Op basis van de EP en het debuut vond ik de EP vooral veel sterker beginnen, maar Undertow geeft langzaam aan zijn geheimen prijs. Helemaal die versnelling in Crawl Away: daar gaat mijn metalen hart snel van kloppen. De songs zijn naargeestig en nog vrij stevig, maar ook mysterieus en bezwerend. Het kan echter nog beter. Het album begint niet heel sterk en de laatste track was wat mij betreft ook niet nodig geweest. Benieuwd waar de band verder heen gaat.

Tussenstand:
1. Undertow
2. Opiate

Allied Forces heb ik ooit zonder aarzelen aangeschaft als tweedehands lp. Mooi gestroomlijnd logo, epische flying V-gitaar en overduidelijk een hardrock-vibe op basis van de titels. Dat bleek een schot in de roos te zijn, want Allied Forces paste prima tussen mijn toen ontluikende liefde voor gitaarmuziek naast albums van Saxon, UFO en Iron Maiden. Sterker nog, ik zou zeggen dat Allied Forces, Fight The Good en vooral Ordinary Man echt vroege heavymetalklassiekers zijn die iedere zichzelf respecterende headbanger minstens vijf keer gehoord moet hebben. Vijf keer per uur.

Helemaal de schoonheid van Ordinary Man moet apart genoemd worden: een prachtige esoterische start, om vanaf 3 minuten ineens een heerlijke versnelling en snoeiharde riff er doorheen te gooien. Zo'n galopperende metalriff als waar Iron Maiden toen nog geen copyright op had. Ondersteund door magistraal drumwerk (en subtiele spacy effecten op de achtergrond) werkt het nummer toe naar een fenomenale, bluesy gitaarsolo. Als het thema van het begin aan de afsluiting weer terug komt, heb ik niets anders dan kippenvel. Magistrale muziek van een band die helemaal met betrekking tot zo'n album als dit te weinig aandacht heeft gekregen in Nederland.

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Progressions Of Power
4. Rock & Roll Machine
5. Just A Game

Toch echt niet zo'n ramp dit. Die symfo-invloeden van Emmett waren toch al enkele albums praktisch non-existent en wat we nu overhouden is gewoon een lekker stevig hardrock album met een goede productie en een paar lekkere songs. Niets om te vaak te luisteren, maar ook niets wat heel erg stoort. Wel jammer dat de band voor de laatste paar albums toch beduidend minder interessant is dan het ooit was.

Eindstand:
1. Allied Forces 4.5*
2. Triumph 4*
3. Never Surrender 4*
4. Progressions Of Power 4*
5. Rock & Roll Machine 4*
6. Just A Game 3.5*
7. The Sport Of Kings 3.5*
8. Edge Of Excess 3.5*
8. Surveillance 3*
9. Thunder Seven 3*
Gemiddelde: 3,70*

Oef, op dit album komt het verschil in schrijfkunsten tussen Moore en Emmett ineens heel sterk naar voren, want American Girls is toch echt wel een verschrikkelijke track en Young Enough To Cry is met alle bluesheid ook niet mijn ding. Hoe anders is titeltrack Just A Game dan. Net zoals Blinding Light Show een melancholische epic waarbij Emmett's vocalen de juiste snaar helemaal raken. Wonderschoon gitaarwerk ook weer. Het daaropvolgende Fantasy Serenade doet denken aan de kasteelromantiek van iemand als Ritchie Blackmore. Hold On doet daarnaast weer helemaal denken aan de meer folkloristische kant van van Rush. Mierzoet in dit geval wel, maar Emmett's vocalen zorgen er toch voor dat het mooi te behappen blijft. Suitcase Blues is daarnaast wel echt compleet overbodig.

Vanwege de titeltrack had ik gehoopt dat dit hele album zo sterk zou zijn, maar het start gewoon te traag daarvoor om echt 4 sterren goed genoemd te mogen worden. Door de goede nummers nog steeds een ruime voldoende, maar ik had toch echt meer gehoopt.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game

Net zoals de voorganger Allied Forces een album dat vooral veel Emmett heeft en dat doet het altijd goed. het album is iets minder goed dan die plaat en mist een kraker als Ordinary Man, maar wederom laat Triumph zien dat de band een hoge en constante kwaliteit aan kan. Moore heeft zichzelf een stemgeluid aangemeten dat daarnaast doet denken aan Klaus Meine (Scorpions) en waar hij wonderbaarlijk goed mee wegkomt. Battle Cry en When The Lights Go Down zijn stoere anthems, terwijl A World Of Fantasy, Never Surrender en Writing On The Wall weer meer van de Emmett-romantiek hebben in de sound. Verveelt me allemaal nog steeds niet!

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game

Mmm, de lagere scores verbazen me een beetje, aangezien dit album voor mijn gevoel toch echt beduidend sterker materiaal heeft dan Just A Game en Rock & Roll Machine. Ik had van tevoren verwacht dat ik met al dit Moore-materiaal Emmett toch meer zou missen, maar aangezien de hoofdmoot toch echt duidelijk heavy metal/hardrock is, maakt dit allemaal niet zoveel uit. Goed, de door Emmett gezongen ballad Take My Heart is het hem toch net niet helemaal, maar het afsluitende Hard Road is dan weer wel heel erg tof. Zowel op deze track als Fingertalkin' geeft Emmett echt alles. Ik vind het jammer dat de symforandjes wat weg zijn, maar buiten dat kan ik toch wel echt heel goed genieten van Progressions Of Power.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Progressions Of Power
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game

Waar Triumph als debuut wat stabieler is, vliegt de band hier qua stijlen alle kanten op. Dit zorgt voor een paar hele vreemde invloeden (dat soulvolle/jazzy eindstuk van New York City Streets - Part 1) en een wat mij betreft enorm overbodige cover (Rocky Mountain Way) die het album minder aantrekkelijk maken dan het debuut. Daartegenover staan wel het epische The City: War March / el Duende Agonizante / Minstrel's Lament en het met weergaloos solowerk overgoten Rock & Roll Machine. Het is echter wel verdomd knap hoe de band zoveel afwisseling kan aanbrengen en buiten de cover is het ook echt wel allemaal goed te noemen.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine

De laatste met Emmett? Dat doet me nu al pijn. Surveillance is absoluut niet het beste album, maar All The Kings Horses/Carry On The Flame brengen de oude magie toch echt wel weer terug. Niet per se de sound, maar wel qua compositie. Wat gigage hier boven zegt: het lijkt wat op Kansas' Power (ook een album dat paste binnen het tijdsbeeld).

Toch is het niet allemaal goud wat blinkt, want de uiteindelijke sound is toch nog steeds meer AOR dan de symfo/hardrock van voorheen en een aantal songs (vooral degenen met Moore op zang) doen me gewoon niet veel. Nog steeds ook te zoet. De voorganger was wel beduidend beter. Dat zoveel mensen dit als een wederopleving zien verbaast me dan weer wel.

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game
7. The Sport Of Kings
8. Surveillance
9. Thunder Seven

Na de Foreigner-marathon van een paar weken geleden, valt dit ineens op als een beetje herkenbaar. Dat is een pluspunt, want ik vind The Sport Of Kings toch echt net een tandje beter dan Thunder Seven. Maar bij het horen van If Only en Hooked On You kan ik in mijn gedachten toch echt ook Lou Gramm dit horen zingen. Play With Fire vind ik tevens echt een ijzersterke track met heerlijke gitaarsolo's. Opener Tears in The Rain is ook zeker niet verkeerd. Voor de rest redelijk hetzelfde euvel als Thunder Seven, maar dan toch wel met iets beter songmateriaal.

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game
7. The Sport Of Kings
8. Thunder Seven

Thunder Seven is wel echt mierzoet zeg. De vorige albums hadden allemaal hun scherpe kantjes nog wel, maar die zijn hier bijna helemaal weg. Het maakt het album wat gezichtsloos. Time Goes By vind ik echter wel een prachtige song door het aanstekelijke refrein en de weergaloze gitaarsolo. MIdsummer's Daydream is ook weer een fijn stukje instrumentaal gitaarwerk waar Emmett weer lekker kan schijnen. Ook Stranger In A Strange Land is een track die mijn goedkeuring nog best kan verdragen, maar verder is het vooral allemaal zoet, glad en niet bijster bijzonder.

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game
7. Thunder Seven

Triumph is zo'n band waar ik ooit een paar lp's van heb aangeschaft op basis van de voorkanten van de lp's, deze best nog wel wat beluisterd heb, maar uiteindelijk nooit heel veel meer mee heb gedaan. Tijd voor een marathon zodoende, want ik ben wel weer toe aan wat jaren '70/'80 hardrock. Van dit album was Blinding Light Show in ieder geval absoluut wel bekend en nog steeds vind ik dit nummer een fantastisch symfo/hardrockpareltje.

Het fijne aan deze band is dat de proto-heavymetaltracks nog steeds lekker energiek en weldoordacht klinken. Tracks als Don't Take My Life en Street Fighter klinken als soundtracks van bikerfilms, terwijl de overgang naar Street Fighter [Reprise] dan ineens weer zo magistraal en melodieus klinkt, dat heb bijna een andere band lijkt.

Emmett's aan Geddy Lee doen denkende zang heeft mijn voorkeur boven Moore, maar Moore kwijt zich ook prima van zijn taak op een track als Don't Take My Life. Ik vind de meer melodieuze sound wel toffer dan de hardrocktracks en kan niet zoveel met een lied als What's Another Day of Rock 'n' Roll, maar ben alsnog erg blij verrast met de hoge kwaliteit van het debuut. Zou, afhankelijk van de andere albums, in de toekomst best nog een hogere score kunnen krijgen.