een plaat gemaakt van internationale allure en van grote klasse.

Het is misschien even wennen aan het nieuwe geluid, maar als Berry Street je eenmaal te pakken heeft, laat de plaat niet meer los. De zomer is begonnen met deze prachtig soundtrack voor lange dagen vol zon en warmte. Heerlijk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kris Berry - NOW, Namelessly Objectifying Wonder - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kris Berry - NOW, Namelessly Objectifying Wonder
Kris Berry keert na twee uitstekende albums terug met NOW, dat op het eerste gehoor vooral loom en lichtvoetig klinkt, maar dat al snel zowel in muzikaal als vocaal opzicht een hoogstaand album blijkt

Na twee uitstekende albums kon het deze week verschenen NOW van Kris Berry direct op mijn aandacht rekenen. NOW drong zich bij eerste beluistering direct lekker op en verwarmde de ruimte zeer aangenaam, maar ik hoorde nog niet direct iets bijzonders of eigenzinnigs. Net als voorganger Berry Street is NOW echter een album dat de tijd moet krijgen om te rijpen, waarna het album een flinke sprong voorwaarts maakt. NOW staat vol lekker in het gehoor liggende songs, die zowel nostalgisch als eigentijds klinken, maar het zijn ook subtiel ingekleurde en prachtig gezongen songs, die heel lang aan kracht en intensiteit winnen. Alle reden om heel trots te zijn op dit talent van eigen bodem.

Het is voor mijn gevoel een tijd stil geweest rond de Nederlandse muzikante Kris Berry. De op Curaçao geboren zangeres debuteerde in 2012 geweldig met Marbles dat vol stond met fris ingekleurde en zeer overtuigend gezongen jazzy popsongs. Het uitstekende debuutalbum werd in 2017 gevolgd door het in Brooklyn, New York, opgenomen Berry Street, waarop Kris Berry haar vleugels uitsloeg en het jazzy geluid van Marbles verrijkte met invloeden uit onder andere de soul, R&B, hiphop en pop.

De afgelopen jaren deed Kris Berry andere dingen, zo werd ze moeder, maar deze week keert ze terug met haar derde album, dat ruim vijf jaar na Berry Street verschijnt (een periode die overigens ook tussen haar eerste en tweede album zat). NOW heeft de ondertitel Namelessly Objectifying Wonder meegekregen en is een conceptalbum over het leven in het hier en nu. Kris Berry heeft er een persoonlijk album van gemaakt dat wordt ondersteund door korte films bij de individuele songs.

Een aantal songs op het album werd al eerder vrijgegeven, maar door mijn focus op albums heb ik dat gemist. Gezien de hoge kwaliteit van de vorige twee albums van Kris Berry begon ik met hoge verwachtingen aan beluistering van NOW, dat me, net als Berry Street vijf jaar geleden, bij eerste beluistering wat tegenviel.

Kris Berry heeft de jazzy pop van haar debuutalbum inmiddels voor een belangrijk deel achter zich gelaten en kiest op NOW voor de soulvolle pop, die ook op Berry Street al domineerde. Berry Street vond ik bij eerste beluistering wel erg lichtvoetig en ook wel wat glad klinken en met NOW had ik in eerste instantie dezelfde ervaring.

Het derde album van Kris Berry is na een kort intro direct zeer aangenaam. De warme soulvolle klanken slaan zich als een warme deken om je heen en ook de prachtige stem van Kris Berry verleidt dit keer vrijwel onmiddellijk. NOW staat ook nog eens vol met buitengewoon lekker in het gehoor liggende songs, die je direct een goed gevoel geven. Helemaal niks mis mee dus, maar zeker bij eerste beluistering vond ik het wel wat makkelijk of zelfs gewoontjes klinken.

Het is een ervaring die ik, zoals gezegd, ook vijf jaar geleden had bij de eerste beluisteringen van Berry Street, maar dat album werd vervolgens alleen maar beter. Alle reden dus om ook NOW de kans te geven om te groeien en die kans grijpt het album met beide handen aan. Nu ik het derde album van Kris Berry wat vaker heb beluisterd, vind ik NOW nog beter dan Berry Street.

Kris Berry vermaakt op NOW aangenaam met lome en licht broeierige soulpop, maar zowel in muzikaal als in vocaal opzicht heeft het album veel te bieden. NOW is warm en aangenaam, maar ook subtiel ingekleurd en verwerkt stiekem een hoop invloeden, waaronder invloeden uit de R&B, jazz en de Caraïbische muziek. In vocaal opzicht torent het album nog wat verder boven het maaiveld uit, want Kris Berry zingt niet alleen prachtig op haar nieuwe album, maar ook met veel gevoel.

NOW doet wel wat denken aan de betere soulpop uit de jaren 90, maar NOW staat ook met beide benen in het hier en nu. En zo heeft Kris Berry het wat mij betreft toch weer geflikt en levert ze een derde album met internationale allure af. Nu maar hopen dat we niet vijf jaar hoeven te wachten op album nummer vier, want NOW smaakt naar veel meer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kris Delmhorst - Blood Test - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De muziek van de uit Boston opererende singer-songwriter Kris Delmhorst ken ik inmiddels al weer bijna 15 jaar. Op basis van haar geweldige debuut Five Stories uit 2001 voorspelde ik de Amerikaanse ooit een prachtige toekomst binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar 13 jaar later moet ik constateren dat deze voorspelling niet helemaal is uitgekomen.

Kris Delmhorst heeft inmiddels weliswaar een aantal prima platen op haar naam staan, maar hoeveel liefhebbers rekenen Delmhorst echt tot de toppers binnen het genre? Zelf vond ik Kris Delmhorst op de platen die volgden op Five Stories niet veel meer dan een aardige subtopper, waardoor ik ook wel eens een plaat van haar liet liggen en ook niet heel veel haast had met het onlangs verschenen Blood Test.

Omdat Blood Test me genadeloos gegrepen heeft (maar daarover later meer), heb ik me wat meer verdiept in hetgeen dat Kris Delmhorst sinds het heel aardige Shotgun Singer uit 2008 heeft uitgebracht. Dat blijkt niet heel veel. Kris Delmhorst werd in de afgelopen zes jaar moeder en had hiernaast last van een hardnekkig writer’s block.

In 2011 bracht ze nog wel de cd Cars uit. Dat is een plaat die ik destijds volledig heb gemist, maar die momenteel een graag geziene gast in de cd speler is. Op Cars eert Kris Delmhorst het werk van de gelijknamige band en dat is een band die ik hoog heb zitten. Kris Delmhorst laat op haar eerbetoon nog maar eens horen hoe goed de songs van de band zijn, want voorzien van een rootsgeluid transformeren de perfecte powerpop songs in geweldige rootssongs.

Die geweldige rootssongs staan ook op Blood Test; de plaat waarop Kris Delmhorst haar writer’s block lijkt te hebben overwonnen. Kris Delmhorst verruilde hiervoor Boston voor haar geboortegrond New York en zocht bovendien de samenwerking met singer-songwriter Anders Parker. Het levert een plaat op die laat horen dat Kris Delmhorst niet langer genoegen neemt met een plaats in de subtop en klaar is voor het grote werk.

Samen met Anders Parker en een prima band zet Kris Delmhorst een bijzonder fraai rootsgeluid neer. Dat is soms lekker stevig, maar vaak ook prachtig ingetogen. Het sterkste wapen van Kris Delmhorst is nog altijd haar warme en zuivere stem die zowel zwoel kan verleiden als diep kan ontroeren.

Kris Delmhorst koos in het verleden nog wel eens voor songs met een flinke dosis of zelfs overdosis melancholie, maar deze ontbreekt voor een belangrijk deel op Blood Test. Een jarenlang aanhoudend writer’s block moet een muzikant drijven tot wanhoop, maar op Blood Test klinkt Kris Delmhorst energiek en optimistisch, wat de songs van de Amerikaanse bijzonder aangenaam maakt. Ook Blood Test wordt gekenmerkt door de degelijkheid die het hele oeuvre van Kris Delmhorst typeert, maar deze keer gaan degelijkheid en het maken van een plaat die kan concurreren met de betere platen in het genre prima samen.

Blood Test is een heerlijke plaat voor een lome zondagmorgen. De songs van Kris Delmhorst zijn toegankelijk en intiem en overtuigen vrij makkelijk. Blood Test is echter ook een plaat voor alle andere momenten. De toegankelijke en intieme songs blijken immers stuk voor stuk van hoog niveau en weten ook nog wel een tijdje aan kracht te winnen. Dertien jaar geleden voorspelde ik Kris Delmhorst op basis van haar debuut een grote toekomst. Deze belofte kon de Amerikaanse singer-songwriter wat mij betreft nooit helemaal waar maken, maar met Blood Test doet ze het wat mij betreft alsnog. En hoe. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kris Delmhorst - Ghost In The Garden - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kris Delmhorst - Ghost In The Garden
Kris Delmhorst timmert inmiddels al heel wat jaren aan de weg en ook met Ghost In The Garden heeft de Amerikaanse singer-songwriter weer een mooi en sfeervol Amerikaans rootsalbum afgeleverd

Voor haar nieuwe album sloot Kris Delmhorst zich samen met haar band op in een oude boerderij. Uiteindelijk kwamen ook nog flink wat bevriende muzikanten opdraven en werd vrijwel live een prachtig album opgenomen. In muzikaal opzicht klinkt het album al bijzonder sfeervol, maar de sfeer wordt nog wat extra verhoogd door het uitnodigen van een aantal aansprekende gastvocalisten, die de stem van Kris Delmhorst alleen maar verder optillen. De Amerikaanse muzikante heeft al meerdere prachtige albums op haar naam staan, maar met Ghost In The Garden voegt ze nog een hele mooie toe aan haar inmiddels indrukwekkende oeuvre.

De Amerikaanse singer-songwriter Kris Delmhorst maakt sinds het eind van de jaren 90 albums en heeft inmiddels een aardig stapeltje op haar naam staan. Het zijn albums waarvan ik er op een of andere manier helaas heel wat mis, maar als ik een album van Kris Delmhorst beluister ben ik eigenlijk altijd onder de indruk. De muzikante uit New England liet deze week weer van zich horen en met Ghost In The Garden heeft ze echt een geweldig album gemaakt.

Voor het opnemen van haar nieuwe album huurde ze een oude boerderij in Maine af, waar in alle rust kon worden gewerkt aan nieuwe songs. De songs voor het nieuwe album werden opgenomen met een compacte band, die tekent voor sfeervolle gitaarakkoorden, subtiele bijdragen van keyboards, bas en drums en prachtige accenten van de pedal steel.

Kris Delmhorst is een uitstekende zangeres, maar voor de songs op Ghost In The Garden deed ze ook een beroep op een aantal gastvocalisten. Op het album zijn onder andere Rose Cousins, Rachel Baiman, Anna Tivel, Ana Egge, Anaïs Mitchell en Jeffrey Foucault te horen en dat zijn allemaal persoonlijke favorieten. De stem van Kris Delmhorst heeft het op zich niet nodig om ondersteund te worden, maar de keuze voor het inschakelen van gastvocalisten pakt uitstekend uit.

Het zijn zeer uiteenlopende stemmen die zijn toegevoegd aan de zang van Kris Delmhorst, maar alle stemmen blenden fraai met de stem van de Amerikaanse muzikante en dragen bij aan fraaie harmonieën. De zang op Ghost In The Garden is hierdoor nog wat mooier dan die op de vorige albums van Kris Delmhorst, maar de zang is zeker niet het enige dat in positieve zin opvalt bij beluistering van het album.

De band die is te horen op het album speelt echt fantastisch en omdat de songs uiteindelijk live werden opgenomen is het geluid op Ghost In The Garden niet alleen mooi, maar ook dynamisch en energiek. Zeker de bijdragen van de pedal steel zijn van een bijzondere schoonheid en trefzekerheid, maar ook de andere muzikanten leveren vakwerk af.

Ook in productioneel opzicht heeft Kris Delmhorst een bijzonder mooi album afgeleverd. Ondanks het feit dat de tracks live werden opgenomen klinkt de muziek wat broeierig en soms wat atmosferisch, waardoor het af en toe wel lijkt alsof Daniel Lanois achter de knoppen heeft gezeten, wart ik persoonlijk een enorme aanbeveling vind. Kris Delmhorst is bovendien een uitstekende songwriter, die niet alleen aansprekende songs schrijft, maar ook mooie teksten, die zowel persoonlijk als beschouwend kunnen zijn.

Ghost In The Garden klinkt als een authentiek Amerikaans rootsalbum waarvan er veel meer worden gemaakt, maar luister net wat beter naar het album en je hoort dat Kris Delmhorst in alle opzichten net wat meer indruk maakt dan de meeste van haar collega’s.

Ook Ghost In The Garden is weer een album dat het verdient om met de koptelefoon te worden beluisterd, want er zijn zoveel mooie details te horen in de muziek en in de zang op het album. Het is hierdoor ook een album dat steeds mooier wordt. Ik mis zoals gezegd helaas best vaak een album van Kris Delmhorst, maar dit prachtige nieuwe album was ik niet graag misgelopen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Krista Detor - Barely - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is al weer bijna tien jaar geleden dat ik voor het eerst in aanraking kwam met de muziek van Krista Detor.

Mudshow, de tweede plaat van de singer-songwriter uit Californië, sloeg in als de spreekwoordelijke bom en is me tot de dag van vandaag zeer dierbaar.

Cover Their Eyes uit 2007, Chocolate Paper Suites uit 2010 en Flat Earth Diary uit 2014 deden niet onder voor het zo memorabele Mudshow, waardoor ik inmiddels een stapeltje Krista Detor platen in huis heb dat ik koester.

Dit stapeltje is onlangs weer wat hoger geworden door de release van Barely.

Krista Detor opereert nog altijd grotendeels in de obscuriteit en moet bergen verzetten om een nieuwe plaat te kunnen maken. Als die bergen eenmaal verzet zijn kun je maar het beste een prachtplaat maken en dat heeft Krista Detor ook met Barely weer gedaan.

Net als op haar vorige platen slaat Krista Detor op Barely een brug tussen singer-songwriter pop uit de jaren 70 en hedendaagse Amerikaanse rootsmuziek. Het is ook dit keer muziek die zich als een warme deken om je heen slaat. Krista Detor beschikt over een warme maar ook gevoelige stem en kiest voor een instrumentatie die nog wat extra warmte toevoegt.

Zoals de titel al doet vermoeden is Barely wat meer ingetogen dan de vorige platen van Krista Detor en dat bevalt me wel. Waar veel singer-songwriters in een wat kalere muzikale setting makkelijk onderuit gaan, komt op Barely de pure klasse van Krista Detor alleen maar nadrukkelijker aan de oppervlakte. Dat hoor je in de prachtige vocalen, in de hierop aansluitende subtiele instrumentatie en vooral ook in de tijdloze songs van Krista Detor, die herinneren aan de songs van de allerbesten in het genre.

Sinds de komst van Barely van Krista Detor zijn de mooie herfstkleuren gebleven en is de zon weer gaan schijnen. Dat zal buiten wel weer ophouden, maar zolang Barely uit de speakers komt hou ik binnen de schoonheid en warmte vast. Prachtige plaat. Wederom. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Krista Shows - Prone To Wander - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Krista Shows - Prone To Wander
Het debuut van Krista Shows is wat ondergesneeuwd door de corona pandemie, maar Prone To Wander is een album dat echt alle aandacht verdient van liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek

Ondanks de corona pandemie worden nog heel veel albums uitgebracht die in het hokje Amerikaanse rootsmuziek passen. Er sneeuwt er dus ook wel eens een onder en dit dreigt te gebeuren met het debuut van Krista Shows, dat dankzij heel veel bloed, zweet en tranen tot stand kwam. Het is een opzienbarend debuut dat zomaar het eerste muzikale levensteken zou kunnen zijn van een hele grote in het genre. Krista Shows maakt muziek die diep is geworteld in de Amerikaanse rootsmuziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten en het is muziek die opvalt door een mooi en tijdloos geluid en die indruk maakt met de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante. Het levert een prachtalbum op.

Krista Shows werd geboren in Texas, maar groeide op in Jackson, Mississippi, middenin de Mississippi Delta, die zo’n voorname rol speelt in de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Tijdens haar studententijd verbleef ze op meerdere plekken in de VS en ging ze op zoek naar haar roeping. Vanwege de goede herinneringen aan het zingen in het koor van de kerk waarvan haar vader predikant was, besloot ze een songwriting workshop in Clarksdale, Mississippi, te volgen, waarna ze zich als startend muzikant vestigde in Asheville, North Carolina.

Dit voorjaar zou een tijd van oogsten moeten worden, na de vele uren werken als serveerster om haar in Mississippi opgenomen debuut te bekostigen, maar de corona pandemie gooide roet in het eten. Desondanks verscheen begin mei het debuut van Krista Shows, Prone To Wander. Het is een debuut dat in eerste instantie helaas door bijna iedereen over het hoofd is gezien, maar inmiddels begint, gelukkig ook in Nederland, rond te zingen dat de Amerikaanse singer-songwriter een uitstekend debuut heeft afgeleverd.

Luister naar Prone To Wander van Krista Shows en je hoort haar afkomst. De muziek van de Amerikaanse singer-songwriter staat bol van de invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek zoals die in het diepe zuiden van de Verenigde Staten al vele decennia wordt gemaakt en bevat zowel invloeden uit de folk en de country als uit de gospel en de soul. Haar zuidelijke afkomst hoor je ook terug in de zuidelijke tongval van Krista Shows, die overigens beschikt over een bijzonder stemgeluid. Het is een donker en doorleefd stemgeluid dat ver is verwijderd van de zoetgevooisde stemmen van de vele countrypopprinsessen die Nashville momenteel rijk is.

Het zorgt ervoor dat Prone To Wonder rauwer en oorspronkelijker klinkt dan de meeste andere albums in het genre. Het doet me af en toe wel wat denken aan Lucinda Williams, maar de muziek van Krista Shows bevat minder invloeden uit de Texaanse rootsrock en schuurt dichter tegen de traditionele countrymuziek van een aantal decennia geleden aan.

Prone To Wonder is een album zonder al te veel opsmuk. Krista Shows heeft zich omringd door een compacte band, die zich voor een belangrijk deel beperkt tot bas, drums en gitaren. Pedal steel, piano en een aantal achtergrondzangers voegen nog wat versiersels toe aan het geluid dat over het algemeen valt te karakteriseren als authentiek. Die authenticiteit hoor je ook in de songs, die aansluiten bij de rijke tradities van de Amerikaanse rootsmuziek, maar die uiteindelijk vooral tijdloos klinken.

Aan de donkere stem van Krista Shows moest ik wel wat wennen, maar het zijn uiteindelijk de zang en de emotievolle voordracht die Prone To Wonder voorzien van urgentie en onderscheidend vermogen. Het is een stem die me inmiddels keer op keer bij de strot grijpt en die de mooie persoonlijke verhalen op het album voorziet van veel gevoel. Het is ook een stem die steeds mooier wordt wanneer je er eenmaal aan gewend bent.

Het is misschien nog wat vroeg om de toekomst van Krista Shows te voorspellen, maar op basis van dit uitstekende debuut is het niet heel overdreven om te stellen dat de Amerikaanse rootsmuziek er een hele bijzondere singer-songwriter bij heeft. Ik ben vanaf nu in iedere geval fan van Krista Shows. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kristin Hersh - Clear Pond Road - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kristin Hersh - Clear Pond Road
Kristin Hersh verrijkt haar al zo bijzondere oeuvre met het verrassend sterke Clear Pond Road, dat opvalt door uitstekende songs, opvallend doorleefde vocalen en een gruizig geluid waar geen gitaarmuren aan te pas komen

Bij Kristin Hersh denkt bijna iedereen in eerste instantie aan de band Throwing Muses, die ze als tiener formeerde, maar het solowerk van de Amerikaanse muzikante is minstens even interessant. Binnen dit solowerk stond het solodebuut van Kristin Hersh, Hips And Makers uit 1994, tot voor kort op eenzame hoogte, maar met het deze week verschenen Clear Pond Road heeft Kristin Hersh een geweldig album afgeleverd, dat dicht in de buurt komt. Het is een album waaraan je even moet wennen als je de stem van de Amerikaanse muzikante niet kent, maar als je eenmaal wordt gegrepen door de bijzondere zang op het album volgt de rest vanzelf. Wat mij betreft een enorme verrassing dit nieuwe album van Kristin Hersh.

De Amerikaanse muzikante Kristin Hersh heeft een prachtige staat van dienst binnen de rockmuziek. Het begon allemaal in 1986 met het titelloze debuutalbum van haar band Throwing Muses, die vooral in de jaren 90 aan de weg zou timmeren en in die jaren uitgroeide tot de betere en meest invloedrijke indierock bands met een vrouwelijk boegbeeld, maar die ook de afgelopen twintig jaar nog drie uitstekende albums afleverde. We kennen Kristin Hersh verder van de twee albums van haar band 50 Foot Wave en natuurlijk van haar solocarrière, die begon in de jaren 90 met het briljante Hips And Makers en die deze week een elfde studioalbum oplevert.

De Amerikaanse muzikante wordt op deze BLOG met enige regelmaat genoemd als relevant vergelijkingsmateriaal, maar toch wel enigszins tot mijn verbazing komt haar eigen muziek er tot dusver zeer bekaaid van af. Ik besprak immers alleen het laatste album van Throwing Muses, maar negeerde het tweede album van 50 Foot Wave en een aantal soloalbums van Kristin Hersh.

Het deze week verschenen Clear Pond Road was echter geen moment een twijfelgeval, want de Amerikaanse muzikante heeft een ijzersterk nieuw album afgeleverd. Het is een album dat je onmiddellijk herkent als een Kristin Hersh album en dat ligt vooral aan de zang op het album. Kristin Hersh beschikt over een zeer karakteristieke en uit duizenden herkenbare stem, die het geluid op Clear Pond Road voor een belangrijk deel bepaalt.

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd is van de stem van de Amerikaanse muzikante, want zowel de stem van Kristin Hersh als haar manier van zingen klinken absoluut bijzonder. Zelf vind ik de zang op Clear Pond Road het sterkste wapen van het album, ook al klinkt de stem van de Amerikaanse muzikante hier en daar behoorlijk versleten, wat af en toe associaties oproept met het prachtige Broken English van Mariannne Faithfull.

Ik heb altijd iets gehad met de bijzondere stem van Kristin Hersh en met wat extra gruis op en slijtage van haar stembanden klinkt haar stem alleen maar unieker en doorleefder. Het is een stem die in het verleden uitstekend deed in combinatie met gruizige gitaarsongs, maar deze zijn op het nieuwe album van Kristin Hersh niet of nauwelijks te horen.

De songs op Clear Pond Road kunnen absoluut rauw en gruizig klinken, maar dit is niet de verdienste van de instrumentatie. Kristin Hersh kiest op haar elfde soloalbum vooral voor redelijk ingetogen klanken met een hoofdrol voor de akoestische gitaar, al wordt er hier en daar met veel venijn gespeeld, waardoor Clear Pond Road niet klinkt als een grotendeels akoestisch album.

Alle soloalbums die Kristin Hersh maakte stonden in de schaduw van haar debuutalbum Hips And Makers uit 1994, maar met Clear Pond Road heeft Kristin Hersh een soloalbum gemaakt dat wel eens aan de stoelpoten van haar inmiddels bijna dertig jaar oude solodebuut kan gaan zagen. In muzikaal en vocaal opzicht heeft Kristin Hersh een bijzonder klinkend album gemaakt, maar het is vooral een intens album dat indruk maakt met een serie geweldige songs.

Iedereen die bekend is met het oeuvre van de Amerikaanse muzikante zal het waarschijnlijk snel met me eens zijn, maar Kristin Hersh verdient met dit bijzondere album ook de aandacht van een ieder die haar werk tot dusver negeerde. Wat mij betreft een van de grote verrassingen van de afgelopen muziekweek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kristina Murray - Little Blue - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kristina Murray - Little Blue
Na het fantastische Southern Ambrosia kreeg Kristina Murray te maken met een aantal diepe dalen, maar met Little Blue is ze terug en laat ze horen dat ze nog altijd behoort tot de best bewaarde geheimen van Nashville

Liefhebbers van moderne countrypop hebben niet zo veel te zoeken op het derde album van de Amerikaanse muzikante Kristina Murray. De muzikante uit Nashville, Tennessee, maakt ook op haar derde album vooral traditioneel aandoende Amerikaanse rootsmuziek met veel gitaren en een hoofdrol voor de pedal steel. Het is het soort muziek dat bijna zeven jaar geleden met Southern Ambrosia een prachtig album opleverde en ook Little Blue mag er wel zijn. Het is een tijdloos klinkend album met een aangenaam en gloedvol geluid, tijdloos klinkende songs en vooral ook een stem die je direct vanaf de eerste noten wilt koesteren. Mooi dat Kristina Murray terug is.

De Amerikaanse muzikante Kristina Murray debuteerde in het najaar van 2013 met Unravelin’. Het is een album dat destijds slechts in kleine kring werd opgemerkt, maar vooral over het hoofd werd gezien, ook door mij. Het debuutalbum van de muzikante uit Nashville, Tennessee, is in muzikaal opzicht geen heel opvallend album en ook de songs springen er wat mij betreft niet erg uit, maar in de krachtige stem van Kristina Murray hoor ik op haar debuutalbum absoluut de belofte.

Die belofte werd volledig waargemaakt op het in de herfst van 2018 verschenen Southern Ambrosia, dat moet worden gerekend tot de betere Amerikaanse rootsalbums van het betreffende jaar. Southern Ambrosia viel op door een gloedvol en volstrekt tijdloos Amerikaans rootsgeluid, dat ver verwijderd bleef van de countrypop van dat moment, maar aansloot bij de soms lekker stevige Amerikaanse rootsmuziek zoals die een aantal decennia eerder werd gemaakt.

Het tweede album van Kristina Murray viel ook op door een aantal aansprekende songs, die het tijdloze gevoel van Southern Ambrosia nog wat verder versterkte. De stem van Kristina Murray viel op haar debuutalbum al op, maar op haar tweede album maakte de muzikante uit Nashville nog veel meer indruk met een krachtige maar ook emotievolle stem.

Southern Ambrosia kreeg in 2018 relatief veel aandacht en het zag er dan ook goed uit voor Kristina Murray, maar vervolgens werd het helaas stil rond de Amerikaanse muzikante. Ze werkte in Nashville en omstreken nog wel stevig aan haar live-reputatie, maar de dood van haar vader en de coronapandemie trapten vervolgens stevig op de rem.

Het momentum voor Kristina Murray leek vervolgens vervlogen, maar deze week is ze gelukkig terug met haar derde album. Little Blue werd gemaakt met producers Misa Arriaga en Rachael Moore. Het zijn namen die bij mij geen belletje deden rinkelen, maar beiden hebben hun sporen ruimschoots verdiend in de muziekscene van Nashville.

Ook Little Blue is weer voorzien van een geluid dat dichter tegen de traditionele Amerikaanse rootsmuziek dan tegen de blinkende countrypop uit Nashville aan zit, maar het met veel gitaren en uiteraard een pedal steel ingekleurde geluid klinkt zeker niet oubollig of ouderwets. Op haar derde album heeft Kristina Murray ook wel wat met pop, maar het is eerder de pop zoals die halverwege de jaren 70 aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt dan de pop van dit moment.

In de meeste songs op haar nieuwe album houdt Kristina Murray de pop echter op afstand en maakt ze de traditioneel aandoende country die bij liefhebbers van het genre in goede aarde zal vallen. De songs op Little Blue zijn minstens net zo aansprekend als die op het in 2018 terecht geprezen Southern Ambrosia, waardoor ook het derde album van Kristina Murray weer een plekje in de schijnwerpers verdient.

Dat doet het album ook zeker vanwege de zang, want de stem van Kristina Murray is alleen maar mooier geworden. De muzikante uit Nashville kan in muzikaal opzicht meerdere kanten op en haar stem past zich keer op keer moeiteloos aan. Zeker in de ballads op het album imponeert Kristina Murray met haar prachtige stem en hoor je een zangeres die niet onder doet voor het beste dat Nashville momenteel te bieden heeft. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kristina Murray - Southern Ambrosia - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kristina Murray grijpt je bij de strot met een geweldige rootsplaat
Een paar noten had ik maar nodig om van de muziek van Kristina Murray te houden en toen ze begon te zingen was ik verkocht. Op Southern Ambrosia eert de singer-songwriter uit Nashville de traditionele Amerikaanse rootsmuziek en die vertolkt ze op een manier die garant staat voor kippenvel. In muzikaal opzicht is het smullen van een mooi en veelzijdig geluid, maar het is de bijzondere stem van Kristina Murray die deze plaat naar grote hoogten tilt. Het is momenteel dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar deze plaat behoort wat mij betreft tot de betere rootsplaten van het moment.


Er verschijnen op het moment onwaarschijnlijk grote aantallen nieuwe platen en buiten de Nederlandse releases probeer ik ook de releases in de Amerikaanse rootsmuziek nog enigszins bij te houden.

Ook in dit segment is het dringen op het moment, waardoor een plaat onmiddellijk indruk zal moeten maken of op de anonieme stapel belandt.

Kristina Murray heeft dat goed begrepen, want met de eerste noten van haar tweede album had de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, me direct te pakken. Southern Ambrosia opent met prachtig broeierige klanken, waarna de bijzondere stem van Kristina Murray je volledig inpakt.

Southern Ambrosia is mijn eerste kennismaking met de muziek van de singer-songwriter die werd geboren in Georgia, maar een aantal jaar geleden haar geluk zocht in Nashville. In de hoofdstad van de Amerikaanse countrymuziek kun je vervolgens twee kanten op. Aan de ene kant is er de countrypop die met een beetje geluk een plekje in de spotlights oplevert en aan de andere kant is er de meer traditionele Amerikaanse rootsmuziek, die je in de meeste gevallen zal veroordelen tot de vele bars in Nashville waar live muziek is te horen.

Kristina Murray heeft met overtuiging gekozen voor het laatste. Op haar website staat het volgende: “Kristina currently lives in Nashville, where she is active in the underground independent country and Americana music scene that pays homage to the jangle of an acoustic guitar, the sting of a Telecaster, tight harmonies and the walking bassline—the sweat and grime and heartache of country legends—rather than, say, the synth and drum machine of contemporary pop country. One listen and you’ll believe every word that drips from her honky-tonk hewn, yet honeyed vocal style.”

Het is een citaat dat precies beschrijft wat ik zo goed vind aan Southern Ambrosia. De plaat die kon worden gerealiseerd na een crowdfunding campagne staat met twee benen in de traditionele Amerikaanse rootsmuziek en moet niets hebben van de gladde countrypop die in Nashville momenteel zo dominant aanwezig is. Kristina Murray heeft een aantal prima muzikanten om zich heen verzameld en deze muzikanten zorgen voor een mooi vol rootsgeluid. Het is een geluid waarin de gitaren soms flink los mogen gaan, maar Southern Ambrosia kan ook donker en onderkoeld klinken.

In muzikaal opzicht is het smullen, maar het sterkste wapen van Kristina Murray is haar stem. De singer-songwriter uit Nashville is voorzien van een krachtig stemgeluid dat zich makkelijk staande houdt in een wat steviger rootsrock geluid, maar het is ook een stemgeluid dat verhalen vol gevoel kan vertellen. Het doet me af en toe wel wat denken aan Nathalie Merchant, maar de stem van Kristina Murray is wat dieper geworteld in de Amerikaanse rootsmuziek.

Southern Ambrosia is een opvallend gevarieerde plaat, die steeds weer een net wat andere kant van de Amerikaanse rootsmuziek verkent, maar alles is even mooi en bijzonder. Momenteel een van de betere platen van vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment wat mij betreft. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kristina Train - County Line - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kristina Train - County Line
Toen dertien jaar geleden Dark Black van Kristina Train verscheen was ik er 100% zeker van dat ze heel groot zou gaan worden en dat denk ik eerlijk gezegd ook weer bij beluistering van het deze week verschenen County line

Er is momenteel zeker geen gebrek aan goede countryzangeressen, maar hele goede countryzangeressen kunnen er altijd nog wel bij. Kristina Train is zo’n hele goede countryzangeres. Dat is op zich geen nieuws, maar ik hoorde nog niet eerder zo veel country op een album van de Amerikaanse muzikante, die via de nodige omzwervingen in Nashville is terecht gekomen. County Line werd gemaakt met een aantal topkrachten en dat hoor je, maar de ster van het album is Kristina Train zelf, want wat zingt ze mooi op haar nieuwe album. Ze trok ooit behoorlijk wat aandacht met het prachtige Dark Black, maar ook County Line is weer een topalbum.

Bij Kristina Train denk ik onmiddellijk aan haar prachtige album Dark Black uit 2012. De Amerikaanse muzikante, die via New York en Georgia in Londen was terecht gekomen, maakte met dit album diepe indruk en leek klaar voor een prachtige carrière in de muziek.

Ik schreef er destijds het volgende over en daar sta ik nog steeds achter: “Dark Black klinkt niet alleen als de perfecte mix van Dusty Springfield en Aretha Franklin, maar ook als een uitstekend alternatief voor Adele en haar collega Duffy. Dark Black heeft hiernaast wel iets van de jazzy pop van Norah Jones, is niet zo heel ver verwijderd van de retro soulpop van Rumer en heeft tenslotte het onderkoelde van Lana Del Rey en het warmbloedige van Sade. Het zijn stuk voor stuk namen die de kassa laten rinkelen, waardoor de grote doorbraak van Kristina Train alleen maar een kwestie van tijd kan zijn”.

Die verdiende doorbraak kwam er echter niet, waardoor na het veelbelovende debuutalbum van Kristina Train (Spilt Milk uit 2009) ook haar tweede album snel werd vergeten. Ik dacht eigenlijk dat ik na Dark Black nooit meer iets had vernomen van de Amerikaanse muzikante, maar in 2021 verscheen Rayon City, waar ik een positief verhaal over schreef. De inmiddels naar Nashville uitgeweken muzikante liet op haar derde album een geluid met vooral invloeden uit de soul en de pop horen en maakte wederom indruk als zangeres.

Het in 2022 uitgebrachte Body Pressure heb ik echt niet opgemerkt, maar deze week keert Kristina Train terug met haar vijfde album County Line. De Amerikaanse muzikante heeft nog altijd Nashville, Tennessee, als thuisbasis en dat hoor je dit keer beter dan op haar vorige albums. Ook County Line bevat de invloeden uit de soul die waren te horen op Dark Black en Rayon City, maar invloeden uit de countrymuziek zijn dit keer veel duidelijker hoorbaar en domineren.

County Line werd overigens niet opgenomen in Nashville, maar in Los Angeles, waar een aantal gelouterde muzikanten aanschoof. Het levert een zowel in productioneel als muzikaal opzicht prachtig album op met hier en daar filmische arrangementen. County Line klinkt als een tijdloos countryalbum en dat klinkt echt heerlijk, al is het maar vanwege het geweldige snarenwerk.

Centraal staat ook dit keer de stem van Kristina Train, die sinds het prachtige Dark Black alleen maar mooier is geworden. Het is een stem vol country en soul en een stem vol melancholie, al komen er dit keer zeker niet alleen maar donkere wolken voorbij in de songs van Kristina Train. Het album bevat een aantal eigen songs en een aantal covers, waarvan haar overigens zeer geslaagde bewerking van Believe van Cher de meest opvallende is. In alle songs is goed te horen dat Kristina Train beschikt over een stem die alles wat ze aanraakt in goud kan veranderen en dat is zeldzaam.

Er wordt de Amerikaanse muzikante inmiddels dan ook al meer dan 15 jaar een geweldige toekomst in de muziek voorspeld en dat is volkomen terecht. Na het wederom uitstekende County Line moet het er maar eens van komen, want Kristina Train heeft alles dat een popster of een countryster moet hebben. Dark Black blijft er voor mij toch net wat bovenuit steken in het oeuvre van Kristina Train, maar het fraaie County Line komt in flink wat van de songs op het album behoorlijk dicht in de buurt. Erwin Zijleman

Tot dusver compleet over het hoofd gezien, maar dit vind ik toch een sensationele plaat. Southern soul en Britse blue-eyed soul overgoten met een Phil Spector of David Lynch sausje. Dit moet heel groot gaan worden.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Kristina Train - Dark Black - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kristina Train - Rayon City - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kristina Train - Rayon City
Na twee uitstekende, maar weinig succesvolle albums vanuit Londen, probeert Kristina Train het dit keer vanuit Nashville, met een, zeker in vocaal opzicht, uitstekend album als resultaat

Dark Black van Kristina Train ontdekte ik negen jaar geleden via de algoritmes van Spotify, maar het album deed helaas weinig. De Amerikaanse muzikante zoekt haar geluk tegenwoordig in Nashville en keert na een lange stilte terug met een prima album. De muzikanten die haar omringen tekenen voor een bijzonder aangenaam soulgeluid met een vleugje roots en een randje pop, de songs liggen stuk voor stuk lekker in het gehoord en Kristina Train laat ook op Rayon City weer horen dat ze een uitstekend zangeres is. Ze zingt met de kracht die je van een soulzangeres verwacht, maar ze kan ook doseren, wat de aantrekkingskracht van het album verder vergroot.

Kristina Train werd geboren in New York, maar groeide op in Savannah, Georgia, waar ze de soul en gospel met de paplepel kreeg ingegoten. De Amerikaanse muzikante, ook een klassiek geschoold violist, leek al op jonge leeftijd verzekerd van een hele mooie carrière in de muziek, maar ze koos in eerste instantie voor een opleiding.

Uiteindelijk tekende ze een contract bij het gerenommeerde Blue Note label, dat grootse plannen had met Kristina Train. Ze werd in Londen gekoppeld aan de mensen achter Adele, maar haar in 2009 met veel bombarie gelanceerde debuut deed niet veel. Het in 2012, samen met producer Ed Harcourt gemaakte Dark Black, was ook geen groot succes, maar ik was persoonlijk onder de indruk van het album, dat in ieder geval een geweldige zangeres liet horen.

De afgelopen negen jaar was het stil rond Kristina Train, die inmiddels haar heil zoekt in Nashville, Tennessee. Deze week verschenen echter maar liefst twee nieuwe albums van de Amerikaanse muzikante. Het live-album Scattered Flowers, dat klinkt als een tussendoortje, laat horen dat Kristina Train inmiddels uit de voeten kan met de muziek die in Nashville domineert, want de soul wordt hier en daar verdrongen door de country.

Scattered Flowers klinkt aardig, maar het is het nieuwe studioalbum van Kristina Train dat wat mij betreft de aandacht verdient. Op het eveneens deze week verschenen Rayon City trekt de singer-songwriter uit Nashville de lijn van het inmiddels negen jaar oude Dark Black door, al moet ze het dit keer doen zonder het Britse team dat van haar een wereldster had moeten maken.

Rayon City leunt wat minder tegen de pop aan en laat zich beluisteren als een aangenaam soulalbum. Kristina Train laat zich op haar derde studioalbum begeleiden door een uit de kluiten gewassen band, die een oorspronkelijk klinkend soulgeluid laat horen. Het is vaak een redelijk subtiel geluid, maar Kristina Train is ook niet vies van blazers en strijkers en laatstgenoemde arrangeerde ze zelf.

Op Dark Black maakte de Amerikaanse muzikante vooral indruk met haar stem en dat is op Rayon City niet anders. Ook op haar nieuwe album laat Kristina Train horen dat ze een uitstekend soulzangeres is en in tegenstelling tot de meeste andere soulzangeressen van het moment zingt ze vaak prachtig ingetogen.

Rayon City bevat maar net iets meer dan een half uur muziek en dat is niet veel na negen jaar wachten. Het is op een of andere manier ook wel genoeg, want Kristina Train varieert niet heel veel op haar derde album. Dat betekent niet dat het album me tegenvalt, want dat is zeker niet het geval. Rayon City is net iets meer dan een half uur lang pure klasse. De band speelt geweldig, de accenten van strijkers en blazers zijn mooi, de songs zijn aansprekend en de muzikante uit Nashville zingt geweldig.

Ook Rayon City laat weer horen dat Kristina Train over heel veel potentie beschikt. Het is jammer dat het haar met de eerste twee albums niet lukte en ik hou eerlijk gezegd mijn hart vast voor album nummer drie, dat niet heel handig getimed is. Het is echter een album dat alle aandacht verdient en zeker van een ieder die zich normaal gesproken makkelijk laat verleiden door een mooie soulvolle stem en songs met een randje soul en pop. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kurt Vile - (watch my moves) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kurt Vile - (watch my moves)
Kurt Vile blijft gewoon lekker doen waar hij zin in heeft, wat wel eens een wat mindere songs oplevert, maar over het algemeen genomen is het deze week verschenen (watch my moves) een prima album

Ik ben zeker geen groot fan van de muziek van Kurt Vile, maar met zijn nieuwe album (watch my moves) heeft de Amerikaanse muzikant me zeer aangenaam verrast. Dat heeft hij gedaan met muziek die in het verlengde ligt van zijn vorige albums, maar de songs op (watch my moves) zijn over het algemeen genomen beter, al slaat de Amerikaanse muzikant de plank ook wel eens mis. Wanneer je de sterke songs over houdt, heb je nog altijd een drie kwartier durende soundtrack voor een warme, luie en zorgeloze zomer en zowel aan deze zomer als aan de bijbehorende soundtrack ben ik wel toe. De muziek van Kurt Vile wordt vaak saai genoemd, maar (watch my moves) is dat zeker niet.

Ik had tot dusver niet heel veel met de muziek van de Amerikaanse muzikant Kurt Vile, die ooit deel uit maakte van The War On Drugs, maar de band verliet voor het grote succes kwam. Smoke Ring For My Halo uit 2011 en Waking On A Pretty Daze uit 2013 vond ik bij de release nog wel aardig, maar ik denk niet dat ik de albums hierna nog (vaak) heb beluisterd.

De albums die volgden vond ik vooral bloedeloos saai. Kurt Vile tokkelde er vrolijk op los en grossierde in lome gitaarsongs met bijna gesproken vocalen, maar ze gingen bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit. Zelfs het album dat hij maakte met Courtney Barnett kon ik maar matig waarderen, waardoor ik er stellig van overtuigd was dat ik het deze week verschenen (watch my moves) zou laten liggen.

Na de wat sullige en door piano gedomineerde openingstrack leek dit inderdaad te gaan gebeuren, maar vanaf de tweede track begon (watch my moves) me te bevallen en inmiddels heb ik het nieuwe album van Kurt Vile al veel vaker beluisterd dan alle voorgangers bij elkaar. Dat is op zich bijzonder, want zoveel is er nu ook weer niet veranderd in de muziek van de Amerikaanse muzikant.

Ook op zijn negende album maakt de muzikant uit Philadelphia, Pennsylvania, dromerige muziek die zich wat loom voortsleept en die wordt gecombineerd met hier en daar bijna gesproken vocalen, die zo af en toe herinneringen oproepen aan Lou Reed. Zeker wanneer de gitaren domineren klinkt de muziek van Kurt Vile voorzichtig psychedelisch, maar de Amerikaanse muzikant varieert op (watch my moves) net wat meer dan in het verleden met de inkleuring van zijn songs, onder andere door het gebruik van elektronica.

Ik kan me goed voorstellen dat de muziek van Kurt Vile als saai wordt ervaren, want dat vond ik zijn vorige albums ook, maar toen (watch my moves) in een heerlijk lentezonnetje door de oortjes kwam, beviel het nieuwe album van Kurt Vile me uitstekend. Na de miskleun van de openingstrack zoekt Kurt Vile het wat meer in de Amerikaanse rootsmuziek, maar het is wel rootsmuziek die incidenteel wordt gecombineerd met wolken synths, die het psychedelische karakter van de muziek van Kurt Vile nog wat versterken.

Het kabbelt allemaal bijzonder aangenaam voort, maar de muzikant uit Philadelphia heeft ook veel moois verstopt in de dromerige klanken op het album. Zeker wanneer je aandacht hebt voor al dit moois is (watch my moves) een interessant album, dat echt geen moment saai is. Kurt Vile heeft een album afgeleverd dat zomaar de soundtrack van een lome zomer kan worden, maar het is ook een album dat het verdient om met volledige aandacht beluisterd te worden.

(watch my moves) bevat 15 tracks en die zijn misschien niet allemaal even goed, maar er blijft een respectabel aantal uitstekende songs over, waaronder de fraaie cover van Springsteen’s Wages Of Sin (dat Born In The U.S.A. net niet haalde en op de verzamelaar Tracks terecht kwam), het gospelduet Jesus On A Wire met Cate Le Bon, het poppy Say The Word (eveneens met Cate Le Bon) en het bijzonder fraaie Cool Water.

Het nieuwe album van Kurt Vile roept vooralsnog zeer gemengde reacties op, maar (watch my moves) heeft mij zeer aangenaam verrast en is echt een flink stuk beter dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikant. Het is voor mij in ieder geval het eerste Kurt Vile album dat ik echt veel vaker ga beluisteren. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kylie Minogue - DISCO - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kylie Minogue - DISCO
Kylie Minogue neemt je op het feelgood album DISCO mee terug naar de disco uit de jaren 70 en doet dat op zeer overtuigende en bij vlagen zelfs volstrekt onweerstaanbare wijze

Ik kon het niet laten om even te luisteren naar het nieuwe album van Kylie Minogue, zeker niet na een aantal vijfsterren recensies. Het album is voor mij niet meer dan een “guilty pleasure”, maar het is een zeer overtuigende “guilty pleasure”. Kylie Minogue sleept je de dansvloer op met onvervalste disco. Het is disco met een hoog jaren 70 gehalte, maar de Australische zangeres heeft er wat eigentijdse glitters overheen gestrooid. In muzikaal en productioneel opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker en ook de zang is dik in orde. En dan zijn er ook nog eens songs die je herinneren aan vervlogen tijden en die je humeur stuk voor stuk een boost geven. Niet echt mijn ding, maar zo op zijn tijd compleet onweerstaanbaar.

Kylie Minogue dook in 1988 (!) op met kauwgomballenpop die je verafschuwde, maar stiekem floot je toch mee met I Should Be So Lucky en alle andere buitengewoon knap door Stock, Aitken en Waterman in elkaar geknutselde popsongs. Kylie Minogue leek in alle opzichten een eendagsvlieg die heel snel vergeten zou worden, maar het liep toch anders.

Ze heeft inmiddels een respectabel albums op haar naam staan en op deze albums staat een nog respectabeler aantal wereldhits. Hieronder flink wat wereldhits die je na een keer horen niet meer uit je hoofd krijgt, of je dat nu wilt of niet, maar zo af en toe verraste de Australische zangeres toch ook met een heel goed popliedje (Confide In Me bijvoorbeeld) en zelfs de grootste Kylie Minogue hater smolt stiekem voor de murder ballad die ze met Nick Cave vertolkte (Where The Wild Roses Grow).

De afgelopen twee decennia was Kylie Minogue wat minder scheutig met popsongs die je hoofd maar niet uit wilden (de oorwurm Can't Get You Out of My Head uit 2002 was voor mij de laatste), maar de Australische zangeres keert deze week terug met een “guilty pleasure” om bang van te worden.

Kylie Minogue is de 50 inmiddels gepasseerd, maar dat belet haar niet om je de dansvloer op te sleuren. DISCO heet het nieuwe album van Kylie Minogue en een betere titel had ik niet kunnen bedenken. Kylie Minogue heeft als jong meisje ongetwijfeld de disco hits uit de jaren 70 geplaybackt voor de spiegel in haar kinderkamer, maar op DISCO is het tijd voor het echte werk.

DISCO is een discoalbum zoals ze in de jaren 70 werden gemaakt. Ook ik ben er mee opgegroeid, maar ik had destijds helemaal niets met disco. De liefde voor het genre werd later aangewakkerd door de disco-fase van The Bee Gees, maar disco bleef voor mij toch voor het overgrote deel een “guilty pleasure” en dat is het nog steeds.

Ik vind het dan ook lastig om te beweren dat Kylie Minogue een geweldig album heeft gemaakt, maar DISCO is wel een geweldig album. DISCO is gemaakt om deze rare tijd te voorzien van wat plezier. Haal de discobol van zolder, doe de gordijnen dicht, stook de verwarming op en laat DISCO met flink wat volume uit de speakers komen. Vervolgens ben je weer even kind in de jaren 70. Ook als je niet van disco hield gingen de voetjes toch van de vloer en moest je toegeven dat het allemaal wel heel zwoel en aanstekelijk klonk.

Zo is het ook op DISCO van Kylie Minogue. De Australische zangeres keert terug naar de disco uit haar jeugd, al gooit ze er hier en daar stiekem een wat eigentijdser Daft Punk sausje overheen en probeert ze ook wat te variëren, wat goed lukt. In muzikaal en productioneel opzicht is het allemaal bijzonder goed gedaan, de songs zijn aanstekelijk en zorgeloos en ook op de zang van Kylie Minogue is niet veel aan te merken.

De luxe versie van DISCO duurt bijna een uur en dat is wat veel van het goede, maar plak de beste 6 a 8 songs van het album achter elkaar en je hebt een selectie songs die je humeur een enorme boost geven. Luisteren naar DISCO is overigens niet zonder risico, want het album bevat meerdere songs die stiekem je hoofd in kruipen en niet van plan zijn om het weer te verlaten. Voor mij is het echt niet meer dan een “guilty pleasure”, maar veel betere dan deze heb ik al tijden niet meer gehoord. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kyshona - Legacy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kyshona - Legacy
De Amerikaanse muzikante Kyshona maakt op haar nieuwe album Legacy diepe indruk met een heerlijke soulstem, fraaie gospelkoortjes, invloeden uit meerdere genres en een serie uitstekende songs

Kyshona wordt vooralsnog slechts in kleine kring bejubeld, maar het is wel volkomen terecht. De muzikante uit Nashville beschikt immers over een geweldige soulstem, die alleen maar indrukwekkender wordt door de gospelachtige bijdragen van meerdere achtergrondvocalisten. In muzikaal opzicht is Legacy niet alleen bijzonder aangenaam, maar ook verrassend veelzijdig en de songs van de Amerikaanse muzikante gaan niet alleen ergens over, maar liggen ook stuk voor stuk bijzonder lekker in het gehoor. Kyshona klinkt op Legacy totaal anders dan de meeste andere muzikanten uit Nashville en is een enorme aanwinst voor de hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek.

Ik las de afgelopen week meerdere positieve recensies over het nieuwe album van Kyshona. Het is een naam die ik volgens mij nog niet eerder ben tegengekomen, maar ik begrijp inmiddels wel waarom haar nieuwe album op zoveel mooie woorden kan rekenen. Kyshona (Armstrong) is een zwarte zangeres uit Nashville, Tennessee, die al een aantal albums op haar naam heeft staan, maar met Legacy net wat meer aandacht krijgt, met name in de media die zijn gespecialiseerd in Amerikaanse rootsmuziek.

Binnen deze Amerikaanse rootsmuziek heeft Kyshona een duidelijk eigen geluid, want Legacy klinkt geen moment als een doorsnee Amerikaans rootsalbum. Dat heeft alles te maken met de stem van de Amerikaanse muzikante, die beschikt over een warme en krachtige soulstem. Het is een stem die met heel veel power uit de speakers kan komen, zeker wanneer een aantal achtergrondzangeressen, die ook beschikken over flink wat soul, aanschuiven, maar Kyshona zingt zeker niet de hele tijd voluit en weet de kracht in haar stem ook goed te doseren.

Door de geweldige soulstem van de Amerikaanse muzikante is Legacy een Amerikaans rootsalbum met een flinke soulinjectie en dat klinkt bijzonder lekker. De zang op Legacy tilt het nieuwe album van Kyshona al een flink stuk op, maar ook de muziek op het album is niet te versmaden. Ook in muzikaal opzicht is Legacy voorzien van een flinke hoeveelheid soul, maar ook invloeden uit de gospel, blues, jazz, rock, folk en country hebben hun weg gevonden naar het album.

Het zorgt voor een gloedvol geluid waarin meerdere instrumenten worden ingezet. Afwisselend springen hier en fraai solerende gitaren, stuwende orgels en een scheurende mondharmonica in het oor, maar de muziek op het album overstemt nergens de weergaloze zang van Kyshona en de achtergrondvocalisten op het album, die het album vaak een gospelsfeer geven. Dat is ook niet zo gek, want Legacy is deels geïnspireerd door de opa van Kyshona, die een gospelkoor in de kerk dirigeerde.

De muzikante ging hiernaast op zoek naar haar wortels en ging terug naar de periode van de slavernij, wat de emotionele impact en de urgentie van haar songs vergroot. De combinatie van de smaakvolle instrumentatie en de geweldige zang van Kyshona en de andere zangers en zangeressen die op het album zijn te horen, maken van Legacy een indrukwekkend en interessant album.

Dat wordt nog wat versterkt door de songs, die Kyshona in een aantal gevallen schreef met topkrachten als Caroline Spence, Brittney Spencer en Aaron Lee Tasjan. De songs op Legacy klinken stuk voor stuk zeer geïnspireerd, maar de songs op het album blijven ook makkelijk hangen. Om de kwaliteit van het album nog een extra boost te geven kon Kyshona ook nog eens een beroep doen op aansprekende gastmuzikanten als Ruthie Foster, Keb’ Mo’ en multi-instrumentalist Ellen Angelico.

Het levert een album vol muzikaal en vocaal vuurwerk op, maar Legacy is ook een lekker klinkend album waarop de muzikanten de pannen van het dak spelen en de vocalisten de veters uit de schoenen zingen. Het levert hier en daar uitstekende recensies op en daar valt niets, maar dan ook echt helemaal niets op af te dingen. Kyshona draait al even mee, maar dit album moet normaal gesproken voor haar doorbraak gaan zorgen. Erwin Zijleman