Noem het zeurderig en doorgeslagen SJW'erig van me, maar ik kan me kwaad maken om vrouwonvriendelijke meuk als Shut Your Mouth (het nummer).

Verder is het album niet compleet verkeerd. De productie is vrij behoorlijk en bij vlagen is het nog fijne blues. Ik kan echter ook weinig met de vocalen van Mel Austin. Tekstueel is het ook echt janken met de pet op en lijkt de band zichzelf een te Amerikaanse sound aangemeten te hebben (inclusief vrouwenkoortje). Dan heb je tussendoor bij vlagen vrij mooie tracks als Street Walking Lady, Child Of The Sixties en Losing You. Alsnog ontbreekt echter compleet de noodzaak om dit album te beluisteren als net zoals ik echt helemaal niets hebt met dit soort blues. Ik zet het debuut nog wel een keer op

Eindstand:
1. The Angry Young Them 4*
2. Them Again 3.5*
3. Them 3.5*
4. Them In Reality 3*
5. Time Out! Time In For Them 3*
6. Them And Now 3*
7. Shut Your Mouth 2,5*
Gemiddelde: 3,21*

Van Morrison ben ik wel bekend mee, maar van Them ken ik buiten Gloria werkelijk niets. De zang is inderdaad Jaggeriaans, maar toch beduidend krachtiger en stiekem ook toonvaster. Zal wel het Noord-Ierse zijn, die mensen hebben nog wat meer meegemaakt.

Leuke sound in ieder geval, buiten de rauwe zang en het bij vlagen vrij agressieve gitaarwerk, valt vooral het orgel goed op. Ik begrijp van Wikipedia dat The Doors door Them beïnvloed zijn en dat kan ik me goed voorstellen. De 'Light My Fire'-vibe is goed merkbaar. Wat ook merkbaar is, is dat de eigen nummers beduidend sterker zijn dan de covers. Gloria is natuurlijk herkenbaar, maar Mystic Eyes en You Just Can't Win zijn praktisch even sterk. In dat opzicht valt de tweede helft van het album daardoor ook tegen, omdat de rest gewoon beduidend spectaculairder is.

Fijn debuut in ieder geval, benieuwd hoe de rest klinkt.

Intrigerend album, niet in de laatste plaats over hoezeer de sound alle kanten opvliegt. Weer wat rauwe blues, country, wat beat, wat gladde pop en een stukje psychedelica. De zang is over het algemeen vrij brak te noemen, maar het materiaal spreekt best wel aan. Niet zo goed als de albums met Van op zang, maar beduidend beter dan de mijns inziens wat mislukte psychedelica-sound van de twee voorgangers. Lekker kort ook, ik verveel me zo in ieder geval niet eens een half uur. In hoeverre dit nog Them te noemen is, is dan weer een heel ander verhaal.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again
3. Them
4. Time Out! Time In For Them
5. Them And Now

Ik ben het eens met mijn marathon-kompaan. Het debuut was rauwer, spannender en steviger. Nu is het vooral een flinke toename in de hoeveelheid soul en luistert het geheel vooral simpeltjes weg. Ik raak nergens zo geprikkeld als bij The Angry Young Them het geval was. Het ergert ook niet, vooral de stem van Van Morisson blijft een genot, maar alsnog blijft het idee dat ik naar een watered-down versie aan het luisteren ben. De rokerige kroegensfeer zit er nog goed in, maar ik had eigenlijk liever een uitbreiding van de rauwheid van de eerste lp gehoord. Nu is het leuk, maar niet enorm opzienbarend.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again

Ach, het is wel rauw. Alsof de band in de studio alles live aan het inspelen is. Wat rommelig en lawaaiierig bij vlagen, maar het heeft ook nog wel een beetje charme. Dat het intro van Let My Song Through zo enorm door Lynyrd Skynyrd afgekeken lijkt te zijn, is heel intrigerend. Can You Believe is zelfs nog best mooi. Maar in welk opzicht dit album verder nodig was? Geen idee. Gloria zo verkrachten is sowieso een schop waard.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again
3. Them
4. Them In Reality
5. Time Out! Time In For Them
6. Them And Now

Eh... het is beter dan de voorganger, maar ook niet veel. Ik heb geen idee wat het is dat me zo tegenstaat aan dit album, maar ik kan er niet heel erg van genieten. De teksten zijn vrij dom (She Put A Hex On You, Marketplace) en het geheel is me gewoon veel te mellow en niet-afwisselend. Ja, de band snapt hoe psychedelica moet klinken, maar alsnog komt het over alsof men het volgens het boekje doet. "Oh, dit vinden de kids nu leuk? Dan gooien we er nog maar eens sitar bij!"

Dat werd veel te veel sitar. Damn, wat wordt ik gek van de sitar op dit album.

Het is me allemaal te oppervlakkig in ieder geval.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again
3. Time Out! Time In For Them
4. Them And Now

Lastig album met een paar echte draken van songs (South Bound, Downtown Sundown) maar ook een paar erg sterke tracks (Dancing In The Moonlight, Bad Reputation, That Woman's Gonna Break Your Heart). Opener Soldier Of Fortune is aardig, maar pakt voor een opener niet meteen en het veelbesproken Dear Lord laat me persoonlijk een beetje koud. Geen problematisch album en bij vlagen erg gaaf, maar ook geen topper.

Voorlopige tussenstand:
1. Johnny The Fox
2. Fighting
3. Jailbreak
4. Bad Reputation
5. Vagabonds Of The Western World
6. Nightlife
7. Thin Lizzy
8. Shades Of A Blue Orphanage

Het eerste album waar ik niets over te klagen heb. Alle nummers zijn sterk, het gitaarwerk is fantastisch, de productie is lekker stevig en het rockt over de gehele lijn gewoon erg lekker weg. Ik miste nog een echte uitschieter, maar gelukkig sluit het album af met het weergaloze Roisin Dubh (Black Rose): A Rock Legend dat duidelijk laat horen waar een band als Slough Feg later de mosterd vandaan zal halen. Heerlijk werkje!

Voorlopige tussenstand:
1. Black Rose
2. Johnny The Fox
3. Fighting
4. Jailbreak
5. Bad Reputation
6. Vagabonds Of The Western World
7. Nightlife
8. Thin Lizzy
9. Shades Of A Blue Orphanage

Ja, dit gaat ook nog steeds de goede kant op. Zonder over te willen komen als een persoon die zijn gerief alleen bij 'hard and heavy' kan halen: Thin Lizzy werkt toch echt het beste als ze gewoon lekkere hardrock spelen. Ik vind Didn't I persoonlijk een iets mindere track, maar als ik Genocide (The Killing Of The Buffalo) hoor, voel ik me gewoon wel lekker energiek. Net iets minder dan Black Rose, maar muzikaal om van te smullen en een duidelijke inspiratiebron voor de N.W.O.B.H.M. die in opkomst was.

Voorlopige tussenstand:
1. Black Rose
2. Chinatown
3. Johnny The Fox
4. Fighting
5. Jailbreak
6. Bad Reputation
7. Vagabonds Of The Western World
8. Nightlife
9. Thin Lizzy
10. Shades Of A Blue Orphanage

Het zou verdraaid nog aan toe eens tijd worden. Fighting is eindelijk een album dat compleet de moeite waard is om te luisteren. Opener Rosalie is in een klap al beter dan de vier voorgaande albums, maar het is pas vanaf Suicide dat de band echt laat horen waar men toe in staat is. Fantastisch gitaarwerk met een romantische Ierse bezieling. King's Vengeance is nog lekker proggy en Spirit Slips Away laat nog wat fijne bluesy invloeden horen. Silver Dollar is me nog wat teveel rock n' roll en ook Freedom Song raakt me niet helemaal, maar Ballad Of A Hard Man is weer genieten geblazen. Nu komen we ergens!

Voorlopige tussenstand:
1. Fighting
2. Vagabonds Of The Western World
3. Nightlife
4. Thin Lizzy
5. Shades Of A Blue Orphanage

Toch iets minder dan Fighting, vanwege het feit dat het album wat meer hoogte- en dieptepunten heeft. Jailbreak, Warriors, The Boys Are Back In Town en Emerald zijn echt fantastische rocksongs, maar songs als Running Back, Fight Or Fall en helaas ook Cowboy Song doen het voor mij toch niet helemaal. Nergens echt slecht, maar ik vind het verschil tussen de echt goeie songs en de mindere songs toch dermate groot, dat dit het luisterplezier wat minder maakt. De eerder genoemde hoogtepunten maken echter een hoop goed, waardoor Jailbreak zeker goed uit te zitten is.

Voorlopige tussenstand:
1. Fighting
2. Jailbreak
3. Vagabonds Of The Western World
4. Nightlife
5. Thin Lizzy
6. Shades Of A Blue Orphanage

Ah, dit gaat lekker! Eigenlijk bevalt alleen Old Flame niet echt, maar zodra ik een track als Massacre hoor voel ik me toch wel helemaal tevreden. Het album is vrij consistent van kwaliteit en bij vlagen ook lekker stevig. Johnny en Rocky openen het album lekker en in het schandalig korte Don't Believe A Word hoor ik echt een fantastische gitaarsolo voorbijkomen. Boogie Woogie Dance sluit het album ook lekker opzwepend af. Op dit soort momenten hoor ik de band het liefste, aangezien ze als ze stevig spelen gewoon ook het meest intens klinken. Erg fijn!

Voorlopige tussenstand:
1. Johnny The Fox
2. Fighting
3. Jailbreak
4. Vagabonds Of The Western World
5. Nightlife
6. Thin Lizzy
7. Shades Of A Blue Orphanage

Ik begin me echt af te vragen of het nog goed gaat komen. Ja, we hebben een consistente sound en muzikanten die kunnen spelen, maar deze zoetsappige, zwoele soul doet me echt helemaal niets. Alles kabbelt door tot we ineens bij Sha-La-La terecht komen en eindelijk een beetje vaart en vuur vinden. Dat is echt rijkelijk laat. Het scheelt dat het album zo kort is. Mooie hoes ook.

Voorlopige tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Nightlife
3. Thin Lizzy
4. Shades Of A Blue Orphanage

Oh man, wat is Angel Of Death een fantastisch nummer! Ik kende deze al in death metal-variant van het Poolse Vader (vanzelfsprekend daardoor ook een stuk steviger), maar het origineel staat nog steeds prima overeind (en is ook beter). Een intro dat het meeste doet denken aan Rainbow's Tarot Woman, maar alsnog met een eigen gezicht. Wat een spetterende riff en wat een fantastische tekst! Een ultieme heavymetaltrack. Als het hele album dergelijk materiaal had gehad, was het absoluut de favoriet geweest, want ik mag deze sound (inclusief de toetsen) prima. Jammer dat No ONe Told Him en Fats toch echt te poppy zijn, waardoor een echte topscore er niet in zit. Maar shit, wat is Angel Of Death fantastisch...

Voorlopige tussenstand:
1. Black Rose
2. Chinatown
3. Renegade
4. Johnny The Fox
5. Fighting
6. Jailbreak
7. Bad Reputation
8. Vagabonds Of The Western World
9. Nightlife
10. Thin Lizzy
11. Shades Of A Blue Orphanage

Op basis van de eerste twee platen is het me echt een raadsel dat Thin Lizzy nog de kans op een derde plaat heeft gekregen. Net als het debuut is Shades Of A Blue Orphanage chaotisch, saai en bij vlagen echt verschrikkelijk slecht gespeeld. Minder blues, meer psychedelica, maar het is nergens interessant of zelfs maar redelijk te noemen. Waar het debuut twee aardige nummers had, is er hier echt niets dat me bij is gebleven. Tevens ook belabberd slecht artwork.

Voorlopige tussenstand:
1. Thin Lizzy
2. Shades Of A Blue Orphanage

Oef, dit is het inderdaad nog niet helemaal. Lynott is een fijne zanger en Eire is een mooi nummer, maar buiten dat valt het debuut vooral op als een vrij saai onevenwichtig album. Of nou ja, onevenwichtig... het is een consistent saai album dat vooral draait op blues en jazzy riedeltjes, maar niks dat echt memorabel te noemen is. Remembering Part 1 lijkt nog een beetje te gaan richting een iets meer spannende compositie, maar uiteindelijk is het alsnog weinig spannend. De muzikanten lijken daarnaast ook vooral weinig echt samen te spelen, iets wat vooral in het chaotische drumwerk opvalt. De band heeft hier nog een lange weg te gaan.

Lekkere afsluiter. Het heeft bij deze marathon echt even geduurd voor ik er van kon genieten, want Thin Lizzy heeft toch een wel erg moeizame start gehad. Dit album gaat gewoon door waar men vanaf eind jaren '70/begin jaren '80 gestart is: het spelen van steeds stevigere aan heavy metal-grenzende hardrock. En ja, ik denk dat we hier voor het eerst wel kunnen spreken van een volledig heavymetalalbum. Het album gaat al fantastisch van start met Thunder And Lightning, maar vooral Cold Sweat en het opzwepende Someday She Is Going To Hit Back tonen de band op zijn allervurigste. Weergaloos gitaarwerk, zware sound en nog steeds vol van melodie. Zo had de band langer mogen doorgaan. Jammer dat de toch wel erg getalenteerde Lynott het niet veel langer heeft volgehouden, maar albums als deze zal ik in ieder geval nog met veel liefde beluisteren.

Uiteindelijke tussenstand:
1. Thunder And Lightning 4.5*
2. Black Rose 4,5*
3. Chinatown 4*
4. Renegade 4*
5. Johnny The Fox 4*
6. Fighting 4*
7. Jailbreak 3,5*
8. Bad Reputation 3,5*
9. Vagabonds Of The Western World 2,5*
10. Nightlife 2,5*
11. Thin Lizzy 2*
12. Shades Of A Blue Orphanage 1,5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Gamma Ray 4,23*
8. Thyrfing 4,21*
9. Virgin Steele 4,13*
10. Bruce Dickinson 4,08*
11. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
12. Manilla Road 4*
13. Stratovarius 4*
14. Brainstorm 4*
15. Symphony X 4*
16. Magnum 3,92*
17. Helloween 3,9*
18. Iced Earth 3,88*
19. Black Sabbath 3,6*
20. Rainbow 3.5*
21. Solitude Aeturnus 3.5*
22. Thin Lizzy 3,38*

Dit wordt al iets beter, al zijn we er nog steeds niet. De koers is nu iets stabieler en het levert een aantal aardige momenten (solo in The Hero And The Madman of het hele nummer Vagabond Of The Western World) op, maar kan me als geheel nog steeds lastig overtuigen. Het gros van de songs spettert nog steeds niet en er zit met A Song For While I'm Away zelfs een verschrikkelijke track tussen. Ik ben in ieder geval blij dat er ditmaal weinig tot geen valse of onstrakke passages inzitten. We komen er wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Thin Lizzy
3. Shades Of A Blue Orphanage

Gelukkig kan ik de marathon nog in majeur afsluiten, want ik vreesde even na Hels Vite dat de band haar mojo echt compleet kwijt zou zijn geraakt. Goed, het is nog steeds niet op het niveau van de oudere albums, maar ik bespeur gelukkig weer een hoop kwaliteit en schwung in de songs die het vorige album compleet miste. De productie is ook beduidend beter. Niet alleen zijn de speelse toetsenpartijen weer terug op de voorgrond (en uberhaupt in de songs), de productie klinkt weer een stuk frisser en minder zompig dan hiervoor het geval was.

De songs vervelen me niet, al zijn er slechts een paar echte uitschieters. Kamp heeft in ieder geval een fijne, stoere vibe, terwijl Relik weer lekker mysterieus klinkt. Er is zelfs een heuse, uitgesponnen gitaarsolo te bewonderen, iets wat volgens mij bij deze band een behoorlijk unicum is. De laatste track De ödeslösa heeft een flinke portie Primordial en brengt ook meteen weer een lekkere portie snelheid terug om over te gaan in de tweede solo die ik so far heb onthouden van de band. Erg sterke track.

Wederom een leuke luisterbeurt. Finntroll had misschien iets meer hoogtepunten, maar Thyrfing heeft een hypnotiserende eigen sound die met uitzondering van een album goed werkt en hen toch onderscheid van de wat joligere bands in het genre.

Uiteindelijke stand:
1. Farsotstider 5*
2. Valdr Galga 4.5*
3. Vansinnesvisor 4.5*
4. Urkraft 4.5*
5. De Ödeslösa 4*
6. Thyrfing 4*
7. Hels Vite 3*

Gemiddeldes:
1. Finntroll 4,36*
2. Sonata Arctica 4,33*
3. Primordial 4,25*
4. Psychotic Waltz 4,25*
5. Thyrfing 4,21*
6. Stratovarius 4*
7. Helloween 3,9*
8. Iced Earth 3,81*

Grootste verrassing tot nu toe! De epische sound van de eerste albums keert een beetje terug, maar de rest van de sound heeft een flinke dosis avantgarde black metal erin op een manier zoals acts als Enslaved en Arcturus dit ook doen. De vikingsfeer is echter hier een stuk meer aanwezig, waardoor de muziek nog steeds groots en strijdlustig klinkt, zonder ook maar een moment de majestueuze ondertonen kwijt te raken.

Favorieten zijn de furieuze titeltrack Farsotstider, het folkloristische Höst en het epische Tiden Läker Intet waarop de band een stukje Primordial in de muziek door laat klinken. Nu ben ik extra benieuwd hoe de laatste twee albums zullen zijn, want het gemis van twee belangrijke bandleden kan een sound ineens compleet omgooien. Farsotstider blijft in ieder geval een waar meesterwerk.

Voorlopige tussenstand:
1. Farsotstider
2. Valdr Galga
3. Vansinnesvisor
4. Urkraft
5. Thyrfing

Oef, dit album is een flinke stap achteruit na de enorme reeks van goede albums. Dit is tevens het eerste album waar ik me echt enorm erger aan een doodse productie met de toetsen ver op de achtergrond en de bas en gitaar die een zompige muur van geluid zonder impact vormen. Het tempo is ook allemaal dodelijk saai eentonig. De nieuwe zanger doet het verder prima, maar de composities doen het hem allemaal gewoon niet. Slechts de titeltrack voldoet een beetje aan de kwaliteit die de band voorheen neerzette. Het is allemaal ook niet slecht, maar het spreekt gewoon over de algehele linie niet aan, door zijn grote hoeveelheid aan oninteressante songs die veel te lang duren. Zou toch jammer zijn als deze marathon een beetje in mineur eindigt.

Voorlopige tussenstand:
1. Farsotstider
2. Valdr Galga
3. Vansinnesvisor
4. Urkraft
5. Thyrfing
6. Hels Vite

Na onze Finntroll marathon, had ik toch zin om even te blijven hangen in de folky vikingsfeer. Ik heb Thyrfing en Finntroll samen zien optreden op Heidenfest in... 2007? 2008? en herinner me vooral dat ik werd weggeblazen door het duistere Thyrfing, terwijl Finntroll me vooral iets te jolig overkwam. Nu ik heb bevestigd dat ik Finntroll toch ook erg tof vind, leek een herwaardering van Thyrfing zodoende ook een goed idee.

Thyrfings titelloze debuutalbum doet het meeste denken aan een combinatie van de epische Bathory sound, met wat oude Enslaved geluiden en een flinke portie toetsen. De toetsen geven de muziek op een nummer als En Döende Mans Förbannelse een bijna romantische ondertoon, terwijl ze bij Ur Askan Ett Rike zorgen voor een meer trotse sound. Ik zou de vergelijking bijna met een band als Virgin Steele maken, omdat er weinig acts zijn die toetsen op zo'n afwisselende wijze kunnen gebruiken, zonder dat het echt pure kitsch wordt of veel te aanwezig in de muziek is.

Zwakke momenten kent het album niet. De productie is wat dunnetjes en ruw, maar heeft wel een erg hele fijne en heldere bassound, die de songs een opzwepend karakter geeft. De toetsen zijn niet overgeproduceerd, maar klinken eerder mysterieus, alsof er een schelle melodie door een stormwind waait. Going Berserk eindigt het album erg sterk en majestueus. Sterk begin!

Heuj, eerste recensies dienen zich aan bij dit album. Extra reden waarom Thyrfing een goeie keuze was, aangezien deze band best wat meer liefde verdient op deze site.

Goed, zoals ik toch verwachtte, blijkt Valdr Galga Urkraft verslagen te hebben door een iets uitbundigere sfeer te hebben, maar Urkraft staat nog steeds als een huis. De sfeer is hier wat minder jolig en folky, maar meer met doommetalinvloeden overladen epic metal. Bands als Atlantean Kodex, Isole en Ereb Altor zullen hier ongetwijfeld ook naar geluisterd hebben, terwijl de band zelf hoogstwaarschijnlijk een stukje leentjebuur bij Bathory gespeeld zal hebben. Als de toetsen nu aanwezig zijn, zit de vikingsfeer er wel beduidend beter in dan het geval was op de eerste twee albums.

De heldere zangpartijen zijn tevens een leuke toevoeging. Ze zijn niet zuiver en zwalken alle kanten op, maar zijn expressief en tevens erg oprecht. Urkraft is verder wel een erg toegankelijk album om in te komen, het zal waarschijnlijk ook de laatste keer in de discografie van de band zijn dat dit gebeurt. Afsluitende bonustrack Over The Hills And Far Away is tevens ook erg leuk, misschien nog wel beter dan de Nightwish variant die toch wat cleaner klinkt. Verder zal ik Jord, The Slumber Of Yesteryears en Urkraft met alle plezier vaker aanzetten.

Voorlopige tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Urkraft
3. Thyrfing

Het is lastig in muzikaal vlak om Thyrfing echt viking metal te noemen, aangezien de trotse toetsenpartijen bij mij veel eerder beelden oproepen van trots te paard marcherende ridders. Vervang deze partijen door een klavecimbel of een harp en het beeld zou helemaal compleet zijn. Uitgangspunt is vooral dat Valdr Galga een enorme vooruitgang is op het al niet misselijke debuut. De productie is vele malen voller, de zang vele malen interessanter dan de screams van zijn voorganger en de nummers zijn allemaal aanstekelijker.

Vreemd, aangezien in mijn hoofd Urkraft het absolute meesterwerk van de band was, maar ik twijfel nu of dit nog stand gaat houden. We zullen zien en horen hoe dit verder gaat!

Voorlopige tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Thyrfing

Weer een goed album waar geen reacties bij stonden. Het is lastig om te bepalen of Valdr Galga of Vansinnesvisor (toffe titel!) nu de favoriet is, maar ik heb uiteindelijk toch gekozen voor Valdr Galga omdat dit album net wat 'leuker' is. Vansinnesvisor is echter wel het meest volwassen album dat ik tot nu toe van de band heb gehoord. De epische sfeer wordt afgewisseld met wat meer jaren '70 proginvloeden, terwijl er bij vlagen ook een Dimmu Borgir-sfeer op te merken is. De afwisseling in verschillende zangstijlen werkt ook optimaal bij een nummer als The Giant's Laughter, terwijl het afsluitende stuk in Kaos Återkomst een heerlijk weemoedig folkgevoel oplevert.

Thyrfing lijkt hier wel langzaamaan weg te gaan van de jolige en vrolijke klanken waar de eerste drie albums wel vol mee stonden. Of dat echt een probleem is, zal nog moeten blijken. Vansinnesvisor gaat in ieder geval nog veel vaker gedraaid worden!

Voorlopige tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Vansinnesvisor
3. Urkraft
4. Thyrfing

Weer een hypnotiserend album dat tegen het einde een beetje aan kracht begint in te boeten. De afsluitende ruistrack had er wat mij betreft ook afgelaten kunnen worden, maar het album heeft wederom een aangrijpende sound. De productie voelt wat vriendelijker aan dan zijn voorganger en ik heb het idee dat helemaal op de eerste songs de gitaarsound iets meer gericht is op conventionele riffs dan eerder, maar alles loopt zo ongelooflijk lekker dat ik hier geen bezwaar tegen wil maken. Helemaal de titeltrack is tekstueel gezien een van de meest aangrijpende Tool-tracks en het musiceren is verder wederom zo ongelooflijk sterk, dat ik mezelf weer in een roes voel wegglijden. Rosetta Stoned is een absurde track, die vervreemdend en angstaanjagend aanvoelt, alsof de band paddo's door mijn thee gegooid heeft. Ik leer zoveel van deze marathon...

Tussenstand:
1. Lateralus
2. 10000 Days
3. Ænima
4. Undertow
5. Opiate

Ik moest het album nog een keer doen na een pauze van een half uur, want ik had het idee dat dit kwartje nog wel ging vallen bij een herbeluistering. Het antwoord hierop is ja en nee. Ja, het kwartje valt wel, maar nee, een hogere score heeft het niet opgeleverd (wel een hogere plaats in de ranglijst tot nu toe).

De aantrekkingskracht van Ænima is helemaal duidelijk. Maynard's rauwe emotie en vooral het spectaculaire drumwerk van Carey zorgen voor weergaloze momenten en tracks als Stinkfist, Forty Six & 2, (ben ik de enige die het idee heeft dat Dream Theater het intro hiervan verwerkt heeft in Home?) Pushit en de titeltrack zijn absoluut prachtig. De tussenstukjes/instrumentaaltjes halen me echter uit de prachtige flow die men wel heeft met de 'echte' tracks. En ik kick juist zo op die flow en hoor ware grootsheid als het lekker loopt, daarom mocht het album best korter. Tevens mis ik bij vlagen iets meer melodielijnen vanuit de gitaar, omdat het nu vooral bij sterke riffs blijft. Een ijzersterk totaalplaatje, maar het mocht van mij net nog een tandje meer.

Tussenstand:
1. Ænima
2. Undertow
2. Opiate

Ook bij mij is Fear Inoculum het nog niet helemaal. Ja, het is allemaal best mooi, maar ik vind het toch allemaal behoorlijk tam klinken. Waar op de vorige albums een goeie afwisseling tussen korte en lange songs te vinden was, is het hier vooral lang en kabbelt het wat voort. Maynard's zang is hoger en nog steeds mooi, maar het mist de dynamiek van de vorige albums. Hij klinkt ingehouden, minder gefrustreerd en/of woedend. Ook muzikaal mis ik uitspattingen. Pneuma en Invincible gaan bijna geruisloos in elkaar over met de zweverige bas- en drumpartijen, maar tot de (kleine) uitspatting aan het einde blijft het saai voor Tool's doen. Vergis je niet, want het klinkt allemaal goed, maar niet geweldig.

Clayton's gitaarwerk (meer solo's dan normaal) verdient wel een pluim. Mede hierdoor schrik ik bij Descending wel goed wakker en blijft Culling Voices de aandacht verder vasthouden. Deze aandacht verslapt verder wel weer compleet bij Chocolate Chip Trip. Carey is een fenomenaal drummer die ik niet hoef te horen in een drumsolo, het album is immers al lang zat. Gelukkig heeft 7empest wel weer een aantal grootse momenten en komt hier vooral wat van de agressie weer terug en zorgt er zodoende voor dat het album zeker geen mislukking is. Gezien het gemiddelde is Tool na jaren van 'euh?' toch wel ook mijn band geworden.

Eindstand:
1. Lateralus 5*
2. 10000 Days 4.5*
3. Ænima 4*
4. Undertow 4*
5. Opiate 4*
6. Fear Inoculum 3.5*
Gemiddelde: 4,17*

Ik vind een recensie schrijven voor een album als dit verdomd moeilijk. Het is de eerste keer dat ik een album dat zo hoog in de toplijst staat ook voorzie van 5 sterren. Lateralus is het album dat me de status van Tool als band in een keer doet begrijpen. De voorgaande albums hadden hun puntjes waarop ik vond dat er meer kon, of iets weggelaten moest worden, op dit album ergert zelfs de afsluitende ruistrack me niet. Achteraf gezien ken ik toch ook meer songs van dit album dan ik dacht, blijkt Guitar Hero toch ook in mijn geval voor extra culturele ontwikkelingen te hebben gezorgd.

Want ja, Schism (die baslick!) en Parabola kende ik al goed. The Grudge ook, al zou ik niet kunnen zeggen waarvan. En deze nummers zijn fantastisch. Net zoals de rest van de tracklist dit ook is. Dat ik het sinds het gisteren beluisteren het album vervolgens nog zes keer extra heb beluisterd en me nog steeds niet verveel, spreekt in dat geval boekdelen. Ik had ergens verwacht dat de band steeds meer de scherpe randjes zou verliezen, maar de gitaarriffs zijn hier zo krachtig en genuanceerd tegelijk. De woede is nog steeds in de zang te horen. Ik heb eigenlijk te weinig puf om diepere analyses te maken: ik ben oprecht dol op dit album.

Tussenstand:
1. Lateralus
2. Ænima
3. Undertow
4. Opiate

Tool. Ik ken fans en word soms moe van hun fan-zijn als het me in mijn gezicht gegooid wordt EN TOCH... moet ik eerlijk toegeven dat ik Tool ook nooit de juiste kans heb gegeven. Ja, ik heb het in Guitar Hero gespeeld, maar verder ken ik buiten een rare videoclip met claymation helemaal niets van deze groep.

Deze EP is daarom meen enorme shock, want verdomd als het niet fantastisch is. Agressief en enthousiast, met een loodzware bassound, maniakale zang en bij vlagen zelfs verdraaid stevig riffwerk waarbij de band metal dichter benadert dan de rock. Ook de live-tracks zijn een waar genot om te horen omdat de jonge honden hier zo energiek zijn. Benieuwd hoe dit verder gaat klinken!