magistraal album van wijlen Jimmy LaFave met ruim 2 uur roots/americana muziek van de bovenste plank.
liefst 12 Dylan covers (tracks 1,7,11,13,15,19,20,22,23,24,26 en 29), 9 andere covers waaronder een "hidden track" (31) van Jackson Browne, een prachtige kale versie van "Rosie".

teveel hoogtepunten op deze 2-cd om op te noemen. naast veel prachtige Dylan covers, schittert de man ook in eigen songs als "Going Home", "Loved You Like Rainbows", "Never Be Mine" en "The Open Road". andere covers als "Valentine's Day" van Springsteen en zijn aandoenlijke eerbetoon aan Woody Guthrie op de klassieker "Oklahoma Hills" komen eveneens direct "binnen".

zijn intense voordracht en zang op een aantal Dylan nummers, zoals "Forever Young" een kippenvel versie, ingevuld met o.a. harmonica en viool, het hemeltergend mooie "Oh Sister" opgenomen tijdens een Dylan tribute concert in Austin, Texas met "Slim from England on accordion", wie het ook moge zijn, "I Threw It All Way", "It's All Over Now, Baby Blue" en "One Too Many Mornings" tillen deze nummers naar een nog hoger niveau.

de enige reden om deze dubbelaar niet met 5 sterren te waarderen, ligt bij "mindere" tracks als de wat obligate rockers "The Perfect Combination" en "If You Want to See Me Rock". ook een aantal Dylan covers als "I'll Be Your Baby Tonight" en "Tonight I'll Be Staying Here with You" en de Bob Childers track "The Lone Wolf" overtuigen minder. van blues klassiekers als "Key to the Highway" en "Have You Ever Loved a Woman" prefereer ik de (betere) versies van de specialisten in dat genre.

de radio opnames van "Going Home" (VPRO radio, Amsterdam, gastheer Wim Bloemendaal) en "Never Be Mine" en "One Too Many Mornings" (Omroep Limburg, gastheer wijlen Hubert van Hoof) geven dit album een Nederlands tintje.

puurder dan de muziek op "Trail" dat door meerdere delen zou worden gevolgd, hoor je het niet vaak.

Album werd geproduceerd door Jimmy LaFave en Mark Shumate
Recorded at Texas and around the world

"Trail Five" is de laatste van een serie van voornamelijk live, studio en radio opnames uit Texas en elders op de wereld opgenomen "bootleg achtige" opnames van wijlen Jimmy LaFave. net als de andere "Trail" releases is dit echter geen bootleg, maar een officiële uitgave op het Music Road Records label.

ook op dit album wederom een verzameling van eigen nummers en covers, waaronder 3 Bob Dylan covers (1,6 en 11), een prachtige cover van de Neil Young song "Out on the Weekend" en geweldige uitvoeringen van 5 Jimmy LaFave originals "How It Must Remain", "Desperate Men Do Desperate Things", "The Loneliness of America", Darkest Side of Midnight" alle 4 ballads akoestisch solo gespeeld en het meer up-tempo "This Glorious Day".

deze nummers van de man zelf en de Dylan covers (6 en 11) samen met het voornoemde Neil Young nummer maken dat dit "Trail Five" het beluisteren meer dan waard is.

ben niet zo'n fan van een rockende Jimmy LaFave wat in combinatie met de matige opname kwaliteit van die nummers het niveau van dit album omlaag brengt, dus de matige, rammelende lo-fi versies van het Dylan nummer "I'll Be Your Baby Tonight", de bluestrack "Outskirts of Town" van de blues muzikant William (Bill) Weldon en de blues rock van de klassieker "Tulsa Time" (Daniel Flowers) bekend van de versie van Eric Clapton, hadden achterwege mogen worden gelaten.

er staan vermoedelijk veel oude opnames op dit album, want Jimmy LaFave is hier nog prima bij stem en schittert wederom op de vele ballads die op "Trail Five" staan, waarvan de opname kwaliteit trouwens wel in orde is.

wat mij betreft kwalitatief gelijkwaardig aan "Trail Three", maar deze is niet van het niveau van de dubbelaar "Trails" (1999) en "Trail Two" (2013).

op dit derde deel staan net als op het eveneens in 2013 verschenen"Trail Two" 12 opnames van wijlen Jimmy LaFave. wederom een verzameling van niet eerder uitgebrachte live opnames (tracks 1,3 en 4) en studio opnames.

liefst 6 Dylan covers (1,4,6,9,10 en 12) veelal uitgevoerd als folky ballads, hoewel "Love Minus Zero No Limit"
een swingende versie en "Dusty Old Fairgrounds" een fraaie up-tempo uitvoering krijgt.

hoogtepunten zijn de akoestische versie van het Bruce Springsteen nummer "Secret Garden", de Dylan covers van "Meet Me in the Morning", "Sweetheart Like You" en de klassieker "Mr. Tambourine Man".
dat Jimmy LaFave zelf ook in staat was om prima songs te schrijven bewijst hij wederom op dit album met zijn eigen ballads "I'm Thinking of You", "Long Ago with Miles Between" en "Rain Falling Down", nummers met sterke melodieën waarop zijn stem het belangrijkste instrument is en zijn zeggingskracht het beste tot uiting komt.

jammer dat hier minder ruimte voor is op de rock n' roll boogie van de bluesklassieker "Blues Power" (Eric Clapton/Leon Russell), de samen met Radoslav Lorkovic geschreven track 7) en de afsluitende medley "The Weight"(Robbie Robertson)/"Rainy Day Women" (Dylan) waarop de nuance verloren dreigt te gaan en waar zijn stem minder goed tot zijn recht komt.

vanwege deze 3 nummers waardeer ik deze net iets minder dan "Trail Two". een 4 lijkt mij op zijn plaats, waarbij mag worden opgemerkt, dat de oorspronkelijke dubbelaar "Trail" uit 1999 de beste is van deze serie.

Richard Feridun, John Inmon, Rick Poss, Terry Ware, Larry Wilson: guitar
Eric Hanson, Bobby Kallus, Wally Doggett: drums
Randy Glines, Glenn Schuetz: bass
Stewart Cochran, Radoslav Lorkovic: keyboard

na het geweldige "Trail" (1999) met liefst 30 songs, verschenen 14 jaar later "Trail Two" en "Trail Three", die tot dan enkel verkrijgbaar waren bij zijn concerten.

op dit 2e deel staat wederom een verzameling van eigen nummers en covers, waarvan een 4-tal nummers (1,2,6 en live werden opgenomen.

Jimmy LaFave met die prachtige snik in zijn stem en intense voordracht schittert met name in de folky/roots ballads. op dit album zijn dat o.a. de Bob Dylan covers "Buckets of Rain" en het kippenvel bezorgende "Not Dark Yet", maar zo staan er vele songs op dit album die hetzelfde, ontroerende effect hebben, waaronder ook zijn eigen 4 originals "River Road", "Last Train", "Never Be Mine" en "Never is a Moment".

van de overige covers zijn de prachtige, ingetogen cover van het Jackson Browne nummer "Your Bright Baby Blues" en zijn versie van het aloude Woody Guthrie nummer "Oklahoma Hills" eveneens het vermelden waard.

de versies van de blues klassieker "Key to the HIghway" (Charles Segar/Willie Broonzy) en het eveneens bluesy "Tore Down" (Sonny Thompson) met een heerlijke harmonica partij passen goed bij de sfeer van de overige nummers, evenals de uitvoering van het J.J. Cale nummer "Don't Go to Strangers" met daarin geïntegreerd "excerpts" van de George Harrison/Beatles klassieker "While My Guitar Gently Weeps".

helaas valt de lange versie van het afsluitende rock n' roll nummer "I'm Ready" (Domino Antoine/Al Lewis/Bradford Sylvestor) wat uit de toon. wat mij betreft het enige smetje op dit "Trail Two", waar vele song pareltjes op staan. melancholie op zijn mooist vanuit het hart gezongen. een aanrader voor de liefhebber.

Danny Glick, John Inman, Larry Wilson: guitar
Will Landin, Glenn Schuetz: bass
Stewart Cochran, Bryan Peterson, David Webb: keyboard
Radoslav Lorkovic: keyboard, organ
Randy Glines: bass, harmonica
Bobby Kallus, Wally Doggett: drums

gebruik het woord gedateerd niet graag (muziek wordt nu eenmaal in een bepaalde tijd en tijdgeest gemaakt), maar dit woord schiet mij wel te binnen bij het beluisteren van "Concorde".

de uit Gembloers (provincie Namen) afkomstige Jo Lemaire was voorheen lid van de Belgische new wave band Jo Lemaire & Flouze voordat zij aan een solo carrière begon. op "Concorde" werd alle muziek geschreven door de uit Bilzen afkomstige muzikant/producer en haar toenmalige vriend Fa vanHam met teksten van haarzelf. gitarist (wijlen) Jean-Marie Aerts bekend van het vermaarde TC Matic droeg aan een 3-tal nummers (2,3 en bij.

elektronische synthesizer pop die zoals reptile71 hierboven eerder opmerkte inderdaad aan de vroege Eurythmics doet denken mede door de wat lijzige stem van Jo Lemaire. van de Engelstalige liedjes steken "Kingdom of Sins" en "Deathlike Dreams" er bovenuit. bij de Franstalige liedjes zijn dat het bescheiden hitje "Parfum de Reve" en "La Memoire en Exil".

vond het bij uitkomen in 1983 een fijn album destijds goed voor 4 sterren, maar in mijn huidige "muziekbeleving" blijft het bij 3 sterren.

Album werd opgenomen in ICP Recording Studios, Elsene, Brussel

het derde album van singer/songwriter Joan Armatrading. wat mij betreft haar magnum opus. een album waarop alles klopt met 10 ijzersterke eigen composities, prachtig muzikaal omlijst in een geweldige productie van Glyn Johns. folk/pop rock met hier en daar lichte funky en jazzy accenten lijkt mij een juiste omschrijving van de muziek op dit album.

meteen kippenvel bij de mid-tempo opener "Down to Zero" met een door merg en been gaande tekst. een pracht melodie met een sterk intro met akoestische gitaar en piano waarna de ritme sectie invalt, maar ook de bloedmooie, intens gezongen ballads "Love and Affection" met een sax solo van Jimmy Jewell, het breekbare, intieme "Save Me" en de sterke melodie van "Somebody Who Loves You" met mandoline spel van de onvolprezen Bryn Haworth zijn tranentrekkers van de eerste orde. dezelfde Bryn Haworth draagt mede het licht funky "Like Fire" met zijn slide gitaar partij.

het eveneens funky ritmische "Join the Boys", het up-tempo "Water with the Wine", het uitbundige "People" met koortje, de lichte jazzy accenten van "Help Yourself" en de afsluiter "Tall in the Saddle" met een geweldige gitaar solo van Jerry Donahue dat lekker swingend eindigt zorgen voor een fijne afwisseling.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder o.a. Jerry Donahue (electric & acoustic guitars) en Dave Mattacks (drums) beide bekend van hun werk met Fairport Convention, Dave Markee (bass), Peter Wood (piano, organ) en drummer Kenney Jones (Small Faces, Faces, Who).

om een open deur in te trappen. een tijdloze klassieker. veel beter zou het niet worden, hoewel de opvolger "Show Some Emotion" dicht in de buurt komt.

vroeger met een muzikaal vriendenclubje gekluisterd aan de t.v. tijdens de befaamde "Rockpalast" nachten genoten van haar live optredens, maar dat terzijde.

Album werd opgenomen in de Olympic Studios, London, VK

er wordt wel beweerd dat dit vierde album veel outtakes zou bevatten van het magistrale, gelijknamige "Joan Armatrading" album. het valt niet uit te sluiten, want de kwaliteit van haar liedjes is op dit album wel wat minder dan die van de voorganger.

stilistisch sluit het album er bij aan met rock/pop muziek met voornamelijk funky en in mindere mate jazz pop accenten. mijn voorkeur gaat naar de ballads. het breekbare, akoestische "folky" door haar zelf solo gespeelde "Woncha Come On Home", "Warm Love", "Peace of Mind" maar bovenal de prachtmelodie van "Willow" een ballad van ongekende schoonheid. een eersteklas "tearjerker" dat een meezinger werd tijdens haar live concerten.

voor het overige merendeels iets meer funky up-mid tempo nummers zoals het titelnummer, "Never Is Too Late", "Opportunity" met het fraaie slide gitaar spel van Jerry Donahue, "Mama Mercy" met een sax solo van Mel Collins en de spetterende, swingende afsluiter "Kissin' and a Huggin" waarop hij dat kunstje herhaalt.

het eveneens up-tempo ietwat jazzy "Get in the Sun" is het enige nummer dat iets minder bekoort op dit verder consistente album.

er speelden wederom een flink aantal klasbakken van muzikanten mee o.a. de Welshman Henry Spinetti (drums) bekend van zijn werk met Eric Clapton, drummer David Kemper die vele jaren lid was van de Jerry Garcia Band en een aantal jaren meespeelde met de Nederlandse band Focus, Bryan Garofolo (bass), Jerry Donahue (acoustic, electric & slide guitar), John "Rabbit" Bundrick (organ) en Georgie Fame (Rhodes organ).

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at the Olympic Studios, London, UK

het debuutalbum van de inmiddels 75-jarige uit St. Kitts afkomstige Joan Armatrading met 14 door haar gecomponeerde liedjes waarvan er 11 van tekst werden voorzien door haar toenmalige vriendin Pam Nestor.

het was destijds wennen aan haar ietwat donkere, zware stem maar op dit overwegend folky debuut maakte zij direct duidelijk een prima songwriter te zijn. dit album opent sterk met de piano ballad "My Family". andere pareltjes zijn het titelnummer, de fraaie melodie van "It Could Have Been Better" (ondanks de wat overdadige strijkers) en de ontroerende ballad "Gave It a Try".

"Visionary Mountains" werd gecoverd door Manfred Mann's Earth Band. het album eindigt met 2 meer up-tempo liedjes "Mean Old Man" met blazerssectie en het ritmische funky "All the King's Gardens".

op dit album speelden o.a. mee Henry Spinetti (drums) bekend van zijn werk met Eric Clapton en Gerry Rafferty, de Schotse gitarist/multi-instrumentalist Davey Johnstone van de Elton John band en Gerry Conway (drums) bekend van Pentangle en Fairport Convention.

een veelbelovend debuut maar naar mijn mening geen meesterwerkje. die zouden nog volgen met haar gelijknamige album "Joan Armatrading" (1976) en "Show Some Emotion" (1977).

respect voor de inmiddels ruim 50 jaar in de muziek actieve en in de vergetelheid geraakte Joan Armatrading. haar bloeiperiode lag in de 70's. vanaf het album "What's Inside" (1995) heb ik haar niet meer gevolgd, maar zij bleef gestaag albums uitbrengen. haar laatste album dateert uit 2024 en staat hier op MuMe zonder enig bericht met een klein aantal stemmen.

dit debuut werd geproduceerd door de vermaarde producer Gus Dudgeon

het 2e album van de inmiddels 77-jarige eigenzinnige roots/rocker Joe Ely, afkomstig uit Amarillo, Texas. een lekker "feel good" album. herinner me dat muziekrecensent/schrijver Jan Donkers destijds een groot fan van de man was.

op dit album staan 5 originals van de man zelf (tracks 1,2,6,7,8), 3 tracks (3,4,9) van Butch Hancock, 1 track 5) van Jimmie Dale Gilmore/John Reed) en 1 compositie van country icoon Hank Williams (track 10).

1 van de fraaiste tracks is de country ballad "Tonight I Think I'm Gonna Go Downtown" met fraai accordeonspel, waarvan Jimmie Dale Gilmore ook een prachtige versie maakte op zijn album "After Awhile". de folky ballad "Because of the Wind" wordt opgesierd met een geweldige pedal steel partij van de vermaarde Texas muzikant/producer Lloyd Maines.

op de overige tracks horen we o.a. een mix van dance-hall "Cornbread Moon" en "I'll Be Your Fool", rock "Fingernails", waltzes/cajun music "West Texas Waltz" en honky tonk "Jericho" en "Honky Tonkin".

beschouw deze "Honky Tonk Masquerade" wel als een hoogtepunt uit zijn oeuvre, maar Joe Ely is door de jaren heen altijd goede en soms iets minder goede albums blijven maken. van zijn latere werk kan ik de liefhebber "Twistin' In the Wind" aanraden. ook de albums die hij maakte met zijn muzikale maatjes Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock onder de naam van de gelegenheidsformatie The Flatlanders zijn het beluisteren waard.

Album werd geproduceerd door Chip Young
Recorded at Youngun' Sounds Studios, Murfreesboro, Tennessee

de muzikanten van dienst waren:

Joe Ely: acoustic guitar
Lloyd Maines: steel guitar
Steve Keeton: drums
Gregg Wright: bass
Ponty Bone: accordion, piano
Jesse Taylor: acoustic & electric guitar
Chip Young: acoustic & electric guitar
Shane Keister: moog & acoustic piano
Farrell Morris: percussion
Butch Hancock: background vocal on "West Texas Waltz"

weinig tot geen country rock op dit album. we horen dancehall/polka/walsmuziek in tracks als "Gambler's Bride" , "Suckin' a Big Bottle of Gin" en "All My Love", honky tonk in de opener "I Had My Hopes Up High", Tex Mex in "She Never Spoke Spanish To Me" en robuuste roots rock in de afsluiter "Johnny's Blues" met gierende gitaren en een blazerssectie.

Joe Ely schreef 5 nummers (1,2,4,9 en 10) zelf. de overige nummers werden geschreven door zijn Texaanse collega singer/songwriters Butch Hancock (3,5,6 en 7) en de prachtige, ingetogen ballad Treat Me Like A Saturday Night" werd geschreven door Jimmie Dale Gilmore. met hen formeerde hij in een grijs verleden de groep "The Flatlanders". beiden hebben een groot aantal solo albums op hun naam staan en zijn niet bepaald de minste songwriters. van de Butch Hancock nummers springen 6) Tennessee's Not The State I'm In en 7) "If You Were a Bluebird" er boven uit met prachtige dobro en steel gitaar partijen. je zou deze tracks country rock kunnen noemen. op dit album speelden o.a. Austin grootheden als Chip Young, Bobby Emmons, Lloyd Maines en de befaamde blazerssectie van "The Muscle Shoals Horns" mee

album werd geproduceerd door Chip Young
opgenomen "at Young 'Un Sound Studios, Murfreesboro, Tennessee

voortreffelijk roots/rock album van de inmiddels 76 jarige Amerikaanse singer/songwriter Joe Ely, afkomstig uit Amarillo, Texas. de gitaarpartijen op dit album worden afwisselend gedomineerd door elektrische gitaren en/of de flamenco gitaar van Teye. dit blijkt de uit Friesland afkomstige Teije Wijnterp te zijn, die ooit tijdens zijn reizen in Austin belandde en daar in contact kwam Joe Ely, de man die naast vele solo albums ook een aantal albums met zijn jeugdvrienden Jimmy Dale Gilmore en Butch Hancock heeft gemaakt onder de naam "The Flatlanders".

Joe Ely is gezegend met een groot songwriter's talent, brengt zijn verhalende liedjes met een expressieve, krachtige stem en weet zich omringd met top muzikanten uit de Austin scene, zoals Lloyd Maines (dobro, steel guitar) en Joel Guzman (accordion) die prachtige accenten leggen in zijn veelal stevige mix van folk/blues/country-rock/Tex Mex muziek. Joe Ely maakt hoogstaande "roots" muziek die zijn wortels heeft in de grensstreken van de U.S. en Mexico.

dit heerlijke, gevarieerde album opent geweldig met het door flamenco gitaarspel ingeleide up-tempo nummer "Up on the Ridge" en zakt geen enkel moment in tot aan het met een hilarische tekst voorziene Tex-Mex slotnummer "If I Could Teach My Chihuahua to Sing". tussendoor geen zwakke track te bekennen. het jazzy/bluesy "Gulf Coast Blues" is een aangenaam rustpunt op dit energieke album, dat rockt en swingt maar ook af en toe gas terug neemt op tracks als "Roll Again" met een prachtige dobro partij of op het honky tonk ritme van "I Will Lose My Life" met hoofdrollen voor de flamenco gitaar en accordion. ook het grappige "Sister Soak the Beans" wordt mede gedragen door de accordion. de dagelijkse sleur van het werk wordt in het "foot stompin'" "You're Working for the Man" bezongen, 1 van de hoogtepunten op dit album, evenals het catchy "Behind the Bamboo Shade" met wederom geweldig spel op de flamenco gitaar. nooit geweten dat Nederland met Teye zo'n meester op dit snaarinstrument in huis had.

album werd geproduceerd door Joe Ely en opgenomen "at Spur Studios, Austin, Texas"
All songs written by Joe Ely
except "Queen of Heaven" written by Joe Ely, Jo Carol Pierce & T.J. Nabors
"If I Could Teach My Chihuahua to Sing" written by Joe Ely, Kimmie & Gabe Rhodes

de muzikanten op dit album:
Donald Lindley: drums, percussion
Davis McLarty: drums
Glenn Fukunaga: bass guitar
Teye: flamenco guitar
Mitch Watkins: electric, acoustic & baritone guitars, keyboards
Lloyd Maines: steel guitar, dobro, acoustic guitar
Joe Ely: acoustic guitar
Chris Searles: percussion
Jesse Taylor: electric guitar
David Grissom: electric guitar
Bukka Allen: keyboard
Joel Guzman: accordion

een live album van country outlaw Joe Ely, o.a. bekend van de Flatlanders (met Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock) en uiteraard zijn vele solo albums met 70's klassiekers als het gelijknamige "Joe Ely" en "Honky Tonk Masquerade" die hij tot de dag van vandaag uitbrengt.

op dit album werkt hij samen met de accordeon virtuoos en sessiemuzikant Joel Guzman, bekend van zijn werk met o.a. Tom Russell en de Tex Mex gelegenheidsformatie Los Super Seven (met o.a. Freddy Fender, David Hidalgo, Joe Ely en Flaco Jimenez).

10 eigen nummers van Joe Ely, waarvan 1 "All Just to Get to You" co-written Will Sexton, een nummer dat net als "I'm a Thousand Miles from Home" afkomstig is van zijn studio album "Letter to Laredo", beide nummers waarop hij op dat album de vocalen met Bruce Springsteen deelde. de overige nummers verschenen eerder o.a. op zijn studio albums "Twistin In the Wind", "Honky Tonk Masquerade", "Streets of Sin" en "Dig All Night".

verder 3 covers "Where Is My Love" (Randy Banks), "Wind's Gonna Blow You Away" van collega Texas singer/songwriter Butch Hancock en een geweldige versie van het niet kapot te krijgen "White Freightliner Blues" (Townes Van Zandt) met als "guest vocalist" roots rocker Ryan Bingham.

geen roots rock op dit album maar ontwapenende, heerlijke "basic" americana/roots muziek met de zang van een prima bij stem zijnde Joe Ely en de heerlijke Tex Mex accordeon klanken van Joel Guzman.
jammer dat zijn klassieker "She Never Spoke Spanish To Me" van zijn "Joe Ely" album ontbreekt.

Album werd geproduceerd door Lance Webb (co-produced Sharon Ely)
Recorded Live at the Cactus Cafe, Austin, Texas

Joe Ely: vocals, guitar
Joel Guzman: accordion, back up vocals

wat mij betreft een klassieker of in ieder geval een semi-klassieker dit derde album "Shuffletown" van de inmiddels 63-jarige singer/songwriter Joe Henry. reken hem tot de songwriters van de buitencategorie. daarnaast heeft de man als producer een geweldige staat van dienst, net als de muzikant/producer T-Bone Burnett die dit album ingetogen, sober ("less is more"), "warm" produceerde. eveneens een ras muzikant met een mega staat van dienst.

op dit album staan 12 ijzersterke, melodieuze songs, waarvan 11 van de man zelf en 1 nummer "Make the World Go Away" van wijlen country grootheid Hank Cochran. "Shuffletown" werd akoestisch live in de studio opgenomen.

zoals hierboven al meerdere malen aangehaald, een prachtig album met tijdloze muziek, met een rijk palet aan klanken, dat een leven mee gaat. stuk voor stuk muzikale miniatuurtjes met fraaie arrangementen, prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, trompet en viool. (h)eerlijke laid-back muziek niet alleen voor de kleine uurtjes.

album staat vanaf het schitterende intro van de opener "Helena By the Avenue" feitelijk vol met hoogtepunten of het nu de jazzy folk van het titelnummer "Shuffletown", "Johnny the Conqueror" met accordeon en de weemoedige viool klanken van David Mansfield, de tearjerker over verloren liefde "Spent it All" of ingetogen piano ballads als "Easter", "Drowning in the River Half Laughing", het eerder genoemde "Make the World Go Way" of het jazzy up-tempo "Charlevoix" zijn.

de eigenzinnige Joe Henry heeft inmiddels 15 albums op zijn naam staan en laat zich niet in een hokje stoppen. zijn muziek varieert tussen folk, blues, country, jazz en rock in. in die zin doet hij mij aan collega singer/songwriter Lyle Lovett denken, die ook altijd zijn eigen pad bleef volgen.

op "Shuffletown" horen we voornamelijk folk/country/jazz klanken of is het alt.country/americana?
het doet er eigenlijk niet toe. het is een verbluffend goed album dat de tand des tijds heeft doorstaan.
voormalig user kistenkuif heeft het e.e.a. al eerder goed verwoord in zijn bericht van 11 april 2013.

Album werd geproduceerd door T-Bone Burnett
Recorded live to two-track analog & digital tape, April 12, 13, 14 & 16, 1990 at Clinton Recording Studio, New York City

de muzikanten op dit album:

Joe Henry: vocals, acoustic & resonator guitars
David Mansfield: violin, mandolin, resonator guitar
Cecil McBee: upright bass
Phil Kelly: piano, organ
MIchael Blair: percussion, vibraphone, vocals
T-Bone Burnett: resonator guitar, snare, brushes
Charlie Giordano: accordion, organ
Don Cherry: trumpet, Jew's harp

John Martyn had al 2 solo albums gemaakt, toen hij in 1967 singer/songwriter Beverley Kutner ontmoette tijdens een UK concert van de Amerikaanse folkie Jackson Frank. in 1969 trouwde hij met haar en begon samen met Beverley Martyn op te treden. het talent van het duo werd ontdekt door de befaamde Amerikaanse muziekproducer Joe Boyd, die o.a. Nick Drake hielp met het opstarten van zijn carrière.

Joe Boyd haalde hen naar Woodstock, USA om daar een album op te nemen met lokale Amerikaanse muzikanten, o.a. de drummers Levon Helm (The Band) en Billy Mundi (Mothers of Invention), bassist Harvey Brooks (The Electric Flag) en pianist/organist Paul Harris (van de Stephen Stills band Manassas) laatstgenoemde arrangeerde alle 10 liedjes.

John Martyn valt op met zijn zang en gitaarspel en de kwaliteit van zijn liedjes, waarvan de mid-tempo opener "Go Out and Get It" en de folky ballads "Woodstock", "John the Baptist" en met name "Traffic-LIght Lady" met hun fraaie samenzang de meeste indruk maken. helaas blijft de kwaliteit van de 3 Beverley Martyn liedjes (2,4 en 9) daarbij achter. op het titelnummer "Stormbringer" zijn reeds wat van de latere jazz invloeden op zijn muziek te horen mede door de bijdrage van jazz drummer Herbie Lovell.

de cd-reissue (Island Remasters) uit 2015 bevat 4 bonus tracks (recorded April 1969 at Sound Techniques Studios, Chelsea, UK) het matige co-written "One of Those Days", de fraaie folky ballad "I Don't Know" (John Martyn) dat niet had misstaan op het originele album en 2 demo versies van "John the Baptist" en "Traffic-Light Lady".

in hetzelfde jaar (1970) verscheen hun 2e duo album, het kwalitatief vergelijkbare "The Road to Ruin". beide albums werden geen commercieel succes, waarna John Martyn zijn eerder begonnen solo carrière bij het Island label van Chris Blackwell voortzette.

een leuke anekdote van JM bij de liner notes, toen het duo tijdelijk in Woodstock woonde met als buurman Jimi Hendrix:
"Hendrix lived virtually next door to us. He used to arrive every Thursday in a purple helicopter, stay the weekend and would leave on Monday"

Album werd geproduceerd door Joe Boyd
Recorded at Woodstock, New York

na zijn 2 solo albums met traditionele folk "London Conversation" (1967) en "The Tumbler" (1968), maakte John Martyn samen met zijn toenmalige vrouw Beverley 2 albums, die beide in 1970 werden uitgebracht. dit album volgde na het album "Stormbringer". ik zat in een grijs verleden als puber op de zolderkamer van een vriendinnetje van de middelbare school, toen zij dit album opzette. 1 van mijn eerste kennismakingen met "folk music". was geïntrigeerd door de aparte hoes en de titel ("The Road to Ruin" - de weg naar de ondergang) van dit album. deze muziek heeft zich lange tijd in mijn muzikale geheugen genesteld en roept nog steeds nostalgische gevoelens op, maar ruim 50 jaar later kom ik tot de conclusie, dat de kwaliteit van de muziek toch een stuk minder is dan ik destijds ervoer.

John Martyn was duidelijk een betere songwriter dan Beverley. het zijn vooral zijn songs die er qua compositie bovenuit steken. de door hem geschreven nummers 2) Parcels, 4) New Day, 7) Tree Green en het titelnummer 9) gaven al blijk van zijn enorme songwriter's kwaliteiten. het enige nummer dat hierbij in de buurt komt, is het door Beverley Martyn geschreven "Primrose Hill" met een fraaie bijdrage op saxofoon van Ray Warleigh. tracks 3, 6, 8 en track 5 (een nummer van Paul Wheeler) vind ik in retrospectie zwakke composities. mede door de inbreng van jazz muzikanten Ray Warleigh en Lyn Dobson zijn er al wat voorzichtige jazz invloeden hoorbaar op dit album, maar de boventoon van de muziek is toch vooral folk.
John Martyn maakte niet veel later zijn geweldige 3e solo album "Bless the Weather". het begin van een fantastisch, omvangrijk oeuvre van deze geweldige muzikant. de rest is geschiedenis.

de muzikanten op dit album:
John Martyn: vocals, all guitars, harp
Beverley Martyn: vocals
Paul Harris: piano
Wills Kelly: drums, bass
Mike Kowalski: drums
Rocky Dzidzornu: congas
Dave Pegg/Alan Spenner: bass
Danny Thompson: double bass (track 4)
Dudu Pukwana: saxophone (tracks 6,8,9)
Lyn Dobson: flute (track 4), saxophone (track
Ray Warleigh: saxophone (track 1)

citaat uit de liner notes van Mark Powell:
"Despite some very favourable reviews, the album followed the fate of its predecessor by failing to break into the UK album chart.

By the early months of 1971, Beverley Martyn was pregnant with the couple's second child and the prospects of her being able to continue a musical career at that time were remote. Concerned over the lack of sales of "Stormbringer" and "The Road To Ruin", Island records began to put pressure on John to revert to working as a solo artist. "The record company weren't too wild about Beverley" he later recalled. "They began to put pressure on me to record on my own". With John not being in a position to dictate his direction to Island records, arrangements were made for John to record another solo album. Relocating his family to the seaside town of Hastings, John began work on material for an album that would become his first milestone, the marvellous "Bless The Weather".

bedankt voor het plaatsen DjFrankie, want ik wil dit album graag onder de aandacht brengen van de folkliefhebbers van deze site. uit Wiki wat info quote "John Faulkner is een Ierse muzikant, zanger en songwriter. zijn muziek is gebaseerd op zijn kennis van de Keltische traditie. oorspronkelijk afkomstig uit Dublin en Kildare, woonde hij voornamelijk in het Westen van Ierland, waar hij de essentie van de muziek uit die streek leerde kennen. hij reisde voor zijn beroep over de hele wereld. hij werkte jarenlang voor de onvolprezen Ierse zangeres Dolores Keane, met wie hij vanaf 1977 tot 1988 getrouwd was, als producer, arrangeur en muzikaal begeleider. hij trad ook op met Kevin Burke, Arty McGlynn, Nolaig Casey en de befaamde Ierse folkgroep De Dannan. van 2000 tot 2013 was hij lid van de Keltische groep Orion unquote

dit album opent geweldig met de prachtige melodie van "Sweet Thames Flow Softly" een "love song" geschreven door Ewan MacColl. een oorstrelend nummer en 1 van de hoogtepunten van dit album. de overige nummers zijn grotendeels traditionals, die alle uitvoerig worden toegelicht in het boekwerkje.
er staan 2 instrumentale nummers op dit album waarvan "Planxty Gan Ainm" wonderschoon is, en de "reel" "The Road to Cashel/Jackie Daly's" samengesteld werd door "county Leitrim fiddle player Charlie Lennon", maar gelukkig zijn het de ballads die overheersen op dit album, en die worden subliem uitgevoerd met de prachtige stem van John Faulkner. "The Wild Rover", "McCaffery", "The Forger's Farewell" en met name het slotnummer "Newry Town" zijn pareltjes. John Faulkner bespeelde alle instrumenten zelf, o.a. gitaar, bouzouki, fiddle en hurdy gurdy en produceerde dit album eveneens zelf (recorded and mixed at Greenfield Studios, Claran, Headford County Galway, Ireland)
dit album schuurt mijns inziens dicht tegen het predikaat "vergeten meesterwerkje" aan.
een fraai, uitstekend album van deze ras muzikant.

John Faulkner maakte ook 3 duo albums met de Ierse grootheid/zangeres Dolores Keane, zoals gezegd zijn ex vrouw, waarvan het album "Broken Hearted I"ll Wander" een absolute aanrader is.

uit de liner notes van John Faulkner
Thanks to Ewan MacColl for providing my early inspiration; to all the traditional singers and musicians too numerous to name who kept alive the songs and the tunes on this album, carried them down through all the years, and cherished and preserved them for no other reason but love; to Dolores Keane for later inspiration and wholehearted support; to Wendy Newton (zijn manager destijds) for daring me make this album

samen met zijn album "Centerfield" mijn favoriete solo album van John Fogerty. kennelijk had de man rond die tijd een creatieve piek en schreef hij 12 pakkende "catchy" songs in de van hem bekende "swamp rock, country, roots" stijl.

veel up-tempo songs in een kristalheldere productie die de oude CCR tijden doen herleven en een aantal prachtige meer ingetogen liedjes als "A Hundred and Ten in the Shade" en "Joy of My Life", dat later door Chris Stapleton gecoverd zou worden op zijn album "Starting Over" (2020).

waar hij eerder een aantal albums volledig zelf inspeelde, kreeg hij op dit album hulp van o.a. Kenny Aronoff/Vinnie Colaiuta (drums), Bob Glaub/Duck Dunn (bass), de Cubaanse percussionist Luis Conte en het befaamde zanggezelschap The Fairfield Four.

een verrassend sterke collectie aan songs die heerlijk weg luisteren. sinds 2009 verschenen er alleen nog 3 cover albums van de qua solo albums niet erg productieve, inmiddels 79-jarige John Fogerty. het is zeer de vraag of er ooit nog werk met nieuwe songs zal uitkomen.

Album werd geproduceerd door John Fogerty
Recorded at the Lighthouse, North Hollywood, California
All words and music by J.F.

zoveel mensen, zoveel meningen. ga niet mee in de discussie over de kwaliteit van dit album versus zijn werk met Creedence. de uit Berkeley, Californië afkomstige John Fogerty belichaamde grotendeels het gezicht/werk van de band CCR en dit is n.m.m. een prima solo album van de destijds 40-jarige man, dat ik op zijn eigen merites beoordeel.

8 ijzersterke songs op dit magistrale album, waar menig hedendaagse singer/songwriter zijn vingers bij zou aflikken.

een bezield, gedreven album met zoals gezegd uitsluitend top nummers als het titelnummer en "The Old Man Down the Road" (wat een intro) dat gevolgd wordt door het gouden trio "Rock and Roll Girls", "Big Train" en "I Saw It on T.V." plus energieke up-tempo rockers als "Mr. Greed" en "I Can't Help Myself" voorzien van heerlijke gitaar riffs gezongen met die doorleefde, krachtige stem van John Fogerty.

het iets mindere "Vanz Kant Danz" is de enige reden om dit album, dat al een kleine 40 jaar regelmatig in de speler beland, geen 5 sterren te geven. samen met "Blue Moon Swamp" mijn favoriet van de inmiddels 79-jarige oude meester met zijn geheel eigen unieke John Fogerty of CCR sound, of hoe je het noemen wil.

Album werd geproduceerd door John Fogerty
Recorded at The Plant Studios, Sausalito, California
(All words and music by J.C. Fogerty)

de sticker op de hoes vermeld "An American Songwriting Legend, his first studio album in 7 years!", d.w.z. de opvolger van het geweldige "Blue Moon Swamp".

het album begint veelbelovend met het hoogtepunt "Deja Vu (All Over Again)", dat gevolgd wordt door het aanstekelijke "Sugar, Sugar" (niet te verwarren met de gelijknamige hitsingle van The Archies uit 1969), waarna het punky "She's Got Bagage" inclusief Ramones yell en het zwakke "Radar" volgen. 2 ondermaatse nummers voor 's mans doen, zoals ook de rock-a-billy van "Honey Do" niet echt wil beklijven.

vanaf track 6) "Nobody's Here Anymore" dat klinkt als John Fogerty goes Dire Straits met de man zelf en Mark Knopfler op gitaar gaat het de betere kant op. de country/blue grass van "I Will Walk With You" met een fraaie dobro partij van de onvolprezen Jerry Douglas en de country/folk van "Rhubarb Pie" met Dean Parks op slide zijn prettig in het gehoor liggende liedjes.

het up-tempo "Wicked Old Witch" dat als vintage CCR klinkt, is samen met de titeltrack 1 van de sterkhouders. de afsluitende doorsnee rocker "In the Garden" valt wat tegen.

naast de genoemde sessiemuzikanten speelden o.a. Kenny Aronoff (drums), Victor Krauss (bass) en Benmont Tench (organ) op dit album mee.

zeker niet zijn beste, maar zoals hierboven eerder opgemerkt een onderhoudend album met weinig uitschieters van de man die tientallen klassiekers op zijn naam heeft staan.

Album werd geproduceerd door John Fogerty
Recorded at NRG Recording, North Hollywood, California
All songs written by John Fogerty

net als het op het "Blue Ridge Rangers" album speelde "living legend" John Fogerty alle nummers op dit album zelf in. 7 eigen nummers en 3 covers (tracks 2,5 en , waarvan het stevig rockende, swingende "Sea Cruise" , een nummer van de fameuze New Orleans pianist Huey "Piano" Smith mij het beste bevalt.

een fijn afwisselend album met stevige rock met een blazerssectie, zoals "Travelin' HIgh" en het eerder genoemde "Sea Cruise", het vuige, energieke "The Walls" en een enkele fraaie country ballad als "Dream Song".

over het openingsnummer, de klassieker "Rockin' All Over the World" is al voldoende gezegd, waarbij songs als "Almost Saturday Night" en het stemmige, melodieuze "Where the River Flows" moeiteloos hetzelfde niveau halen.

zijn covers van 2) "You Rascal You" en 5) "Lonely Teardrops" weerhouden mij van een hogere score dan een 4.

Album werd geproduceerd door John Fogerty

heerlijk solo debuut van John Fogerty met een fraaie mix van blue grass, country en gospel nummers. 2 door hem bewerkte traditionals "Blue Ridge Mountain Blues" en "Workin' On a Building" en 10 bewerkingen van zijn favoriete country songs, met o.a. een aantal prachtige ballads als "She Thinks I Still Care" (Lipscomb/Duffy), "Please Help Me I'm Falling" (Robertson/Blair) en het Merle Haggard nummer "Today I Started Loving You Again".

om maar een open deur in te trappen, een tijdloze klassieker met fijne afwisseling van de blue grass van "Blue Ridge Mountain Blues", de (country) gospel songs "Workin' On a Building" en "Have Thine Own Way, Lord" en meer up-tempo country/pop nummers als "I Ain't Never" en "Hearts of Stone".

(deel) citaat uit de liner notes van Brian Hogg (1987):

"The Blue Ridge Rangers" was first released in 1973, a year after Creedence's final dissolution. It seemed ostensibly to be the work of a group, with five musicians silhouetted on the sleeve. They were, however,
all the same person and the entire work: music, voices, arrangement and production was down to Fogerty. For all that, the album was far from self-indulgent and "The Blue Ridge Rangers" showed the same economy and stripped-down excellence which had made Creedence Clearwater so special.

With this one-off session over, John Fogerty then looked towards a "real" solo career and began work on his eponymous 'debut' album. Just why he chose anonymity for this partcular record has never been fully explained; what remains undeniable is how excellent a collection it is"

het reguliere debuut album uit 2012 van de destijds pas 24 jarige John Fullbright. gezien het feit dat "The Liar" uit 2022 zijn derde en laatste album was, is de man is niet erg productief.

een fraai gevarieerd album met een 3-tal piano ballads "I Only Pray at Night", "Nowhere to be Found" en "Song for a Child", waarvan met name de laatste indruk maakt.

daar staan tegenover o.a. het gospelachtige "All the Time in the World" met fraaie harmonievocalen van singer/songwriter Jess Klein, mid/up tempo nummers als "Jericho" dat associaties oproept met de muziek van Neil Young, het ritmische, stuwende "Daydreamer" en het geweldige "Moving" met een heerlijke harmonica partij en fraaie gitaar riffs, een nummer dat mij sterk aan het betere werk van Steve Earle doet denken.

de andere klein gehouden ballads "Me Wanting You" en "Forgotten Flowers" met een fraaie pedal steel beklijven eveneens.

het bluesy "Satan and St. Paul" en het weinig melodieuze "Fat Man" ervaar ik persoonlijk als de "mindere" songs op dit sterke debuut.

opvallend is dat onder de sessiemuzikanten zich 2 bandleden van de Tom Russell Band bevinden, t.w. Andrew Hardin (gitaar) en Fats Kaplin (steel gitaar, viool). ook gitarist Terry "Buffalo" Ware, o.a. lid van de band van Ray Wylie Hubbard levert een fraaie bijdrage op elektrische gitaar.

Album werd geproduceerd door John Fullbright & Wes Sharon (de bassist op dit album)
Recorded at 115 Recording, Norman, Oklahoma
All songs written by J.F. except 1) co-written Dustin Welch

de opvolger van zijn fraaie, sterke debuut "From the Ground Up" werd hier inmiddels 10 jaar geleden met veel euforie en lof uitingen ontvangen. sommigen gingen hem zelfs vergelijken met grootheden als Townes Van Zandt. persoonlijk hoor ik dat er na al die jaren nog steeds niet in terug qua authenticiteit, zeggingskracht en tekstuele diepgang.

wat ik wel op dit "americana" singer/songwriter album hoor zijn een groot aantal bovengemiddeld goede eigen liedjes (uitgezonderd de traditional "High Road"), voorzien van sterke melodieen, fraai muzikaal omlijst, gezongen met een stem die inderdaad aan Rufus Wainwright doet denken, maar dan gelukkig zonder geaffecteerd te klinken.

favorieten de heerlijke mid-tempo opener "Happy", de intense love ballad "Until You Were Gone" en het stemmige "The One That Lives Too Far" ingekleurd met o.a. akoestische gitaar en orgel. ben minder gecharmeerd van de piano ballads "She Knows", "All That You Know" en "Very First Time" hoe fraai die ook worden uitgevoerd.

kreeg dit album hier op MuMe nog 87 stemmen, blijkt de 8 jaar later verschenen opvolger "Liar", pas zijn derde reguliere album, slechts 19 stemmen te hebben gekregen met een lagere waardering. For what it's worth.

"Songs" is na al die jaren wel een blijvertje en kan mij goed voorstellen dat die in 2014 hoog eindigde in de roots/americana lijstjes, maar voor mij persoonlijk is dit album niet uitgegroeid tot een klassieker.

als ik soms zie hoe makkelijk en snel hier op dit fijne forum 4 en 4,5 sterren worden uitgedeeld bij debuutalbums of 2e albums van beginnende M/V singer/songwriters, doe ik dit album met 4 sterren wellicht tekort, maar dat is een andere discussie.

Album werd geproduceerd door John Fullbright & Wes Sharon
Recorded at 115 Recording, Norman, Oklahoma

het zoveelste album van John Gorka een Amerikaanse singer/songwriter uit New Jersey. wederom een prachtplaat. jammer dat zijn muziek hier aan de meeste gebruikers voorbij lijkt te gaan. deze man verdient het om gehoord te worden. het is zoveel meer dan een man met een gitaar. zijn muziek wordt vaak gekwalificeerd als folk, maar verwacht hier geen traditionele folk zoals van Woody Gurthrie, Phil Ochs, Pete Seeger etc. deze muziek gaat veel verder en heeft subtiele invloeden uit verschillende muziekstijlen. denk zelf meer aan americana/roots. het gaat om luistermuziek. het draait om de liedjes en dat allemaal gebracht met die heerlijke, rustgevende stem. als gebruikelijk zijn ook op dit album 12 John Gorka originals te horen. John speelt hier voor het eerst ook op de banjo, naast 6 & 12 string guitar. de multi instrumentalist John Jennings speelt percussie, acoustic and electric guitars, keyboards, drums & upright bass. Lucy Kaplansky die zelf ook wat solo albums op haar naam heeft staan, zorgt voor de prachtige backing vocals. het titelnummer After Yesterday verhaalt over zijn toen pas verworven status als vader. als toelichting op dit nummer laat hij weten "As a new dad I am no longer a luxury item. I am a necessary creature". het pareltje "When He Cries" gaat over zijn pasgeboren zoon "when he's content he's like a present sent from paradise, But he looks like Charles Bronson when he cries". zoals hier ooit eerder opgemerkt door ene Bertus99, kunnen liefhebbers van o.a. James Taylor, Townes van Zandt hier terecht. de muziek van de Canadese singer/songwriter Doug Paisley heeft ook wel raakvlakken met zijn muziek.

zijn 5e album uitgegeven/gedistribueerd door Windham Hill en High Street. daarna keerde hij terug naar het Red House label, waarop zijn debuutalbum "I Know" uitkwam. wederom een fijn album dit "Between Five And Seven" in de stijl die we van hem gewend zijn. luisterliedjes die beklijven afkomstig van een echte songsmid en met teksten die ergens over gaan. quote uit het nummer The Mortal Groove "each year this time I hit this mood, It's cabin fever or the mortal groove, before the spring before the winter's done, when something's lost or just hasn't come". dit album trapt heerlijk af met het lekker bluesy "Lightning's Bues". direct daarna volgen de 2 pareltjes van dit album t.w. 2) Blue Chalk en 3) Can't Make Up My Mind. beide prachtig ingetogen, stemmige nummers. de muzikale invuling is als vanouds op orde met op 5 nummers vocals van Jennifer Kimball & Lucy Kaplansky. absoluut een meerwaarde. ook het gebruik van de mandoline bespeeld door Peter Ostroushko is van toegevoegde waarde. John Gorka bespeeld op dit album guitar, acoustic guitar, 12 string guitar en rhythm guitar. zijn trouwe, muzikale maatje John Jennings met wie hij dit album produceerde, bespeeld diverse andere instrumenten. kant 1) nummers 1 t/m 6 is qua composities ijzersterk en net iets beter dan kant 2. nr. 8 Airstream Bohemians en 10) Campaign Trail zijn ietsje onder de maat. de plaat sluit dan weer wel uitstekend af met het mooie, ingetogen Scraping Dixie.

geweldig album van John Gorka met het ene na het andere prachtnummer (Silence, Jack's Crows, I'm From New Jersey, The Ballad of Jamie Bee etc.) het is bijna onmogelijk om je een buil te vallen aan de muziek van deze Amerikaanse singer/songwriter uit de folk hoek. folk/rock zou ik het niet willen noemen, hoewel er wellicht subtiele invloeden in zitten van blues, country en rock maar ik zou het eerder roots/americana muziek noemen. spannend kun je zijn muziek niet noemen en ruig of wild gaat het nooit worden. het kabbelt inderdaad wat voort en ik kan mij voorstellen dat er mensen zullen zijn die het saai of slaapverwekkend vinden, maar dat stoort mij totaal niet. de man beschikt over een mooie stem, schrijft goede liedjes (een songsmid van kaliber) die inderdaad rustgevend, stemmig en sfeervol zijn. probeer hier een lans te breken voor zijn muziek. vandaar ook mijn commentaar bij zijn verzamelalbum PURE John Gorka uitgebracht in 2006 op Windham Hill.

tja wat moet ik over John Gorka schrijven. opvallend weinig berichten hier op MuMe. heb pas sinds kort een account en bij deze doe ik een poging om de muziek van de man onder de aandacht te brengen. een Amerikaanse singer/songwriter uit de folkhoek afkomstig uit New Jersey. met rock heeft zijn muziek weinig te maken. sleutelwoorden: ingetogen, rustgevend, sfeervol, stemmig. de man (64 jaar oud) heeft inmiddels een rijk oeuvre opgebouwd. met een beetje kwade wil zou je het muziek voor oude mensen kunnen noemen, maar dan doe je deze man tekort. het kabbelt inderdaad allemaal wat voort, maar dat stoort totaal niet. dit is een prima instapalbum voor degenen die kennis willen maken met zijn muziek. liefhebbers van Chip Taylor, David Rawlings, Doug Paisley, John Prine etc. raad ik aan eens te luisteren naar deze muziek. spannend wordt het nooit, maar het klinkt allemaal zo lekker, zeker in de kleine uurtjes. ideale veranda muziek en je zult de buren er niet mee weg jagen. deze verzamelaar bestaat uit een bloemlezing van een aantal van zijn vroegere albums, te weten 4 tracks van Temporary Road, 6 tracks van Jack's Crows, 2 tracks van Land Of The Bottom Line, 2 tracks van Between Five And Seven en 1 track van Out Of The Valley.

verwacht geen vernieuwingsdrang van de uit New Jersey afkomstige singer/songwriter John Gorka. veel van hetzelfde op dit album en dat is wat mij betreft helemaal prima.

11 eigen nummers op dit album waaronder 2 instrumentale "Fret One" en "Fret Not" plus een aantal covers, o.a. de traditional "A Fond Kiss" een door hem op muziek gezet gedicht van de Schotse dichter Robert Burns, "I Think of You" van de obscure Amerikaanse folkie Bruce "Utah" Phillips, de blues standard "Trouble in Mind" een oudje van de blues/jazz pianist Richard M. Jones en het veel gecoverde "The Dutchman" van singer/songwriter Michael Peter Smith, o.a. gecoverd door Tom Russell op zijn album "Modern Art". een prachtig nummer over de onvoorwaardelijke liefde van een bejaard echtpaar.

de rustige, ingetogen "folky" muziek wordt naast de zang en het akoestische gitaarspel van John Gorka prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, fiddle en mandoline op meerdere nummers aangevuld met fraaie "harmony vocals" van Eliza Gilkyson en Lucy Kaplansky.

Favoriete nummers "Can't Get Over It", "I Think of You", "Night Into Day" en "That Was the Year".

de inmiddels 67-jarige John Gorka komt in november dit jaar voor een 9-tal concerten in het kleinere clubcircuit naar Nederland. niet te missen voor de liefhebber van dit genre.

Album werd geproduceerd door Rob Genadek & John Gorka
Recorded at The Brewhouse, Minneapolis & at John's house

de opvolger van het prachtige Jack's Crows. wederom een juweeltje van deze Amerikaanse singer/songwriter uit New Jersey. de songs zijn alle geschreven door de man zelf. er staan wederom vele prachtnummers op, o.a. Looking Forward, Vinnie Charles Is Free, When She Kisses Me. teveel om hier op te noemen. zoals dat bij hem in de regel het geval is, zijn de albums over de hele linie sterk en dat ligt aan de kwaliteit van zijn liedjes. de muzikale invulling is weer top in orde met o.a. John Leventhal - electric guitars, Roy Rogers - slide guitar, National steel guitar en de virtuoos Richard Tee op organ. John zelf doet de lead vocals en speelt 6 & 12 string guitars. wijlen Nanci Griffith verzorgt hier mede de background vocals. een uiterst aangename, verzorgde plaat. horen is geloven.

een topper uit het rijke oeuvre van de man uit New Jersey. een 10-tal eigen nummers en 1 nummer (5) Snow Don't Fall van Townes van Zandt en 1 nummer (8) The Lockkeeper van ene Stan Rogers. al weer zijn tiende album. krijgt hier op MuMe weinig aandacht. geen idee waar dit aan ligt. in de States krijgen zijn albums zonder uitzondering goede recensies. het is geen traditionele folk dus denk niet aan Bert Jansch, Ralph McTell etc. en ook geen klassieke country. noem het maar folk/country of voor mijn part roots/americana. het is rustgevende muziek en zijn stem ligt zeer prettig in het gehoor. ook dit album is weer prachtig ingekleurd met o.a. pedal steel en op 9 van de 12 tracks staan fijne dames vocals. er staat weer een groot aantal typische John Gorka ballads op alsmede wat meer up-tempo nummers o.a. het ritmische Miss Everyone of het met een fijne horn section opgefleurde When You Sing (opgedragen aan Mavis Staples). John Gorka is een echte storyteller en een liedjesschrijver van formaat. de klein gehouden liedjes zoals Broken Place, Satellites en de afsluiter Unblindfold The Referee zijn hoogtepunten, waarvan er op dit album vele zijn. wijlen Nanci Griffith zingt hier mee in de Townes van Zandt cover "Snow Don't Fall". zoals hierboven al aangegeven door bertus99 ook geschikt voor de liefhebbers van John Prine, James Taylor, Townes van Zandt etc.