Nog een klein stapje beter dan zijn voorgangers. Vooral de dwarsfluit op End Under Down is betoverend mooi, terwijl de esotherische zang op The Slumbering Ones ook helemaal aanslaat. Ik ben er niet zeker van of het klopt, maar heb het idee dat er ook op enkele songs een zangeres meedoet, die de zang net wat meer kleur geeft. Het kabbelende karakter van de muziek werkt in ieder geval prima en geeft me toch zin om in hogere sferen te geraken.

Tussenstand:
1. When Sweet Sleep Returned
2. Ekranoplan
3. The Assemble Head in Sunburst Sound

Aan de hand van de scores zou dit het eerste echt goede album moeten zijn (volgens algemeen heersende consensus). Laat ik in mijn geval zeggen dat dit het eerste album is waarop ik me niet meerdere malen erger aan wat er gespeeld wordt. Het feit dat ik er ook geen covers op staan, scheelt ook al een stuk in dat opzicht. De hits ken ik vanzelfsprekend, al blijk ik niet warmlopen voor songs als A Hard Day's Night of Can't Buy Me Love. Things We Said Today vind ik dan weer wel een best aardig nummer en ook When I Get Home heeft een groove die me best aanstaat. Voor de rest blijft het me allemaal nog steeds te zoetsappig om echt te boeien. Er zit echter een stijgende lijn in.

Tekstueel blijf ik het overigens allemaal verschrikkelijk slecht vinden, maar dat zal wel het tijdsbeeld zijn.

Voorlopige tussenlijst:
1. A Hard Day's Night
2. With The Beatles
3. Please Please Me

Het album gaat in ieder geval goed van start met Come Together, wat ik altijd een lekker broeierige rocksong heb gevonden. Something gaat nog wel, maar zodra we bij de twee daarop volgende McCartney tracks terecht komen, dwaalt mijn aandacht weer af. Bij I Want You (She's So Heavy) komt mijn interesse weer licht terug, maar tegelijkertijd vraag ik me af of ik hier nu echt naar iets bijzonders aan het luisteren ben. De blues-vibe is op zich aardig en vooral het baswerk is best aardig, maar helemaal in het jaar 1969 hoor ik niet waarom dit nummer nu eigenlijk zo speciaal zou moeten zijn. Tegen het einde als de track naar psychedelica gaat, is mijn goedkeuring echter wel gegeven. De adoratie met Here Comes The Sun begrijp ik dan echt totaal niet. De track ergert me zelfs in al zijn mierzoetheid.

In een jaar waarin The Kinks Are the Village Green Preservation Society al op hun naam hebben staan, The Who Tommy ook uitbracht en The Moody Blues al twee meesterwerken hadden uitgebracht (en hetzelfde jaar nog twee topplaten zouden uitbrengen), is het voor mij duidelijk waar mijn voorkeur had gelegen. Dan heb ik me nog niet eens goed genoeg verdiept in wat The Rolling Stones toen al allemaal hadden uitgebracht, maar ik heb alsnog al een idee. Zonder het voortkabbelende tweede gedeelte had ik het album in ieder geval beduidend hoger gewaardeerd. Experimenteel? Absoluut, maar ook een aaneenschakeling van lukraakheid en een gemis aan doordachte composiities. Leeft pas tegen het einde ietwat op met een gitaarsolo (die helemaal niet zo bijzonder is als vaak geroepen wordt). De hoop dat het tussen mij en deze band nog goed zou komen na The White Album is in ieder geval helemaal voorbij.

Voorlopige tussenlijst:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Abbey Road
4. Rubber Soul
5. Help!
6. A Hard Day's Night
7. Magical Mystery Tour
8. Yellow Submarine
9. The Beatles
10. With The Beatles
11. Beatles For Sale
12. Please Please Me

En weer een flinke stap terug. Flauwe rock 'n roll zonder vuur. Laat Chuck Berry maar met rust, die beste man kon dat zelf toch echt beduidend beter af. What You're Doing viel even op omdat ik daar een loopje herkende dat me aan The Byrds deed denken. Hun folkrock vond ik echter wel beduidend interessanter dan wat de Beatles tot dit album gedaan hebben, ook al weet ik dat zij flink wat inspiratie uit deze band geput hebben. Helemaal niet mijn ding dit.

Voorlopige tussenlijst:
1. A Hard Day's Night
2. With The Beatles
3. Beatles For Sale
4. Please Please Me

Eerste nummer dat ik echt goed vind is eindelijk gespot! You've Got to Hide Your Love Away is een mooie folky ballad die niet te zeikerig klinkt. Het kostte vier albums, maar ik ben er alsnog blij mee. Jammer dat opvolger I Need You weer ongelooflijk zeikerig is. Ticket To Ride bevalt me als single ook nog best wel door de gitaarsound. Act Naturally is beduidend beter in de Buck Owens versie. Like Me too Much (And I Like You) is wederom een zeiknummer eersteklas. Voor Yesterday kan ik nog wel een beetje liefde opbrengen, aangezien het tekstueel in ieder geval oprecht overkomt. Jammer dat het afsluitende rock 'n roll-nummertje Dizzy Miss Lizzy weer verschrikkelijk is.

Ik hoop er echt op dat Rubber Soul me toch iets echt spannends laat horen, dat ik Help! voorlopig het beste vind is nog niet echt een compliment op zich.

Voorlopige tussenlijst:
1. Help!
2. A Hard Day's Night
3. With The Beatles
4. Beatles For Sale
5. Please Please Me

Laat ook maar. Let It Be is stiekem nog steeds een zeiklied, maar in de context van het allegaartje songs dat er hier nog te vinden is, wel beduidend het beste. Iets als The Long and Winding Road is voor mij echt verschrikkelijke kitsch en het allegaartje country/rocknroll/popsongs dat er verder op staat gaat ook het ene oor in, het andere oor uit. Als de band nog langer was doorgegaan, was die hele heldenverering volgens mij ook als een kaartenhuis in elkaar gestort, want de kwaliteit is echt nergens hoogstaand hier. Get Back ander 'hoogtepunt'.

Goed, ik kan nu in ieder geval onderbouwd zeggen dat The Beatles absoluut niet mijn band is, maar dat ik zo verbaasd ben over alle lof die de band ook van de nieuwe generatie krijgt, had ik echt niet verwacht. Ja, het is een van de eerste grote popbands en ik begrijp daarom ook dat mensen die in de jaren '60 niet veel anders meekregen hier helemaal weg van zijn, maar nu ik vandaag de dag een beter overzicht heb van de andere bands die in de tweede helft van de jaren '60 muziek produceerden, begrijp ik de adoratie van de nieuwe generaties gewoon echt niet. Individueel heb ik geen bijzonder musiceerschap gehoord. Geen briljante solo's of absurd goede drumpartijen. De zangpartijen van alle vier de heren, vallen voor mij compleet in het niet bij Mick Jagger, Justin Hayward en helemaal Roger Daltrey. De interessante experimentvolle nummers staan lijnrecht tegenover een overgrote meerderheid van voortkabbelende slaapliedjes. Bovenal: ik hoor geen groep die functioneert als een geheel, maar een tweetal kapiteins (waarvan een alles probeert, maar nergens in uitblinkt), een stuurman die af en toe iets meebrengt als er ruimte is en een matroos die er ook maar wat bijloopt. Paul McCartney is een goed bassist, dat is het meest positieve wat ik hier heb uitgehaald.

Met alle respect naar de fans, maar ik snap deze band niet. Nee, dat moet ik anders zeggen: ik snap niet wat ik moet snappen. Dat ik iets moet snappen staat immers buiten kijf (dat blijft iedereen me maar vertellen), maar wat dit is... geen idee.

Eindstand:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band 4*
2. Revolver 3.5*
3. Abbey Road 3*
4. Rubber Soul 3*
5. Help! 3*
6. A Hard Day's Night 3*
7. Let It Be 2.5*
8. Magical Mystery Tour 2.5*
9. Yellow Submarine 2.5*
10. The Beatles 2.5*
11. With The Beatles 2.5*
12. Beatles For Sale 2*
13. Please Please Me 2*
Gemiddelde: 2,77*

Mmm... ik kan me voorstellen dat dit als soundtrack voor een film beter werkt, want ik vind het nu allemaal erg onsamenhangend overkomen. Op de vorige twee albums waardeerde ik de psychedelische tracks behoorlijk goed, maar hier zorgt het er vooral voor dat het album erg traag op gang komt en maar blijft kabbelen. Helemaal Blue Jay Way is een ongelooflijk zeikerig nummer. I Am The Walrus heeft het soort zanglijnen waar ik heel moeilijk naar kan luisteren. Niet zozeer hoe hij het zingt, maar hoe het effect klinkt. Snerpend en lelijk. En als tegen het einde de klassiekers voorbij komen, moet ik toch echt bevestigen dat Strawberry Fields, Penny Lane en All You Need Is Love voor mij altijd slijmerige popsongs zullen blijven. Alles bij elkaar word ik vooral heel erg sloom en duf van dit album en niet op een fijne trippy manier zoals bij de voorganger het geval was.

Voorlopige tussenlijst:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Rubber Soul
4. Help!
5. A Hard Day's Night
6. Magical Mystery Tour
7. With The Beatles
8. Beatles For Sale
9. Please Please Me

Goed, ik ga maar eerlijk zijn dat ik nooit iets met The Beatles heb gehad, maar dit soort marathons hebben me wel vaker verrassingen opgeleverd, dus wie weet. Heb altijd wel van The Kinks, The Who, Rolling Stones en Moody Blues gehouden, dus het is niet alsof ik niet open sta voor jaren '60 pop/rock.

Dit is het hem in ieder geval voor mij totaal niet. De stem van John Lennon werkt me compleet op de zenuwen en de songs zijn allemaal behoorlijk inwisselbaar. Wonderbaarlijk dat ik Ringo Starr hier dan nog de fijnste stem vind hebben. Helemaal als het me rond P.S. I Love You ook duidelijk wordt dat ik Paul McCartney ook op jonge leeftijd al als een oude vent vind klinken. Als iets me bij blijft staan is het vooral omdat het me te zoetsappig is. Zo'n lied als Ask Me Why is amper uit te zitten. Love Me Do is eveneens tenenkrommend met het wanstaltige rijmschema waar vandaag de dag helemaal niemand meer weg zou mogen komen. Dat het een grensverleggende band is, staat buiten kijf. Ik hoor het hier echt allemaal niet. Twist And Shout is dan het minst vervelende omdat er hier in de zang ten minste nog wat vuur zit.

Pluspuntje dat het allemaal lekker snel voorbij is, maar plezier haal ik hier absoluut niet uit. Dat wordt nog een zware zit tot we bij het experimentele materiaal aankomen

Gaat goed van start! Taxman heeft een heerlijk groovende baslijn, een redelijk rauwe gitaarsolo en een refrein dat me doet denken aan de jaren '60 Batman-serie. Daarmee is Revolver het eerste Beatles-album dat voor mij goed begint. Ook opvolger Eleanor Rigby doet het goed bij me. Fijne zanglijnen en mooie orkestraties die zorgen voor een spannende song. Jammer dat I'm Only Sleeping weer een slaapverwekkend (haha) lied is. Love You To doet het met de sitar dan wel weer goed en is een lekker psychedelische track. Here, There and Everywhere valt dan weer onder het kopje I'm Only Sleeping.

Het album voelt zodoende vrij onevenwichtig aan, maar heeft een voordeel ten opzichte van alles wat ik voorheen heb gehoord: er staan een paar echt goeie nummers op. Nu de band die clichématige rock n roll heeft losgelaten (en ja, ik voel daar echt niets 'vernieuwends' in terug in die tijdsgeest) hoor ik hier voor het eerst iets van de grootsheid terugkomen waarvan de fans altijd claimen dat de band er van overloopt.

Overigens betekent dit niet dat het album een favoriet bij me gaat worden, aangezien ik de band in de mindere nummers nog steeds dermate zeikerig vind, dat de minpunten sterk genoeg zijn om het album niet te voorzien van een hogere score. En gelukkig zijn meer mensen het met me eens zo te zien dat Yellow Submarine echt een verschrikkelijk lied is. Maar alsnog is een album dat ik voor iets meer dan de helft goed vind dikke winst ten opzichte van de voorgangers. Begin ook steeds meer in te zien dat McCartney een sterk bassist is. Tomorrow Never Knows blijk ik tevens nog te kennen in andere variant (Alison Mosshart en Carla Azar, uit de film Sucker Punch) en is tevens het hoogtepunt van het album. Zo experimenteel als dat mag het vaker zijn!

Voorlopige tussenlijst:
1. Revolver
2. Rubber Soul
3. Help!
4. A Hard Day's Night
5. With The Beatles
6. Beatles For Sale
7. Please Please Me

Bij Norwegian Wood (This Bird Has Flown) kreeg ik hele goede hoop, aangezien dit precies het soort folkrock is die ik heel erg goed trek. Het is daarnaast jammer dat ik de zangpartijen op The Word echt verschrikkelijk vind, want muzikaal gezien is dit een van de betere songs die ik tot nu toe van ze heb gehoord. Michelle wil ik daarentegen nooit meer horen. If I Needed Someone heeft gelukkig nog wel weer die mooie folkrockvibe en is zodoende muzikaal ook weer prima aan te horen. Het grote spektakel blijft echter alsnog uit. Het gaat nu langzaamaan wel qua albums naar een dikke 3 sterren in plaats van twijfelachtige 3 sterren, maar ik kom er nog steeds slecht in.

Vanuit het #metoo gebeuren: de tekst van Run For Your Life kan echt niet meer. “I’d rather see you dead, little girl, than to be with another man.” Haha, oh John, John, John...

Voorlopige tussenlijst:
1. Rubber Soul
2. Help!
3. A Hard Day's Night
4. With The Beatles
5. Beatles For Sale
6. Please Please Me

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band heb ik in mijn tienerjaren van een cd op cassettebandje gezet (wat een tijd) en vaak geluisterd. Ik keek er dan ook eigenlijk best naar uit om deze weer te horen, omdat ik me hier goed van herinnerde dat ik me er altijd wel mee vermaakt heb. In gesprekken over waarom ik The Beatles nooit heel denderend heb gevonden, kon ik wel altijd aanhalen dat ik 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band wel een erg tof album vind'. Hoe blijft dit bij een herbeluistering staan?

Goed! Ook al staan er nog steeds een aantal softe popsongs op die me los van het geheel helemaal niets doen, moet ik toegeven dat het album heel goed werkt omdat alles als een organisch geheel in elkaar overgaat. Daarnaast is een track als Within You, Without You echt fantastisch esoterisch en sfeervol. Ik kan het me echt compleet voorstellen als mensen dit soort gekabbel helemaal niets vinden, maar ik kan er prima op spacen. De teksten voelen daarnaast voor de verandering ook beduidend interessanter aan dan het standaard liefdesgelul dat de band op vooral de eerste vijf a zes album voorschotelde.

When I'm Sixty-Four vind ik nog steeds wel een draak van een nummer in alle muzikale joligheid. Maar goed, als hier de titeltrack, Lucy in the Sky with Diamonds, She's Leaving Home, Being for the Benefit of Mr. Kite, het eerder genoemde Within You, Without You, Good Morning, Good Morning (vette gitaarsolo!) en A Day In The Life tegenover staan, dan maakt het me al beduidend minder uit. Dit album is voor mij de eerste waar ik de term 'goed' graag aan wil verbinden en waarvoor ik de liefde best begrijp! Naarmate ik in de discografie vorder, is het ook veel leuker en makkelijker om langere verhalen over de albums te schrijven.

Voorlopige tussenlijst:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Rubber Soul
4. Help!
5. A Hard Day's Night
6. With The Beatles
7. Beatles For Sale
8. Please Please Me

Aha! Yoko Ono's introductie in de geschiedenis van The Beatles. Tevens verantwoordelijk voor pijnlijk lelijke zanglijnen in het sowieso al bizar slechte The Continuing Story of Bungalow Bill. Dit soort songs zijn ook echt jammer, want de s/t (White Album) heeft met Back In The USSR en While My Guitar Gently Weeps een aantal Beatles-songs die ik echt verdomd goed vind. Het complete album is echt een enorme hoeveelheid aan songs die wat mij betreft nooit op album uitgebracht hadden hoeven worden. Het eerder genoemde The Continuing Story of Bungalow Bill hoort hier sowieso bij, maar I'm So Tired, Glass Onion, Wild Honey Pie, PIggies, Why Don't We Do It In The Road? en Sexie Sadie zijn in mijn ogen ook echt allemaal niemandalletjes. Daarnaast vind ik nummers als Don't Pass Me By en Julia ook weinig interessant, maar deze voelen nog in ieder geval aan als songs.

Dat ik Birthday dan ineens wel een goede track vind terwijl het vrij simpele rock n roll is, is dan vooral ook een tekenend iets voor het feit dat het album uitzonderlijk langdradig is en maar blijft kabbelen. Yer Blues voelt ook beter aan, omdat het ten minste weer wat rauwer is. Oh ja, en dan is er natuurlijk Helter Skelter, het proto heavy-metalnummer, wat absoluut echt wel een goed nummer is. Ik zou zeggen dat het zelfs op eenzame hoogte staat. Goed, Revolution 1 is ook nog best tof. Revolution 9 is gewoon stront en wederom een reden waarom ik John Lennon een gruwelijk overschat muzikant vind.

Dit album voelt vooral aan als een vermoeiende studiotijd waarin iedere scheet is opgenomen onder het mom van 'ja, maar als jij deze troep erop zet, dan wil ik dat dit er ook echt opkomt!'. Het gros van de fans vind het fantastisch, maar wat mij betreft waren de beste songs gewoon op een album gezet van maximaal 40 minuten. Eindscore en plaats in de ranglijst is ook op basis van het feit dat er echt een aantal hele goeie songs opstaan. Het is jammer dat het er verdomd weinig zijn. Waar ik bij heel veel albums echt nog wel begrijp dat de fans het goed vinden, is het voor mij hier een compleet raadsel waarom er zoveel fans zijn.

Voorlopige tussenlijst:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Rubber Soul
4. Help!
5. A Hard Day's Night
6. Magical Mystery Tour
7. The Beatles
8. With The Beatles
9. Beatles For Sale
10. Please Please Me

Betere productie en muzikaal iets meer vuur, maar daar blijft het ook bij. Ben blij dat er muzikaal in ieder geval nu meer gebeurt: vooral de baspartijen zijn bij vlagen best goed en Lennon's stem is beduidend minder irritant dan op het debuut het geval was. Goed vind ik het nog steeds niet. Roll Over Beethoven vind ik zelfs een van de mindere varianten die ik ooit van dit nummer heb gehoord, helemaal door het stuntelige gitaarintro. Blijkt overigens wederom dat ik Ringo Starr de beste zanger vind, want ondanks het feit dat het nummer me nog steeds niet kan bekoren vind ik I Wanna Be Your Man wel fijn gezongen. Devil In Her Heart krijgt de prijs voor meest irritante nummer van het album. Ik lees op internet dat John Lennon zingt op Not A Second Time, maar dat hoorde ik er echt niet uit. Klinkt beduidend steviger dan hoe hij eerder klonk in ieder geval.

Al iets beter, maar gewoon nog steeds niets waar ik blij van wordt.

Voorlopige tussenlijst:
1. With The Beatles
2. Please Please Me

It's All Too Much is fijn, zeker een van de betere songs van het album. Voor de rest weet ik niet echt wat ik er mee moet. De twee bekende hits vind ik als losse songs al vervelend en de orkestrale soundtrack is zonder context van de beelden eveneens niet heel bijzonder. Strontvervelend is het niet, maar het voelt vooral onnodig aan.

Voorlopige tussenlijst:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Rubber Soul
4. Help!
5. A Hard Day's Night
6. Magical Mystery Tour
7. Yellow Submarine
8. The Beatles
9. With The Beatles
10. Beatles For Sale
11. Please Please Me

Ik moet toch toegeven dat de eerste live-nummers een lekker positief gevoel bij me teweeg brachten. Rauwer en vooral met steviger drumwerk dan ik op de albums had gehoord. En ja, die 16 minuten Eight Miles High vind ik echt prachtig. Lekker energiek en bezwerend, dat op het moment dat de zang eindelijk begint de ontlading extra groot is. Blijft een topcompositie voor mij.

Het studiogedeelte? Bijna goed genoeg. Ik vind Chestnut Mare, All The Things en Hungry Planet oprecht goed, terwijl Just A Season en Welcome Back ook best te doen zijn. Een paar slechte tracks (Take A Whiff On Me bijvoorbeeld) daargelaten, is (Untitled) een album dat ik echt best voor mijn plezier opnieuw kan beluisteren.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. (Untitled)
7. Ballad Of Easy Rider
8. Dr. Byrds & Mr. Hyde
9. Sweetheart Of The Rodeo

Ik herinner me dat ik Easy Rider lang geleden wel gezien heb, maar niet helemaal duidelijk een mening kon vormen over wat ik precies van moest vinden. Ik dacht al even een soundtrack te krijgen, maar buiten de openingstrack is de koppeling met de film dus praktisch nihil. Het levert wel iets beter songs op dan op de twee voorgangers, want buiten Ballad Of Easy Rider kan ik ook Jack Tarr The Sailor en Jesus Is Just Alright best waarderen. Voor de rest is het allemaal niet mijn ding, maar ik kan het uitzitten zonder me te hard te ergeren.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. Ballad Of Easy Rider
7. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Sweetheart Of The Rodeo

Dus achteraf zijn er blazers aan toegevoegd zonder dat de band hier zelf van wist? Wow, ik kan me voorstellen dat dit een flinke vertrouwensbreuk is en dat de band hier zelf ook niet blij mee was. Het klinkt overigens niet per se alsof ze er niet horen, dat maakt het nog een stukje draagbaarder (maar nog steeds niet mijn ding). Absolute Happiness, Kathleen's Song en My Destiny vind ik overigens nog best wel te behappen, maar voor de rest is het allemaal niet heel veel soeps. Het is wederom ook niet echt slecht, maar de score valt mij in vergelijking met iets als Sweetheart of The Rodeo echt vreemd tegen. Is die pure country dan echt zo geliefd bij de fans?

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. (Untitled)
7. Ballad Of Easy Rider
8. Byrdmaniax
9. Dr. Byrds & Mr. Hyde
10. Sweetheart Of The Rodeo

Leuke marathon, maar ik ben het wel met Ruud eens dat ik veel liever de eerste 5 folkrock/psychedelische albums hoor dan de country van later. Wel hoor ik dit album wel beduidend liever dan het gros van de post 'The Notorious Byrd Brothers'- albums. Misschien dat de terugkeer van Clark en Crosby er toch mee te maken hebben, want de zang is beduidend beter. Met Sweet Mary, Long Live The King en Laughing ook weer een aantal echt toffe songs. Minder country, iets meer folk en vooral nog iets meer kwaliteit. Helaas niet de pracht en praal van de eerste vijf, maar ik kan me voorstellen dat ik dit album met nog wat meer tijd best nog iets hoger kan waarderen. Hier vind ik het in ieder geval weer eens leuk om te luisteren. Gelukkig ook geen echte troep gehoord, maar ik snap de liefde voor Sweetheart Of The Rodeo oprecht niet.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers 4.5*
2. Fifth Dimension 4.5*
3. Turn! Turn! Turn! 4.5*
4. Younger Than Yesterday 4*
5. Mr. Tambourine Man 4*
6. (Untitled) 4*
7. Byrds 3.5*
8. Ballad Of Easy Rider 3*
9. Farther Along 3*
10. Byrdmaniax 3*
11. Dr. Byrds & Mr. Hyde 3*
12. Sweetheart Of The Rodeo 2.5*
Gemiddelde: 3,58*

McGuinn die alles zingt is een erg slecht idee. Toch is het album iets beter dan zijn voorganger omdat ik op een aantal tracks (This Wheel's On Fire, King Apathy III en Candy) toch ook musiceren hoor dat weer wat rockeriger is (en daarmee ook interessanter). Verder blijft het als het country is, echt walgelijk country. Maar wat het musiceren nog beter maakt, maakt de zang van McGuinn toch weer een beetje kapot. Hij klinkt hier toch echt brakker dan normaal en wordt niet mooi opgevangen door de ingehuurde bandleden. Jammer weer.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Sweetheart Of The Rodeo

Niet verschrikkelijk, niet goed. Buiten Farther Along (om al eerder genoemde religieuze redenen) vind ik het album in ieder geval vrij consistent qua sound. Jengelende Dylan-esque zang, maar een fijne productie qua gitaarwerk. Met Tiffany Queen ook een ijzersterke opener. Het middenmateriaal is gewoon typisch wat ik in de tussentijd gewoon ben geworden, al is zo'n met met leidende mandoline ondersteunde instrumental als Bristol Steam Convention Blues oprecht best leuk. Het einde begint nu wel in zicht te komen, maar zo'n album als dit is nog best uit te zitten.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. (Untitled)
7. Ballad Of Easy Rider
8. Farther Along
9. Byrdmaniax
10. Dr. Byrds & Mr. Hyde
11. Sweetheart Of The Rodeo

Zo'n enorm verschil met de folkrock van de eerste twee albums vind ik het nu ook weer niet. Dat het songmateriaal nog iets afwisselender is geworden, moge echter wel duidelijk zijn. Eight Miles High is natuurlijk al een terechte klassieker, maar het zijn hier toch de twee traditionals Wild Mountain Thyme en John Riley die er met het goud vandoor gaan. Eveneens prachtig zijn Hey Joe (die ik in deze versie wonderbaarlijk genoeg toffer vind dan die van Hendrix) en het naargeestige I Come and Stand at Every Door. Zwakke songs staan er wat mij betreft totaal niet op, al had ik in dit geval graag gehoord dat het album nog een tiental minuten langer doorging om de ervaring compleet te maken. Echter wel een wonderschone plaat!

Tussenstand:
1. Fifth Dimension
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man

Het debuutalbum van The Byrds klinkt als een gruizige variant van Simon & Garfunkel... en dat is goed. Het valt me sowieso op dat die folkrocksound van de jaren '60 uit de VS me prima bevalt. Het klinkt allemaal wat neerslachtiger en mystieker dan het gros van de beatbands. Niet perfect gezongen in dit geval, maar vol met sfeer.

The Byrds leerde ik kennen door het feit dat mijn vader in zijn toenmalige band een aantal nummers speelde. Mr. Tambourineman, maar ook So You Wanna Be A Rock And Roll Star. Pas later leerde ik de originelen echt kennen en nu pas luister ik naar een volledig album. Songs als I Knew I'd Want You en The Balls Of Rhymney zijn pareltjes, de meer bekende Dylan-covers vanzelfsprekend ook. Soms rammelt het nog wel en soms doet het me niet veel (We'll Meet Again), maar het debuut doet mij zoveel meer dan debuutalbum van enkele grote Britse bands. Dat David Crosby hier in zat wist ik overigens ook niet, weer wat geleerd!

Als het goed is, zijn de albums van The Byrds me echt veel te kort, dit was ik na een kwartier al zat. Ik ben beduidend meer opgegroeid met country als genre, maar het soort redneckliederen als The Christian Life en Hickory Wind geven me echt jeuk. Uitzonderlijk jammer, aangezien The Byrds met eerdere albums echt origineel en grensverleggend waren en dit... dat toch vooral niet is. Bij vlagen geniet ik wel van de banjo's of vioolpartijen op een song als Pretty Boy Floyd, waardoor het allemaal niet pure kommer en kwel is. Maar toch... geef mij de oude Byrds maar.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. Sweetheart Of The Rodeo

Hoogtepunt tot nu toe. Zowel de zang als het musiceren is top notch en wat zijn de teksten op songs als Draft Morning of Change Is Now toch mooi. Toevoeging van iets als de pedal steel zorgt voor wat lichte country invloeden, maar het is toch vooral psychedelica die de hoofdrol opeist. Het album heeft een flinke hoeveelheid keer op repeat gestaan zonder dat ik me verveelde (TE KORTE SPEELDUUR) en dat blijft een goed teken. Werkelijk waar wonderschoon!

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man

Met het verhaal over afgunst tussen de bandleden over de input van Gene Clark, ben ik extra teleurgesteld dat zo'n draak als Oh! Susannah een anders bijna perfect album moet afsluiten. Met het beluisteren van de extra bonustracks kom ik nog wel over mijn irritatie heen en kan ik het album eveneens een mooie 4.5 geven, maar de ergernis blijft. Gene Clark's solowerken komen even in mijn achterhoofd als 'nog te checken'.

Turn! Turn! Turn! is verder een album dat doorgaat waar het debuut ophield. De tokkelende rickenbacker-partijen blijven kenmerkend en de zang is er nog iets op vooruit gegaan. Stiekem vind ik deze uitvoering van The Times They Are A-Changing nog beter dan het origineel (en dat is een Dylan-nummer dat ik graag in zijn uitvoering mag horen). De Seeger-cover Turn! Turn! Turn! blijft sowieso ook een meesterwerk. Gewoon een heerlijk album, maar ik had toch liever gehad dat een band van dit kaliber wat harmonieuzer als groep te werk was gegaan.

Tussenstand:
1. Turn! Turn! Turn!
2. Mr. Tambourine Man

Ik eindig hetzelfde als mijn kompaan qua score, maar bij mij begon hij hoger. Geen idee waar het nu meerdere luisterbeurten aan ligt, maar uiteindelijk is het vooral een kwestie van 'de rest was toch sterker'. De psychedelica is ook een beetje hit-or-miss: Everybody's Been Burned is ijzersterk, maar de zang op Mind Gardens is me te experimenteel/uit de bocht vliegend. Dan is My Back Pages een nummer dat me een stuk meer trekt, net zoals het met prachtige baspartijen ondersteunde So You Want to Be a Rock 'N' Roll Star. Lekker album nog steeds, maar het kan sterker (en wederom een stuk meer materiaal bevatten).

Tussenstand:
1. Fifth Dimension
2. Turn! Turn! Turn!
3. Younger Than Yesterday
4. Mr. Tambourine Man

Een lekker rockalbum, maar alles wat The Cult herkenbaar maakte, heeft ook wel plaats gemaakt voor het type spierballenrock dat rond de eeuwwisseling erg populair was. De performance is prima en een aantal songs is ook erg goed, maar de echt toegevoegde waarde ontbreekt. Verder een prima plaat, maar na vier keer luisteren is het vooral toch iets dat op de achtergrond klinkt in plaats van iets dat ik heel actief opsla.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Ceremony
5. The Cult
6. Beyond Good And Evil
7. Electric

De plaat met het laagste gemiddelde, dat maakt me toch nieuwsgierig, helemaal omdat een 3,24 uit 5 sterren bij andere bands die ik hoog heb staan, een werkelijke topscore op deze site zou betekenen. En verdomd als ik er ook niet van aan het genieten ben.

Ja, het gaat bij momenten fout. Heart Of Soul is (ondanks het nog steeds fenomenale gitaarwerk van Duffy) het type ballad die ze voor mij niet hoefden te maken, helemaal omdat de zang in het refrein gewoon niet over komt alsof men er zelf in gelooft. De keuze om Indian en Sweet Salvation, twee ballads, meteen achter elkaar te zetten is ook een vreemde, helemaal omdat het album verder best wel rockt. Indian is echter vooral een vrij mooi nummer, ondanks de nu wat gevoelig liggende tekst. Sweet Salvation doet me al wat minder.

Maar verdomd als het album niet spectaculair opent en lang doorgaat. Zo'n track als White vonkt en rockt als een malle, hetzelfde geldt voor If. Ceremony en Wild Hearted Son gaan er ook echt goed in. Ik hoor in dat opzicht ook geen band waarbij de twee enige vaste bandleden elkaar niet kunnen uitstaan. Duffy gaat nog steeds helemaal los. Astbury klinkt het gros van de tijd ook nog steeds fantastisch. Probeerden ze elkaar dan misschien af te troeven door beter te zijn? Ik kan geen andere reden verzinnen. Wat mij betreft is Ceremony ook geen probleem. De sound klopt. Het gros van het materiaal ook.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Ceremony
5. Electric

Erg intrigerend debuut. Ik heb alleen Electric in mijn kast staan, maar The Cult heeft me als band (She Sells Sanctuary is natuurlijk erg bekend) altijd geintrigeerd. Beetje new wave, beetje gothic, beetje hardrock, beetje mystiek etc. Het duo Astbury/Duffy trekt vanzelfsprekend de meeste aandacht van de muzikanten. Qua zang valt het me hier nog het meeste op, dat Astbury bij vlage de stem van Freddie Mercury echt dicht benaderd, terwijl Billy Duffy hier voor een gothrock album toch echt lekker opzwepende en stevige gitaarpartijen laat horen. Na de The Cure-marathon valt dan toch ineens op dat The Cult minder deprimerend is en vooral erg rockt. Als debuut trekt het me in ieder geval meteen goed, ik ben dan ook benieuwd hoe de rest gaat klinken!

Ik heb deze cd in de kast staan, maar heb op de een of andere manier nooit veel hiervan gehouden. Slecht is het zeker niet, want de gitaarriffs spetteren nog steeds en de algemene (hardrockende) sound klinkt eigenlijk nog steeds best fris. Maar verdomd als ik niet die mystiek van de vorige twee platen mis. Tel daar ook nog eens bij op dat die Born To Be Wild-cover echt belabberd slecht is. Teveel AC/DC, te weinig mystiek, te weinig wave/gothic, maar wel wat puik gitaarwerk nog steeds. Toch is deze uitgeklede variant van The Cult niet helemaal mijn ding.

Tussenstand:
1. Love
2. Dreamtime
3. Electric