Belachelijk veel al

1. Slowdive - Pygmalion (1995)
2. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
3. Sweet Trip - Velocity : Design : Comfort (2003)
4. Charli XCX - how i'm feeling now (2020)
5. George Clanton - 100% Electronica (2015) (+ Slide (2018))
6. Kedr Livanskiy - Your Need (2019)
7. Eartheater - Trinity (2019)
8. Kelsey Lu - Blood (2019)
9. Buscabulla - Regresa (2020)
10. Slowdive - Slowdive (2017)
11. Lido Pimienta - Miss Colombia (2020) (+ La Papessa (2016))
12. M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts (2003)

Herontdekt:
1. Candy Claws - Ceres & Calypso in the Deep Time (2013)
2. Cocteau Twins - Victorialand (1986)
3. Ride - Nowhere (1990)
4. Radiohead - Amnesiac (2001)
5. Mazzy Star - So Tonight That I Might See (1993)

Zoiets.

Als we op deze manier verder doen gaat Slowdive de volgende zijn die de kaap van 1000 last.fm scrobbles haalt (in een nek-aan-nek race met My Bloody Valentine).

Toevallig dit interessante topic ontdekt. Ik kom voor dit jaar momenteel uit op dit fijne tiental:

1. The Streets - Original Pirate Material (2002)
2. Frank Marino - The Power of Rock and Roll (1981)
3. Danny Brown - Atrocity Exhibition (2016)
4. Mark Morrison - Return of the Mack (1996)
5. Tame Impala - InnerSpeaker (2010)
6. Monza - Grand (2005)
7. Hoover - A New Stereophonic Sound Spectacular (1996)
8. T.C. Matic - T.C. Matic (1981)
9. Crash Course in Science - Signals from Pier Thirteen (1981)
10. Godspeed You Black Emperor! - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)

De meeste daarvan op basis van één nummer dat in een laddertopic of Song van het Jaar-topic passeerde en dat me nieuwsgierige maakte naar meer (bv. Frank Marino en Crash Course dankzij SvhJ 1981, The Streets via SvhJ 2002, Danny Brown en Mark Morrison in de MuMeLadder ...).

1. Jenny Hval - Blood Bitch
2. Slint - Spiderland
3. Boards of Canada - Tomorrow's Harvest
4. Candy Claws - Ceres & Calypso in the Deep Time
5. Pom Pom Squad - Death of a Cheerleader
6. Fuck Buttons - Tarot Sport
7. Visible Cloaks - Reassemblage
8. Aya Gloomy - Kanjiru
9. HMLTD - West of Eden
10. Kero Kero Bonito - Bonito Generation

Misschien relatief wat vroeg, maar goed, je ligt opgesloten op je kamer met een coronabesmetting en je moet wat:

1.Shiina Ringo - Karuki Zamen Kuri No Hana (2003) 4,5*
Eigenlijk heb ik deze in 2020 vlak na het opstellen van mijn vorige, ook wat te vroege lijstje ontdekt, maar dit jaar ben ik volledig overtuigd geraakt van de complete genialiteit van mevrouw Appel. Dit gestoorde poprocknoisejazzfunkalbum kleurt zodanig buiten de lijntjes dat je je gaat afvragen of die lijntjes er überhaupt ooit wel waren, maar heeft als rode draad de waanzinnige kwaliteit van melodieën die Ringo uit haar mouw schudt. Nog indrukwekkender is het feit dat Ringo het begrip multi-instrumentaal een nieuwe betekenis geeft: ik moet beschaamd bekennen dat ik niet veel meer dan de helft van het twintigtal (!) instrumenten ken dat ze op dit album bespeelt. Leuker heeft popmuziek wat mij betreft nooit geklonken.

2. Steve Reich - Music for 18 Musicians (1978) 4,5*
Dit is dan weer de meest recente "ontdekking" uit deze lijst, en ook eentje die serieuze kans maakt om een all-time favourite te worden. Ik heb dit stuk eerder wel eens aangeslingerd op momenten dat mensen muziek met Reich vergeleken, maar het leek me altijd meer concept dan inhoud, dus ik heb er nooit echt de moeite ingestoken. Tot dit jaar dus. Er is al veel over dit album geschreven, dus ik houd het er maar bij dat muziek zelden zo mooi heeft geklonken als bepaalde fragmenten uit dit stuk (rond de veertiende minuut kan je mij in stukjes opvegen), en misschien wel nooit zo uniek. Muziek om op te zetten om je te verwonderen over hoe mooi de zon schijnt.

3. Tom Zé - Estudando O Samba (1976) 4,5*
God, wat ben ik verslaafd geweest aan Doi in de maanden nadat ik dit album heb leren kennen. De euforische polyritmes in de laatste minuut in combinatie met de gekwelde tekst, in combinatie met koortjes, in combinatie met deze gepassioneerde recente uitvoering van opa Zé - het heeft allemaal zo in m'n hoofd gezeten dat het me letterlijk 's nachts heeft wakker gehouden. Moet je nagaan hoe blij ik was toen ik erachter kwam dat de rest van het album nog genoeg knallers bevat: allemaal met de melodieuze weelderigheid van MPB, maar net dat beetje experimenteerdrift om me rechtop overeind te blijven houden.

4. Jorge Ben - A Tábua de Esmeralda (1974) 4*
Ook deze in het staartje van 2020 ontdekt, en het heeft m'n lockdown destijds aanzienlijk verlicht (net zoals mijn huidige). Heeft misschien wel niet het scherpe randje dat me zo verliefd heeft gemaakt op opa Zé, maar is gewoon zo godsgruwelijk troostend en warm! Minha Teimosa, Uma Arma Pra Te Conquistar is mijn meest gedraaide nummer van het jaar, ik snap niet hoe ik muziek zo sympathiek kan vinden als ik de taal nauwelijks spreek en ik ben ontzettend jaloers op hoe Ben met zijn ritmische gitaarspel tegelijkertijd opzwepend als melancholisch kan klinken.

5. Selda - Selda (1976) 4*
Opmerkelijk hoe je zelfs met een aardappel als opname-apparatuur een album nog zo genietbaar kan laten klinken. Het debuutalbum van deze Turkse protestzangeres klinkt op zijn best aftands, maar vreemd genoeg voegt dat toe aan de charme ervan. De klaaglijke melodieën van mevrouw Bagcan klinken na even wennen aan het Turkse palet aan tonaliteit eigenlijk bijzonder catchy, en soms ondanks de aangesneden onderwerpen ronduit dansbaar. Luister naar Yas Gazeteci als je Altin Gün wil horen toen geen van hun leden geboren was.

6. Good Night & Good Morning - Narrowing Type (2012) 4*
Een bedwelmende valiumroes die het midden houdt tussen slowcore, ambient en postrock. Ik las iemand op het internet schrijven dat hij moeite had om dit album aan te slingeren, omdat het te veel hem deed denken aan de comfortabele lethargie die depressie hem bood, en ik kan me dat goed voorstellen. Met mate geconsumeerd is het wel een prachtige manier om door de donkere dagen heen te komen, met bovendien een spanningsboog die geweldig over het album heen is opgebouwd.

7.Steve Hiett - Down on the Road by the Beach (1983) 4*
Deze twee albums horen naast elkaar, want om de lethargische roes van Narrowing Type te verdrijven heb ik deze regelmatig meteen erna afgespeeld. Vreemd dat ik dit album uiteindelijk het meest in de winter heb gedraaid - of juist niet, want de zomersheid van deze gloedvolle slacker rock is misschien juist in de donkere lockdownmaanden het meest nodig. Oh ja, en hij staat alleen op Youtube, en dat is zo'n gedoe als je je lappie niet bij de hand hebt. De muzikale manifestatie van zonnebril op, limoentje in de hand, zonnetje op je bek, drijven op een luchtbed. Ook hét grote voorbeeld van dat de sfeer op een album soms zó overtuigend kan zijn dat het de niet bijster bijzondere songwriting kan compenseren.

8. Metá Metá - MetaL MetaL (2012) 4*
Nog één Braziliaans album om het af te leren. Deze band ontdekt naar aanleiding van het vrij geweldige soloproject van zangeres Juçara Marçal dit jaar, en wederom ben ik erachter gekomen dat je voor atonale, ongezellige muziek soms juist naar dit land moet kijken. Sambaritmes die worden afgewisseld met vals getrompetteer en desoriënterende, nietsontziende jams - what's not to love? Oya is het absolute prijsnummer van deze plaat, en één van mijn favoriete liedjes die ik dit jaar heb ontdekt.

9. James Blackshaw - Sunshrine (2005) 4*
Mijn favoriete ontdekking van de Super Tip-topper dit jaar (kusje aan niels94) (wanneer mogen we weer, trouwens??), en ook het hoogtepunt van wat ik tot nu toe van het American primitivism-genre heb verkend tot nu toe. 26 minuten aan ontluisterende tokkelpatronen, afgewisseld met hypnotiserende windgongs, licht xylofoonspel en prachtig ondersteunend accordeonwerk. Ik was er nog niet helemaal van op de hoogte dat je met een open gitaarstemming en tokkelwerk zo veel moois kunt bereiken, dus het heeft me geïnspireerd om ook te proberen zo'n epos van een nummer te maken, om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik helaas bij verre na niet zo getalenteerd ben als meneer Blackshaw. Had ik kunnen weten.

10. Candy Claws - Ceres & Calypso in the Deep Time (2013) 4*
Om het rijtje af te sluiten nog een album dat simpelweg gewoon een grote vibe is. Niet ieder nummer op dit album is even pakkend, maar de sprookjesachtige, verwonderde sfeer is alom aanwezig. Daar komt bovenop dat de hoogtepunten, te weten Pangea Girls met z'n heerlijke baslijntje, Fell in Love met z'n prachtige akkoordenprogressie en Transitional Bird met z'n indrukwekkende gitaarmuur, erg hoog zijn. Daarnaast ook erg leuk dat dit album echt vol voor het begrip conceptalbum gaat: de nummers vertellen samen het verhaal van een meisje en haar zeehondenvriend die prehistorische landschappen verkennen.

Bubbling-under:

11. Brigitte Fontaine, Areski & Art Ensemble of Chicago - Comme à La Radio (1970)
12. Aksak Maboul - Un Peu de L'Âme des Bandits (1980)

Oja, en nog een lijstje van losse nummers die niet van deze albums komen, maar ik alsnog genoemd wil hebben:

1. João Gilberto - Estate
2. The Dead Texan - The Struggle
3. Black Eyes - Deformative
4. Belong - October Language
5. John Martyn - Solid Air
6. Women - Heat Distraction
7. Susumu Yokota - Blue Sky and Yellow Sunflowers
8. La Lá - Bébés
9. Overmono - Everything U Need
10. Os Tincoãs - Cordeiro de Nanã

1. Slowdive - Pygmalion (1995)
2. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
3. Sweet Trip - Velocity : Design : Comfort (2003)
4. A Primary Industry - Ultramarine (1986)
5. Candy Claws - Ceres & Calypso in the Deep Time (2013)
6. Slint - Spiderland (1991)
7. Buscabulla - Regresa (2020)
8. Slowdive - Slowdive (2017)
9. Charli XCX - how i'm feeling now (2020)
10. Loona Odd Eye Circle - Max & Match (2017)

HM: Massive Attack - Mezzanine en Grouper - A I A Observer (maar moet beiden iets meer opleggen, daarom dat ik ze er even uitgooi). Ook heel wat andere dingen ontdekt en herontdekt natuurlijk.

EP ontdekkingen:
1. Aya Gloomy - Kanjiru (2019)
2. Kinokoteikoku - Long Goodbye (2013)
3. Aseul - Slow Dance (2020)

En nooit gerealiseerd dat de ep's van MBV zo goed waren. You made me realise.

Boetiek9999 Zalig dat je Aya Gloomy ook in je lijstje hebt met Aya Gloomy - Kanjiru (2019). Jouw smaak komt enorm goed overeen met die van mij, heb ik al gemerkt. Tof voor een album met maar vier stemmen om 2 keer genoemd te worden. En op RYM ook maar 143 stemmen trouwens.

De laatste drie posten hebben alle drie met dank aan ook Boetiek999 en hoi123 Candy Claws - Ceres & Calypso in the Deep Time (2013) genoemd. Maar 14 stemmen hier!

Eindstand 2021 met nieuwe nummer 1:

1. Converge - Jane Doe (2001) - nieuwe samenwerking met Chelsea Wolfe, besloten om het eerdere werk te ontdekken
2. The Streets - Original Pirate Material (2002) - SvhJ 2002
3. Frank Marino - The Power of Rock and Roll (1981) - SvhJ 1981
4. Danny Brown - Atrocity Exhibition (2016) - MuMeLadder
5. Mark Morrison - Return of the Mack (1996) - MuMeLadder
6. Tame Impala - InnerSpeaker (2010)
7. NOFX - Punk in Drublic (1994) - GH Skatepunk/Poppunk
8. Monza - Grand (2005)
9. Hoover - A New Stereophonic Sound Spectacular (1996)
10. Black Devil - Disco Club (1978) - SvhJ 1978

Gezien het feit dat ik het hele jaar weeklijstjes voor 1996 heb gemaakt is het niet zo gek dat het gros van deze albums uit 1996 (en 95) komt. Mooie ontdekkingen wel, sommige helemaal nieuw, sommige kende ik al een single van.

Buiten mededinging:
0. Seesaw - Ish (1997)
nl - alt rock
Ik kende het 2e en 3e album al maar het debuut is vrij obscuur. Via discogs besteld en wow wat een geweldig album, misschien wel de beste van de drie.

Dan degene waarvan ik nog geen album kende:

1. Audioweb - Audioweb (1996)
uk - britpop/alt rock
Typische 90s mix van stijlen, britpop met senser-achtige harde gitaren en dan ineens een shaggy-achtige rapper, destijds niet meegekregen maar dankzij het 1885/96 weeklijstjes topic helemaal ontdekt.

2. Better Oblivion Community Center - Better Oblivion Community Center (2019)
us - duo-singer-songwriter
Phoebe kende ik natuurlijk, toch nieuwsgierig geworden naar deze samenwerking. Wat ik denk denk ik hun beste nummer vind staat niet op het album (Little Trouble) maar toch een erg lekker album.

3. Urusei Yatsura - We Are Urusei Yatsura (1996)
us - noiserock
Al lang op m'n 'moet ik ooit luisteren'-lijst, eindelijk gedaan (voor het 1996 weeklijstjes topic) en geweldig, ergens tussen Superchunk, Sebadoh en Sonic Youth

4. Tristen - Sneaker Waves (2017)
(+ Tristen - Charlatans at the Garden Gate (2011))
us - singer-songwriter
Ik heb van Tristen meerdere albums ontdekt, de meest recente (afgezien van haar 2021 album) vind ik de beste. Beetje folk, beetje roots, altijd iets bijzonders

5. Alisha's Attic - Alisha Rules the World (1996)
uk - art pop
Ik noemde ze al de 'alternatieve nichtjes van All Saints'; het titelnummer kende ik al maar ook al door het 1996 topic het album aangeschaft en dat is goed, ook tijdgenoten Scarlett zijn niet ver weg.

6. Potty Mouth - Snafu (2019)
us - punkpop
Dit jaar hoorde ik een single van ze, toen bleken ze in 2019 al dit album te hebben. Gewoon lekker en helemaal in mijn straatje.

7. The Organ - Grab That Gun (2004)
ca - pop/rock
Ik heb een single van de band maar geen idee wanneer ik die voor het laatst draaide. Via een topic op twitter toch eens meer gaan luisteren en dat had veel eerder gemoeten.

8. Toenut - Information (1995)
us - noiserock
van Lush achtige dreampop tot heerlijke gekte

9. Like Honey - Leaves (2008)
sw - pop/rock
Volgens mij op twitter opgepikt, fijn album, het enige van deze zweedse band. Doet wat denken aan de Wannadies zeker als de man en vrouw samen zingen.

10. Honeycrack - Prozaic (1996)
uk - powerpop
Lifte mee op de britpop maar is toch meer powerpop

Ook hier maar eens de stand opmaken, die laatste paar dagen verwacht ik geen nieuwe albums meer te ontdekken. Bovenstaande lijst heb ik maar ten dele beluisterd, ik ben grofweg tot 20 albums van de 52 gekomen. Het blijft toch leuker semi-spontaan nieuwe oude muziek te ontdekken. Onderliggende wensen waren ook a) mijn relatieve hiaat in jaren '70 muziek wat weg te poetsen en b) onbekende albums van favoriete artiesten te beluisteren. Met name dat eerste is wel aardig gelukt, met name op het soulvlak kan ik mijn hart nog ophalen.

De 10 die het meest beklijfden:

1. Nils Frahm - All Melody (2018)
Nils Frahm ben ik de laatste anderhalf jaar veel meer gaan luisteren, met name tijdens het werk, en dan luister ik meestal zijn rustige pianowerk (Felt, Graz, Solo, etc.) of de elektronische stukken uit deze periode, dus All Melody en de Encore EP's er gelijk achteraan. Het eerste nummer brengt me weer helemaal terug naar een optreden een paar jaar terug op de main stage van Primavera Sound. Dat was zo bijzonder om te zien hoe hij een heel festivalveld in beroering kon brengen, wetende dat ik hem ook nog eens op een zondagmiddag in de kleine zaal van het Paard een voorprogramma zag verzorgen.

2. Steve Reich, Kronos Quartet & Pat Metheny - Different Trains / Electric Counterpoint (1989)
Zeker niet minder bijzonder, maar geen muziek om nou heel vaak op te zetten. In aanloop naar dodenherdenking gedraaid en het maakte diepe indruk.

3. Low - The Curtain Hits the Cast (1996)
Van Low kende ik het meeste al wel, maar deze dan weer net niet. Gelukkig ingehaald, want dit blijkt een van hun 3, 4 beste albums.

4. Rachel's - Music for Egon Schiele (1996)
5. Orchestra Baobab - Pirates Choice (1982)
6. Cornelius - Fantasma (1997)
7. Townes Van Zandt - For the Sake of the Song (1968)
8. Pedro Santos - Krishnanda (1968)
9. Super Discount (1996)
10. Ramses Shaffy - Ramses II (1966)

eervolle vermelding:
Arthur Verocai - Arthur Verocai (1972)
Bülent Ortaçgil - Benimle Oynar Mısın (1974)
Chocolat Billy - Délicat déni (2018)
Don Cherry - Brown Rice (1975)
Marie Queenie Lyons - Soul Fever (1970)
Milton Nascimento - Milton (1970)
The Fall - This Nation's Saving Grace (1985)

1. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix (1972)

https://i.pinimg.com/originals/f6/b6/a8/f6b6a810ad86313e2c86e9cabd32f29c.jpg

Dit is met afstand mijn favoriete ontdekking van het jaar. RateYourMusic verbeterde zijn lijstsysteem sterk, wat resulteerde in het verschijnsel dat meer obscure platen ook hoog in genretoplijsten konden eindigen, ondanks dat ze relatief minder stemmen hebben. Aangezien folk en prog sowieso genres zijn waar ik de laatste jaren weer steeds meer naar luister, dacht ik dat het een goed idee was om de Progressive Folk-lijst te bekijken, en daar stond Paix in.

Die plaat blies me echt volledig weg tijdens de eerste luisterbeurt en bleef dat het volledige jaar doen. De stem van Catherine Ribeiro behoort tot de indrukwekkendste die ik ooit heb gehoord. Het is pure emotie, ongefilterd, geen grenzen. Enorme sensualiteit, majestueuze uithalen die klinken alsof ze op de top van een berg staat en compleet krankzinnige vocale uitbarstingen die voelen als een voorloper van Diamanda Galás. Muzikaal is de band Alpes ook al zo ontzettend interessant en geestverruimend met een combinatie van folk, prog, krautrock en Kosmische Musik. De plaat bouwt ook echt perfect op. De opening met Roc Alpin zorgt ervoor dat je er gelijk zin in hebt met een enerverende euforische gitaarpartij, een stuwende baslijn en drumpartij en Catherine die grandioos over de track heengalmt met alleen maar la's, maar dat laat klinken alsof dat de belangrijkste zaak van de wereld is. Jusqu'a Ce Que La Force De T'aimer Me Manque is een bloedmooie melancholische chanson. Na die twee korte nummers word je compleet het diepe in gegooid.

De twee composities die hierna volgen zijn ware giganten. De titeltrack is het beste staaltje krautrock/Kosmische Musik dat niet uit Duitsland kwam: met een pulserende beat die nooit in een vast ritme komt en een prachtig melancholische baslijn. Het is een track die je echt in een trance kan brengen door een constant motief, maar ook razend interessant blijft door allerlei minimale wijzigingen, met Catherine Ribeiro als kers op de taart die gepassioneerd declameert en later de baslijn fenomenaal overneemt in haar vocalen. Un Jour... La Mort is een ronduit epische 24 minuten durende afsluiter waar ik eigenlijk gewoon niet goed van weet wat ik er over moet zeggen, magistraal. De melodieën die Ribeiro hier zingt geven me echt bakken met kippenvel.

Na deze plaat had ik binnen no time de eerste vijf van Catherine Ribeiro + Alpes gehoord en schafte ik de Complete Albums-set aan, 35 euro voor negen albums. Het is mijn beste aankoop van dit jaar en Catherine Ribeiro + Alpes is dan ook mijn meest beluisterde artiest van het jaar, met Paix op kop. Als je ook maar een beetje into folk, prog, krautrock en Kosmische Musik bent raad ik dit extreem aan. Het is een plaat die zelfs wel eens in mijn top 10 aller tijden kan gaan eindigen.

Deze positie is ook voor deze albums: Catherine Ribeiro + 2 Bis (1969), N°2 (1970), Âme Debout (1971) en Le Rat Débile et l'Homme des Champs (1974)




2. Luka Bloom - Turf (1994)

De Kringloper blijft een goudmijn aan ontdekkingen voor weinig geld. Soms kijk ik op basis van hoezen wat er eventueel interessant zou kunnen zijn. Deze hoes viel me gelijk op, het had een mysterieus en dromerig karakter. Toen ik de eerste tonen van de plaat hoorde had het ook gelijk dat gevoel. Ik ben verzot op het dronende melancholische akoestische gitaargeluid op deze plaat. Het roept gelijk mistige landschappen op. Luka Bloom is ook familie van een andere grote folkartiest: Christy Moore. Prachtige nummers, pure opnames: het is een studioplaat die live werd opgenomen voor een klein publiek. Muzikaal zou ik het omschrijven als Mark Kozelek, als die in de jaren '90 Chris Isaak-nummers had gespeeld. Ik heb dit album veel gedraaid.




3. Carpenters - Their Greatest Hits (1990)

Nog een Kringloper-aankoop. The Carpenters is een groep waar ik niet echt de neiging had om het een kans te geven. Je hebt een bepaalde associatie soms, en bij The Carpenters was dat dat het enorm gladde zeikmuziek was. In de afgelopen jaren heb ik al meerdere van die associaties ontkracht, bijvoorbeeld bij ABBA en Enya. Het werd dan ook eens tijd om dat bij de Carpenters te doen.

Een ding is zeker: als ik ooit zelf een doommetalproject zou starten en muzikanten zoek, krijgt iedereen deze CD als referentie voor de melodieën waar ik naar zoek. Wauw, wat een melancholie druipt daar vanaf, niet normaal. Ik had niet verwacht dat ik in glossy en weelderige jaren '70-muziek meer trieste en weemoedige melodieën zou vinden dan in een Red House Painters of funeraldoom, maar het is echt zo. Dat die melodieën ook nog eens door een van de mooiste stemmen ooit (Karen Carpenter) worden vertolkt is natuurlijk helemaal een plus. De eerste twee tracks alleen al: Yesterday Once More en Superstar. Niet normaal.

Ook staan er echt wat verrassingen op deze compilatie. De afsluiter is Calling Occupants of Interplanetary Craft (The Recognized Anthem of World Contact Day). Nee, dit is geen Blood Incantation-titel, we hebben het nog steeds over de Carpenters. Het is een cover van de band Klaatu, waarvan een tijd werd gedacht dat dat The Beatles onder een nieuwe naam waren. Supervaag gesproken intro met communicatie met aliens, maar daarna wordt het ineens een grandioze progrocktrack met dikke gitaarsolo's. Genieten.




4. Miles Davis - Dark Magus (1977)

Miles Davis kende ik natuurlijk al wel, maar dit jaar heb ik besloten om wat verder te duiken in de Electric Miles periode die ongeveer van 1969 tot 1975 duurt. Er zijn daar namelijk een aantal albums die jammerlijk onderbelicht blijven vergeleken met In a Silent Way en Bitches Brew. Deze positie is eigenlijk voor meerdere albums: Big Fun, Get Up with It en Dark Magus, waarvan Dark Magus tot nu toe mijn favoriet is. Platen die volstaan met heerlijke uitgesponnen experimentele en vooral vieze funky jams. Het is grensverleggend werk en genreoverstijgend, met ook interessante productietechnieken. Het soort albums waar ik graag voor ga zitten en me laat meevoeren.




5. Electric Masada - At the Mountains of Madness (2005)

Na Electric Miles het livealbum van Electric Masada, ze hebben een connectie. Tijdens het uitpluizen van de Electric Miles-albums kwam ook At the Mountains of Madness snel naar boven. Ik las dan ook veel over een ''moderne Electric Miles-band'' en toen was ik natuurlijk ook gelijk benieuwd, en de naam John Zorn wakkerde die interesse nog meer aan. Hier geldt eigenlijk hetzelfde als bij de eerder genoemde Electric Miles-platen, echt een plaat waar je heerlijk in kan duiken. Toch merk je dat hier het spel hoekiger en feller is, er zit wat dat betreft zelfs nog een scheut experimentele metal in het geheel.

Niet op streamingdiensten, maar van een ander optreden:




6. Grobschnitt - Rockpommel's Land (1977)

De laatste jaren luister ik veel naar de Zweedse band Hällas, die in deze tijd platen maken die ook eind jaren '70 uitgebracht konden worden. Een referentie die daar werd gedropt door Mssr Renard was het Duitse Grobschnitt, een band die al een tijd op mijn beluisterlijst stond. Toen ik in de platenzaak Rockpommel's Land tegenkwam ben ik gelijk het maar eens gaan beluisteren in de zaak en na twee minuten wist ik dat dit album meeging. Ik heb het dan ook met heel veel plezier gedraaid dit jaar. De grootste invloed van de band is overduidelijk Yes op alle fronten, maar er wordt met zo veel vreugde en kleur gespeeld, ik kan zo lekker wegdromen hierop. Op de albumpagina noem ik het dan ook ''Yes op een roze wolk'', met een grotere aandacht voor zwierige folky melodieën en harmonieuze passages.




7. Patty Waters - Patty Waters Sings (1966)

Patty Waters ontdekte ik toen ik op zoek was naar interessante jazzalbums voor de jazzavond op BeatSense. Toen ik de hoes al zag was ik geïntrigeerd. Ik maakte een vergelijking met de foto van Laura Palmer in Twin Peaks en de gehele plaat heeft zo'n surrealistische sfeer. Tijdens de BeatSense-sessie hoorde ik zelf de plaat ook voor het eerst in de nacht, wat echt een perfecte setting was voor deze plaat, maar ook op andere tijdstippen voel je de duisternis volledig. De A-kant bestaat uit vocal jazz die nog vrij sereen is, maar absoluut niet lekker ontspannen is. Je voelt hier al aan alles dat er iets niet klopt, vooral door de dissonanten in het pianospel. Die dissonanten krijgen volledig de ruimte op de compleet krankzinnige veertien minuten durende renditie van Black Is the Color of My True Love's Hair. Een toevalligheid: Luka Bloom covert deze track ook op zijn eerder genoemde Turf-album, maar dan veel meer als het origineel.

Black is the Color of My True Love's Hair door Patty Waters. Als je een track wil waarmee je je gasten duidelijk maakt dat ze eens naar huis moeten gaan: dit is hem. Of je houdt natuurlijk de kunstschoolmensen over die allen zwaar geïntrigeerd naar dit stuk luisteren, waarin Patty Waters op een gegeven moment laat horen dat het woord ''black'' op heel veel verschillende afgrijselijke manieren gezongen kan worden. Het is een voorloper van Diamanda Galás (Galás noemde Waters dan ook als een grote inspiratie) en ik heb zelfs het gevoel dat dit anno nu in een gelijkende stijl door Lingua Ignota gedaan zou kunnen worden en mensen dan zouden zeggen hoe wild en ''avant-garde'' het wel niet is. Nou, Patty Waters deed het al in 1966.




8. Circuit des Yeux - Reaching for Indigo (2017)

Circuit des Yeux ontdekte ik door de nummer 1 in mijn top 10 van ontdekkingen dit jaar: Catherine Ribeiro. Tijdens een Google-zoektocht naar fysieke en vooral betaalde exemplaren van de albums kwam er een link langs met een cover van Sœur de Race van het Catherine Ribeiro + 2 Bis-album, gezongen door Haley Fohr (Circuit des Yeux). Ribeiro was schijnbaar ook erg onder de indruk van Fohr's cover, genoeg redenen om eens heel snel een plaat van Circuit des Yeux te checken. Ja hoor, dit is ook al top. Haley Fohr heeft een enorm speciale stem die een flexibele en androgyne kwaliteit heeft die je ook hoort bij vocalisten als Nina Simone, Antony Hegarty en Tim Buckley. IJzersterke experimentele folkrockplaat die afsluit met een van de mooiste nummers die ik dit jaar hoorde: Falling Blonde. Twin Peaks-sferen, pure dromerige melancholie.




9. Orbital - In Sides (1996)

Electronic-CD's pik ik zo langzamerhand steeds meer op via tweedehands CD's voor leuke prijzen (maximaal 5 euro). De afgelopen jaren was het bijvoorbeeld Lifeforms van The Future Sound of London dat mijn CD-speler veel zag, en dat zorgde ervoor dat ik naar soortgelijke albums zocht. Deze zomer kocht ik The Orb's Orbus Terrarum en Orbital's In Sides, waarvan ik In Sides het meeste heb gedraaid. Het is het soort electronic (samen met Lifeforms) waar je overduidelijk in hoort dat de mensen erachter enorme prognerds zijn en ook zwaar into Kosmische Musik als Klaus Schulze, maar dan in een modern en meer dansbaar jasje. Deze albums staan vol met heerlijk uitgesponnen tracks die volzitten met allerlei interessante texturen. Op In Sides zijn het vooral de beats die de plaat een heel eigen karakter geven, met naar mijn weten een mix van live drums en geprogrammeerde drums. De openingstrack (The Girl with the Sun in Her Head) behoort inmiddels tot mijn favoriete electronic-tracks.




10. The Flaming Lips - Embryonic (2009)

The Flaming Lips is een band die ik natuurlijk ook kende. Ook wist ik van het bestaan van Embryonic af, maar ja, er is zo veel muziek en dan kom je soms niet aan een album toe. Dan zijn er andere factoren die zo'n plaat hoger op je prioriteitenlijst zetten. Een positieve bespreking van de enige echte aerobag die het misschien wel zijn favoriete Flaming Lips-plaat noemt is er een van, en als je hem daarna in de platenzaak tegenkomt is dat de tweede. Even laten opzetten op de stereoinstallatie in de platenzaak en ook hier wist ik na een paar minuten wel: deze gaat sowieso mee. Wat een heerlijke veelzijdige psychedelische experimentele rockplaat is dit. Hier viert The Flaming Lips zijn invloeden van Can en de Electric Miles-periode.

1. The Bhundu Boys - Shabini (1986)
2. Joe Purdy - Who Will Be Next? (2016)
3. Kevin Ayers - Whateverhebringswesing (1971)
4. Opal - Happy Nightmare Baby (1987)
5. Baaba Maal & Mansour Seck - Djam Leelii (1989)
6. Novos Baianos - Acabou Chorare (1972)
7. Judee Sill - Judee Sill (1971)
8. The Bevis Frond - Tryptich (1988)
9. Jorge Ben - Samba Esquema Novo (1963)
10. Broken Twin - May (2014)

Respect voor Don Cappuccino, voor de uitgebreide uitleg bij alle platen. Dat leest nog eens lekker weg. En bedankt voor de name-drop.

Ik vraag mij wel af of The Orb en Orbital nou zo door progressive rock zijn beinvloedt, Paterson zegt zelf van niet, maar verder wel mooie stukjes Don! Denk trouwens dat ze meer door Chicago house zijn beinvloedt.

1. Steve Roden - Stars of Ice (2008)
Op slag verliefd geworden toen ik dit zwaar ondergewaarde ambientalbum dit jaar voor het eerst aanslingerde, en de verliefdheid is alleen maar toegenomen. De eerste tien minuten van dit nummer/album zijn het type bedwelmende, knisperende melodieën die zich kunnen meten met het beste werk van een Stars of the Lid/Basinski, en in de tweede helft slaat het geheel plotseling linksaf richting een minstens even intrigerende folkjam. Hoog in mijn lijst gekomen van favoriete ambientalbums, en een heel grote aanrader voor liefhebbers in het genre.

2. Fausto - Por Este Rio Acima (1982)
Deze tip van Koenr in het Super Tip-Toppertopic had niet meer in mijn straatje kunnen vallen. Breed uitgesponnen folkcomposities, check; melodieën om in te lijsten, check; Portugees check! Ik geef het al aan in m'n langere recensie op de albumpagina, maar Por Este Rio Acima zo'n album dat me doet beseffen wat voor een rijkdommen het folkgenre allemaal te bieden heeft. En, ik herhaal het nog even, kan iemand voor mij een blijer liedje dan Navegar, Navegar vinden? Ik wacht.

3. Daisuke Tobari - Drum (2009)
Ook dit een Tiptoppertip (ditmaals van aerobag), ook ditmaar een non-Europees folkalbum met ambitieuze composities, en toch betovert meneer Tobari me op een compleet andere manier. Drum spreekt meer aan tot het eenzame-mannen-in-berghutten-element van folk, met een zanger die zijn verbluffende tokkelwerk dan wel vergezelt met eenzame en ingetogen zang, dan wel met bijna bezeten kermen. Fantastische folkplaat die me lang dierbaar zal blijven.

4. Fiona Apple - The Idler Wheel... (2012)
De nummer vier en degene die erna volgt zijn de valsspeelplaten van dit jaar, want van Fiona Apple en Cocteau Twins kende ik allebei al jaren een andere plaat. Toch vind ik dat ze thuis horen in dit rijtje, want het was op basis van het werk dat ik van beide artiesten kende niet per se in me opgekomen om een ander album van ze aan te slingeren, totdat ik dit jaar zin had om Fetch the Bolt Cutters te luisteren zonder zin te hebben in een specifiek nummer van Fetch the Bolt Cutters. Die rol vervult The Idler Wheel perfect, en eigenlijk beter: de teksten zijn hier vaak nog iets gevarieerder, en de songwriting ook meer uitgebreid. Ik denk aan het verslavende pianoritme in Left Alone, de onverwachte akkoordwisselingen in Werewolf, en het eindeloos verslavende chaotische koortje dat Hot Knife afsluit. Geniale popplaat van een zangeres die zichzelf bloot kan leggen als geen ander.

5. Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas (1990)
Ik heb me er lang stuurs tegen verzet, maar in 2022 heb ik ook moeten toegeven: de muzikale esthetiek van de jaren '80, met z'n holle drums en zoete synths is soms eigenlijk heel erg fijn. Uitgerekend een album dat eigenlijk niet meer in dat decennium thuishoort heeft daarvoor gezorgd: Heaven Or Las Vegas is niets minder dan weelderig, met al die vaag herkenbare muzikale tapijtjes die Elizabeth Fraser en haar consorten over je heen draperen. Heerlijk warme plaat die een oneindige replay-waarde heeft.

6. Charlie Megira - The Abtomatic Misterzinger Mambo Chic (2001)
Ik woonde dit jaar een tijdje in Krakau, een stad met één van mijn favoriete buurten op aarde, te weten de joodse wijk Kazimierz: een wijk vol met half vervallen synagoges, de leukste cafés op aarde en antiekmarktjes waar men fotoboeken van een paar generaties verkoopt. Nou goed, geen beter album om deze buurt mee te verkennen dan de krakende deuntjes van Charlie Megira, die soms wel uit een grammofoon lijken te komen. Deze te jong gestorven Israëlische muzikant heeft veel muziekstijlen verkend, maar op dit album maakte hij nog supercomfortabele, warme gitaarmelodieën die ik nog steeds niet beter kan beschrijven dan proto-Cindy Lee. Verdient veel meer aandacht op MuMe!

7. Douglas Germano - Escumalha (2019)
Ik weet niet goed wat het is met Brazilië en laatbloeiers, maar na het magnum opus van Elza Soares op haar vijfentachtigste en de meesterwerkjes die Juçara Marçal vanaf haar vijftigste heeft afgeleverd, begin ik met het vrij geweldige Escumalha van de 50-jarige, maar pas in 2011 gedebuteerde Douglas Germano een trend te ontwaren. Germano slaat je op dit album om de oren met geweldige ritmes die ik sinds Tom Zé niet meer zo opzwepend en spannend heb gehoord, met een warm instrumentarium waarin de fluit een grote rol opeist. Vooral de opener en afsluiter zijn echt van een ongekend niveau, maar de hele plaat is een aanrader voor iedereen die Brazilië een warm hart toedraagt.

8. El Polen - Fuera de la Ciudad (1973)
Ziehier het nut van een paar weekjes wachten met dit lijstje presenteren, in tegenstelling tot vorige jaren: ik heb de genialiteit van El Polen pas in de laatste weken ontdekt, wederom met dank aan aerobag. Ik begin steeds meer in te zien wat voor een pareltjes het progressieve folkgenre de wereld in de jaren '70 heeft gebracht. Fuera de la Ciudad brengt je rechtstreeks de Peruaanse hooglanden in, met ambitieuze composities die desalniettemin melodieën bevatten die op een popalbum niet zouden misstaan (compliment). Zo zijn de laatste minuten van El Hijo del Sol gewoon één groot feestje, en is de ontlading in de opener wanneer de zanglijn voor het eerst inslaat zo groot dat je het nummer nog een keer wil opzetten voordat het überhaupt is afgelopen. Zelfs de fluitjam waarmee het album wordt afgesloten werkt overtuigend.

9. Iva Bittová & Vladimír Václavek - Bílé Inferno (1997)
Bittová heeft een stijl van vocale voordracht die het album automatisch tot freak folk bombardeert, maar dat neemt niet weg dat dit een bijzonder intrigerend folkabum is met zijn ritmisch uitdagende composities en rijke gitaarspel van Vladimir Václavek. Om nog één keertje in herhaling te vallen, laat ook dit album zien wat er voor een rijkheid te vinden is binnen het folkgenre: het ene moment word je nog lieflijk in slaap gesust door Bittová, om vervolgens op het puntje van je stoel te zitten vanwege de folkexplosie die ze over je heen spoelen. Vaak gebeurt dit hier ook nog eens in hetzelfde nummer, zoals in het fantastische Sto Let. Nu nog enig idee hebben waar ze over zingt.

10. Hiroshi Yoshimura - Music for Nine Postcards (1982)
Soms hoeft muziek niet heel veel meer te zijn dan bedwelmend, en dat bewees meneer Yoshimura veertig jaar geleden met dit vroege ambientalbum al. De composities hier zijn simpel, maar oh zo doeltreffend wanneer je tot rust probeert te komen of moet concentreren. Dit album heeft me dan ook bijzonder geholpen bij deadlines die ik moest halen dit jaar. Bedankt meneer Yoshimura!

Nu jullie!

1. CunninLynguists - A Piece of Strange (2006) - Behoorlijk weggeblazen door The Gates in Song van het jaar 2006, en vervolgens besloten om hun oeuvre uit te pluizen.
2. Alberta Balsam - Higher Dreams (2021) - Wegens naam op de affiche van Best Kept Secret. Uiteindelijk heb ik daar wel geopteerd voor Nick Cave, maar ik hield er toch deze zeer fraaie EP aan over
3. CunninLynguists - Will Rap for Food (2001) - Zie 1.
4. Irène Drésel - Kinky Dogma (2021) - Winnaar Song van het Jaar 2021, het album blijkt ook een aanrader.
5. CYNE - Time Being (2003) - First Person leren kennen via de MuMeLadder en Zwarte Lijst, met dank aan ArthurDZ
6. dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996) - Toevalstreffer op een rommelmarkt afgelopen zomer.
7. Common - Be (2005) - Idem 6.
8. Constellatia - The Language of Limbs (2019) - In Acclamation leren kennen via de MuMeLadder 2022, met dank aan ranboy
9. CunninLynguists - Southernunderground (2003) - Idem 1.
10. The Veronicas - The Secret Life Of... (2005) - Idem 6.

Graag gedaan Arno, en een goede reminder om Time Being (en A Piece Of Strange) ook weer eens op te leggen een dezer dagen, is te lang geleden!

CunninLynguists ontdekken, dat is nog eens een feestje, mooi rijtje Arno!

Gezien je nummer 1 is Thomas Köner - MusicMeter.nl misschien wel wat, of reeds bekend hoi123?

Kende hem niet nee, ga ik aanslingeren. Bedankt!

Ik zit er meestal wel bovenop, maar deze heb ik wat later ontdekt dit jaar.

1. Shey Baba - Requiem (2019)
2. Brandi Carlile - By the Way, I Forgive You (2018)
3. LÉON - LÉON (2019)
4. Goldband - Betaalbare Romantiek (2021)
5. Finn Anderson - Into the Arms of Ghosts (2021)
6. Jiva - Jiva (1975)
7. Mdou Moctar - Afrique Victime (2021)
8. S10 - Vlinders (2020)
9. Ralph Kaminski - Kora (2021)
10. After Forever - Decipher (2001)

Leuk topic, waaraan ik volgens mij in eerdere jaren niet deelgenomen heb. "Ontdekt" is ook wel een groot woord; bij een flink deel van onderstaande toptien kon ik vooraf wel vermoeden dat het album goed zou bevallen, maar naar de letter van het topic: deze albums hoorde ik dit jaar voor het eerst in hun totaliteit.

Van De Dijk kocht ik aan het begin van het jaar het carrièreoverzicht, toen nog in zalige onwetendheid dat ze er later dit jaar echt een punt achter zouden zetten. In lijn met de verwachting zaten met name in de jaren '80 nog een paar pareltjes verborgen. Tim Buckley is zo'n MusicMeternaam waar het met de losse nummers nooit zo vlotte, maar ik heb op goed geluk de eerste twee toch maar eens voor weinig aangeschaft en, jawel, als compleet album werkte een en ander beter.

01 Fischer-Z - Going Deaf for a Living
02 De Dijk - Elke Dag een Nieuwe Hoed
03 Van Der Graaf Generator - World Record
04 Nektar - A Tab in the Ocean
05 Message - From Books and Dreams
06 De Dijk - Nooit Meer Tarzan
07 Tim Buckley - Tim Buckley
08 The Waterboys - Dream Harder
09 Faces - A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse
10 Spandau Ballet - Through the Barricades

https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8777.jpg

1. Built to Spill - Perfect from Now On (1997)
Wanneer heb je iets ontdekt? Gaat het om het moment dat je voor het eerst in aanraking komt met de muziek, of om het moment dat je doorhebt dat je kwaliteitsmuziek beluistert. Als het om het eerste moment gaat, heb ik Built to Spill ergens rond 2010 ontdekt. Na een vluchtige luisterbeurt liet ik de muziek echter weer liggen. Dit jaar kwam I Wouldn’t Hurt a Fly eens langs en sindsdien is het album meermaals de revue gepasseerd. Heerlijk tegendraadse gitaarpartijen en goed uitgedachte composities. Deze plaat zou zo maar eens in mijn top 10 kunnen komen.

2. Caterina Barbieri - Ecstatic Computation (2019)
Deze plaat zit erg dicht tegen de 5* aan. Uiterst emotionele elektronische muziek. Deze plaat leerde ik kennen via een verdomd goede tip van Koenr in het Super-tiptopper-forum. Ecstatic Computation bevat sensuele, mystieke muziek. Barbieri bezondigt zich echter niet aan vals sentiment. Het zijn beklemmende synthesizerwolken die zich als een japon voortbewegen. Heel erg mooi!

3. Boris - Flood (2000)
Hoewel ik het doorgaans niet geheel eens ben met de besprekingen van Gyzz (die afstraffing van Opeth doet nog steeds pijn) is er een plaat waarbij ik het wel roerend met hem eens ben. Flood is een parel! Sommige platen weten immers haast een soort audio-architectuur te creëren . Hier bouwt de band grote ambientbogen die steeds verder escaleren totdat een soort gitaarlawine overblijft. Erg tof!

4. SubRosa - More Constant Than the Gods (2013)
Een van de gaafste metalalbums die ik tot nu toe heb beluisterd! Postrockinvloeden, vioolpartijen en een gave vrouwenstem vormen hier de opvallendste ingrediënten Heerlijk dreigend, maar toch ook mysterieus. Ik mag Don Cappucino – zoals wel vaker- bedanken voor deze ontdekking. Hij draaide The Usher in een CSL-avond. Ik heb al heel wat mooie muziek leren kennen door zijn tips.

5. Dave Liebman - Lookout Farm (1973)
Waar sommige muziekstijlen binnenkomen als wervelwind; is jazz de graduele slowburner die pertinent een deel van mijn luisteruren opeist. Dit jaar waren het enkele ECM-platen die indruk maakten. De indrukwekkendste ontdekking was het heerlijk intense Lookout Farm. Hoewel jazz-fusion te boeken staat als té cerebraal, gooit deze plaat die labeling moeiteloos van zich af. De muziek is gevaarlijk, maar niet overdreven chaotisch. Episch, maar nooit echt pretentieus. Een pareltje om te koesteren!

6. Gas - Zauberberg (1997)
Van Gas kende ik Pop en Narkopop al. Desalniettemin had ik niet de drang om verder te kijken. Spijtig, want Zauberberg vind ik zelfs nog een stuk toffer dan die twee platen. De muziek is namelijk net wat duisterder. Sluimerende schemermuziek! Met name het derde nummer is een heerlijk beklemmende trip.

7. Olivier Mellano, Brendan Perry & Bagad' Cesson - No Land (2017)
Dit jaar heb ik me ook wat meer verdiept in het solo-werk van Brendan Perry. Hoewel Lisa Gerrard tevens veel prachtwerk heeft uitgebracht, mis ik daar de sardonische bijklank . Deze plaat kan mijns inziens zelfs wedijveren met het beste werk van Dead Can Dance. deze plaat is beklemmend, spiritueel en Mediterraan gooi. Het belangrijkste label voor dit album is echter: kwaliteitsmuziek!

8. Deathprod - Treetop Drive (1994)
Lugubere en dreigende ambient met de dood als centraal thema. Ik kende Morals en Dogma wel, maar ik had nog niet gekeken naar het eerdere werk van Deathprod. De nummers bevatten steeds een mooi eb en vloedeffect. De arrangementen klinken ruw, maar door de structuur zit er toch steeds een zekere flow in de muziek.

9. Eberhard Weber - The Colours of Chloë (1974)
Hoewel progrock tegenwoordig slechts één van de muziekstijlen is die ik beluister, heb ik er een voorliefde voor orkestrale muziek aan overgehouden. Bij deze plaat kan ik dan ook mijn hart ophalen. The Colours of Chloë bevat mooie, grootse klanken, die doen denken aan scoremuziek. Ook de hypnotische- Soft Machine’achtige- toetsenpartijen waardeer ik zeer.

10. The Names - Swimming (1982)
Een toevallige doorverwijzing van Spotify bleek een schot in de roos. Deze plaat heeft dezelfde producer als op Joy Division’s Closer (Martin Hannett). Het album kent derhalve een vergelijkbare ijle, grotsound. De muziek is echter luchtiger. Zware bassen, weids synthesizerwerk en psychedelische spanningsbogen resulteren in een uitstekende new-wave plaat. Met name This is Harmony is een prachtnummer!

https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19657.jpg

11. Ellen Arkbro - For Organ and Brass (2017)
Sommige tips zijn weliswaar gericht aan een andere gebruiker, maar aangezien ik zo sluwe als een vos ben, profiteer ik er ook dankbaar van. madmadder tipte deze plaat in het ambienttopic. Een mooie plaat die laat zien dat ambient niet per se elektronisch hoeft te zijn. Mooie langgerekte klassieke klanken creëren hier in ieder geval een warme sfeer.

12. Windy & Carl - Depths (1998)
Wederom een spotify-ontdekking. Surfacing kwam langs op een ambientlijstje. Het nummer maakte veel indruk en sindsdien is dit een van de namen die prominent op mijn radar staat. De muziek klinkt als het liefdeskindje van My Bloody Valentine en Slowdive. Bepaald geen slechte associaties, me dunkt.

13. Nucleus - Elastic Rock (1970)
Voor velen zal deze plaat ingedeeld worden bij cerebrale nerdmuziek. Het is inderdaad jazz-fusion die zich richt op een zekere virtuositeit. Met onder meer Karl Jenkins van Soft Machine in de gelederen is de muziek echter uitstekend uitgevoerd. Torrid Zone is een heerlijk strakke compositie

14. Tom Dissevelt - Fantasy in Orbit (1963)
Ik hou van oude elektronica. Het heeft bij mij hetzelfde effect als bejaarde science fictions-films. Het is namelijk interessant hoe een blik op de toekomst vooral veel zegt over de cultuur van het verleden. Er zit in ieder geval een prachtig gebrek aan cynisme in deze muziek. Hier hoor je nog veel kinderlijk geëxperimenteer met synthesizers. Men kijkt duidelijk nog onbevangen naar de ruimte. Wie weet welke wonderlijke werelden we in het jaar 2000 ontdekt hebben?

15. Masami Tsuchiya - Rice Music (1982)
Dit was een doorklik-ontdekking op MuMe. Rice Music voelt aan als de opvolger van Tin Drum. De bas van Mick Karn is in ieder geval ook hier prominent aanwezig. Met name Kafka is een geweldig nummer. Het is een funky, ietwat dreigend, compositie met welhaast buitenaards Aziatische klanken.

Mijn ontdekkingen van het jaar:

1. The Unseen Guest: Chekpoint en Out There

Ze bestaan al jaren niet meer als band en hebben maar twee albums gemaakt maar wat zijn die mooi.
Ontdekt dankzij Spotify

2. Benjamin Clementine: At Least For Now

Dankzij Musicmeter, prachtig album.

3. Angelique Francis - Long River

Geen idee meer hoe ik bij dit album kwam, ik heb het in ieder geval vaak geluisterd dit jaar.

4. The Who - Tommy

Ik ben mijn hele leven al een muziekfanaat maar om de een of andere reden heb ik dit album eigenlijk
nooit geluisterd. Vaak over gelezen maar dat was het dan. Door het enthousiaste verhaal van
aERodynamIC in zijn Top 100 topic ben ik het eindelijk ook maar eens gaan luisteren, geweldig album.
het staat nu al twee dagen op. Raar dat je zo'n klassieker over het hoofd kan zien.

5. Balthazar - Sand

Via Warhaus kwam ik bij Balthazar en met name dit album is erg lekker. Mijn kinderen zingen ook
steeds luidkeels mee, dat maakt het nog leuker.

6. Warhaus - Ha Ha heartbreak

Een reclame op Facebook bracht mij bij dit album en wat is die man goed zeg. De vorige twee albums
geniet ik ook erg van maar dit album heb ik echt dagen achtereen opgehad. Ik had van beide bands
nooit gehoord tot drie weken gleden.

7. Patrick Sweany - Close To The Floor

Nog zo'n fijne ontdekking dit jaar, Patrick Sweany, en het leuke is dat hij al aardig wat goede albums op
zijn naam heeft staan waardoor ik ineens een heel oeuvre heb om van te genieten. Hele fijne, rauwe
bluesrock.

8. Malcom Holcombe - Down The River

Zelfde verhaal als hierboven, alleen Malcolm oeuvre is nog groter. Wat een mooie muziek maakt die
man, die rasperige stem gaat door merg en been. Dit album is helemaal genieten. ook weer zo'n fijne
Spotify vondst.

9. Big Thief

Hun recentste album kreeg zoveel aandacht dat ik het uiteraard ook moest horen, geweldige muziek
en dat geldt ook voor hun overige platen. Adrienne Lenkers stem was even wennen maar hun albums
zijn ontzettende groeiplaten, met elke luisterbeurt worden ze weer een beetje mooier.

10. The Delines - Seadrift

Van dit album en hun overige muziek heb ik ontzettend genoten dit jaar, geen muziek voor op de
achtergrond maar met een koptelefoon op en de juiste stemming 's avonds laat is het prachtige
muziek, mooie teksten en een geweldige band.

Ik dacht met Porcupine Three een geweldige ontdekking te hebben gedaan maar wat ik aanvankelijk onzettend goed vond begon helaas al heel snel te vervelen. Het is mij toch allemaal wat te klinisch en te glad. Arriving Somewhere But Not Here is eigenlijk het enige nummer dat ik nog regelmatig even draai.

Met het einde van 2022 wel heel kort in het vizier besluit ik om mijn gezicht ook nog eens in dit topic te laten zien. Na een jarenlang intensief luide-gitaarmuziek dieet zijn de jaren 2021 en 2022 voor mij een tijdspanne gebleken waarin ik mij met veel enthousiasme ook heb gesmeten op andere genres. Hierin deed ik zowel ontdekkingen als herontdekkingen. Ik ga hierbij de gelegenheid nemen om kort tien artiesten te bespreken waar ik pas in 2022 goed naar begon te luisteren en die op korte termijn regelmatig in mijn afspeellijst voorbijkwamen.

10. Lustmord

Ambient zal wellicht niet iedereen liggen, maar het is een genre waarin ik de laatste twee jaar toch enigszins voorzichtig meer ben gaan graven. Lustmord wordt weleens de ongekroonde koning van de zogenaamde "dark ambient" genoemd. Op zijn best weet hij de luisteraar als geen ander onder te dompelen in een geluidslandschap dat het midden houdt tussen de hel en een godsgruwelijke apocalyps.

Voorsmaakje: Lustmord - Heresy Part 1

9. Sagopa Kajmer

In mijn (nog) jongere jaren was ik gedurende een bepaalde tijd betrokken bij het lokale zaalvoetbal in een Limburgse mijnstreek. Zo kwam ik veelvuldig in contact met Italiaanse en ook Turkse sferen, waarvoor ik toch wel een appreciatie voor wist te ontwikkelen. Dit jaar ontdekte ik het werk van een rapper uit Trabzon genaamd Sagopa Kajmer. Een ware cultheld in Turkije, maar veelal onbekend bij het internationale publiek. Daar mag gerust verandering in komen, want zijn geheel eigenzinnige aanpak leidt tot erg knappe resultaten.

Voorsmaakje: Sagopa Kajmer - Terapi

8. Bobby Bland

Blues en soul hebben me altijd al kunnen bekoren. Dit jaar was het dus eens hoog tijd om aandacht te schenken aan de man die beide genres wist te versmelten: Bobby Bland. De warme en doorleefde vocalen wisten me regelmatig in vervoering te brengen.

Voorsmaakje: Bobby Bland - Ain't No Love In The Heart Of The City

7. Kingpin Skinny Pimp

Three 6 Mafia en aanverwante soloprojecten zijn de bekendste exponenten van de "Memphis hip hop" scene. Met het solo werk van Kingpin Skinny Pimp was ik tot dit jaar echter onbekend. Beter laat dan nooit, want het album "King of da Playaz Ball" is een ware cult-klassieker binnen de stijl. Alle "Memphis" elementen zijn aanwezig: een groezelige productie, spijkerharde samples, psychopathische lyrics en een eigenzinnige flow sleuren je mee in een spijkerharde trip.

Voorsmaakje: Kingpin Skinny Pimp - Nobody Crosses Me

6. Endless Boogie

Boogie jam-rock voor de moderne tijd: de ideale soundtrack voor een dive-bar waar ieder moment een ouderwetse knokpartij kan uitbreken. Aangezien ik zelf niet graag een fles sterke drank op mijn hoofd stukgeslagen krijg, is een band zoals Endless Boogie de perfecte methode om toch een glimp van die sfeer tot in mijn veilige huiskamer te krijgen.

Voorsmaakje: Endless Boogie - Empty Eye

5. OG Keemo

Met de prima Franse hiphop van onder andere IAM, Booba, NTM, Kaaris, Lunatic...was ik al jaren bekend. Deutsch-rap daarentegen wist me nooit volledig te bekoren. Toen kwam dit jaar plots OG Keemo op mijn pad. Knalharde beats, overweldigende producties en een delivery met de nodige "großtuerei" laten horen dat de Duitse hip hop scene misschien wel zijn allereerste kritisch bejubelde topper beet heeft.

Voorsmaakje: OG Keemo - Geist

4. Lowrider

Aangezien ik weleens een stevige portie stoner rock kan smaken, lieten bands zoals Dozer, Spiritual Beggars en Monolord me al eerder horen dat Zweden - ondanks het absolute gebrek aan woestijn in het Scandinavische landschap - er in dit genre behoorlijk wat van kan. Lowrider luisterde ik om de een of andere reden nooit. Daar kwam dit jaar verandering in, want Lowrider levert een portie stoner af om U tegen te zeggen.

Voorsmaakje: Lowrider - Texas Pt. I & II

3. Turnpike Troubadours

Klassieke country mag ik graag eens op mijn bord zien verschijnen, maar in de moderne country ben ik minder thuis. Dit jaar gaf ik deze vaandeldragers van de "red dirt" sound uit Oklahoma een kans en dat heb ik me nog niet beklaagd. Turnpike Troubadours hebben een consistent sterke discografie die vooral weet uit te blinken in "storytelling" meesterschap.

Voorsmaakje: Turnpike Troubadours - Good Lord Lorrie

2. DJ Screw

Me niet bewust zijn van het bestaan van de legendarische mixtapes van DJ Screw...dat was in 2022 toch echt welletjes geweest. De beste man was een absolute hiphop legende in Texas en wist eigenhandig een eigen stijl genaamd "chopped & screwed" uit zijn briljante koker te toveren. Lokale underground hip hop tracks werden versneden en voorzien van de nodige effecten, scratches, samples, reverb...tot wat er overbleef meer leek op een codeïne-trip dan op de originele track. Creatief meesterschap ten top.

Voorsmaakje: DJ Screw - My Mind Went Blank

1. Chat Pile

Met hun debuutalbum wisten de noise-rockers uit Oklahoma in 2022 menig liefhebber van gitaargeweld te veroveren. De mix van no wave noise rock en sludge metal valt zowel schizofreen als angstaanjagend te noemen.

Voorsmaakje: Chat Pile - grimace_smoking_weed.jpeg

De ontdekkingen van 2022:

1. Enya - Shepherd Moons (1991)
2. Goldfrapp - Felt Mountain (2000)
3. Killing Joke - What's THIS For...! (1981)
4. Aretha Franklin - I Never Loved a Man the Way I Love You (1967)
5. Midlake - The Courage of Others (2010)
6. Pentangle - Sweet Child (1968)
7. Pat Metheny Group - Travels (1983)
8. Rod Stewart - Every Picture Tells a Story (1971)
9. Goldie - Timeless (1995)
10. Héroes del Silencio - Senderos de Traición (1990)

Herontdekkingen (jaren geleden gehoord, nu echt ''ontdekt''):

Kate Bush - The Dreaming (1982)
Grizzly Bear - Shields (2012)
Sly & The Family Stone - There's a Riot Goin' On (1971)
Simon & Garfunkel - Bookends (1968)

Verzamelaars:

The Quiet Revolution (hele fijne folk(rock)-compilatie)
Bill Withers - The Real... (2014)

Ik heb vorig jaar een jaartje overgeslagen zie ik. Dit blijft toch een bijzonder leuk topic, dus wellicht duikel ik later nog een in-2021-ontdekt-top-10 op.

2022 was voor mij in ieder geval een ontzettend druk, vermoeiend maar uiteindelijk ook bevredigend jaar, zowel qua werk als privé. Het nadeel was wel dat er veel minder tijd (en energie) dan de afgelopen 2 jaar overbleef om muziek te ontdekken, al heb ik deze laatste maand nog wel een redelijk succesvolle inhaalslag kunnen maken. Zo kom ik alsnog tot deze 10 pareltjes, met dit keer opvallend veel Japanse platen (terwijl ik daar toch niet actief mee bezig was), maar ook - zoals altijd - veel folk. hoi123 zal tevreden zijn.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/729000/729029.jpg

01. Kazuki Tomokawa - Sakura no Kuni no Chiru naka Wo (1980)
Kazuki Tomokawa stond al langer op mijn lijst van artiesten om eens wat extra aandacht te geven: de man verscheen onder meer in een film van Takashi Miike en ik had her en der wat losse nummers gehoord, maar zijn expressieve zangstijl is er niet eentje die bij mij direct klikte. Ik heb er de afgelopen maand dan toch eindelijk de tijd voor genomen en dat betaalde zich direct uit, want wat een breed scala aan emoties en wat een variatie aan sferen worden hier binnen drie kwartier verkend. Tomokawa lijkt meerdere persoonlijkheden (een manische poëet, een getormenteerde ziel, en een meeslepende verhalenverteller) moeiteloos af te wisselen en het maakt de luisterervaring blij vlagen behoorlijk duister & demonisch, maar ook euforisch, ontroerend en zelfs lieflijk. Als alle registers in dat laatste nummer open gaan en er ook nog een kinderkoor om de hoek komt kijken, lopen de koude rillingen toch wel even over m'n rug. Tel daar de ontzettend fraaie instrumentatie (ik ben ook echt dol op die fluit), en de werkelijk fantastische cover-art bij op, en ik kan niet anders dan concluderen dat dit album binnen no time tot mijn all-time favorieten gaat behoren.

02. Svitlana Nianio - Kytytsi (1999)
Deze ontzettend fraaie, licht mysterieuze folk-plaat klinkt een beetje alsof je verzand bent geraakt in een ongrijpbaar Oost-Europees sprookje. Ik ken Svitlana Nianio al wel een aantal jaar, maar aan dit album was ik nog niet toegekomen. Het album is me momenteel nog net iets te lang en/of wisselvallig om tot een absolute topscore te komen, maar daar kunnen komende luisterbeurten nog wel verandering in brengen denk ik zo. De hoogtepunten behoren wel alvast tot de allerfraaiste stukjes folk aller tijden. Alleen al die opener weet me soms tot tranen toe te ontroeren (en de nummers waar het harmonium een hoofdrol opeist behoren sowieso tot mijn favorieten).

03. Maria del Mar Bonet - Alenar (1977)
Deze plaat stond al op mijn radar in 2020, maar ik heb hem opgepikt in 2021 in een platenzaakje in Mallorca, waar Maria del Mar Bonet nog altijd immens populair is. Dat jaar heb ik er wel een aantal luisterbeurten aan proberen te wijden, maar die waren niet heel erg succesvol en het album had flink wat tijd nodig om bij me te landen. De expressieve zang van Maria in combinatie met de rijke instrumentatie was me in eerste instantie allemaal net iets te veel, dus greep ik liever terug naar haar wat traditionelere en makkelijker verteerbaardere debuutplaat die ik ook had opgepikt. Dit jaar viel er ineens een kwartje en wisten deze wervelende, ontzettend knappe folksongs dan toch stuk voor stuk onder mijn huid te kruipen. Les Illes is inmiddels uitgegroeid tot een groot favoriet hier. (De plaat is overigens gezongen in het Mallorquín, wat dan weer een dialect van Catalaans is - dat wist ik niet.)

04. Kan Mikami - Mikami Kan no Sekai (1971)
Duistere, eigenzinnige en doorleefde plaat, die uit een soort van mix van moderne folk en traditionele Enka bestaat. Ook Kan Mikami ken ik al langer via zijn connectie met cinema (hij verscheen onder meer in de films van Kinji Fukasaku, Nagisa Ōshima en Shuji Terayama), maar voor hele albums was ik nog nauwelijks gaan zitten. Of dit zijn beste plaat is weet ik nog niet, de man heeft een behoorlijk gevarieerd oeuvre bij elkaar geschreven, maar ik kan niet wachten om daar lekker in rond de dolen de komende jaren. Voorlopig ben ik echter nog niet uitgeluisterd op deze prachtplaat.

05. Art Ensemble of Chicago - Les Stances à Sophie (1970)
Nadat ik in 2019 de samenwerking met Brigitte Fontaine in dit topic in mijn lijstje opnam, is het dit keer een album van Art Ensemble zelf dat helemaal raak is, met deze score voor een verder vrijwel vergeten Franse jaren '70 film. Een album vol weelderige, funky, soulvolle & gepassioneerde jazz. Soms chaotisch, soms ontzettend sereen en sfeervol, met de heerlijke stem van Fontella Bass als leidraad. Thème de yoyo is één van mijn meest gedraaide nummers van het jaar, en ik krijg er nog steeds geen genoeg van.

06. Daisuke Tobari - Guitar (1999)
Ook ik ben verliefd geworden op het werk van Daisuke Tobari dit jaar. Guitar is een album vol miniscule, naamloze, lo-fi folkvignetjes, vormgegeven door middel van een rijk palet aan klanken. Het album is warm, lief, mysterieus, en zit vol speelse details en wendingen. Als een comfortabele deken om onder weg te duiken. Dit jaar ga ik Drum verkennen, ik heb er nu al zin in.

07. Ground Zero - Revolutionary Pekinese Opera Ver. 1.28 (1996)
Ook deze politieke, speelse en unieke knip-en-plak collage plaat, vol jazzy, noisy en proggy stukken (en een lading opera, uiteraard), stond al héél lang op de luisterlijst, en was dit jaar dan eindelijk aan de beurt. Het is niet direct iets waar ik vaak naar terug ga grijpen, maar voor die zeldzame momenten wel een uiterst fascinerende en wellicht enigzsinds overweldigende luistertrip. Toch fijn als muziek zoiets af en toe teweeg kan brengen. Ik sluit een halfje extra in de toekomst ook zeker niet uit.

08. Emmanuelle Parrenin - Maison Rose (1977)
Behoorlijk ongrijpbare plaat, dit. Zachtaardige, liefdevolle, regionale folkliedjes - met zang die af en toe zó licht lijkt, dat het voelt alsof de geest van mevrouw Parrenin ergens rondom je hoofd zweeft - die deels worden aangekleed met onverwacht speelse en bevreemdende geluids-experimentjes. Het resultaat is een album met een volstrekt eigen muzikaal universum om in te verdwalen.

09. Iannis Xenakis - Electro-Acoustic Music (1970)
Dit fascinerende werk kwam dit jaar vanwege de 1970-Jordy's op mijn radar en ik vond het moeilijk te bevatten dat het uit 1970 komt. Het is duister, het kraakt en rommelt langs alle kanten, en het is uitermate meeslepend. Met name Bohor is een klein meesterwerk, wat een sfeerschepping. Alsof je 's nachts door een vervallen, vervormd, industrieel gebied loopt en je midden in Tarkovsky's Stalker begint te wanen

10. Księżyc - Księżyc (1996)
Oké, Ik moet dit vaker luisteren om er echt iets zinnigs over te typen, maar deze bevreemdende, feeërieke, Poolse bossen-folk wilde ik hier niet onbenoemd laten. De onheilspellende muziek klinkt bij vlagen als de soundtrack van een maffe RPG uit de 80s en op andere momenten als muziek uit een occulte horrorfilm. De (samen)zang tilt alles naar een ander niveau. Unieke plaat.

Nog wat honourable mentions:

- J. A. Seazer - Den'en ni Shisu (1974)
- Colette Magny - Feu et Rythme (1971)
- Josh White - Southern Exposure (1941)
- Sly & The Family Stone - There's a Riot Goin' On (1971)
- Véronique Chalot - À l'Entrée du Temps Clair (1979)
- Yumiko Tanaka - Tayutauta (2004)
- Sotiria Bellou - Ta Rempétika Tis Sotirías Béllou 3 (1969)
- Manuel Göttsching - E2-E4 (1984)
- Selda - Selda (1976) - ik heb hier nog een onafgemaakte tiptopper-review staan, die vindt ergens dit jaar zijn weg naar de site.

Voor 2023:

1. Immortal Technique - Revolutionary Volume 2 (2003)
2. Refused - The Shape of Punk to Come (1998)
3. Nujabes - Modal Soul (2005)
4. The Notorious B.I.G. - Ready to Die (1994)
5. Sasha - Xpander (1999)
6. A Tribe Called Quest - We Got It from Here... Thank You 4 Your Service (2016)
7. Nujabes - Metaphorical Music (2003)
8. Goldband - Betaalbare Romantiek (2021)
9. Nelly Furtado - Folklore (2003)
10. Opeth - Orchid (1995)

De meeste zijn albums waar ik achteraan ben gegaan na toffe nummers te leren kennen via allerhande MuMe-games. Biggie, Nelly en Orchid kocht ik dan weer op cd via rommelmarkten e.d.

Omg Nelly

OMG Biggie en Orchid Strakke plasser, gap!

Goldband!!!!

Ik wacht nog op ArthurDZ die komt strakplasseren op Refused en Titmeister op Sasha.

Mooiste ontdekkingen in 2023:

1. Chris Stapleton - Higher (2023)
2. Tiwayo - Desert Dream (2023)
3. Caetano Veloso - Caetano Veloso (1971)
4. D.C. Maxwell - Lone Rider (2023)
5. Véras - Het Niets (2023)
6. Emil Amos - Zone Black (2023)
7. Die Wilde Jagd - ophio (2023)
8. Sophie Straat - Smartlap Is Niet Dood (2023)
9. Paola & Chiara - Per Sempre (2023)
10. Alderson - Erinyes (2023)