Oh man, wat is Love een fantastisch spetterende rockplaat. Duffy heeft een imposante gitaarsound aangenomen waar iemand als The Edge trots op zou zijn. Grootste verschil tussen die twee is echter vooral dat Duffy ook echt nog technisch begenadigd is onder de muur van geluid (ja U2 fans, val me daar maar op aan) qua strakke slagpartijen en prachtige gitaarmelodielijnen. Ik vergeef hem maar dat de basisriff van Love bijna een op een gelijk is aan Billy Idol's Flesh (For Fantasy).

Het debuut was prachtig, het vervolg is nog beter, bijna perfect. Brother Wolf, Sister Moon is een voorbeeld van een weergaloos sfeervolle track die ervoor zorgt dat ik moet fronsen als mensen zeggen dat alleen de hit She Sells Sanctuary goed zou zijn. Rain is ook echt een prachtig single, misschien wel beter nog dan She Sells Sanctuary. Toch moet ik toegeven dat die akoestische gitaaraanslagen onder de elektrische riffs me daar ook altijd in vervoering brengen. The Cult is bij deze ook de enige band die ik laat wegkomen met het fire-higher-desire-rijmschema, omdat Phoenix met de achtergrondzang en het bezwerende karakter helemaal overkomt als een bepaald ritueel.

Black Angel sluit het album mooi af. Het is een sterke, melancholische ballad met enkele prachtige teksten als:

"The sirens call a sailor to die
Enchanted by the sound, his desires have been found
In his mind, his life is rushing by
All this while, the storm it rages on
He's turning old, he shall never return
Sail on to the eternal reward"

Love is een ijzersterke plaat. Misschien wel een van de beste rockplaten van de jaren '80. Als metalhead ben ik doorgaans natuurlijk van harder en sneller werk, maar Duffy's gitaarpartijen vinken alle vakjes aan die ik bij mijn favoriete metalplaten ook doorgaans aanvink. De slagpartijen zijn ook zonder flinke distortion stevig, de melodielijnen die op de achter- en voorgrond doorklinken zijn enorm sfeervol en zijn solo's hebben een portie galmende melancholie die me helemaal raken. Een muzikant die in combinatie met de eigenzinnige zang van Astbury werkelijk grootse dingen kan doen.

Tussenstand:
1. Rain
2. Dreamtime

Stadionrock zoals het hoort. Ik zie hier vergelijkingen met Aerosmith en Guns N' Roses in het voordeel van The Cult en ik onderschrijf dat wel. Waar Electric iets teveel de AC/DC-boerenlullenhardrockkant op ging, hoor ik op Sonic Temple een band die de perfecte combinatie van de melodieuze/mysterieuze en hardere sound heeft gevonden. De tweede helft van het album vanaf New York City bevat de mindere goden van het album, maar nog steeds kan ik lekker meebleren met NYC of Soldier Blue. De beste tracks zijn echter in het midden te vinden. Edie (Ciao Baby) heeft prachtige gitaarpartijen, Sweet Soul Sister is een meezinger die wat mij betreft veel meer aandacht in de mainstream zou moeten krijgen en die Kashmir-achtige riff van Soul Asylum is heerlijk krachtig.

Sonic Temple is een fantastische hardrockplaat van een band die op dit moment perfect door had hoe commercie en creativiteit hand in hand konden gaan. En wederom is het hier ook het gitaarwerk van Duffy dat het album naar grote hoogtes stuwt. Slash wie? Duffy voor mij. Ik ben nu heel benieuwd hoe de sound zich verder gaat ontwikkelen, want de band had op dit moment duidelijk een gouden combinatie in pacht.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Electric

Ik loop wat achter met het recenseren van The Cult in de tussentijd, al heb ik de s/t wel al vaak beluisterd en had ik al een specifieke score voor ogen. Nu ik het wederom probeer, kom ik er toch achter dat ik mijn mening een klein beetje moet bijspijkeren. Het album heeft een paar oprecht hele sterke tracks in de vorm van Black Sun, Sacred Life en Saints Are Down en een verder erg consistente sound die voor het gros van de tijd heel goed bevalt. Er is echter iets dat ik toch mis, en dat is die mooie melodieën die op de voorgangers wel te horen waren. Slecht vind ik het echter zeker niet.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Ceremony
5. The Cult
6. Electric

Dit laatste album doet me dan weer bijna helemaal niets. Buiten de latere tracks Sleep When I'm Dead, It's Over en The Scream vind ik het zelfs een opvallend lichtvoetige plaat met vooral ongevaarlijke nummers. Op deze nummers komt ook weer iets van de klassieke inspiratie terug, maar verder vind ik deze toch behoorlijk missen. Geen grote ramp, op de achtergrond luistert het prima weg, maar het is geen plaat die ik bewust snel nog eens op zal zetten.

The Cure is wel een hele fijne band gebleken. Ergens had ik het ook verwacht dat het me allemaal zou gaan bevallen, maar zulke pareltjes als Pornography en Disintegration had ik niet durven dromen. Ik heb de komende tijd nog een hoop aan te schaffen.

Tussenstand:
1. Pornography 5*
2. Disintegration 4,5*
3. Faith 4,5*
4. Kiss Me, Kiss Me 4*
5. The Head On The Door 4*
6. Seventeen Seconds 4*
7. Bloodflowers 4*
8. The Cure 4*
9. Wish 4*
10. The Top
11. Three Imaginary Boys 3*
12. 4:13 Dream 3*
13. Wild Mood Swings 2,5*
Gemiddelde: 3,81*

Grappig dat dit album toentertijd zo slecht ontvangen is in de pers. Ik meen me juist vooral positieve reviews te herinneren en als ik de gemiddelde scores zo zie, is dit album onder de fans ook prima ontvangen. Ik vind het een prima album voor een jaren '80 band om het nieuwe millennium mee in te luiden in ieder geval. The kenmerkende The Cure-sound is zeker aanwezig, maar de er heeft een update plaats gevonden om de band relevant te houden voor de mensen die toentertijd wegliepen met andere Britse rockbands. Het levert met Watching Me Fall en Bloodflowers twee echt ijzersterke tracks (snerpende gitaarsolo op Watching Me Fall is zelfs iets nieuws voor deze band voor mijn gevoel). Voor de rest is het soms wat kabbelend, maar net zoals bij Wish het geval is, is het wel ijzersterke achtergrond muziek. Bevalt mij zodoende als nieuwe fan prima.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. Bloodflowers
8. Wish
9. The Top
10. Three Imaginary Boys
11. Wild Mood Swings

Ondanks de score die je hier ziet staan kostte het me echt een flinke hoeveelheid luisterbeurten om Disintegration op waarde te schatten. Ik denk dat ik van tevoren vooral verwachte dat het een steviger album zou zijn dan de voorganger en was zodoende ietwat beduusd toen bleek dat Disintegration vooral een dromerig album is. Er is weinig up-tempo materiaal als afwisseling en bij vlagen zijn de songs echt behoorlijk commercieel en zoetsappig (Pictures Of You, Love Song).

Maar ik heb in de tussentijd geleerd dat ik deze band op meerdere vlakken moet benaderen. Op de achtergrond aanzetten, gedetailleerd luisteren met teksten er bij, daarna weer op de achtergrond aanzetten om te kijken wat ik onthouden heb, daarna favoriete nummers uitpluizen etc. Het zorgt ervoor dat de marathon tijd kost, maar het levert me veel op. Dan blijkt dat Last Dance, Prayers For Reign en het fenomenale The Same Deep Water as You toch stiekem bij het beste werk van de band te horen. De dromerige, warme sfeer is daarnaast ook in de softere nummers heel erg fijn en Lullaby blijft gewoon een ingenieuze en naargeestige song.

De in your face narigheid van Pornography heeft een streepje voor, maar Disintegration blijkt uiteindelijk een hoop prachtige geheimen bloot te geven.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. The Top
8. Three Imaginary Boys

Hier vallen vele puzzelstukjes op zijn plaats. Ik kende nog geen enkele track van het album (waar ik op Seventeen Seconds al langer bekend was met A Forest) en kan me zodoende wat losser zetten van 'de single vs de rest', maar Faith is een album dat ik nu al meteen in mijn kast wil hebben staan. De sfeer doet me ook denken aan de recent gedane Ultravox-marathon. Miserabele en ultiem droevige muziek, tracks als All Cats Are Grey en The Funeral Party raken me persoonlijk diep. Laatstgenoemde lied heeft tekstueel enkele prachtige moment, waarvan het tweede couplet mijn absolute favoriet is:

"I watched and acted wordlessly
As piece by piece you performed your story
Moving through an unknown past
Dancing at the funeral party"

De vloeiende overgang in opvolger Doubt is perfect getimed. Het schud me wakker uit de droom, maar blijft me nog steeds grijpen. Waar Seventeen Seconds vooral om A Forest opgebouwd en afgebouwd leek te worden, is Faith een meer ingrijpende en vloeiende reis. Prachtalbum, zo had van tevoren gehoopt dat The Cure zou klinken.

Tussenstand:
1. Faith
2. Seventeen Seconds
3. Three Imaginary Boys

Heel interessant album, misschien nog wel het meest experimentele tot nu toe. In een bepaald opzicht had ik het idee dat ik hier naar een jaren '90 alternative rockband aan het luisteren was, wat misschien toch iets zegt over hoever The Cure bij vlagen de tijd vooruit was? Ik hoor de pop van The Top en The Head On The Door, bij vlagen nog steeds de oude sound maar ook een flinke dosis nieuwe, experimentele invloeden die het album een heel ecclectisch karakter geven. Pop, goth, psychedelica, alternative, warme gitaarpartijen worden afgewisseld met blije blazers om dan weer over te gaan in deprimerende soundscapes. En het werkt goed. Van een prachtige mierzoete ballad als One More Time, naar stonerpsychedelica van The Snake Pit naar de agressie van Shiver And Shake ("YOU'RE JUST A WASTE OF TIME!"): Kiss Me, Kiss Me is een afwisselende reis die eigenlijk na enkele luisterbeurten stiekem nog beter bevalt dan de voorganger. Niet altijd even sterk, maar als geheel toch zeker overtuigend en bijzonder.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Kiss Me, Kiss Me
4. The Head On The Door
5. Seventeen Seconds
6. The Top
7. Three Imaginary Boys

Yes, hier ben ik heel content mee. Pornography kende ik van de reputatie 'samen met Disintegration het beste dat The Cure ooit heeft voortgebracht', dus de verwachtingen waren hooggespannen, helemaal toen bleek dat RuudC het album toch ook nog een behoorlijke score gaf. Ik snapte Faith al heel erg goed, maar Pornography voel ik nog iets meer. Het kan de toegenomen aanwezigheid van de gitaar zijn of het feit dat teksten dit keer nog meer bij me aankomen, maar het uiteindelijke resultaat is vooral dat ik het album echt helemaal snap.

"It doesn't matter if we all die"

Dit zal voor 1982 een redelijk directe en verrassende openingszin geweest zijn. En hij komt nu nog steeds aan. A Short Term effect heb meerdere malen opnieuw aangezet omdat ik het idee had dat er iets niet klopte aan het nummer. Dat gevoel bleek te kloppen toen ik de ritmes en melodieen hoorde zwalken. En dat zorgde er weer voor dat het nummer klopte. The Hanging Garden hakt er dan ineens echt enorm hard in met die weergaloze bas- en drumpartijen en Smith die "Cover my face as the animals cry!" overheen jankt. Fantastische track, tot nu toe zelfs een van mijn favoriete songs van de band. Siamese Twins gaat weer een beetje terug naar het minimalistische van de eerdere albums. Tekstueel weer heerlijk cynisch.

"Sing out loud
We all die
Laughing into the fire"

The Figurehead wedijvert dan weer met The Hanging Garden als favoriete track. Als ik dit als tiener had gehoord, had het mogelijk de soundtrack van mijn teenager-angst-periode kunnen zijn. Grappig dat ik daar dan ineens weemoedig naar wordt bij het luisteren naar dit album, maar melancholie had ook zijn mooie kanten. De gitaarmelodie van A Strange Land is hypnotiserend, het geeft het lied een proto-grunge vibe. De dichte toetsenlaag van Cold voelt dan tegenstrijdig genoeg weer warm aan en doet me op de een of andere manier weer een beetje denken aan een paar Ultravox-songs. De rare soundscape Pornography voelt eigenlijk logisch aan als afsluiter.

Pornography heeft de hele dag op repeat gestaan en per beurt ontdekte ik meer moois. De klassieke status is wat mij betreft compleet terecht.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Seventeen Seconds
4. Three Imaginary Boys

Ik ben nu al bijna twee weken bezig met dit album dagelijks luisteren, maar in verband met thuiswerkdrukte (laat me met rust telefoon!) is het reviewen er dik bij aan het inschieten. Zonde, want Seventeen Seconds bevalt me prima. A Forest is natuurlijk een lied dat ik al lang ken en waardoor ik ook muziek als geheel weer eens moest gaan overdenken, want verdomd nog aan toe als ik er niet heel depressief van werd. En dat werkte echter prima door later.

Na het onstuimige debuut is Three Imaginary Boys een in ieder opzicht superieure opvolger. Het voelt kil en leeg aan, maar ook hypnotiserend en angstaanjagend. De leidende single is met gemak het hoogtepunt en ik snap de kritiek van Ruud wel dat het er op lijkt dat de rest van het album er omhoog gebouwd zijn, maar als het geheel vind ik het erg fijn om te horen. Het mag nog iets spannender verder.

Tussenstand:
1. Seventeen Seconds
2. Three Imaginary Boys

Toch knap hoe de band op dit moment nog met zo'n energiek en vol klinkend album op de proppen kwam. Smith's zang is nog praktisch hetzelfde als in de jaren '80 qua bereik en kracht, maar de productie is echt beduidend voller. De band klinkt bijna zwaar onder de geluidsmuur. Het levert wederom een fijjn album op, waarbij er met Anniversary, Us Or Them en The Promise de beste nummers geleverd worden. Langzaamaan begint me wel het gevoel te bekruipen dat de band niet heel veel meer te vertellen heeft, zodoende vind ik het ook geen ramp dat ik nu nog maar een enkel album te gaan heb. Maar ondanks dit gevoel klinkt deze s/t nog steeds prima.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. Bloodflowers
8. The Cure
9. Wish
10. The Top
11. Three Imaginary Boys
12. Wild Mood Swings

Prima album. De frivoliteit van The Top is niet compleet weg, maar de songs zijn wel beduidend beter uitgewerkt. Een compleet popalbum is het niet te noemen, aangezien nummers als Kyto Song, The Blood en Sinking nog best wel wat van de oude The Cure-sound hebben. Wonderbaarlijk genoeg kende ik nog een hoop songs ook. In Between Days, A Night Like This en vooral Close To You heb ik echt al vaker op radiozenders voorbij horen komen. Laatstgenoemde lied ergerde me eigenlijk altijd, maar in de context van deze albumlijst valt de genialiteit in zijn minimaliteit eigenlijk toch wel op. Een oorwurm met die xylofoon en vrolijke blazers, maar toch wel erg fijn. A Night Like This vind ik persoonlijk nog iets beter en het met mooie gitaarklanken overladen Push gaat er ook echt prima in.

Sinking is dan weer zo'n The Cure-lied dat van ongekende schoonheid is.

"So I trick myself
Like everybody else"

Een mooie afsluiter van een sterk album dat commercialiteit en kunstzinnigheid prima mixt. In dat opzicht vind ik hem ook nog iets sterker dan Seventeen Seconds, omdat dit album in zijn gestroomlijndheid wel gewoon echt heel erg goed in het gehoor ligt. Ook lang niet o geniaal als een Faith of Pornography, maar met een dikke 4 sterren ben ik ook prima tevreden.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. The Head On The Door
4. Seventeen Seconds
5. The Top
6. Three Imaginary Boys

Tja, dit is dan ineens weer iets heel anders na het meesterwerk dat Pornography heet. Shake Dog Shake herken ik nog als de opener van The Cure In Orange, die ik nog op videoband had opgenomen van TMF toentertijd, maar er staan verder een aantal tracks die ik heel moeilijk uit te zitten vind. Bananafishbones, Piggy In The Mirror, The Caterpillar... nee, het komt bij mij niet aan.

The Birdmad Girl is dan weer quirky op een manier dat het me nog best wel trekt en The Wailing Wall en The Top vind ik oprecht goeie nummers. Als geheel is het ook wel een voldoende, maar het valt toch wel echt enorm tegen na zijn briljante voorganger.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Faith
3. Seventeen Seconds
4. The Top
5. Three Imaginary Boys

Interessant debuut waar sterk materiaal (10:15 Satuerday Night, Grinding Halt) wordt afgewisseld met vrij belabberde tracks (een verschrikkelijke Hendrix-cover of Meathook). Ik begrijp dat de platenmaatschappij zelf de regie had van welke songs er op het album verschenen en ben zodoende best benieuwd wat een directors-cut van deze plaat had opgeleverd. Nu is het chaotische/rammelige new wave/post punk met nihilistische structuren en dito teksten. Nog niets om echt over naar huis te schrijven, maar ik merkte dat ik bij bepaalde songs al moest denken aan bands als Kaiser Chiefs of Smashing Pumpkins. En de algemene sound heeft zeker al een aantrekkingskracht. Nu maar hopen dat de composities voor de komende albums ook beter zullen worden.

Bij de eerste tracks vroeg ik me ook af waar de haat vandaan kwam, maar toen The 13th, Strange Attraction en Mint Car voorbij kwamen, begon het begrip wel te ontstaan. Tenzij de songs echt enorm ironisch zijn, vind ik vooral verschrikkelijk happy-happy en onecht over komen. Goeie opener en fijne afsluiter, maar ik snap hier wel waarom het album verreweg het minst gewaardeerd is. Bungelt zodoende ook bij mij onderaan de lijst.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. Wish
8. The Top
9. Three Imaginary Boys
10. Wild Mood Swings

Net zoals Disintegration veelvuldig geluisterd, maar waar ik daar echt lyrisch was, blijft Wish een klein beetje als achtergrond-muziek fungeren. Geen probleem verder, want het is fijne achtergrondmuziek. Friday I'm In Love bleek ik al te kennen als single, maar de beste nummers zijn toch meer klassieke droevenis (Apart) of hebben een vollere rocksound (End). Er zit in de sound een klaaglijkheid die Amerikaanse acts als Smashing Pumpkins toen ook hadden, maar dan toch met een Britser tintje. Heb toch wel het idee dat die hele alternative rockscene best veel aan The Cure heeft te danken. Ondanks een gemis aan echte uitschieters wel gewoon een fijn rockalbum.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. Wish
8. The Top
9. Three Imaginary Boys

Een jazz-album... Ik denk dat ik nu wel vaak genoeg herhaald heb dat ik niet van jazz houdt, dus mijn eindscore zal dan ook geen verrassing zijn. Waar ik bij het vorige album nog wel iets hoorde van The Doors-kern, is die hier gewoon ver te zoeken. Veel zwierige blazers en funky partijen en niets wat me interesseert. Hardwood Floor en Good Rockin' zijn absolute creatieve dieptepunten uit het hele oeuvre. Het jammen op El Mosquit en The Piano Bird is bij vlagen aardig, maar veel meer positiefs kan en wil ik er ook niet over zeggen. Compleet zinloos voor mij.

Eindstand:
1. The Doors 4,5*
2. Waiting For The Sun 4,5*
3. Strange Days 4*
4. L.A. Woman 4*
5. Morrison Hotel 4*
6. The Soft Parade 3*
7. Other Voices 2,5*
8. Full Circle 1,5*
Gemiddelde: 3,50*

Mmm... Ik en blues hebben een haat-liefde-verhouding.

L.A. Woman: goede blues.
Cars Hiss By My Window: laat het alsjeblieft ophouden!

Tussen deze twee uitersten op blues-gebied gebeurt er een hoop. Daarbuiten staat L'America. Ik weet niet hoe de band met deze proto-doommetal aan is komen zetten, maar potverdrie als het niet enorm bevalt. Dat Riders On The Storm ook nog steeds enorm bevalt was geen verrassing, naargeestiger en duisterder dan dit lied kan bijna niet.

Daarbuiten hebben we met Love Her Madly nog een fijne single en is The WASP een voorbeeld van hoe blues wel kan werken. Als geheel is dit album prima, maar ik ben gewoon meer fan van de vroegere sound en experimenten. Wel een paar ijzersterke tracks weer.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days
4. L.A. Woman
5. Morrison Hotel
6. The Soft Parade

Ah! De hardrockende openingsriff van Roadhouse Blues geeft me toch een gevoel van... nou ja, hardrock? The Doors klinken op dit album mede door de blues-invloeden steviger dan ooit en dat ontaardt in een aantal fantastische tracks. Waiting For The Sun heeft me twee albums geleden laten wachten, maar komt hier eindelijk in volle glorie naar voren. Zeker een van mijn favoriete Doors-tracks. Het resterende materiaal is niet per se het beste dat de band ooit heeft voortgebracht, maar het is ook verre van het slechtste. Sterker nog, over de gehele linie bevalt het album me erg goed en valt vooral Krieger's gitaarwerk me erg positief op. Land Ho! is bijvoorbeeld lekker speels en Indian Summer lekker dromerig. Het album had alleen wat sterker mogen afsluiten en tegen het einde aan nog net iets spannender mogen zijn. Het luistert echter prima weg.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days
4. Morrison Hotel
5. The Soft Parade

Nee, dit is het hem inderdaad niet. Ik hoor nu vooral hele simpele popliedjes met teksten die in geen enkel opzicht kunnen tippen aan wat Jim Morrison schreef. Niet alles is verschrikkelijk, Ships w/ Sails vind ik best een fijne melodielijn hebben. Manzarek is ook helemaal geen verschrikkelijke zanger, beetje een Mick Jagger vibe. Tightrope Ride is op deze manier ook best uit te houden.

Krieger kan echt beter zijn mond houden. Down On The Farm is beschamend slecht geschreven en gezongen en de naam The Doors niet waardig. I'm Horny, I'm Stoned is echt precies een zelfde soort verhaal: beschamend slecht. Wandering Musician is dan (met zang van Manzarek) weer beduidend beter. Hang On To Your Life gaat ook wel. Overduidelijk geen Doors album, maar ook geen complete ramp.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days
4. Morrison Hotel
5. The Soft Parade
6. Other Voices

Ik had ergens het idee dat The Doors geen echte bassist hadden maar dat de toetsenist alles speelde, dus de ontdekking die Douglas Lubahn heet is een verrassing. Fantastisch bassist, helemaal op de eerste helft van het album. Ik moet echter toegeven dat ik tegen het einde veel minder euforisch ben dan ik aan het begin van de plaat was. Dit komt vooral door de afsluiter, die ik zelfs vervelend vind in vergelijking met het machtige The End van het debuut. Het kabbelt heel veel en heeft nog een behoorlijk stuk zelfplagiaat naar Light My Fire. Ik hoor dan toch echt liever de bekendere tracks als Love Me Two Times of People Are Strange. Het debuut is voor mijn gevoel toch een stuk spetterender.

Nog steeds wel een goed album, niet daarvan.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days

Een zeer, zeer knap album. Ik heb enkele lp's van The Doors, maar doorgaans zoek ik toch meer losse nummertjes op om te luisteren dan echt de volledige platen. Ergens absurd, want nu ik deze voor het eerst sinds lange tijd weer aanzet, merk ik dat ik eigenlijk alle tracks wel ken en ook praktisch van alles wel geniet. De muziek is heerlijk experimenteel, swingend, vrolijk, duister, zweverig, rauw en heavy tegelijkertijd. De opener is heerlijke proto-hardrock, The Crystal Ship en End Of The Night heerlijke dromerige tracks, Light My Fire een fantastische klassieker met prachtige gitaarsolo en The End een naargeestige, met fantastisch drumwerk ondersteunde weergave van het Oedipus-complex. Backdoor Man doet me niet zoveel, maar buiten dat niets dan liefde voor dit overweldigende debuut.

Het album begint met alle blazers en happy happy klanken toch erg matig voor mijn gevoel. Beatlesesque, maar The Doors is voor mijn gevoel dan weer juist zo'n band die dit echt niet nodig heeft omdat hun eigen klanken al zo speciaal zijn.

Zo'n lied als Easy Ride vind ik gewoon verschrikkelijk. Wild Child voelt me te vrijblijvend. Het zit hem in de teksten, maar ook in het veel te country-achtige gitaarwerk. Runnin' Blue is hier ook een schoolvoorbeeld van. Touch Me en Wishful Sinful vind ik overigens nog best mooi. The Soft Parade is een lastig lied. Wel proggy en nog psychedelisch, maar de funky-discovibes doen het ook niet helemaal voor mij.

The Soft Parade is geen slecht album. Het is gewoon mijn ding niet. Toch benieuwd hoe de volgende albums dan klinken.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days
4. The Soft Parade

Een flink aantal keer geluisterd, maar het bij mij zeer geliefde Waiting For The Sun staat niet eens op dit album! Ware mindfuckery, maar gelukkig nog steeds een zeer sterke, dromerige plaat. Met Not To Touch The Earth een paddo-trip die helemaal mis gaat, maar ook lichtvoetiger en mooi werk als Love Street. Fijn gitaarwerk in Spanish Caravan, een tintje politiek in The Unknown Soldier en tegen het einde zelfs wat gospel. En dan mist er nog een epic die ik eigenlijk niet eens mis! Heerlijk album.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days

Ik durf het gezien de scores bijna niet te zeggen, maar ik vind El Dorado persoonlijk een beetje saai. Can't Get It Out Of My Head kende ik wel en dat vind ik oprecht een heel mooi nummer en voor de rest is het ook nergens slecht. Nee, het is zelfs allemaal best mooi. Maar toch vind ik de productie erg wollig en het algehele sfeertje veel te mellow en weinig afwisselend om echt heel intrigerend te zijn. Laredo Tornado heeft wel een fijne gitaarsound, maar de boogiewoogie/rock n roll van Illusions In G Major vind ik vooral saai. Zeker niet verkeerd, maar voor een van de hoogst scorende platen van deze groep had ik iets meer vuurwerk verwacht.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. The Electric Light Orchestra
3. El Dorado
4. On the Third Day

Voor ik een algemeen verhaal over het album schrijf, moet me even van het hart hoe gruwelijk aangrijpend Kuiama is. Songs die buiten muzikaal geweld ook een betekenis hebben, raken me nu eenmaal meer dan de liederen met minder lyrische hoogstandjes, en Lynn en consorten hebben op deze song helemaal door hoe ze mij moeten beroeren. Een soldaat die aan een klein meisje (aan het einde van de oorlog?) uitlegt over hoe de oorlog is afgelopen en hij de verantwoordelijke is voor de dood van haar ouders. Het lied heeft een bij vlagen positieve, opbeurende sfeer, maar de teksten zijn hartverscheurend tragisch.

Wake up Kuiama, I got somethin to tell you,
It´s just that I mean, well that is to say,
That I´m trying to explain but I´ll start again for you,
I must be true.

Kuia in this country, they got rules with no reason,
They teach you to kill and they send you away
With your gun in your hand you pick up your pay,
So cool, that no mercy tool.

Kuia please believe me, I just couln´t help myself,
I wanted to run but they gave me a gun
And they told me the duty I owed to my fatherland,
I made my stand.

Kuia I just shot them, I just blew their heads open,
And I heard them scream in their agony,
Kuiama she waits there for me,
True blue, you saw it through.

Bij het afgaan van hele discografieën zijn dit de songs waar ik op hoop. Kuiama is zo'n lied dat me even melancholisch maakt en oprecht laat voelen. Chapeau Jeff Lyne en heel erg bedankt!

Goed, Electric Light Orchestra II is een verbetering ten opzichte van het eerste album. Het voelt meer 'af' aan en de songs zijn beduidend beter gestructureerd. Dit zorgt er ook bij vlagen voor dat een klein stukje spanning/rauwheid van het debuut achterwege blijft, maar over het algemeen is het wel echt een stukje beter en fijner. Lynne is gegroeid als zanger en schrijver, de orkestraties zijn subliem er is geen zwakke compositie te vinden. Ik houd de score nog even kunstmatig laag op een dikke 4 sterren, omdat ik heel benieuwd ben hoe dit klinkt in verhouding tot wat er verder gaat komen.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. The Electric Light Orchestra

Electric Light Orchestra is zo'n typische band die ik qua hits ken van de radio of cheapass verzamelcd's die ik vroeger met mijn geringe zakgeld kocht, maar waarvan ik nog nooit een compleet album had gehoord. In vergelijking met een hit als Mr. Blue Sky valt het nu dan ook vooral op hoe zwaar de band eigenlijk op de maag kan liggen. Dat is uiteindelijk een goed iets, want wat de band hier presteert valt niet te vergelijken met andere bands uit het progressieve/symfo-genre. De Beatles-invloeden zijn duidelijk, maar de songs zijn door de strijkers zoveel meer dan simpele kopieën. En verrek, die strijkers zijn intrigerend. Nu ik Alan Parsons Project net achter de rug heb, waar orkestraties ook een grote rol speelden, valt het hier pas echt op hoe sterk de cello's een leidende rol in de composities hebben. Het geeft de songs (hoor Look At Me Now vooral) een heel eigenzinnige sound, alsof Beethoven rockmuziek schrijft.

Catchy is het echter nog lang niet en dat zorgt ervoor dat het album niet makkelijk in te komen is. Het kostte me ook een flink aantal luisterbeurten om de plaat te bevatten, maar dan valt het moois toch ook goed op. Bij vlagen is het geheel zelfs vrij naargeestig in de teksten, wat een mooie tegenhanger is bij de soms zwierige composities. Manhatten Rumble (49th St. Massacre) deed me ook horen dat Virgin Steele dus buiten Alan Parsons Project ook van ELO invloeden heeft overgenomen, aangezien dit stuk zo op een van de House Of Atreus-albums had kunnen staan.

Bij vlagen nog een beetje brak qua zang en het mag nog iets gestroomlijnder, maar het valt al meteen op dat ELO een eigenzinnige band is die moeilijk te vergelijken is met een andere act uit het symfo/prog-genre. Dit belooft wat!

Ondanks dat The Diary echt verre van slecht is, is het wel met stip het minst prikkelende album dat ik tot nu toe van Arjen Lucassen heb gehoord. Het is allemaal okay, degelijk en soms zelfs goed, maar ook nergens echt spannend. De Storm-versie heb ik het liefste, omdat ik de instrumentatie hier gewoon het fijnste vind, de Gentle-kant is me net iets teveel 'rustig wakker worden op zondag'. Ook echt niet verkeerd, maar het mag van mij wel met iets meer spice.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Guilt Machine - On This Perfect Day
5. Star One - Space Metal
6. Star One - Space Metal
7 Ayreon - The Dream Sequencer
8. Ayreon - The Final Experiment
9. Ayreon - Universal Migrator
10. Ayreon - The Theory Of Everything
11. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
12. Ambeon - Fate Of A Dreamer
13. Stream Of Passion - Embrace The Storm
14. Ayreon - Actual Fantasy
15. The Gentle Storm - The Diary

'De beste gitarist ooit', or so they say. Hendrix is nooit mijn favoriete gitarist geweest, al ga ik zijn impact op de muziekwereld (en 'mijn' metalwereldje) niet ontkennen. All Along The Watchtower heb ik zelfs altijd erg tof gevonden, maar ik moet toegeven dat ik ook genoeg live-opnames heb gezien waar ik het vooral allemaal wat chaotisch en rommelig vond overkomen. Ook de wat duffe zang sprak me nooit zo aan.

DESALNIETTEMIN GAAN WE HET PROBEREN

En eigenlijk merk ik nu al meteen spijt dat ik niet harder heb doorgezet vroeger. Are You Experienced is een fantastisch werkje. Ik ben gewoon niet van de oldschool blues, maar als het rockende blues of psychedelische blues is, dan hoor je mij echt niet klagen. Dit album is in dat opzicht ook gewoon lekker afwisselend. May This Be Love is een fijne dromerige track, terwijl Foxy Lady en Can You See Mee heerlijke grooves hebben. Third Stone From The Sun is een ultieme jazzy triptrack. Aan Hendrix' laidback stemgeluid ben ik nu in het verloop van tijd ook gewend aan geraakt. Iemand als Phill Lynott heeft volgens mij goed geluisted naar deze manier van zingen.

Ik moet wel toegeven: Hendrix is nog steeds niet mijn favoriete 'oude' gitarist, daarvoor vind ik zijn sound niet 'mooi' genoeg. Ben wel blij dat het in de context van studionummers (en niet live improvisatie) wel erg vet klinkt. De ritmesectie verdient overigens ook alle lof!

Toch een tandje minder dan het debuut. Het album is verre van slecht en heeft met Little Wing een absolute uitschieter, maar de sound is verder wat ingetogener en ik mis toch wat spetterend gitaarwerk dat ik op het vorige album wel hoorde. If 6 Was 9 vind ik persoonlijk een track die echt helemaal nergens naartoe gaat en You Got Me Floatin' vind ik vooral chaotisch. She's So Fine vind ik dan weer wel een fijne afwisseling door de opzwepende compositie en Redding's zang. Verder is er niet heel veel dat er voor me uitspringt, waardoor Axis: Bold As Love geen blijver voor me is.

Tussenstand:
1. Are You Experienced
2. Axis: Bold As Love