Derde en beste album van de band. Men raakt precies de juiste snaar qua sfeer en geluid en het songmateriaal is grotendeels zeer pakkend en meeslepend. Na het fraaie Sometimes It Hurts zakt het album wat in, maar dit wordt naar het einde toe weer goedgemaakt. Met 16 tracks een hele zit, maar wel één die de luisteraar rijkelijk beloont met een grote reeks fraaie stemmige rocksongs, ondersteund door subtiele electronica. En wat is en blijft die Christopher Hall toch een fijne zanger.

Te gek om na bijna twintig jaar afwezigheid weer iets van deze electronische rockband te vernemen, al zijn het dan maar drie nieuwe tracks. Het materiaal is wat luchtiger en meer toegankelijk dan we van Stabbing Westward gewend zijn, maar het luistert in ieder geval wel lekker weg. Hopelijk gaat dit resulteren in een volwaardig nieuw album.

De albums die de band hierna zou maken zijn wat toegankelijker en bij vlagen beter, maar dit debuut heeft een lekker dreigend sfeertje en een aantal fijne, meer experimentele tracks. Denk aan een mix van Depeche Mode en Nine Inch Nails. De sterke zang van Christopher Hall is een groot pluspunt en geeft de band echt een eigen gezicht. Ook ruim twintig jaar na dato kan dit er nog prima mee door. Songs als Lies en Violent Mood Swings staan nog steeds als een huis.

De iets meer rock-gerichte en compacte aanpak van het songmateriaal pakt op dit tweede album niet overal even goed uit, maar al met al is dit toch wel weer een fijne plaat. Het schreeuwerige I Don't Believe is een wat ongelukkig gekozen opener, maar al snel hierna komt de plaat op stoom, met krakers als Shame en de aanstekelijke single What Do I Have To Do. De ingetogen tracks Why (met een Nine Inch Nails-achtige sfeer) en vooral Sleep (met aangrijpende tekst handelend over incest) zijn de pareltjes van het album.

Verrassend sterke comeback (het laatste album is uit 2011) van deze amerikaanse metalband, met unaniem sterke en lekker heavy tracks. Een paar ingetogen nummers uitgezonderd, maar die zijn ook best goed. Direct vanaf de heerlijk zware opener Lowest In Me hoor je dat het wel goed zit met dit album. Aaron Lewis is uitstekend bij stem en ik heb de band feitelijk nog niet eerder zo stevig uit de hoek horen komen. Het wat meer uptempo en aanstekelijke Out Of Time is voorlopig mijn favoriete track.

Verrassend sterk en heavy album, dat qua sound enigzins terugkeert naar de begindagen van de band. De overdaad aan logge en saaie ballads blijft ons in ieder geval bespaard. Althans, tot de akoestische afsluiter dan, Something To Remind You. Verder uitsluitend sterke songs, met vooral in de tweede helft van de plaat een reeks ijzersterke krakers. Tracks 6 t/m 9 behoren tot het beste werk van de band.

Ironische titel als je het album beluisterd... De plaat ademt inderdaad de meer ingetogen sfeer van 14 Shades Of Grey uit, wat dus betekent dat er een reeks saaie songs voorradig zijn. Gelukkig zijn er ook een paar sterke tracks. Nergens wordt het gelukkig echt slecht, waardoor ook dit album nog wel te pruimen is.

Ik heb deze italiaanse band destijds live gemist op de 70.000 Tons Of Metal-cruise begin 2020, maar omdat ik daar wel de nodige fans van de band zag rondlopen (en heb gesproken) ben ik toch wel benieuwd geworden. Helaas klinkt dit zoals de kitscherige albumhoes al doet vermoeden. De licht progressieve powermetal wordt goed uitgevoerd en klinkt binnen het genre best lekker, maar ik kan gewoonweg niets met het genre. Het is te voor de hand liggend en te oubollig. De hoge uithalen van de zanger zorgen vervolgens voor de doodssteek.

Aangenaam derde Star One-album, wederom gebaseerd op een reeks science fiction-films. Zo is het titelnummer grappig genoeg ontleend aan de melige Bill & Ted-films. Herhaaldelijk klinkt het materiaal alsof het zo weggelopen is van een Ayreon-album, wat meer progressief dus, maar overwegend is het songmateriaal wat losser en steviger, zoals het Star One betaamt. De gastzangers vind ik niet overal even goed uit de verf komen en bepaalde tracks zijn helaas ook wat magertjes, waardoor ik dit uiteindelijk toch het minste album van de drie vind.

Fijn om meneer Lucassen weer eens voluit te horen rocken, na een aantal meer ingetogen projecten. Lekkere songs, met vooral heerlijk vet gitaarwerk. Fraai gezongen ook. Mijn voorkeur gaat uit naar het eerste schijfje, al mogen de andere vijf songs er ook zeker zijn.

De Thirty Seconds To Mars-uitverkoop blijkt helaas ook begonnen te zijn voor Starset. Het songmateriaal bevat veel poppy elementen, met overmatig gebruik van electronica en Imagine Dragons-achtige vocalen. Men mikt hier duidelijk op een groter publiek. Begrijp me niet verkeerd; de band weet nog steeds heel goed pakkende songs te schrijven en het album is ook ditmaal weer bijzonder knap geproduceerd, maar de kunstige balans tussen toegankelijke poprock en spacy metal van de eerste twee albums is grotendeels verdwenen. We moeten het hier doen met vakkundig in elkaar gezette maar net iets te gladde stadionrock.

Grotendeels een herhalingsoefening qua thematiek en sfeer, maar dit vierde album van het amerikaanse Starset is toch wel erg goed. De bombastische space-rock met hier en daar wat pop- en metalelementen steekt zoals altijd weer bijzonder fraai in elkaar, ondersteund door zware electronica en symfonische partijen. Thirty Seconds To Mars meets Hans Zimmer, zeg maar. Wat steviger en minder poppy dan het vorige album Divisions uit 2019, dat mijns inziens een beetje doorschoot in de verkeerde richting. Goed nieuws dus.

De meeste tracks waren reeds ver voor de release van dit album verkrijgbaar, met slechts Sway en Ad Astra (alsmede een lading instrumentale intro's / intermezzo's) echt nieuw. Niet direct twee van de beste songs. Maar goed, het album als geheel is dan toch wel weer prima. Het songmateriaal is vaak wat steviger en meer direct dan we van de amerikaanse band gewend zijn, met zelfs een voorzichtig ingezette grunt hier en daar. Productioneel staat het album weer als een huis. Geen verrassingen (of het moeten de twee aardige maar nogal overbodige covers van Johnny Hates Jazz en Tears For Fears zijn) en qua muziek en teksten wordt voortgeborduurd op eerder werk, maar het is allemaal wel weer verdomd meeslepend en aanstekelijk.

Erg blij deze band ontdekt te hebben. Het geluid doet sterk denken aan het debuut-album van 30 Seconds To Mars, maar dan wat meer poppy en toegankelijk. Tegelijkertijd is alles wel lekker stevig en bombastisch. De band weet uitstekende, aanstekelijke songs te schrijven die zich al snel in je hoofd nestelen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het meeslepende Carnivore. Men heeft daarnaast een prima zanger in huis. Het album boeit over de hele linie en zit productioneel zeer verzorgd in elkaar. Kortom, dit is een droomdebuut van een veelbelovende band, waar we hopelijk meer van gaan horen. Ik ga in ieder geval snel het tweede album, Vessels, beluisteren.

Fijne band dit. Ook het tweede album van deze Amerikanen is zeer geslaagd, met een geluid dat weliswaar iets zwaarder en bombastischer is dan op het debuut, maar vooral met wederom sterk en aanstekelijk songmateriaal. De band brengt een smakelijke mix van de spacy, licht futuristische rock van 30 Seconds To Mars en het meer industriële geluid van een band als Stabbing Westward ten gehore, voorzien van lekker in het gehoor liggende melodielijnen en fraaie zangpartijen. Tot voor kort kende ik de band niet, maar ik ben direct fan.

Nog iets minder dan voorganger Start A War helaas. En die was al niet best. Iedere song is opgebouwd volgend hetzelfde voorspelbare stramien: hoekige gitaarrifs, electronische accenten, gitaarsolo en klaar binnen de drie minuten. Steviger dan de voorgaande albums, dat wel, maar toch het minste album tot nu toe. De inspiratie lijkt definitief zoek.

De band herpakt zich gelukkig enigzins na het dieptepunt Cannibal, dat vooral uitblonk in simpel- en saaiheid. Op dit album zijn de songs weer iets interessanter (en langer), met een welkome terugkeer van electronica. Het geluid blijft wat aan de eenzijdige kant, net als de zang, maar de songs zijn net goed genoeg om iets boven het gemiddelde te scoren. Hier en daar zelfs een echt lekkere rampestamper.

Een bijzonder aangename verrassing, dit album opgebouwd rond oude demo's en zanglijnen van de inmiddels al weer een paar jaar overleden Wayne Static. De overgebleven bandleden hebben hun uiterste best gedaan er iets moois van te maken, met als resultaat een van de beste albums van Static-X. De songs zijn unaniem sterk en klinken heerlijk vet door de moderne productie, waarbij veel aandacht is besteed aan de electronische details in het totaalgeluid. Waar de band voorheen herhaaldelijk saai en eentonig klonk spat het materiaal hier uit de speakers, energiek, hard en overtuigend. Ik hoop dan ook op een Vol. 2!

Helaas niet zo sterk als het eerste deel, met nogal ongeïnspireerd klinkend songmateriaal. De boel wordt gered door de verzorgde, gedetailleerde productie, waardoor de industriële metal alsnog goed uit de verf komt. Wat mij betreft mag het hier echter wel bij blijven.

IJzersterk geproduceerde moderne metal, meeslepend en zelfverzekerd uitgevoerd. Nadelen zijn wellicht de nogal lange speelduur van het album (bijna tachtig minuten) en het feit dat het gaspedaal amper wordt ingedrukt, maar mooi en sfeervol is het in ieder geval wel. De band 'leent' flink van genregenoten als Devin Townsend en Periphery, maar weet uiteindelijk wel op de proppen te komen met een geslaagde debuutplaat. Volgende keer graag wat meer compacte en knallende songs, dan komt het helemaal goed.

Tool is nooit ver weg binnen het geluid van Stellar Circuits; alleen daarom al doet het songmateriaal sterk denken aan genregenoten 10 Years, vooral qua zanglijnen. Het resultaat mag er overigens zijn. De dynamische, afwisselende songs liggen aangenaam in het gehoor en steken vakkundig in elkaar. Alleen het weinig overtuigende geschreeuw dat opduikt in bepaalde tracks, vooral aan het begin van het album, had men achterwege mogen laten. Dat heeft de band ook helemaal niet nodig.

Interessant debuut van deze veelbelovende amerikaanse rockband, met een geluid dat een beetje tussen Tool en 10 Years in hangt. Niet alle tracks zijn even sterk, maar de band weet op cruciale momenten wel te overtuigen. Een aantal songs, vooral tegen het einde van het album, zijn meeslepend en liggen goed in het gehoor.

Overtuigend modern metal-album, zeer afwisselend en heel vet geproduceerd. Het is soms even wennen aan de bijna southern rock-achtige sfeer van bepaalde songs (vooral na de verpletterende openingstrack), maar na een paar luisterbeurten valt alles op z'n plaats. Veelbelovende band; hier gaan we hopelijk meer van horen.

Iets minder dan het vorige album Blood Scent helaas; de songs zijn gewoonweg wat eenvoudiger en minder boeiend. De sound is ook nog wat meer verschoven richting stevige amerikaanse southern rock. Heel stevig, dat wel. Je kunt de band wel wat vergelijken met Mudvayne en ook duiken er regelmatig invloeden van Pantera op. Zeker de moeite waard, maar ik mis echt memorabele songs.

Moddervette moderne metal in het straatje van Machine Head en Pantera, lekker opgefokt en ruig. Het songmateriaal kent voldoende afwisseling om de boel interessant te houden en het album zakt eigenlijk nergens in. Minpuntje is het gebrek aan originaliteit, maar de energieke aanpak en de overtuiging waarmee alles gebracht wordt maakt veel goed.

Standaard amerikaanse metalcore, niet heel bijzonder maar wel goed uitgevoerd en met redelijk sterk songmateriaal. De band heeft een goede zanger in huis, die zowel het brute als het melodieuze werk aankan. Luister maar eens naar het afsluitende akoestische Ruins And Wakes. Met amper meer dan een half uur aan de korte kant, maar mede hierdoor verveelt het album in ieder geval niet.

Ik kan er helaas niet zoveel mee. Wellicht dat ik het album nog een paar keer moet beluisteren voor het kwartje valt, maar het grootste gedeelte van de songs vind ik niet boeiend en bepaalde tracks zeuren veel te lang door. Kwalitatief zit het allemaal wel weer fraai in elkaar, daarom een krappe voldoende.

Met het solowerk van meneer Wilson kan ik niet altijd iets, maar dit vrij toegankelijke conceptalbum is de moeite waard. Overwegend ingetogen, met veel aangename subtiele electronische details en hier en daar een 'ruig' gitaargedeelte. Fraai ingezongen, mooie melodielijnen en een indrukwekkend achterliggend concept, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Joyce Carol Vincent, een vrouw van 38 die drie jaar lang dood in haar woning lag voordat haar lichaam werd gevonden.

The Future Bites blijkbaar, maar doet het album dat ook? Dat valt gelukkig wel mee, al zullen veel verstokte Wilson-fans wellicht niet zoveel kunnen met de poppy electronica waaruit de meeste songs zijn opgebouwd. Ik vind het allemaal best fijn klinken, met het lange Personal Shopper als creatieve hoogtepunt. Het wat iele stemgeluid van de beste man gaat op gegeven moment een beetje tegenstaan, maar er is genoeg variatie binnen en tussen de songs aanwezig om de volle lengte te blijven boeien. En het helpt ook dat het album niet zo lang is...

Overwegend ingetogen en nogal langdradig album van meneer Wilson, met hier en daar een vervelende chaotische uitspatting, zoals de jazz-waanzin in Impossible Tightrope. Tegen het einde van het album treffen we nog wel een paar sterke tracks, maar ik kan niet zeggen dat het songmateriaal me dit keer raakte en/ of wist te boeien. Het klinkt allemaal nogal gekunsteld en gezapig.