Het eerste album waar er niet (erg) vals gezongen of gemusiceerd wordt en stiekem vind ik het daarmee ook fijner om naar te luisteren dan het gros van de discografie. Dat het mijn band niet is, is me in de tussentijd wel duidelijk, maar op de achtergrond ergert het nergens. Who Loves The Sun vind ik zelfs een erg mooie opener en het dromerige New Age bevalt ook prima, maar verder is het allemaal gewoon kabbelend zoals veel van Velvet Underground's nummers. Het is in ieder geval niet vervelend en bij vlagen erg mooi, maar heel veel meer haal ik er hier ook niet uit.

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. Loaded
3. The Velvet Underground
4. White Light/White Heat

Ok, dit is enigszins hilarisch. Waar de band altijd wel een soort van eigen sound heeft gehad is dit Yule soloalbum een allegaartje van jatwerk van andere bands. De openingstrack klinkt als The Who ttv Tommy, Crash klinkt als Beatles, Sweet Caroline klinkt als Beach Boys en daarna volgen er een paar vlakke rocksongs die klinken zoals praktisch al het andere dat er toen aan muziek uit kwam. Zonder Reed zijn de lyrische hoogstandjes teruggebracht tot 'She'll make you cry to know why you were weak instead of shy' en het gitaarwerk mist eveneens alle vuur. Over balloze meuk als Send No Letter hoef ik het verder ook niet te hebben. Begint tegen het einde met Louise nog een beetje interessant te worden, maar dan is het ook wel erg laat. Zonde om het drumtalent van Ian Paice ook zo te verspillen.

Velvet Underground is niet mijn band gebleken. Ik hoor op de eerste twee albums een aantal zaken die als het aankomt op de ontwikkeling van prog, art-rock, grunge, punk (en pretentieuze meuk) van grote invloed zijn, maar echt heel veel plezier heb ik er niet uitgehaald. Kan gebeuren, ik ben in ieder geval weer iets wijzer geworden.

Eindstand:
1. The Velvet Underground & Nico 4*
2. Loaded 3.5*
3. The Velvet Underground 3*
4. Squeeze 2*
5. White Light/White Heat 1*
Gemiddelde 2.7*

Middle of the road. Grappig hoe de band na twee vrij experimentele albums (elk op hun eigen manier) hier ineens de meest standaard muziek produceert. Toegegeven, Reed zingt niet onverdienstelijk en ik vind het experiment op The Murder Mystery best aangenaam. De valse vrouwenzang is eveneens weer leuk, maar voor het gros is het gewoon op de achtergrond en beledigt het niemand. Dat lijkt me na het vorige album dan ook weer vreemd (al vind ik dit dan weer fijner om naar te luisteren).

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. The Velvet Underground
3. White Light/White Heat

Als European Son er niet op had gestaan, had ik het album nog een halve ster meer gegeven. Of het met wel of niet snappen te maken heeft, kan ik niet meteen zeggen, maar ik vind dat soort instrumentele stukken gewoon oersaai en op zijn best ergerlijk. VU is wat mij betreft op het best als het dromerig is. Vooral de stukken met Nico op zang vind ik werkelijk prachtig. Femme Fatale, All Tomorrow's Parties en I'll Be Your Mirror bevallen zodoende het beste, al doen Sunday Morning en het psychedelische/folk rockerige Venus In Furs (met prachtige viola) het ook goed. Laatstgenoemde track doet me afvragen of het occult rock-genre niet stiekem toch best wat bij deze band heeft afgekeken.

Niet alles trekt me. De jamsessie van het laatste nummer vind ik compleet overbodig (ik zie daar al flink wat verschillende meningen over hierboven) en Waiting For The Man trekt me ook voor geen meter. Historisch gezien snap ik de aantrekkingskracht echter wel. Dit is een stuk experimenteler en minder veilig dan waar een band als The Beatles mee kwamen aanzetten en de artsy attitude voelt in context verfrissend aan. Ik houd echter toch behoorlijk van 'mooi', dus hoe de komende albums mij gaan bevallen weet ik nog niet. Deze plaat doet het echter wel behoorlijk goed.

Vrij behoorlijk, maar tegelijkertijd ook weer behoorlijk middle of the road. Die valse zang op One Of These Days is ook echt behoorlijk vermoeiend om uit te zitten en ook I'm Sticking With You hoef ik niet nog een keer te horen. Dan zijn Ocean en Foggy Notion toch een stukje beter. Past verder inderdaad prima in de discografie van de band, dus vreemd dat het niet eerder is uitgebracht.

Eindstand:
1. The Velvet Underground & Nico 4*
2. Loaded 3.5*
3. The Velvet Underground 3*
4. VU 3*
5. Squeeze 2*
6. White Light/White Heat 1*

Zo te zien verschillen de meningen behoorlijk: van geniaal naar herrie/troep. Ik vind het vooral erg saai. Dit is het punt waarop ik me besef dat ik vandaag de dag weinig met dit soort 'artistiek musiceren' kan. De slechte productie hoeven we het niet over te hebben, dit kan zijn charme hebben, maar het is gewoon allemaal erg vlak. Ik proef qua sfeer iets wat The Doors ook hebben, maar daar kan ik nog genieten van het musiceren zoals interessante gitaarsolo's of mooie orgelriedeltjes. David Bowie's vroege jaren '70 sound komt ook naar boven, maar Bowie was een beduidend beter zanger/schrijver. Hier is het gewoon allemaal oppervlakkig. Ik mis Nico in dat opzicht ook gewoon, aangezien haar stem nog wat interessant tegenwicht gaf ten opzichte van de twee mannen. Ook tegen het valse aan, maar in ieder geval nog wel spannend.

I Heard Her Call My Name met die chaotische piep/knars/knor gitaargeluiden springt er nog wel een beetje uit omdat het de boel een beetje wakker schudt. Sister Ray is gewoon saai. Erg saai. Niet eens 'zo slecht dat het goed wordt'-saai. Het is gekabbel op de achtergrond. Ik ben het wel eens met de Duchamp-vergelijking. Als meta-album erg interessant, maar ik verveel me niet graag tijdens het beluisteren van muziek.

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. White Light/White Heat

Vreemd, maar lekker. Boris The Spider met zijn semigrunts, het progressieve A Quick One, While He's Away of het prachtige Whiskey Man: het is allemaal net een stapje beter dan het debuut. Misschien iets minder hard, maar de nummers zijn wel goed doordacht en hebben betere zang dan op het debuutalbum het geval was. En dat drumwerk is toch echt iets waar de band zich met zoveel gemak onderscheid van de lievere beatbands die er rond die tijd rondliepen. Erg leuk!

Voorlopige tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation

Bevalt veel beter dan verwacht. Iedereen is wat ouder geworden, maar ik vind Daltrey voor het gros nog steeds erg fijn zingen. Als tegen het einde de rockopera komt en Townshend (denk ik?) een hoop van de lead vocals over neemt, gaat het echter behoorlijk fout, aangezien dit gewoon niet mooi of bijzonder meer is. Alle momenten waarop Daltrey de kar trekt, gaat het echter prima. Een track als A Man In A Purple Dress vind ik zelfs erg mooi. Productie is ook nog vrij behoorlijk en basic, waardoor het als geheel best te tolereren is. Verre van het beste, maar het kon ook echt nog erger.

Lang niet alles is goed geweest deze marathon, maar als The Who goed is, is het ook meteen echt goed. Ik heb in ieder geval weer een aantal albums aan te schaffen!

Eindstand:
1. Who's Next 4.5*
2. Quadrophonia 4.5*
3. Tommy 4.5*
4. A Quick One 4*
5. Who Are You 3.5*
6. My Generation 3.5*
7. Endless Wire 3*
8. Face Dances 3*
9. It's Hard 2.5*
10. The Who Sell Out 2.5*
11. The Who By Numbers 2.5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. Bruce Dickinson 4,08*
14. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
15. Manilla Road 4*
16. Stratovarius 4*
17. Brainstorm 4*
18. Symphony X 4*
19. Magnum 3,92*
20. Helloween 3,9*
21. Iced Earth 3,88*
22. Black Sabbath 3,6*
23. Rainbow 3.5*
24. Solitude Aeturnus 3.5*
25. The Who 3.45*
26. Pink Floyd 3,43*
27. Led Zeppelin 3,39*
28. Thin Lizzy 3,38*
29. Bad Company 3,13*

Pas vanaf The Quiet One begin ik een beetje het idee te krijgen dat dit album ergens heengaat. Het gitaarwerk rockt hier eindelijk weer, de drums vallen weer een beetje op (gemis van Moon is toch wel duidelijk) en de zang is lekker rauw (verrassing van Entwistle!). De nummers die voorheen te horen zijn, vallen vooral onder het kopje 'valt niet heel erg op'. Het andere Entwistle nummer You is ook een beduidend betere track dan de rest van het Townsend werk. Overigens is het nergens echt ergerlijk slecht of iets in die richting. De productie is prima en warm en het luistert op de achtergrond echt wel weg, maar het is jammer om te constateren dat ook deze band de overgang van jaren '70 naar jaren '80 moeilijk kon bijhouden.

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Quadrophonia
3. Tommy
4. A Quick One
5. Who Are You
6. My Generation
7. Face Dances
8. The Who Sell Out
9. The Who By Numbers

Het is ergens toch wel knap dat de band nog best als zichzelf klinkt, in plaats van overgave aan de jaren '80. It's Hard is absoluut een van de mindere albums van de band, maar echt rampzalig is het ook niet te noemen. Gewoon wat makjes en gewoontjes. I've Known No War is het enige nummer dat er een beetje uitspringt, maar voor de rest kan ik hier dezelfde kritiek uiten als ik ook heb gedaan op de voorganger. Toch beviel Face Dances me toch net een stukje beter en is dit zelfs op zijn best niet heel bijzonder. Kon alsnog erger gelukkig.

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Quadrophonia
3. Tommy
4. A Quick One
5. Who Are You
6. My Generation
7. Face Dances
8. It's Hard
9. The Who Sell Out
10. The Who By Numbers

Goed, nu we in de marathons Led Zeppelin en Black Sabbath hebben gehad, nemen we toch nog een stapje terug naar een band die voor de ontwikkeling van zowel punk als hardrock en heavy metal een enorm belangrijke invloed is geweest. Ik ken The Who vooral van Tommy en de standaard hits die je op de classic rock stations voorbij hoort komen, maar heb er nooit echt complete albums van beluisterd. Daar gaan we nu verandering in brengen.

Klinkt voor zijn tijd bij vlagen toch nog behoorlijk stevig. Nu zijn er bij vlagen nog wel een paar Beatles-esque songs, maar als het rockt, dan rockt het ook goed. My Generation is vanzelfsprekend een hoogtepunt me thet furieuze drumwerk, bassolo en rammende gitaarpartijen, maar ook Please, Please, Please is nog best rauw en It's Not True heeft lekker rauw gitaarwerk. The Ox is misschien nog wel een hoogtepunt, waar Moon helemaal bezeten klinkt.

Geen album dat ik per se snel uit mezelf op zal zetten, maar alsnog helemaal in zijn tijd gezien erg tof. Benieuwd hoe deze band zich per album zal ontwikkelen!

In eerste instantie vond ik hem een klein stapje minder in mijn beleving dan Who's Next en dat heeft meer te maken met het compacte character van de voorganger. Quadrophonia blijkt echter tegen het einde alsnog een zeer geslaagd conceptalbum te zijn, dat zelfs nog een stapje boven Tommy heeft. Het voelt aan alsof hier net minder fillers opzitten en de sfeervolle toetsen zorgen voor een warme sound. Daltrey excelleert met zijn rauwe strot en de strakke slagpartijen van Townshend klinken eveneens weergaloos. Ik hoor hier toch ook wel de inspiratie voor progbands als Genesis en Kansas, maar ook Dream Theater en Ayreon wel liggen. De band is hier in ieder geval de beatmuziek wat mij betreft allang ontstegen.

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Quadrophonia
3. Tommy
4. A Quick One
5. My Generation
6. The Who Sell Out

Flinke tegenvaller na de afgelopen 3 meesterwerkjes! Het proggy aspect is ver te zoeken, de gitaarpartijen missen vuur en pit en ook qua zang heb ik de horen eerder toch echt beter gehoord. Sommige songs zijn best aardig (How Many Friends bijvoorbeeld), maar voor het gros is het ene oor in, andere oor uit. Erg jammer.

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Quadrophonia
3. Tommy
4. A Quick One
5. My Generation
6. The Who Sell Out
7. The Who By Numbers

Nee, dit is het hem voor mij niet. Ik zie de humor er wel van in om die reclame-liedjes te maken, maar het levert buiten een glimlach geen plezier bij mij op. In tegenstelling tot de vorige twee albums is het weinig rauw en vooral flauwtjes/zouteloos. Misschien dat Heinz ketchup ipv Baked Beans het wat had kunnen redden.

Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out

Het is een wat vreemde opening voor een review van Tommy, maar ik houd niet zo van The Beatles. Ja, er zitten leuke nummers tussen, maar iedere keer als de liefhebbers mij om de oren slaan met de kwaliteiten van de Fab Four, is mijn tegenwerping dat The Beatles Tommy niet geschreven hebben. Tommy was tevens ook het enige album van The Who dat ik volledig kende, maar ik ben mede door de fantastische film toch altijd groot liefhebber van deze rock opera.

Ook vandaag de dag vind ik het nog steeds knap gedaan. Zonder grootse orkestraties of toetsen, slaagt de band eraan krachtige en aanstekelijke thema's terug te laten komen waarbij het me vooral opvalt hoe krachtig die akoestische gitaarpartijen hier toch eigenlijk zijn Townshend heb ik nooit gezien als een bijzonder sologitarist, maar zijn slagpartijen zijn wonderbaarlijk goed. Vooral op Sparks, Underture en Pinball Wizard is het absoluut genieten. Tegen het einde zakt het album een beetje weg, maar met de mooie afsluiter zit ik er weer helemaal in. Absoluut een waardige klassieker!

Tussenstand:
1. Tommy
2. A Quick One
3. My Generation
4. The Who Sell Out

Hehe, de openingsakkoorden van All This Music Must Fade gaven me een glimlach en de zelfspot in de tekst liet me goed grijnzen. Lekker felle opener die de klassieke sound goed weergeeft en Daltrey klinkt echt nog goed. Dit wordt doorgezet op Ball And Chain, waardoor de hoop op een goed album er meteen in zit.

Verhip, het album is ook gewoon goed. In ieder geval sowieso tot we bij I'll Be Back aankomen waar helaas Townsend zich weer moet laten horen (die man kan gewoon beter blijven spelen in plaats van zingen) en de autotune ook ineens duidelijk wordt. Nee, dan liever toffe tracks als Street Song of Rocking In Rage die me toch erg blij maken. Ik hoor de spelvreugde en de kwaliteit in ieder geval beduidend beter terug dan de gemiddelde score hier doet vermoeden.

Eindstand:
1. Who's Next 4.5*
2. Quadrophonia 4.5*
3. Tommy 4.5*
4. A Quick One 4*
5. WHO 4*
6. Who Are You 3.5*
7. My Generation 3.5*
8. Endless Wire 3*
9. Face Dances 3*
10. It's Hard 2.5*
11. The Who Sell Out 2.5*
12. The Who By Numbers 2.5*

Gelukkig weer een verbetering ten opzichte van The Who By Numbers! Het rockt weer iets meer en met Who Are You en Music Must Change (vreemde track, maar wel lekker) staan er een aantal fijne tracks op, maar uiteindelijk is het niet zo spannend als een Who's Next of Quadrophonia. Wel klinkt Daltrey bij vlagen nog steeds lekker rauw en fel en is het album zeker geen straf om uit te zitten.

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Quadrophonia
3. Tommy
4. A Quick One
5. Who Are You
6. My Generation
7. The Who Sell Out
8. The Who By Numbers

Als we een marathon doet levert het soms wel eens andere meningen op, maar dat de mening bij Who's Next zo zou verschillen had ik niet verwacht. Ik hoor hier namelijk een bijzonder gemotiveerde en krachtige band die een aantal weergaloze topcomposities op de luisteraar afvuurt. Baba O'Riley heb ik altijd al een prachtige track gevonden, maar ook Bargain, The Song Is Over en vooral Won't Get Fooled Again zijn ware krakers. Het moment dat Limp Bizkit Behind Blue Eyes coverde reageerde ik nog met een 'oh, ze kunnen wel nummers schrijven', tot ik erachter kwam dat het origineel zoveel malen beter is. Ook nu nog steeds een fantastische track. Who's Next is een hele fijne verrassing en eentje waarvoor ik van de week meteen even naar de cd zaak zal rennen om hem ook aan te schaffen!

Tussenstand:
1. Who's Next
2. Tommy
3. A Quick One
4. My Generation
5. The Who Sell Out

Livealbums zijn doorgaans geen onderdelen van de marathons die we doen, maar aangezien The Yardbirds op studioalbums ook livetracks gooien en deze toch echt voor For Your Love uit kwam, maken we een uitzondering. Ik heb hem nu ook al enkele dagen aanstaan om steeds te vergeten dat ik er nog iets over moet schrijven. The Yardbirds werken in ieder geval als liveband beter, omdat de rauwe blues hier veel meer impact maakt. Heerlijk gitaarwerk van Clapton en een opzwepende ritmesectie. Dat ik nog steeds geen groot bluesliefhebber ben kan ik hier al iets makkelijker vergeten, omdat de uitvoering gewoon ijzersterk is.

Tussenstand:
1. Five Live Yardbirds
2. For Your Love

Ik geloof dat ik het eerste mid-jaren '60 album dat ik een hoge score geef nog moet tegen komen, want ook For Your Love maakt me niet per se heel erg enthousiast. Wat wel positief opvalt is dat het gitaarwerk erg vurig en stevig is voor zijn tijd en dat zowel Clapton als Beck er lekker op los scheuren. I Ain't Done Wrong vind ik zelfs een behoorlijk fijne track te noemen en ook opvolger I Wish You Would heeft best een lekkere vibe. Uiteindelijk speelt het feit dat ik geen fan ben van coveralbums en deze sound in het algemeen het geheel toch parten. Zeker niet slecht, gewoon niet mijn ding.

Het blijft vreemd hoe de discografie is samengesteld, maar goed. Having A Rave Up is wel het eerste (verzamel?)album dat mijn aandacht volledig trekt. De Beck-nummers van de eerste lp-kant zijn ijzersterk en wijken af van de rauwere bluessound van Clapton. Die melancholische achtergrondzang op Evil Hearted You of Still I'm Sad is echt prachtig. Die bijna western-achtige sfeer op Heart Full Of Soul is ook echt prachtig te noemen.

De live-kant met Clapton is zoals ik eerder bij Five Live Yardbirds als melde gewoon lekker rauw, al bevalt het materiaal me daar minder. De combinatie van de meer melancholische klanken van kant A en de rauwe sound van kant B bevalt echter prima.

Tussenstand:
1. Having a Rave Up
2. Five Live Yardbirds
3. For Your Love

Dat dit album nu de hoogste regionen van mijn tussenstand aanvoert, zal me dan toch niet zo'n enorme niet zo'n enorme Yardbirds fan maken? Dit album bevalt me namelijk als geheel echt beter dan zijn veel beter gewaardeerde voorganger, vooral omdat er hier geen songs zijn die me ergeren. Met White Summer (proto-Zeppelin) en Glimpses heeft de band in ieder geval een paar psychedelische pareltjes gemaakt, terwijl Tinker, Tailor, Soldier, Sailor en Little Soldier Boy sterke teksten hebben. Ook Little Games (lekkere openingsriff) en Only The Black Rose (folky ballad, mooi!) bevallen prima. Intrigerende manier om de loopbaan te beëindigen (ja, ik doe die uit 2003 ook nog), maar wel hoogstaand wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Little Games
2. Having a Rave Up
3. Roger The Engineer
4. Five Live Yardbirds
5. For Your Love

Heeft toch wel zeker een Zombies-vibe. Meer dan zijn voorganger New World, alleen is het songmateriaal niet per se heel veel beter. Time To Move rockt echter wel behoorlijk en heeft een fijne solo, maar verder is het materiaal toch nog steeds vrij toegankelijk (soft). I Don't Believe In Miracles kende ik al als Blunstone solonummer en blijft mooi. Verder net als New World niet heel bijzonder, maar luistert niet vervelend weg.

Tussenstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You
4. As Far As I Can See...
5. New World

Stiekem vind ik dit tot nu toe het leukste debuut dat ik van een jaren '60 beatband heb gehoord. Buiten het feit dat het covermateriaal vol overgave wordt gespeeld, klinkt de band toch beduidend rauwer dan ik had verwacht. Colin Blunstone ken ik vooral als de zanger van een paar van de mooiste Alan Parsons Project song, maar hier komt hij soms nog best rauw uit de hoek. Het eigen materiaal is sowieso ijzersterk en buiten een paar mindere momenten is het album eigenlijk echt behoorlijk goed te noemen. Verrassend goed eigenlijk.

Wederom iets meer The Zombies dan de voorgaande albums en alles bij elkaar zelfs best aangenaam. Met uitzondering van Christmas For The Free (ik houd niet van die EO-stijl) is het songmateriaal beduidend aantrekkelijker geworden en ook de algehele sound klopt goed. Ontspringt bij vlagen zelfs de achtergrond, al kan het nog steeds niet op tegen de klassiekers. Dat hoeft op deze leeftijd ook niet meer.

Tussenstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You
4. Breathe Out, Breathe In
5. As Far As I Can See...
6. New World

Ja, dit voelde natuurlijk op basis van het jaartal al aan als een vreemd iets. Een band die 3 beatalbums heeft uitgebracht en daarna in 1991 'terugkomt' heeft bij voorbaat al de schijn tegen zich. En alsnog vind ik het allemaal best. Sterker nog, in de vorm van Blue staat er echt een heel erg sterk nummer op en de rest beledigt me nergens. Het is geen 'wow, wat fantastisch'-materiaal, maar voor de achtergrond kan het er best mee door. Blunstone zingt in ieder geval nog goed en er zijn een paar mooie gitaarpartijen te horen. Daar is ook alles wel mee gezegd, maar een ramp is het niet. Wel wat gezichtsloos en veilig.

Tussenstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You
4. New World

Beatles-vergelijkingen? Dan doe ik graag mee: ik vind Odessey And Oracle ook beter dan Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band. Dat is dan wel mijn favoriete Beatles-album, maar ik merk toch echt dat The Zombies met Colin Blunstone wel een van de betere zangers van de jaren '60 hebben en dat hij alle songs hierop echt naar grotere hoogtes brengt. Het voelt ook aan als voor het gros als een fijn, positief album. Tekstueel is dit beduidend anders (A Rose For Emily of het naargeestige Butcher's Tale (Western Front 1914)), maar over het algemeen geeft het me een goed gevoel. Psychedelisch wil ik het nog niet per se noemen, maar bij vlagen is er best een goeie esoterische sfeer te bespeuren. De koortjes en toetsen dragen hier altijd lekker aan bij. Hung Up On A Dream als ultieme voorbeeld van iets waar je lekker op weg kunt dromen.

Voor het eerst ook dat ik hoor waar latere bands goed geluisterd moeten hebben naar deze band. Op iets als Care Of Cell 44 (tof baswerk) of I Want Her She Wants Me hoor ik een sound die Genesis op A Trick Of The Tail ook hanteert. Baroque pop op het best. Butcher's Tale (Western Front 1914) is daarnaast echt een fantastisch minimalistische anti-oorlogstrack met niets anders dan toetsen (of accordeon?). Kippenvel. Over Time Of The Season hoef ik niets extra's te zeggen, dat nummer staat op zichzelf al sterk genoeg.

Na al het moois (en ook tegenvallends) dat ik tot nu toe van de jaren '60 heb gehoord, had ik toch echt nooit verwacht dat het nota bene The Zombies zouden zijn die voor mij een perfect album hebben gecreëerd. Hier kunnen geen Beatles, Stones, Who en zelfs Kinks tegenop als het op schoonheid aankomt. Misschien dat The Moody Blues hier in een toekomstige marathon nog in de buurt komen?

Tussenstand:
1. Odessey And Oracle
2. Begin Here
3. The Zombies/I Love You

Wederom een aardig album voor de fans, maar niets dat heel erg lang blijft hangen. Wel een fijn iets dat bands toch nog een behoorlijke kwaliteit hoog kunnen houden. Slecht is het nergens, gezapig bij vlagen wel. Maar Blunstone blijft een goed zanger en het geluid is sympathiek. Van mijn ouders heb ik vernomen dat de band live nog steeds behoorlijk goed is, dus wie weet dat ik ze in de toekomst nog eens meepik. Odessey And Oracle is in ieder geval de parel waarvan ik maar wat blij ben dat ik hem heb leren kennen!

Eindstand:
1. Odessey And Oracle 5*
2. Begin Here 4*
3. The Zombies/I Love You 4*
4. Breathe Out, Breathe In 3.5*
5. Still Got That Hunger 3*
6. As Far As I Can See... 3*
7. New World 3*
Gemiddelde: 3,64*

Nou, dat bevalt nog steeds heel erg goed. Ligt hem aan het feit dat het allemaal niet te lang duurt, maar waar ik bij bands als Herman's Hermits of The Beatles mezelf zat te ergeren aan de zoetsappigheid van het geheel bij de debuutalbums, vind ik bij The Zombies de composities en uitvoering echt dermate veel interessanter dat het me allemaal niet uitmaakt. Had zelfs nog iets langer mogen duren. Vanwege de kortere duur mist het toch net dat beetje extra van het echte debuut, dat wel.

Tussenstand:
1. Begin Here
2. The Zombies/I Love You

Het gemis van Van op zang is toch wel heel hoorbaar. De nieuwe zanger zorgt ervoor dat het allemaal wel behoorlijk lieflijk klinkt en de sound is daarmee ineens heel erg Amerikaans/West-Coast geworden. Ik ben doorgaans best wel fan van psychedelica, maar Square Room kabbelt eigenlijk enorm en gaat nergens heen. Dirty Old Man (At The Age Of Sixteen) zorgt voor een wat ruigere opleving, maar een lied als Nobody Loves You When You're Down and Out doet me echt helemaal niets. Jammer van die gladdere sound, juist dat rauwe maakte het debuut en in mindere mate het vervolg zo fijn. Nu klinkt het gewoon als een van de vele bands uit die tijd. Nog steeds niet slecht, maar ook niet boeiend.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again
3. Them And Now