Ik woon een paar kilometer van de Duitse grens af, maar het nummer Autobahn doet op een prettige manier gedateerd aan.
Tegenwoordig rijen ze je op de Duitse snelweg met 150 kilometer per uur voorbij, terwijl de volgende automobilist alweer achter je zit te drukken, om vervolgens hetzelfde ritueel toe te passen.
Autobahn ademt de sfeer uit van een 80 kilometer per uur ritje.
Uit de tijd van de autoloze zondagen.
Een niets vermoedende Duitse bestuurder passeert de grens en treft een verlaten gebied.
Verbaast kijkt deze om zich heen, terwijl ze bij het grenskantoor nog gebaren om te stoppen met rijden.
Vriendelijk zwaaiend wuift de automobilist terug.

Geweldig nummer.
Mijn vader had deze vroeger op tape.
Wij hadden toen nog vier van die gigantische luidsprekers in de huiskamer staan, en onze Schotse collie werd helemaal gek als deze gedraaid werd.
Tegenwoordig heb je dan gelijk de dierenbescherming aan de deur.
Jaren later gaf de remix van Pet Shop Boys Suburbia een soort gelijk effect.
Toch wel hun tijd vooruit met dit nu behoorlijk gedateerd meesterwerk, al blijft het indrukwekkend.

De rest is wel aardig, maar een stuk minder sterk.
Ik kan mij ook niet eens herinneren of dat ooit bij ons thuis voorbij kwam.
Als je de elpee in de kringloop ziet liggen, dan verwacht ik dat je een bijna kras loze b-kant, en een grijs gedraaide versleten a-kant tegen komt.
Dus goed inspecteren, voordat je deze aanschaft.

Velvet Underground wordt vaak genoemd als inspirator voor Joy Division.
Opvolger New Order is weer meer Kraftwerk.
Onzin natuurlijk.
Joy Division begon duidelijk als punkband.
Vervolgens kwam Kraftwerk in 1978 met The Man Machine, en alles veranderde.
Juist de monotone geluiden van The Model hoor ik terug.
Emoties in elektronica.
Kan dat?
Kraftwerk bewees het.
En Ian Curtis zag dat het goed was.

Zelfs The Robots kregen iets menselijks.
Chips ingepland met gevoelens.
Leer de mensheid kennen.
Anarchie tegen vervlakking.
Tijdens optredens zich presenteren als machines.
Niet het typerende Japanse product.
Maar met een menselijk uiterlijk.

Kraftwerk was hun tijd vooruit.
Eerder al werd de autobaan bezongen.
Als duidelijk dagelijks terugkerend ritueel.
Schandalige lengte van ruim 22 minuten.
Nu hoop je op een file van zo’n tijdstip.
Minimaal 3x zo lang is de realiteit.

Met The Man Machine verwoord Kraftwerk weer eens George Orwells 1984.
De wereld is veranderd in een groot Metropool.
Computers die het leven over nemen.
Niet als robots, maar wel de invloed van internet.
Ook ik geef het toe.
Verslaafd aan het mechanisch contact zoeken.
Uren per week in de ban van het vierkante schermpje.
De opvolger zou ook Computer World heten.

Maar dit is het hoogtepunt.
Hier komen alle elementen samen.
Muzikale invloed op de sound van de jaren 80.
Maar eigenlijk dus meer nog de soundtrack voor de jaren nu.
Het nieuwe tijdperk.

Kreidler, eigenzinnige antihelden die zich vanuit anarchistisch oogpunt halverwege de jaren negentig tegen het opkomende rechts extremisme verzetten. De structuurloze muzikale klankenbrei is een politiek weerwoord, en vanuit de underground movement zoeken ze in eerste instantie met confronterende spoken word performances de weg naar het linkse krakerspubliek en de opruiende punkbewegingen op. De Duitse achtergrond en het compromisloos gebruik makende van elektronica sluit perfect bij de opkomst van de Krautrock en de latere Neue Deutsche Welle aan. Vervolgens mengen zich illegale house raves, ambient new age en neoklassieke elementen in de sound. Kreidler groeit uit tot een monsterlijk artistiek genootschap, met nog steeds dat politieke idealisme in hun achterhoofd, maar minder prominent aanwezig.

Hoe huisvestend muziek zich in lege concertzalen als de klanken keihard tegen de muren weerkaatsen en niet door een dansende menigte opgevangen worden. Geluiden die niet afzwakken maar in volledige sterkte binnendringen. Kreidler zoekt in het voorstadium van Spells and Daubs naar de perfecte ambiance om de onvoltooide tracks aan te kleden. Het noodgedwongen geïsoleerde gezelschap vestigt zich rond september 2020 in het Düsseldorfs Kabawil Theater om daar de basis voor de nieuwe plaat te leggen. Dit kunstenaarstoevluchtsoord heeft dezelfde opzet als het eerder door Detlef Weinrich op de voorgrond geplaatste Salon Des Amateurs, welke uiteindelijk in zijn Tolouse Low Trax project Kiosque of Arrows resulteert.

Vervolgens komt er een moment van stilte, waarna de samenwerking in de lente van 2021 uitwijkende naar de in Hilden gelegen Uhrwerk Orange studio voortgezet wordt. Twee vruchtbare periodes en uiteindelijk vijftien tracks rijker, in Londen door producermixer Peter Walsh teruggebracht tot tien tracks, Spells and Daubs vormend. Een plaat die ervoor waakt om een langdradig complex geheel te worden, en niet eindeloos voortborduurt op thema’s maar juist in korte singlelengte composities die variatie opzoekt. Zijn het waarnemende illusies die zich denkbeeldig in je hoofd afspelen, of is het zelfs zintuigelijk bedrog? Het spinnende Tantrum netwerk rijgt de onvaste structuurschema’s tot een sluipende mechanische cabaretjazz mantra aan elkaar. De ambient egaliseert opbouwende onvrede tot de lichte percussie aanval van Thomas Klein, waardoorheen zuigende zeurende elektronica een modderig slijmspoor achterlaat.

Toys I Never Sell laat zich als een tot de verbeelding sprekende achterkamersensualiteit lezen. Een tikkeltje ondeugend brengen ze als een hypnotiserende geluidsgoochelaar de zwevende klanken in beweging. Dit erotische verhalenboek slaat zich pas later definitief open in de betoverende volwassen Unframed Drawings nachtvertelling. Hoe bedreigend kan muziek toeslaan, Dirty Laundry is het beangstigende besef dat een slagveld aan geluiden afdwingt om alleen op jezelf aangewezen te zijn. Het effect van een onzichtbare gastheer die de voordeur op slot draait en forceert om die onwetende emoties naar buiten te laten komen. Gejaagde hartslagen doorbreken de machinale mineurstemming van het staalbewerkingsstuk Freundchen. Gesloten IJzeren Gordijn schroothoopterreur, de hedendaagse verdeeldheid creëert een blauwprint van dit imaginaire grensgebied in de afstervende kilheid en de wellustige drang om te dansen.

Die interruptie wordt doorbroken op de aan Massive Attack memorerende tripgoth van Arise Above waar Alax Paulick overheersend aardedonker op zijn bas soleert. Als een onstuimige duizelingwekkende waterval dalen de druppelende Oosterse regenklanken van Music Follows Suit neder waarna het puzzelende Arena rustpunt ze op de juiste plek zet. Revere, de berustende droomvlucht achtbaan in het donker, met scherpe hoekige kantelingen, driedimensionale soundscapes en onverwachte diepteverschillen. Alex Paulick geeft met zijn fretloze basgeluid hierbij die jaren tachtig new wave als eindbestemming aan. Greetings from Dave heeft dezelfde gewaagde freejazz fusion aanpak. Gedurfde veelzijdigheid, waarmee Kreidler nogmaals benadrukken dat ze met Spells and Daubs het systematische hokjes denken doorbreken en bewijzen dat ze zo veel meer zijn dan een gemiddelde elektro act.

Kreidler - Spells and Daubs | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Twists, onverwachte wendingen, herziende inslagen, vernieuwende veranderingen. Het is eind jaren zeventig als de krautrock van Kraftwerk een huwelijk met de opkomende postpunk beweging afsluit en met Das Modell van de Die Mensch-Maschine plaat internationaal succes boekt. Het sobere sleutelnummer welke min of meer de connectie tussen Joy Division en New Order vormt, en welke bands als Depeche Mode en Orchestral Manoeuvres In The Dark motiveren om muziek te maken. Twists, wendingen, veranderingen. Vijftien jaar later richten Andreas Reihse en Stefan Schneider omstreeks 1994 in Düsseldorf Kreidler op, en nemen ze datzelfde ijkpunt van hun stadsgenoten als aftrap. Kreidler ontwikkelt zich in een korte tijd tot de nieuwe lichting elektropop pioniers, en slaat hiermee een brug tussen het heden en het verleden.

Twists (A Visitor Arrives). Bezoekers, gastmuzikanten en latere bandleden. Een belangrijke wending in de Kreidler sound is de inlijving van Alexander Paulick, die het gezelschap vanaf 1998 vergezeld. Ook nu staat hij met zijn fretloze bas voor een meer aardse twist garant. Op Tanger Telex grijpt hij naar de kenmerkende invloed van Mick Karn van Japan terug die overduidelijk zijn stempel op het stemmige geluid drukt. De in de breedte uitspelende saxofonist Timuçin Dündar versterkt die typische jaren tachtig new wave beleving. Eventjes waan je jezelf op een Oosterse exotische bazaar, waar broeierige mystiek en inspirerende cultuurbeleving zich inmengen.

De Turks Finse muzikant Khan Of Finland vestigt zich al een aantal jaren in Berlijn, en zingt met zijn hees doorleefde stem die zangpartijen van Loisaida Sisters in. Hij verwoordt het hedendaagse Lost Weekend straatbestaan van New York, gevuld met seks, drank, drugs en het nachtelijke uitgaansleven. De zacht sensuele cut-off stijl van de uit Georgië afkomstige Natalie Beridze beperkt zich in het vreemd hypnotiserende Hands enkel tot korte daadkrachtige woorden en zinsdelen.

Een andere wending is de avondvullende spacende elektro-lounge krautrock van Polaris, het vertrouwde gevoel van thuiskomen. De trombone van Maxim Bosch verwelkomt je als een uitnodigende gastheer in een herkenbare ruimte, met een herkenbare ambiance. Bewust vertrouwd bijna. Timuçin Dündar, Khan Of Finland, Natalie Beridze, Maxim Bosch, het zijn slechts genodigden die op doorreis zijn, eventjes logeren en vervolgens weer verder trekken.

Het avantgardistische strenge Diver krijgt door de softe dreamhouse invloeden genoeg tegengas. Kreidler benut alle ruimte om zichzelf te prikkelen, overprikkelen en daaruit het beste van zichzelf te geven. Diver heeft synthpop wendingen die memoreren aan het vroege Mute Records werk van muziekarchitect Daniel Miller. Het symmetrische abstracte pulserende Arithmétique bezoekt datzelfde tijdsbeeld, al geven de jazzy breakbeats het geheel net weer een andere inslag.

In het afsluitende drietal is Kreidler volledig op zichzelf aangewezen. Hopscotch reanimeert de vastgelopen vintage motor met een flinke injectie aan losgetrilde computerrobot elektrodeeltjes die zich verstevigd aan de track hechten. Een Mensch-Maschine eindresultaat in wording, een kolossaal monster welke boven zichzelf uitstijgt. Mount Mason doet daar nog een schepje bovenop. Een zacht ronkende na smeulende Kreidler spookrijder trotseert eigenwijs de digitale futuristische snelwegen, tegendraads eigenzinnig, maar volledig in haar element. Met het onheilspellende gothic klankenpalet en vibrerende toetsenspel wendingen van Kandili sluit Kreidler de Twists (A Visitor Arrives) plaat af. We zijn gearriveerd, eindbestemming bereikt.

Kreidler - Twists (A Visitor Arrives) | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Amper veertien jaar oud besluit Kristin Hersh om samen met haar stiefzus Tanya Donelly een rockband te beginnen. Throwing Muses is al snel een feit, echter een grillig verkeersongeluk werpt een zwarte schaduw over de emotionele lading van het songmateriaal. Kristin Hersh wordt tijdens een fietstocht aangereden, loopt een dubbele hersenschudding op en haar sensitieve waarneming is vanaf dat moment totaal verstoord. Geluiden komen harder binnen, het lukt Kristin Hersh om deze fragmenten te ordenen en in haar liedjesschrijfproces een belangrijke plek te gunnen. Dit ongeval triggert echter ook haar bipolaire stoornissen en stemmingswisselingen. Zeker in haar beginjaren werkt de singer-songwriter voornamelijk vanuit die manische heftige periode, pas later tijdens haar solocarrière laat ze de depressieve donkere kant meer van zich spreken. Vreemd genoeg levert dit persoonlijke gevecht om haar demonen te bedwingen en te controleren haar grootste hit succes op. Natuurlijk speelt het een rol dat Michael Stipe van R.E.M. de partnerrol in dit intens persoonlijke Your Ghost duet vervult. Hips and Makers wordt breed opgepakt en het latere werk blijft altijd in de schaduw van dit prachtige debuut staan.

Het Throwing Muses verloop is onzeker. Het kost Kristin Hersh veel moeite om relaties te onderhouden, waardoor de stabiliteit van de band gevaar loopt. Pas als de zangeres de balans in het leven hervindt en ze duidelijk een keuze tussen het intieme solo materiaal, het stevige Throwing Muses geluid en het vergelijkbare 50 Foot Wave rocksound maakt, keert de innerlijke rust terug. Ze gaat een vriendschapsverband met de spoken die haar leven teisteren aan, sluit een slecht lopend huwelijk af en hervindt in 2020 bij voormalige Throwing Muses bassist Fred Abong het geluk. Clear Pond Road is ondertussen alweer haar twaalfde soloplaat. Dus Clear Pond Road is haar meest tevredengestelde fortuinlijke niks aan de hand album? Zeker niet, het is allemaal melancholisch zwaar, met een verbitterde zware somberheid. Een gebroken Kristin Hersh klinkt alsof ze haar hese stem totaal kapot gezongen heeft, moe en zeurderig. Kortom, Clear Pond Road behoort tot haar beste solowerk.

Bewitched Reruns, de betovering is er weer. Door de folky inslag klinkt het allemaal onbevangen gemoedelijk, het is Kristin Hersh die gelijk in haar boze stiefmoeder personage rol kruipt. Waarom is de wereld om haar heen zoveel mooier dan de kwellende aura’s die zich als een lilapaars wolkenveld om haar vormen. Juist die binnengehouden paranoia vreet zich een weg naar buiten. Gepassioneerde strijkers buigen zich onderzoekend over Kristin Hersh heen, komen benauwend dichtbij, bestuderen haar en eisen een stukje muziekbeleving op. En Kristin Hersh? Die laat dat allemaal toe. De dromerige gitaren zijn niet helemaal afgezworen. Dit krachtige instrument draagt ze al als een onderzoekende puber met zich mee, en biedt haar die vertrouwde zekerheid welke ze nooit zal afvallen. Voor het eerst mis ik dat jeugdige karakter in haar stem en hoor ik vooral een oude aangetaste persoonlijkheid waarbij de ongecontroleerde gekte zeer sterk op de voorgrond treedt. Wat is het heerlijk om die geleefde vocalen te omarmen.

Natuurlijk klinkt Kristin Hersh altijd puur en eerlijk, voor het eerst staat het mooie zingen niet meer op de voorgrond. Het is smerig, boos, jaloers, ontevreden. Ze overstijgt de wanhoop en maakt korte metten met haar traumatische verleden. Alsof die vernieuwde sociale zekerheid haar de mogelijkheid biedt om dit definitief af te sluiten. Een soort van verwerkingsplaat van een dolende ziel die het eindpunt van haar zoektocht bereikt, en daar vrede mee heeft. Ze lacht samen met het onbevreesde onschuldige gefluit het Ms Haha cynisme weg. Uiteraard haalt ze nog steeds de kracht uit de omliggende schoonheid om haar heen. Het prachtige Dandelion getuigt van het vermogen om omgevingskleuren en natuurbelevingen met haar persoonlijke gemoedstoestand te mengen waardoor er nieuwe verftinten ontstaan. Uiteindelijk vervaagd een paardenbloem tot onvaste stukjes en dwalen deze eenzaam op de grond af. Ook hier ontbreekt alle houvast en zekerheden.

Het eeuwige Constance Street wachten krijgt door die dreigende bas een naargeestig sfeertje. Is dit de schuld van Fred Abong die door zijn toedoen bewust of onbewust een stempel op de track drukt? Het geestverruimende Thank You, Corner Blight ontvlucht de verlokkingen van Los Angeles, verslavingsgevoeligheden en roemtragiek. De stad waar verloren engelen in die zelfvernietigende egocentrische eeuwigheidswaan ronddolen. Met het sprekende Valentine’s Day Massacre schrijft Kristin Hersh het liefdesverdriet van zich af. Ergens diep van binnen schuilt nog steeds dat onzekere afgewezen pubermeisje, die relationele voortgang niet kan plaatsen. Eyeshine fragiliteit borduurt op dit thema voort. Krachtig in haar eenvoud, Reflections on the Motive Power of Fire is een sterk staaltje aan Kristin Hersh bedeesdheid. Er is grof geweld voor nodig om die gesloten oester open te breken. De strijkers zagen zich een weg door dat pantser heen, om dat serene middelpunt te bereiken.

Palmetto verzuipt in klassieke theatrale herhalingsoefeningen en hypnotiserende veldopnames moerasgronden. Vaak werkt dit averechts, hier geeft het een klassiek renaissance effect mee waardoor het onoverwinnelijke Palmetto alleen maar groeit. Het Tunnels doolhof is zoekende naar de juiste verbindingsweg naar het licht. Nu blijft de tragisch klagende Kristin Hersh ondergeschikt aan de kwaadaardige donderwolken die boven haar blijven hangen. Clear Pond Road is de unplugged grungeplaat die Kristin Hersh nooit met Throwing Muses heeft kunnen maken, maar die altijd wel onzichtbaar aanwezig was.

Kristin Hersh - Clear Pond Road | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Toen ik de eerste keer Tattva hoorde, werd ik overrompeld.
Wat een geweldige single.
Dit album moest ik hebben.
De daar op volgende luisterbeurt werd ik gelijk gegrepen.
Om een onverklaarbare reden werd dit gevoel al snel weer minder.
Natuurlijk blijft K een sterk resultaat.
Waardoor kwam de spirit aan het vervagen?
Was het omdat de originaliteit achteraf toch minder bleek te zijn?

Vrij snel na K kocht ik Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles.
Al blijf ik die niet zo goed vinden.
Raakvlakken waren alom aanwezig.
De titel Hey Dude heeft natuurlijk al een vette knipoog naar Hey Jude.
Toch blijft de Indiase invalshoek wel trekken.
Their Satanic Majesties Request van The Rolling Stones kent dat gevoel ook.
Into The Deep is een redelijke geslaagd mengeling tussen de sixtiessound en de jaren 90 Britpop.
De bijbel voor onze eigen Supersub.

Crispian Mills zal waarschijnlijk als frontman wat minder uitstraling hebben.
Een beetje de ranja zonder de LSD.
Pinkpop of EO jongerendag?
Terwijl iedereen aal de waterpijp hangt, zit hij in een hoekje een Marlboro Light te roken.
Alsof hij het stiekem spannend vind om over drugs te praten.
Maar het psychedelisch randje is wat gemaakt.
Ook zijn duidelijke link naar Jerry Garcia van Grateful Dead komt mij te geforceerd over.
Grateful When You're Dead / Jerry Was There is teveel een would be jamsessie.

Met terugwerkende kracht is het allemaal net iets te gelikt.
Helemaal afschrijven zal ik het echter niet.
Daarvoor zijn de nummers over het algemeen te sterk.
Hoogtepunt Tattva heeft een te abrupt einde.
Alsof ze geschrokken waren van waar ze toe in staat zijn.
Het had namelijk nog mooier kunnen zijn.

Voor mij is de psychedelische Tattva single van Kula Shaker de waardige opvolger van de gehypte Madchester erfenis waartoe The Stone Roses, Happy Mondays en The Charlatans behoren. Hier is iets boeiends gaande, en K blijkt een van de leukste debuutalbums uit de jaren negentig te zijn. Vreemd genoeg sluit deze mix van Faces riffs, The Beatles orkestratie en geest verruimende Grateful Dead jams perfect op de heersende ravende dancecultuur aan. Britpop was alweer op zijn retour, en Kula Shaker plaatst zich als nieuwe grote belofte op de voorgrond. Echter verzuimen ze om op opvolger Peasants, Pigs & Astronauts dit succes te continueren. En dan is er ook nog gedoe over de verkeerd begrepen uitleg van het swastika teken, een symbool welke in India een andere betekenis heeft als in Europa. Het werkt in ieder geval niet in het voordeel.

Kula Shaker valt uit elkaar, frontman Crispian Mills sluit zich in de studio op, maar komt daar geen stap verder, dus een solo carrière blijft uit. Uiteindelijk verschijnen er van tussenpaus The Jeevas twee albums waarna hij Kula Shaker reconstrueert. Er komen mondjesmaat nieuwe platen uit, K 2.0 komt in het vizier van Written in Music en er volgt zelfs een uitgebreid interview met Crispian Mills. Echt slecht wordt het nergens, maar die magie van vooral K is verdwenen. Natural Magick moet het verschil maken. Er is contact gelegd met voormalige toetsenist Jay Darlington welke zich na een afwezigheid van vijfentwintig jaar weer bij de indierockers, ik bedoel indiarockers voegt.

Na zoekend transistorradio gedraai komen we uiteindelijk bij Gaslighting uit. Bassist Alonza Bevan wordt geïntroduceerd, maar Jay Darlington wordt totaal genegeerd, dom, dom, dom. Deze mengt zich nog subtiel bescheiden in het geheel. Zou het dan nu al aan het rommelen zijn en een tournee gevaar lopen? Crispian Mills mist die enthousiaste bijna evangelische hoera roeping waarmee hij op K zo overtuigend toeslaat. Zijn stem heeft eerder gelijkenissen met New Jersey rocker Jon Bon Jovi, dat typische Britse is verdrongen en ver weggestopt. De vocalist roept op om het sociale media gebeuren te vergeten en de puurheid van de muziek te bezoeken. Deze vind je niet achter een computer of op een smartphone, daarvoor moet je toch echt de straat op.

Er is een revolutie gaande, oorlogen en bedrog heersen, er is simpelweg weer een beetje liefde nodig om dit te verdringen. Daar past de flowerpower instelling van Kula Shaker perfect tussen. De juiste band op het juiste moment dus? Nou, dat niet helemaal. Er is veel veranderd. De aarde heeft niet stil gestaan en is continue in beweging. Dat deze nu de tegenovergestelde richting opdraait hebben we puur aan onszelf te danken. Het betekend niet dat de klokwijzers de tijd terugdraaien. De instelling is in ieder geval goed, ook Waves nodigt uit om vooruit de denken, spookstad Londen te verlaten en de muziekscene van Manchester te reanimeren. Crispian Mills vergeet hierbij echter dat de postpunk beweging juist nu op zijn toppen functioneert. Onder welke steen heeft hij de afgelopen jaren gelegen?

Er zit in ieder geval een lekkere groove in, en misschien is de wereld wel toe aan een psychedelische jaren zestig revival. Het Natural Magick titelstuk heeft een funkende aanstekelijke drive en gepassioneerde percussie. Je hebt iets moois in handen wat je wil delen. De Indian Record Player rock and roll moet de Westerse cultuur met het meer Midden-Oosten getinte sound verbinden, maar grijpt daarin net mis. Dat lukt ze beter met de donkere exotische Chura Liya (You Stole My Heart) bossanova westerntango. Een fictieve Bollywood filmscenariotrack waarin de uit Bangladesh afkomstige zangeres LaBoni Barua de hoofdpartijen vertolkt. Het is slechts voorwerk tot het bedwelmende Something Dangerous waarbij je de indruk krijgt dat The Everly Brothers flink van de verboden middelen gesnoept hebben en waarbij zelfs een mondharmonicablazer aanschuift, het moet niet gekker worden!

En daar ligt nou net dat hekelpunt. Kula Shaker wijkt net te vaak van dat geestverruimende stimulerende india geluid af. De saaie Stay with Me Tonight rockwals is een desperate voortslepende countryballad (heb ik Bon Jon Jovi al genoemd? Ja dus!) met bluesy rockgitaar uitspattingen. Het met fluitspel ingeleide zielloze Whistle and I Will Come sluit hier naadloos op aan. De LaBoni Barua fado passie, de gitaaruitspattingen van Crispian Mills en het bezwerende Hammondorgel toetsenwerk van verloren zoon Jay Darlington mag Happy Birthday van de ondergang redden. De geest van John Lennon dwaalt hier zeker in rond, maar is slechts een bijna vervaagd doorschijnend verschijnsel. Toch ligt in dit soort tracks de kracht van Natural Magick, de veilige filmische track mag echter net wat meer van het doek afspatten. Idontwannapaymytaxes leunt op een hypnotiserende beat, stevige herhalende gitaarriffs en soulgospel achtergrondzang en overtuigt beter. K heeft echter die frisse jongensachtige bevlogenheid, en dat hoor ik hier niet terug.

Het funkende antioorlog statement F-Bombs heeft een drugs overgoten aftrap waarna het compleet losgaat. Woodstock anno 2024, dezelfde problematiek, dezelfde inmenging en weer die onnodige strijd welke nergens naar toe leidt. Het hoogdravende door All You Need Is Love en jaren vijftig sentiment geïnspireerde Give Me Tomorrow ideologie brengt daar geen verandering in. Kalifornia Blues benadrukt waar ik al de hele tijd bang voor was. Kula Shaker verlegt de Indiaanse Britse roots naar het te ontginnen Amerikaanse Droom werkveld. Een denkfout die U2, Simple Minds en The Cult in het verleden ook al gemaakt hebben.

Kula Shaker - Natural Magick | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Als The War On Drugs de succesvolle opmars naar het grote publiek bereikt is Kurt Vile al geruime tijd geen bandlid meer. Dat men nog steeds die link legt is allemaal zo begrijpelijk, de geest van Kurt Vile waakt nog steeds dienend over het The War On Drugs geluid. Zijn cruciale in psychedelica doordrenkte gitaarspel is dan wel gewaagder dan die langgerekte huidige panoramavelden.

De voorliefde van jaren tachtig Fleetwood Mac werk en Bruce Springsteen songstructuren spelen nog steeds bij Kurt Vile een essentiële songbelevingsrol. Zo overtuigend zelfs dat hij de fase van schaamteloos jatten achter zich gelaten heeft en nu stoutmoedig na het bewerkte Downbound Train opnieuw daadwerkelijk aan een Bruce Springsteen cover waagt. Wages of Sin staat oorspronkelijk op de Tracks box en is restmateriaal uit zijn Nebraska periode, en al eerder door Damien Jurado op plaat gezet.

Het verhalende levendige van Bruce Springsteen krijgt een heldere dromerige, spirituele injectie toegediend, en overschrijdt nog sterker die verlokkende hoofdzonden grenzen. Songsmit Kurt Vile werpt zijn handen in het vuur om deze pas later ontdekte klassieker tot een scherpe druggy song te hersmeden. Betaalde liefde in schemerige hotelkamers, bij Bruce Springsteen met een onderliggend schuldgevoel, bij Kurt Vile met die avontuurlijke angst om betrapt te worden. En daarin verschilt Kurt Vile ook met het wat veilig ingestelde geniale The War On Drugs, het is net wat gewaagd stouter, menselijker zelfs. Stiekem is deze stevige gedurfde bewerking wel het absolute hoogtepunt van (watch my moves).

(watch my moves) heeft een twijfelachtig folky lo-fi demo begin. Goin on a Plane Today is eenvoudig qua opzet, bijna bewust gekozen kinderlijk. De dronken bas strompelt de kamer binnen om vervolgens door de overheersende blazers omver geblazen te worden. Dit is ook Kurt Vile, de schoonheid weggestopt in klein gehouden knullige speelse probeerseltjes. Vals gestemde gitaren, een voorgeprogrammeerde Bossanova beat, misschien net een tikkeltje te opzichtig gemaakt. Flyin (Like a Fast Train) in slow motion. Een progressieve track met een conservatief startpunt, allemaal leuk maar uiteindelijk verlang je toch naar wat meer diepgang en complexiteit.

Die lagen hoor je zeker in het prachtige opeengestapelde Palace of OKV in Reverse terug. Misvormde gitaarsamplers vormen hierbij de basis, waaroverheen storyteller Kurt Vile al voorzichtig een houtskool landschap schept. Het echte inkleuren begint pas bij het ruim zeven minuten durende Like Exploding Stones. Schreeuwende gitaarlijnen, de in effecten verzuipende tenorsax van James Stewart, licht oor suizende disco en een eclips aan trippende verlichtende Krautrock lichtstralen. Eeuwige kampvuurvlammen in berustende paarse aura’s transformerend. Van diezelfde onder de Melkweg klasse is de Stuffed Leopard sterrenhemel, de opzienbarende afsluiter van (watch my moves).

De warme countrykant domineert het beeldende Mount Airy Hill (Way Gone), de stembanden zo ver mogelijk uitrekkend om die hoge vrouwelijke huilerige uithalen te halen. Niet zijn sterkste kant, typische Amerikaans kunstzinnigheid en waarschijnlijk daar ook meer geapprecieerd. Net als Palace of OKV in Reverse een prima eerbetoon aan de aldaar in Mount Airy Hill gevestigde OKV Central thuisstudio, met de vooruitziende blik op een ontwakende ochtend na een lange nachtelijke opnamesessie. Die huis, tuin en keuken knusheid levert vooral een luie plaat af. De ongedwongenheid zorgt niet voor voldoende scherpte. De triggerpoints liggen binnen gemakzuchtig handbereik en staat de creativiteit soms gruwelijk in de weg.

Gelukkig zijn daar de heerlijke gitaartwinkeltjes in het fraaie Cate Le Bon Jesus on a Wire gospelduet. Een aanklacht tegen de zinloze geloofsgevechten. Met een moegestreden Jezus als iconische overkoepelende toezichter, die de dieptrieste ellende maar moeiteloos van zich af kan schudden. De doorleefde treurnis krijgt een bemoedigend optimistisch instrumentenrijk schouderklopje. Het is hoe dan ook een genot als Kurt Vile zijn vaak maar wat middelmatige zangstem achterwege laat, en vooral zijn versterkte gitaar laat spreken. Cool Water is hierin een sterk staaltje eenzaam tegen de maan in huilende prairiehonden countryrock tragiek.

Vaderlijk Hey Like a Child geluk in droge saaie vintage Kurt Vile begeleiding, het is allemaal te lang uitgesmeerd en net teveel van het goede. Dit elektronica geflirt werkt op zich prima in het stevige rockende Fo Sho, al betwijfel ik of de track er door al dat experimentele knoppengedraai wel beter op wordt. Kurt Vile probeert soms te hard om er een lange compromisloze plaat van te maken, waardoor de skipknop steeds vaker in beeld komt. Diezelfde aan The War On Drugs storende valkuil staat ook op het punt om bij (watch my moves) dicht te klappen.

Door de veelal energievretende lange songopbouw raak je halverwege (watch my moves) het concentratievermogen kwijt om vervolgens opgeschrikt die Kurt Vile binding weer te voelen. Deze muzikant kan beter, het boosaardige masker op de albumhoes zorgt onderhand voor de meeste opschudding. Laat niks toevoegende instrumentale tracks als Kurt Runner achterwege en concentreer je op de volgroeide albumtracks. Het is onnodig om je verhaal in vijftien hoofdstukken onder te brengen, als de boodschap in een tiental vertellingen duidelijker is.

Kurt Vile - (watch my moves) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Keer Tokio binnenstebuiten en schep een nieuwe mythologische wereld die oeroude muzikale tradities mengt met de energie en dwarsheid van de punk. Het feministische anarchistische powertrio Kuunatic maakt hedendaagse wereldmuziek, maar dan wel volgens de principes van Klüna. Een denkbeeldige planeet samengesteld met de zelfgecreëerde leefregels en muzikale wetten van deze dames.

Gate of Klüna is een fictieve sage welke het verhaal vertelt van de opkomst van een nieuw tijdperk, waar een keizerin het volk waarschuwt voor een verschuiving in het klimaat met de nodige natuurrampen tot gevolg. Zo ver zit het conceptverhaal niet verwijderd van de realiteit, maar het mysterieuze karakter koppelt er wel een spraakmakende eigen identiteit aan. Real life escapisme dus, verpakt in de waanzin van een vreemd bovennatuurlijk sprookje. Het drietal heeft de dynamiek van een occulte heksenkring die rituelen misbruikt om doelen te behalen, aan de andere kant roepen de kinderlijke zangstemmen en herhalende mantra’s ook het verlangen naar de eeuwige jeugdigheid op.

Keyboardspeler Fumie Kikuchi is vooral geïnteresseerd in de psychedelische progressieve rock, bassist Shoko Yoshi heeft meer op met de duistere postpunk zweverige ambient. Drummer Yuko Araki is de bekendste naam van het gezelschap en is op dit moment aan het toeren met visueel kunstenaar Daisy Dickinson. Haar hart ligt dicht bij de cyberpunk elektronica en het zwaardere hardcore werk. Kortom, een unieke band die een nog unieker geluid neerzet. Gate of Klüna is een Japanse midden aarde ervaring, maar dan ingekleurd volgens de manga animatiewijze. De van Gang Gang Dance bekende producer Tim DeWit krijgt de lastige opdracht om het geheel te analyseren en te kanaliseren

Dewbow, waar zware Westerse drums een slachtveld aanrichten door als militante dictators in de Oosterse cultuur binnen te dringen. Het inmengen van destructieve noise wordt overwonnen door bezwerende fluiten en de indringende krachtpatserij van de overwinnaarsmentaliteit die de driedimensionale samenzang koppelt aan euforie en jeugdig enthousiasme. De magie van Desert Empress Pt. 1 zit hem in de ritmische hypnose en de rituele duivelsuitdrijving. Kuunatic als manische Riot Grrrl act, inclusief de stoere oprechtheid en rasechte puurheid.

Het aanvallende Desert Empress Pt. 2 geeft de duisterheid weer in een maatschappij waar het licht van de zon verdrongen is door de nachtelijke maneschijn. Dat hemellichaam wordt tevens aanbeden in het heugelijke Full Moon Spree, waar de droge baslijnen van Shoko Yoshi de spirit van de jaren tachtig new wave mee oproepen. De oudheid van Tītián ontwaakt door hedendaagse tribale percussie. De kracht van het element vuur staat hierbij centraal doordat vulkanen hun giftige emulsie van lava en steen over futuristische Krautrock gronden van Lava Naksh verspreiden.

Met Raven’s War wordt de wederopstanding ingeluid. Een hoog theatraal animatiegehalte, die teruggrijpt naar sciencefiction beelden uit de jaren zeventig. Tegendraadse drums halen als een neerwaartse droomvlucht het tempo omlaag om te eindigen in het helsrode vagevuur van de ziel. De triomfantelijke volksdans Para Bennyà zit als laatste albumtrack op een misplaatste plek en heeft daar eigenlijk geen toegevoegde waarde. Als aankondiging zou deze beter tot zijn recht komen. Waar ben je plotseling in terecht gekomen en waar leiden deze kronkelende wegen naar toe? Het avontuurlijke Gate of Klüna is een voorbij razende krakkemikkige achtbaan zonder begin en einde, en zonder rem.

Kuunatic - Gate of Klüna | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat Sub Pop het imago van leverancier van zompige en smerige gitaarrock is ontgroeid is een feit. Toch zullen velen het label blijven associëren met de in de jaren negentig opbloeiende grunge scene. Terecht, omdat er in die periode zoveel baanbrekend werk op het label is verschenen. De grote successen kwamen echter nadat de gitaarbands bij andere labels werden ondergebracht, al bleef de vraag naar de eerdere opnames natuurlijk groeien.

De uit Portland afkomstige Kyle Craft maakt heerlijke rockmuziek, maar zijn basis gaat net een stap verder terug dan die van de grunge pioniers. Verwacht geen jaren zeventig georiënteerde hardrock, de roots liggen net in de andere hoek. Met de nodige wat verwijfd gezongen glamrock en stevige soultracks die doordrenkt zijn met een vleugje psychedelica waagt hij zich in een niet totaal leeg geroofd werkveld. Met Showboat Honey zet hij een verfijnde lijn voort die nog steviger zijn positie als hedendaagse excentrieke singer songwriter bepaald. Geen radicale switch ten opzichte van voorgangers Dolls of Highland en Full Circle Nightmare. Die sound is zijn handelsmerk geworden, waar hij trouw aan blijft. Het is net een tikkeltje stoerder en gewaagder.

Showboat Honey is een compact muzikaal tijdverslag van de roerige jaren zeventig. De funky aftrap door bassist Billy Slater in Broken Mirror Pose belooft al veel goeds. Omgeven door een psychedelisch vliegend klanktapijt, laat je jezelf terugvoeren naar het India van omstreeks 1970. Het beeld van medicatie goeroes, Afghaanse jassen en heel veel LSD. Trippend neemt de reisleider je bij de hand in het al even geestverruimende O! Lucky Hand. Om vervolgens een flinke stap vooruit te maken naar het stevig rockende 2 Ugly 4 NY. Alsof gitarist Jeremy Kale samen met Keith Richard flink van de genotsmiddelen gesnoept heeft in de kelders van de Franse Nellcôte villa, tijdens het opnameproces van Exile on Main St. Waar al jammend als vriendendienst deze song als einderesultaat gevormd wordt. Dat Kyle Craft zich buiten de vete houdt wie er nu beter zijn, The Stones of The Beatles weerlegt hij nogmaals in het sterk naar de laatste neigende Johnny (Free & Easy).

Het folky pianospel in Blackhole / Joyride is de toegangspoort naar de retro glamrock die vervolgens prominent aanwezig zal zijn zoals in de afsluiter She’s Lily Riptide, waar Kevin Clark als een dolle tekeer gaat op de piano.. De opbouw is niet beschamend platvloers. Het laat horen dat dit genre meer inhoud dan het imago van dik gevreten Elvis imitators in te strakke glitterpakjes, die zichzelf voortbewegend op plateauzolen. Een soultempel opent zich om tot bezinning te komen met het hemelse Bed of Needles #2.

Kyle Craft durft de grenzen te overschrijden. Dit bewijst hij in de soul pastiche Deathwish Blue. Deze tegen het wansmaak aan leunende tranentrekker bevind zich net nog aan de acceptabele scheidingslijn tussen goed en heel fout. Wat dus absoluut kenmerkend is voor deze periode. Muziek die direct binnenkomt maar ook het sentimentele weet op te roepen. Het korte Blood in the Water geld als intro voor de compacte rockopera Buzzkill Caterwaul met de heerlijke solerende uithalen van Jeremy Kale. Die zijn rol vervolgens ook opeist in Sunday Driver. Waarbij Haven Mutlz zich niet laat opjagen, en ontspannen het ritme aangeeft.

Absoluut een zeer goede ambitieuze plaat van een vrijgevochten zanger, die op Showboat Honey wordt bijgestaan door gepassioneerde huurmuzikanten met een voorliefde voor de rocking seventies.

Kyle Craft - Showboat Honey | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Muziek waarbij ik aan films als The Texas Chain Saw Massacre en The Hills Have Eyes moet denken.
Onheilspelbaar.
Het zuigende geluid laat je langzaam verdwalen in een eindeloze woestijn.
Vanuit de bergen wordt je geobserveerd door seksistische truckers en bloeddorstige freaks.
Ergens in The Middle Of Nowhere bevind zich vreemd genoeg een tankstation met cafeetje.
Zelf gebrouwen bier aan de tap.
Waarbij de jukebox alleen maar dit album in de aanbieding heeft.
Hoe hard je ook probeert om The Eagles uit de luidsprekers te krijgen.
Steeds weer die sound van Kyuss.
Zelden maakte een albumhoes mij zo nieuwsgierig.
Een langgerekte weg naar de horizon die toch doodlopend blijkt te zijn.
Het enige wat ontbreekt is een onderschrift met het inwonersaantal.
Josh Homme is slachter Leatherface.
Verborgen achter zijn gitaarspel is hij verder nog een gezichtloos persoon.
Zorgvuldig voort hakkend met zijn instrument.
Totdat deze beul tevreden kan zijn met het resultaat.
Om uiteindelijk zijn ware aard in Queens Of The Stone Age tentoon te stellen.
Stoner als deze zullen ze niet gemaakt worden.