OMG CAN I SCREAM?????

Immortal Technique ook een topontdekking van mij dit jaar. Modal Soul wordt dat hopelijk binnenkort, staat op de luisterlijst voor zaafs albumspel.

Doen! Modal Soul is zo zwaar genieten.

Haha ik wilde je al tot held benoemen vanwege het nomineren van Xpander in de Ladder, maar bij deze - complelety unsolicited: held!

Sowieso wel een erg lekkere top 10.

Mijn ontdekkingen van dit jaar, van de albums niet dit jaar uitgekomen, waren trouwens The Sunset Tree en Tallahassee van The Mountain Goats (nog meer strakke-plasser-werk voor ArthurDZ), het debuut van American Football, Cicero Park van Hot Chocolate, X-Dreams van Annette Peacock, Steal This Album van The Coup en Aquemini en ATLiens van OutKast (ja, echt).

Oeffff debuut van American Football is denk ik mijn ontdekking van het jaar, samen met Good van Morphine en Il N'y A Pas De Orchestre van Raein.

https://media1.tenor.com/m/W2x0CtMRX6sAAAAd/south-park-there-was-a-ghost.gif

Dat American Football-dingetje gaat gelijk op m'n luisterlijst voor 2024.

Immortal Technique, Refused, Nujabes, The Notorious B.I.G., Sasha’s Xpander (aka “de beste trance plaat aller tijden”), A Tribe Called Quest, Opeth, The Mountain Goats, American Football, Outkast, Morphine,… Ik hoor hier toch een heleboel lekkers voorbijkomen

1. Pharoah Sanders - Karma (1969)
Over het afgelopen jaar zijn jazz en ik eindelijk succesvol in relatietherapie gegaan. Dat komt deels door een jazzbar die ik heb ontdekt die mijn absolute favoriete plek op aarde is, en deels doordat ik Karma heb leren kennen. Een argument dat ik aanhaalde om mijn gebrek aan liefde voor jazz te verklaren is dat het op z'n best aangenaam klinkt, maar zelden schuurt; op emotioneel vlak blijft het voor mijn gevoel een beetje op de oppervlakte, met de uitzondering van een Mingus. Nou goed, Karma is natuurlijk het uitgesproken voorbeeld van mijn ongelijk, want ik ken praktisch geen intenser stuk muziek dan dit. Meestal wordt het woord "intens" gebruikt om naargeestige, pijnlijke of anderszins donkere gevoelens die muziek oproept te beschrijven, maar dat is hier voor de verandering even niet het geval. Karma is onverbloemde verrukking over het in leven zijn; het is een uitbarsting van levensgeluk en vreugde die geen enkele andere kunstvorm zo goed had kunnen verpakken. Je hoort het in het grenzeloos tevreden saxmotief, je hoort het in het gejodel van Leon Thomas, je hoort het in de iconische contrabaslijn, je hoort het in hoe Sanders' saxofoon richting het eind van uitzinnig gekrijs overgaat in die hemelse melodie, gevolgd door de hele band die terugschakelt naar een opzwepende jamsessie. Colors, hoewel natuurlijk niet zo'n religieuze ervaring als het nummer ervoor, is toch ook vervuld met dezelfde magische tevredenheid. De positiviteit van dit album is zo aangrijpend dat het me eigenlijk vaker heeft ontroerd dan enig ander album over het afgelopen jaar. Karma is zo'n album dat me heeft laten herinneren hoeveel ik van muziek houd, en zal voor altijd een favoriet van me blijven, gok ik zo.

2. broeder Dieleman - Uut de Bron (2015)
Misschien is het een beetje corny, maar ik vermoed wel dat ik dit jaar extra verliefd ben geworden op Uut de Bron door al een tijdje niet in Nederland gewoond te hebben - een warm bad is ook extra lekker als je uit de kou komt, en zo. Tonnie Dieleman verheft hier alle geluiden die ik met weidse Nederlandse polders associeer tot een soort spirituele ervaring, wat grappig is omdat Nederlandsheid in de lijst van spirituele zaken normaliter ergens tussen een Big Mac en voetschimmelcrème zou vallen. Maar toch, als ik Meilied luister bevind ik me meteen in de velden rondom Broek en Waterland waar ik altijd ging fietsen rond corona, en met Lovenpolder, Boerengat en Omer Gielliet krijgen die sfeerbeelden bijna iets religieus mee. En dit alles door middel van het gebruik van instrumenten en elektronica die naar mijn weten verder helemaal niet met Nederland geassocieerd worden. Ook is het vreemd hoe dit album zó treffend field recordings inzet. Buiten de hiervoor besproken prijsnummers merk ik dat ik eigenlijk nog het liefst luister naar de keuvelende schorre mannen in Ruischendegat, of de koebellen in Lied van de Wilg (en het ruisende verkeer op de achtergrond in al deze opnames, ook verdomd Nederlands eigenlijk). Een bijzonder speciaal album is het dus, en zeker één van mijn vaderlandse favorieten.

3. Jordi Soler - Liebeslied (1972)
Afgelopen zomer heb ik even mijn huiswerk gedaan en ben ik de Catalaanse muziekscene gedoken, om hier een beetje mijn sociale kapitaal te verhogen. Ik heb er weinig van gehad, want iedere keer dat ik het album opbreng waar ik het meest verliefd op ben geworden word ik verward aangekeken. Liebeslied is een beetje een verloren pareltje dus, maar een schot in de roos wat betreft mijn muzikale voorkeuren. We hebben het over prachtige harmonieuze liedjes, ondersteund door die mooie hoekige Catalaanse taal en door indrukwekkende tokkelpatronen die regelmatig aan Nick Drake doen denken. De plaat voelt constant onpretentieus aan, maar op zijn beste momenten (Em Dius Que el Nostre Amor en Petita Festa) kan het zich meten met de grootheden uit de folk. Verder heeft Soler een bijzonder aangename schorre stem, die zelfs een Suzanne-cover aan het eind van het album nog een toegevoegde waarde meegeeft.

4. Pep Llopis - Poiemusia la Nau Dels Argonautes (1987)
Onderdeel van dezelfde muzikale ontdekkingstocht, en praktisch dezelfde uitkomst. Als chamberfolkalbum heb je natuurlijk snel een streepje voor bij mij, maar dit album komt verdomd dichtbij Soler door zijn uniekheid. Deze plaat is gecomposeerd als muzikale ondersteuning voor een uitvoering van gedichten van de Valenciaanse dichter Salvador Jàfer, maar de muzikale ambitie heeft niet tekort geschoten aan de poëtische ambitie. Llopis spreidt Reich-achtige geluidstapijten over de luisteraar neer, maar met een duidelijk ander klankenpalet: naast de man en vrouw die Jàfers gedichten voordragen spelen synthesizers en fluiten de hoofdrol op deze plaat. Zoals wel meer synthplaten uit de jaren '80 klinkt het resultaat enigszins gedateerd, maar hier werkt dat juist bijzonder goed met het weidse, nostalgische geluid dat Llopis probeert neer te zetten. Stukken zoals Jardins Aquatics, La Nau Dels Argonautes en de tweede helft van Ell Vei Rei De La Serp zijn vervuld met een soort van avontuurlijke sprankeling door de constant herhalende muzikale patronen, terwijl de eerste en laatste minuten van het album juist bijzonder rustgevend zijn zoals 80's ambient dat zo goed kan. "Dit album is ontworpen om van genoten te worden zoals een zeegezicht" zei Llopis zelf, en dat gaat me verdomd makkelijk af.

5. Dreamcrusher - Suicide Deluxe (2014)
Een prominent hoekje van m'n muzieksmaak bestaat uit muziek die de grenzen verkent van hoe stil je muziek kan krijgen: gefluister van Grouper, pauzes in het getokkel van Lenker, of de gedempte tonen van Steve Roden die vorig jaar deze lijst aanvoerde (RIP) zijn genoeg om mij compleet gelukkig te krijgen. Parallel aan die zoektocht is sinds kort de missie om de luidste, meest hersensmeltende herrie te vinden die het internet me kan bieden (tot een bepaalde grens - pure harsh noise en ik zijn nog steeds geen vrienden). Nou goed, Dreamcrusher biedt mij alles wat mijn hartje begeert in die hoek. Suicide Deluxe is verzengend luid en lelijk, met constant overstuurde drums en stompe synths die eens in de zoveel tijd afgewisseld worden met oorverdovend gepiep. Veertig minuten van deze plaat zijn genoeg om je compleet gedesoriënteerd en overweldigd achter te laten als luisteraar. Maar wat het zo indrukwekkend maakt is dat het óók verdomd catchy en opzwepend is. Luister naar een nummer als The Cruelty, met een percussie die zo overstuurd is dat je gaat twijfelen of je koptelefoon het aankan, maar toch een "refrein" heeft dat niet bewegen bijna onmogelijk maakt, zeker wanneer de drums een standje hoger gaan in de laatste minuut. Suicide Deluxe is de laatste station van hoe hard je techno kan maken. Mijn favoriete nummer van Dreamcrusher staat overigens niet eens op dit album: Incinerator van de gelijknamige EP is dit alles en nog meer, maar gecondenseerd in 21 minuten.

6. Gia Margaret - Mia Gargaret (2020)
Dit jaar mocht ik voor het eerst het ultieme generatie-Z first world problem meemaken van dat je meest gedraaide Spotify Wrapped-artiest van het jaar niet per se je favoriete artiest van dat moment is. Na drie jaar regeren is Ichiko Aoba namelijk van de troon gestoten, en heeft Gia Margaret de toppositie ingenomen. Op het eerste gezicht baalde ik een beetje, want zo'n visionary vind ik deze artieste niet eens, in vergelijking met mijn andere topartiesten. Maar goed, toen dacht ik aan de dagen, nee weken, die ik scriptieschrijvend met deze muziek heb doorgebracht, en hoe vertrouwd en aangenaam deze organische ambientstukjes me in het proces hebben laten voelen. Mia Gargaret is kabbelend in de beste zin van het woord: tien instrumentale cadeautjes die je onmiddelijk met warme nostalgie omarmen, en een lief fluisterfolkliedje als dessert. Dit is een verdomd comfortabel dekentje van een album, en dat is eigenlijk ook heel veel waard.

7. Loma Prieta - I.V. (2012)
Ik had het lang niet voor mogelijk gehouden, maar dit jaar heb ik eindelijk mijn eerste stappen gezet in de screamo, dankzij de top-100 van niels94 in dit topic. Hoewel een screamonummer hier en daar me vaak wel kan bevallen, werkt een album vaak minder goed, ofwel vanwege het gebrek aan dynamiek (Alles Luid en Chaotisch De Hele Tijd), ofwel omdat screamovocalen over rustige instrumentatie soms een beetje ongemakkelijk kan klinken. Nou goed, dit album heeft het me eindelijk laten snappen: wanneer goed uitgevoerd kan screamo je dezelfde klap in je gezicht verkopen als post-hardcore of noiserock, maar vanwege de melodieuze gitaarriffen nóg wat snijdender. I.V. staat bovendien bol van de dynamiek: als luisteraar word je murw geslagen met wanhopig gekrijs, gevolgd door ontroerende rustpuntjes, gevolgd door desoriërende breakbeats en dan weer prachtig heldere gitaarmelodieën. Het geheel is zowel aangrijpend als bizar energiek, met als hoogtepunt de laatste minuten van Trilogy 6 “Forgetting”. Hier haalt de band zodanig alles uit hun instrumenten dat de opname-apparatuur het lijkt te begeven, met zo’n beestachtige intensiteit dat het angstaanjagend wordt. Een prachtige ontdekking in een genre dat ik eigenlijk allang opgegeven had.

8. Unwound - New Plastic Ideas (1994)
Van Unwound kende ik al wat losse nummers, maar vreemd genoeg was ik nooit aan het luisteren van hele albums toegekomen tot ik mijn muzikale huiswerk ging doen voor Primavera het afgelopen jaar. Stom natuurlijk, want met alle bands die deze post-hardcorelegendes hebben geïnspireerd is het geen verrassing dat ik deze OGs ook vrij geweldig vind. Rockplaten die bestaan uit alleen bas, gitaar en drum lopen vaak het risico om een beetje kaal te klinken, maar dat is hier zeker niet het geval: het gitaarwerk steelt hier absoluut de show in hoe het het gewauwel van Justin Trospel dan wel begraaft, dan wel kracht bijzet zoals in het ontluisterend bevredigende refrein van Fiction Friction en Envelope. Eeuwig spijt dat ik deze band uiteindelijk niet live heb kunnen zien - ik geef Primavera de schuld voor het programmeren van headliners om 3 uur ‘s nachts in het weekend voor m’n scriptiedeadline.

9. Oval - 94 Diskont (1995)
Dit is een ander album dat ik heel dankbaar ben voor hoe het me heeft bijgestaan tijdens het ploeteren in de bibliotheek. Van de eerste seconden is 94 Diskont een warm bad van digitale nostalgie: Do While klinkt alsof je wakker wordt in het weiland van het Windowsopstartscherm en wordt toegezongen door de software. Ook latere liedjes op het album worden gekenmerkt door een zowel warm als robotisch gevoel. Zo legt Line Extension een aangenaam synthdekentje over je neer, terwijl er ondertussen links en rechts schattige glitchgeluidjes om je heen weerkaatsen; Commerce Server doet me altijd denken aan een pruttelende robot die je een verhaaltje wil vertellen in een onverstaanbare taal. Het resultaat is een bijzonder comfortabel elektronicawerkje, dat qua geluid bovendien ver z’n tijd vooruit is - dat dit ondertussen bijna dertig jaar oud is, is bijna niet te geloven.

10. Death Grips - The Money Store (2012)
Hier stond eigenlijk Organized Konfusion - Stress: The Extinction Agenda (1994), maar toen ik gisteren weer eens teruggreep naar dit pareltje om mezelf een energiestoot te bezorgen tijdens het sporten bedacht ik me dat het eigenlijk zonde was om Death Grips niet hun eer te gunnen. Net zoals Unwound ben ik pas echt in de discografie van deze groep gedoken door Primavera, net zoals die band is het net zo goed bevallen als mijn voorliefde voor het genre zou voorspellen, en net zoals die band heb ik deze groep uiteindelijk verdomme niet live aan het werk gezien. Dat neemt niet dat ik nog steeds heel blij ben met deze verwrongen energiebom van een ontdekking: er zit een onweerstaanbare charme in de wauwelende voordracht van MC Ride, de beats zijn op een vreemde manier vaak heel catchy (I’ve Seen Footage is muzikaal eigenlijk een 10’s-hitparadeliedje aan de ketamine), en het album geeft een heel eigen draai aan het industriële hiphopgenre dat tien jaar later eigenlijk maar weinigen hebben kunnen nadoen. Het album is niet overal even consistent, maar daar staat tegenover dat Hacker misschien wel één van de grootste hiphopbangers is die het vorige decennium heeft voortgebracht. Nu maar hopen op wat Laddersucces, of niet Johnny Marr?

Nog wat losse nummers die mijn afgelopen jaar hebben gemaakt:

1. La Casa Azúl - La Revolución Sexual en Alaska Y Dinarama - Ni Tú Ni Nadie
Onmogelijk te rangschikken deze twee liedjes, en allebei vertegenwoordigers van de prachtige popscene die Spanje kent. Allebei de liedjes kennen een uitzinnige vrolijkheid die zijn weerga niet kent: de laatste veertig seconden van beide zullen genoeg zijn om me in iedere mogelijke staat uit m’n plaat te laten gaan, en de refreinen van allebei de liedjes zullen eeuwig door m’n hoofd gonzen als ik aan deze tijd van m’n leven denk. Godsgruwelijk blije popliedjes, en het hoogtepunt van ieder feestje ooit.

2. hemlocke springs - girlfriend
Ik heb er misschien niet dezelfde nostalgische connectie mee als met de bovenste twee liedjes, maar laten we eerlijk zijn jongens, is dit niet éigenlijk het allerleukste popliedje van het afgelopen decennium? hemlocke springs probeert meerdere dingen in dit compacte liedje van amper twee minuten, en ze slaagt in alles met vlag in wimpel. De ad-libs in het eerste couplet? Raak! De bijna rap-achtige voordracht in het tweede couplet? Raak! Het eindeloos catchy refrein, de synthsolo, en dan die subtiel hysterische bridge? Zo ongelooflijk raak!!! Ik kan niet wachten tot deze vrouw haar debuutalbum uitbrengt, want het ziet ernaar uit dat dit zo’n popartiest die zowel de massa’s als de pretentieuze muzieknerdjes zoals ik kan verenigen met het maken van Extreem Leuke Popmuziek.

3. Kali Malone - Spectacle of Ritual
De speelduur van bijna twee uur van het album waar dit nummer op staat is me net een beetje te ambitieus, maar dat neemt niet weg dat Spectacle of Ritual zelf me keer op keer weer in een absolute trance brengt. Het is misschien een beetje flauw om te zeggen dat een tien minuten durend orgelstuk een religieuze sfeer oproept - fucking duh - maar het is wél waar. Dit statige kunstwerkje roept de kalmheid op die je krijgt van het betreden van een koele kerk in een klein Middeleeuws dorpje. De akkoorden houden makkelijk tien seconden aan, en zelfs voor een minuut aan het eind, maar toch blijft het geheel boeien en intrigeren. Extreem kalmerende en unieke muziek.

4. Bruno Berle - O Nome De Meu Amor
Er mag dan wel geen Braziliaanse vertegenwoordiging in het lijstje van dit jaar staan, mijn liefde voor de muziek uit dit land is niet afgenomen. Mijn favoriete Braziliaanse liedje dat ik in het afgelopen jaar heb ontdekt is dit muzikale equivalent van een kusje op je voorhoofd. Weinig over te zeggen, behalve dat het van een ongekende intimiteit en warmheid is, zoals je ondertussen over zoveel MPB wel kan zeggen, maar toch voelt het speciaal. Ontwapenend lief.

5. Giant Swan - The Plaque
Een goede vriend van me en ik hebben al een tijdje een onuitgesproken wedstrijd waarin we elkaar proberen te overtroeven in het vinden van het hardste technonummer mogelijk. Nou goed, ik vind dus eigenlijk dat ik al gewonnen heb sinds ik Dreamcrusher - Incinerator heb ontdekt, maar daar kan je nog het argument aanvoeren dat het te veel de randen van het genre opzoekt. The Plaque doet dat niet, maar is niet veel minder hard. We hebben hier bijna zeven minuten aan nietsontziend lomp doorbeukende techno, die je kaken spontaan doen malen bij het horen ervan. Dit nummer transporteert je onmiddelijk naar de grimmigste bunker die je je kan bedenken, en dat zonder gebruik te hoeven maken van extreme distortion of andere trucs. Normaal gesproken is techno een genre waar ik vooral van geniet bij het uitgaan, maar minder vaak uit mezelf opzet - dit nummer is zo eindeloos energiek dat ik er graag een uitzondering voor maak.

Ontdekt in 2023:

Swans - Love Of Life (1992)
Ministry - The Land Of Rape And Honey (1988)
The Chameleons - John Peel Sessions (1990)
Ghinzu - Blow (2004)
Amesoeurs - Amesoeurs (2009)
Low - I Could Live In Hope (1994)
Papir - Papir IIII (2014)
Slowdive - Slowdive (2017)
Warhaus - We Fucked A Flame Into Being (2016)
The Postal Service - Give Up (2003)

Een aantal zijn best bekende albums, maar ik was er niet bekend mee voordat ik deze site vond. De meeste van deze albums heb ik gevonden via de toplijsten op deze site of doordat ik er een of twee nummers van kende en het album opgezocht heb.

Aangezien we een week voor het einde van het jaar zitten, denk ik niet dat ik in 2023 nog op nieuwe spectaculaire ontdekkingen zal stoten. Dus hier volgt een bloemlezing van de top 10 artiesten die dit jaar nieuw mijn afspeellijst haalden. Sommigen in de lijst kende ik voorheen wel al van naam, maar het was pas dit jaar dat ik er een album van opzette.

TOP 10

10. Great Falls

Het uit Seattle afkomstige Great Falls draait blijkbaar al een goede vijftien jaar mee in de noise rock scene, maar met hun laatste dit jaar verschenen album Objects Without Pain kenden ze pas hun bescheiden underground “doorbraak”. De band brengt een sludgy vorm van noise rock – zoals liefhebbers dat van bijvoorbeeld KEN Mode kennen – en weeft er invloeden uit de post-hardcore en Neurosis-georiënteerde post-metal doorheen. Dit resulteert in wat mij betreft de #1 sludge plaat van 2023 genoemd mag worden.

Voorsmaakje: Old Words Worn Thin

9. 8Ball & MJG

We kennen de Memphis hiphop scene voornamelijk van de “horrorcore” die uit de klassieke Three 6 Mafia omgeving tevoorschijn is gekomen. 8Ball & MJG brengen daarentegen eerder een variant die op de leest van de old school “Dirty South” hiphop geschroeid is met een flinke scheut G-Funk om het geheel wat op smaak te brengen. Het in 1995 verschenen On Top of the World is een bescheiden cult classic die ik pas dit jaar eens op de draaitafel heb gegooid en daar hebben we nog geen spijt van gehad.

Voorsmaakje: What Can I Do

8. Oxbow

De naam van deze experimentele noise rockers hoorde ik in het verleden ook regelmatig de revue passeren, maar 2023 was pas het jaar waarin ik echt naar de band begon te luisteren. Zoals wel vaker het geval is, is dat iets wat ik best vroeger had mogen doen want de sound van de band – welke zich best laat omschrijven als blues-gebaseerde rock die compleet naar de verdoemenis gaat - is me volkomen op het lijf geschreven. De albums An Evil Heat en The Narcotic Story zijn twee uitschieters van formaat.

Voorsmaakje: Stallkicker

7. Zach Bryan

Zach Bryan kent nog niet de populariteit in Europa die hij in de Verenigde Staten momenteel kent. Commerciële country heeft dan wel niet de beste reputatie, maar dat deze in Oklahoma gebaseerde muzikant naam maakt is voor mij niet eens zo verwonderlijk. Het songmateriaal dat hij in sneltempo weet neer te pennen is van hoog kaliber.

Voorsmaakje: Oklahoman Son

6. Better Lovers

Dat metalcore-gigant Every Time I Die ter ziele ging, stemde me enigszins bedroefd. Gelukkig werd er snel voor opvolging gezorgd. Better Lovers is een nieuwe “supergroep” die bestaat uit ETID minus vocalist Keith Buckley maar plus Will Putney (geen idee hoe hij nog de tijd kan vinden buiten al zijn productiejobs en zijn aanwezigheid in evenzo populaire bands Fit For An Autopsy en END) en plus de enige echte ex-Dillinger vocalist Greg Puciato. De band bracht dit jaar alvast de EP God Made Me an Animal uit en dat klinkt wat mij betreft veelbelovend.

Voorsmaakje: Sacrificial Participant

5. Tyler Childers

De country artiest uit de Appalachen draait al een behoorlijke tijd mee, maar ook Tyler Childers kwam mij pas in 2023 ter ore. Ik ben dan misschien niet voor de volle 100% verkocht van het volledige oeuvre, maar zijn in 2017 verschenen Purgatory is intussen wel uitgegroeid tot een van mijn favoriete country platen. Subliem songmateriaal gebracht met overtuiging en oprechtheid, dat gaat er wat mij betreft altijd wel in.

Voorsmaakje: Feathered Indians

4. Odz Manouk

Een album dat al in 2010 werd uitgebracht, maar dankzij een reissue pas dit jaar op mijn radar verscheen is de titelloze van Odz Manouk. Naar mijn bescheiden mening mag dit op nog wat meer radaren verschijnen, want de release herbergt wat van de beste black metal van de laatste 20 jaar.

Voorsmaakje: The Indisciplinarian

3. The Ballers

The Ballers hebben slechts een album uitgebracht; het in 1997 verschenen A Day Late and a Dollar Short. Het album in kwestie wordt echter wel beschouwd als een verdwenen parel van het hiphop genre. Godzijdank voor underground labels kwam een label uit Luxemburg van alle plaatsen met een reissue van deze vergeten klassieker. Een quasi perfecte versmelting van Southern Gangsta Rap en G-Funk met elementen van Jazz Rap wordt hier ter ore gebracht.

Voorsmaakje: Ain't Nothin' Changed

2. Broken Torso

Met hun enige release The Ultimate Abhorrence mogen deze Oostenrijkers zich ook scharen bij het al behoorlijke “one and done” death metal lijstje. We hebben het hierbij ook weer over een quasi vergeten parel die dit jaar plots terug in het oog of oor van menig liefhebber sprong. Dat kwaliteit zich altijd opnieuw zal openbaren wordt hiermee nogmaals aangetoond: een werk binnen het genre dat de stijlen Melodic DM en Brutal DM beter in balans weet te houden, ga je niet snel vinden.

Voorsmaakje: Buried Alive

1. David Kauffman and Eric Caboor

Ik lust mijn folk weleens graag neerslachtig – getuige Jackson C. Frank, Sun Kil Moon of Giles Corey – dus kwam ik met deze jaarlijkse duik in de archieven terecht bij – ik val in herhaling – een verloren klassieker genaamd Songs from Suicide Bridge. Overweldigend sfeervol en begeesterend…minder dan de volle mep hiervoor geven, zou aanvoelen als onrecht.

Voorsmaakje: Backwoods

Ontdekkingen dit jaar gedaan (en daar dus de beste 10 van):

1. Om - Advaitic Songs (2012)
2. Myrkur - Folkesongs (2020)
3. Yusef Lateef - Eastern Sounds (1962)
4. Mono - Walking Cloud and Deep Red Sky (2004)
5. Roky Erickson and the Aliens - The Evil One (1981)
6. The Pretty Things - The Pretty Things (1965)
7. Lingua Ignota - Sinner Get Ready (2021)
8. Boubacar Traoré - Kar Kar (1992)
9. Sparks - Kimono My House (1974)
10 Bassekou Kouyate & Ngoni Ba - Segu Blue (2007)

Ontdekkingen gedaan in 2023, en daar dan de best beluisterde 10 van:

Built to Spill - You in Reverse
Alice Coltrane featuring Pharoah Sanders - Journey in Satchidananda
Goodie Mob - Soul Food
Iggy & The Stooges - Raw Power
Freddie Gibbs & Madlib - Bandana
Hugh Mundell - Africa Must Be Free by 1983
Pete Rock & C.L. Smooth - The Main Ingredient
Patrick Watson - Wooden Arms
The Mothers - Over-Nite Sensation
Owen Pallett - Heartland

Het was het jaar van mijn hiphopherintreding (50 jaar, hoera!), Built to Spill (discografie uitgediept nav concert), het jaar 1973 (50 jaar her) en voorzichtige kennismaking met Zappa. The Main Ingredient en You In Reverse heb ik denk ik het vaakst gedraaid. Dit jaar zou ik graag wat meer jazz ontdekken in het straatje Satchidananda, Eastern Sounds of Mingus Ah Um. Voor het overige ga ik me weer laten verrassen.

Heel wat artiesten/bands in mijn album Top 50 van 2023 die ik voorheen nog niet kende, ben vooral onder de indruk geraakt van artiesten als Daniel Villarreal, Ulaan Passerine, Umeko Ando en Bex Burch, om er maar eens een kwartet uit te lichten.

Ga meer en meer de abstracte kant op en dat bevalt prima, zeker omdat ik tegenwoordig de mogelijkheid heb om veel muziek te beluisteren tijdens het werk, en op de weg er naar toe en terug.

Verder veel muziek aan het herontdekken/herwaarderen. Blind Melon is bijvoorbeeld zo'n jaren '90 band waar ik opeens veel meer (en anders) naar luister dan voorheen. En grijp ook meer en meer naar klassieke dubmuziek (Scientist, Horace Andy, Augustus Pablo, Prince Far I, Lee Scratch Perry etc), om de donkere dagen van de afgelopen maanden goed door te komen.

Nou, we zijn alweer 2 weken het nieuwe jaar in, maar eindelijk de tijd gevonden om de balans op te maken van 2023 qua 'nieuwe' oude muziek. Dit topic is me toch net iets te leuk om te laten schieten.

Ik heb dit jaar 5 weken in Griekenland doorgebracht (waarvan 3 weken op Kreta) en ik heb ter voorbereiding, maar eigenlijk het hele jaar door, mijn neus eens diep in de Griekse, en vooral Kretaanse folk gestoken. Een aantal Griekse artiesten waren me al vrij dierbaar (met name Sotiria Bellou), maar daar zijn er dit jaar een heleboel bijgekomen. Ook live heb ik behoorlijk wat kunnen meepikken, van de kleinste lokale muzikanten in barretjes tot aan de 4 uur durende show van Thanasis Papakonstantinou - 1 van de grootste open-lucht concerten waar ik ooit ben geweest.

Ik ben voorlopig nog lang niet klaar met de Griekse folk, de voorraad aan onbekend werk lijkt vrij eindeloos en ik heb heel veel zin om er de komende maanden verder in te duiken. Ondertussen vul ik rustig de site aan met een waslijst aan ontdekkingen.

Wat verder opvalt aan deze 10 platen is dat het bijna allemaal (8/10) folk platen zijn dit jaar (het genre had me dit jaar weer behoorlijk in zijn greep en duwde andere genres wat weg in mijn luistergedrag) en dat het maar liefst 9 anderstalige platen zijn! Het is wel duidelijk in welke vijvers ik het afgelopen jaar heb gevist. Daarnaast komen er meerdere platen uit 1973, dat is geen toeval, die heb ik allemaal in het kader van de Jordy's uit de RYM-krochten opgedoken. Nog bedankt, ArthurDZ, ik ben nu al benieuwd welke platen uit 1974 of 1975 volgend jaar deze lijst sieren.

Anyway, het ging om deze 10 albums het afgelopen jaar. Laten we hopen dat hoi123 tevreden is.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/867000/867985.jpg

01. Dagmar Andrtová-Voňková - Dagmar Andrtová-Voňková (1986)
Vreselijk knappe folk plaat, in de categorie "waarom heb ik nog nooit iemand over deze artiest horen praten?" Met haar krachtige, zelfverzekerde voordracht, behoorlijk unieke liedjes, en heldere, eigenzinnige gitaarspel, was dit de grootste verrassing van het jaar. Een artiest die eigenlijk gewoon een hele grote fanbase verdient. Wat een prachtplaat eigenlijk, waarom heb ik dit nog niet op 4,5* staan?

02. Kim Jung Mi - Now (1973)
De Zuid-Koreaanse folkscene is nog behoorlijk onontgonnen gebied voor mij, maar deze weidse, vrije plaat vormde afgelopen jaar - samen samen met de #8 in de lijst - een mooi beginnetje. Luister alleen naar naar de prachtige 7 minuten durende opener. Folk Pop op zijn allermooist.

03. Christodoulos Chalaris - Tropikós tis Parthénou (1973)
De mooiste Griekse plaat die ik dit jaar hoorde, met een behoorlijk vrije en licht-psychedelische interpretatie van traditionele Kretaanse en Byzantijnse folk. Vol prachtige, meeslepende composities, en ik smelt bovendien als een blok voor de hoge stem van Dafni Zouni. Ik zag de LP 2ehands staan voor 80 euro in een zaakje in Chania, maar dat was me toch iets té gortig. Wellicht kom ik ooit voor een betere prijs tegen.

04. I Roy - Presenting I Roy (1973)
De reggae-parel die ik dit jaar ontdekte, vol eigenzinnige, sterke en grappige teksten, want I Roy ontpopt zich hier tot een soort showman / entertainer. Dat komt het allerbest tot uiting op prijsnummer Tourism is My Business, wat een heerlijk scherpe tekst draagt hij daar voor.

05. Lena Platonos - Sol Masks (1984)
Bijzondere pianiste die op haar prijsalbum poëzie, eigenzinnige composities en dromerige praatzang moeiteloos tot een spannend geheel weet samen te smelten. Ze was haar tijd ver vooruit, en de plaat was binnen de Griekse context al behoorlijk invloedrijk, maar verdient een veel bredere waardering.

06. Giannis Aggelakas / Nikos Veliotis - Oi Anáses ton Lýkon (2005)
Heel erg spannende, duistere, eigenzinnige en meeslepende folk-plaat, op een bedje van broeierige electronic. Luister bijvoorbeeld naar het titelnummer, of luister gewoon naar zaaf, die kan het weten.

07. Tomaž Pengov - Odpotovanja (1973)
De meest ingetogen folk-plaat in de lijst, van deze Sloveense singer-songwriter, maar wat mij betreft is dit verplicht voer voor de fans van Pink Moon. Luister allemaal op zijn minst even naar openingsnummer Cesta.

08. Kim Doo Soo - Free Spirit (2002)
De andere Zuid-Koreaanse plaat op de lijst is een stuk ingetogener. Melancholische, spannende en warme plaat, een beetje bevreemdend, maar vooral heel, heel, heel erg mooi. Eentje om 's avonds laat te draaien.

09. Konomi Sasaki - Ninjin (1983)
Waar ik vorig jaar 3 Japanse platen in mijn lijstje had staan, moet Konomi Sasaki dit jaar de eer in haar eentje hooghouden. Dit album is wellicht te zoet of soft voor sommigen hier, maar dit bleek op mij de eerste maanden van het jaar een ontzettend verslavende werking te hebben. Prijsnummer 21才 is hier niet meer stuk te krijgen.

10. Dionysis Savvopoulos - Bállos (1971)
De meest proggy en psychedelische plaat uit de lijst. Bállos opent met het 16 minuten durende titelnummer, waar doedelzakken meteen de toon zetten voor de behoorlijk dolle folk-rock trip die volgt. Hier is absoluut een publiek voor op de site, ik denk dat mensen als aerobag of AOVV hier nog veel plezier aan kunnen beleven.

Altijd fijn om te vissen in de anderstalige folk ontdekkingen van Koenr de genoemde nummers van Kim Jung Mi en Konomi Sasaki vind ik erg mooi, vooral die eerste is echt steengoed.

Ik ben rijkelijk laat met het opsommen van mijn ontdekkingen in 2023. Huizenjacht, studie, werk. Het leven wordt drukker. Gelukkig geeft muziek vertier.

1. Weyes Blood - Titanic Rising (2019)
Een prachtige, weemoedige poplaat die gedragen wordt door de charmante stem van Natalie Merring. Het album voelt als een vergeten klassieker uit de jaren 70. Op de albumpagina werd ze vergeleken met Karen Carpenter van The Carpenters. Dat vind ik – getuige de paar nummers die ik van hen beluisterde- best passend.

2. Simon Scott - Long Drove (2023)
De drummer van Slowdrive heeft een hele rits aangename ambient-platen uitgebracht. Hier horen we een geslaagde combinatie van elektronische golven en omgevingsgeluiden. Het is rustgevende en verstilde muziek. Het klinkt ongedwongen, maar desondanks is het spannend. Hier had ook Silenne kunnen staan. Die plaat bevat één langgerekt, gemoedelijk stuk muziek.

3. Jaimee Harris - Boomerang Town (2023)
Roots, Country en Folk zijn van genres waarvan ik al vaker meer wilde beluisteren. Het is afhankelijk van de artiest of de muziek mij bevalt. Deze genres neigen namelijk naar gezapigheid. Daar heb ik hier geen last van. Wat een triestige, grijze sfeerbeelden weet Harris te tekenen! Vooral Sam’s is godsgruwelijk mooi. De plaat doet mij hier en daar denken aan Nebraska van Bruce Springsteen. Ook hier hoor je een rusteloze uitzichtloosheid. Personages die wel weg willen, maar niet weg kunnen!

4. Evan Marc + Steve Hillage - Dreamtime Submersible (2008)
Steve Hillage is een ondergewaardeerd klasbak. Hij was de gitarist bij Gong en Khan en heeft enkele Canterbury-klassiekers op zijn naam staan. Vanaf de jaren 90 richt hij zich op dance en electronica. Duidelijk iemand die niet in het verleden blijft hangen. Dat hij, dertig jaar ná zijn hoogtijdagen, zijn beste plaat uitbrengt, is uitzonderlijk. Dreamtime Submersible is een heerlijk gelaagde ambient-techno plaat die drijft op benevelde melodieën. De arrangementen zijn verrassend. Met name Theta Phase bouwt mooi op rond een onderkoelde baslijn. Hier hoor je een jeugdige overvloed aan ideeën en door een overvloed aan ervaring werken die ideeën ook allemaal.

5. Paavoharju - Yhä Hämärää (2005)
Bij videogames heb je Silent Hill, bij films heb je Twin Peaks en bij boeken heb je House of Leaves. Bij elk van die namen voel je dat er iets niet in de haak is. Deze muziek past in dat rijtje. Er gebeurt iets spookachtigs. Klanken die op gespannen voet met de realiteit staan. Op papier hoor je engelachtige folk die door noise wordt vervormd. Het klinkt echter als een teloorgegane tragedie die de tijd tart. Een eeuwenoude klopgeest die een Finse radio heeft overgenomen om ook in heden slachtoffers te maken.

6. Space Art - Onyx (1977)
Analoge elektronica vind ik interessant. Ik hou van die synthesizers omdat ze op een verouderde manier modern klinken. Oubollige Science-Fictionfilms vind ik daarom ook intrigerend. Hoe keken mensen uit het verleden naar de toekomst? De muziek van Space Art heeft eenzelfde aantrekkingskracht. De plaat heeft verder een heerlijk cyberpunkachtig sfeertje!

7. Thom Brennan - Mist (2000)
Dit is grootse, statige ambient. Het voelt aan als een soundtrack voor een natuurfilm. We ontdekken het regenwoud vanuit het comfort van onze stoel. Het levert mooie muziek op! De indringende golven op het titelnummer worden aangenaam aangevuld met percussie- en natuurgeluiden.

8. Craven Faults - Standers (2023)
Wat brutalisme doet binnen de architectuur, doet Craven Faults binnen muziek. Het zijn imponerende, hoekige audioconstructies . Het doet denken aan The Field, maar de muziek is militaristischer. De composities kennen een ijzeren regelmaat waarvan sporadisch wordt afgeweken.

9. Pallas - The Sentinel (1984)
Ik heb een haat-liefdeverhouding met neoprog. Veelal klinkt het als Genesis, maar dan minder authentiek. Toch zijn er best wat bands binnen dit subgenre die ik waardeer. Het debuut van Pallas beviel mij in ieder geval goed. Je hoort veel hardrock-invloeden. De muziek is bombastisch, maar het jeugdige speelplezier is aanstekelijk. Een glimlach zat bij deze plaat inbegrepen.

10. Vril - Anima Mundi (2018)
Heerlijk strakke ambient-techno. De muziek heeft een filmisch karakter en is gedetaileerd uitgewerkt. Een sinister nummer als Ilojim gaat er hierdoor in als zoete koek. Statera Rerum heeft een fijne stuiterende melodie. Zo heeft elk nummer wel iets bijzonders.

Tijd voor het belangrijkste lijstje van het jaar!

1. Stereolab - Dots and Loops (1997)
Ik kende Emperor Tomato Ketchup al een tijdje en vond dat best tof, maar niet zodanig dat ik een grote behoefte voelde om me in het rest van het oeuvre van deze band te verdiepen. Tot ze aangekondigd stonden voor Primavera 2025, althans. Nu ben ik compleet fanboy: dit album is een hemelse aaneenschakeling van vederlichte melodietjes, desoriënterende ritmes en interessant gefreak. Wat ik zo waardeer aan deze muziek is hoe gruwelijk comfortabel het klinkt, ondanks hoeveel de band probeert op muzikaal, artistiek en blijkbaar ook politiek vlak. Het daagt uit, maar houdt je tegelijkertijd bij de hand. Tot slot zou ik de jazzy drumsecties van Brakhage of Parsec indien mogelijk graag rechtstreeks in mijn aderen injecteren.

2. Plan Kruutntoone - Gelijktijdig Wiel (2000)
Ook op nummer 2 een band die ik al een tijdje kende, sinds Masimo mij een aantal jaar geleden Als Alles Eraf Is tipte van deze Groningse band. Dit album stond destijds volgens mij niet eens op Musicmeter, wat misschien mijn schandalige onopmerkzaamheid wat betreft dit album verklaart. Nog meer dan eerdergenoemd album is dit namelijk rechtstreeks in mijn muzikale straatje. Je zou het kunnen beschrijven als De Kift, maar nog wat experimenteler; met vroege BCNR avant la lettre kom je ook best dichtbij. Het muzikale Verkadekunstwerkje Dood Paard is in ieder geval snel tot één van mijn favoriete Nederlandstalige nummers geworden - wát een sensationeel nummer. Verdient veel meer aandacht op Musicmeter punt nl!

3. Speedy J - Loudboxer (2002)
Op 3 dan eindelijk wel een compleet nieuwe ontdekking, en dan ook weer eentje uit ons Vaderland. Ik ben al een aantal jaren mijn technosmaak aan het aanscherpen, maar ik heb gemerkt dat het albumformat is geen ideale drager voor dit genre is. Ik heb dit album dan ook niet gevonden op een bewuste technozoektocht, maar toevallig door op RYM te filteren naar de best beoordeelde Nederlandse albums. Daar bleek het inderdaad een uitzondering te zijn op de techno-albumregel: Loudboxer is juist gebaat bij zijn format. Het album bouwt op als een setje in een grimmige kelder waar je jaren later nog over aan het napraten bent. Magistrale techno die aanvankelijk clean klinkt, maar je steeds meedogenlozer murw beukt - als je rond Krekc niet aan het malen bent, moet er iets mis zijn met je chemische huishouding.

4. Terry Riley - In C (1968)
In 2024 heeft mijn minimalismemissie zich ook gestaag voortgezet, en waar ik heb geleerd dat ik Philip Glass zwaar vind onderpresteren tegenover lord and saviour Steve Reich, ben ik er ook achtergekomen dat voorganger Terry Riley niet ver onderdeed voor laatstgenoemde. Het kakafonische element dat me zo aanspreekt binnen dit genre komt misschien wel het best naar boven in dit nummer/album/muziekstuk, waar muzikanten werd verteld om op willekeurige momenten te wisselen in de melodieën die ze speelden. Het resultaat is een stuk dat niet schuwt om dissonant en zelfs lelijk te zijn, maar daardoor klinkt het geheel juist eindeloos sprankelend en levend. Als Music for 18 Musicians een volmaakte vlucht boven de wolken is, is In C de eerste zeppelinvlucht: wiebelig, chaotisch maar vol van sensatie en verrukking.

5. Little Kid - Logic Songs (2011)
Ah Little Kid, ongetwijfeld de meest geluisterde ontdekking van dit jaar, ook nummer 2 op mijn Wrapped geloof ik. In tegenstelling tot de namen hierboven blinkt deze band niet uit in het opzoeken van de randjes, maar juist in het creëren van eindeloos comfortabele liedjes. Om weer wat te namedroppen: meng Villagers toen ze goed waren met The Microphones, marineer het met een christelijk laagje van Sufjan en kruid het tot slot met Iron & Wine-achtige lofi. Dekentjesmuziek pur sang, en door de krakerige kwaliteit van deze plaat is hun debuut waarschijnlijk mijn favoriet. Geweldige teksten ook.

6. Hakushi Hasegawa - Air Ni Ni (2019)
Weinig representatie voor de niet-Anglosaksische/Nederlandse muziek dit jaar, met als uitzondering dit pareltje uit Japan. Hasegawa heb ik ontdekt aan de hand van hun heerlijke, maar licht inconsistente maximalistische glitchpopalbum van dit jaar. Dit album is stukken conventioneler in zijn instrumentatie, maar des te meer uitdagend in zijn songstructuren. Air Ni Ni bestaat uit tien liedjes die stuk voor stuk je oren kietelen met onverwachte akkoordwisselingen, gestoorde ritmewisselingen en de licht manische falsetto van Hasegawa om het geheel in banen te leiden. Alsof Jacob Collier wél muziek zou maken met een ziel, zeg maar. Grote aanrader voor liefhebbers van de wat gestoordere J-pop.

7. Laurie Anderson - Big Science (1982)
Goede timing dat Coma Cat O Superman heeft geherintroduceerd in de ladder, want dit jaar ben ik er wederom achtergekomen wat voor een ongelooflijk grensverleggend geweldig nummer O Superman is. De wrange tegenstelling tussen de berustende klankentapijten van Anderson en de apocalyptische tekst die perfect de technologische horror van de jaren ‘80 omvat is er één voor in de lijstjes. Wat ik daarentegen niet wist tot dit jaar is dat de rest van het album ook heel behoorlijk is. De existentiële teksten van Anderson intrigeren eindeloos, zowel in de dissonante opener als in het onheilspellende titelnummer en de vriendelijke afsluiter. Daardoor prikkelt het hele album op intellectueel vlak zoals een goed kunstwerk in een modern kunstmuseum doet, maar zonder de luisterbaarheid uit het oog te verliezen. En O Superman is legendarisch goed.

8. Container - Scramblers (2020)
Waar de stofzuiger van Arno muzikale kwaliteiten lijkt te bevatten, geldt dat blijkbaar ook voor de blender van deze Ren Schofield. Over deze plaat valt weinig moois te vermelden, behalve dat het een bijzonder lekker doorbeukende plaat is die op het grensvlak tussen industriële techno en noise ligt. Luister Trench en je weet of je kan genieten van deze muzikale evenknie van belaagd worden door alle machines die er in je huis te vinden zijn. Ik in ieder geval wel.

9. John Coltrane - A Love Supreme (1965)
De jazzontdekkingstocht ging dit jaar - hoewel op een lager pitje - door, en dan kan ik natuurlijk niet anders dan A Love Supreme nog eens een kans geven. Ik moet natuurlijk nog wel een beetje contrarian zijn, dus ik zal meteen zeggen dat ik Part IV eigenlijk het minste gedeelte vind - het voelt een beetje als een lange opbouw zonder climax. Desalniettemin is alles wat daarvoor komt wel degelijk nogal genieten, van het mompelen van de titel in de opener tot het magistrale saxwerk in het ronduit catchy Part II en de geweldige drumsolo die Part III inluidt. Ik houd wel van jazz die een beetje verbeten klinkt, en in deze verwoede jam is dat zeker het geval. De spiritualiteit hoor ik er (nog) niet in, maar het muzikale genie absoluut wel.

10. Su Tissue - Salon de Musique (1984)
Ik kwam voor het eigenzinnige tongue-in-cheek Janitor van new wave bandje Suburban Lawns; ik bleef voor de soloplaat van mysterieuze frontvrouw die kort daarna van de aardbodem verdween. Salon de Musique knalt meteen door de speakers met een vreemd soort intensiteit in zijn repetitieve pianomelodie. Deze intensiteit neemt eigenlijk alleen maar toe, ondanks de relatief ingetogen aanpak van dit kunstwerkje: wanneer Tissues zang zich erbij voegt in de afsluiter, zou ik zelfs het anglicisme larger than life erbij willen pakken. Een vreemd, anachronistisch kunstwerkje dat ik niet al te vaak opzet, maar waar ik wel bijzonder van kan genieten wanneer ik dat wel doe.

Leuk, hoi123! Heb Hakushi Hasegawa opgezet en heb halverwege al stevige hoofdpijn, klinkt leuk.

Blijft een tof topic dit. Ik zal ook de gedachteoefening aangaan om te bedenken welke albums dat voor mij zijn geweest afgelopen jaar.

1. Peru - Continents (1983)
2. The Necks - Travel (2023)
3. Jorge Ben - A Tábua de Esmeralda (1974)
4. Solar Fields - Blue Moon Station (2003)
5. Broadcast - The Noise Made by People (2000)
6. Larry Jon Wilson - New Beginnings (1975)
7. Wolfgang Bock - Cycles (1980)
8. Giles Corey - Giles Corey (2011)
9. Redshift - Redshift (1996)
10. Gustavo Cerati - Bocanada (1999)

Best een tof jaar met wat mooie muzikale ontdekkingen. Mijn liefde voor oude elektronische muziek heb ik verdiept met nieuwe namen als: Wolfgang Bock, Wolfgang Riechmann, Peru en Richard Pinhas. Ook heb ik wat toffe ambient-techno gevonden met Solar Fields en Redshift. Gustavo Cerati was een RYM-ontdekking. Het inktzwarte gelijknamige album van Giles Corey is een mokerslag van een Mume-ontdekking. Jorge Ben en Larry Jon Wilson leerde ik kennen door luisteronderzoek voor de Jordy’s. Voer voor latere exploratie. Broadcast kende ik als band wat langer, maar kwam dit jaar pas echt goed binnen; wat een prachtmuziek! Grootste ontdekking is The Necks. Een tegendraadse jazz-ambient/rock-trio dat op elk album wel iets verrassends doet.

De oude oogst van 2024:

1. De Jeugd van Tegenwoordig - "Ja, Natúúrlijk!" (2013)
2. Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)
3. Doctor Butcher - Doctor Butcher (1994)
4. Masta Ace - A Long Hot Summer (2004)
5. De Jeugd van Tegenwoordig - De Machine (2008)
6. Dr. Dre - 2001 (1999)
7. Irène Drésel - Hyper Cristal (2019)
8. J Dilla - Donuts (2006)
9. Kula Shaker - K (1996)
10. Shania Twain - Come on Over [International Remixed Version] (1998)

Shania Twain, die zag ik niet aankomen

Ik ook niet Toevalstreffer op tweedehandsmarktje, de cd speelde vervolgens wekenlang in de auto.

Pas in 2024 voor het eerst beluisterd:

1. Charles Wesley Godwin - Family Ties (2023)
2. Marc Lavoine - Marc Lavoine (1985)
3. Elvis Presley - That's the Way It Is (1970)
4. Alice Boman - The Space Between (2022)
5. Shawn James - The Dark & The Light (2019)
6. Unloved - Heartbreak (2019)
7. Colby Acuff - Western White Pines (2023)
7. Elvellon - Until Dawn (2018)
9. Lauryn Hill - The Miseducation of Lauryn Hill (1998)
10. Bob Sumner - Wasted Love Songs (2019)

Veel oude albums beluisterd dit jaar (veel meer ook dan nieuwe), vooral via het Reis rond de wereld topic waardoor ik o.a. Réunion als nieuw favoriet muziekland ontdekte. Een deel van de oogst, waarbij ik 2023 nog buiten beschouwing laat.

4,5*
01. The The - Soul Mining (1983)
Van alle westerse popklassiekers die ik afgelopen jaar voor het eerst beluisterde viel deze het meeste in de smaak. Altijd een beetje uit de weg gegaan, omdat ik nooit wild ben geweest van de opvolger die ik in de 90's ooit kocht nadat ik de band had ontdekt via Dusk. Nu alsnog dus en alleen al vanwege Uncertain Smile en Giant dik de moeite waard.

02. Parks - Umber (1996)
Nostalgisch klinkende mix van neoklassiek en ambient uit St. Petersburg, beetje in het straatje van Biosphere, Ulrich Schnauss e.d.. Heerlijk wegdromen op de soms ronduit hemelse klanken.

4*
03. Sachiko Kanenobu - Misora (1972)
Ontdekt via Wim Wenders' Perfect Days, een van de beste films die ik het afgelopen jaar zag. Sachiko Kanenobu is een Japanse folkzangeres (of welicht zelfs dè Japanse of zelfs de eerste Japanse folkzangeres) die indertijd werd beïnvloed door The Pentangle en Joni Mitchell, maar toch heel eigen muziek maakte.

04. Maryam Saleh, Tamer Abu Ghazaleh & Maurice Louca - Lekhfa (2017)
Ontdekt via het topic 'Reis rond de wereld', toen we daar in het Midden-Oosten waren aanbeland (Saleh en Louca zijn Egyptisch, Ghazaleh Palestijns). Muzikaal is het een wat experimentele mengeling van traditionele Arabisch muziek, chaabi, rock en electronica. Dit klinkt redelijk ontoegankelijk, maar ik was eigenlijk gelijk verkocht. Heerlijke muziek.

05. Mina - Studio Uno (1965)
Mina uit Italië kende ik wel van wat losse sixties singletjes, maar haar eerste studioplaat bleek pas echt een voltreffer. Gewoon uitstekende Italiaanse popmuziek. Als je eens andere Europese midden jaren '60 pop wilt dan pak 'm beet France Gall of Dusty Springfield, dan zit je hier goed.

06. Einstürzende Neubauten - Fünf auf der nach Oben Offenen Richterskala (1987)
In de 90's leende ik al eens Neubauten cd's bij de bibliotheek, maar helemaal landen wilde het niet. Maar als ik er nu voor ga zitten, kan ik hier helemaal in opgaan, zeker als het wat meer gericht is op ritme zoals in deze plaat. Geweldige band.

07. Satoshi Ashikawa - Still Way (1982)
Een paar weken heb ik me wat meer verdiept in de Japanse muziekscene, waarbij me opviel dat er in de eerste helft van de jaren '80 veel goede neoklassiek/post-minimalistische/electronische muziek is gemaakt in dit land. Dit album viel bij mij het best in de smaak. Helaas is de maker ervan kort na de release van dit album bij een auto-ongeluk om het leven gekomen.

08. The Durutti Column - The Return of The Durutti Column (1980)
Een Engelse band die zich heeft vernoemd naar een Spaanse anarchistische militie die in de Spaanse burgeroorlog tegen Franco vocht. Opmerkelijke naam en opmerkelijke albumtitel. Muzikaal is het tamelijk dromerige gitaarambient. Een titel als Sketch for Summer spreekt al boekdelen.

09. Roy Montgomery - Temple IV (1996)
Onlangs me wat meer verdiept in de muziek uit Nieuw-Zeeland en ik merkte dat Roy Montgomery een sleutelfiguur is in de experimentele gitaarscene. Ik kende blijkbaar wel een aantal van zijn bands (o.a. The Pin Group en Hash Jar Tempo), maar had geen idee dat steeds dezelfde persoon bij betrokken was. Dit album is uit op Kranky en sluit prima aan bij de andere experimentele gitaarrock/post-rock/psychedelica die daarop werd uitgebracht halverwege de jaren '90.

10. Electrodomésticos - Viva Chile (1986)
Dit album kun je niet los zien van de politieke situatie in Chili, dat toen nog gebukt ging onder de dictatuur van Pinochet (die in dit jaar wel een moordaanslag overleefde). Het is een soort mix tussen de gruizige minimal synth/ebm van bands als Ministry, Skinny Puppy en Fad Gadget en de sample-esthetiek van My Life in the Bush of Ghosts (Eno/Byrne). Via allerlei verknipte samples worden diverse maatschappelijke thema's aangesneden, terwijl de muzikaal prettig doordendert (zonder dat er een gitaar aan te pas komt overigens).

Verder nog boven de 4* scorend:
mij nog onbekende albums van favoriete artiesten
Labradford - Mi Media Naranja (1997)
Low - Ones and Sixes (2015)
Pavement - Terror Twilight (1999)
Talking Heads - Naked (1988)
The Chills - Submarine Bells (1990)
The Fall - Grotesque (After the Gramme) (1980)
World Party - Goodbye Jumbo (1990)

electronisch/neoklassiek met soms een toefje jazz
Dariush Dolat-Shahi - Electronic Music, Tar and Sehtar (1985)
Harold Budd - The White Arcades (1988)
Hiroshi Yoshimura - Music for Nine Postcards (1982)
Labelle - Univers-île (2017)
Library Tapes - A Summer Beneath the Trees (2008)
Mario Batkovic - Mario Batkovic (2017)
Matthew Collings - Silence Is a Rhythm Too (2014)
Merope - Naktės (2018)
Merope - Salos (2021)
Michel Banabila - Uprooted (2019)
Peter Broderick - Peter Broderick – http://www.itstartshear.com (2012)
Robert Farrugia - Slow Morning (2017)
Sebastian Plano - Impetus (2013)
Zbigniew Preisner & Leszek Możdżer - 10 Latwych Utworow Na Fortepian (2000)

(dwarse) gitaren
advantage Lucy - Fanfare (1999)
Deutsch Amerikanische Freundschaft - Alles Ist Gut (1981)
Gongjoong Doduk - Gongjoong Doduk (2015)
Hash Jar Tempo - Under Glass (1999)
Holger Czukay - On the Way to the Peak of Normal (1981)
Kino - Gruppa Krovi (1988)
Scraping Foetus Off the Wheel - "Hole" (1984)
The Trees and The Wild - Zaman Zaman (2016)
The Verlaines - Hallelujah - All the Way Home (1985)

beats (van discopop tot dubtechno)
AL-90 - Code 915913 (2015)
Change - Change of Heart (1984)
International Music System - International Music System (1983)
Jupiter Jax - Visitors (2015)
Kiasmos - Kiasmos (2014)
LA Vampires with Maria Minerva - The Integration LP (2012)
r.roo - Autistic Dance (2015)
Ricardo Villalobos - Salvador (2006)
Sraunus - Surrealismus (2022)

exoten
Candra Darusman - Indahnya Sepi (1981)
Erkin Koray - Elektronik Türküler (1974)
Kim Jung Mi - Now (1973)
Marlon Williams - Marlon Williams (2015)
Muzsikás - Nem Arról Hajnallik, Amerről Hajnallott... (1986)
Rod Stewart - Atlantic Crossing (1975)
Selda - Selda (1976)
Sergent Garcia - Un Poquito Quema'o (1999)
Vangelis - Blade Runner (1994)

De meeste nummers van haar vind ik nauwelijks te verteren, maar You're Still the One is schitterend. Zoete tekst, maar heel oprecht gezongen en de mandoline doet me wat aan R.E.M. denken.

1. Punishment of Luxury - Laughing Academy (1979)
2. Candi Station - I'm just a Prisoner (1969)
3. Up, Bustle and Out - Light 'em Up, Blow 'em Out (1997)
4. Bobby Bland - Two Steps from the Blues (1961)
5. Shelagh McDonalds - Stargazar (1971)
6. Clock DVA - Advantage (1983)
7. Hungry Ghosts - Hungry Ghosts (1999)
8. The Cavedogs - Joyrides for Shut-Ins (1990)
9. Chet Baker - Chet (1959)
10. Spaceman 3 - Playing with Fire (1988)

In 2023 liet ik wederom verstek gaan, maar nu ben ik, met dezelfde disclaimers, toch maar weer van de partij.

01 Present - Triskaidekaphobie (1980)
Debuutalbum van deze Belgische groep, die een zijproject vormt van Univers Zero, één van de vijf originele Rock In Opposition (RIO) bands. De muziek is van nature natuurlijk een tikkeltje tegendraads, maar ik had met ander werk en wat losse nummers hier al wat bekendheid opgebouwd en zo werd de eerste integrale beluistering van Triskaidekaphobie toch een warm bad.

02 Nektar - Recycled (1975)
Helemaal niet tegendraads is de muziek van Engelands meest Duitse band (de albums zouden in een thematische rangschikking lekker dicht bij Eloy staan). De vierde Nektar in de collectie (maar wel pas 1 op cd, het wordt weer tijd voor een boxje...).

03 Saga - Saga (1978)
Deze Canadese light-progband heeft hier lang niet helemaal de aandacht gekregen die het verdiende. Een zekere vlees-noch-vis-uitstraling, een wat geëxalteerde zanger en een paar niet erg overtuigende 21e eeuwse albums zijn maar een greep uit de redenen. Maar nadat eerst Silent Knight (Don't Be Late!) al een aantal jaar in de herwaardering lag, heb ik ditmaal via twee chaotisch geordende boxjes onder meer de eerste zeven albums in huis gehaald. Hoewel het productioneel later wat beter zou worden, maakt het titelloze debuut voorlopig de beste indruk.

04 OMD - Bauhaus Staircase (2023)
Dit is natuurlijk een beetje smokkelen, maar ja, ik hoorde Bauhaus Staircase voor het eerst in 2024, dus deze nu 14 maanden oude release kon niet mee in mijn Top 10 van 2023. De vorige release van OMD heb ik gelaten voor wat hij was, maar in voorbereiding op het concert heb ik Bauhaus Staircase maar wel aangeschaft en dat is een uitstekende veteranenplaat, met Anthropocene als uitschieter.

05 Judas Priest - Sin After Sin (1977)
Nog een optredengedreven aanschaf: op Graspop zou ik Judas Priest gaan zien, dus dat was een mooie aanleiding voor nog eens een boxje, in aanvulling op de tot dan toe vrij karige collectie. Zoals dat met oudjes soms gaat: Sin After Sin laat horen welke kant Judas Priest op zou gaan en deels ook juist welke kant ze niet op zouden gaan en dat levert een album op dat interessanter is dan sommige latere albums waarop de definitieve vorm gevonden is. Het epische Sinner en de thrashmetal avant la lettre van Dissident Aggressor zijn de uitschieters. Eerstgenoemde werd tijdens de prima Graspopshow ook live gespeeld; de geweldenaar Rob Halford op (inmiddels) 73-jarige leeftijd aan het werk zien, is ook buiten de metal-harde kern wel een aanrader.

06 Uriah Heep - Look at Yourself (1971)
Ook Uriah Heep stond op Graspop, maar dat was meer een katalysator dan de hoofdaanleiding voor de aanschaf van Look at Yourself, aangezien deze orgelrockers al wat langer in mijn (hernieuwde) belangstelling stonden. Look at Yourself haalt het (voorals)nog niet helemaal bij de magistrale voorganger Salisbury, maar met opnieuwe een claim to (prog)fame (July Morning), een voor mij nog onbekende deep cut (Shadows of Grief) en het geen krans behoevende titelnummer, zal Look at Yourself de weg naar mijn cd-speler nog wel even weten te vinden.

07 The Associates - The Affectionate Punch (1980)
Al vaker gememoreerd, maar soms lukt het met de losse liedjes van een artiest echt niet en blijkt het in albumvorm ineens wel allemaal op zijn plek te vallen. The Associates, waarvan de MML-klassiekers voor mij tussen "spreekt niet zo aan" en "is ronduit irritant" laveerden, vormen een nieuw hoofdstuk in deze categorie.

08 Frank Boeijen Groep - Een Zomer Aan Het Eind Van De Twintigste Eeuw (1989)
In de Nederlandstalige ladder geliefd, maar ook in toenemende mate verguisd. Het eerste volledige album dat ik van de Frank Boeijen Groep verkende kweekt wat begrip voor beide kampen, maar toch vooral voor het eerste.

09 Wolfsheim - Spectators (1999)
Hoe Duits wil je het hebben? Op het spoor van deze groep gekomen via The Sparrows and the Nightingales. Die stond hier dan weer niet op; je kunt niet alles hebben.

10 Motörhead - Ace of Spades (1980)
Er zit wat willekeur in de laagste noteringen; uiteindelijk Motörhead gekozen, omdat ook daar een "dat is toch niks voor mij" toch erg mee bleek te vallen.

We mogen weer!! Meteen ook maar m'n stukjes bij de albumpagina's gepost in het kader van het albumgedeelte van Musicmeter punt nl in leven houden.

1. Takagi Masakatsu - Kagayaki (2015)
Mijn meest gedraaide album van het jaar, en verreweg ook. Stijltechnisch is het best lastig om dit te omschrijven: een combinatie van field recordings, traditionele Japanse folkmuziek, met een lichte touch van modern klassiek en electronica misschien? Dit album valt veel makkelijker te omschrijven door middel van het gevoel dat het oproept: het maakt me nostalgisch naar een Japanse jeugd die ik nooit gehad heb. Ik weet niet of het komt door de warme samples van keuvelende bejaarden, de kinderkoortjes of de eindeloos doorzielde instrumentatie, maar ik kan me weinig muziek bedenken die simpelweg zo levenslustig klinkt. Tel daarbij op de extreme sereniteit die er soms om de hoek komt kijken - Urute Haru No Uchi haalt niveaus ervan die zelfs Ichiko naar de kroon steken - en je hebt mijn favoriete plaat van het jaar te pakken.

2. Sonic Dragolgo - My Sweet Honey Bunny (1999)
Ik beloof plechtig dat ik deze plaat niet op nummer twee heb gezet om interessant te doen over het contrast met de nummer één. Maar ja, My Sweet Honey Bunny is een legendarische plaat om precies de tegenovergestelde redenen als dat Kagayaki dat is. Ik ben nu al een aantal jaren liefhebber van hersensmeltende power noise (zoals Dreamcrusher hierboven), maar ik was me er nog niet bewust van dat teringherrie ook zo speels kon klinken. Enter de Nijntje-themed gabbernoise van My Sweet Honeybunny. Deze plaat hangt aan elkaar van de unhinged samples (Spaanse taallessen, schaterende kinderen, lo-fi bluesopnames), met als enige constante factor de compleet geschifte overstuurde gabberbeats die het geheel ondersteunen. Dat betekent niet dat dit eentonige muziek is, integendeel: op SYNTH DE DATE horen we synthgefreak dat de noemer hyperpop 20 jaar avant la lettre verdient, op MIFFY Aphex Twin-achtige breakbeats, en op Bambi gaat het geheel bijna de shoegazekant op. Een ongelooflijk veelzijdige en vooruitstrevend album waar ik nog lang niet op uitgeluisterd ben, al is het maar omdat ik in de sportschool met dit op anderhalf keer zo goed presteer.

3. The Zombies - Oddysey and Oracle (1968)
Als gecertificeerde heiligehuisjeshater wat betreft oudelullenmuziek had ik het eigenlijk al opgegeven om nieuwe "grote" pop/rockplaten uit de jaren '60 te ontdekken, maar wat ben ik blij dat ik The Zombies alsnog een kans heb gegeven. Dit album bevat alle ingrediënten die muziek uit de jaren '60 zo charmant kan maken, maar weet ze slimmer te doseren dan andere bands. Zo zijn er ontwapenend simpele teksten, maar dan ook een verrassend naargeestige linkerhoek met "A Rose for Emily". Verder blinkt deze plaat uit in indrukwekkend fijnmazige composities, maar nergens klinkt het klinisch - sterker nog, Care of Cell 44 is één van de meest euforische liedjes die ik dit jaar gehoord heb. Tot slot hebben we de verslavende harmonieën die een Beach Boys ook zo geweldig maken, maar door het iets ingetogenere instrumentarium wordt het nergens te zoet. Ik ga het zeggen: stiekem luister ik liever naar Oddysey and Oracle dan enige andere pop/rock-plaat uit dit decennium. En Friends of Mine is ontwapenendere tweepop dan alles wat zich ooit tweepop heeft genoemd.

4. Gavin Bryars - The Sinking of the Titanic (1975)
Het interessante verhaal achter Jesus' Blood Never Failed Me Yet is eerder dit jaar al door Teunnis vastgelegd, maar ik wil hierbij de kans grijpen om het dan nog even over het fenomenale titelnummer van deze plaat te hebben. Het is ongelooflijk cool - en ook vreemd aangrijpend - hoe Bryars op dit muziekstuk het vioolkwartet (?) dat hij laat spelen balanceert met het kolossale dissonante gebrom op de achtergrond. Noem mij een simpele ziel, maar hoe dit contrasteert met de melodieuze pracht is een heel treffende muzikale representatie van verval die me iedere keer raakt. Op een bepaald moment, zo rond de vijftiende minuut, is er plotseling niets over dan deze brom, en ook na twintig keer luisteren verbaas ik me over het verdovende effect dat het op me heeft. In de hit-or-miss-zoektocht door post-minimalisme (sorry Philip Glass, ik kan je muziek niet uitstaan!) is dit een erg grote hit geweest.

5. The Congos - Heart of the Congos (1977)
Fisherman draaide ik al een aantal jaren grijs, en ik ging er vanuit dat dat wel genoeg van het genre voor me zou zijn: reggae is misschien wel het laatste wat ik noem als mensen vragen naar wat voor muziek ik allemaal luister. Goed, ik had het dus wél eerder moeten proberen, want dit album heeft niet alleen genoeg te bieden buiten het hitnummer, Open Up The Gate overtreft het misschien wel. Sowieso werkt de lofi-productie die me op Fisherman eerst een beetje tegenstond op plaatniveau juist verdomd goed: het voegt allemaal toe aan het eindeloos lome, tevreden sfeertje waar Heart of the Congos je in vervoert. Je zou me niet kunnen betalen om een jointje op te steken want mentaal allergisch helaas, maar met deze plaat krijg ik zowaar een beetje FOMO naar hoe het moet dit zijn om dit licht stoned te beleven.

6. Lechuga Zafiro - Desde los Oídos de un Sapo (2024)
Dit album heeft me laten beseffen hoe gek het eigenlijk is dat alleen het hyperpopelement van het pionierswerk van SOPHIE is doorgezet door andere artiesten. Een ander fundamenteel onderdeel van haar muziek, namelijk haar verkenning van texturen van geluid, heb ik veel minder terug gehoord in de muziek van haar opvolgers. Tot dit album dan: Desde los Oídos de un Sapo is een ongelooflijk frisse verkenning van de dancemuziek, vol klanken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Neem Cama Rota, waar deze Uruguyaanse dj junglegeluiden vermengt met meedogenloze metaalachtige bonzen, desoriënterende ritmes en een soort elektronisch gekras tot een geheel dat een Victoriaans kind zou doen flauwvallen. Het is allemaal zo ontregelend en interessant dat ook de rustigere nummers, meestal de achilleshiel van een danceplaat, erg overtuigen. Kan niet wachten om deze man op Primavera live aan het werk te zien!

7. Frou Frou - Details (2002)
Veel te lang gewacht met dit album ontdekken, gezien hoe idolaat ik ben van Caroline Polachek en hoe vaak dit album wordt genoemd als proto-Polacheck. En inderdaad, het bevat precies dezelfde etherische warmte die me compleet kan betoveren, met daarbovenop ook nog eens een heerlijk laagje vroege 00's-nostalgie in de productie als kers op de taart. Vooral Breathe In heb ik helemaal platgedraaid dit jaar, wat het extra speciaal maakte om dit pareltje in de tevens 00's-nostalgische serie Six Feet Under tegen te komen.

8. Alice Coltrane featuring Pharoah Sanders - Journey in Satchidananda (1971)
Op de achtergrond heeft mijn jazz-zoektocht zich rustig aan doorgezet dit jaar, en met Journey in Satchidananda heb ik weer een nieuw juweeltje in de collectie. Heerlijk hazy en psychedelisch doordronende Oosterse jazz, die ook nog eens goed uit de hoek komt op de meer traditionele momenten, zoals Stopover Bombay. Verdomd fijn materiaal om mee te werken. Wel heb ik na Isis and Osiris besloten dat nummers in de categorie monumentale-afsluiters-in-legendarische-jazzplaten vaak niet mijn ding zijn (zie ook A Love Surpreme en Black Saint and the Sinner Lady).

9. Naoki Zushi - III (2005)
Maar goed dat ik tot december heb gewacht met dit lijstje aanleveren, want daardoor kon deze prachtige slowcoreplaat die ik vorige week heb ontdekt het ook nog halen. Een terugkerend probleem is dat ik veel comfort haal uit depressieve muziek, waardoor mijn Overtonvenster een beetje verschoven is: veel depressieve muziek klinkt op dit punt gewoon comfortabel in mijn oren. Dit heeft er meerdere keren toe geleid dat ik tijdelijk uit mijn geliefde functie van muziekopzetter in groepen ben ontheven. Met Naoki Zushi zou ik deze fout niet maken: zelfs een doorgewinterde navelstaarliefhebber zoals ik word meegesleept door de pure, onverbloemde neerslachtigheid die hier wordt tentoongesteld. Je moet ervoor in de stemming zijn, maar dan is het wel mensonterend mooi: langzaam neergelegde akkoorden, soms spaars ondersteund (zoals de prachtige synthesizers in de laatste minuut van het openingsnummer), maar vaker alleen vergezeld door de weemoedige zang van Zushi. Kan zich meten met het betere werk van Red House Painters wat mij betreft.

10. Einstürzende Neubauten - ½ Mensch (1985)
In voorbereiding op het aangekondigde Primavera-optreden eindelijk mezelf ertoe gebracht om dit album te verkennen voorbij het titelnummer, dat ik al een tijdje kende en fantastisch vond. En het is inderdaad erg tof, hoewel het me vooral heeft verbaasd hoe toegankelijk een groot deel van deze plaat eigenlijk is. Let wel: zeker niet de hele plaat, Der Tot Ist Ein Dandy klinkt wel degelijk alsof je in een in elkaar stortende staalfabriek bevindt (groot compliment). Maar Fütter Mein Ego, met zijn stoïcijns doorbeukende beat, is eigenlijk gewoon een best wel opzwepende dancebanger; Letzes Biest Am Himmel heeft met zijn zachte gitaartonen zelfs iets comfortabels (ga ik weer). Bij vlagen lijkt de zanger iets te veel inspiratie bij Rammstein te hebben gehaald qua aangezette duisterheid, en Duits zal nooit mijn taal worden, maar over het algemeen kan ik niets meer dan respect hebben voor hoe gedurfd en modern deze plaat klinkt voor zijn tijd.

1. Okkyung Lee - Nihm (2005)
2. Kali Malone - Studies for Organ (2020)
3. Clairo - Charm (2024)
4. KUNIKO - Kuniko Plays Reich (2011)
5. Autechre - AE_LIVE 2022－(2023)
6. Anthony Braxton - Arista Recordings (2008)
7. Camila Bañados - Viento 1. (2024)
8. Sara Minelli - New Resonances (2021)
9. Luna Li - When a Thought Grows Wings (2024)
10. KlangArt Berlin - Chamber Music With Double Bass (2011)

1. Drivin' n' Cryin' - Mystery Road (1989)
2. Maggie Björklund - Shaken (2014)
3. Emahoy Tsegué - Maryam Grèbrou - Ethopian Song (2004)
4. Dino Saluzzi - Ojos Negros (2007)
5. The Mekons - "The Mekons Rock 'N Roll" (1989)
6. X -Los Angelos (1980)
7. Charlie Haden/ Carla Bley - The Ballad of the Fallen (1983)
8. Wailin' Jennys - 40 Days (2004)
9. Mark Lanegan & Duke Garwood - With Animals (2018)
10. Sinéad O'Connor - Sean-Nosnua (2002)

Het was een druk jaar, waardoor ik niet veel aandacht aan muziek schonk. Niettemin heb ik ook dit jaar weer wat toffe albums ontdekt.

1. Laserdance - Future Generation (1987)
Ik hou van oude elektronica. Doorgaans grasduin ik in de muziek van de Berlijnse School. Oude dance beluister ik maar weinig. De Italo Dance van Laserdance beviel me desondanks bijzonder goed. Lekker opzwepende en ongedwongen muziek, maar er zijn genoeg interessante passages en details, waardoor het niet simplistisch wordt. Fire on Earth (1994) werd mij vervolgens getipt door CorvisCristi en die plaat beviel evenzeer erg goed.

2. The Horace Silver Quintet plus J.J. Johnson - The Cape Verdean Blues (1966)
Jazz is een genre waar ik goed van kan genieten. Desalniettemin voelen de traditionele platen voor mij vaak inwisselbaar aan. Het is de reden dat jazz druppelgewijs mijn luisterdieet binnenkomt. Wanneer jazz gecombineerd wordt met een vleugje rock of (bij gebrek aan een betere term) wereldmuziek, slik ik het als zoete koek. Zo ook bij deze plaat. Horace Silver verkent hier zijn Kaapverdische roots. Het levert een opgewekte, spannende plaat op.

3. Peter Silberman - Impermanence (2017)
Ik ben The Antlers uit het oog verloren ná Burst Apart en Familiars. Dit jaar waagde ik mij aan het soloalbum van frontman Silberman. Deze beviel me uitstekend. Een bezwerende en verstilde plaat die desalniettemin erg intens is.

4. Hiroshi Yoshimura - Soundscape 1: Surround (1986)
Ook dit jaar vervolgde ik mijn ambientzoektocht. Yoshimura’s euvre bevat een schatkist aan parels. Zijn muziek is rustgevend, maar ook spannend. De muziek weet de natuur te vangen, onder meer door goed gebruik te maken van omgevingsgeluiden. Ik had verscheidene albums in de top 10 kunnen gooien, maar ik kies voor Soundscape 1: Surround. Dit album doet mij vooral denken aan oceanen, zeeën en beekjes. Something Blue zou bijvoorbeeld passen bij een waterlevel in een videogame.

5. Felt - The Splendour of Fear (1984)
Langgerekte, dromerige gitaarcomposities geserveerd met een new-wave sausje. Het is heerlijk wegdromen bij deze muziek. De tragische klanken houden de aandacht moeiteloos vast.

6. Stephan Micus - Implosions (1977)
Hypnotisch en spiritueel. As I Crossed a Bridge of Dreams is een heerlijke trip. Je hoort sitar, gitaar en woordeloze zang, maar het geheel is een stuk meer dan de som der delen.

7. Lamb - Lamb (1996)
Volgens mij vond ik dit album via de tags “Down-tempo” en “Trip-Hop” via RYM. Op zich kloppen die tags wel, maar dit voelt wel anders aan dan een Massive Attack of een Portishead. Bezwerende, originele muziek.

8. Sweet Trip - Velocity : Design : Comfort (2003)
Indietronica is voor mij nog een grotendeels onbekend terrein. Ik vind Múm geweldig en als je RYM mag geloven, vallen ook bepaalde platen van Animal Collective en Björk hieronder. Sweet Trip heeft wat weg van die namen, maar eigenlijk is het wel zo’n gevarieerde plaat, dat ik de muziek zo te kort doe. Heel erg mooi is het in ieder geval.

9. Woob - Woob 1194 (1994)
Dit is een spacy ambientplaat met omgevingsgeluiden en filmflarden. Steekt fijn in elkaar.

10. Erik Truffaz & Murcof - Being Human Being (2014)
Mooie versmelting van jazz en electronics met een wat onheimlisch sfeertje. Avontuurlijke muziek die buiten de lijntjes kleurt. Ken van beide heren verder niks, dus dat biedt nog wat voor de toekomst.

11. Cesária Évora - Miss Perfumado (1992)
Nadat The Cape Verdean Blues mij goed beviel, ging ik op zoek naar meer muziek uit Kaapverdië.
Zo kwam ik uit op deze Fadóplaat van Cesária Évora. De plaat vind ik wisselvallig, maar Sodade is een prachtnummer. Vandaar een honorable mention aan het eind van mijn top 10.