recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kamasi Washington - Heaven And Earth - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Liefde voor jazz is iets dat met de jaren schijnt te komen, maar bij mij wilde het tot voor kort niet erg vlotten. Toen The Epic van de Amerikaanse jazzmuzikant Kamasi Washington al weer drie jaar geleden veelvuldig de hemel in werd geprezen, liet ik de plaat dan ook rustig aan mij voorbij gaan.

De bijna drie uur muziek op The Epic heb ik uiteindelijk pas vorig jaar ontdekt en het was een openbaring, die de liefde voor jazz dan eindelijk lijkt te hebben aangewakkerd.

Nu hielp het in mijn geval wel dat de muziek van Kamasi Washington zich met geen mogelijkheid in een hokje laat duwen en zich zeker niet alleen beperkt tot de jazz. De muziek van de Amerikaanse saxofonist heeft lak aan genres en vermengt een flinke dosis jazz met zeer uiteenlopende invloeden. Dat deed Kamasi Washington op zeer indrukwekkende wijze op het bijna drie uur durende The Epic, maar op zijn nieuwe plaat doet de muzikant uit Los Angeles er nog een schepje bovenop.

Ook op Heaven And Earth neemt Kamasi Washington de tijd voor zijn muziek. De 4 LP’s of 3 cd’s bevatten al bijna tweeënhalf uur muziek, maar in de hoes zit ook nog een extra schijf verstopt (voorzichtig sloopwerk is helaas noodzakelijk), waarmee Heaven And Earth de grens van drie uur muziek toch nog overschrijdt. Dat is een hele lange zit en misschien wel een te lange zit, maar de muziek van de Amerikaanse muzikant laat zich ook uitstekend in delen beluisteren, waarbij opvalt dat ieder deel van de plaat weer anders klinkt.

In muzikaal opzicht pakt Kamasi Washington nog wat steviger uit dan op het terecht zo bewierookte The Epic. De saxofonist uit Los Angeles laat zich bijstaan door een aantal zeer gelouterde jazzmuzikanten, maar heeft ook nog een orkest en een koor uitgenodigd.

De plaat opent met zwoele klanken, die een filmisch karakter hebben en je mee terug lijken te nemen naar de jaren 70, maar wanneer de strijkers inhouden en Kamasi Washington zijn saxofoon er bij pakt, slaat het onmiddellijk om in een experimentele jam vol jazzy invloeden. Het levert een bijzonder geluid op dat nog verder wordt verrijkt met invloeden uit de Latin.

Alleen op de eerste plaatkant van Heaven And Earth gebeurt al veel te veel om in één keer te kunnen bevatten, maar naarmate Heaven And Earth vordert, komt daar nog van alles bij. Het bijzondere van de muziek van Kamasi Washington is dat de plaat zich prima laat beluisteren op de achtergrond, maar dat je je ook volledig kunt verliezen in de kleinste details die zijn toegevoegd aan de bijzondere klanken op de plaat.

De sfeer op de plaat slaat hierbij makkelijk om. Van groots en sprookjesachtig tot gejaagd en experimenteel tot loom en sfeervol. Jazz speelt uiteraard een belangrijke rol op de nieuwe plaat van de jazzmuzikant uit Los Angeles, maar ook muziekliefhebbers die normaal niet veel hebben met jazz of er zelfs rode vlekken van in de nek krijgen, kunnen mogelijk best uit de voeten met de veelkleurige muziek van Kamasi Washington.

Ik heb de drie uur muziek net een week in huis en heb daarom nog geen afgewogen mening over de nieuwe plaat van de Amerikaan, maar vooralsnog hoor ik iedere keer nieuwe dingen en fascineert Heaven And Earth me mateloos en nog net wat meer dan The Epic. Zeker wanneer jazz de boventoon voert is de muziek van Kamasi Washington zo nu en dan onnavolgbaar, maar de plaat biedt ook ruimte aan betoverend mooie en beeldende klanken met een koor dat steeds net niet over the top is, aan broeierige funk en Latin en aan meer ingetogen jazzrock.

Gedoseerd beluisteren is mijn advies, maar ik merk zelf dat ik steeds langer van Heaven And Earth kan genieten. Jazz neemt in mijn platenkast zeker geen prominente plek in, maar de platen van Kamasi Washington dwingen op indrukwekkende wijze een ereplek af. Hoe ver de nieuwe van Kamasi Washington nog gaat groeien durf ik nu niet te voorspellen, maar dat Heaven And Earth zomaar kan uitgroeien tot een van de muzikale hoogtepunten van 2018 is zeker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kara Jackson - Why Does The Earth Give Us People To Love? - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kara Jackson - Why Does The Earth Give Us People To Love?
De Amerikaanse muzikante Kara Jackson heeft met Why Does The Earth Give Us People To Love? een fascinerend klinkend debuutalbum gemaakt, dat echt bij iedere luisterbeurt beter en interessanter wordt

Ik heb best even geworsteld met het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter en dichter Kara Jackson. De Amerikaanse muzikante heeft een bijzonder stemgeluid, maar ze schrijft vooral bijzondere songs. Het zijn zeer spaarzaam ingekleurde of juist heel vol ingekleurde songs en in een aantal songs combineert ze beide uitersten. Why Does The Earth Give Us People To Love? verwerkt ook nog eens invloeden uit meerdere genres, waarvan folk, country, jazz, soul en psychedelica de belangrijkste zijn. Gecombineerd met de bijzondere teksten en songstructuren levert het een album op dat je even op je moet laten inwerken, maar dat vervolgens groeit en groeit en groeit.

Er is deze week verrassend veel aandacht voor het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Kara Jackson, dat vooral warm en geregeld met superlatieven wordt onthaald. Door alle lovende woorden was ik erg nieuwsgierig naar het album van de muzikante uit Oak Park, Illinois, maar zeker bij eerste beluisteringen vond ik Why Does The Earth Give Us People To Love? best een lastig of zelfs behoorlijk ingewikkeld album.

Het begint al met de korte openingstrack, waarin Kara Jackson bij een paar eenvoudige pianoakkoorden haar teksten voordraagt. Het klinkt meer als een dichter dan als een muzikant, maar Kara Jackson is allebei. Wanneer ze haar songs wat voller inkleurt, zoals in het zeer sfeervol ingekleurde no fun/party, dat volgt op de sobere openingstrack, is de muziek van Kara Jackson een stuk toegankelijker en maakt ze indruk met aansprekende zang en mooie klanken van met name akoestische gitaren, piano en strijkers. Het is een track die makkelijk overtuigt, zeker wanneer ook nog eens prachtige koortjes worden toegevoegd, maar het is ook een track die uit een aantal verschillende songs lijkt te bestaan.

Kara Jackson schakelt op Why Does The Earth Give Us People To Love? makkelijk tussen Spartaans ingekleurde en wat ruwe passages en juist heel mooi ingekleurde passages, waarbij de laatste in de meerderheid zijn. Zeker wanneer de klanken uiterst sober zijn, hoor je de dichter in Kara Jackson en zijn de teksten belangrijker dan de muziek. In de juist behoorlijk vol ingekleurde songs, waarin ook synths, blazers, harp en slide gitaar zijn te horen, hoor je de zangeres Kara Jackson, die makkelijk indruk maakt met een warm en wat donker stemgeluid.

Ik kan vrij makkelijk overweg met de rijker ingekleurde songs op het album, maar heb best lang moeten wennen aan de meer ingetogen songs. In alle songs zet Kara Jackson je overigens meerdere keren op het verkeerde been door te strooien met verrassende wendingen, wat van beluistering van Why Does The Earth Give Us People To Love? een boeiende maar zeker in het begin ook ingewikkelde luisterervaring maakt, al is het maar omdat refreinen vaak ontbreken in de songs.

Het wordt er niet makkelijker op wanneer je de teksten van Kara Jackson er bij pakt. De muzikante uit Illinois vertelt makkelijk over ongelukkige liefdes, maar schuwt ook de zwaardere thema’s niet en vertelt indringende verhalen over vrienden die ze onderweg heeft verloren, waardoor haar songs flink binnen kunnen komen.

De basis van Why Does The Earth Give Us People To Love? werd gelegd op de slaapkamer van Kara Jackson, maar uiteindelijk werden flink wat muzikanten en producers uit de muziekscene van Chicago ingeschakeld, wat je vooral hoort in de voller ingekleurde songs, die een opvallende mix van folk, country, jazz, soul en psychedelica laten horen.

Ik ken niet veel muzikanten die muziek maken zoals Kara Jackson dat doet en op zoek naar relevant vergelijkingsmateriaal kom ik vooral in het verre verleden uit. Om te beginnen bij Nina Simone, maar ook bij Joni Mitchell en Karen Dalton om nog wat namen te noemen, al zijn ook deze namen maar in beperkte mate relevant. Het siert Kara Jackson dat ze muziek maakt die niet makkelijk associaties oproept met die van andere muzikanten, maar het zorgt er ook voor dat Why Does The Earth Give Us People To Love? iets meer van je vraagt. Uiteindelijk valt alles op zijn plek. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen Jonas - Butter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bij de naam Karen Jonas denk ik nog steeds aan de band The Parlor Soldiers, die in de begindagen van deze BLOG flink wat indruk maakte met een zeer memorabel debuut (en direct ook zwanenzang).

Karen Jonas heeft The Parlor Soldiers al lang achter zich gelaten en maakt inmiddels al een jaar of vier soloplaten. Met Oklahoma Lottery en Country Songs eiste Karen Jonas vol overtuiging een plek op in mijn jaarlijstje, waardoor ik heel nieuwsgierig was naar haar derde plaat.

Butter heb ik al geruime tijd in mijn bezit, maar gisteren verscheen de plaat dan eindelijk en mag ik er iets over opschrijven. Dat doe ik graag want de derde plaat van Karen Jonas is me inmiddels zeer dierbaar.

Op haar debuut bestreek de singer-songwriter uit Fredericksburg, Virginia, een breed palet binnen de alt-country, terwijl ze op haar tweede plaat ook aan de haal ging met, maar zich zeker niet beperkte tot de meer traditionele country. Op Butter slaat Karen Jonas nadrukkelijk haar vleugels uit.

De Amerikaanse singer-songwriter heeft inmiddels een druk gezinsleven (op haar Instagram zag ik de afgelopen jaren een aantal kinderen opduiken), waardoor vooral de kleine uurtjes werden benut voor het opnemen van haar nieuwe plaat. Het is te horen op Butter, dat vaak de sfeer van de nacht ademt.

Zoals gezegd slaat Karen Jonas op haar derde plaat haar vleugels uit. Flink wat tracks op de plaat zijn nog wel in het hokje alt-country te duwen, maar Karen Jonas schuwt op Butter ook uitstapjes richting countryrock, blues, soul, psychedelica en zelfs bigband jazz niet. Het maakt van Butter een verrassend veelzijdige plaat, maar een allegaartje is het zeker niet.

Los van de verschillende genres die de plaat bestrijkt, wordt er continu intens en gloedvol gemusiceerd en verder is er altijd de bijzondere stem van Karen Jonas. Qua bereik of techniek verricht de singer-songwriter uit Virginia ook dit keer geen wonderen, maar Karen Jonas beschikt over een stem die van alles met je doet. Ook op Butter kan ze weer zwoel verleiden, maar je ook diep raken met emotievolle vocalen, die zorgen voor een gevoel van gelukzaligheid of juist melancholie.

Butter is een plaat vol met buitengewoon aangename songs, maar luister wat beter en je hoort de intimiteit van de nachtelijke sessies en de klasse van Karen Jonas en de muzikanten die haar op haar derde plaat omringen. Zeker vergeleken met Country Songs klinkt Butter af en toe lekker lichtvoetig, maar steeds weer weet Karen Jonas te verrassen met prachtige accenten in de instrumentatie of met stembuigingen die de liefde voor haar muziek nog wat verder aanwakkeren.

Het is knap hoe de Amerikaanse muzikante hier en daar afstand neemt van de traditionele country, maar deze vervolgens ook weer vol kan omarmen in een tearjerker van het meest trefzekere soort. Het is een kwaliteit die maar weinigen gegeven is.

Karen Jonas moest met Butter opboksen tegen twee platen die mijn jaarlijstje haalden, maar toen ik de plaat een paar keer had beluisterd, wist ik dat ze ook dit keer een gewonnen wedstrijd speelt. Butter was me na een paar keer horen dierbaar en is inmiddels een plaat die me op de meest uiteenlopende momenten op de knieën krijgt. Karen Jonas is nog relatief onbekend in (alt)country kringen, maar laat wederom horen dat ze me de allerbesten mee kan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen Jonas - Country Songs - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij de naam Karen Jonas denk ik nog altijd met zeer warme gevoelens terug aan het debuut van The Parlor Soldiers.

Het prachtige When The Dust Settles bleek helaas direct ook de zwanenzang van de samenwerking tussen Karen Jonas en Alex Culbreth, maar dat de singer-songwriter uit Fredericksburg, Virginia, het ook in haar uppie kan bewees ze vervolgens onmiddellijk met het ijzersterke Oklahoma Lottery uit 2014.

Opvolger Country Songs is nog een stuk overtuigender en laat wat mij betreft horen dat Karen Jonas momenteel moet worden geschaard onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

De songs voor de nieuwe plaat werden bij Karen Jonas in de woonkamer geschreven en vervolgens in de studio een paar straten verderop opgenomen. Country Songs is een vlag die de lading dekt, want songs met invloeden uit de country domineren op de tweede soloplaat van Karen Jonas.

Binnen het hokje country kun je echter nog alle kanten op en dat doet Karen Jonas. Op de live in de studio opgenomen plaat wordt de Amerikaanse singer-songwriter bijgestaan door een aantal prima muzikanten, die een warm en gloedvol geluid neerzetten.

Het is een geluid dat de sfeer van het Zuiden van de Verenigde Staten ademt. Ik heb het op moeten zoeken, maar Fredericksburg ligt niet zo heel ver van Nashville (voor 9 uurtjes in de auto draait de gemiddelde Amerikaan zijn of haar hand niet om). Dat hoor je in de wat traditioneler klinkende songs (met de vertrouwde snik), die herinneren aan de grote countryzangeressen uit het verleden.

Op Country Songs overbrugt Karen Jonas echter ook met speels gemak grotere afstanden. In een aantal songs mogen de gitaren wat steviger uitpakken en raakt Karen Jonas aan de zangeressen die in Austin, Texas, aan de weg timmeren, maar ook voor huiveringwekkend mooie ballads ben je bij de singer-songwriter uit Virginia aan het juiste adres.

Country Songs werd gemaakt met bescheiden middelen, maar dat is echt geen moment te horen. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal geweldig (met een glansrol voor gitarist Tim Bray) en in vocaal opzicht tilt Karen Jonas de plaat naar een nog wat hoger niveau, want wat kan ze zingen.

Ik heb Country Songs inmiddels al een aantal maanden in mijn bezit en ben intens van deze plaat gaan houden. Ik heb het idee dat veel meer liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek dit gaan doen, dus ga zeker luisteren naar deze knappe, intieme en vooral wonderschone plaat. Voor mij is het er inmiddels één voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen Jonas - Lucky, Revisited - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Karen Jonas - Lucky, Revisited
Karen Jonas vindt een aantal van de songs van haar eerste drie albums opnieuw uit en doet dit op grootse wijze

Het opnieuw uitvinden van oude songs is meestal een zwaktebod, maar in het geval van Karen Jonas gaat deze vlieger zeker niet op. De songs op Lucky, Revisited klinken mooier, maar zijn ook in muzikaal en vocaal opzicht beter dan de originelen. In muzikaal opzicht schittert met name gitarist Tim Bray, terwijl Karen Jonas indruk maakt met soepele en gepassioneerde vocalen, die nog makkelijker indruk maken dan die op haar eerste drie soloalbums. Het is negen bekende songs en twee opvallende covers lang genieten van een singer-songwriter die de originele songs van haar albums op het podium verder heeft laten groeien en ze nu op gloedvolle wijze uit de speakers laat komen. Geen tussendoortje dus, maar het beste Karen Jonas album tot dusver.

Mijn eerste kennismaking met Karen Jonas dateert uit de eerste weken van 2012, toen de Amerikaanse singer-songwriter opdook op het fenomenale debuut en helaas direct ook de zwanenzang van The Parlor Soldiers.

Dat er leven is na het duo dat ze samen vormde met Alex Culbreth bewees Karen Jonas al op de drie uitstekende soloalbums die ze de afgelopen jaren uitbracht en dat album krijgt nu een vervolg.

Karen Jonas stond na de release van Butter, iets meer dan een jaar geleden, vooral op het podium en had kennelijk niet veel tijd voor het schrijven van nieuwe songs. Op Lucky, Revisited horen we daarom vooral songs van de vorige albums van de singer-songwriter uit Fredericksburg, Virginia, en twee covers.

Ik ben normaal gesproken niet zo gek op nieuwe bewerkingen van oude songs, om de simpele reden dat de nieuwe versies bijna altijd minder goed zijn dan de originelen of geforceerd of ongemakkelijk klinken. Dat het ook anders kan laat Karen Jonas horen op Lucky, Revisited.

Het album opent met de honky tonk knaller Ophelia van het album Country Songs. De nieuwe versie wijkt niet eens zo veel af van het origineel, maar de band klinkt wel wat hechter en wat vooral opvalt is dat Karen Jonas beter en zelfverzekerder is gaan zingen. Dat laatste hoor je ook in de eerste cover op het album, een gedreven versie van Lovesick Blues van Hank Williams.

De titeltrack van het debuutalbum van Karen Jonas, Oklahoma Lottery, krijgt vervolgens een wat meer ingetogen, maar ook intensere versie. Ook in de nieuwe versie van de titelsong van haar debuut hoor je dat Karen Jonas beter is gaan zingen, maar ook in muzikaal opzicht spreekt de nieuwe versie me meer aan, al is het maar vanwege het prachtige gitaarwerk van de vaste gitarist van Karen Jonas, Tim Bray.

Het mooie van Lucky, Revisited is dat Karen Jonas niet heeft geprobeerd om totaal andere versies van haar songs te maken. De verschillen tussen de originele versies en de nieuwe versies zijn vaak subtiel en klinken vaak meer als opgefriste versies dan als nieuwe versies, al voegt Karen Jonas absoluut een nieuwe dimensie toe aan veel van de songs.

Het opfrissen van de oude songs werkt fantastisch. Karen Jonas grijpt in alle songs bij de strot met gepassioneerde zang, terwijl in de vaak net wat soberdere instrumentatie de details beter tot hun recht komen en er vrijwel continu een glansrol is weggelegd voor gitarist Tim Bray. Ook de ritmesectie op het album verdient overigens een groot compliment en hetzelfde geldt voor de heldere productie, die ervoor zorgt dat de songs veel meer urgentie uitstralen en ook gewoon beter klinken.

Na een heerlijk jazzy uitvoering van Lucky, ook van het debuut van Karen Jonas, volgt een heerlijke versie van Bob Dylan’s It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry, dat wordt omgetoverd tot een intense en broeierige Karen Jonas song. Het is voor mij een van de hoogtepunten van het album, al is het maar omdat ook deze track overloopt van prachtig gitaarwerk van Tim Bray.

Het vorig jaar zeer rijk georkestreerde Butter blijkt krachtiger in een subtiele en jazzy versie en zo overtuigt iedere song op Lucky, Revisited me net wat meer dan de originelen, die overigens afkomstig zijn van albums die mijn jaarlijstje haalden of dicht naderden. Geen eenvoudige opgave dus om de originelen te overtreffen.

Het uitbrengen van een album met nieuwe bewerkingen van oude songs lijkt een zwaktebod, zeker voor een singer-songwriter die nog niet zo heel lang meegaat, maar Lucky, Revisited is zeker geen overbodig tussendoortje. Integendeel. Het is wat mij betreft het meest overtuigende album van Karen Jonas tot dusver en dat is vanwege het torenhoge niveau van de drie albums die de singer-songwriter uit Fredericksburg, Virginia, de afgelopen jaren uitbracht een zeer indrukwekkende prestatie. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen Jonas - The Restless - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Karen Jonas - The Restless
Karen Jonas heeft in een kleine tien jaar een indrukwekkend oeuvre uit de grond gestampt en laat ook met The Restless weer horen dat ze behoort tot de allerbesten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment

Ik ben al sinds haar eerste verrichtingen fan van de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Karen Jonas. De muzikante uit Fredericksburg, Virginia, is niet alleen een zeer getalenteerd songwriter, maar beschikt bovendien over een van de mooiste stemmen in het genre. Ook voor The Restless moest Karen Jonas weer iedere dollar bij elkaar sprokkelen, maar het album klinkt geweldig. Het warme en organische geluid past bovendien prachtig bij haar stem, die ook op haar zesde soloalbum weer meedogenloos verleidt. Ik kan maar lastig kiezen tussen de zes prachtalbums van Karen Jonas, maar The Restless is een van haar beste albums tot dusver.

Bij ieder nieuw album van de Amerikaanse singer-songwriter Karen Jonas graaf ik in het geheugen naar de naam van het duo waarmee ze inmiddels meer dan elf jaar geleden opdook. Dat ze ooit deel uitmaakte van The Parlor Soldiers is inmiddels echter nauwelijks relevant meer, want tegenover het ene geweldige album van dit duo (When The Dust Settles uit 2011) staan inmiddels zes soloalbums van Karen Jonas.

Het deze week verschenen The Restless is de opvolger van Oklahoma Lottery (2014), Country Songs (2016), Butter (2018), Lucky, Revisited (2019) en The Southwest Sky And Other Dreams (2020) en dat zijn stuk voor stuk albums die ik hoog heb zitten. Ondanks een serie uitstekende albums wordt Karen Jonas helaas nog niet in brede kring gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek, waardoor ze ook voor het maken van The Restless weer een crowdfunding campagne nodig had.

Zelf schaar ik de muzikante uit Fredericksburg, Virginia, als sinds haar debuutalbum onder de grootste talenten in het genre en ook op The Restless laat Karen Jonas weer horen waarom dat zo is. Het budget voor het opnemen van The Restless zal niet heel groot zijn geweest, maar ook het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante klinkt weer prachtig. The Restless slaat zich als de spreekwoordelijke warme deken om je heen en laat een zeer smaakvol rootsgeluid horen.

Het is een geluid waarin de gitaren domineren, maar waarin keyboards en hier en daar achtergrondvocalen op fraaie wijze warmte en diepte toevoegen. Karen Jonas maakt ook op haar zesde soloalbum weer muziek met vooral invloeden uit de country, maar ze kan ook in omliggende genres uit de voeten, waardoor The Restless meer is dan een countryalbum. De muziek van Karen Jonas klinkt in een aantal tracks behoorlijk traditioneel, maar ze kan ook uit de voeten met songs die opschuiven richting alt-country.

Karen Jonas laat al sinds haar debuutalbum horen dat ze een uitstekend songwriter is en ook haar nieuwe album staat weer vol met aansprekende songs. Het zijn songs die zich direct bij eerste beluistering opdringen, maar die ook na talloze keren horen nog leuk en interessant blijven. De kwaliteit van de instrumentatie en de songs ligt in het verlengde van die op de vorige albums van de muzikante uit Fredericksburg en dat geldt gelukkig ook voor de zang.

Over het sterkste wapen van Karen Jonas heb ik het nog helemaal niet gehad, maar dat is haar stem. Het is een stem die is gemaakt voor de country getinte songs die Karen Jonas maakt, maar het is ook een zeer karakteristieke stem, die van de tijdloze songs op The Restless onmiddellijk Karen Jonas songs maakt.

Zeker in de meer ingetogen songs hoor je goed hoe mooi de stem van de Amerikaanse muzikante is en hoeveel gevoel ze in haar songs legt. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het prachtige Forever, waarin de stem van de Amerikaanse muzikante ook nog eens duelleert met hemeltergend mooi slide gitaarspel.

Ik heb zoals gezegd alle albums van Karen Jonas hoog zitten, maar na mijn eerste beluisteringen schaar ik The Restless onder haar beste albums en dat is een hele knappe prestatie. The Restless is bovendien een album dat kan concurreren met de beste albums in het genre, waardoor 2023 nu eindelijk maar eens het jaar van Karen Jonas moet gaan worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen Jonas - The Rise And Fall Of American Kitsch - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Karen Jonas - The Rise And Fall Of American Kitsch
De Amerikaanse singer-songwriter Karen Jonas omarmt op haar nieuwe album de American Kitsch, wat een verrassend veelzijdig, maar wederom uitstekend Amerikaans rootsalbum vol prachtige verhalen oplevert

Karen Jonas is helaas nog altijd niet heel bekend, maar iedereen die het oeuvre van de uit Fredericksburg, Virginia, afkomstige muzikante kent, weet dat ze garant staat voor Amerikaanse rootsmuziek van hoog niveau. Meestal laat Karen Jonas zich beïnvloeden door de countrymuziek van weleer, maar ook omliggende genres binnen de Amerikaanse rootsmuziek worden niet vergeten. Op haar nieuwe album staat de American Kitsch centraal en dat zorgt voor een duidelijk ander klinkend album. Ik moest er even aan wennen, maar inmiddels hoor ik toch weer vooral het vakmanschap van Karen Jonas, die wat in de luwte opereert, maar niet onder doet voor de besten in het genre.

De Amerikaanse singer-songwriter Karen Jonas brengt deze week haar zevende album in tien jaar tijd uit. Het is een knappe prestatie, zeker wanneer je bedenkt dat ze in de twee jaren van de coronapandemie geen nieuwe muziek uitbracht. Ik ontdekte Karen Jonas in 2011, toen ze nog deel uitmaakte van het duo The Parlor Soldiers. Het duo uit Fredericksburg, Virginia, bleef helaas steken op slechts één album, maar lanceerde Karen Jonas wel als singer-songwriter.

Sinds haar solodebuut Oklahoma Lottery uit 2010 heb ik een zwak voor de Amerikaanse muzikante, die een kleine duizend kilometer van Nashville nadrukkelijk haar eigen ding doet. Op de meeste albums van Karen Jonas domineert de country, maar de muzikante uit Virginia schuwt ook uitstapjes richting omliggende genres binnen de Amerikaanse rootsmuziek niet. Ze doet het ook weer op het deze week verschenen The Rise And Fall Of American Kitsch, de opvolger van het vorig voorjaar verschenen The Restless, dat ik net wat hoger inschatte dan de albums die er aan vooraf gingen.

De muziek van Karen Jonas klinkt over het algemeen genomen wat traditioneler, maar ook wat veelzijdiger dan de countrymuziek die in Nashville wordt gemaakt en dat is niet anders op The Rise And Fall Of American Kitsch, dat op beide terreinen volgende stappen zet. Op haar nieuwe album klinkt de muziek van Karen Jonas weer net wat traditioneler dan op The Restless, vooral omdat American Kitsch het centrale thema is. Het levert een bijzondere tijdreis door een aantal decennia Amerikaanse muziekgeschiedenis op. Het is even wennen misschien, maar inmiddels hou ik van dit album.

Ook dit keer had Karen Jonas een beperkt budget voor het maken van haar nieuwe album. Dat heeft ook voordelen, want de drie lange dagen studiotijd werden optimaal benut. De tracks op The Rise And Fall Of American Kitsch werden live opgenomen en dat is hoorbaar met heel veel plezier gedaan. Het nieuwe album van Karen Jonas moet het niet hebben van productionele hoogstandjes, maar klinkt alsof de Amerikaanse muzikante en haar band bij je in de woonkamer staan.

Het is goed voor een feestje, want The Rise And Fall Of American Kitsch klinkt nog wat veelzijdiger dan we van Karen Jonas gewend zijn. Zo strooit ze in het aan Elvis schatplichtige Four Cadillacs met moddervette blazers, maar ook met geweldig bluesy gitaarwerk. Ook voor een met veel gevoel gezongen countryballad ben je bij Karen Jonas aan het juiste adres en zo verschiet het album keer op keer subtiel van kleur.

De band van de Amerikaanse muzikante is geweldig op dreef en met name de gitaar en de pedal steel eisen keer op keer de aandacht op. Karen Jonas neemt je niet alleen in muzikaal opzicht mee langs een aantal decennia Amerikaanse muziekgeschiedenis, maar vertelt ook prachtige verhalen, die ze met veel gevoel en passie vertolkt met haar uitstekende stem.

The Rise And Fall Of American Kitsch klinkt toch weer flink anders dan het door mij zo hoog gewaardeerde The Restless, maar wat word ik weer vrolijk van het nieuwe album van Karen Jonas en wat heeft het zowel in muzikaal als in vocaal opzicht veel te bieden. Het is vast niet makkelijk om ver van Nashville aan de weg te timmeren met muziek met een hoog countrygehalte, maar Karen Jonas doet het inmiddels al zeven albums lang en ze zijn echt allemaal goed. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen Jonas - The Southwest Sky And Other Dreams - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Karen Jonas - The Southwest Sky And Other Dreams
Ook met soloalbum nummer vijf kan de Amerikaanse singer-songwriter Karen Jonas weer makkelijk mee met de besten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment
De naam Karen Jonas zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar iedereen die haar heeft gevolgd, weet dat ze al een jaar of zes garant staat voor kwaliteit. Ook The Southwest Sky And Other Dreams is weer een uitstekend rootsalbum dat opvalt door uitstekende songs, een gloedvol spelende band met een hoofdrol voor gitarist Tim Bray en natuurlijk de uitstekende stem van Karen Jonas, die haar songs met veel gevoel en passie vertolkt. Ook op The Southwest Sky And Other Dreams heeft de singer-songwriter uit Fredericksburg, Virginia, een voorliefde voor traditionele Amerikaanse rootsmuziek, maar ze vergeet geen moment om fris en eigentijds te klinken.

Karen Jonas bouwde de afgelopen jaren niet alleen aan een groot gezin, maar ook aan een prachtig oeuvre. Ik ontdekte de singer-songwriter uit Fredericksburg, Virginia, ruim acht jaar geleden, toen ze nog deel uitmaakte van het duo The Parlor Soldiers. Dit duo bleef uiteindelijk steken op één prima album, maar Karen Jonas is met The Southwest Sky And Other Dreams alweer toe aan haar vijfde album.

Na Oklahoma Lottery uit 2014, Country Songs uit 2016 en Butter uit 2018, moesten we het vorig jaar doen met, overigens bijzonder fraaie, herbewerkingen van songs van de eerste drie albums op Lucky, Revisited, maar op The Southwest Sky And Other Dreams krijgen we weer nieuwe Karen Jonas songs voorgeschoteld. Iedereen die de vorige albums van Karen Jonas kent, weet inmiddels wel wat we mogen verwachten van een nieuw album van de singer-songwriter uit Virginia en dat is ook precies wat we krijgen op The Southwest Sky And Other Dreams.

Karen Jonas nam ook haar nieuwe album op in haar thuisbasis Fredericksburg met haar man E.P. Jackson achter de knoppen. In de studio in Fredericksburg kon de Amerikaanse muzikante ook dit keer een beroep doen op een aantal prima muzikanten. Naast een prima ritmesectie en de in het genre onmisbare pedal steel, is er ook dit keer een plekje voor het fraaie en veelzijdige gitaarwerk van gitarist Tim Bray, die op alle soloalbums van Karen Jonas is te horen.

Deze Tim Bray moet absoluut met naam en toenaam worden genoemd, want het gitaarwerk op The Southwest Sky And Other Dreams is keer op keer prachtig en voorziet de songs van Karen Jonas steeds van een net wat ander geluid. Tim Bray verdient alle credits, maar de grote ster op The Southwest Sky And Other Dreams is natuurlijk Karen Jonas zelf. De Amerikaanse singer-songwriter schreef ook dit keer een aantal zeer aansprekende songs, die zich ook dit keer onmiddellijk opdringen.

Het zijn songs die zich vooral in de wat traditionelere regionen van de Amerikaanse rootsmuziek bewegen, maar gedateerd klinkt het geen moment. Karen Jonas heeft ook op haar vijfde album een voorkeur voor countrymuziek, maar ook invloeden uit de folk, rock ’n roll en rockabilly sijpelen door in haar muziek.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig, want het is niet alleen het gitaarwerk dat in positieve zin opvalt, maar het onderscheidend vermogen van de muziek van Karen Jonas komt ook zeker uit haar zang. Karen Jonas kan prachtig ingetogen zingen, maar kan het tempo ook stevig opvoeren. De singer-songwriter uit Fredericksburg legt hiernaast veel gevoel in haar zang, waardoor The Southwest Sky And Other Dreams song na song de juiste snaar weet te raken. Dat doet Karen Jonas overigens ook met haar teksten, want ook op haar nieuwe album staat ze weer garant voor mooie verhalen, soms persoonlijk, soms fraai beschouwend.

De muziek van Karen Jonas was lange tijd slecht te krijgen in Nederland, wat met de torenhoge verzendkosten vanuit de VS geen goed nieuws was, maar gelukkig duikt haar nieuwe album ook in de Nederlandse platenzaken op, wat hopelijk iets zegt over de populariteit van de Amerikaanse muzikante in ons land. Ik heb een zwak voor Karen Jonas sinds de eerste noten van het debuut en zwanenzang van The Parlor Soldiers en sindsdien worden haar albums alleen maar beter. Het geldt ook weer The Southwest Sky And Other Dreams dat absoluut mee kan met de allerbeste rootsalbums van het moment. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen O - Crush Songs - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik ken Karen O (echte naam: Karen Lee Orzolek) eigenlijk alleen maar als frontvrouw van de opwindende New Yorkse band The Yeah Yeah Yeahs. Ik weet dat ze hiernaast in een aantal andere bands/projecten actief is geweest en dat ze een paar jaar geleden een naar verluid zeer geslaagde soundtrack voor een kinderfilm heeft gemaakt, maar ik kan me niet herinneren dat ik de anderen gedaanten van Karen O ooit heb beluisterd.

Bij beluistering van Crush Songs begon ik dus met de energieke power muziek van The Yeah Yeah Yeahs in gedachten en had ik allerlei verwachtingen met betrekking tot Crush Songs.

Het zijn verwachtingen die geen van allen zijn uitgekomen, want Karen O doet op Crush Songs iets dat ik geen moment van haar had verwacht. Crush Songs staat vol met intieme, akoestische popliedjes die vooral over verliefdheid gaan en die Karen O inmiddels al een jaar of tien geleden schreef. Het zijn eenvoudige popliedjes die het moeten doen met een uitermate eenvoudige instrumentatie, die vervolgens wordt aangevuld met ingetogen vocalen.

Crush Songs staat vol met popliedjes die flink mogen rammelen, wat het etiket lo-fi op de plaat rechtvaardigt. De instrumentatie is niet heel bijzonder en hetzelfde geldt eigenlijk voor de wat onvaste vocalen op de plaat, maar toch weet Karen O me te raken. Diep te raken durf ik wel te zeggen. Crush Songs heeft de rauwe intensiteit die ook de eerste platen van PJ Harvey kenmerkte en dat komt hard aan. Keihard zelfs.

Karen O heeft met Crush Songs een goudeerlijke en emotievolle plaat gemaakt. Het is een plaat zonder poespas of tierelantijntjes. Crush Songs laat songs horen die zijn teruggebracht tot de essentie. Eenvoudige gitaarloopjes, emotievolle zang. Het is allemaal verre van perfect, maar het snijdt je dwars door de ziel.

Bij eerste beluistering vond ik het allemaal fantastisch, maar ging ik er nog van uit dat de gekwelde rammelpop van Karen O snel zou gaan vervelen. Het tegendeel bleek het geval. De impact van Crush Songs is sinds de eerste beluistering alleen maar groter geworden. In eerste instantie moest ik vooral glimlachen op de charmante rammelpop van Karen O, maar inmiddels voel ik bij beluistering van Crush Songs haar leed zo intens dat het pijn doet. Het is pijn die wordt gecompenseerd door geluk, want is er iets mooiers dan een muzikant die je met zijn of haar muziek diep weet te raken?

Karen O was een maand geleden voor mij niet veel meer dan een gewaardeerd frontvrouw van een aardige en soms opwindende band, maar inmiddels is ze voor mij de vrouw achter één van de mooiste en zeker één van de meest indrukwekkende platen van 2014. Het is een plaat die is gemaakt met zeer eenvoudige middelen, maar de impact is maximaal. Het komt aan als de spreekwoordelijke mokerslag, maar wat voelt het goed. Prachtplaat. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen Peris - A Song Is Way Above The Lawn - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Karen Peris - A Song Is Way Above The Lawn
Karen Peris (The Innocence Mission) heeft een soloalbum gemaakt dat bedoeld is voor kinderen, maar het is ook een wonderschone soundtrack voor de donkere herfstdagen die komen gaan

Muzikanten die albums voor kinderen maken, ik heb er altijd wat moeite mee en er zijn maar weinig albums die me echt zijn bijgebleven. Ook A Song Is Way Above The Lawn schijnt bedoeld te zijn voor kinderen, maar ik kan er als volwassene ook uitstekend mee uit de voeten. A Song Is Way Above The Lawn is een redelijk sober, maar ook prachtig ingekleurd album, dat soms bijna klassiek aan doet, maar ook niet heel ver is verwijderd van de muziek van The Innocence Mission, het duo dat Karen Peris vormt met echtgenoot Don. De klanken zijn prachtig, maar als je vatbaar bent voor de bijzondere stem van Karen Peris, is die misschien nog wel mooier. Een fraaie soundtrack voor donkere dagen.

A Song Is Way Above The Lawn is het tweede soloalbum van de Amerikaanse muzikante Karen Peris, die we natuurlijk vooral kennen van het duo The Innocence Mission, dat ze samen met haar echtgenoot Don Peris vormt en dat in 1989 debuteerde. Violet, het negen jaar geleden verschenen solodebuut van Keren Peris was mooi en eigenzinnig, maar duurde slechts 20 minuten. Ook dit keer heeft de Amerikaanse muzikante niet heel veel muziek opgenomen, want de teller stopt dit keer bij tien songs en nog geen 29 minuten.

A Song Is Way Above The Lawn is uitgebracht als soloalbum van Karen Peris, maar ze maakte het album met echtgenoot Don, waardoor je je in eerste instantie afvraagt waarom het geen album van The Innocence Mission is geworden. Karen Peris heeft A Song Is Way Above The Lawn gemaakt als een soort muzikaal prentenboek voor kinderen en bespeelt op het album een heel arsenaal aan instrumenten.

De bijdrage van echtgenoot Don is vergeleken met de albums van The Innocence Mission redelijk beperkt. Hij tekent op het album voor staande bas en drums en trekt twee keer de gitaar uit de kast, terwijl Drew en Anna Peris, de kinderen van het tweetal, drie tracks opluisteren met hun violen. Karen Peris tekent daarentegen voor piano, akoestische en elektrische gitaren, accordeon, melodica, pomporgel en bas.

De Amerikaanse muzikante schreef bovendien alle songs en neemt uiteraard de vocalen voor haar rekening. Het zijn vocalen waaraan een ieder die niet bekend is met het werk van The Innocence Mission even zal moeten wennen, maar als je eenmaal gewend bent aan de bijzondere stem van Karen Peris is het een stem die makkelijk betovert.

A Song Is Way Above The Lawn is misschien gemaakt als een album voor kinderen, maar ik hoor het er niet aan af. Het is een album met een bijzonder stemmige en soms klassiek aandoende instrumentatie, die fraai kleurt bij de unieke stem van Karen Peris. Het is bovendien een album met een donkere en wat melancholische sfeer, wat het album in mijn optiek geschikter maakt voor het inkleuren van een troosteloze herfstdag dan voor het in slaap zingen van kinderen.

Ondanks het feit dat Karen Peris de touwtjes stevig in handen heeft op A Song Is Way Above The Lawn, had het album wat mij betreft ook best onder de naam The Innocence Mission mogen worden uitgebracht. A Song Is Way Above The Lawn is hooguit wat soberder ingekleurd dan de muziek van de band die ze met haar man vormt, maar ook de muziek van The Innocence Mission is over het algemeen niet heel uitbundig en zit met grote regelmaat dicht tegen de muziek op A Song Is Way Above The Lawn aan.

Het grote voordeel van A Song Is Way Above The Lawn is dat we nu in een jaar tijd twee keer worden verrast door een album van de familie Peris en dat het albums zijn die toch wel wat van elkaar verschillen, al is het vaak subtiel. Of het album geschikt is voor kleine kinderen durf ik niet te zeggen, maar zelf ben ik erg blij met een album dat misschien wel de mooiste soundtrack van de herfst is die dit jaar is verschenen.

Ben je niet bekend met het werk van The Innocence Mission? Laat je dan betoveren door de fraaie klanken op het album en wen nog even aan de zang. Fans van The Innocence Mission kunnen dit album daarentegen onmiddellijk koesteren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kasey Chambers - Backbone - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kasey Chambers - Backbone
Het was helaas een flinke tijd stil rond de Australische muzikante Kasey Chambers, maar met haar autobiografie en het uitstekende nieuwe album Backbone is ze gelukkig weer helemaal terug

Het is alweer vijfentwintig jaar geleden dat de Australische muzikante Kasey Chambers debuteerde met The Captain. Het was het begin van een mooie carrière in de countrymuziek, al is de belangstelling voor de muziek van Kasey Chambers over de jaren helaas wel wat afgenomen. Dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar muziek, want ook het deze week verschenen Backbone is weer een uitstekend album. De Australische muzikante wordt begeleid door een aantal topmuzikanten, maar steelt ook dit keer vooral zelf de show met haar uit duizenden herkenbare stem, die gemaakt is voor de countrymuziek. We hebben lang op Backbone moeten wachten, maar het was het zeker waard.

De Australische muzikante Kasey Chambers stond al op haar tiende op het podium met de countryband van haar vader, waarin ook haar moeder en haar broer speelden. Toen The Dead Ringers Band door de scheiding van haar ouders uit elkaar viel, koos Kasey voor een solocarrière en nam ze samen met haar broer Nash haar eerste album op. The Captain verscheen 25 jaar geleden en was niet alleen in Australië, maar ook in de Verenigde Staten en Europa zeer succesvol.

De in 2001 verschenen opvolger Barricades & Brickwalls vond ik persoonlijk nog een stuk beter en schaarde Kasey Chambers aan het begin van dit millennium onder de smaakmakers binnen de alt-country scene. Dat was voor een belangrijk deel de verdienste van de stem van Kasey Chambers, die gemaakt leek voor dit genre en imponeerde met een fraaie snik.

Kasey Chambers bleef vervolgens prima albums maken, maar ze trokken helaas steeds minder aandacht, deels omdat ze net wat minder indrukwekkend waren dan de eerste twee albums van de Australische muzikante. Het in 2018 verschenen Campfire vond ik persoonlijk echter niet veel minder dan The Captain en Barricades & Brickwalls, maar het was tot voor kort helaas het laatste wapenfeit dan Kasey Chambers.

Deze week verscheen echter een nieuw album van de Australische muzikante en als ik goed geteld heb is het haar dertiende album. Ondanks het feit dat zes jaren zijn verstreken sinds de release van haar vorige album, klinkt Backbone direct vertrouwd. Dat heeft alles te maken met de stem van Kasey Chambers, die uit duizenden herkenbaar is, maar in de afgelopen vijfentwintig jaar alleen maar beter is geworden.

De Australische muzikante klinkt ook op Backbone weer als de grote countryzangeressen uit het verleden en blijft ook op haar nieuwe album de wat traditioneler klinkende countrymuziek trouw. Backbone verschijnt op hetzelfde moment als de autobiografie van de Australische muzikante, Just Don't Be A D**khead, waarin ze terug kijkt op haar kinderjaren in het Australische achterland en de vele jaren op het podium die volgden.

Al die jaren ervaring hebben er voor gezorgd dat Kasey Chambers inmiddels klinkt als een gelouterde muzikante en dat is te horen op Backbone. De zang op het album is echt geweldig en combineert doorleving met passie. Je hoort alle ervaring in de zang op het album, maar ook in de muziek en in de songs. Backbone klinkt traditioneler dan de meeste andere countryalbums van het moment en hoewel ik zeker niet vies ben van moderner klinkende countrypop, ben ik onmiddellijk gesteld geraakt op het nieuwe album van Kasey Chambers.

Op het album, dat zowel uptempo als meer ingetogen countrysongs bevat, wordt de Australische muzikante bijgestaan door een aantal Australische muzikanten als vader Bill en Sam Teskey van The Teskey Brothers, maar ook de Amerikaanse topdrummer Brady Blade is te horen op Backbone. Het draagt allemaal bij aan een album dat aan de ene kant klinkt als een typisch Kasey Chambers album, maar dat ook een album van een bijzonder hoge kwaliteit is. De afgelopen zes jaar hebben we niets gehoord van Kasey Chambers en het prachtige Backbone laat horen wat we al die jaren gemist hebben. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kasey Chambers - Bittersweet - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Australische singer-songwriter Kasey Chambers dook precies 15 jaar geleden op met het verassend sterke The Captain.

Op basis van The Captain en de nog sterkere opvolger Barricades & Brickwalls uit 2001 had ik eerlijk gezegd verwacht dat Kasey Chambers zou uitgroeien tot één van de allergrootsten in de alt-country, maar dat is niet gebeurd.

Kasey Chambers maakte na Barricades & Brickwalls nog drie prima platen, maar de afgelopen jaren was het redelijk stil rond de Australische.

Bittersweet werd vorig jaar al aangekondigd en in kleine kring ook uitgebracht, maar in Nederland trok de plaat geen aandacht. De nieuwe plaat van Kasey Chambers krijgt nu een nieuwe kans en dat is volkomen terecht.

Kasey Chambers had op haar debuut al een stem die gemaakt was voor countrymuziek en die stem is de afgelopen 15 jaar alleen maar mooier en zeker ook doorleefder geworden. Het is een stem met een snik, maar ook een stem met een prachtig rauw randje. Het geeft de muziek van Kasey Chambers zeggingskracht en emotie.

Bittersweet is voorzien van een prachtige productie en een redelijk ingetogen instrumentatie, waardoor de bijzondere stem van Kasey Chambers alle aandacht kan trekken.

De Australische heeft dit keer gekozen voor betrekkelijk traditioneel aandoende countrysongs en dit is een genre waarin haar stem geweldig tot zijn recht komt. Het is ook een genre waarin Kasey Chambers moet concurreren met een heel legioen jonge countryzangeressen, maar met Bittersweet kan Kasey Chambers deze concurrentie zeker aan.

Bittersweet is net als de platen waarmee Kasey Chambers debuteerde een plaat vol songs die je lieflijk strelen of bij de strot grijpen en het zijn ook nog eens songs vol passie die je steeds dierbaarder worden. Hoogste tijd dus om deze dame te scharen onder de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kasey Chambers - Dragonfly - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kasey Chambers bracht de eerste negen jaar van haar leven heel ver van de bewoonde wereld door. Haar ouders probeerden in Australië te (over)leven van de jacht en visserij en deden dit op plekken die destijds nog volledig waren afgesloten van de moderne tijd (niet altijd te verwarren met beschaving).

De jonge Kasey Chambers zat ’s avonds daarom niet voor de buis, maar zong met haar ouders countryklassiekers bij het kampvuur. Het zorgde voor een diepe liefde voor de muziek en met name de country, waardoor een carrière als muzikant voor de hand lag toen Kasey Chambers eenmaal op eigen benen stond.

Die carrière kreeg in 2000 een vliegende start met haar debuut The Captain. De plaat werd enthousiast ontvangen in haar vaderland, maar kreeg ook in Europa en de Verenigde Staten voet aan de grond. Kasey Chambers zag haar meisjesdromen uit komen toen ze toerde met Lucinda Wiliams en Emmylou Harris en wist het succes van haar debuut te overtreffen met het briljante Barricades & Brickwalls, dat ik persoonlijk schaar onder de (alt)country klassiekers.

Na de release van het al bijna even goede Wayward Angel in 2004 leek een plekje tussen de groten van de alt-country verzekerd, maar sindsdien verloopt de carrière van Kasey Chambers helaas wat moeizamer. Kasey Chambers verdeelde haar tijd tussen soloplaten en platen die ze maakte met haar echtgenoot Shane Nicholson. Die laatste waren prachtig, maar de soloplaten helaas een stuk minder dan haar eerste drie platen.

Pas op het in 2015 verschenen Bittersweet kwam Kasey Chambers weer in de buurt van het niveau van haar eerste drie soloplaten en nu is dan eindelijk Dragonfly in Nederland verschenen (zes maanden na de oorspronkelijke release in Australië en de VS).

Dragonfly is een dubbelalbum en bevat maar liefst 80 minuten muziek. Het is muziek die goed laat horen waartoe Kasey Chambers in staat is. Haar sterkste wapen is nog altijd haar stem en het is een stem die gemaakt lijkt voor de country. Kasey Chambers zingt met veel emotie en heeft een heerlijke snik in haar stem. Daar is lang niet iedereen gek op, maar ik smelt nog altijd voor de stem van de Australische singer-songwriter, die de emotie weer uit haar tenen haalt.

Op de eerste helft van de plaat werkt Kasey Chambers samen met de Australische singer-songwriter Paul Kelly, die zorgt voor een wat traditioneler of een opvallend bezwerend geluid. Op de tweede helft werkt de Australische weer eens samen met haar broer Nash en dat is een combinatie die nog altijd uitstekend werkt.

Dragonfly is een zeer gevarieerde countryplaat met ingetogen en meer uptempo tracks en met traditioneel aandoende muziek en tracks die eerder tot de alternatieve country moeten worden gerekend. De songs zijn stuk voor stuk uitstekend en ook de muzikanten op de plaat leveren uitstekend werk, maar het is ook dit keer de stem van Kasey Chambers die het meeste effect sorteert.

Het Kasey Chambers effect leek na drie geweldige platen een beetje uitgewerkt, maar met Dragonfly laat ze horen dat ze nog steeds behoord tot de allerbesten in het genre. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kasey Chambers - The Captain, Deluxe Edition / Campfire - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kasey Chambers - The Captain, Deluxe Edition / Campfire
De reissue van het debuut van Kasey Chambers en haar laatste album zijn eindelijk beschikbaar in Nederland en laten goed horen hoe getalenteerd de Australische singer-songwriter is

The Captain van Kasey Chambers verscheen twintig jaar geleden en was op zijn minst een veelbelovend debuut. Het is ook een debuut dat ook na twintig jaar nog fris en urgent klinkt, al is het maar vanwege de zo herkenbare vocalen van de Australische singer-songwriter. Ook Campfire, de vorig jaar verschenen opvolger van het geweldige Dragonfly uit 2017, is een uitstekend album. Traditioneel en ingetogen, maar ook puur en oprecht. Het zijn in de tijd de twee uitersten van het oeuvre van Kasey Chambers en er zit nog veel moois tussenin, waaronder haar meesterwerk Barricades & Brickwalls uit 2001.

Precies twintig jaar geleden verscheen The Captain, het debuut van de Australische singer-songwriter Kasey Chambers. Het zou nog bijna een jaar duren voordat het album Nederland zou bereiken, maar liefhebbers van rootsmuziek vielen vervolgens ook hier als een blok voor het uitstekende debuut van Kasey Chambers.

The Captain maakte indruk met prima countrysongs, met een mooi verzorgd rootsgeluid, maar vooral met de heldere stem van Kasey Chambers, die de voor het genre zo typerende snik in haar stem had.

Twee jaar na The Captain zou Kasey Chambers met het net wat rauwer klinkende Barricades & Brickwalls haar meesterwerk maken en ook in de jaren die volgden bleef ze mooie platen maken. Het zijn platen die Nederland helaas steeds lastiger weten te bereiken.

Ook de al in het voorjaar verschenen reissue van The Captain is nu pas te beluisteren via de streaming media diensten, maar heeft wel gezelschap gekregen van het vorig jaar al verschenen Campfire, dat tot voor kort ook niet beschikbaar was in Nederland. Over Campfire later meer.

Het is lastig te geloven dat The Captain alweer twintig jaar oud is, maar het is toch echt zo. Het album heeft de tand des tijds verrassend goed doorstaan. Kasey Chambers was 23 toen ze haar debuut opnam en beschikt over een stem die jong of zelfs meisjesachtig klinkt. Op hetzelfde moment heeft de zang van Kasey Chambers op The Captain iets rauws en doorleefds en met name het rauwe randje zorgde er twintig jaar geleden voor dat het debuut van de Australische singer-songwriter warm werd onthaald.

Ik had The Captain al zeker 15 jaar niet meer beluisterd, maar vrijwel alle songs doken bij de eerste noten direct weer op in de herinnering, wat iets zegt over de kwaliteit van het debuut van Kasey Chambers.

The Captain is absoluut beïnvloed door het album waarmee Lucinda Williams een jaar eerder doorbrak naar een groot publiek (Car Wheels On A Gravel Road), maar kiest voor een net wat traditioneler geluid, dat wat braver tussen de lijntjes kleurt dan het meesterwerk van haar Amerikaanse voorbeeld.

Toch blijft The Captain een geweldig album. De songs en de instrumentatie op het album klinken vooral degelijk, maar de geweldige stem van Kasey Chambers snijdt meer dan eens dwars door je heen. The Captain zou ook 20 jaar na de release nog mee kunnen met de beste albums in het genre dit jaar en het is niet eens het beste werk van Kasey Chambers.

De luxe editie die eerder dit jaar verscheen is aangevuld met flink wat uitstekende bonus-tracks en bevat bovendien een aantal tracks waarin Kasey Chambers een gesproken toelichting geeft op de songs van haar debuut. De bonus tracks zijn in veel gevallen wat meer ingetogen dan de songs die het album destijds wel haalden en ook in de meer ingetogen tracks maakt Kasey Chambers indruk met haar stem.



We zijn inmiddels zoals gezegd ruim twintig jaar verder en kunnen ook eindelijk genieten van het vorig jaar al verschenen Campfire, dat de Australische singer-songwriter maakte met de band The Fireside Disciples.

Het is een album dat een flink stuk traditioneler klinkt dan het lichtvoetigere The Captain en dat opvalt door een sober spelende band en uiteraard door de stem van Kasey Chambers.

Het is een stem die nog wat rauwer en doorleefder klinkt dan op haar debuut, maar het laagje gruis op haar stembanden misstaat zeker niet.

Campfire lijkt in niets op het een jaar eerder verschenen Dragonfly, dat Nederland ook met flinke vertraging wist te bereiken en dat een modern, ambitieus en groots klinkend album was. Campfire is daarentegen traditioneel, introvert en sober.

De instrumentatie beperkt zich tot de essentie en ook de stem van Kasey Chambers haalt nergens vol uit. De vocalen worden meestal gedeeld met de leden van de band en één keer met Emmylou Harris en hebben een bezwerend karakter. Wanneer de vocalen even achterwege worden gelaten wordt de ruimte ingekleurd met bijzonder fraai snarenwerk.

Campfire en The Captain zijn in de tijd en qua geluid mijlenver van elkaar verwijderd, maar zijn allebei illustraties van het talent van de in Nederland helaas wat ondergewaardeerde singer-songwriter Kasey Chambers. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kashena Sampson - Ghost Of Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kashena Sampson - Ghost Of Me
De Amerikaanse muzikante Kashena Sampson maakte vier jaar geleden een compleet over het hoofd gezien meesterwerk en keert nu terug met een album dat me vooral in verwarring brengt maar dat me ook hopeloos intrigeert

Iedereen die de afgelopen jaren in aanraking kwam met het album Time Machine van Kashena Sampson keek uit naar een nieuw album van de Amerikaanse muzikante en dat album is deze week verschenen. Time Machine was voornamelijk een countryalbum, maar Ghost Of Me is vooral een rockalbum met flarden folk en psychedelica. Zowel de muziek als de zang op het album zijn zwaar aangezet en dat is even wennen. Zo wennen dat ik het album in eerste instantie vond tegenvallen, maar wat is Kashena Sampson een geweldige zangeres en wat verdient ze ons geduld met de nieuwe weg die ze is ingeslagen. Ik denk dat het nog wel wat gaat worden met Ghost Of Me en mij.

Time Machine van de Amerikaanse muzikante Kashena Sampson ontdekte ik pas drie jaar na de oorspronkelijke release en ik vond het album in de zomer van 2024 zo mooi en indrukwekkend dat ik alsnog een recensie typte. Ik schaarde het album met terugwerkende kracht onder de beste rootsalbums van 2001 en ik ben nog altijd diep onder de indruk van het album, dat prachtig opent met een weergaloze versie van Hello Darkness van Shocking Blue.

Het is een album met een wat nostalgisch folk- en countrygeluid met fraai galmende gitaren, hier en daar wat stemmige strijkers en vooral de krachtige en doorleefde stem van Kashena Sampson. Ik was ook onder de indruk van het levensverhaal van de Amerikaanse muzikante, die een ruig leven met de nodige tegenslagen achter de rug had en als muzikant de eindjes nauwelijks aan elkaar kon knopen, zeker niet nadat ze toen ze net alles op de rails leek te hebben slachtoffer werd van de tornado die Nashville in 2020 trof.

Ook het deze week verschenen Ghost Of Me kwam er weer niet vanzelf, want er ging een lange crowdfunding campagne vooraf aan het album. Sinds Ghost Of Me een paar weken geleden opdook in de releaselijsten heb ik Time Machine weer meerdere malen beluisterd en wat is het nog altijd een imponerend album. De verwachtingen waren daarom bijna onrealistisch hoog, waardoor Ghost Of Me me bij eerste beluistering eerlijk gezegd flink tegenviel.

Dat had het album waarschijnlijk ook gedaan wanneer Kashena Sampson Time Machine Part Two zou hebben gemaakt, maar dat is Ghost Of Me zeker niet. Het album opent met fraaie rootsy gitaren en de geweldige stem van de Amerikaanse muzikante en lijkt in eerste instantie verder te gaan waar het vorige album ophield, maar de openingstrack en titeltrack van Ghost Of Me schuift al snel wat op richting wat zwaar aangezette en licht psychedelische rockmuziek.

De stem van Kashena Sampson kan dat zeker aan, maar in muzikaal opzicht is het niet helemaal mijn ding, tot toch weer flarden van het geluid van Time Machine opduiken. Ghost Of Me is in veel meer tracks meer een rockalbum dan een countryalbum en dat is even wennen. Toen ik het album een paar keer had gehoord begon het wel te wennen en beviel het nieuwe album van Kashena Sampson me wel wat beter, vooral omdat ik iets heb met haar stem, want die is ook op Ghost Of Me weergaloos.

De rocksongs op het album liggen verder lekker in het gehoor en hebben een jaren 70 en 80 vibe die ik ook wel aangenaam vind. In de ballads op het album keert Kashena Sampson weer wat terug naar het geluid van haar vorige album en gooit ze met haar stem alle registers open. Het is bijna over the top en het balanceert hier en daar ook op het randje van kitsch, maar voor mij valt alles in een aantal tracks toch weer op zijn plek.

Alles bij elkaar genomen vind ik Ghost Of Me van Kashena Sampson een lastig album om te beoordelen. Ik vind het album zeker niet zo goed als het fantastische Time Machine, waarop de muziek me meer aansprak en de zang net wat minder zwaar was aangezet, maar ik gun Kashena Sampson absoluut het succes en vind het moedig dat ze een nieuwe weg is ingeslagen. Het is een weg die me niet altijd bevalt, maar ik hoor ook wel mooie dingen op Ghost Of Me en ga er van uit dat ik ook moet wennen aan het album. Na een paar keer horen weet ik het nog niet, maar vraag me gerust over een paar weken nog eens wat ik van het album vind. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kashena Sampson - Time Machine (2021) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kashena Sampson - Time Machine (2021)
Time Machine van Kashena Sampson trok bijna drie jaar geleden nauwelijks aandacht, maar het is een indrukwekkend album met een tijdloos country- en folkgeluid en een stem die je genadeloos bij de strot grijpt

Je moet een beetje geluk hebben als muzikant en dat geluk had Kashena Sampson de afgelopen jaren zeker niet. De muzikante uit Nashville overwon de nodige tegenslagen en had met haar in 2021 verschenen album Time Machine een veel beter lot verdiend. Time Machine neemt je in de meeste tracks mee terug naar de folk en country uit de jaren 70. De muziek van Kashena Sampson is stemmig en met de nodige melancholie ingekleurd en past prachtig bij de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die diepe indruk maakt, want wat zingt Kashena Sampson mooi en krachtig en wat zingt ze met veel gevoel. Time Machine klinkt als een vergeten klassieker, maar het is er een die nu de aandacht verdient.

De zondagavond reserveer ik op de krenten uit de pop voor al dan niet vergeten klassiekers uit het verre verleden, maar ook vergeten albums uit een recenter verleden komen in aanmerking voor een recensie. Deze week werd ik op, het overigens zeer aan te bevelen, muziekplatform MusicMeter.nl gewezen op het in de herfst van 2021 verschenen Time Machine van de mij onbekende singer-songwriter Kashena Sampson en wat ben ik blij met deze tip.

Alleen het levensverhaal van de Amerikaanse singer-songwriter is al de moeite waard. Ze groeide op in Las Vegas, zocht op jonge leeftijd haar geluk in Los Angeles, viel ten prooi aan drank en drugs, speelde als muzikant op een cruiseschip, vestigde zich volledig berooid in Nashville en kreeg zowaar de kans om een album op te nemen, het in 2017 verschenen Wild Heart, dat echter nauwelijks werd opgepikt.

Het succes moest vervolgens gaan komen met het in 2019 opgenomen Time Machine, maar net toen Kashena Sampson haar leven weer redelijk op orde had en klaar was voor de release van het album werd ze zwaar getroffen door de tornado die in 2020 huis hield in Nashville. Deze tornado verwoeste onder andere de bar waarin ze werkte, waardoor ze haar inkomen verloor. Time Machine verscheen uiteindelijk toch nog in de herfst van 2021 en kreeg, mede door de coronapandemie, zeker niet de aandacht die het album verdiende. Ik ben het album zelf bijna drie jaar geleden ook niet tegen gekomen en ontdekte het pas deze week na een min of meer toevallige tip. Kashena Sampson verdient veel meer, want Time Machine is echt een verpletterend mooi album.

Die verpletterende indruk maakt Kashena Sampson in eerste instantie met haar stem. Het is een hele krachtige stem, die minstens met orkaankracht uit de speakers komt, maar de muzikante uit Nashville kan ook doseren en met veel gevoel en emotie zingen. Het is bovendien een hele mooie stem en het is een stem die is gemaakt voor de country en de folk die domineren op het album.

Time Machine, dat opent met een versie van Shocking Blue’s Hello Darkness, is overigens een zeer toepasselijke titel voor het album, want de muziek van Kashena Sampson lijkt in een aantal tracks zo uit de jaren 70 te komen, om vervolgens ook weer met enige regelmaat in het heden terecht te komen. Het album klinkt hierdoor als een vergeten klassieker uit het verre verleden, met hier en daar een eigentijdse twist.

Het is vooral de stem van Kashena Sampson die je bij de strot grijpt, maar ook de muziek op het album is prachtig. Producer en multi-instrumentalist Jon Estes heeft de krachtige vocalen op het album gecombineerd met een tijdloos maar ook verrassend veelkleurig geluid, waarin met name gitaren en strijkers een belangrijke rol spelen. Het is, vooral door de strijkers, een vaak wat weemoedig klinkend geluid en dat past echt perfect bij de imposante stem van Kashena Sampson, die het ook goed doet in de wat stevige songs. De melancholie op het album past bovendien goed bij haar persoonlijke teksten.

Time Machine had zich in 2021 moeiteloos moeten scharen tussen de beste albums met Amerikaanse rootsmuziek van het betreffende jaar, maar helaas sneeuwde het album onder, al ben ik niet de enige die met terugwerkende kracht nog lovende woorden over heeft voor het album, dat vorig jaar al eens een nieuwe kans kreeg. Het is te hopen dat Kashena Sampson weer snel opduikt met een nieuw album, maar ook het weergaloze Time Machine verdient alsnog alle aandacht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: 2 EP's: Kashmere Hakim - Hope Is He[art] / Southern Sunrise - Feels Like Home - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kashmere Hakim wist al twee keer een plekje op deze BLOG af te dwingen. Eerst met zijn debuut EP The Hillsinger uit 2010 en later met zijn tweede EP Travelling Man uit 2013.

The Hillsinger maakte een onuitwisbare indruk met uiterst ingetogen songs die deden denken aan het beste van Nick Drake, terwijl Travelling Man verraste met een vollere instrumentatie, meer dynamiek en songs die niet alleen aan Nick Drake herinnerden maar ook associaties opriepen met onder andere Tim Buckley, Cat Stevens en Donovan.

Hope Is He[art] is de derde EP van Kashmere Hakim en ook dit is een hele mooie. Dit keer moeten we het doen met slechts vier songs, maar het zijn vier werkelijk wonderschone songs.

De songs van Kashmere Hakim herinneren nog steeds aan de eerder genoemde groten van weleer, maar de Nederlandse singer-songwriter slaagt er ook deze keer in om zijn songs net wat anders te laten klinken dan we van hem gewend zijn, waardoor Hope is He[art] weer wat toevoegt aan zijn voorgangers.

Het zijn ook dit keer mooi geïnstrumenteerde en emotievol gezongen popliedjes die lekker in het gehoor liggen, maar Kashmere Hakim vertelt ook bijzondere verhalen, waarbij hij er in slaagt om de luisteraar deelgenoot te maken van zijn geluk en zijn ellende. Wanneer Kashmere Hakim zingt over de dagen in de week dat hij zijn dochtertje niet ziet voel je de leegte, maar Kashmere Hakim maakt je ook deelgenoot van gelukkigere verhalen of zijn fantasie.

Na vier songs wil je vooral veel meer, maar gelukkig vervelen de vier songs op de EP ook na vele malen horen niet en is het geen probleem om hem twee keer achter elkaar te beluisteren. Kashmere Hakim heeft inmiddels een mooi stapeltje EP’s op zijn naam staan, maar is nu echt klaar voor het grote werk. Zijn eerste album zou zomaar breed opgepikt kunnen worden. Nationaal en internationaal. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kass Richards - The Language Shadow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kass Richards maakte tot dusver vooral muziek voor anderen, maar laat op haar eerste soloalbum horen dat ze niet alleen een uitstekend muzikant is, maar ook een getalenteerd singer-songwriter

Ik ging er van uit dat ik in 2020 wel genoeg albums van vrouwelijke singer-songwriters in het folky segment had gehoord, maar langzaam maar zeker werd ik toch steeds meer verrast door het debuut van Kass Richards, die tot dusver vooral bekend was van de band U.S. Girls. Deze Kass Richards heeft een solodebuut afgeleverd dat opvalt door zachte en heldere vocalen, maar dat in eerste instantie vooral indruk maakt met een hele bijzondere instrumentatie waarin nogal wat instrumenten worden gebruikt en waarin akoestische snareninstrumenten prachtig samenvloeien met orgels en antieke synths. Het levert een eigenzinnige en eigentijdse variant van de Appalachen folk op.

Kass Richards is een singer-songwriter uit Boston, Massachusetts, die de afgelopen jaren deel uit maakte van de band rond Meg Remy, U.S. Girls (overigens absoluut aan te bevelen). Met The Language Shadow levert ze haar solodebuut af en het is een debuut dat me uitstekend bevalt.

Kass Richards timmerde tot dusver vooral aan de weg als multi-instrumentalist en laat ook op haar eerste soloalbum horen dat ze op flink wat instrumenten uit de voeten kan. Het zijn vooral akoestische snareninstrumenten waaronder de dulcimer uit de Appalachen, die de muziek van Kass Richards voorzien van een folky ondertoon.

The Language Shadow valt ook nog eens op door de heldere vocalen die je op zoveel folk albums tegen komt, maar het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter is zeker geen standaard folk album. De akoestische snareninstrumenten krijgen op The Language Shadow gezelschap van uiteenlopende orgels en van antieke synthesizers als de Moog en de Mellotron en om het geluid nog wat spannender te maken zijn er ook nog bijdragen van de “electric ghost guitar” en een cello.

Kass Richards kiest op haar debuut vooral voor stemmige en vaak wat donkere klanken en het zijn klanken die je door het grote aantal instrumenten dat wordt gebruikt makkelijk betoveren. Zeker wanneer het geluid wat donkerder van tint wordt, zijn het klanken die kunnen worden beschreven met termen als bezwerend, vervreemdend of zelfs spookachtig, maar Kass Richards verrast net zo makkelijk met klanken die kunnen worden gekarakteriseerd als wonderschoon en sprookjesachtig.

De bijzondere instrumentatie zorgt er in ieder geval voor dat Kass Richards anders klinkt dan de meeste van haar soortgenoten en dat is een groot goed. De instrumentatie kleurt bovendien prachtig bij haar vaak fluisterzachte, maar op hetzelfde moment ook emotievolle zang, die al even onderscheidend is als de instrumentatie.

Hier en daar maakt Kass Richards muziek die zo lijkt weggelopen uit de Appalachen, maar waar door Appalachen folk geïnspireerde muziek vaak net zo stokoud klinkt als de originelen, slaagt Kass Richards er in om haar versie van Appalachen folk flink te moderniseren. Dat doet ze vooral door elektronica toe te voegen aan haar geluid, maar ook als de instrumentatie sober en akoestisch wordt gehouden, heb ik bij beluistering van The Language Shadow geen associaties met de muziek die honderd jaar geleden werd gemaakt in de Amerikaanse bergketen.

De songs op The Language Shadow werden in eerste instantie vrij sober opgenomen in Canada met technicus Shae Brossard en later verder ingekleurd, waarbij de Canadese singer-songwriter Basia Bulat samen met Kass Richards de productie voor haar rekening nam. Het zal niet meevallen om in de laatste weken van het jaar, waarin veel muziekliefhebbers aan het terugblikken zijn, op te vallen met nieuwe muziek, maar The Language Shadow van Kass Richards is een knap gemaakt en bijzonder klinkend album dat absoluut aandacht verdient.

Ik had het album bij hele vluchtige beluistering opzij geschoven als wat te zweverig, maar in de herkansing hoorde ik toch vooral aardse klanken die over de potentie beschikken om dit fraaie album steeds iets verder op te tillen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kassi Valazza - From Newman Street - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kassi Valazza - From Newman Street
Kassi Valazza zette zichzelf twee jaar geleden op de kaart met het echt prachtige Kassi Valazza Knows Nothing en laat met het nog wat mooiere From Newman Street horen dat dit album zeker geen toevalstreffer was

Wanneer de eerste noten van From Newman Street uit de speakers komen word je een aantal decennia terug geworpen in de tijd. Kassi Valazza laat zich ook op haar derde album weer beïnvloeden door de country, folk en psychedelica uit de jaren 60 en 70. Het klinkt allemaal fantastisch en het past ook nog eens perfect bij de stem van de Amerikaanse muzikante, die klinkt als de folkies en countryzangeressen van weleer. From Newman Street ligt in het verlengde van het debuutalbum van Kassi Valazza en van Kassi Valazza Knows Nothing, maar de Amerikaanse muzikante weet zich ook weer wat te verbeteren, wat een meer dan uitstekend album oplevert.

De Amerikaanse singer-songwriter Kassi Valazza leverde in het voorjaar van 2019 met Dear Dead Days een werkelijk fantastisch debuutalbum af. Het is een debuutalbum dat de muzikante die destijds opereerde vanuit Portland, Oregon, had moeten scharen onder de grote beloften van de country en de folk van dat moment, maar het album kreeg helaas nauwelijks aandacht, ook niet van mij overigens, want ik ontdekte het album pas veel later.

Hoe anders was het bijna precies vier jaar later, toen het tweede album van Kassi Valazza verscheen. Kassi Valazza Knows Nothing werd terecht de hemel in geprezen in de roemruchte Britse muziektijdschriften Mojo en Uncut en kreeg ook in Nederland de nodige aandacht. Ook ik was bijzonder enthousiast over het album, dat aan het eind van 2023 de hogere regionen van mijn jaarlijstje wist te bereiken.

Kassi Valazza Knows Nothing was nog een stuk beter dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante en betoverde met een geluid dat deed denken aan de folk en country van een aantal decennia eerder. De muziek op het debuutalbum van Kassi Valazza klonk tijdloos, maar de instrumentatie op Kassi Valazza Knows Nothing was ook bijzonder mooi en veelzijdig. Ook de kwaliteit van de songs sprak zeer aan, maar het tweede album van de Amerikaanse muzikante maakte vooral indruk met de geweldige zang, die de songs en verhalen op Kassi Valazza Knows Nothing op prachtige wijze tot leven bracht.

De genoemde Britse muziektijdschriften waren de afgelopen maand ook weer erg enthousiast over het deze week verschenen derde album van Kassi Valazza en ik kan ze alleen maar gelijk geven. From Newman Street is vanaf de eerste noten een warm bad en dat blijft het tien songs lang.

Kassi Valazza en haar band hebben ook het derde album van de Amerikaanse muzikante voorzien van een mooi en bijzonder geluid. Het is een geluid dat je mee terug neemt naar de folk en country uit de jaren 60 en 70, maar er is ook een fraai laagje psychedelica uit deze periode aan toegevoegd, wat het album een kosmisch sfeertje geeft.

De band van Kassi Valazza speelt ook dit keer de sterren van de hemel en tekent voor een nostalgisch maar ook bedwelmend geluid vol uitstekend snarenwerk, waaronder uiteraard de pedal steel. Alleen met de muziek op From Newman Street was ik al dik tevreden geweest, maar Kassi Valazza tekent ook dit keer voor zeer aansprekende songs, die zich direct opdringen.

Het zijn songs die stuk voor stuk prachtsongs worden door de geweldige stem van Kassi Valazza. De muzikante die een nieuw thuis heeft gevonden in New Orleans, Louisiana, zingt op From Newman Street nog mooier dan op haar vorige twee albums en moet wat bij betreft worden geschaard onder de mooiste stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Ze klinkt ook anders dan de meeste andere folk- en countryzangeressen van het moment en herinnert aan de grote zangeressen in deze genres uit een ver verleden.

Ik vond Kassi Valazza Knows Nothing twee jaar geleden al een bijna perfect album, maar het wederom in mei verschenen derde album van Kassi Valazza is nog wat beter. From Newman Street is een album waarvan ik alleen maar zielsgelukkig kan worden en iedere keer als ik naar het album luister voelt het weer wat beter. Kassi Valazza moet wat mij betreft dan ook definitief worden gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kassi Valazza - Kassi Valazza Knows Nothing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kassi Valazza - Kassi Valazza Knows Nothing
De Amerikaanse muzikante Kassi Valazza maakt op haar tweede album Kassi Valazza Knows Nothing diepe indruk met prachtige klanken, krachtige songs vol invloeden uit het verre verleden en een stem die echt van alles met je doet

Het debuutalbum van Kassi Valazza uit Portland, Oregon, trok vier jaar geleden niet veel aandacht, maar het deze week verschenen Kassi Valazza Knows Nothing eist de aandacht nadrukkelijk op. Dat doet het album met een werkelijk wonderschone instrumentatie, met tijdloos klinkende songs vol invloeden uit de folk en country van weleer en vooral met de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die vanaf de eerste noten garant staat voor kippenvel en hoe vaker je naar het album luistert, hoe mooier de stem van Kassi Valazza wordt. Kassi Valazza Knows Nothing is een van de beste rootsalbums van 2023, dat lijkt me nu al zeker.

Kassi Valazza Knows Nothing van de Amerikaanse singer-songwriter Kassi Valazza ziet er uit als een vergeten klassieker uit de jaren 60 of 70 en zo klinkt het album ook. De eerste noten van het album nemen je mee terug naar de countrymuziek uit vervlogen tijden en dat gevoel wordt alleen maar versterkt wanneer Kassi Valazza begint te zingen. De muzikante uit Portland, Oregon, beschikt over een stem die me onmiddellijk raakte. Het is een stem vol emotie en weemoed en het is bovendien een stem die herinneringen oproept aan grote folk- en countryzangeressen uit het verleden.

Room In The City, de openingstrack van het album, zorgde bij mij voor kippenvel en dat kippenvel is niet meer verdwenen bij beluistering van het tweede album van Kassi Valazza. De in Arizona opgegroeide muzikante debuteerde in 2019 met het in eigen beheer uitgebrachte Dear Dead Days, dat ik destijds helaas niet heb opgepikt. Het is een uitstekend debuutalbum, maar het op het gerenommeerde Loose label uitgebrachte Kassi Valazza Knows Nothing is nog veel beter.

Het is in eerste instantie vooral de verdienste van de zeer aansprekende stem van de Amerikaanse muzikante, want wat vertolkt Kassi Valazza haar persoonlijke teksten met veel gevoel. Het zijn teksten die melancholie en weemoed in grote golven over je uit storten, maar Kassi Valazza weet haar zang mooi te doseren en vervalt nergens in overdreven tranentrekkers of pathos.

De zang op Kassi Valazza Knows Nothing is van een bijzondere schoonheid en intensiteit, maar het album heeft veel meer te bieden. Het tweede album van Kassi Valazza klinkt in een aantal tracks als een vergeten countryklassieker uit de jaren 70, maar in een aantal andere tracks zoekt de muzikante uit Portland juist aansluiting bij de psychedelische Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70 of juist bij de Britse folk uit dezelfde periode.

Ik kan een hele lijst grote zangeressen opnoemen waarvan echo’s zijn te horen op het album, maar dat doe ik niet, want hiermee doe je het unieke geluid van Kassi Valazza tekort. Het album valt niet alleen op door de geweldige zang en diverse invloeden, maar ook door een fenomenale instrumentatie. De band van Kassi Valazza kan prachtig ingetogen spelen, maar kan ook flink los gaan, al blijft het aantal echte uitbarstingen beperkt.

Kassi Valazza Knows Nothing is voorzien van een rijk geluid, waarin gitaren, bas, drums, mondharmonica, pedal steel, orgels, piano en trompet op fraaie wijze samenvloeien. Zeker wanneer de mondharmonica en de gitaren domineren hoor ik af en toe wat van Cowboy Junkies, maar over het algemeen genomen sleept Kassi Valazza Knows Nothing je het verre verleden in, zonder overigens maar een moment gedateerd te klinken.

De singer-songwriter uit Portland maakt tien songs lang indruk met zang die onder de huid kruipt en klanken die je intens gelukkig maken, maar ook de songs zelf zijn van een enorm hoog niveau. Ik heb de afgelopen jaren wel meer albums gehoord die zich laten beïnvloeden door country en folk van vele decennia geleden, maar er zijn niet veel albums die zo binnen kwamen en me zo snel dierbaar waren als Kassi Valazza Knows Nothing van Kassi Valazza. De Amerikaanse muzikante bouwde de afgelopen jaren naar verluidt een cultstatus op, maar is deze nu echt op alle terreinen ontgroeid. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kat Fountain - Care Less, Do More - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Een lezer van deze BLOG wees me eerder deze week op het debuut van ene Kat Fountain. Deze mij onbekende singer-songwriter bracht eerder deze zomer via bandcamp haar eerste plaat uit en mag sindsdien concurreren met talloze collega singer-songwriters.

Ik doe met grote regelmaat een rondje bandcamp en verbaas me iedere keer weer over de hoge kwaliteit op het sympathieke platform. Zo goed als het debuut van Kat Fountain hoor ik ze echter maar zelden.

De singer-songwriter uit Portland, Oregon, nam haar debuut op met eenvoudige middelen. Ze speelt zelf gitaar, bas en mondharmonica en zorgt voor de vocalen op de plaat. Ze wordt op haar debuut verder bijgestaan door een drummer en door een gitarist, die in een van de tracks nog wat vocalen toevoegt aan Care Less, Do More.

Het levert een akoestisch en puur klinkend geluid op, dat zich binnen de Americana vooral laat beïnvloeden door folk en blues, al duiken aan het eind ook nog wat country en bluegrass op. Care Less, Do More is weliswaar het debuut van Kat Fountain, maar de singer-songwriter uit Portland heeft de Verenigde Staten inmiddels meerdere malen doorkruist met haar muziek. Dat is te horen, want het debuut van Kat Fountain loopt over van zelfvertrouwen.

De warme stem van Kat Fountain is voorzien van een rauw randje, wat haar muziek voorziet van net wat meer emotie en doorleving dan gebruikelijk bij jonge singer-songwriters. Ook de songs op Care Less, Do More doen me net wat meer dan die op de meeste andere platen die zich in dit genre bewegen. Kat Fountain maakt traditioneel aandoende Amerikaanse rootsmuziek, maar haar songs klinken ook urgent en slagen er moeiteloos in om de aandacht vast te houden.

Relatief eenvoudige Amerikaanse rootsmuziek als deze gaat me meestal vervelen na een paar tracks, maar Kat Fountain verveelt op haar een half uur durende debuut geen seconde. Dit is vooral de verdienste van de gloedvolle zang op de plaat, maar ook de instrumentatie op de plaat is verrassend trefzeker en is fraai opgenomen, zodat je iedere aanraking van de snaren hoort. Bovendien slaat de Amerikaanse aan het eind van de plaat nog wat andere wegen in met een tweetal bezwerende tracks die wel wat aan Cowboy Junkies doen denken.

De singer-songwriter uit Portland kocht ooit een mondharmonica en raakte compleet verslingerd aan het instrument. Ze mocht haar kunsten op meerdere platen vertonen en was ook een veelgevraagd gastmuzikant op het podium. Op Care Less, Do More moet de mondharmonica genoegen nemen met een redelijk bescheiden rol. Dat is aan de ene kant jammer, maar het zorgt er aan de andere kant voor dat het instrument door de ziel snijdt wanneer Kat Fountain hem wel tevoorschijn haalt.

Het zal niet meevallen om aandacht te trekken met deze in eigen beheer uitgebrachte plaat, maar ik weet zeker dat iedere liefhebber van Amerikaanse rootsmuziek die deze plaat beluistert zeer gecharmeerd zal zijn van de akoestische rootsmuziek op Care Less, Do More. Het debuut van Kat Fountain overtuigde mij snel en makkelijk, maar het is ook een plaat die nog flink wint aan intensiteit en kracht. Ik ben nu al nieuwsgierig naar de muziek die ze gaat maken, want dit uitstekende debuut smaakt absoluut naar meer. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kat Frankie - Bad Behaviour - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kat Frankie komt oorspronkelijk uit Australië, maar woont en werkt al heel wat jaren in Berlijn, waar ze optimaal kon en kan profiteren van een even bruisende als eigenzinnige muziekscene.

In Berlijn maakte Kat Frankie al een drietal platen, maar deze trokken buiten de Duitse landgrenzen helaas niet al teveel aandacht.

Dat moet gaan veranderen met het deze week verschenen Bad Behaviour, want de nieuwe plaat van de Australische singer-songwriter is een hele lekkere en ook nog eens originele plaat.

Het originele van Bad Behaviour zit vooral in een verrassende combinatie van invloeden. Kat Frankie groeide op met de platenkast van haar ouders, maar ontwikkelde in de jaren 80 en 90 ook een eigen muzieksmaak.

In de platenkast van haar ouders namen naar verluidt Carly Simon, Bread en Simon & Garfunkel een belangrijke plaats in. De invloeden van Carly Simon hoor ik als enige van deze drie, maar ik hoor ook invloeden uit de doo-wop, zeker in de zangpartijen. Kat Frankie voegt hier invloeden uit de R&B, pop en de neo-soul/hiphop van Lauryn Hill aan toe, maar flirt ook af en toe met de Berlijnse platen van Bowie en experimenteert bovendien nadrukkelijk met complexe ritmes, die me op een of andere manier aan het werk van Wendy & Lisa doen denken.

Het experiment op Bad Behaviour zorgt er voor dat de plaat zich niet altijd makkelijk laat doorgronden en zich nog minder makkelijk laat vergelijken met de muziek van anderen. De muziek van Frankie wordt wel vergeleken met die van Cat Power, Fiona Apple en Feist en met name de eerste en de laatste hoor ik hier en daar terug, al heeft Kat Frankie toch vooral een eigen geluid.

Het is een geluid dat voor een belangrijk deel wordt bepaald door de bijzondere en vaak wat ongrijpbare instrumentatie. Het is een instrumentatie die soms aanstekelijk is en vooral invloeden uit de pop en de R&B bevat, maar Kat Frankie kiest met enige regelmaat ook voor atmosferische klanken, die fraai worden gecombineerd met bijzondere en in dat geval vooral lome ritmes.

De instrumentatie op Bad Behaviour geeft de plaat een bijzonder eigen geluid, maar ook de stem van Kat Frankie draagt hier nadrukkelijk aan bij. De Australische muzikante kan aansluiten bij de singer-songwriters uit de platenkast van haar ouders, maar verrast ook met bijzondere doo-wop achtige koortjes, met benevelende vocalen die voorzichtig opschuiven richting zweverigere popmuziek met een vleugje new age of juist richting soulvolle pop met een flinke dosis R&B.

Bad Behaviour is een plaat die door de originele invloeden en uitstapjes buiten de gebaande paden makkelijk overtuigt en het is ook nog eens een plaat die mij steeds dierbaarder is geworden. Na een paar weken met betrekkelijk weinig releases komen momenteel veel te veel platen uit, maar het zou doodzonde zijn als deze frisse en avontuurlijke plaat van Kat Frankie ondersneeuwt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kate Bush - Before The Dawn - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de lente van 1979 begon Kate Bush aan een buitengewoon ambitieuze tournee.

De op dat moment pas 20 jaar oude zangeres had in 1978 met The Kick Inside een droomdebuut afgeleverd en had hetzelfde jaar ook nog het minder succesvolle maar ook uitstekende Lionheart uitgebracht.

De eerste concerten van Kate Bush waren sensationeel, zeker wanneer je ze in het juiste tijdsperspectief plaatst. Concerten met een flinke theatrale component, talloze kostuumwisselingen, draadloze microfoons en veel dans waren in 1979 nog niet vertoond, maar Kate Bush deed het en maakte diepe indruk.

Ze betaalde er wel een hoge prijs voor. Financieel waren de concerten niet rendabel en de concerten bleken bovendien in fysiek en emotioneel opzicht loodzwaar. De concerten die Kate Bush in 1979 gaf waren dan ook lange tijd haar enige concerten, tot ze in 2014 terugkeerde voor uiteindelijk 22 concerten in het Londense Hammersmith Apollo Theatre.

Het waren volgens de gelukkigen die er bij konden zijn en de aanwezige recensenten concerten die minstens even memorabel en legendarisch waren als de concerten die de piepjonge Kate Bush in 1979 had gegeven.

Een aangekondigde DVD release werd vorig jaar afgeblazen, maar nu ligt er dan wel een uit 3 cd’s of 4 LP’s bestaande live-registratie in de winkel. Naar Before The Dawn zal je tevergeefs zoeken op Spotify en Apple Music, zodat je bent aangewezen op een fysiek exemplaar. Het is de prijs meer dan waard, want Before The Dawn is een live-plaat van een niveau dat je maar zelden tegen komt.

Natuurlijk biedt Before The Dawn geen volledige afspiegeling van de concerten in 2014, want deze boden naast muziek ook heel veel visueel spektakel (er stonden meer acteurs dan muzikanten op het podium). De muziek op de live-registratie is echter prachtig.

Op Before The Dawn wordt Kate Bush bijgestaan door een aantal ervaren muzikanten, onder wie gitarist David Rhodes, bassist John Giblin en drummer Omar Hakin. De setlist is goed voor ruim tweeënhalf uur muziek, die is onderverdeeld in drie aktes.

In de eerste akte staan de toegankelijkere songs centraal, al zal je buiten Running Up That Hill tevergeefs wachten op de grote hits van Kate Bush. Tijdens de concerten in 2014 stonden de tracks van de albums Hounds Of Love en Arial centraal, beiden staan vrijwel volledig op de setlist. The Red Shoes moest het doen met twee songs, terwijl maar één song van 50 Words Of Snow en The Sensual World de setlist haalde (de laatste alleen de repetities).

Het betekent ook dat geen enkele track van The Kick Inside, Lionheart, Never For Ever en The de setlist haalde, zodat Before The Dawn zeker geen goede afspiegeling biedt van het oeuvre van Kate Bush.

Heel erg is dat niet, want alles dat Kate Bush en haar band aanraken op de live-registratie verandert in goud. Heel af en toe mis je het bijbehorende beeld (zo zijn een aantal dialogen op de tweede cd zonder de beelden oersaai), maar als de band speelt en Kate Bush zingt is het genieten.

Misschien is het jammer dat we geen Greatest Hits selectie voorgeschoteld krijgen, maar aan de andere kant leent de stem van Kate Bush zich inmiddels wel beter voor het meer experimentele werk van haar latere platen.

Na een dipje op de tweede schijf, is de derde schijf van de eerste tot de laatste noot genieten en voel je je stiekem toch nog deelgenoot van de unieke concerten die Kate Bush in 2014 gaf, met een geweldige versie van Cloudbusting als kers op de taart. Al met al een van de grote platen van het moment. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kate Bush - Lionheart (1978) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kate Bush - Lionheart (1978)
Kate Bush bracht slechts negen maanden na haar debuutalbum The Kick Inside haar tweede album Lionheart uit, dat maar matig enthousiast werd ontvangen, maar het is echt een uitstekend album

Het verhaal achter Lionheart van Kate Bush blijft een bijzonder verhaal. De Britse muzikante debuteerde aan het begin van 1978 met het album The Kick Inside en het werd een groot succes. Om dit succes te gelde te maken wilde haar platenmaatschappij snel een tweede album en dat album werd Lionheart. Het album verscheen slechts negen maanden na The Kick Inside en voerde een strijd die het niet kon winnen. De critici moesten niet veel hebben van het album en ook in commercieel opzicht voldeed het album niet aan de verwachtingen. Zegt het iets over de kwaliteit van Lionheart? Nee, wat mij betreft niet. Lionheart is een uitstekend album dat misschien wat meer tijd maar ook een veel beter lot had verdiend.

De albums van Kate Bush worden over het algemeen beschreven met flink wat superlatieven, maar de Britse muzikante maakte ook twee albums waarover de critici een stuk minder enthousiast waren. Het geldt voor het in 1993 verschenen The Red Shoes, het laatste album voor de comeback met Aerial in 2005, maar ook Lionheart, het tweede album van Kate Bush, wordt gezien als een van de zwakkere albums in haar oeuvre.

Ik begrijp op zich wel dat The Red Shoes minder hoog wordt ingeschat dan de meeste andere albums van de Britse muzikante. Het album klonk na een aantal wat spannendere albums behoorlijk conventioneel en niet alle songs zijn even sterk. Een slecht album vind ik het zeker niet, maar het is voor mij wel een album van momenten. Lionheart wordt hier en daar het zwakste album van Kate Bush genoemd, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens.

Kate Bush brak helemaal aan het begin van 1978 door met de sensationele single Wuthering Heights en leverde een maand later haar debuutalbum The Kick Inside af. Het is een album met een selectie van de songs die de Britse muzikante vanaf haar vijftiende had geschreven. The Kick Inside liet, vooral door de bijzondere stem van Kate Bush, een volkomen nieuw geluid horen, dat terecht werd bejubeld door de critici en werd omarmd door een groot publiek.

Aan het eind van de jaren 70 werd het geld nog verdiend met albums en niet met concerten. Daarom besloot Kate Bush, mede door druk van haar platenmaatschappij, om voor haar eerste en lange tijd ook enige tour in het voorjaar van 1979 nog snel een tweede album op te nemen. Lionheart verscheen precies negen maanden na The Kick Inside en dat was ook voor die tijd erg snel.

De Britse muzikante had flink wat songs in voorraad en schreef ook snel wat nieuwe songs, maar Lionheart mistte een song van het kaliber van Wuthering Heights. Lionheart lag in muzikaal opzicht wel in het verlengde van The Kick Inside en sloot hier ook in vocaal opzicht op aan, waardoor het album werd gezien als meer van hetzelfde, maar dan minder goed en interessant.

Ik ontdekte Lionheart pas veel en veel later, maar had wel direct een flink zwak voor het album. Lionheart was natuurlijk niet zo’n sensationele verrassing als The Kick Inside, maar iedereen die beweert dat het album is gevuld met wat overbodige restjes van het debuutalbum heeft niet goed geluisterd naar Lionheart.

Ook Lionheart staat vol met hele sterke songs, die misschien wat minder hoog pieken dan de songs op The Kick Inside, maar als je een album kunt openen met Symphony In Blue, In Search Of Peter Pan en Wow ben je een hele grote. In muzikaal opzicht vind ik Lionheart, mede dankzij het randje prog, een zeer aansprekend album, waarop echt heel veel te ontdekken valt. En ook over de zang op Lionheart ben ik zeer te spreken. Ik vind de zang op het tweede album van Kate Bush vaak zelfs mooier dan de zang op haart debuutalbum, waarop ik de stem van Kate Bush scheller vind klinken.

Natuurlijk werd Lionheart veel te snel na The Kick Inside uitgebracht, waardoor het album alleen maar tegen kon vallen, maar luister onbevooroordeeld en zonder deze context naar Lionheart en je hoort een hoogstaand album van een unieke muzikante, die tijdens het opnemen van Lionheart pas net twintig jaar oud was. Lionheart staat nog steeds in de boeken als relatief zwak album, maar verdient wat mij betreft een herwaardering. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kate Bush - Never For Ever (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kate Bush - Never For Ever (1980)
Kate Bush manifesteert zich op het in 1980 verschenen Never For Ever voor het eerst nadrukkelijk als muzikaal vernieuwer op een sleutelalbum in haar oeuvre en bovendien een van haar beste albums

Kate Bush zat na het snel naar The Kick Inside uitgebrachte Lionheart even op dood spoor, maar sloeg terug met het geweldige Never For Ever dat twee jaar na haar debuut verscheen. Mede dankzij de van Peter Gabriel geleende Fairlight synthesizer klonk Never For Ever anders dan andere albums van dat moment en zette de Britse muzikante haar eerste stappen als vernieuwer in de popmuziek. Never For Ever klinkt ook ruim veertig jaar later nog fantastisch, maar maakt ook indruk met een serie geweldige songs, die Kate Bush op geheel eigen wijze vertolkt met haar zo karakteristieke stemgeluid. Het is wat mij betreft het beste album in haar kleine maar zeer indrukwekkende oeuvre.


Het oeuvre van de Britse muzikante Kate Bush is niet heel groot. Wanneer ik me beperk tot de studioalbums en Director’s Cut uit 2011 niet mee tel, kom ik tot slechts negen albums. Van deze albums worden Lionheart uit 1978 en The Red Shoes uit 1994 over het algemeen gezien als de wat mindere albums, maar tussen de resterende zeven albums is het wat mij betreft lastig kiezen (Lionheart vind ik persoonlijk overigens ook een prima album). Mijn persoonlijke favoriet is Never For Ever uit 1980.

Nadat Kate Bush relatief kort na haar debuutalbum The Kick Inside uit 1978 het wat minder goed ontvangen Lionheart had uitgebracht, nam ze de tijd voor haar derde album. Never For Ever is een van de eerste albums waarop de in 1980 gloednieuwe Fairlight synthesizer en sampler werd gebruikt. Kate Bush leende het destijds revolutionaire apparaat van Peter Gabriel, die er direct een had aangeschaft, maar de Fairlight pas voor het eerst intensief zou gebruiken op zijn in 1982 verschenen vierde soloalbum.

Aan Kate Bush daarom de primeur en die mogelijkheid greep ze met beide handen aan. Ik heb een plaatje van de Fairlight opgezocht en kon een glimlach niet onderdrukken, maar in 1980 was het een buitengewoon indrukwekkend en zeer prijzig stukje technologie (dat inmiddels ook in een eenvoudige iPhone app past). Door de bijzondere klanken van de Fairlight en de mogelijkheid om samples te gebruiken, klonk Never For Ever in 1980 anders dan andere albums, maar het was zeker niet alleen de nieuwe technologie die er zo’n mooi en bijzonder album van maakte.

Op haar derde album zet Kate Bush stappen als songwriter, laat ze een wat gevarieerder geluid horen dan op haar eerste twee albums en is ze, duidelijker dan op haar eerste twee albums, een vernieuwer in de muziek. Ik vind Never For Ever ook in vocaal opzicht indrukwekkender dan de eerste twee albums. De stem van Kate Bush klinkt op haar derde album wat minder theatraal en ook wat minder schel, maar de Britse muzikante varieert ook wat meer met haar zo karakteristieke stem.

In muzikaal opzicht is Never For Ever dankzij de bijdragen van een waslijst aan topkrachten en de inzet van de op dat moment revolutionaire Fairlight een indrukwekkend album. De grootste kracht van het album schuilt echter in de songs. Het in 1980 verschenen Never For Ever wordt hier en daar nog getekend door de Koude oorlog, maar songs als Breathing en Army Dreamers zijn helaas weer verrassend actueel.

Never For Ever is vooral bekend van de bovengenoemde twee singles en het nog wat succesvollere Babooshka, maar het zijn andere tracks die er wat mij betreft uit springen. The Infant Kiss vind ik persoonlijk een van de mooiste Kate Bush songs aller tijden, maar Never For Ever kent wat mij betreft helemaal geen zwakke momenten, al klinkt de punk parodie Violin inmiddels wel wat gedateerd.

De songs op Never For Ever zijn niet alleen van een hoog niveau, maar ze lopen, mede door de inzet van de Fairlight ook nog eens prachtig in elkaar over, waardoor Never For Ever zich laat beluisteren als een lange luistertrip. Never For Ever was het startpunt voor een wat experimenteler Kate Bush geluid, maar op dit album hoor je ook nog de Kate Bush die in 1978 werd omarmd. Juist die combinatie maakt dit wat mij betreft haar mooiste album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kate Davis - Fish Bowl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kate Davis - Fish Bowl
Kate Davis verruilde de jazzmuziek een paar jaar geleden voor de indierock en maakte direct indruk, wat ze nog veel meer doet met het ijzersterke en gevarieerde Fish Bowl, dat vol staat met prachtsongs

Trophy van de Amerikaanse muzikante Kate Davis moest aan het eind van 2019 concurreren met heel veel andere indierock albums, maar ik vond het album van de voormalige jazzmuzikante er zeker uit springen. Dat doet het deze week verschenen Fish Bowl in nog veel sterkere mate, want Kate Davis is nog flink wat doorgegroeid als popmuzikant. Fish Bowl is een indierock album dat aansluit bij de muziek van de smaakmakers in het genre, maar Kate Davis is in dit genre een eigenzinnig talent, dat zich niet laat beperken door het keurslijf van het genre. Het levert een lekker gevarieerd album op dat bijzonder makkelijk overtuigt, maar bijna stiekem ook steeds leuker en interessanter wordt.

De Amerikaanse muzikante Kate Davis vierde vorige maand pas haar 32e verjaardag, maar heeft er al een flink muzikaal leven op zitten. De in Oregon geboren muzikante leek al op zeer jonge leeftijd klaar voor een carrière in de klassieke muziek of de jazzmuziek. Ze groeide al in haar tienerjaren uit tot een gewild jazz bassiste en maakte een jaar of vijftien geleden haar eerste jazzalbum, waarna er nog twee volgden.

Toen Kate Davis volwassen werd groeide haar belangstelling voor de popmuziek en deze werd extra gevoed door het meespelen met nogal wat muzikanten van naam en faam, onder wie Ben Folds, Alison Krauss, Jackson Browne en Sharon Van Etten. Het leverde aan het eind van 2019 het indierock album Trophy op en dat vond ik, ondanks de destijds ook al moordende concurrentie in het genre, een verrassend sterk album.

Het is een album dat in 2021 werd gevolgd door het album Strange Boy, dat ik, ondanks mijn waardering voor het debuutalbum van Kate Davis, echt helemaal heb gemist. Het overkwam me deze week bijna opnieuw, want de naam Kate Davis deed bij het bestuderen van de lijst met nieuwe releases in eerste instantie geen belletje rinkelen.

Weer eenmaal op het spoor van Kate Davis gezet heb ik eerst maar eens naar Strange Boy geluisterd. Dit blijkt een remake van een album van de cultmuzikant Daniel Johnston en is wat mij betreft een charmant tussendoortje, maar wel een tussendoortje dat wat zegt over de muzikaliteit en eigenzinnigheid van Kate Davis. Die muzikaliteit en eigenzinnigheid hoor je ook terug op haar deze week verschenen nieuwe album Fish Bowl.

Ook Fish Bowl is een album dat de etiketten indiepop en vooral indierock verdient. Het zijn genres waarin het nog wat meer dringen is dan een paar jaar geleden, maar Kate Davis laat op Fish Bowl, nog meer dan op Trophy, horen dat ze mee kan met de smaakmakers in het genre. Net als op Trophy laat Kate Davis horen dat ze aanstekelijke popsongs kan schrijven die ook in artistiek opzicht interessant zijn.

Het is een kunst die ze nog veel beter beheerst op haar nieuwe album, want wat liggen de songs op Fish Bowl lekker in het gehoor en wat zijn ze catchy. Op hetzelfde moment doet de Amerikaanse muzikante ook op haar nieuwe album nadrukkelijk haar eigen ding. De songs van Kate Davis op Fish Bowl zijn zeer toegankelijk, maar ondertussen laat de Amerikaanse muzikante zich door van alles en nog wat beïnvloeden, zitten er voldoende verrassingen in haar muziek en kan ze ook nog eens lekker ruw klinken, wat weer fraai contrasteert met haar mooie stem.

Fish Bowl is ook nog eens een persoonlijk album, dat werd getekend door het isolement van de coronapandemie, die er bij jonge muzikanten als Kate Davis stevig heeft ingehakt. Fish Bowl sluit goed aan bij de smaakmakers van de door jonge vrouwelijke singer-songwriters bevolkte indierock, maar de songs van Kate Davis zijn zeker niet inwisselbaar tegen die van haar soortgenoten, inclusief de meest succesvolle van het stel.

Qua songs doet Fish Bowl me wel wat denken aan de muziek van Lucy Dacus, maar het album heeft ook het bijzondere dat het briljante Exile In Guyville van Liz Phair had, al is Fish Bowl wel een album van deze tijd. Ik had het tweede album van Kate Davis bijna gemist, maar ik heb het in het genre dit jaar nog niet vaak beter gehoord dan dit. Bijzonder talent deze Kate Davis. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kate Davis - Trophy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kate Davis - Trophy
Voormalig jazzzangeres levert een prima indie-rock album af en kan direct mee met de smaakmakers in het genre

Kate Davis dook eerder dit jaar op als co-auteur op een track op het album van Sharon Van Etten, maar dat ze ook zelf mee kan in de indie-rock laat de voormalig jazzzangeres horen op haar eerste rockalbum. Trophy klinkt prachtig en combineert prima gitaarwerk met een donkere ritmesectie en uitstekende zang. De songs van Kate Davis zijn soms stekelig en soms avontuurlijk, maar liggen ook buitengewoon lekker in het gehoor, waardoor Trophy zich makkelijk opdringt. Helaas wat ondergesneeuwd in de releasestorm van de afgelopen weken, maar echt veel te goed om te laten liggen.

Kate Davis was al op zeer jonge leeftijd actief in de muziek en leek voorbestemd voor een mooie carrière in de jazz. Haar eerste twee albums passen prima in dit hokje, maar op een gegeven moment ontdekte Kate Davis de indie-rock.

Begin dit jaar dook de singer-songwriter uit Portland, Oregon, op als co-auteur van Sharon Van Etten’s Seventeen en een week of wat geleden verscheen het debuut van Kate Davis 2.0. Met Trophy beweegt Kate Davis zich in overvolle vijver, maar haar debuut is goed genoeg om zich staande te houden tussen al haar soortgenoten.

De singer-songwriter uit Portland was eerder dit jaar nog een medestander van Sharon Van Etten, maar manifesteert zich met haar nieuwe album als een serieuze concurrent van één van de smaakmakers binnen de indie-rock van het moment. Veel songs op Trophy doen met hun donkere klanken en mooie heldere geluid wel wat denken aan de muziek van Sharon Van Etten, maar ook andere smaakmakers als Lady Lamb, Angel Olsen, Phoebe Bridgers en Julien Baker hebben er een serieuze concurrent bij.

Trophy staat vol met lekker in het gehoor liggende rocksongs, maar het zijn ook rocksongs die de grenzen opzoeken. Kate Davis doet dit soms met ruwe uitbarstingen, maar veel vaker met broeierige klanken of met uitstapjes richting omliggende genres.

Bij eerste beluistering viel me vooral op hoe mooi het album klinkt. Trophy knalt uit de speakers met loodzware bas en drums, veelkleurig gitaarwerk en de krachtige maar ook zuivere stem van Kate Davis. Met name het gitaarwerk op het album viel me onmiddellijk in positieve zin op. Kate Davis schuwt de klassieke riffs niet, maar is ook niet vies van het gruizigere werk of van hemelse gitaarlijnen die opschuiven richting dreampop en shoegaze.

Trophy sluit deels aan op de albums van alle hierboven genoemde soortgenoten, maar Kate Davis excelleert wat mij betreft wanneer het gaat om bijzonder lekker in het gehoor liggende rocksongs. Trophy is eigenzinnig genoeg om in het hokje indie-rock te passen, maar is ook een collectie songs met hitpotentie.

Af en toe hoor ik wel wat van Juliana Hatfield, of van Liz Phair voordat die ten prooi viel aan de pop, maar de songs van Kate Davis strijken in tekstueel opzicht wat minder tegen de haren in en maken alleen maar indruk met persoonlijke teksten over de tegenslagen van een twintiger.

Trophy heeft niet al teveel aandacht gekregen en is ook bij mij vrijwel onmiddellijk op de stapel beland, maar nu ik het album een paar keer heb beluisterd, ben ik er van overtuigd dat Kate Davis een uitstekend album heeft afgeleverd. Trophy klinkt het mooist wanneer Kate Davis kiest voor een wat stevig aangezet geluid, maar ook wanneer ze kiest voor een wat meer ingetogen song en die vervolgens verdrinkt in strijkers, blijft de singer-songwriter makkelijk overeind.

Het is zoals gezegd dringen in het genre, maar het eigen geluid van Kate Davis is absoluut bijzonder genoeg. Het is jammer voor de jazz, maar wat mij betreft doet Kate Davis nu mee met de besten in de vrouwelijke indie-rock van het moment. “Clever Rock Music For Millennials” noemde Paste Magazine het een paar weken geleden. Clever is het zeker, maar ik voel me er ook niet te oud voor. Integendeel. Prachtig album. Erwin Zijleman

Kate Earl zocht de afgelopen jaren naar het grote succes via hitgevoelige soulpop, maar maakt nu de plaat die ze echt wilde maken. Heerlijke folkpop van hoog niveau.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Kate Earl - Stronger - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Katherine Priddy - The Eternal Rocks Beneath - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Katherine Priddy - The Eternal Rocks Beneath
Katherine Priddy is de grote belofte van de Britse folk, maar ze verlegt op haar geweldige debuutalbum The Eternal Rocks Beneath ook op subtiele wijze de grenzen van het genre

De Britse muzikante Katherine Priddy heeft een stem waarvoor menig muziekliefhebber direct zal smelten, maar haar prachtige stem is slechts één van de vele sterke wapens op The Eternal Rocks Beneath. Op haar debuutalbum betovert Katherine Priddy niet alleen met bijzonder mooie vocalen, maar ook met een zeer smaakvolle instrumentatie, die zowel binnen als buiten de lijntjes van de traditionele Britse folk kleurt. De songs van de jonge Britse muzikante zijn al even smaakvol en zitten vol subtiele verrassingen. The Eternal Rocks Beneath is een folkalbum dat zowel traditioneel als modern klinkt, dat op subtiele wijze de grenzen opzoekt, maar dat boven alles van een bijzondere schoonheid is.

Hoewel ik mijn klassiekers ken en favorieten heb binnen de traditionele of traditioneel aandoende Britse folk, sta ik bij nieuwe releases in het genre over het algemeen genomen niet te popelen. Zo nu en dan zijn er echter uitzonderingen, zoals The Eternal Rocks Beneath van de Britse singer-songwriter Katherine Priddy.

Hoewel haar debuutalbum absoluut in het hokje traditionele Britse folk past, was ik al na een paar tracks overtuigd van de kwaliteiten van Katherine Priddy, die behoort tot het beste dat de Britse folk de afgelopen paar decennia heeft voortgebracht. Dat is niet alleen mijn mening, maar ook die van de legendarische Britse folkmuzikant Richard Thompson, die de jonge Britse muzikante de hemel in prees na het verschijnen van haar eerste EP in 2019.

Daar valt niets op af te dingen, want wat Katherine Priddy laat horen op haar debuutalbum is indrukwekkend. The Eternal Rocks Beneath valt allereerst op door de prachtige stem van de Britse muzikante, die opgroeide op het Britse platteland, op een steenworp afstand van de plek waar Nick Drake werd geboren en overleed. Het is een stem die zo helder klinkt als je van een Britse folkie mag verwachten, maar het is ook een stem vol gevoel die prachtig vol kan klinken, maar ook fluisterzacht.

Het is een stem die herinneringen oproept aan de grote zangeressen in het genre, maar Katherine Priddy heeft ook een eigen geluid. Alleen de zang maakt van The Eternal Rocks Beneath al een prachtalbum, maar het debuutalbum van de Britse muzikante heeft nog veel meer te bieden.

Zo sluit de instrumentatie, die in de openingstrack vooraf wordt gegaan door fluitende vogeltjes, hier en daar prachtig aan bij de tradities van de Britse folk met fraai akoestisch gitaarspel en een stemmige viool, maar Katherine Priddy kleurt ook buiten de lijntjes van de traditionele Britse folk. In een aantal songs zijn invloeden uit de Keltische muziek te horen, maar hier en daar hoor je ook atmosferische klanken, die op fascinerende wijze de spanning opbouwen.

Voor liefhebbers van Britse folk is het smullen, maar The Eternal Rocks Beneath moet in bredere kring respect af kunnen dwingen. Katherine Priddy zingt de sterren van de hemel en heeft haar debuutalbum prachtig ingekleurd, maar de jonge Britse muzikante heeft meer te bieden. Haar teksten gaan niet over koetjes en kalfjes, maar wijzen op een brede belangstelling voor literatuur, geschiedenis, natuur en mythologie.

Ook in haar songs maakt Katherine Priddy het zichzelf niet altijd makkelijk, zeker wanneer de gebaande paden van de Britse folk worden verlaten voor avontuurlijke uitstapjes, die de traditionele Britse folk overigens niet heel ver uit het oog verliezen.

Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de prachtige stem van Katherine Priddy, maar hoe vaker ik naar The Eternal Rocks Beneath hoe mooier en fascinerender het album wordt en hoe mooier de zang en de instrumentatie met elkaar in balans zijn. The Eternal Rocks Beneath van Katherine Priddy is een bloedmooi Brits folkalbum, dat nog wat meer glans krijgt door de fraaie wijze waarop de Britse muzikante de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt. Ik zeg het niet vaak over recent uitgebrachte albums in het genre, maar The Eternal Rocks Beneath is een waar meesterwerk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Katherine Priddy - The Pendulum Swing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Katherine Priddy - The Pendulum Swing
De Britse singer-songwriter Katherine Priddy leverde met haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath een van de mooiste (folk)albums van 2021 af en herhaalt dat kunstje met het misschien nog wel indrukwekkendere The Pendulum Swing

Katherine Priddy’s debuutalbum The Eternal Rocks Beneath werd bijna drie jaar geleden terecht overladen met superlatieven. De Britse folkmuzikante gaf immers op subtiele wijze een eigen draai aan de traditionele Britse folk en betoverde met een stem die niet onder deed voor de mooiste stemmen in het genre. Ook op haar tweede album The Pendulum Swing maakt de Britse muzikante onmiddellijk een onuitwisbare indruk met haar prachtige stem, maar ze verrast ook met een wat voller geluid, dat nog net wat meer dan op haar debuutalbum de grenzen van de traditionele Britse folk opzoekt. “A rich, thoughtful creation” noemt The Guardian het en dat is het.

Het gaat te ver om te zeggen dat ik niet zo heel veel heb met de wat traditionelere Britse folk, want er zijn absoluut albums in het genre die me zeer dierbaar zijn, maar het is zeker niet mijn favoriete genre, waardoor ik nieuwe albums in het genre vaak laat liggen. Er zijn echter uitzonderingen en het in 2021 verschenen The Eternal Rocks Beneath van Katherine Priddy was zo’n uitzondering. Het debuutalbum van de Britse muzikante maakte direct bij de eerste keer horen een onuitwisbare indruk en schopte het uiteindelijk tot de top 10 van mijn jaarlijstje over 2021.

Nu liet Katherine Priddy zich op haar debuutalbum weliswaar stevig beïnvloeden door de traditionele Britse folk, maar ze zocht ook zeker de grenzen van het genre op, zij het op subtiele wijze. The Eternal Rocks Beneath was in alle opzichten een mooi en indrukwekkend album, maar het was vooral de stem van Katherine Priddy die er uit sprong. De Britse muzikante, die terecht werd bejubeld door de folk minnende muziekpers, herinnerde met haar stem aan de groten uit de Britse folk en betoverde een album lang met haar zang.

Deze week keert Katherine Priddy terug met haar tweede album en daar zit door het succes van The Eternal Rocks Beneath wel wat druk op. Katherine Priddy laat op The Pendulum Swing horen dat ze goed om kan gaan met deze druk. Het tweede album van de muzikante uit Birmingham gaat op zich verder waar haar debuutalbum bijna drie jaar geleden ophield, maar meer van hetzelfde is The Pendulum Swing niet.

Ook op haar tweede album maakt Katherine Priddy geen geheim van haar liefde voor de traditionele Britse folk en ook dit keer imponeert de Britse muzikante met haar stem, die absoluut behoort tot de mooiste (folk)stemmen van het moment. Ook voor The Pendulum Swing deed de Britse muzikante een beroep op producer Simon Weever, maar hij heeft het tweede album van Katherine Priddy voorzien van een wat voller geluid.

Op haar debuutalbum beperkte Katherine Priddy zich zeker niet tot de akoestische folk, maar The Pendulum Spring is nog veel rijker ingekleurd met akoestische en elektrische gitaren, synths en strijkers en blazers. The Pendulum Swing klinkt voller dan het debuutalbum, maar de instrumentatie staat nog altijd in dienst van de prachtige stem van Katherine Priddy, die me direct bij de eerste vocale noten van haar nieuwe album te pakken had. Het is een stem die ook zonder muzikale begeleiding waarschijnlijk makkelijk overeind blijft, maar die het ook opvallend goed doet in de fraai ingekleurde klanken op The Pendulum Swing.

Vergeleken met haar debuutalbum doet Katherine Priddy op album nummer twee alles nog net wat beter dan op haar debuutalbum, maar de meeste progressie hoor ik in haar songs, die een stuk veelzijdiger zijn dan op haar debuutalbum en die stuk voor stuk diepe indruk maken dankzij de gelaagdheid en veelzijdigheid. Die indruk maakt Katherine Priddy overigens ook weer met haar geletterde teksten, die deels zeer persoonlijk van aard zijn.

Het tweede album van Katherine Priddy blijft de Britse folk grotendeels deels trouw, maar zoekt nog iets nadrukkelijker de grenzen van het genre op, zonder al te zeer te verdwalen overigens en met een vleugje country en een snufje Ennio Morricone als uitersten. Voor folkpuristen kleurt Katherine Priddy misschien net wat te vaak buiten de lijntjes, maar ik vind The Pendulum Swing een fantastisch album, dat uiteindelijk haar zo indrukwekkende debuutalbum wel eens kan gaan overtreffen. Erwin Zijleman