Degelijk tweede album van deze finse melodieuze doommetal-band. Het songmateriaal is hier en daar wat aan de langdradige kant en er is iets te weinig variatie tussen en binnen de tracks, maar sfeervol en meeslepend is het geluid wederom. Productioneel steekt de plaat ook iets beter in elkaar dan het debuut. Zanger Tuomas Tuominen zou hierna het veld ruimen voor Antti Kumpulainen.

Nieuwe zanger, deels nieuw geluid. Het klinkt ditmaal allemaal wat steviger, met lekker zware riffs en hier en daar zelfs een stevige grunt. Helaas blijkt al snel dat Antti Kumpulainen niet is opgewassen tegen het imposante songmateriaal. De finse doommetal-band heeft flinke stappen gezet, maar Kumpulainen's eentonige en soms tegen vals aanzittende stemgeluid ontsiert de boel behoorlijk. Jammer, want de muziek is top. Hierna zou de band een flinke pauze inlassen om pas in 2025 weer voor de dag te komen met een nieuw album. En met wederom een nieuwe zanger- de geweldenaar Manne Ikonen. Had die deze plaat ook maar ingezongen...

Vierde album alweer voor deze finse metalband, maar het eerste met zanger Manne Ikonen. Ik was groot fan van Ikonen's vorige band, Ghost Brigade, en ben dan ook erg in mijn nopjes met deze plaat, aangezien het geluid flink naar die band neigt. Dat betekent dus heerlijk melancholische, meeslepende tracks, afwisselend melodieus en heavy. Het is allemaal bijzonder fraai en sfeervol gedaan en de stem van Ikonen pas perfect bij het materiaal. Ik ga de eerste drie albums ook zeker een kans geven.

Sfeervolle melodieuze doom-metal uit Finland. Sporadisch iets te ingetogen en ik mis de voor het genre zo typerende grunts, maar het songmateriaal is wel mooi en meeslepend. Van de zang van Tuomas Tuominen zal niet iedereen gecharmeerd zijn, maar als je er eenmaal aan gewend bent bevalt zijn wat iele en hoge stem eigenlijk best goed. En net als je denkt dat de band het meeste kruit wel verschoten heeft komt men op de proppen met een geslaagde cover van Night In White Satin van Moody Blues en de drie stevigste (en beste) tracks. Al met al een prima debuut.

Vrij sterke metalcore uit België. De plaat is wat eenvormig doordat de meeste songs op elkaar lijken, maar alles klinkt wel bijzonder goed, mede door de ijzersterke produktie. Jammer dat de cleane zang niet altijd weet te overtuigen, want het brulwerk doet dat absoluut wel.

Zwanenzang van deze prima belgische band, die een mengeling bracht van stevige metal en melodieuze. licht progressieve rock. Het songmateriaal is aan de wisselvallige kant en niet overal even boeiend, maar aan de uitvoering en de muzikale kwaliteiten van de band lag het in ieder geval niet. Jammer dat de band gestopt is na het uitbrengen van dit album, want men was veelbelovend bezig.

Om zenuwachtig van te worden, dit drukke en vooral nerveuze tweede album van het progressieve The Mars Volta. Over het algemeen kan ik er niet zoveel mee, al zijn sommige passages wel erg fraai. Als geheel is me dit echter veel te freakerig en abstract.

Kan mij niet echt bekoren, deze plaat. Meer electronica dan gitaren deze keer. Op zich hoeft dat niet verkeerd te zijn, maar de songs liggen nu niet bepaald lekker in het gehoor. Dat ligt vooral aan de tegendraadse percussie, die zorgt voor een nogal nerveus en druk geluid. Het is mede hierdoor moeilijk om te wennen aan de nogal schizofrene songs, die van de hak op de tak springen en eigenlijk zelden goed in het gehoor liggen. De rustige passages gaan nog wel, maar van het grootste gedeelte van het album word ik hoofdzakelijk onrustig.

Vrij ingetogen progressieve rock, althans op dit album. De songstructuren zijn makkelijk te behappen en de keren dat de band uit de band springt zijn op één hand te tellen. Aan de ene kant maakt dat de plaat een beetje gezapig, maar aan de andere kant is het ook wel een welkome aanvulling binnen het wat onstuimige oeuvre van de band. Al met al hoor ik The Mars Volta liever wat meer experimenteel en onvoorspelbaar, maar ach, dit is ook best mooi.

Beetje vreemd om na tien jaar afwezigheid op de proppen te komen met dit poppy en vrij toegankelijke album, waarop gitaarwerk en rock überhaupt ver te zoeken is. De meeste tracks liggen best lekker in het gehoor, maar op gegeven moment gaat het songmateriaal wel een beetje tegenstaan en mis je gewoonweg het tegendraadse geluid waar The Mars Volta voorheen om bekend stond. Men had dit beter onder een andere noemer uit kunnen brengen.

Leuk om te horen in welke band Myles Kennedy figureerde voordat hij toetrad tot Alter Bridge, maar dit is geen beste plaat. Het debuut rammelt aan alle kanten en klinkt sporadisch nogal geforceerd als Pearl Jam. De inmiddels machtige zang van Kennedy staat hier nog in de kinderschoenen en is amper te herkennen. Sterker nog; zijn zang werkt sporadisch op de zenuwen. Gelukkig zou de band hierna een flinke stap vooruit maken met de opvolger Second Skin.

Ik kon niet zoveel met het debuut Fallout uit 1998, maar dit tweede album is een hele verbetering. De songs hebben meer samenhang en liggen veel prettiger in het gehoor. Zanger Myles Kennedy zingt hier ook vele malen beter. Feitelijk verschuift de stevige amerikaanse rock hier al meer naar het geluid van een band als Alter Bridge, waar Kennedy later onderdeel van zou gaan uitmaken. Die klasse en power heeft The Mayfield Four net niet in huis, maar dit is wel een degelijke rockplaat, met het fijne stemgeluid van Kennedy als prettige bonus.

Rommelige ratjetoe aan covers, vertolkt door een grote verscheidenheid aan artiesten uit allerlei muzikale genres. Hier en daar best leuk, maar het is niet bepaald in verhouding. Grootste probleem is dat bepaalde tracks te vaak worden vertegenwoordigd (12x Nothing Else Matters!) en andere weer te weinig (slechts 1x Of Wolf And Man). Met de meeste covers kan ik daarnaast helaas niet zoveel. Beste uitvoering is wat mij betreft die van Don't Tread On Me, door Volbeat. Voor de rest... less is more.

Moderne (duh) death metal, lekker uptempo en opzwepend. Productioneel had het album wel wat vetter en meer gedetailleerd mogen klinken, maar ach, de boodschap komt wel over. De bijna industrial-klinkende aanpak ligt me wel en de songs razen in aangenaam hoog tempo voorbij. Zelfs van de curieuze maar best geinige Korn-cover Blind heeft men een opgefokte en snelle versie weten te maken.

Death metal is normaalgesproken niet zo mijn ding, maar dit is wel heel strak en bruut. Veel variatie ook, zowel qua zang als songmateriaal. De geweldige produktie maakt alles in stijl af. Een overdonderende, intense luisterervaring, maar door de relatief korte speelduur blijft alles net te behappen. En bij de afsluitende Pantera-cover Sandblasted Skin kun je even bijkomen. Alhoewel die ook spijkerhard is.

Tegenvaller uit Italië. De muziek van deze rock/ metalband valt nog wel mee, maar zodra de zanger zijn mond opendoet gaat het mis. In de eerste paar songs valt het nog niet eens zo op, maar naarmate het album vordert besef je te maken te hebben met een erg matige zanger, die ook nog eens een behoorlijk belabberde engelse uitspraak heeft. Daarna komt het niet meer goed met deze plaat. Qua sfeer doet het allemaal wel wat denken aan een band als Opeth, maar dat is eigenlijk teveel eer. Het ontbreekt The Moor gewoonweg aan gedenkwaardige songs.

Vierde album van deze engelse band, ooit in het leven geroepen door Graham 'Gizz' Butt, bekend als gitarist van The Prodigy. De muziek is een mengeling van oude thrash metal en hedendaagse rock, maar het geheel komt nergens echt van de grond. Het gitaarwerk is best lekker en de zanger is niet slecht, maar de songs zijn nogal langdradig en beklijven niet. Vooral in de refreinen worden flink wat kansen gemist. Op de beste momenten doet het geluid wel wat denken aan Metallica, ten tijde van het debuut Kill 'Em All. Bijzonder lelijke hoes, overigens.

Derde en beste album van deze zweedse band tot nu toe, met meer uptempo en vooral meer aanstekelijk songmateriaal. De zangpartijen zijn er ook flink op vooruit gegaan. Nog steeds ligt de muziek (een kruising van bands als Toto, Survivor, Journey en Foreigner) me niet echt en is het songmateriaal aan de kitscherige en flauwe kant, maar het album luistert wel lekker makkelijk weg.

Best leuk gedaan, deze retro jaren '70 rock op de rand van zelfparodie, maar met net te weinig goede songs om echt op te vallen. De zang, van Soilwork's Björn Strid, komt hier wat mij betreft ook niet zo goed uit de verf. Het is allemaal een beetje eenzijdig en eentonig. Wellicht dat de albums hierna wat interessanter zijn.

Dit tweede album van deze retro, in jaren '70 gespecialiseerde poprock-band, biedt meer van hetzelfde, met ongeveer dezelfde kwaliteit aan songmateriaal. Wederom niet slecht gedaan, maar ook hier weten de songs amper te boeien en laat de zang te wensen over. Beste track is het lange afsluitende The Heather Reports.

Na het debuut Fluxion een lichte tegenvaller, vooral omdat dit album heel anders is qua sfeer. Deze plaat is veel harder, nerveuzer en minder melodieus dan de voorganger. Helaas ook minder meeslepend. De knalharde songs zijn uitstekend uitgevoerd en het zit allemaal vernuftig in elkaar, maar ik mis de groove en de soundscapes van Fluxion een beetje. Op naar Precambrian...

Heel wat sterker dan voorganger Heliocentric, die wel erg saai en rustig was. Hier wordt weer fijn gebeukt, met vooral de zanger in veel betere vorm. Zijn brulstem mag er zeker zijn, maar ook de cleane zangpartijen zijn hier ditmaal wel op hun plaats. Nog steeds een paar songs die wat mij betreft de prullebak in hadden gemogen (Wille Zum Untergang en The Almightiness Contradiction), maar het grootste gedeelte van de plaat is de moeite waard. Productioneel niet helemaal top (hier en daar wat kaal en rommelig), maar zeker acceptabel.

Ik kende de band tot voor kort slechts van naam, maar door de goede kritieken ben ik toch maar eens gaan luisteren. Ik ben eigenlijk wel onder de indruk, moet ik zeggen. Fijne sound, bombatisch en meeslepend. Heavy en intens, vol monsterlijke riffs en bruut brulwerk. Gelukkig ook genoeg melodie en sfeervolle soundscapes voor de broodnodige afwisseling. Fijn dat ik nu nog een hele reeks albums van de band voor de boeg heb...

Ik ben altijd wel in voor wat innovatie binnen het oeuvre van een band, maar hier is de band in kwestie amper meer te herkennen. De zeurderige melodieuze zang overheerst vrijwel het hele album, terwijl de songs voor het grootste gedeelte erg soft (en soms zelfs wat slaapverwekkend) zijn: Ptolemy Was Wrong- gaap. Echt gebeukt wordt er nergens; slechts tegen het einde zijn er een paar sterke songs te ontdekken. Swallowed By The Earth en The Origin Of Species zijn fraai, maar de rest van de plaat is weinig bijzonder. Hopelijk wordt het andere deel van dit tweeluik heel wat beter.

Avontuurlijk maar wel vrij ingetogen album, met slechts sporadisch een zware riff of uitbarsting van geluidsgeweld. Het sfeervolle, overwegend dreigende songmateriaal is gelukkig sterk genoeg om de aandacht erbij te houden, al hoor ik de band liever in wat meer heavy vorm. Bepaalde zanglijnen deden me overigens sterk denken aan het nummer Bullets van Archive.

Na twee iets mindere albums (Heliocentric en Anthropocentric) is het duitse The Ocean nu gelukkig weer terug op niveau. Dit is een ijzersterk, veelzijdig en zeer avontuurlijk album. Rustige passages worden afgewisseld door stevig beukwerk en de band schakelt met gemak voortdurend heen en weer tussen ingetogen en loodzware songs. Zanger Loic Rosetti lijkt eindelijk zijn plaats binnen de band gevonden te hebben en weet met zowel zijn cleane als met zijn ruige zang volledig te overtuigen. Productioneel is de plaat ook top.

Fraai album, tot nu toe hun beste werkstuk. Vooral het tweede gedeelte, met lekker lange meeslepende songs, is erg goed. Veel afwisseling, zowel qua muziek als qua zang, met mooie melodieuze passages en lekker zwaar beukwerk. Ik ben onder de indruk.

Weer een bijzonder fraai en sfeervol album van deze progressieve duitse death metal-band. Verwacht niet continu bruut beukwerk; het songmateriaal zit gelaagd en breekbaar in elkaar, met veel ruimte voor lange instrumentele passages en de nodige dosis melodie. Daar zal niet iedereen op zitten te wachten, maar ik vind het erg mooi. Luister maar eens naar het prachtige lange Devonian: Nascent, met een geweldig gastoptreden van Katatonia's Jonas Renkse.

Helaas wat minder sterk dan het eerste deel, met name door de wat rommelige productie en het gewoonweg minder boeiende songmateriaal. De eerste twee tracks zijn het beste (en het langste), met een fraaie gastrol voor Katatonia's Jonas Renske in Jurassic I Cretaceous. Daarna zijn de songs aan de wisselvallige kant. Pleistocene is tegen het einde nog wel te gek, maar er zijn wat mij betreft te weinig positieve uitschieters.

Overrompelend debuut van deze amerikaanse metalband. Het energieke, springerige geluid doet denken aan een mengeling van System Of A Down en Slipknot, met hier en daar een uitstapje richting Judas Priest. Sterke, aanstekelijke songs die keihard rammen maar tegelijkertijd lekker in het gehoor liggen, met name door de uitstekende zangpartijen en catchy refreintjes. De uitstekende productie leidt de gestructureerde chaos in goede banen en het album bevat geen missers. Wel een beetje jammer dat het erg lange afsluitende titelnummer niet tot de betere tracks behoort.